Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie podstawowych kierunków prywatyzacji w 1992 r.

206

UCHWAŁA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 5 czerwca 1992 r.

w sprawie podstawowych kierunków prywatyzacji w 1992 r.

1. Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca

1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.

U. Nr 51, poz. 298 oraz z 1991 r. Nr 60, poz. 253 i Nr 111, poz.

480) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustala "Podstawowe

kierunki prywatyzacji w 1992 r.", zawarte w załączniku do

uchwały.

5. Poważny niepokój budzi stan administracji gospodarczej, a w szczególności postępujący kryzys resortu przekształceń własnościowych. Konieczne jest przezwyciężenie

stanu zawieszenia i niepewności w instytucjach centralnych.

Do czasu reorganizacji resortów gospodarczych niezbędne

jest powołanie Ministra Przekształceń Własnościowych.

2. W nawiązaniu do uchwał z dnia 23 lutego 1991 r. i 19

6. W nawiązaniu do wcześniejszych uchwał Sejm zobo-

października 1991 r. Sejm stwierdza narastające opóźnienie

rozwiązań prawnych w zakresie

wiązuje Rząd do zorganizowania systemu bieżącej informacji

-

zabezpieczenia interesów właścicielskich Skarbu Państ­

wa,

powszechnej prywatyzacji,

- reprywatyzacji.

Konieczne są także uregulowania prawne dotyczące restrukturyzacji zadłużeń przedsiębiorstw.

3. Sejm zobowiązuje Rząd w terminie do dnia 30

czerwca 1992 r. do przedłożenia odnośnych aktów prawnych, wraz z projektem nowelizacji ustawy prywatyzacyjnej.

Sejm uznaje za konieczne przyspieszenie prac nad koncepcją

prywatyzacji zasobów mieszkaniowych i szeroko rozumianej

sfery budżetowej w ramach generalnych reform tej sfery.

4. Niezbędne zespolenie polityki prywatyzacyjnej ze

analizy

skutków prywatyzacji w skali mikro- i makroekonomicznej,

jak i określenia "mapy prywatyzacji", rozumianej jako wybór

priorytetów prywatyzacyjnych i zakreślenie obszarów, które

powinny pozostać pod tymczasową i docelową kontrolą

państwa, oraz określenia form tej kontroli.

publicznej o przekształceniach własnościowych i popularnego programu edukacji ekonomicznej. Jest to konieczny

warunek odbudowy zaufania społecznego i nadania nowej

dynamiki prywatyzacji w II półroczu 1992 r.

7. Sejm zobowiązuje Rząd do

-

informowania właściwej merytorycznie komisji sejmowej o zamierzeniach polegających na prywatyzacji kapitału,

-

,

przedstawienia Sejmowi w terminie do dnia 31 lipca

1992 r. raportu o stanie i przebiegu prywatyzacji, ze

szczególnym uwzględnieniem opinii o stwierdzanych

w oficjalnych dokumentach zjawiskach patologicznych

oraz analizy kondycji finansowej, dynamiki rozwojowej

i efektów polityki zatrudnieniowej w sprywatyzowanych

przedsiębiorstwach,

strategią gospodarczą państwa wymaga dogłębnej

-

przedstawienia Sejmowi w terminie do dnia 31 lipca

1992 r. rozwiązań rozszerzających i przyspieszających

prywatyzację z udziałem pracowników.

Marszałek Sejmu: w z. J. Zych

Załącznik do uchwały Sejmu Rzeczypos-

politej Polskiej z dnia 5 czerwca 1992 r.

(poz. 206)

PODSTAWOWE KIERUNKI PRYWATYZACJI W ROKU 1992

I. Cele prywatyzacji

Głównym celem prywatyzacji jest zwiększenie efektyw-

Koniecznym warunkiem przyspieszenia prywatyzacji jest

ponadto akceptacja polityczna i sprzyjający klimat społeczny

wokół zmian własnościowych w Polsce.

ności gospodarowania i stworzenie trwałych podstaw oży­

wienia polskiej gospodarki. Istotnymi celami są ponadto

rozwój rynków kapitałowo-pieniężnych oraz upowszechnienie praw własności, z jednej strony, i wspomaganie

przedsiębiorczości, z drugiej strony.

Realizacja nadrzędnego celu prywatyzacji, jakim jest

budowa efektywnej gospodarki rynkowej, wymaga ścisłego

zespolenia polityki zmian własnościowych z całościową

strategią gospodarczą państwa. Stwarza to problemy koordynacyjne, które nie były zadowalająco rozwiązane w roku

1991 i powinny być w centrum uwagi Rządu w roku

bieżącym. Przebudowa administracji gospodarczej nie może

jedRak odbywać się kosztem tempa prywatyzacji, jak to miało

miejsce w I półroczu 1992 r. Niezbędne jest więc szybkie

określenie wizji docelowej i energiczne zmierzanie w tym

kierunku.

II. Wnioski z dotychczasowych doświadczeń

W latach 1990 i 1991 uruchomiony został proces

prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Do końca

1991 r. sprywatyzowano lub rozpoczęto prywatyzację 1258

przedsiębiorstw, co stanowi 15,3% ogólnej liczby przedsiębiorstw państwowych. Strategia prywatyzacji polegała na

zastosowaniu wielu metod prywatyzacji w odniesieniu do

różnych kategorii przedsiębiorstw. W 1991 r. Ministerstwo

Przekształceń Własnościowych i inne resorty rozpoczęły

realizację dużych i długookresowych programów prywatyzacyjnych: projekt powszechnej prywatyzacji, przekształcenia

państwowego sektora rolnego, prywatyzacja wybranych

sektorów, projekt prywatyzacji banków i central handlu

zagranicznego oraz tworzenie zrębów rynku kapitałowego,

-

powstała giełda, Komisja Papierów Wartościowych i począ­

tki wtórnego obrotu papierami wartościowymi. Jednocześ­

nie zbudowany został aparat prywatyzacyjny zdolny do

przetworzenia rosnącej liczby projektów oraz Ministerstwo

Przekształceń Własnościowych i 13 delegatur, służby prywatyzacyjne w organach założycielskich i rynek firm konsultingowych.

Wraz z uruchomieniem zmian własnościowych na szer-

-

Poz. 206

wartości restrukturyzacji spółki. Restrukturyzacja kończyłaby

się prywatyzacją.

Ministerstwo Przekształceń Własnościowych przygotuje i przeprowadzi na dużą skalę szkolenie kandydatów na

członków rad nadzorczych, co umożliwi znaczne przyspieszenie komercjalizacji. Po utworzeniu instytucji Skarbu Pań­

stwa firma spółki prawa handlowego powinna dominować

w sektorze państwowym .

szą skalę ujawniły się bariery procesu prywatyzacji, spośród

których w 1991 r. na plan pierwszy wysunęły się nie

uporządkowane stosunki własnościowe i inne bariery prawne.

W 1991 r. prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych

następowała w warunkach recesji i postępującego spadku

rentowności znacznej części przedsiębiorstw państwowych.

W konsekwencji ujawniły się nowe zagrożenia

a) coraz dotkliwiej ujawnił się anachronizm dotychczasowego - będącego reliktem systemu nakazowo-rozdzielczego zarządzania sektorem państwowym,

w szczególności zaś nieuporządkowanie stosunków

własnościowych w sektorze państwowym,

b) w warunkach recesji malała wartość przedsiębiorstw

oferowanych do sprzedaży krajowym i zagranicznym

inwestorom i w konsekwencji wpływ do budżetu państ­

wa - oraz rosły trudności w przygotowaniu realizacji

transakcji sprzedaży,

c) duża liczba likwidacji przedsiębiorstw z przyczyn okreś­

lonych wart. 19 ustawy o przedsiębiorstwach państ­

wowych doprowadziła do wydłużenia procesów likwidacyjnych i upadłościowych oraz powstania "zatorów majątkowych" nie zagospodarowanego mienia,

d) rosnące trudności ekonomiczne przedsiębiorstw prowadziły do wzrostll obaw i poczucia zagrożenia pracowników i wzrostu napięć społecznych. Część środowisk

pracowniczych upatrywała tych trudności w prywatyzacji, co z kolei prowadziło do spadku poparcia i akceptacji

dla przedsięwzięć prywatyzacyjnych i komplikowało

przebieg całego procesu.

Dalsze prowadzenie prywatyzacji wymaga wyciągnięcia

wniosków z dotychczasowych doświadczeń, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych.

2. P r y wat y z a c jak a p i t a ł o w a

Prywatyzacja kapitałowa przedsiębiorstw dużych, o istotnym znaczeniu dla gospodarki, prowadzona w trybie

oferty publicznej i zaproszenia do rokowań, stanowi podstawę rozwoju rynku kapitałowego oraz główne źródło

dochodów z prywatyzacji .

W 1992 r. nastąpi większe wykorzystanie przez Rząd

dorobku Ministerstwa Przekształceń Własnościowch w zakresie studiów sektorowych. Podejście to będzie rozwijane

w powiązaniu z wytycznymi polityki gospodarczej państwa.

Już obecnie zaawansowanie prac pozwoliło na przygotowanie pierwszej edycji listy przedsiębiorstw i spółek Skarbu

Państwa oferowanych przez Ministerstwo Przekształceń

Własnościowych do sprzedaży inwestorom krajowym i zagranicznym.

Program prywatyzacji kapitałowej w 1992 r. zakłada jako

minimum przygotowanie 8-10 ofert publicznych oraz

sprzedaż 50--60 przedsiębiorstw lub spółek - przy założe­

niu, że zapewniony zostanie odpowiedni poziom finansowania i utrzymana zdolność operacyjna aparatu prywatyzacyjnego.

3. Prywatyzacja likwidacyjna

3. 1. W 1992 r. będzie zwiększone tempo prywatyzacji

likwidacyjnej, przeprowadzanej w trybie art. 37 ustawy

o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Nastąpi

sprywatyzowanie lub rozpoczęcie prywatyzacji

w 400--600 przedsiębiorstwach w trybie art. 37 tej

ustawy.

W tym celu Rząd

-

Należy podkreślić, po pierwsze, znaczenie uporządko­

wania stosunków własnościowych, po drugie, odpowiednich warunków politycznych i instytucjonalnych, po trzecie,

odbudowy zaufania społecznego, jako elementarnych warunków koniecznych dla nadania procesowi prywatyzacji

nowej dynamiki.

III. Ścieżki prywatyzacyjne

1. Komercjalizacja

nych organów założycielskich,

-

dokona uporządkowania przepisów prawnyct;!,

w szczególności w zakresie: procedur prywatyzacyjnych, stanu prawnego gruntów i budynków,

rozwiązania problemu mienia socjalnego i "niechcianego" przedsiębiorstw państwowych,

-

zwiększony nacisk zostanie położony na sprzedClż

ratalną przedsiębiorstw. Porządkowanie stosunków własnościowych odnośnie do gruntów 'i budynków przedsiębiorstw umożliwi przygotowanie

listy przedsiębiorstw do sprzedaży,

przedsiębiorstw państwo­

wych

W 1992 r. kontynuowana będzie komercjalizacja przedzostanie

-

Problemem najważniejszym jest obecnie podwyższenie

-

siębiorstw państwowych. Skomercjalizowanych

około 250 przedsiębiorstw.

.

jakości nadzoru właścicielskiego, w szczególności ewidencji

majątku, polityki właścicielskiej, a także podjęcie programu

restrukturyzacji części jednoosobowych spółek Skarbu Pań­

stwa. Restrukturyzacji dokonywać będą zespoły menadżers­

kie, wybrane w drodze konkursu i wynagradzane na podstawie efektów ekonomicznych wynikających z podniesienia

zwiększy zdolność operacyjną służb prywatyzacyj-

będzie stymulować rozwój "infrastruktury" finansowej, ułatwiającej zakup przedsiębiorstw lub zorganizowanych części ich mienia,

będzie wspierał udział

prywatnych przedsiębior­

ców w prywatyzacji

wych.

przedsiębiorstw państwo­

3. 2. Likwidacja przedsiębiorstw państwowych, dokonywana z przyczyn ekonomicznych określonych wart. 19

ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, objęła

-

w 1991 r. ponad 500 przedsiębiorstw. W konsekwencji w warunkach recesji podaż składników mająt­

kowych oferowanych przez likwidatorów znacznie

przewyższyła popyt na te składniki, co doprowadziło

do spadku cen, przedłużenia czasu przeprowadzenia

poszczególnych likwidacji i ogólnego spadku efektywności całej operacji. Powstałe "zatory majątkowe"

utrudniały likwidatorom spłacenie zobowiązań i w rezultacie powiększyły trudności finansowe przedsię­

biorstw-wierzycieli. Rosły także koszty likwidacji. Narastał problem zagospodarowania i zabezpieczenia

mienia polikwidacyjnego. W tej sytuacji Rząd będzie

dążył do poprawy działalności organów założyciels­

kich i wzmożenia nadzoru właścicielskiego. W szerszym niż dotąd zakresie będą stosowane postępowa­

nia naprawcze, przy czym stosowane będą bardziej

skuteczne metody, jak postępowanie układowe, podejmowanie decyzji strukturalnych w skali branży, tworzenie wyspecjalizowanych instytucji lub rozpisanie

konkursu na wykonywanie zarządu komisarycznego.

Rząd będzie dążył do usprawnienia metod pracy

likwidatorów i wzrostu nadzoru organów założyciels­

kich nad ich działalnością.

IV. Długookresowe procesy prywatyzacyjne

1. Reprywatyzacja

Rozwiązanie problemu reprywatyzacji należy do najbardziej pilnych zadań reformatorskich. Reprywatyzacja umocni

przekonanie o trwałości przemian i nienaruszalności prawa

własności i innych praw w państwie, zważywszy, że inne

państwa postkomunistyczne uchwaliły już stosowne przepisy. W roku 1992 powinny zostać stworzone podstawy

prawne tego procesu. Zakłada się, że termin składania

wniosków będzie krótki (np. 1 rok), zawity, w razie uchybienia terminu roszczenia wygasają. Sam proces realizacji roszczeń już na podstawie uchwalonej ustawy reprywatyzacyjnej

powinien być zapoczątkowany w pierwszych miesiącach

1993 r.

Poz. 206

tycyjnych pomiędzy obywateli - na podstawie ustawy,

która określi zasady dystrybucji. Dystrybucja ta umożliwi

koncentrację praw w wybranym funduszu, poprzez

zbycie akcji w tych funduszach, w których uczestnik nie

jest zainteresowany, i zakup tych, w których jest zainteresowany. Szeroki obrót umożliwi z czasem koncentrację pakietu(ów) kontrolnego w poszczególnych narodowych funduszach inwestycyjnych.

Dotychczasowa realizacja programu zapoczątkowanego

w 1991 r. przyniosła między innymi propozycje modyfikacji,

opracowane przez Ministerstwo Przekształceń Własnościo­

wych w I kwartale br.

Modyfikacje te polegają na

1) wprowadzeniu niewielkiej odpłatności za uczestnictwo

w programie, co pozwoli przynajmniej na częściowe

sfinansowanie kosztów wdrożenia programu oraz dobrowolne uczestnictwo zainteresowanych w programie,

2) powiązaniu programu prywatyzacji przedsiębiorstw pań­

stwowych z innymi programami dotyczącymi sfery finansów publicznych, jak reforma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,i z innymi ścieżkami prywatyzacji, to znaczy

kapitałową, sektorową i ewentualnie reprywatyzacją,

3) zwiększeniu liczby przedsiębiorstw objętych programem

do pierwotnie proponowanej ilości około 400 do końca

1992 r., co obniży koszty programu i uczyni go atrakcyjnym dla kraju i zagranicy.

V. Inne pola prywatyzacji

1. Prywatyzacja banków

Jednym z najważniejszych projektów, mogących przyusprawnienia działania sektora finansowego

w Polsce, jest program prywatyzacji 9 banków państwo­

wych, przekształconych w spółki akcyjne w październiku

1991 r. na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

14 maja 1991 r.

czynić się do

Wyłoniono dwa banki, których prywatyzacja rozpoczęła

się w

Zakłada się, że program będzie realizowany po stworzeniu podstaw prawnych, a więc uchwaleniu ustawy przez

Sejm, w dwu zasadniczych etapach

1 ) ·w pierwszym etapie odbędzie się przetarg pomiędzy

zainteresowanymi firmami. Firmy, które wyjdą zwycięs­

ko z przetargu o zarządzanie, wezmą udział w selekcji

przedsiębiorstw z puli narodowych funduszy inwestycyjnych, którymi będą następnie zarządzać na podstawie umowy,

2) w drugim etapie - planowanym po zatwierdzeniu

bilansu poszczególnych spółek, a na tej podstawie

i samych narodowych funduszy inwestycyjnych (kwiecień 1993 r.) - będzie możliwa dystrybucja świadectw

inwestycyjnych reprezentujących prawo do otrzymania

akcji we wszystkich narodowych funduszach inwes-

,

Wielkopolski Bank Kredytowy w Poznaniu i

2. P r o g r a m p o w s z e c h n e j p r y wat y z a c j i

Program powszechnej prywatyzacji jest programem

o długofalowym horyzoncie czasowym. Jego realizacja przypadnie na lata 1992 (tworzenie narodowych funduszy inwestycyjnych) i 1993 (dystrybucja świadectw inwestycyjnych w funduszach pomiędzy obywateli), ale konsekwencje

programu będą się uwidaczniać w okresie wieloletnim.

pierwszej kolejności. Są to

Bank Śląski w Katowicach.

Trwa także proces prywatyzacji Banku Rozwoju Eksportu S.A., w którym akcje Skarbu Państwa reprezentuje w przeważającej części Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą·

Prywatyzacja pozwoli osiągnąć następujące cele

identyfikację właściciela, odpowiadającego kapitałowo

-

-

za działalność blmku,

transfer nowoczesnej wiedzy bankowej oraz możliwość

wejścia polskich banków na rynki zagraniczne (w przypadku zakupu części akcji przez inwestorów zagranicznych),

ułatwienie procesów restrukturyzacyjnych,

wzmocnienie konkurencji w sektorze usług finansowo-bankowych,

zwiększenie wpływów budżetowych z prywatyzacji.

2. P r y wat y z a c j a s e k t o r a h a n d I u z a g r a n i c z n e g o

Prywatyzacja jednostek handlu zagranicznego, rozpoprzez publiczne oferty "Elektrimu" i "Mostostalu",

częta

-

powinna zmierzać do tego, aby wykorzystać jednostki handlu

zagranicznego i atuty, którymi one dysponują, dla tworzenia

proeksportowej struktury gospodarki.

Z uwagi na strukturę organizacyjną część jednostek

handlu zagranicznego będzie prywatyzowana na podstawie

ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, więk­

szość zaś w oparciu o Kodeks handlowy.

Dotychczasowy przebieg prywatyzacji jednostek handlu

zagranicznego wskazuje na konieczność zwrócenia szczególnej uwagi na proces prywatyzacji przedsiębiorstw będą­

cych ich udziałowcami oraz na tryb i warunki wyzbycia się

przez te przedsiębiorstwa udziałów w jednostkach handlu

zagranicznego oraz na proces przenikania kapitału zagranicznego do jednostek handlu zagranicznego w wyniku prywatyzacji dotychczasowych udziałowców.

Uwzględniając dotychczasowe doświadczenia prywatyzacyjne, a zwłaszcza czas trwania procesu prywatyzacji

wynoszący 6--9 miesięcy, w 1992 r. można oczekiwać

prywatyzacji około 30 jednostek.

Zakończenie procesu

prywatyzacji sektora handlu zagranicznego przewidziane jest na przełom lat 1993/1994.

3. P r yw a t y z a c j a s e k t o r a r o I n e g o

Ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowanieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa stwarza

podstawę do dokonywania na szeroką skalę przekształceń

własnościowych w tym sektorze. Powołana Agencja Włas­

ności Rolnej Skarbu Państwa przygotuje i utworzy organizacyjno-ekonomiczny system przejmowania państwowych

gospodarstw rolnych, połączony z planami ich restrukturyzacji. W 1992 r. proces ten objąć powinien znaczną część

ogólnej liczby gospodarstw.

niu

Agencja opracuje plany gospodarowania Zasobami

Rolnej, zawierające systemy ekonomiczne dla

procedur odpłatnego korzystania przez osoby fizyczne lub

prawne oraz dla administrowania majątkami rolnymi. Konieczne jest uporządkowanie stosunków własnościowych majątków państwowych i oszacowanie zasobów rolnych przeznaczanych do zwrotu w naturze lub w celu dokonania

wymiany w ramach reprywatyzacji. Działania Agencji powinny wspomagać procesy powiększania areałów i unowocześ­

niania istniejących gospodarstw rolnych, zwłaszcza położo­

nych w rejonach o znacznym zagęszczeniu.

Własności

Prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych sfery przetwórstwa rolno-spożywczego będzie dokonywana w sposób

zapewniający silne powiązanie, poprzez system własności,

z ich bazą surowcową. Przygotowanie rozwiązań odbywać

się będzie z udziałem przedstawicieli resortu rolnictwa i gospodarki żywnościowej .

4. P r y wat y z a c j a m i e n i a k o m u n a I n e g o

Dotychczasowe doświadczenia wskazują, że tempo

w sferze komunalnej jest nierównomierne

i niezadowalające. Skłania to do większego zaangażowania

instytucji centralnych w proces prywatyzacji przedsiębiorstw

komunalnych . Powinno to przybierać formę wsparcia merytorycznego i finansowego przedsięwzięć pilotowych - jak

ma to już miejsce w przypadku 5 projektów realizowanych

w Warszawie - oraz formę upowszechniania udanych

wzorów lokalnych w skali ogólnopolskiej. Warte upowszechnienia są na przykład oryginalne osiągnięcia niektórych

gmin w zakresie prywatyzacji mieszkań i budynków.

przekształceń

Poz. 206

316

Istotną rolę we wspomaganiu prywatyzacji komunalnej

mogą i powinny odegrać delegatury regionalne Ministerstwa

Przekształceń Własnościowych, śladem współpracy nawią­

zanej już w Katowicach, Kielcach i Rzeszowie.

VI. Warunki uporządkowania i przyspieszenia prywatyzacji

1. Istotnym warunkiem usprawnienia procesów prywatyzacyjnych jest lepsza organizacja i bardziej przejrzysty układ

instytucji zaangażowanych w tym procesie, Docelowo

zakłada się

ośrodka

-

powstanie Ministerstwa Gospodarki jako

strategicznego kierowania gospodarką,

-

wyodrębnienie z administracji funkcji właścicielskich

w postaci instytucji Skarbu Państwa, obiecującej m.in.

ściślejszy nadzór nad majątkiem publicznym,

-

powołanie komercyjnej agencji realizującej prywatyzację kapitałową w ramach nadanych jej dyrektyw

polityki prywatyzacyjnej.

Przebudowa układu instytucjonalnego powinna być

czynnikiem usprawnienia prywatyzacji, a nie czynnikiem

dezorganizacji tego procesu. Dlatego trzeba pilnie przerwać stan zawieszenia, w którym znalazły się obecnie

resorty gospodarcze, będące formalnie w stanie likwidacji.

2. Równoległą osią zmian organizacyjnych w procesie prywatyzacji jest decentralizacja, polegająca na zwiększeniu

uprawnień delegatur terenowych Ministerstwa Przekszał­

ceń Własnościowych, W roku 1992 celowe jest wyjście

poza wstępnie przyznane 13 delegaturom uprawnienia

w zakresie opiniowania wniosków oraz działalności informacyjno-szkoleniowej. Powinno to usprawnić przede

wszystkim tzw. ścieżkę likwidacyjną. Decentralizacja i aktywizacja ośrodków terenowych umożliwi też uzupeł­

nienie podejścia sektorowego o racje regionalne jako

przesłanki decyzji prywatyzacyjnych.

3. Spójność polityki prywatyzacyjnej z polityką gospodarczą

wymaga określenia "mapy prywatyzacji". Oznacza to

zarówno wybór priorytetów prywatyzacyjnych, jak i za kreślenie obszarów gospodarki, które powinny pozostać

pod kontrolą państwa (100% własności, pakiet kontrolny, inne formy zabezpieczenia interesów Skarbu Państ­

wa), wraz z określeniem pośrednich metod zarządzania,

na przykład holdingowych, tymi obszarami.

4. Doświadczenia praktyczne upoważniają do nowelizacji

prawa prywatyzacyjnego, przyjętego w Polsce w lipcu

1990 r. Równolegle biegnące prace rządowe i parlamentarne powinny w roku 1992 m.in. zmodernizować ramy

prawne prywatyzacji likwidacyjnej oraz uprościć i urealnić

przywileje pracowników i rolników (10% akcji nieodpłat­

nie i co najmniej 10% akcji po preferencyjnej cenie) .

5. Wielokryteryjność jako zasada podejmowania decyzji prywatyzacyjnych, odłożony w czasie skutek tych decyzji

oraz złożona natura zmian własnościowych stają się

powodem niezadowolenia, różnorakich nacisków, krytyki

i pomówień. Spada zaufanie społeczne wobec prywatyczacji i prestiż służb prywatyzacyjnych. Przełamanie tego

niekorzystnego klimatu jest równie ważne, jak doskonalenie metod i organizacji samego procesu przekształceń

własnościowych. Wymaga to ciągłej kontroli nad przebiegiem prywatyzacji ze strony parlamentu. Wymaga to też

jakościowo lepszej polityki informacyjnej i publicznej

edukacji w zakresie zmian własnościowych, której brak

negatywnie zaciążył nad dotychczasowym przebiegiem

prywatyzacji.