Zarządzenie Ministra Łączności z dnia 12 marca 1992 r. w sprawie zasad i warunków budowy linii telekomunikacyjnych wzdłuż dróg publicznych, wodnych, kanałów oraz w pobliżu lotnisk i w miejscowościach, a także ustalania warunków, jakim te linie powinny odpowiadać.

§ 1. 1. Zarządzenie dotyczy następujących rodzajów

linii telekomunikacyjnych

1) drutowych napowietrznych,

2) kablowych nadziemnych metalowych i dielektrycznych,

3) kablowych podziemnych metalowych i dielektrycznych

a) budowanych z kabli kanałowych wciąganych do

kanalizacji kablowej,

b) budowanych z kabli ziemnych układanych wprost do

ziemi,

4) kablowych podwodnych metalowych i dielektrycznych.

2. Zbliżenie lub skrzyżowanie należy rozumieć jako

wzajemne usytuowanie linii telekomunikacyjnych względem

obiektów budowlanych w odległości podstawowej, która nie

wymaga zabezpieczeń specjalnych lub szczególnych.

3. Najmniejsze dopuszczalne odległości telekomunikacyjnej linii kablowej podziemnej od innych urządzeń i obiektów zostały określone w załączniku do zarządzenia .

4. Przez użyte w zarządzeniu określenia

1) zabezpieczenie specjalne telekomunikacyjnej linii kablowej - należy rozumieć umieszczenie kabla w rurze

ochronnej metalowej lub termoplastycznej,

2) zabezpieczenie szczególne telekomunikacyjnej linii kablowej - należy rozumieć oddzielenie kabla od rurociągu

zaporą (ścianą) oddzielającą.

§ 2. Określone w zarządzeniu zasady i warunki budowy

linii telekomunikacyjnych stosuje się przy ich projektowaniu,

budowie, rozbudowie, modernizacji i przebudowie oraz

remoncie.

§ 3. 1. Linie telekomunikacyjne wzdłuż dróg publicznych należy lokalizować poza pasem drogowym w sposób

zapewniający najmniejszą liczbę skrzyżowań i zbliżeń z innymi obiektami budowlanymi wymagającymi dodatkowych

zabezpieczeń.

2. Projekt budowy linii telekomunikacyjnej powinien

skoordynowany z planami zagospodarowania przestrzennego terenu .

3. Przebieg terenowy linii telekomunikacyjnej powinien

zapewniać dogodne warunki budowy, bezpieczną eksploatację oraz umożliwiać dostęp do linii w ciągu całego roku

i w różnych warunkach klimatycznych.

§ 4. 1. Linie telekomunikacyjne na terenie miejscowości powinny być usytuowane, w uzgodnieniu z zarządem

drogi, między linią rozgraniczającą teren zabudowy a jezdnią

ulicy lub je;zdnią placu w pasie chodników i nie zadrzewionej

zieleni, równolegle do osi ulicy lub linii zabudowy.

2. Projekt budowy linii telekomunikacyjnej powinien

uwzględniać przepisy dotyczące rozmieszczania sieci przewodów podziemnego uzbrojenia terenu, ci w szczególności

najmniejszych dopuszczalnych odległości od zabudowy,

między przewodami oraz głębokości przykrycia przewodów.

3. W miejscowościach o zwartej zabudowie linie telekomunikacyjne należy budować w kanalizacji kablowej lub

tunelach zbiorczych.

4. W miejscowościach o luźnej zabudowie dopuszcza

się zakładanie kabli nadziemnych, podziemnych oraz linii

napowietrznych.

§ 5. 1. Ódległości linii telekomunikacyjnych wymienionych w § 1 od innych urządzeń i obiektów powinny być

zgodne z obowiązującymi normami polskimi i branżowymi

oraz z "Wytycznymi o ochronie linii i urządzeń telekomunikacyjnych przed szkodliwym oddziaływaniem linii elektroenergetycznych i trakcji prądu stałego" .

być

2. Linie telekomunikacyjne kablowe dielektryczne powinny spełniać wymagania tych samych norm co linie

kablowe metalowe, z wyjątkiem zbliżeń do linii energetycznych, gdzie nie stosuje się żadnych ograniczeń.

3. Dopuszcza się zmniejszenie odległości podstawowej

do połowy wartości pod wąrunkiem zastosowania zabezpieczeń specjalnych, a poniżej połowy tych wartości pod

warunkiem zastosowania zabezpieczeń szczególnych; odległość ta nie może jednak być mniejsza niż 25% odległości

podstawowej .

•

4. Przepis ust. 3 nie dotyczy dróg publicznych i torów

kolejowych.

§ 6. Linie telekomunikacyjne na skrzyżowaniach lub

zbliżeniach z obiektami budowlanymi powinny być zabezpieczone przed

1) szkodliwym oraz niebezpiecznym oddziaływaniem linii

elektroenergetycznych i trakcji prądu stałego,

2) wyładowaniami atmosferycznymi,

3) korozją,

4) szkodliwymi wpływami chemicznymi oraz czynnikami

mechanicznymi i klimatycznymi,

5) niebezpieczeństwem oddziaływania płynów i gazów

palnych i wybuchowych.

§ 7. 1. Dopuszcza się wykorzystanie linii elektroenergetycznych o napięciu do 1 kV do budowy linii telekomunikacyjnych zbudowanych przy użyciu kabli metalowych i dielektrycznych po spełnieniu następujących warunków

1) uzyskaniu zgody właściciela linii elektroenergetycznej,

2) uwzględnieniu wymagań technicznych dotyczących linii telekomunikacyjnych,

3) zachowaniu przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy

przy budowie, przebudowie i eksploatacji linii telekomunikacyjnej,

.

4) takim zawieszeniu kabla wzdłuż ulic i dróg, aby przy

największym zwisie normalnym odległość pionowa od

ziemi nie była niższa niż

a) 3,5 m - dla linii biegnących wzdłuż ulic i dróg

publicznych, w miejscach niedostępnych dla pojazdów i ciężkiego sprzętu rolniczego,

b) 4 m - dla linii biegnących przez pola, przy zjazdach

na pola uprawne oraz nad wjazdami do zabudowań

gospodarczych,

c) 3 m - dla linii biegnących poza miastami i miejscowościami o zwartej zabudowie oraz w miejscach

niedostępnych dla pojazdów i ciężkiego sprzętu

rolniczego,

d) 5 m - przy skrzyżowaniach z ulicami, drogami

i wjazdami do bram .

2. Wymagania określone w ust. 1 pkt 4 mają zastosowanie również do linii telekomunikacyjnych drutowych napowietrznych.

§ 8. Linie telekomunikacyjne wzdłuż kanałów i dróg

wodnych należy lokalizować w takiej odległości, aby linie te

przy najwyższym stanie wód nie były podmywane.

§ 9. 1. Skrzyżowanie linii telekomunikacyjnej drutowej

napowietrznej z drogą wodną uregulowaną bądź przewidzianą do regulacji należy wykonać jednym przęsłem, a jeśli nie

jest to możliwe - linię należy wykonać jako kablową .

2. Przy skrzyżowaniu wód obwałowanych słupy powinny być ustawione na zewnątrz wałów .

3. Skrzyżowania linii nie należy wykonywać na słupach

narożnych .

4. Odległość pionowa przewodu telekomunikacyjnego

przy największym zwisie normalnym powinna wynosić

1) 4 m - od najwyższego znanego poziomu wody w miejscu skrzyżowania,

2) 7 m - od najwyższego żeglownego poziomu wody,

3) 6 m - od najwyższego spławnego poziomu wody,

4) 1 m - od obrysu statków, dla których dana droga jest

dostępna przy najwyższym żeglownym poziomie wody.

§ 10. 1. Skrzyżowanie kablowej linii telekomunikacyjnej z rzekami i kanałami żeglownymi i spławnymi o dowolnej

szerokości oraz z niespławnymi o szerokości lustra wody

większej niż 25 m przy średnim stanie wody należy wykonywać kablami z opancerzeniem wzmocnionym na całej szerokości rzeki lub kanału oraz na szerokości terenów zalewowych.

2. Kable na skrzyżowaniu należy układać rokadowo

przez lustro wody oraz tereny zalewowe; odległość pomiędzy

kablami rokadowymi nie powinna być mniejsza niż 50 m.

3. Skrzyżowanie powinno być wykonane poniżej mostu, ostrogi rzecznej lub zakrętu rzeki w odległości co najmniej

100 m od tych obiektów.

4. Minimalna głębokość ułożenia kabli w dnie koryta

rzeki i terenu zalewowego lub kanału w zależności od rodzaju

gruntu powinna być bezpieczna dla trwałości kabla z uwagi

na erozję dna i uszkodzenia mechaniczne.

§ 11. 1. Skrzyżowanie linii telekomunikacyjnej z rzekam( i kanałami nieżeglownymi i niespławnymi o szerokości

lustra wody mniejszej niż 25 m przy średnim stanie wody

należy wykonywać kablem opancerzonym, wciąganym do

rury ochronnej, a na terenach zalewowych lub bagnistych

o szerokości powyżej 10m z jednej strony rzeki kablem

o opancerzeniu wzmocnionym .

2. Skrzyżowanie powinno być wykonane w dogodnym

miejscu, bezpiecznym dla trwałości kabla.

§ 12. Budowa linii telekomunikacyjnych napowietrznych i nadziemnych w pobliżu lotnisk wymaga każdorazowo

uzgodnienia z odpowiednim organem nadzoru lotniczego.

§ 13. W przypadkach nie objętych wymaganiami obowiązujących norm zasady budowy i warunki , jakim powinny

odpowiadać linie telekomunikacyjne, należy ustalać każdora­

zowo z Biurem Studiów i Projektów Łączności w Warszawie.

§ 14. Zarządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od

dnia ogłoszenia .

Minister Łączności: M. Rusin

Kierownik Ministerstwa

-

165 -

1. Odległość pozioma napowietrznej linii telekomunikacyjnej od stacji gazowej powinna wynosić co najmniej 5 m.

2. Określone odległości gazociągów od ur~ądzeń telekomunikacyjnych mogą być zmniejszone. Odległość zmniejszona między gazociągiem i kanalizacją kablową, mającą

bezpośrednie połączenie z pomieszczeniami dla .Iudzi i zwierząt. nie może wynosić mniej niż 8 m, pod warunkiem że na

całym odcinku gazociągu, dla którego przyjęto odległość

zmniejszoną

a) zwiększy się grubość ścianki o 30%,

b) sprawdzi się metodami nie niszczącymi wszystkie spoiny

obwodowe i wzdłużne rury,

c) zastosuje się sączek węchowy liniowy.

3. Dla gazociągów o ciśnieniu do 4QOkPa odległość

podstawowa może być zmniejszona do 25% przy zastosowaniu rury ochronnej na gazociągu o długości' nie większej

niż 20 m. Odległość wylotu rury ochronnej od urządzenia

telekomunikacyjnego powinna być zgodna z 'wielkościami

określonymi w tabeli.

4. Dla gazociągów ociśnieniu powyżej 400 kPa zamiast

odległości podstawowej można przyjąć odległość zmniejszoną, stosując wzmocnienie rzeczywistej grubości ścianki

Poz. 94 i 95

gazociągu. Jeśli odległość gazociągu od obiektu terenowego

wynosi co najmniej

a) 75% odległości określonej w tabeli, grubość ścianki rury

należy zwiększyć o 10%,

b) 50% odległości określonej w tabeli, grubość ścianki rury

należy zwiększyć o 20%,

c) 25% odległości określonej w tabeli, grubość ścianki rury

należy zwiększyć o 30% ..

5. Jeżeli grubość ścianki gazociągu została zwiększona

o 30%, gazociąg powinien być usytuowany w odległości nie

mniejszej od obiektu terenowego niż

a) 5 m dla gazociągów o ciśnieniu nominalnym do

2500 kPa włącznie,

b) 10m dla gazociągów o ciśnieniu nominalnym większym

niż 2500 kPa,

pod warunkiem założenia na gazociąg rury ochronnej koń­

czącej się od obrysu obiektu telekomunikacyjnego w odległości wynoszącej co najmniej 25% odpowiedniej odległości

podstawowej określonej w tabeli, jednak nie mniejszej niż 10

m dla gazociągów o ciśnieniu nominalnym do 2500 kPa

włącznie i 15 m dla gazociągów o ciśnieniu nominalnym

większym niż 2500 kPa. Długość rury ochronnej nie może

być większa niż 100 m.

95

ZARZĄDZENIE MINISTRA ŁĄCZNOŚCI

z dnia 12 marca 1992 r.

w sprawie zasad i warunków budowy linii telekomunikacyjnych wzdłuż dróg publicznych, wodnych,

kanałów oraz w pobliżu lotnisk i w miejscowościach, a także ustalania warunków, jakim te linie powinny

odpowiadać.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada

1990 r. o łączności (Dz. U. Nr 86, poz. 504 oraz z 1991 r. Nr

69, poz. 293 i Nr 105, poz. 451) zarządza się, co następuje

Załącznik do zarządzenia Ministra Łącz­

ności z dnia 12 marca 1992 r. (poz. 95)

NAJMNIEJSZE DOPUSZCZALNE ODLEGŁOŚCI TELEKOMUNIKACYJNEJ LINII KABLOWEJ PODZIEMNEJ

OD INNYCH URZĄDZEŃ I OBIEKTÓW

Najmniejsza dopuszczalna odległość m

Lp.

Wyszczególnienie

1

2

3

4

1

Linia kablowa telekomunikacyjna

Linia kablowa elektroenergetyczna bez osłony ochronnej

Linia elektroenergetyczna kablowa zasilaczy (kol.)

Linia kablowa elektroenergetyczna i linia kablowa telekomunikacyjna zabezpieczona

rurami ochronnymi na d/ugości skrzyżowania lub zbliżenia

Kanalizacja prowadząca wody opadowe lub ścieki

dowolna

dowolna

0,5

0,8

0,5

0,8

dowolna

dowolna

0,3

1,0

2

3

4

skrzyżowania

zbliżenia

-

6

7

8

9

10

11

167

-

Poz. 95, 96 i 97

4

3

2

Podbudowa telekomunikacyjnej lin ii napowie~rznej

Konstrukcja wsporcza linii elektroenergetycznej

Ściany budynku i ogrodzenia

Urządzenia ochrony budowl i od wyładowań atmosferycznych

Drzewa wzdłuż drogi

-

Słupy oświetleniowe

-

-

-

2,0

PN-75j E-05100

0,5

5,0

2,0

0,8

96

ZARZĄDZENIE PREZESA URZĘDU

PATENTOWEGO RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 30 kwietnia 1992 r.

zmieniające zarządzenie w

sprawie pierwszeństwa z imprez organizowanych przez Międzynarodowe Targi

Łódzkie.

Na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 82 ustawy z dnia 19

października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1984 r. Nr 33,

poz. 177 oraz z 1987 r. Nr 21, poz. 123 i Nr 33, poz. 181). art.

12 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r.

o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 , poz. 17 i z 1989 r. Nr 35,

poz. 192). w związku z § 11 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 29 stycznia 1963 r. w spraw ie ochrony wzorów

zdobniczych (Dz. U. Nr 8, poz. 45) zarządza się , co następuje

§ 1. W zarządzeniu Prezesa Urzędu Patentowego Rze czypospolitej Polskiej z dnia 5 grudn ia 1991 r. w sprawie

pierwszeństwa z imprez organizowanych przez M i ędzynaro ­

dowe Targi Łódzkie (Monitor Polski Nr 46, poz. 329)

w § 1 w ust. 1 w pkt 5 wyrazy ,,27 sierpnia do dn ia 30

sierpnia " zastępuje się wyrazami " 13 maja qo dnia 16 maja " .

§ 2. Zarządzenie wchodzi w życie z dn iem og ł oszenia .

Prezes Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej

W. Kotarba

97

ZARZĄDZENIE PREZESA URZĘDU

PATENTOWEGO RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 11 maja 1992 r.

w sprawie pierwszeństwa z imprez organizowanych przez Międzynarodowe Targi Gdańskie.

Na podstawie art. 24 ust. 2 i art. 82 ustawy z dnia 19

października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1984 r. Nr 33,

poz. 177 oraz z 1987 r. Nr 21 , poz. 123 i Nr 33, poz. 181), art.

12 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r.

o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 i z 1989 r. Nr 35,

poz. 192), w związku z § 11 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów

zdobniczych (Dz. U. Nr 8, poz. 45) zarządza się , co następuje

§ 1. 1. Wystawienie wynalazku lub wzoru użytkowego

w Gdańsku w Polsce

~1) na imprezie pn. " I M i ędzynarodowe Targi Przetwórstwa

i Produktów Żywnościowych »POLFOOD«", odbywają­

cej się w okres ie od dnia 19 maja do dnia 22 maja 1992 r.,

2) na imprezie pn . "Międzynarodowe Targi Zarządzania

Informacją »1 N FO MAN«", odbywającej s i ę w okresie od

dnia 8 września do dnia 11 września 1992 r. ,

3) na imprezie pn . "III Międzynarodowe Targi Budownictwa Mieszkaniowego i Wyposażenia Wnętrz »HOUSEBUILDING«" , odbywającej się w okresie od dnia 7 paź­

dziernika do dnia 1O października 1992 r. ,

daje prawo do uzyskania w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej, zwanym dalej "Urzędem Patentowym",

patentu na wynalazek lub prawa ochronnego na wzór

użytkowy z pierwszeństwem według daty ich wystawienia

na tych imprezach w wymienionych wyżej okresach.

2. Wystawienie wzoru zdobniczego na imprezach okrew ust. 1 daje prawo do uzyskania w Urzędzie

Patentowym rejestracji wzoru zdobniczego z pierwszeńst ­

wem według daty jego wystawienia.

ślonych

3. Zamieszczenie znaku towarowego na towa~ze wystawionym na imprezach określonych w ust. 1 daje prawo do

uzyskan ia rejestracji znaku towarowego z pierwszeństwem

według daty wystawienia towaru .

§ 2. 1. Przyznanie pierwszeństwa w przypadkach,

o których mowa w § 1 ust. 1, następuje z zachowaniem

warunków określonych w § 13 zarządzenia Prezesa Urzęd\J

Patentowego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 12

listopada 1984 r. w sprawie ochrony wynalazków i wzorów

użytkowych (Monitor Polski Nr 26, poz. 179) oraz w § 2 ust.

2 załącznika do tego zarządzenia.

2. Przyznanie pierwszeństwa w przypadkach, o których

mowa w § 1 ust. 2, następuje z zachowaniem warunków

określonych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów

z dnia 22 maja 1963 r. w sprawie pierwszeństwa do uzyskania patentu na wynalazek albo rejestracji wzoru użyt­

kowego, wzoru zdobniczego lub znaku towarowego w przypadkach wystawienia wynalazku i wzoru na wystawie publicznej w Polsce lub za granicą albo zamieszczenia znaku

towarowego na towarze wystawionym na takiej wystawie

(Dz. U. Nr 23, poz. 133, z 1972 r. Nr 54, poz. 351 i z 1985 r. Nr

33, poz. 147).

3. Przyznanie pierwszeństwa w przypadkach, o których

mowa w § 1 ust. 3, następuje z zachowaniem warunków

określonych w § 11 i 12 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 czerwca 1985 r.

w sprawie ochrony znaków towarowych (Monitor Polski Nr

18, poz. 143, z 1988 r. Nr 17, poz. 144 i z 1990 r. Nr 44,

poz. 346).

§ 3. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia .

Prezes Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej

W. Kotarba