Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 lutego 1991 r. w sprawie założeń polityki gospodarczo-społecznej na rok 1991.

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Nr 13

Warszawa, dnia 15 kwietnia 1991 r.

TREŚĆ

Poz.

UCHWAŁY

83 84 85 86 87 -

SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 23 lutego 1991 r. w sprawie założeń polityki gospodarczo-społecznej na rok 1991

z dnia ' 23 lutego 1991 r. w sprawie realizacji ustawy budżetowej na rok 1991

z dnia 23 lutego 1991 r. w sprawie założeń polityki pieniężnej na 1991 r.

z dnia 23 lutego 1991 r. w sprawie podstawowych kierunków prywatyzacji w 1991 r.

z dnia 22 marca 1991 r. w sprawie powołania przewodniczącego Komitetu Badań Naukowych

109

110

111

114

116

83

UCHWAlA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 23 lutego 1991 r.

w sprawie założeń polityki gospodarczo-społecznej na rok 1991.

1. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, dostrzegając złożo­

sytuacji, w jakiej przebiegały prace nad programem

gospodarczym na 1991 r., a w szczególności komplikacje

wynikające ze zmiany Rządu i niepewność będącą następst­

wem zmieniających się warunków handlu ze ~wiązkiem

Socjalistycznych Republik Radzieckich oraz brak ostatecznego porozumienia w sprawie redukcji polskiego zadłużenia,

stwierdza z zaniepokojeniem i zatroskaniem, że

należałoby podjąć, gdyby niebezpieczeństwo takie stało

ność

-

-

sytuacja gospodarcza Polski pozostaje bardzo trudna.

Mimo iż uchwalone zostały wszystkie istotne akty prawne przedłożone przez Rząd, mające służyć realizacji

programu stabilizacji gospodarki w roku 1990, rezultaty

odbiegają zasadniczo od przewidywań rządowych. Recesja jest dużo głębsza i ma charakter trwały. Również

poziom życia głównych grup społeczno-zawodowych

(szczególnie pracowników sektora państwowego i rolników) uległ dużo większemu obniżeniu, niż przewidywano. Inflacja została zredukowana, lecz pozostaje na

wysokim poziomie. Jakkolwiek realizacja programu

przyniosła także zmiany pozytywne (w szczególności

zrównoważenie rynku towarów i usług). to jednak

narasta społeczny sprzeciw wobec dotychczasowej polityki gospodarczej . Sprzeciw ten, na ogół w pełni

uzasadniony pauperyzacją różnych grup zawodowych,

może jednak doprowadzić do zablokowania procesu

reform gospodarczych. Może też utrudnić zawarcie

niezbędnych porozumień z międzynarodowymi organizacjami finansowymi i wierzycielami Polski;

program gospodarczy Rządu na rok 1991, określony

w rządowych założeniach polityki gospodarczo-społe­

cznej na 1991 r., jest niekonkretny i hasłowy . Dokument

ten zawiera też niewiele zapowiedzi działań stwarzają­

cych realne podstawy do oczekiwań, że rok 1991

przyniesie zasadniczą poprawę sytuacji gospodarczej,

a w szczególności radykalne przełamanie recesji. Sprzeciw budzi przyjęcie hipotezy, żel recesja może się nawet

pogłębić, a mimo to nie wskazuje się na środki, które

się realne;

-

obciążenie kosztami kryzysu i modernizacji gospodarki

różnych grup społeczno-zawodowych jest nierównomierne. Szczególne ciężary spadły na pracowników

zatrudnionych w sektorze państwowym oraz na rolników. Dokumenty rządowe nie wyrażają jasno i przekonująco intencji zmiany tej sytuacji;

-

w życiu gospodarczym narastają zjawiska patologiczne.

Coraz więcej osób uzyskuje dochody dzięki unikaniu

opodatkowania. Działalność o charakterze spekulacyjnym odgrywa wielką rolę, a jednocześnie wynagrodzenia za normalną pracę uległy głębokiemu obniżeniu .

Rodzi to zrozumiałe nastroje zniechęcenia i sprzyja

rozpowszechnianiu się postaw roszczeniowych . Rząd

nie wykazuje energii w zwalczaniu zjawisk patologicznych w gospodarce;

bezrobocie osiągnęło już bardzo wysoki poziom i w niektórych regionach kraju jest bardzo dolegliwe. Jedno cześnie świadczenia budżetu dla bezrobotnych są bardzo wysokie . Dalszy wzrost bezrobocia prowadzić musi

nieuchronnie do wzrostu napięć społecznych. W programie Rządu nie została jednak określona aktywna

polityka skutecznego przeciwdziałania bezrobociu.

2. Sejm wyraża wolę uporczywego i konsekwentnego

kontynuowania w Polsce rynkowej reformy gospodarki.

Podstawą tego procesu musi być jednak program gwarantujący minimalizację kosztów społecznych i sprawiedliwe ich

rozłożenie, a przede wszystkim przełamanie recesji. Program

musi zyskać akceptację społeczną, a następnie powinien być

realizowany konsekwentnie. Przedłożone przez Rząd dokumenty programowe nie stwarzają gwarancji kontynuacji

reformy zgodnie ze wspomnianymi zasadami.

3. Sejm przypomina Rządowi o swoich wcześniejszych

uchwałach dotyczących realiżacji programu stabilizacyjnego,

-

i zwraca uwagę, że w znacznej CZęSCI nie zostały one

wykonane . W szczególności oczekujemy, że Rząd pilnie

zrealizuje postanowienie Sejmu dotyczące określenia zobowiązań państwa wobec obywateli. Sejm uznaje, że czas,

zakres oraz formy zadośćuczynienia różnorodnym roszczeniom obywateli powinny być uregulowane w specjalnej

ustawie, przy czym za kryterium uznania tych roszczeń nie

można przyjmować wyłącznie formalnego naruszenia ustaw.

Pod uwagę muszą być wzięte względy społecznej sprawiedl i wości, a także realne możliwości państwa. Obok zadość­

uczynienia obywatelom pozbawionym nieprawnie majątku

,Jzważyć należy możliwość przyznania odpowiednich rekompensat osobom, które w latach pięćdziesiątych wykonywały pracę przymusową , osobom, które oczekiwały na mieszkanie, a ich oszczędności uległy deprecjacji itp. Wydatki

zarezerwowane na te cele w ustawie budżetowej na rok 1991

mogą być ponoszone po przyjęciu odpowiednich regulacji

ustawowych.

Poz. 83 i 84

4. Sejm zobowiązuje Rząd do przedłożenia do końca

kwietnia br. oceny realizacji programu stab ilizacyjnego w roku 1990 i oceny rozwoju sytuacji gospodarczej w pierwszym

kwartale br. Sejm zaleca również Rządowi przygotowanie

i równoległe przedłożenie skonkretyzowanego i skorygowa nego programu polityki gospodarczej na pozostałe kwarta ły

1991 r. Korekty programu powinny uwzględniać zasady

wymienione w uchwale. W szczególności Sejm oczekuje, że

skorygowany program stworzy realne gwarancje wzrostu

gospodarczego w roku 1991.

5. Sejm oczekuje, że Rząd podejmie wszechstronne

i kompleksowe konsultacje ze związkami zawodowymi (i

innymi instytucjami reprezentującymi interesy dużych grup

społeczno-zawodowych), w których wyn iku program polityki gospodarczej uzyska akceptację tych środowisk. Sejm

deklaruje współudział i pomoc w procesie uzgadniania

interesów oraz formowania programu cieszącego się szerokim poparciem społecznym .

Marsza łek Sejmu: M. Kozakiewicz

84

UCHWAlA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 23 lutego 1991 r.

w sprawie realizacji ustawy budżetowej na rok 1991.

1. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej stwierdza, że wobec

zewnętrznych i wewnętrznych czynników

kształtujących sytuację gospodarczą, założenia, na których

została oparta ustawa budżetowa, mogą być obarczone

dużym błędem. W szczególności wątpliwości budzą założe­

nia dotyczące

wój infrastruktury technicznej i społecznej, w tym jako

najwyższy priorytet na budowę szpitali onkologicznych w Bydgoszczy, Gliwicach i Kielcach, a także na

wsparcie procesu restrukturyzacji przedsiębiorstw produkcyjnych i gospodarstw rolnych ;

niepewności

-

przewidywanego wzrostu cen towarów i usług,

-

rachunku wpływów do budżetu państwa,

-

skalkulowania wydatków wielu dziedzin budżetowych,

których poziom może nie zagwarantować zaspokojenia

naj niezbędniejszych potrzeb,

-

-

-

-

rozważenie możliwości zwiększenia środków , które słu­

żyć powinny przeciwdziałaniu rysującej się groźbie dal-

szego poważnego obniżenia rozmiarów budown ictwa

mieszkaniowego. Niez bę dne jest pilne wznowienie kredytowania budownictwa, również budów nowo rozpoczynanych;

wydatkowania relatywnie niskich środków na realizację

rzeczowych zamierzeń budownictwa mieszkaniowego.

2. Sejm zaleca Rządowi

-

ponowne przeanalizowanie po p rawności określenia

subwencji dla gmin i zbadanie sytuacji gmin, które

znajdują się w najtrudniejszych warunkach finansowych,

-

zwiększenie ze środków rezerwowych wydatków woje-

przeprowadzenie ponownej wnikliwej analizy założeń,

które legły u podstaw konstrukcji ustawy budżetowej,

i przedstawienie wynikających stąd wniosków. Sejm

widzi pilną potrzebę poszukiwania możliwości zarówno

zwiększenia dochodów budżetu państwa, jak i zwięk­

szenia wydatków . Szczególnie wnikliwej oceny wYmaga równomierność obciążenia różnych grup społeczn'o­

-zawodowych na rzecz budżetu, Należy sprawdzić, czy

dochody od banków i instytucji ubezpieczeniowych

oraz od prywatnego sektora pozarolniczego nie zostały

skalkulowane na zbyt niskim poziomie. Zwiększenie

wydatków powinno objąć oświatę i kulturę. Szczególnej

ochrony ze strony państwa wymaga oświata przedszkolna. Konieczne jest także poszukiwanie środków na

dotacje do mleka i przetworów mlecznych oraz .dó

podręczników szkolnych;

..

3. Sejm oczekuje od Rządu zaprzestania sprzedaży obligacji podlegających zamianie na akcje prywatyzowanych

przedsiębiorstw. Kontynuacja sprzedaży tych obligacji

w obecnej sytuacji stwarza niczym nie uzasadnione przywileje, przede wszystkim dla zamożniejszych grup obywateli.

przygotowanie programu udostępnienia na rzecz finansowania rozwoju kraju części środków zgromadzonych

w postaci rezerw dewizowych . Aktywizacja tych środ­

ków umożliwić powinna zwiększenie nakładów na roz-

4. Sejm zwraca uwagę Rządowi , że utworzenie Agencji

Rozwoju Przemysłu S.A. nastąpiło mimo zdecydowanie

negatywnej opinii właściwej komisji sejmowej . Sejm zaleca

dokonanie zasadniczych zmian w funkCj unowaniu Agencji.

wodów na rolnictwo o kwotę 200 mld zł,

-

wydzielenie w ramach środków na ochronę zdrowia

środków niezbędnych na finansowanie działalności sa-

natoriów, po ich weryfikacji przez zespół rządowo-zwią­

zkowy,

-

ponowne przeanalizowanie możliwości i warunków

wprowadzenia minimalnych cen skupu na dwa podstawowe produkty rolne - mleko i zboże chlebowe.