Zarządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 3 kwietnia 1990 r. w sprawie wyjątków od zakazów ustalonych w art. 48 ust. 1 Prawa lotniczego.

§ 22. 1. Osoby nieuprawnione zajmujące kwatery

w odległych garnizonach (miejscowościach) mogą być

przekwaterowane do zamiennych lokali mieszkalnych, jeżeli

zajmowane przez nie kwatery są niezbędne na zakwaterowanie kadry jednostek wojskowych w garnizonie.

2. W wypadkach określonych w odrębnych przepisach

przekwaterowaniu do zamiennego lokalu mieszkalnego' lub

zastępczego pomieszczenia mieszkalnego podlegają również

pracownicy jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej po rozwiązaniu umowy najmu

mieszkania zakładowego.

3. Jeżeli zgodnie z przepisami art. 33 ust. 2 ustawy

zachodzi społecznie uzasadniona konieczność przekwaterowania pozostawionych w kwaterze osób do zastępczego

pomieszczenia mieszkalnego; decyzję o przydzi~lIe tego pomieszczenia podejmuje dow6dca okręgu wojskowego na

wniosek dowódcy garnizonu.

4. Przekwaterowanie może nastąpić również do miejspobliskiej, jeżeli istnieje z niej dogodny dojazd

publicznymi środkami komunikacji do miejsca dotychczasowego zamieszkania, a ' w innych wypadkach - za zgodą

osoby przekwaterowywanej .

cowości

Rozdział 3

Przekwaterowanie z kwater osób nieuprawnionych

§ 21. 1. Żołnierze zwolnieni z zawodowej służby wojskowej, którzy nie zachowują prawa do kwatery, oraz człon ­

kowie rodzin zmarłych żołnierzy (emerytów wojskowych,

rencistów wojskowych), którzy nie nabywają prawa do

kwatery, jak również inne osoby, których prawo do kwatery

wygasło- mogą być przekwaterowani do zamiennych lokali

mieszkalnych, jeżeli zajmowane przez nich kwatery znajdują

się w budynkach na wojskowym terenie zamkniętym, jak

również poza wojskowym terenem zamkniętym , jeżeli są

przeznaczone

1) wyłącznie na zakwaterowanie całości lub części kadry

określonej jednostki wojskowej z uwagi na zachowanie

gotowości bojowej,

2) na zakwaterowanie kadry dowódczej jednostek wojskowych w garnizonie.

§ 23. 1. W celu opróżnienia kwateryzajmowaneLprzez

osobę n ieuprawni oną dowódca garnizonu zwraca się do

terenowego organu administracji państwowej o właściwości

ogólnej stopnia podstawowego z wnioskiem o wszczęcie

postępowania egzekucyjnego.

.

2. Jeżeli obowiązanemu do opróżnienia kwatery przysługuje prawo do 'lokalu zamiennego lub pomieszczenia

zastępczego, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte

po dostarczeniu takiego lokalu (pomieszczenia) przez garnizonowy organ kwaterunkowo-budowlany. ,

3. Członkowie rodziny pozostali po zmarłej osobie nieuprawnionej (§ 21 ust. 1 i § 22 ust. 1) mogą być przekwaterowani z kwatery nie wcześniej niż po upływie rokLi od

dnia śmierci tej osoby.

§ 24. Zarządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni

.

od dnia ogłoszenia .

Minister Obrony NaJodowej: F. Siwicki

(

118

ZARZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU I GOSPODARKI MORSKIEJ

z dnia 3 kwietnia 1990 r.

w sprawie wyjątków od zakazów ustalonych w ar~. 48 ust, 1. Prawa lotniczego.

Na podstawie art, 48 ust. 2 ustawy z dnia 31 maja 1962 r.

- Prawo lotnicze (Dz. U. Nr 32, poz. 153, z 1984 r. Nr 53,

poz. 272, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 41, poz. 324

i z 1989 r. Nr 35, poz. 192) zarządza się, co następuje

§ 1. 1. Lot akrobacyjny nad osiedlem lub innym skupiskiem ludności może być wYkoR8'hy w strefie· lotów ' akro;'

bacyjnych wyznaczonej: . . , :: d l '

1) przez zarządzającego lotniskiem (lądowiskiem),

-

2) w programie publicznych pokazów lotniczych, przez

organizatora pokazów.

2. Strefę lotów akrobacyjnych, o której mowa w ust. 1,

można wyznaczyć tyiko wtedy, gdy nis ma możliwości

wyznaczenia jej poza terenem zabudowanym. Położenie tej

strefy powinno być wybrane tak, aby znajdowało się nad

terenem o najmniejszej zwartości zabudowy.

3. Strefy lotów akrobacyjnych, o których mowa w ust. 1,

powinny być usytuowane w zas i ęgu obserwacji tych lotów

z miejsca ich kierowania . Usytuowanie to powinno umożli­

wiać wylądowanie statku powietrznego na lotnisku (lądo­

wisku) w sytuacji awaryjnej. a gdy takiej możliwości nie ma,

to poza terenem zabudowanym, wyznaczonym przed lotem.

4. Lot akrobacyjny, o którym mowa. w ust. 1 pkt 1, może

być wykonywany na wysokości nie mniejszej niż 500 m nad

terenem.

Poz. 118

2. Zrzuty, o których mowa w ust. 1, oraz zrzuty dokonywane w sytuacjach awaryjnych (w szczególności dla un iknięcia wypadku lotniczego, dla wykonania przymusowego

lądowania lub w celu utrzymania bezpiecznej wysokości

lotu) urządzeń, środków lub przedmiotów znajdujących się

na statku powietrznym, mogą być wykonane wówczas, gdy

nie naruszają bezpieczeństwa statku powietrznego, z którego

dokonuje się zrzutu, innych statków powietrznych znajdują­

cych się w locie oraz ludzi i mienia na powierzchni ziemi

i wody.

3. O planowanych zrzutach ze statków powietrznych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2-5, 8 i 9, powinien być

zawiadomiony, przed rozpoczęciem lotu, właściwy organ

służby'ruchu lotniczego. Zrzut paliwa, o którym mowa w ust.

1 pkt 2 i w ust. 2, powinien być wykonany zgodnie

z warunkami określonymi przez właściwy organ służby ruchu

lotniczego, chyba że statkowi grozi niebezpieczeństwo i nie

jest możliwe ustalenie tych warunków,

5. Lot akrobacyjny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może

być wykonywany na wysokości nie mniejszej niż 300 m nad

terenem.

§ 2. 1. Lot próbny nad osiedlem lup innym skupiskiem

ludnośc i' może być wykonany, jeżeli

1) po starcie lub przy podejściu do lądowania albo w locie

po kręgu nad lotniskiem nie można uniknąć przelotu nad

osiedlem lub innym skupiskiem ludności,

2) dla lotu poza lotniskiem została wyznaczona bezpieczna

wysokość , gwarantująca, w razie konieczności , wykonanie przymusowego lądowania poza osiedlem lub

innym skupiskiem ludności.

-2. Nie mogą być wykonywane nad osiedlem lub innym

skupiskiem ludności loty próbne o charakterze akrobacyjnym

lub mogącym spowodować obniżenie wytrzymałości konstrukcji statku powietrznego.

§ 3. 1. Ze statku powietrznego w czasie lotu mogą być

dokonywane zgodnie z zadaniem lotu następujące zrzuty,

z zastrzeżeniem ust. 2

1) balastu w postaci wody lub przesianego piasku,

2) paliwa ze zbiorników statku powietrznego prób,

3)

w ramach

urządzeń i środków niezbędnych do akcji ratowniczej.

4) ; urządzeń i środków ratowniczych -

w ramach ich prób,

5) wody i innych środków gaśniczych podczas patrolowania przeciwpożarowego i akcji gaśn i czej,

6) linek holowniczych, holowanych tranSparentów i flag,

7) środków chemicznych, nawozów, ziarna siewnego itp,

- w ramach dz i ałań agrolotniczych,

8) ulotek, przedmiotów podwieszonych ńa spadochronach

i meldunków

ciężarkowych ,

,

9). inn ych przedmiotów, ;Mprych zrzut j est uzasadniony

potrzebą gospodarczą lub potrzebą uatrakcyjnienia imprez i uroczystości: '

r {) i~"

§ 4. Osoby wykonujące zdjęcia fotograficzne ze

statków powietrznych znajdujących się w polskiej

przestrzeni powietrznej powinny dysponować odpowiednim zezwoleniem wydanym na podstawie odrębnych przepisów.

§ 5. 1. Urządzenia łączności znajdujące się na statku

powietrznym mogą być uż'yWane przez dowódcę statku

powietrznego lub przez osobę upoważnioną do przekazywania i odbierania wiadomości nie związanych z zadaniem lub

potrzebami lotu, a dotyczących

1) stanu technicznego statku powietrznego,

2) życia lub zdrowia osób znajdujących się na pokładzie

statku powietrznego,

3) wypadku lotniczego lub niebezpieczeństwa grożącego

innemu statkowi powietrznemu lub jednostce pływają­

cej,

4) niezwykłego lub niebezpiecznego zjawiska atmosferycznego,

5) zaobserwowanego ogniska pożaru ,

6) katastrofy lub klęski żywiołowej.

7) innych uzasadnionych przypadków.

2. Używanie znajdujących się na statku powietrznym

do celów określonych w ust. 1 nie

powinno utrudniać przekazywania i odbierania wiadomości

bezpośrednio związanych z bezpieczeństwem statku powietrznego.

urządzeń łączności

§ 6. Traci moc zarządzenie Ministra Komunikacji z dnia

1 sierpnia 1964 r. w sprawie wyjątków od zakazów ustalonych wart. 48 ust. 1 Prawa lotniczego (Monitor Polski Nr 53,

poz. 256).

§ 7. Zarządzeniewchodziwiyciezdniem1 maja 1990r.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej: F. A. Wie/ądek

-

3. Zamiana dotychczas zajmowanej kwatery na dwa

lokale mieszkalne powinna odbywać się równocześnie. W razie odmowy opuszczenia . kwatery przez rozwiedzipnego

małżonka , należy

1) jeżeli jest to żołnierz - dokonać przekwaterowania na

zasadach określonych w odrębnych przepisach, . l.!

2) w wypadku innych osób - wystąpić do terenowego

organu administracji państwowej o właściwości ogólnej

stopnia podstawowego z wnioskiem o dokonanie przymusowego przekwaterowania w trybie przepisów o po stępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4. W razie zawarcia przez osobę uprawnioną do kwatery

nowego związku małżeńskiego przed przekwaterowaniem,

otrzymuje ona stosown ie do art. 18 ust. 4 ustawy oddzielną

kwaterę, a o poprawę warunków mieszkaniowych może

ubiegać s i ę w normalnym trybie.

5. Przy rozpatrywaniu wniosków osób rozwiedzionych

o zamianę kwatery należy w szczególności uwzględniać

dobro ich małoletnich dzieci.

6. Na zamienne lokale mieszkalne należy przeznaczać

głównie kwatery zwolnione w budynkach nie pozostających

w administracji organów wojskowych lub zakwalifikowanych do przekazan ia terenowym organom administracji pań­

stwowej.

7. Przepisów ustępów poprzedzających nie stosuje się

do rozwiedzionych małżonków zajmujących mieszkanie

spółdzielcze, domy jednorop1i..{lp~ lub lokale stanowiące

od rębne nieruchomości oraz osób nieuprawnionych do kwatery, a zamieszkałych w kwaterach .

Poz. 117 1 .1 18

2. Budynki wymienione w ust. 1 nie mogą być przeznaczane na zamienne lokale mieszkalne lub zastępcze pomieszczenia mieszkalne.

3. Dowódcy garnizonów ustalają wykazy budynków

w ust. 1 i po zaopiniowaniu przez szefów

właściwych wojskowych rejonowych zarządów kwaterunkowo-budowlanych przedstawiają je do zatwierdzenia dowódcom właściwych okręgów wojskowych.

określonych