Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1997 r. o ważności wyborów do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 21 września 1997 r.

-

2335-

wyborczej do Sejmu. W dwóch wypadkach stwierdzone naruszenia polegały na podaniu do publicznej wiadomości wyników głosowania z błędami w stosunku

do danych wymienionych w protokole głosowania.

Mogło to powodować dezorientację wyborców, ale nie

wpłynęło na wynik głosowania. W 3 sprawach stwierdzono nieznaczne błędy w protokołach głosowania,

które jednak nie mogły wpłynąć na wynik wyborów.

W świetle ustalonych okoliczności brak podstaw do

kwestionowania wyjaśnień przewodniczących komisji

wyborczych, że powodem zniekształcenia wyników

głosowania była niestaranność w sporządzaniu protokołów głosowania. W jednej sprawie wykazano, że

w urnie znalazły się 3 karty do głosowania więcej niż

liczba kart wydanych za potwierdzeniem podpisami

wyborców, co także nie wpłynęło na wynik wyborów.

W 9 sprawach protesty były bezzasadne. Wyborcy, którzy je wnieśli, przyjmowali bez usprawiedliwionych powodów, że w podanych przez nich obwodach doszło

do zniekształcenia wyników głosowania. W jednym

wypadku protestująca - wbrew zasadzie wynikającej

z Ordynacji wyborczej do Sejmu - uważała, że bez potrzeby uzyskania specjalnego zaświadczenia powinna

mieć prawo głosowania w miejscu czasowego pobytu.

3. Sąd Najwyższy podzielił także rozstrzygnięcia

o pozostawieniu protestów bez dalszego biegu, wydane w 67 sprawach, gdyż protesty te nie spełniały warunków określonych w Ordynacji wyborczej do Sejmu.

Były bowiem wniesione po terminie, przez podmioty

nie uprawnione, zawierały zarzuty nie mieszczące się

w przedmiotowym zakresie protestu wyborczego bądż

Poz. 852 i 853

ograniczały

się do kwestionowania wyborów bez

przedstawienia albo wskazania dowodów, na których

autorzy opierali swoje zarzuty. W wielu wypadkach

protestujący nie zarzucali naruszenia przepisów prawa

wyborczego, ale podważali zasady niektórych jego regulacji, w szczególności uważając, że sprzeczne z Konstytucją jest traktowanie wyborów jako ważnych pomimo frekwencji mniejszej niż 50% uprawnionych do gło­

sowania.

4. Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na

podstawie art. 101 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483)

oraz art. 128 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 maja 1993 r.Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 45, poz. 205 ze zm.)

. stwierdza ważność

wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 21 września

1997 r.

Przewodniczący: Jan Wasilewski

Prezes Sądu Najwyższego

Sędziowie Sądu Najwyższego: Teresa Flemming-Kulesza, Józef lwu Iski, Kazimierz Jaśkowski, Adam

Józefowicz, Andrzej Kijowski, Roman Kuczyński,

Jerzy Kuźniar, Jerzy Kwaśniewski, Maria Mań­

kowska, Zbigniew Myszka, Teresa Romer, Walerian Sanetra, Jadwiga Skibińska-A dam o wicz,

Stefania Szymańska, Maria Tyszel, Barbara Wagner, Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel

853

Sygn. akt III SW 530/97

UCHWAŁA SĄDU NAJWVŻSZEGO

z dnia 11 grudnia 1997 r.

o ważności wyborów do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 21 września 1997 r.

Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

przewodniczący: Prezes Sądu Najwyższego -

Jan

Wasilewski,

sędziowie Sądu Najwyższego: Teresa Flemming-Kulesza, Józef lwu Iski, Kazimierz Jaśkowski, Adam Józefowicz, Andrzej Kijowski, Roman Kuczyński, Jerzy

Kuźniar, Jerzy Kwaśniewski, Maria Mańkowska, Zbigniew Myszka, Teresa Romer, Walerian Sanetra, Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Stefania Szymańska,

Maria Tyszel, Barbara Wagner, Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel,

protokolant: Izabela Twardowska,

z udziałem Zastępcy Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej Stefana Śnieżki i Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej Stanisława Kosmala,

na posiedzeniu jawnym w dniu 11 grudnia 1997 r.

rozpoznał sp,rawę ważności wyborów do Senatu Rze-

czypospolitej Polskiej.

Na podstawie sprawozdania Państwowej Komisji

Wyborczej z przebiegu wyborów do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej oraz postanowień wydanych przez Sąd

Najwyższy w wyniku rozpoznania 53 protestów, w tym 6

odpowiadających i 47 nie odpowiadających ustawowym

wymaganiom, a także po wysłuchaniu Zastępcy Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej oraz Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej, którzy wnieśli o stwierdzenie ważności wyborów

1. Sąd Najwyższy rozważył i przyjął zawartą w sprawozdaniu Państwowej Komisji Wyborczej ocenę, że organy przeprowadzające wybory nie dopuściły się takich naruszeń prawa wyborczego, które mogły mieć

wpływ na wynik wyborów.

2. Sąd Najwyższy podzielił treść wydanych w skła­

dach trzech sędziów Sądu Najwyższego opinii o czę­

ściowej zasadności jednego i bezzasadności pięciu merytorycznie rozpatrzonych protestów wyborczych,

wśród których nie było protestów przeciwko wyborowi senatora. W sprawie częściowo zasadnego protestu

zarzut dotyczył nieprawidłowego ustalenia wyniku gło-

-

2336-

sowania w obwodowej komisji wyborczej. Błąd w liczbie kart do głosowania podanej w protokole głosowa­

nia odnosi się tylko do jednej karty i wobec tego nie

miał wpływu na wynik głosowania w tym obwodzie.

Pozostałych 5 opinii stwierdza bezzasadność podniesionych w protestach zarzutów wobec ich nieudowodnienia w 4 wypadkach, a w jednym - z powodu kwestionowania czynności obwodowej komisji podjętej

w zgodzie z przepisami prawa wyborczego. Natomiast

zarzuty nie udowodnione dotyczyły dopuszczenia się

przez członków komisji wyborczej przestępstwa bez

opisu konkretnych okoliczności jego popełnienia, niepodania wyników głosowania do publicznej wiadomości, naruszenia tajności wyborów, utrudnienia działań

męża zaufania oraz bezprawnego dołączenia 2 kart do

głosowania podczas liczenia głosów przez komisję.

3. Sąd Najwyższy podzielił także rozstrzygnięcia

w 47 sprawach o pozostawieniu protestów bez dalszego biegu, gdyż nie spełniały one warunków określo­

nych w Ordynacji wyborczej z powodu wniesienia ich

po terminie, przez podmiot nie uprawniony bądź dlatego, że zawierały zarzuty nie mieszczące się w przedmiotowym zakresie protestu wyborczego. W tej grupie

spraw znalazły się też protesty ograniczające się do

kwestionowania wyborów bez przedstawienia albo

wskazania na to dowodów, jak również protesty kwestionujące zasady prawa wyborczego, najczęściej ze

względu na pogląd, że dla uznania ważności wyborów

konieczne jest zachowanie 50% frekwencji.

4. Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na

podstawie art. 101 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483)

i art. 128 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 maja 1993 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 45, poz. 205 ze zmianami) w związku z art. 1

ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1991 r. - Ordynacja wyborcza do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U.

z 1994 r. Nr 54, poz. 224 ze zm.)

stwierdza ważność

wyborów do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 21 września

1997 r.

Przewodniczący: Jan Wasilewski

Prezes Sądu Najwyższego

Sędziowie Sądu Najwyższego: Teresa Flemming-Kulesza, Józef lwu Iski, Kazimierz Jaśkowski, Adam

Józefowicz, Andrzej Kijowski, Roman Kuczyński,

Jerzy Kuźniar, Jerzy Kwaśniewski, Maria Mań­

kowska, Zbigniew Myszka, Teresa Romer, Walerian Sa n etra, Jadwiga Skibińska-A dam owicz,

Stefania Szymańska, Maria Tyszel, Barbara Wagner, Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel

854

OBWIESZCZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW

z dnia 9 grudnia 1997 r.

o sprostowaniu błędu.

tydzień, 160 godzin na miesiąc lub 480 godzin

na kwartał . "

Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 30 grudnia

1950 r. o wydawaniu Dziennika Ustaw Rzeczypospoli tej Polskiej i Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej

Polskiej "Monitor Polski" (Dz. U. Nr 58, poz. 524,

z 1991 r. Nr 94, poz. 420 i z 1993 r. Nr 7, poz. 34) prostuje się następujący błąd

W zarządzeniu Szefa Urzędu Ochrony Państwa

z dnia 17 września 1997 r. w sprawie ustalania rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa (Monitor Polski Nr 68, poz. 672) w § 1

ust. 2 zamiast brzmienia

,,2. Łączna długość czasu służby, o którym mowa

w ust. 1, nie może być dłuższa niż 40 godzin na

powinien mieć brzmienie

,,2. W rozkładach czasu służby, w których ze wzglę­

du na rodzaj służby lub jej organizację dopuszcza się przedłużenie czasu służby do 12 godzin

na dobę, czas służby w tych rozkładach nie może przekraczać średnio 40 godzin na tydzień

w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie dłuż­

szym niż jeden kwartał."

Prezes Rady Ministrów: w z. L. Balcerowicz

855

OBWIESZCZENIE MINISTRA FINANSÓW

z dnia 9 grudnia 1997 r.

w sprawie wysokości składki na Fundusz Pracy.

Zgodnie z art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 5 stycznia

1991 r. - Prawo budżetowe (Dz. U. z 1993 r. Nr 72,

poz. 344, z 1994 r. Nr 76, poz. 344, Nr 121, poz. 591

i Nr 133, poz. 685, z 1995 r. Nr 78, poz. 390, Nr 124,