Uchwała nr 258 Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1974 r. w sprawie gospodarowania niemetalicznymi surowcami wtórnymi.

§ 2. Jednostki gospodarki uspołecznionej są obowią­

zane do podejmowania niezbędnych przedsięwzięć organi~

zacyjnych i technicznych, mających na celu zmniejszanie

powstawania odpadów w toku produkcji.

1. Jednostki gospodarki uspołecznionej są obodo wykorzystania powstających u nich surowców

wtórnych, przede wszystkim dla zaspokojenia własnych potrzeb surowcowych.

2. Jeżeli ekonomicznie uzasadnione zastosowanie su·

rowców wtórnych zamiast surowców pierwotnych <p'Owoduje zwiększony nakład pracy, udokumentowanepr l!';elHoczenie funduszu płac z tego tytułu uważa się ' za ' -ihiJsarlnione i usprawiedliwione. Przepis ten nie dotyczy 'jednostek organizacyjnych działających na podstawie uchwały

§ 3.

wiązane

nr 329 Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1972 r. w sprawie wprowadzania kompleksowych zasad ekonomiczno-finansowych w niektórych jednostkach i organizacjach gospodarczych.

3.

Jeżeli

rachunek ekonomiczny wskazuje na efekprzerobu powstających w przedsiębiorstwie surowców wtórnych dotychczas nie wykorzystanych, zaleca

się tym przedsiębiorstwom uzupełnienie parku maszynowego urządzeniami do przerobu surowców wtórnych.

tywność

4. Jeżeli zagospodarowanie surowców wtórnych tego

wymaga, mogą być tworzone w istniejących przedsiębior­

stwach oddziały produkcji ubocznej prowadzone na wewnętrznym rozrachunku gospodarczym albo odrębne specjalistyczne przedsiębiorstwa.

§ 4. 1. Surowce wtórne, które nie mogą być zagospodarowane w trybie przepisów § 3, powinny być sprzedane

jednostkom zajmującym się obrotem surowcami wtórnymi,

innym jednostkom gospodarki uspołecznionej albo jednostkom gospodarki nie uspołecznionej.

2. Państwowa Rada Gospodarki Materiałowej w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami może ustalić

wykaz surowców wtórnych, które są nabywane przez jednostki zajmujące się obrotem surowcami wtórnymi na zasadach wyłączności.

3. Surowce wtórne przewidziane do sprzedaży powinny być odpowiednio gromadzone i wstępnie przygotowy' wane, np. przez czyszczenie, sortowanie, belowanie, podsuszanie, zagęszczanie i stosowanie innych form uzda tniania.

-

----------------------------~

§ 5. Jednostka państwowa może przekazać nieodplatnie zbędne surowce wtórne jednostce państwowej lub innej jednostce gospodarki uspołecznionej, jeŻ2li surowce te

są potrzebne jednostce przejmującej na cele jej statutowej

dziala:lności oświil towej, naukowej, szkoleniowej lub w zakresie pomocy spoleczn e j.

§ 6.

Surowce wtórne, których nie

można

zagospoda-

rować zgodnie z przepisami § 3, 4 i 5, należy zniszczyć, gdy

nakazują to względy be z pieczeństwa, higieny i porządku

w przedsiębiorstwie, zgodnie ze wskazaniami właściwych

organów ochrony środowiska naturalnego człowieka. Decyzję o zniszczeniu podejmuje dyrektor (kierownik) jednostki organizacyjnej, w której surowce wtórne się znajdują, a w odniesieniu do surowców wtórnych określonych

w § 4 ust. 2 - na podstawie opinii jednostki zajmującej

się obrotem surowcami wtórnymi na zasadzie wyłączności.

§ 7. Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) są

obowiązani zapewnić

warunki optymalnego- i racjonalnego

wyk orzystania surowców wtórnych powstających w podleqłych i nadzorowanych jednostkach organizacyjnych oraz

sprawują kontrolę właściwego wykorzystania surowców

wtórnych przez te jednostki.

~ 8. Państwowa Rada Gospodarki Materiałowej ustala

w porozumieniu z właściwymi ministrami, jakie' surowce

wtórne powinny być objęte koordynacją branżową, natomiast w odniesieniu do koordynacji rrpiędzyresortowej

przedsta wia Prezesowi Rady Ministrów wnioski dotyczące

właściwości orqanów sprawujących tę koordynację.

§ 9. Ministrowie sprawujący koordynację branżową

i międzyresortową w zakresie gospodarowania surowcami

vtórnymi (§ 8) są obowiązani do

1) ustalania zasad gospodarowania poszczególnymi rodzajami surowców wtórnych,

21 sporządzania bilansów surowców wtórnych,

3) opracowywania wieloletnich resortowych programów

g ospodarowanJa surowcami wtórnymi, na podstawie

ramowych proqramów,

4) ujm owania w proj e ktach rocznych planów zadań wynikając y ch z programów, o których mowa w pkt 3,

oraz z bi e żącej analizy sytuacji,

5) za pewniania środków na prace badawcze, rozwojowe

i wdrożeniowe W zakresie zagospodarowania surowców wtórny ch,

6) opracowywania kompleksowych założ e ń zagospodarowania surowców wtórnych przy projektowaniu nowych

zakładów przemysłowych lub przy rekonstrukcji i modernizacji istniejących zakładów przemysłowych,

7) zapewniania nakładów inwestycyjnych na realizację

z a dań zwi ązanych z zagospodarowaniem surowców

wtórnych.

§ 10. Bilanse surowców wtórnych, o których mowa w

§ 9 pkt 2, powinny być uwzględniane przy opracowywaniu

bilansów

VV bilansach materiałowych naw wypadku gdy surowce wtórne

mogą zastępować surowce pierwotne, należy zakładać

pierwszeńs t wo wykorzystania surowców wtórnych.

materiałowych.

leży stosować zasadę, że

§ 11. Zasady organizacji skupu i obrotu surowcami

wtórnymi okreś l a Państwowa Rada Gospodarki Materiało­

wej w porozumieniu z właściwymi ministrami.

§ 12. 1. Wprowadza się dodatkowe wynagrodzenie za

zbieranie, sortowanie, pakowanie, belowanie i stosowanie

innych form uzdatniania oraz przekazywanie do skupu

I przetwórstwa (zużycia) surowców wtórnych poużytko­

wych i pokonsumpcyjnych.

-

Poz. 232

- -----------------------------------------------2. Wypłaty dodatkowych wynagrodzeń, o których

mowa w ust. 1, dokonywane są

1) w jednostkach organizacyjnych działających na podstawie uchwały nr 329 Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1972 r. w sprawie wprowadzania kompleksowych

zasad ekonomiczno-finansowych w niektórych jednostkach i organizacjach gospodarczych - z dyspozycyjnego funduszu płac,

2) w pozostałych jednostkach organizacyjnych ze środ­

ków poza planem funduszu płac - zależnych od wysokości wpływów ze sprzedaży surowców wtórnych.

3. Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami i Państwową Radą

Gospodarki Materiałowej ustala szczegółowe zasady wypIaty dodatkowych wynagrodzeń, o których mowa w

ust. 1 i 2.

§ 13. W zakresie zagospodarowywania surowców

wtórnych

1) Państwowa Rada Gospodarki Materiałowej

a) koordynuje wieloletnie resortowe programy zagospodarowania surowców wtórnych,

b) prowadzi analizy i kontrolę realizacji programów

zagospodarowania surowców wtórnych,

c) koordynuje organizację skupu i utylizacji surowców wtórnych,

d) inicjuje w porozumieniu z Ministrem Nauki, Szkolnictwa" Wyższego i Techniki i zainteresowanymi

ministrami resortowe badania naukowe i prace doświadczalne mające na celu rozszerzenie zakresu

najbardziej efektywnego wykorzystania surowców

wtórnych,

e) prowadzi i koordynuje współpracę gospodarczą

i naukowoctechniczną z' zagranicą,

f) wydaje biuletyn informujący o rozwoju i osiągnię­

ciach techniki w zakresie zagospodarowania surowców wtórnych w kraju i za granicą,

2) Komisja Planowania przy Radzie Ministrów

a) opracowuje metody i tryb bilansowania surowców

wtórnych,

b) ujmuje w projektach narodowego planu społeczno­

gospodarczego ważniejsze zadania i środki w celu

prawidłowego zagospodarowania surowców wtórnych.

§ 14. 1. Wojewodowie (prezydenci miast wyłączonych

z województw) zapewnią zagospodarowanie surowców

wtórnych powstających w jednostkach podporządkowa­

nych radom narodowym oraz koordynację przedsięwzięć

organizacyjnych w zakresie intensyfikacji zbiórki i skupu

surowców wtórnych z gospodarstw domowych.

2. Terenowe organy administracji państwowej wszystkich stopni powierzą osobom, które organizują skup metalicznych surowców wtórnych, organizowanie rówmez

zbiórki i skupu niemetalicznych surowców wtórnych od

jednostek podporządkowanych radom narodowym, jednostek gospodarki nie uspołecznionej i z gospodarstw domowych, inicjowanie zbiórki surowców wtórnych z przeznaczeniem funduszy uzyskanych z ich sprzedaży na cele społeczne oraz udzielanie pomocy

jednostkom skupu oraz

administracjom domów mieszkalnych w organizacji pozyskiwania i dostaw tych surowców.

§ 15. 1. Jeżeli prawidłowe zagospodarowanie surowców wtórnych wymagać będzie dokonania inwestycji, banki finansujące inwestycje, na wniosek zainteresowanego

Monitor Polski .Nr 40

-

ministra, mogą ustalić dłuższe niż ogólnie obowiązujące

okresy spłat kredytów inwestycyjnych.

§ 20. 1. Tracą moc

1)

2. Oprocentowanie kredytów, o których mowa w

ust. 1, ustala się na 3% rocznie.

2)

3) uchwała nr 62 Rady Ministrów z dnia 24 marca 1965 r.

w sprawie zasad gospodarowania niemetaIicznymi surowcami wtórnymi (Monitor Polski z 1968 r. Nr 48,

poz. 336, z 1972 r. Nr 10, poz. 71 oraz z 1973 r. Nr 35,

poz. 210).

Terenowe organy administracji państwowej za-

2) pozostawienie istniejących punktów skupu albo skład­

nic surowców wtórnych, o których mowa w pkt 1, do

czasu wyznaczenia nowej lokalizacji i uruchomienia

zastępczych lub nowych

obiektów, dogodnych dla

mieszkańców zbywających posiadane surowce wtórne.

§ 18. Właściwość organów do ustalania cen na surowce wtórne oraz tryb postępowania przy ich ustalaniu regulują odrębne przepisy.

uchwała nr 19 Rady Ministrów z dnia 22 stycznia

1971 r. w sprawie intensyfikacji gospodarki nieme talicznymi surowcami wtórnymi w latach 1971-1975,

z wyjątkiem § l oraz ramowego programu zagospo-

darowania niemetaIicznych surowców wtórnych w latach 1971~1975, stanowiącego załącznik do uchwały,

pewnią

1) wyznaczanie przy projektowaniu nowych dzielnic

mieszkaniowych odpowiednich lokali i terenów oraz

ich przydzielanie na lokalizację specjalistycznych

punktów skupu albo składnic surowców wtórnych,

uchwała nr 114 Rady Ministrów z dnia 30 marca

1962 r. w sprawie gospodarki makulaturą oraz zwięk­

szenia wykorzystania tego surowca przez przemysł papierniczy (Monitor Polski Nr 33, poz. 154),

§ 16. Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony- Srodowiska określi w porozumieniu z Ministrem Zdrowia

i Opieki Społecznej, Przewodniczącym Państwowej Rady

Gospodarki Materiałowej oraz z wojewodami i prezydentami miast wyłączonych z województw, jakie rodzaje surowców wtórnych mogą podlegać zbiórce i gromadzeniu

na terenie budynków mieszkalnych w miastach, oraz zasady i tryb niszczenia surowców wtórnych powstających w

jednostkach gospodarki uspołecznionej, zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska naturalnego człowieka.

§ 17.

Poz. 232 i 233

-

2. Do czasu wydania przepIsow, O których mowa w

§ 12 ust. 3, pozostają w mocy przepisy wydane na podstawie § 3 uchwały wymienionej w ust. 1 pkt 1, dotyczące

wynagradzania pracowników za zbiórkę i dostawy makulatury.

§ 21. Właściwi ministrowie oraz kierownicy urzędów

centr;alnych uchylą przepisy prawne wydane na podstawie

dekretu z dnia 29 pażdziernika 1952 r. o gospodarowaniu

artykułami obrotu towarowego i zaopatrzenia (Dz. U.

z 1952 r. Nr 44, poz. 301, z 1956 r. Nr 54, poz. 244 I z 1971 r.

Nr 12, poz. 115), jeżeli przepisy te okażą się zbędne lub

sprzeczne z przepisami niniejszej uchwały.

§ 19. Zaleca się zarządom centralnych związków spół­

dzielni odpowiednie stosowanie przepisów uchwały i przepisów wydanych na jej podsta wie.

§ 22. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

1975 r.

Prezes Rady Ministrów: w z. M. Jagielskl

233

UcHWAtA Nr 271 RADY MINISTROW

z dnia 25 listopada 1974 r.

w sprawie właściwości organów do ustalania cen oraz -trybu postępowania przy ich ustalaniu.

W celu stworzenia warunków zapewniających wzmocnienie centralnego oddziaływania na kształtowanie cen

oraz uelastycznienia systemu ich ustalania w stopniu odpowiadającym

rozszerzonemu zakresowi samodzielności

jednostek gospodarczych. a zwłaszcza wielkich organizacji

gospodarczych, przy jednoczesnym zwiększeniu ich odpowiedzialności za prawidłową realizację polityki Państwa w

dziedzinie cen, a także uproszczenia obowiązujących w tym

zakresie przepisów, tak aby pozwalały one na dokładne

określenie właściwości i odpowiedzialności każdego organu

ustalającego ceny, zapewniały prawidłowe postępowanie

przy kształtowaniu cen i umożliwiały skuteczną koordynację działalności organów ustalających ceny, na podstawie

art. I ust. 1, 3 i 4 oraz art. 2 i 4 dekretu z dnia 3 czerwca

1953 r. o ustalaniu cen, opłat i stawek taryfowych (Dz. U.

Nr 31, poz. 122) Rada Ministrów uchwala, co następuje

Rozdział

1

Przepisy ogólne.

§ 1.

Uchwała określa

organów administracji państwowej oraz

kierowników jednostek gospodarki uspołecznionej' do

ustalania cen, marż handlowych i stawek zysku,

2) tryb postępowania przy ustalaniu cen, marż handlowych i stawek zysku.

1)

właściwość

§ 2. Ilekroć w uchwale jest mowa o

, l) organie administracji państwowej -

należy przez to

ministra, kierownika urzędu centralnego oraz

organ administracji państwowej stopnia woJewódzkiego,

rozumieć

MONI-'TOR POLSKI

DZIENNIK

URZ~DOWY

POLSKIEJ RZECZY POS POL IlEJ LUDOWEJ

Nr 40

Warszawa, dnia 10 grudnia 1974 r.

TRES

Poz.

c

u C H W A t Y R A D Y M I N I S T R O W

232 -

nr 258 z dnia 8 listopada 1974 r. w sprawie gospodarowania

wtórnymi

405

233 -

nr 271 z dnia 25 listopada 1974 r. w sprawie właściwości organów do ustalania cen oraz trybu postępowania przy ich ustalaniu.

407

niemetalicznymi

surowcami

Z A R Z Ą D Z E N I A

234 -

Ministrów Spraw Wewnętrznych I Obrony Narodowej ' z dnia 18 listopada 1974 r. w sprawie przeprowadzenia poboru w okresie wiosennym 1975 r.

235 -

Ministra Finansów z dnia 19 listopada 1974 r. w sprawie amortyzacji niektórych

trwałych

415

236 -

Ministra Handlu Wewnętrznego I Usług z dnia 8 listopada 1974 r. zmieniające zarządzenie w sprawie

wypieku. wżycia surowców do wypieku oraz wprowadzania do obrotu pieczywa piekarskiego •

416

środków

415

232

UCHW AtA Nr 258 RADY MINISTRÓW

z dnia 8 listopada 1974 r.

w sprawie gospodarowanIa nłemetalicznymi surowcami wtórnymi.

W celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania

nieme ta licznymi surowcami wtórnymi Rada Ministrów

uchwala. co następuje

§ l. l. Uchwała ustala zasady gospodarowania niemetalicznymi

l) odpadami powstającymi w toku produkcji, świadcze­

nia usług lub obrotu,

2) przedmiotami nieużytecznymi zakwalifikowanymi na

surowce wtórne w trybie określonym odrębnymi przepisam1,

3) odpadkami po użytkowymi i pokonsumpcyjnymi,

zwanymi dalej "surowcami wtórnymi".

2. Uchwala nie dotyczy tych mineralnych surowców

odpadowych, których zagospodarowanie określają odręb­

ne przepisy.