Rezolucja Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 lipca 1995 r. w sprawie założeń polityki mieszkaniowej państwa.

-

654-

nia mieszkalnictwa, w których zostaną skonfrontowane zadania w zakresie budowy i modernizacji mieszkań z finansowymi możliwościami budżetu centralnego, budżetów lokalnych oraz dochodów i oszczędno­

w sferę mieszkaniową (budowa-modernizacja), stosownie do lokalnej specyfiki sytuacji mieszkaniowej

i możliwości ekonomicznych.

ści ludności.

Samorządy lokalne w strategiach mieszkaniowych

powinny odpowiednio kumulować i wykorzystywać

środki wszystkich zainteresowanych poprawą sytuacji

mieszkaniowej w gminach.

Również w poszczególnych gminach (miastach)

powinny być przygotowane i uchwalone programy

mieszkaniowe, rozstrzygające na kilka lat wysokość

i proporcję angażowanych środków publicznych

Marszałek Sejmu: J. Zych

413

REZOLUCJA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 6 lipca 1995 r.

w sprawie założeń polityki mieszkaniowej państwa.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wzywa Prezesa

Rady Ministrów do uzupełnienia założeń polityki

mieszkaniowej państwa, ze szczególnym uwzglę-

dnieniem propozycji zawartych w załączniku,

i przedłożenia ich Sejmowi w terminie do 31 paź­

dziernika 1995 r.

Marszałek Sejmu: J. Zych

Załącznik do rezolucji Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 lipca 1995 r.

(poz. 413)

Założenia polityki mieszkaniowej państwa powstaw wyniku rezolucji podjętej przez Sejm w sierpniu

1994 r. Opracowano je w szczególnym okresie, w okresie wdrażania ustaw budowlanych i mieszkaniowych,

które przesądzają już w znacznym stopniu o wielu

istotnych rozwiązaniach gospodarki mieszkaniowej.

Ustawy te stanowiły konkretyzację opracowanych

przez poprzedni Rząd założeń polityki mieszkaniowej

z lutego 1993 r., do których Sejm I kadencji nie zdążył

się ostatecznie ustosunkować.

ły

Wszystkie te ustawy dotyczą jednak gospodarki istniejącymi zasobami mieszkaniowymi - częściowego

uporządkowania spraw własnościowych, likwidacji ad-

twiających dostępność mieszkań

grupom ludno-

ści o różnych dochodach, w szczególności o dochodach niskich i średnich, których nie stać na zakup lub współfinansowanie samodzielnego

mieszkania o skromnym, ale współczesnym stan-

dardzie;

4) rozdzielenia kompetencji i odpowiedzialności pomiędzy Rząd i samorządy terytorialne, tak aby realizacja polityki mieszkaniowej państwa odbywała

się na poziomie lokalnym, poprzez lokalne programy i strategie mieszkaniowe, w ramach możliwo­

ści stworzonych gminom przez interwencjonizm

państwa;

ministracyjnego trybu najmu, reformy czynszów

i wprowadzenia systemowych dodatków mieszkaniowych. Natomiast otwarta pozostaje podstawowa dla

przyszłości mieszkalnictwa kwestia form, zasad i źródeł

finansowania budownictwa mieszkaniowego, decydujących o dostępności nowo budowanych mieszkań.

5) przechodzenia od przedmiotowego wspomagania

budownictwa mieszkaniowego do bezpośrednie­

go wspierania podmiotów funkcjonujących

w mieszkalnictwie, a zwłaszcza wspomagania ludzi podejmujących wysiłek dla zaspokojenia wła­

snych potrzeb mieszkaniowych.

A. Sejm akceptuje tezy i deklaracje zawarte

w Założeniach, dotyczące

1) antyrecesyjnych i stymulujących zatrudnienie

funkcji budownictwa mieszkaniowego;

2) konieczności interwencjonizmu państwa w sferze

mieszkalnictwa, którego zakres, głębokość i formy

powinny uwzględniać sytuację materialną konkretnych grup społecznych, a zarazem sprzyjać aktywizowaniu uczestników procesów inwestycyjnych i eksploatacyjnych, kształtowaniu ich proinnowacyjnych, proenergooszczędnych i proekologicznych postaw;

3) konieczności tworzenia przez państwo warunków

prawnych, organizacyjnych i finansowych uła-

B. S e j m

pro po nuj e

u z u p e ł n i ć Z a ł o ż e n i a,

uwagi

uwzględniając poniższe

1) w Założeniach zabrakło deklaracji ekonomicznych

stwarzających perspektywę przełamania kryzysu

mieszkaniowego. Nie skonkretyzowano skali i zakresu subwencjonowania ze środków publicznych

działań promieszkaniowych: subwencji na czę­

ściowe pokrycie oprocentowania kredytów, na

wspomaganie realizacji rozwiązań energooszczędnych, proekologicznych i innych. Nie oszacowano dochodów budżetowych oczekiwanych

wskutek pobudzenia budownictwa mieszkaniowego, które mogłoby częściowo sfinansować te

subwencje;

-

655-

2) zabrakło również harmonogramu wdrażania i upowszechniania poszczególnych rozwiązań organizacyjno-finansowych. Zafożenia nie pozwalają

oszacować zapotrzebowania na poszczególne formy finansowania i organizowania budownictwa

mieszkaniowego;

7) brakuje jasno określonego stanowiska wobec preferowanych form użytkowania mieszkania, precyzyjnych i zgodnych z poczuciem sprawiedliwości

propozycji pod adresem "odsetkowiczów" i wła­

ścicieli książeczek mieszkaniowych, preferencji dotyczących zakresu prywatyzacji i reprywatyzacji;

3) w Zafożeniach zabrakło konkretyzacji warunków finansowych realizacji zamierzeń w najbliższych 23 latach i w dalszej perspektywie, stanowiących zobowiązanie do zaangażowania środków publicznych, umożliwiających widoczny i szybki postęp

w przełamywaniu kryzysu mieszkaniowego;

8) w Zafożeniach należy wyraźnie sformułować również możliwość realizacji programu taniego budownictwa mieszkaniowego "pierwsze mieszkanie" na warunkach ustalonych przez Rząd

i w oparciu o tanie kredyty mieszkaniowe;

4) w Zafożeniach powinna być przedstawiona koncepcja zwiększenia udziału gmin w podatkach

i opłatach w celu zapewnienia wzrostu dochodów

własnych gmin w związku z rosnącymi ich zadaniami własnymi w zakresie mieszkalnictwa;

5) zabrakło przedstawienia wariantów prognostycznych ukazujących związek między stopniem finansowego zasilania mieszkalnictwa przez różne podmioty a liczbą osób mogących skorzystać z różno­

rodnych form budownictwa, ze wskazaniem wpły­

wu na zmianę w sytuacji mieszkaniowej;

6) Zafożenia formułują niewystarczająco preferencje

państwa w zakresie budowy pełnostandardowych

mieszkań na wynajem o czynszach dostępnych dla

ludności średnio i mniej zamożnej. Istnieje potrzeba zdecydowanego przesunięcia środków na rzecz

finansowego wspierania budownictwa tego typu,

w powiązaniu z systemem premii gwarancyjnych,

rekompensat, ulg podatkowych i lokalnych kas

mieszkaniowych, oraz opracowywania odpowiednich programów rzeczowych;

9) Zafożenia tylko częściowo łagodzą trudności osób,

które wpadły w pętlę zadłużenia w trakcie spłaca­

nia kredytów mieszkaniowych. Restrukturyzacja

tego zadłużenia powinna doprowadzić do likwidacji problemu "odsetkowiczów";

10) prowadzona polityka mieszkaniowa powinna popierać prywatyzację i reprywatyzację, a przyjęty

program działań musi uwzględnić skutki ekonomiczne i społeczne;

11) określenie polityki standardowej chroniącej przed

wykorzystywaniem środków publicznych na architektoniczne i urbanistyczne substandardy, jak

i "Iuksusu mieszkaniowego", a także wspierającej

informacyjne, organizacyjne i finansowe działania

na rzecz energooszczędnych i ekologicznych technologii;

12) przedstawienie założeń polityki rozwoju infrastruktury komunalnej, w tym również uregulowanie zasad gospodarki gruntami na cele mieszkaniowe.

414

POSTANOWIENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 27 czerwca 1995 r.

w sprawie obsadzenia wygasłego mandatu w okręgu wyborczym nr 41 Na podstawie art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 28 maja 1993 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 45, poz. 205), w związku

z wygaśnięciem mandatu posła Janusza Wojciechowskiego wybranego z okręgowej listy wyborczej nr 6 -

Skierniewice.

Polskie Stronnictwo Ludowe w okręgu wyborczym nr

41 - Skierniewice, postanawiam o wstąpieniu na jego miejsce Pana Tadeusza Gajdy, kandydata z tej samej listy, który w wyborach otrzymał kolejno najwięk­

szą liczbę głosów.

Marszałek Sejmu: J. Zych

415

UCHWAŁA SENATU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 13 lipca 1995 r.

w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu senatora.

Art. 1. Na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 4 i ust. 2

ustawy z dnia 10 maja 1991 r. - Ordynacja wybor-

cza do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U.

z 1994 r. Nr 54, poz. 224) Senat stwierdza wygaśnię-