Uchwała Komitetu Obrony Kraju z dnia 21 lutego 1990 r. w sprawie doktryny obronnej Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2. 1. Przepisy niniejszego zarządzenia nie dotyczą

1) protokoły głosowania w obwodach,

2)

pieczęci komisji wyborczych.

protokoły zarejestrowania list wyborczych.

2. Pieczęcie kolegiów wyborczych ulegają brakowaniu.

2. Dokumentacja wyborcza nie wymieniona w ust.

1 ulega brakowaniu .

§ 3. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do dokumentacji

wyborczej z przeprowadzonych wyborów ponownych .

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: W. Jaruzelski

66

UCHWAlA KOMITETU OBRONY KRAJU

z dnia 21 lutego 1990 r.

•

w sprawie doktryny obronnej Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 1 i art. 6 ustawy z dnia 21

listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. z 1988 r. Nr 30, poz.

207 oraz z 1989 r. Nr 20, poz. 104, Nr 29, poz. 154 i Nr 34,

poz. 178) Komitet Obrony Kraju uchwala, co następuje

§ 1. Przyjmuje się " Doktrynę obronną Rzeczypospolitej

Polskiej ", stanowiącą załącznik do niniejszej uchwały.

§ 2. "Doktryna obronna Rzeczypospolitej Polskiej " wytycza generalne kierunki polityki obronnej, obowiązujące

organy państwowe, podmioty gospodarcze, organizacje

społeczne i zawodowe oraz każdego obywatela.

§ 3. Niniejsza uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku

Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

"Doktryna obronna Rzeczypospolitej Polskiej" podlega również podaniu do publicznej wiadomości w inny sposób.

§ 4. Traci moc uchwała nr 03/85 Komitetu Obrony

Kraju z dnia 29 czerwca 19~5 r. w sprawie "Węzłowych

założeń obronnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej" (nie

ogłoszona) .

§ 5. Uchwała wchodzi · w życie z dniem powzięcia.

Przewodniczący Komitetu Obrony Kraju

W. Jaruzelski

.·Załącznik do uchwały Komitetu Obrony

I

Kraju z dnia 21 lutego 1990 r. (poz. 66)

DOKTRYNA OBRONNA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Nadrzędnym celem Rzeczy,?ospolitej Polskiej jest zagwarantowanie najżywotniejszych interesów Narodu Polskiego - jego bezpieczeństwa, prawa do życia w pokoju,

niepodległości i suwerenności państwa oraz całości i nienaruszalności jego terytorium .

Celowi temu jest podporządkowana funkcja obronna

państwa, określona w jego doktrynie obronnej . Jest ona

oficjalną wykładnią charakteru i skali możliwego zagrożenia

bezpieczeństwa Polski oraz działań niezbędnych do skutecznego zapobiegania i przeciwstawienia się temu zagrożeniu.

Doktryna obronna Rzeczypospolitej Polskiej wynika

z polskiej racji stanu. Uwzględnia moralny. demograficzny

i gospodarczy potencjał państwa, a także geopolityczne

i geostrategiczne położenie kraju. Czerpie doświadczenia z ponad tysiącletnich dziejów pblskiej państwowości, z chlubnych

tradycji wszystkich nurtów walki zbrojnej oraz formacji polskiego oręża . Mając na względzie obiektywny, historycznie

i współcześnie uwarunkowany charakter interesów Narodu

Polskiego, bierze ona pod uwagę również aktualne ustalenia

wspólnie uzgodnionej koalicyjnej doktryny obronnej.

Z miejsca Polski na kontynencie europejskim, ze wspólnych doświadczeń historycznych, z więzi cywilizacyjnych i kulturowych, z wymogów bezpieczeństwa narodowego wynika

ścisły związek losów naszego kraju z sytuacją w Europie.

Na tym właśnie kontynencie istnieją nadal podziały

i sprzeczności. Mimo zasadniczego postępu w stosunkach

międzynarodowych nie został jeszcze w pełni przezwyciężo­

ny brak zaufania, zwłaszcza między sojuszem północnoatlan­

tyckim i sojuszem warszawskim. W centralnej części kontynentu sytLiacja krystalizować się może jeszcze przez dłuższy

czas. Tu też są rozmieszczone najsilniejsze zgrupowania

wojsk oraz arsenały ciągle doskonalonej broni jądrowej

-

i konwencjonalnej. Okoliczności te nie pozwalają definitywnie wykluczyć ryzyka konfliktu zbrojnego w Europie i rzutują

na jego możliwy charakter.

Ewentualny konflikt mógłby ogarnąć całą Europę lub

jej część - miałby charakter międzykoalicyjny. Mógłby

też wywołać reperkusje w skali światowej. Może być

poprzedzony okresem napięcia międzynarodowego, ale

też rozpocząć się z zaskoczenia . Cechowałby go rozwój

trudnych do opanowania wydarzeń. Istniałaby groźba

przeobrażenia się go w konflikt z ograniczonym lub

nieograniczonym użyciem broni jądrowej. Nie można

również całkowicie wykluczyć możliwości użycia tej broni i innych środków masowego rażenia już na początku

działań wojennych.

Obszarem decydujących zmagań w każdym wypadku

byłaby Europa Środkowa, a Polska jako strategiczny obszar

tranzytu oraz rozmieszczenia drugich rzutów i odwodów

- nawet niezależnie od jej woli - zostałaby wciągnięta

w orbitę wojny. Z tego względu każda wojna w Europie

groziłaby wyniszczeniem polskiego społeczeństwa, gospodarki i kultury.

II

Doktryna obronna Rzeczypospolitej Polskiej jest funkcją

polityki bezpieczeństwa narodowego.

Uwzględnia ona pozytywne tendencje w sytuacji politycznej Europy, proces demokratyzacji stosunków między­

narodowych oraz rodzące się nowe formy współpracy mię­

dzy wszystkimi narodami i państwami.

Polityka ta zmierza do zbudowania wzajemnego zaufania, do tworzenia atmosfery sprzyjającej współpracy we

wszystkich dziedzinach, do dalszych pozytywnych przewartościowań w sytuacji polityczno-militarnej w Europie.

Fundamentem polskiej doktryny obronnej jest zabezpieczenie integralności terytorialnej kraju. Rzeczpospolita

Polska uznaje niezmienność i nienaruszalność swych obecnych granic za istotną przesłankę pokoju na kontynencie

europejskim. Kwestionowanie trwałości i stałości zachodniej

granicy Polski jest podważaniem istotnego składnika porząd­

ku europejskiego.

Podstawę bezpieczeństwa Narodu Polskiego stanowią

jego Siły Zbrojne, odpowiednio przygotowany do obrony

organizm państwowy oraz świadome potrzeb obronnych

społeczeństwo. Ważnym elementem tego bezpieczeństwa są

nadal dwu- i wielostronne sojusze Polski oraz jej przynależ­

ność do Układu Warszawskiego, aczkolwiek ich rola może się

zmieniać w miarę budowy nowego, ogólnoeuropejskiego

systemu bezpieczeństwa.

Do przeciwstawienia się ewentualnej ,agresji militarnej

przygotowany jest system obronny państwa, który obejmuje

dziedziny: polityczno-społeczne(, administracyjno-gospodarczą, militarną, ochrony państwa oraz obrąny cywilnej.

W kształtowaniu obronności Polski obowiązuje zasada

uspołecznienia polityki obronnej. Oznacza ona z jednej

strony tworzenie właściwego klimatu dla spraw obronności

kraju, pogłębianie obywatelskiego poczucia odpowiedzialności za jej stan, a z drugiej - zapewnienie oddziaływania

społeczeństwa na prowadzenie tej polityki przez organy

władzy.

83

Poz. 66

Obronność Polski ma charakter narodowy i powszech ny. Obrona Ojczyzny jest obowiązkiem wszystkich obywateli

Rzeczypospolitej Polskiej . Jej organizowanie, przygotowanie obywateli i mienia narodowego na wypadek ewentualnej

wojny oraz wykonywanie innych zadań w ramach powsze chnego obowiązku obrony należy do wszystkich organów

władzy i administracji państwowej oraz samorządu terytorialnego, podmiotów gospodarczych i organizacji społecznych.

III

Rzeczpospolita Polska uznaje ścisły związek bezpieczeństwa narodowego z bezpieczeństwem międzynarodowym.

Stąd wynika konieczność wzajemnie korzystnego uczestnictwa w procesach międzynarodowych, szczególnie tych,

które zachodzą w Europie lub jej dotyczą, i wywierania na nie

wpływu .

Umacnianie trwałości pokoju oraz zapobieganie wojnie

jest podstawowym celem polityki zagranicznej państwa polskiego. Konflikty międzynarodowe i sytuacje kryzysowe powinny być rozwiązywane wyłącznie środkami pokojowymi.

W swych założeniach obronnych Polska kieruje się

zasadą pokojowego współistnienia wszystkich państw i narodów. Przestrzega norm prawa międzynarodowego .

Stosując swą doktrynę obronną , Polska kładzie szcze gólny nacisk na zasady suwerenności, nienaruszalności granic, nieingerencji w sprawy wewnętrzne i wypełniania przyjętych zobowiązań , łącznie z przestrzeganiem prawa konfliktów zbrojnych i jego norm humanitarnych.

Za ważne elementy systemu bezpieczeństwa Polska

uznaje Kartę Narodów Zjednoczonych oraz inne umowy

międzynarodowe. Polska respektuje Akt Końcowy Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.

Stosownie do Karty Narodów Zjednoczonych Polska

wyrzeka się użycia siły lub groźby jej użycia w stosunkach

międzynarodowych. W żadnych okolicznościach nie rozpocznie ona działań wojennych przeciwko innemu państwu

lub sojuszowi państw oraz nie weźmie udziału w wojnie,

jeżeli sama lub jej sojusznicy nie staną się obiektem zbrojnej

napaści.

W razie agresji - zgodnie z art. 51 Karty Narodów

Zjednoczonych - zastosuje takie siły i środki, jakie w konkretnej sytuacji będzie uważać za niezbędne .

Uchwałę o stanie wojny może podjąć Sejm w sytuacji

i na warunkach określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej. Gdy Sejm nie obraduje, o stanie wojny postanawia

Prezydent.

Rzeczpospolita Polska nie wysuwa żadnych roszczeń

terytorialnych i nie uważa żadnego państwa za swego wroga.

Dąży do demilitaryzacji stosunków międzypaństwowych

i pozbawienia ich treści ideologicznej, a także do pełnego

i trwałego odprężenia politycznego i militarnego w Europie

i na świecie.

Za ważny środek zapobiegan ia wojnie Polska uznaje

stworzenie systemu wzajemnych gwarancji oraz zobowiązań

wykluczających przeradzanie się różnego rodzaju konfliktów

w wojnę . W przyszłości system ten powinien położyć kres

wyścigowi zbrojeń oraz istnieniu przeciwstawnych sojuszy

w Europie. U jego podstaw powinny lec - uznane za

nadrzędne - zasady i wartości ogólnoludzkie.

-

Osiągnięcie tego celu, utrwalającego stabilność sytuacji

na naszym kontynencie, wymaga stałego przystosowywania

struktur militarnych do rzeczywistych potrzeb obronnych.

Konieczne są także wyłącznie pokojowe, polityczne i prawne

metody regulowania kwestii spornych i ukształtowanie niekonfrontacyjnego modelu zbiorowego bezpieczeństwa

w Europie.

Wiąże się to z ograniczaniem budżetów wojskowych

oraz z odpowiednim zmniejszaniem liczebności sił zbrojnych

i nadaniem im jednoznacznie obronnego charakteru.

Polska opowiada się za większą jawnością działalności

wojskowej oraz powściągliwym jej prowadzeniem. Uważa za

uzasadnione utrzymywanie przez strony tylko takich sił

zbrojnych, które zapewniałyby niezbędną wystarczalność

obronną, nie mając jednocześnie możliwości dokonania

nagłej napaści i prowadzenia operacji ofensywnych.

Opowiada się też za ewolucją doktryn wojennych wszystkich państw, która powinna doprowadzić do przekształcenia

ich w doktryny o charakterze ściśle obronnym. Ewolucja ta

powinna znaleźć praktyczny wyraz zarówno w wielkości sił

zbrojnych i kształtowaniu ich struktur organizacyjnych, jak też

w ich wyposażeniu i dyslokacji, w procesach rozwijania mobilizacyjnego, w koncepcjach użycia, a także w szkoleniu dowództw, sztabów i wojsk oraz wychowaniu żołnierzy. Istotnym

miernikiem ewolucji doktryn może być wkaźnik zmniejszania

wydatków wojskowych oraz produkcji zbrojeniowej.

Rzeczpospolita Polska wnosi i będzie wnosić wszechstronny wkład w osiąganie tych celów, aktywnie uczestnicząc w rokowaniach prowadzących do wzrostu wzajemnego zaufania, odprężenia i współpracy w Europie.

Polska występuje przeciwko wszelkim formom wyścigu

zbrojeń, szczególnie w zakresie broni jądrowej i środków jej

przenoszenia oraz naj nowszych generacji broni konwencjonalnej. Opowiada się również za zlikwidowaniem zapasów

broni masowego rażenia, ustanowieniem zakazu jej produkcji i stosowania. Jest przeciwna umieszczaniu jakichkolwiek

rodzajów uzbrojenia w kosmosie.

Bezpieczeństwo narodowe umacnia polityka wewnętrz­

na Rzeczypospolitej Polskiej. Dostosowanie struktur i funKCjonowania państwa oraz gospodarki do współczesnych potrzeb rozwoju kraju oraz do procesów zachodzących w Europie i świecie uznaje ona za jeden z podstawowych czynników

tego bezpieczeństwa.

Polityka wewnętrzna państwa uwzględnia wychowanie

społeczeństwa w duchu pokoju, pogłębiania jego patriotycznej i obronnej świadomości, szacunku do wszystkich narodów oraz ich demokratycznych dróg rozwoju, jednoczenie

Narodu Polskiego, wszystkich środowisk i grup społecznych

wokół spraw nadrzędnych.

IV

Rzeczpospolita Polska buduje swoją moc obronną odpowiednio do potencjału ekonomicznego kraju, stosując

przy tym zasadę łączenia celów i zadań obronnych z gospodarczymi.

Przedsięwzięcia te mają zapewniać niezbędny poziom produkcji obronnej i wykonywanie zadań mobilizacyjnych. Jednocześnie gospodarkę narodową przygotowuje się na wypadek

wojny do zwiększenia wysiłku produkcyjnego oraz świadczenia

usług na rzecz obrony kraju. W ramach tych przygotowań

gromadzi się niezbędne rezerwy państwowe, w tym zapasy

materiałowe i sprzęt. szczególnie surowce i materiały na potrzeby

ludności, sił zbrojnych i zakładów produkcyjnych.

84

Poz. 66

v

Podstawowym ogniwem systemu obronnego są odpowiednio wyposażone i szkolone Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej. Mają one ogólnonarodowy charakter. Dziedzicząc tradycje walk n'arodowowyzwoleńczych i niepodległościowych służą narodowi.

Ich głównym zadaniem jest zagwarantowanie niepodległości i bezpieczeństwa narodu, suwerenności oraz nienaruszalności granic państwa polskiego. Stoją one na straży pokoju,

a w razie agresji odpierają ją, provvadząc - samodzielnie lub

w sojuszniczym współdziałaniu - operacje obronne.

Siły zbrojne organizuje się zgodnie z zasadą niezbędnej

wystarczalności obronnej. Charakter ewentualnego zagroże­

nia militarnego sprawia, że zapewnienie obronności Polski

wymaga harmonijnego kształtowania wszystkich rodzajów sił

zbrojnych i rodzajów wojsk z zachowaniem priorytetu dla sił

przewidzianych do wykonywania zadań obrony powietrznej,

prz'eciwlotniczej, przeciwpancernej i przeciwdesantowej.

W Wojsku Polskim występują trzy rodzaje sił zbrojnych

- wojska lądowe;

- wojska lotnicze i obrony powietrznej;

- marynarka wojenna.

Wojska lądowe, stanowiące trzon Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, są przeznaczone do odpierania - we

współdziałaniu z pozostałymi rodzajami sił zbrojnych - uderzeń agresora i pozbawienia go możliwości dalszego prowadzenia działań wojennych.

Kształtowanie wojsk lądowych powinno zmierzać przede wszystkim do umocnienia obrony przeciwpancernej,

przeciwlotniczej i przeciwdesantowej, a także zapewnienia

odpowiedniego potencjału ogniowego i zdolności manewrowych, umożliwiających prowadzenie aktywnych działań

obronnych samodzielnie lub w ramach koalicji.

Wojska lotnicze i obrony powietrznej stanowią rodzaj sił

zbrojnych o najwyższym stopniu gotowości bojowej.

Ich głównym zadaniem jest zapewnienie - we współ­

działaniu z sojuszniczymi wojskami obrony powietrznej

- szczelności osłony obszaru Rzeczypospolitej Polskiej,

a przede wszystkim niedopuszczenie do prowadzenia rozpoznania i wykonania przez przeciwnika uderzeń z powietrza

na ważne rejony, obiekty, ludność cywilną i wojska. Powinny

one być również gotowe do osłony i wsparcia walki wojsk

lądowych i marynarki wojennej.

Przygotowanie tych wojsk powinno prowadzić do zagwarantowania skutecznego rozpoznania i niszczenia środ­

ków napadu powietrznego, w tym pocisków samosterują­

cych, lecących na małej i bardzo małej wysokości.

W okresie pokoju wydzielone siły tych wojsk pełnią

dyżury bojowe.

Marynarka wojenna jest przygotowana do udziału

w operacjach obronnych na Morzu Bałtyckim, szczególnie

do ochrony i obrony polskiego obszaru morskiego, a także

wspierania wojsk lądowych w obronie wybrzeża morskiego

Rzeczypospol itej Polskiej.

Zdolność bojową sił marynarki wojennej należy zapewniać przez wyposażanie jej w niezbędne jednostki pływające

o charakterze obronnym oraz odpowiednie szkolenie.

Duże znaczenie dla utrzymania zdolności bojowej poszczególnych rodzajów sił zbrojnych ma organizacja sprawnego dowodzenia oraz zabezpieczenia techniczno-specjalnego i tyłowego, prowadzonego siłami i środkami służb

technicznych i kwatermistrzowskich, z wykorzystaniem wydzielanego potencjału gospodarki narodowej.

"

.•..

~

:-.

-

Monitor Polski Nr 9

W okresie pokoju siły zbrojne utrzymuje się w okreś ­

lonym stopniu gotowości bojowej. Ich liczebność jest

znacznie mniejsza niż w czasie wojny, lecz zapewnia

możliwość szybkiego rozwinięcia mobilizacyjnego i ol;>e racyjnego.

Stan liczebny wojska w okresie pokoju, stopień ukompletowania związków taktycznych i oddziałów oraz system ich

uzupełniania różnicuje się stosownie do zadań przewidywa nych na czas wojny oraz możliwości ekonomicznych i demo graficznych państwa.

Przejście sił zbrojnych ze struktury czasu pokojowego na

strukturę czasu wojennego odbywa się przez ich mobilizacyjne rozwinięcie. Polega ono na planowym włączeniu do

istniejących lub powstających jednostek wojskowych określonych rezerw osoboWych, odpowiedniej liczby pojazdów

samochodowych, maszyn, statków powietrznych i jednostek

taboru pływającego oraz zapasów materiałowych gromadzonych w wojsku i gospodarce narodowej . W czasie pokoju

obowiązuje zasada racjonalnego wykorżystania przez gos podarkę narodową środków przewidzianych dla sił zbrojnych

na czas wojny.

Uzupełnienie potrzeb mobilizacyjnych jednostek wojskowych jest organizowane na zasadach terytorialnośc i.

W procesie tym - oprócz v,vojskowych ogniw dowodzen ia

i zarządzania - muszą uczestniczyć także określone organy

administracji państwowej i samorządowe oraz inne jednostki

organizacyjne.

Jednym z podstawowych czynników gwarantujących

sprawność mobilizacyjnego rozwinięcia i zdolność bojową

sił zbrojnych jest planowe przygotowanie odpowiednio

wyszkolonych zasobów rezerw osobowych oraz racjonalne

ich wykorzystanie do uzupełniania jednostek wojskowych .

Polskie siły zbrojne - dopóki z różnych przyczyn jest to

konieczne - opierają się na systemie obowiązkowej służby

wojskowej. Udział żołnierzy zawodowych w ich składzie

będzie jednak systematycznie wzrastał.

VI

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej nie będą podejmować żadnych działań, które budziłyby uzasadniony niepo-

kój innych państw o swoje bezpieczeństwo .

Nie leży w interesie Polski utrzymywanie sił zbrojnych

poza granicami kraju. Jednak Wojsko Polskie, wcielając

w życie pokojową politykę państwa , uczestniczy w działa­

niach sił Organizacji Narodów Zjednoczonych i innych

podobnych przedsięwzięciach, mających na celu zapew nienie pokoju w różnych regionach św i ata, zgodnie z prawem międzynarodowym . Szeroki uąział żołnierzy polskich

w międzynarodowych misjach pokojowych jest świadect­

wem wysokiego prestiżu Wojska Polskiego.

Zwierzchnikiem sił zbrojnych jest Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na okres wojny mianuje Sejm.

Na wypadek wojny z Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wydziela się odpowienie zgrupowanie opera cyjne, pozostające pod narodowym dowództwem i działa­

jące w składzie Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw­

-Stron Układu Warszawskiego. Władze Rzeczypospolitej

Polskiej - reprezentowane w organach dowodzen ia Zjednoczonych Sił Zbrojnych przez przedstaw icieli Wojska

Polskiego --.:.. zachowują wpływ na decyzje dotyczące

użycia tego zgrupowania zgodnie z interesami narodo wymi.

85

Poz. 66

VII

Efektywność przygotowań obronnych w czasie pokoju

i pomyś l ne wykonanie zadań w okresie zagrożenia i wojny

w znacznym stopniu zależą od stanu ochrony państwa.

Jego podstawą jest przestrzeganie prawa przez organy

państwowe i inne jednostki organizacyjne oraz organizacje

społeczne, a także skuteczne zapobieganie działaniom godzącym w funkcjonowanie systemu obronnego Rzeczypospol itej Polskiej .

Wyspecjal izowane organy służby ochrony państwa, ści­

śle współdziałając w sferze obronności z innymi organami

państwowymi, uczestniczą w przedsięwzięciach związanych

z przeciwstawieniem się zagrożeniu zewnętrznemu i zapewniających przejście państwa, w tym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, ze stanu pokojowego' na wojenny.

VIII

Istotnym i niezbędnym składnikiem obronności kraju jest

obrona cywilna . Przygotowuje się ją' do ' działań zarówno

w czasie pokoju, jak i ewentualnej wojny.

W okresie pokoju organy kierowania oraz siły i środki

obrony cywilnej biorą udział w ochronie ludności i środowis­

ka naturalnego przed nagłymi i rozległymi zagrożeniami, '

powstałymi w wyniku działania sił przyrody lub awarii

obiektów technicznych, szczególnie przed tymi, które powoduj ą skażenia promieniotwórcze lub skażenia toksycznymi

środkami przemysłowymi oraz katastrofalne pożary i zatopienia .

Dyżurujący w czasie pokoju system wczesnego ostrzegania ludności o żagrożeniach tworzą podsystemy rozpoznania, ostrzegania i alarmowania, utrzymywane w ciągłej

dyspozycyjności .

Stopień gotowości obrony cywilnej do udziału wochronie ludności i środowiska naturalnego w czasie pokoju

stanowi miernik przygotowania jej do wykonania zadań

w okresie wojny.

W razie wojny obrona cywilna ma na celu ochronę

ludności, zakładów pracy, urządzeń użyteczności publicznej

i dóbr kultury oraz ratowanie poszkodowanych i udzielanie

im pomocy. Służy temu przygotowanie systemu rozpoznania,

ostrzegania i alarmowania, budowli ochronnych i ukryć,

ewakuacji ludności z rejonów najbardziej zagrożonych działaniam i wojennymi, wyposażanie w środki ochrony przed

skażeniami oraz ratowanie poszkodowanych.

Obrona cywilna opiera się na skoordynowanym działa­

niu organizowanych w tym celu sił i środków wszystkich

resortów, terenowych organów administracji państwowej,

samorząd owych oraz innych jednostek ()rganizacyjnych,

a także na powszechnym zaangażowaniu obronnym całego

społeczeństwa.

'

.

Sprawność działania organów kierowan ia ,oraz sił obrony

cywilnej na wszystkich szczeblach organizacyjnych zapewnia

się dzięki szkoleniu specjalistycznemu w systemie edukacji

narodowej, w wyspecjalizowanych ośrodkach, w terenowych

jednostkach administracji państwowej i zakładach pracy.

IX

Zadania dla poszczególnych ogniw władzy i administracji państwowej. wynikające z doktryny obronnej Rzeczypospolitej Polskiej, określają organy konstytucyjnie właściwe

w sprawach obronności i bezpieczeństwa państwa.