Zarządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju.

§ 2. 1. Pracownikom wynagradzanym na podstawie

miesięcznych stawek wynagrodzeń zmniejsza się najniższe

wynagrodzenie, ustalone zgodnie z § 1, za każdą godzinę

pracy, za którą wynagrodzenie nie przysługuje, o kwotę

wynikającą z podzielenia kwoty 368.000 zł przez liczbę

godzin pracy stanowiącą pełny miesięczny wymiar czasu

pracy obowiązujący pracownika. W razie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, najniższe wynagrodzenie

ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin zatrudnienia, biorąc za podstawę wynagrodzenie 368.000 zł mie-

Poz. 256 i 257

2. Pracownikom wynagradzanym na podstawie godzinowych stawek wynagrodzenia wyrównanie wypłaca się za

każdą godzinę pracy w pełnym miesięcznym wymiarze czasu

pracy. Wyrównanie stanowi różnicę między wynagrodzeniem godzinowym wynikającym z podzieleni a kwoty

368.000 zł przez liczbę godzin pracy obowiązującą pracownika w ramach pełnego wymiaru czasu pracy w danym

miesiącu a wynagrodzeniem uzyskanym przez pracownika

w danym miesiącu, ustalonym zgodnie z § 1, przeliczonym na

godzinę pracy.

3. Pracownikom, których obowiązujący wymiar czasu

pracy przekracza 42 godziny przeciętnie na tydzień, najniższe

wynagrodzenie miesięczne, o którym mowa w § 1 ust. 1,

przysługuje za 42-godzinny tydzień pracy. Za każdą godzinę

pracy w miesiącu przekraczającą 42 godziny na tydzień,

przepracowaną w ramach obowiązującego pracownika miesięcznego wymiaru czasu pracy, przysługuje wyrównanie

ustalone w wysokości stanowiącej różnicę między wynagrodzeniem godzinowym wynikającym z podzielenia kwoty

368.000 zł przez liczbę godzin pracy w miesiącu, wynikającą

z 42 -godzinnego tygodnia pracy, a wynagrodzeniem godzinowym pracownika ustalonym zgodnie z § 1.

§ 3. Wyrównanie najniższych wynagrodzeń, o których

mowa w zarządzeniu, następuje w ramach środków przeznaczonych na wynagrodzenia.

§ 4. Przepisy zarządzenia nie mają zastosowania do

pracowników młodocianych odbywających naukę zawodu

bądź przyuczanych do wykonywania określonej pracy.

§ 5. Traci moc zarządzenie Ministra Pracy i Polityki

Socjalnej z dnia 17 stycznia 1990 r. w sprawie najniższego

wynagrodzenia w uspołecznionych zakładach pracy (Monitor Polski Nr 2, poz. 17) .

§ 6. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września

1990 r.

sięcznie.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej: w z. J. Szreter

257

ZARZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ

z dnia 14 sierpnia 1990 r.

w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju.

Na podstawie art. 79 Kodeksu pracy zarządza się, co

następuje

§ 1. 1. Przepisy zarządzenia określają zasady wypłaca­

nia diet i innych należności pracownikom zatrudnionym

w uspołecznionych zakładach pracy z tytułu podróży służ­

bowych odbywanych na obszarze kraju .

2. Podróżą służbową jest wykonywanie zadania okreś­

lonego przez zakład pracy poza miejscowością, w której

znajduje się stałe miejsce pracy pracownika, w terminie

i miejscu określonych w poleceniu wyjazdu służbowego.

§ 2. Miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży

służbowej określa

kierownik zakładu pracy w poleceniu

wyjazdu służbowego .

§ 3. Z tytułu podróży służbowej przysługują diety oraz

zwrot kosztów

1) przejazdów z miejscowości stałego miejsca pracy bądź

z miejscowości zamieszkania pracownika do miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej i z powrotem,

2) noclegów bądź ryczałtu za nocleg,

3) dojazdów środkami komunikacji miejscowej w formie

ryczałtu,

4) innych udokumentowanych wydatków.

§ 4. 1. Dieta stanowi ekwiwalent pieniężny na pokrycie

zwiększonych kosztów wyżywienia w

czasie podróży służ­

bowej .

2. Dieta wynosi 12.000 zł za dobę podróży służbowej.

3. Kwota diety, o której mowa w ust. 2, ulega podwyż­

szeniu stosownie do wskaźnika wzrostu cen żywności,

w przypadku gdy wzrost tych cen w stosunku do miesiąca

poprzedzającego ustalenie diety przekroczy 10%.

-

4. Podwyżkę diety wprowadza się począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po uzyskaniu informacji

od Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego o przekroczeniu wzrostu cen , o którym mowa w ust. 3.

5.

N a leżność z tytulu

diet oblicza się za czas od roz-

poczęcia podróży służbowej (wyjazdu) do powrotu (przyjaz-

du) po wykonaniu zadania.

6. Przy obliczaniu diet stosuje się następujące zasady

1) jeżeli podróż służbowa trwa nie dłużej niż dobę i wynosi

a) od 8 do 12 godzin -

przysługuje połowa diety,

b) ponad 12 godzin -

przysługuje

dieta w

pełnej

wysokości;

2) jeżeli podróż służbowa trwa dłużej niż dobę, za każdą

dobę przysługuje dieta w pełnej wysokości, a za niepeł­

ną, ale rozpoczętą dobę

a) do 8 godzin -

przysługuje połowa diety,

b) ponad 8 godzin -

przysługuje dieta w pełnej wyso-

kości.

7. Dieta nie przysługuje za czas delegowania do miejsktórej pracownik zamieszkuje.

cowości, w

§ 5. 1. Środek transportu właściwy do odbycia podróży

służbowej określa kierownik zakładu

wyjazdu służbowego.

pracy w poleceniu

2. Zwrot kosztów przejazdu obejmuje cenę biletu okreś­

lonego środka transportu, z uwzględnieniem przysługującej

pracownikowi ulgi na dany środek transportu, bez względu

na to, z jakiego tytułu ulga ta przysługuje.

3. Na wniosek pracownika kierownik zakładu pracy

zgodę na przejazd w podróży służbowej

pojazdem samochodowym stanowiącym własność pracownika. W takim przypadku pracownikowi przysługuje zwrot

kosztów przejazdu według stawek określonych w przepisach

w sprawie używania samochodów osobowych, motocykli

i motorowerów do celów służbowych .

może wyrazić

§ 6. 1. Za każdą rozpoczętą dobę pobytu w podróży

służbowej

pracownikowi przysługuje ryczałt na pokryc ie

kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w wysokości 20% diety.

Poz. 257 i 258

2.

Ryczałt,

o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje,

jeżeli pracownik odbywa podróż służbową pojazdem samo-

chodowym (służbowym lub prywatnym) .

§ 7. 1. Za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem .

2. Pracownikowi, któremu w czasie podróży służbowej

nie zapewniono noclegu w służbowym pokoju gościnnym

i który nie przedłożył rachunku z kwatery prywatnej bądź

z hotelu, przysługuje ryczałt za każdy nocleg w wysokości

150% diety.

3. Ryczałt za nocleg przysługuje wówczas, gdy nocleg

trwał co najmniej 6 godzin pomiędzy godzinami 21 i 7.

4. Prawo do zwrotu kosztów lub ryczałtu za nocleg nie

przysługuje po nocnej podróży, w czasie której pracownik

korzystał z wagonu sypialnego lub kuszetki, a także jeżeli

kierownik zakładu pracy uzna, że pracownik ma możliwość

codziennego powrotu do miejscowości zamieszkania.

§ 8. 1. Pracownikowi przebywającemu w podróży słu­

żbowej trwającej co najmniej 10 dni przysługuje prawo do

przejazdu do miejscowości zamieszkania w dniu wolnym od

pracy na koszt zakładu pracy.

2. Za przejazd do miejscowości zamieszkania i z powrotem przysługuje zwrot kosztów przejazdu środkiem

transportu określonym przez kierownika zakładu pracy.

3. Za czas pobytu w miejscowości zamieszkania nie

przysługują diety ani zwrot kosztów lub ryczałt za nocleg.

§ 9. Pracownikowi, którego obowiązki służbowe polegają

na częstych wyjazdach na obszar przydzielonego mu rejonu

działania, kierownik zakładu pracy może ustalić, za zgodą

pracownika - z uwzględnieniem zasad wynikających z zarządzenia - ryczałt miesięczny obejmujący ogólną kwotę należ­

ności za określoną liczbę dni podróży służbowych w miesiącu .

§ 10. Zgodnie z art. 80 ustawy z dnia 30 maja 1989 r.

o ~mianie upoważnień do wydawania aktów wykonawczych

(Dz. U. Nr 35, poz. 192) traci moc uchwała nr 25 Rady

Ministrów z dnia 23 lutego 1989 r. w sprawie diet i innych

należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju

(Monitor Polski Nr 4, poz. 44) .

§ 11. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września

1990 r.

M inister Pracy i Polityki Socjalnej : w z. J. Szreter

258

ZARZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ

z dn ia 14 sierpnia 1990 r.

w sprawie świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych.

Na podstawie art. 79 Kodeksu pracy zarządza się , co

następuje

§ 1. Przepisy zarządzenia mają zastosowanie do pracowników czasowo przeniesionych, zatrudnionych w państ­

wowych przedsiębiorstwach budowlano-montażowych

oraz prz e dsiębiorstwach (zakładach), w których w dniu

1 kwietnia 1981 r. w zakresie świadczeń dla czasowo

przeniesionych obowiązywały zasady określone w układzie

zbiorowym pracy dla budownictwa .

§ 2. Czasowo przeniesionym w rozumieniu zarządzenia

jest pracownik, który wyrazi I zgodę na okresowe przeniesienie go do pracy na inny teren poza miejscowość stałego

zamieszkania (zakwaterowania), a był zatrudniony

miejscowości stałego zamieszkania lub codziennie

dojeżdżał do pracy z miejscowości stałego zamieszkania

bądź

1) w

2) w innej miej s cowości niż miejscowość stałego zami eszkania i mieszkał w hotelu pracowniczym lub kwaterze

wynajętej przez przedsiębiorstwo.

§ 3. Pracownikowi, który na skutek czasowego przenie sienia utracił możność codziennego powrotu do miejscowości stałego zamieszkania (zakwaterowania), przysługują następujące świadczenia

1) zwrot kosztów przejazdu do miejsca czasowego przeniesienia i z powrotem według ogólnie obowiązujących

przepisów,

2) dodatek za rozłąkę w wysokości 11 .100 zł za każdy dzień

pobytu w miejscowości czasowego przeniesienia (łącz­

nie z dniami podróży w związku z rozpoczęciem lub

zakończeniem czasowego przeniesienia); dodatek nie

przysługuje

a) za dni nie usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

-

ty; wyrównanie

wypłaca się

za okres

294

każdego miesiąca

łącznie z wynagrodzeniem .

3. Przy ustalaniu wynagrodzenia, o którym mowa w ust.

1, wyłącza się

1) nagrody jubileuszowe,

2) odprawy emerytalno-rentowe,

3) nagrody z zakładowego funduszu nagród,

4) nagrody i premie z zysku ,

5) wypłaty z nadwyżki bilansowej w spółdzielniach i nagrody z funduszu nagród, tworzonego na podstawie art.

208 § 6 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo

spółdzielcze (Dz. U. Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 39, poz.

176, z 1986 r. Nr 39, poz. 192, z 1987 r. Nr 33, poz. 181,

z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 3, poz. 12 i Nr 6,

poz. 33 oraz z 1990 r. Nr 6, poz. 36 i 37 i Nr 14, poz. 87),

6) wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.

4. Premie i inne składniki wynagrodzenia, wypłacane za

okresy dłuższe niż jeden miesiąc, wlicza się do wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, w wysokości

wynikającej z odpowiedniego przeliczenia ostatniej ich wypłaty na okres jednomiesięczny.