Obwieszczenie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 23 października 1963 r. o wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w sprawie stosowania przepisów art. 78, 82-85 i 90 prawa rzeczowego.

§ 4. Organ e m opini odawczym i d or ad czym Zakładu Organiza c ji i T echnik.i Pracy Biur o we j w zakr e sie pra c n ormalizacy jnych jest Kom isja No rmali zacyjn a. utw o rzona odręb­

nym Zilrządzeniem .

§ 5.

Za sady finans owania

dzialalności

n o rmalizacyjne j

Ministra F inansów z dn ia

w s prawie źr ó deł i sposobu finans owania

prac normalizacy jnyc h or az zasad wynagradzania za te p race (Monitor Polski N r 56, poz. 267) . .

r eg ulu ją przepisy

2~ c ze r wca 1962 r.

§ 6.

z ar z ądzenia

Traci moc

zarządzenie

nr 103 Ministra Finnnsów '

powi e ~ ze nja funkcji

o środka norma !izac y jn-ego Zakladowi Organizacji

Techniki Pracy Biurow e j.

z dnia 22 czerwca 1959 ' r. w sprll \-v ie

§ 7.

Zarząd ze nie

wchodzi w

życi e

z dniem ogl osz€ :1 ia.

Ministe r Finansów : J. Albrecht

403

ZARZĄDZENIE

MINISTRA ROLNICTW A

z dn ia 2 1 października 1963 r.

w sprawie lokalizacji Iltacji

Na podstawie § 11 lK hw a ły nr 399 Rady Ministrów

dn ia 16 czerwca 1954 r. w sprawie organizacji gospDdark i

na.s ienn.ej i zabezpiecze nia rolnic twa w kwalifikowany ma :!I:€lial siew ny zarz<lu za · s i ~ . eo nastę!,uje

_

Z

§ 1. Ustal a się lokaliza c ję nowej stacji doświadczalnej

oceny odmiąn typu rolni C'l€ 90 w Pallstwowym Gospodarstwie Rolnym D uk la , pocz ta Dukla, powiat kro5nieński, woj e wód ztwo rzeszowskie.

§ 2. Likwiduje się sta c ję 'doświadczalną oce ny oamian

typu. rolninego w Państwowym Gospoda.rs twie Rolnym Cli-

doświadczalnej

oceny odmian.

n ik ' Ma r iampol sk i, poczta Glinik Mari a m po isk i, pewia t gOJ lic ki, województwo r7:esz,9w s kie, z.Jok a lizowaną zar z ądzp ­

nie m Ministra Roln ic t w a z' dnia 8 grudn ia 1952 r. w spraw ie

lokalizacji s tacji doswiaucz.alnyc h oceny odmian (Mo nitor

Polski Nr A-104, poz. 1620) .

§ 3. Zarządzenit.l wch od zi w życie z dni e m 15 lis topada .1963 r.

Minister Rolnictwa: w z. SI. Gucwa

40 ..

OBW1ES1.CZENIE PIERWSZEGO PREZESA SĄDU NAJWV2,SZEGO

2

dn ia 23 paźd z iernika 1963 r.

o wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w 's prawie slosowania przepisów

Olrt. 78, 82-85 i 90 prilwa rzeczowego.

Na podstaw!p. art. 28 ust. 3 u stawy z dnia 15 lutego

. 19.62 i. o Sadzi e Najwyższym (Dz. U; Nr 11, p oz. 54) i § 6

: urhwllly Ra ~ly Pańśtwa z dnia 22 maja lQ62 r.' w sprawie

śnia 1963 T. ustafającą w ytyczne wymJaru ~prawiedliw o ś d

i praktyki sąd owej w spraw ie stosowania prze pisów art. 78,

82-85 i 90 prawa rzeczowego.

: r.eg ulaminu Sądu N a jwy ższeqo fMonitor Polski Nr 45, poz.

210) oqlas'/ am uchwdę pCHi jf: I,'ł przez Sąd Najw y żs zy na

posie d ze niu p e Jnego skla d u Izb y Cywilnej w d ni u 28 wrze-

Pierwszy Prezes S'ldu Na j wyżs z ego: J . WasiJkowski

M onitor P ol s1·; i Nr 83

-

€QS

-

Poz. 404

Z<l!ącznik do obw ieszczenia Pierw~zego Pre zesa Sądu Najwyżs ze go

7. . dni,l 23 pażdziernika 1963 r.

lpoz.

404).

WYTYCZNE WYMIARU SPRAWIEDLIWOSCI I PRAKTYKI SĄDOWej w SPRAWIE STOSOWANIA PRZEPISOW

ART. 78, 82-85 i 90 PRAWA RZECZOVI/EGO

Sijd Najwyższy na posiedzeniu p e łn ego składu Izby Cy~

wilnej w dniu 18 września 1963 r. w składzie

przewodnic z ący: .Prezes Z. Resich,

Pierws'l Y Preze s Sądu Najwyżs z ego J. Wasilkowski,

sędziowie Sądu Na jwyi:szego : F. Bła hu ta, W. BryI, H.

Dąbrowski, S. Gr oss , H. Gorazdowski, M. Grud ziliski, J. 19na- .

t owicz wspólsprawo 7.daw~, Z. Kalita, S. Kalalllajski , J.

Krajewski, B. Łub k owski, Z. Maslowski, J. Majorowiez sprawozdawca, . J. Pietrzyk o wski, Z. Wiszniewski, Z. Trybulsk i,

z m17.ia ł em protokolanta : J. Nanysowej, czlonka Biura

Orzecznictwa Sądu Najwyż. s z ego ,

w obp.cnosc i podsekretarza stanu w Ministe rstwie Sprawie dliwo ści , Jana Pawlaka, oraz zast ę pcy Prokuratora Gene r alm'go PRL, Ka zimierza Swi t ał y ,

.

na wniose k Mini s tra S p rawi e dliwo śc i z. dnia 24 pażdzier . nika 1962 r. NS. I 273/62 uchwalił w trybie art. 28 ust. 1 i 2

ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sąd z ie Najwy żs zy m

(Dz. U. Nr II, poz. 54) nasU:; p u jące w y tyczne w sprawie stos owania przepisów art. 78, H2--H5 i 90 prawa rzeczo"v ego

I. Za\Jadnienie,w jaki sposób współwła ścic i el, który

z jakic hk olwiek przyczyn nie jest w posiadani'u rzeczy s ta nowiąet'j przedmiot wspól~" łasnoś<:i, mO'l e r e ali z ować s\ve

uprawni e ni'-'l do wspólnego jej posiadania , nie b y ło w praktyce s ądów niższ yc h instanc ji, jak również w orzecznictwie

Sądu Najwyższego ro zstrzygane jedn o licie'. VV dotychc zasowym -orzecznictwie zarysowały się dwie r o zbi eżne tende ncje. WedłtlU jedne j z nich wspóiwłaś c iciel , który nie wszedł

w pos;ad a ~ie fl·eezy wspólnej lub je utrac ił, mO'le domagać

się dopuszc zenia go do posiadania r zeczy jako całości , a więc

lilkim 'z akresie, k tóry nie wył ącza takiegoż posiadania

rzeczy p.rzez innych wsp,ółwłaścicie li. "Vedług drugiej tencencji uprawnienie wspó/wiaściciela do współposiadania Ee czy wspóln e j jest rea lizowa ne pr zez wydzielenie temu wsp ó ł ­

wlaś:icielowl czp,ści ['leczy do ' wyłl\c 7. nego użytku (podział

quo ad u<;um ). "Vięks7.0ŚĆ sądów uzn awa ła przy tym, ż e za·r ów<lo jedno, jak i drugie roszo.en ie współwłaśc ici ela może

by ć dochod.zone w drodze powództwa.

II. W świetle art. 78 oraz 90 prawa rzeczowego każdy

w~ półwlascicie l jest z mocy lls ta wy uprawniony do w s pół ­

p esiadaDia rzeczy wspólnej w takim zakresie, który nie wyłącz a lakit>UD samego posiadania innych współwła ścicie li,

d wif>C do posiadania wespół 't. ni mi. Jeżeli przeto wspólwła­

tdciel ni e wszedł w posiadanie rzeczy współnej lub je u t ra~ił, przysługuje mu w zasad zie roszczenie o dopuszczenie go

do wspólposiad<luia: Jędnakże ros zc 7,enie' takie można reali7, Qwilć tylko wtedy, gdy ze ' względu na charakter ' .... spół­

·p osiadania sąd moż;e skonkrety:wwać w wyroku, na cz ym

. m .. ją poleqać obowiązki po z wan~go, których wykonanie za pewni po wodowi współposiadanie, a wię c gdy wyrok Dada je się do ey:.:ekuc ji. Nie oyloby natom iast do puszczalne,

jak o nie nadające się do t:gzekllcj i, ogólniko we przyznanie

współwla ~jCicielow i współposiadania b ez okreś lenia, na czym

konkretnie to współposiadllnie ma polegać.

\V konsekwen cji uznać należy, ż e współwJa śc icie l m o że

si<; domagać dopus zcze nia ,go do w<;półposiadania w wypadkach, gdy chod zi o wspóln-e kOl zy s tanie z takich obiektów,

jak wspólna studnii! , wspó lna droga, \-~s p ólne pastwisko itD. ,

a więc g'dy każdy ze wsp ó łwla-ici cie l i korzyst.a w prawdzie

z całej rzeczy wspólnej, a le nipzale7;n ie od takiegoż k Of?ystania przez pozos t ałych współWła śc ici e li. Nie byl oby t;alo'miast z. wymienionych przyczyn 'mo ż liwe dopuszczenie do

w

współposiadania

w sytuacji, gdy wspólne posiadanie m o że

7,e wzg l ęd u na .charakt.er i przeznaczenie rzeczy, w y konywane tylko p rzy zgodnym współd z iałaniu wszystkich zainteresowanych. Takie z~jodne współd z iał an ie jest koniec zne przede wszystkim w wypadku wspólnego korzystania

z gospodarstwa rolnego. Dlatego przyznaai'e wspólw ła ścici~ ­

lowi współposiadania takiego gospodarstwa b yło b y nie wykonahle.

TrZE ba d o d ać , że przyzn ając współwłaścicie low i wspó ł­

posiadanie bez fizyczn ego podzialu rzec zy quo ad usum sąd

nie mo ż e się ograniczyć do ogólnikowego stwierdzenia w

wyroku, że wydaje taką d e cyzję , leCz powinien ściśle określić , clo jakich świadcz.eń zobowią z uj e pozwanego. Z reguły

ch o d z ić będzie w takim wy padku o włożenie na pozwan eg o

obowią z ku nieczynienia (Bp. niestawiania przeszk.ód przy

w p ędzaniu b ydła na wspólne pa stwisko), niekie dy jednak

sąd nakaż e r ówn i e ż świadcz e nie po zy tywne (n p. fJZebra:1ie

pł o tu, któ ry zagrad za drogę. do wspólne j studni). Legit y mac ję cz ynną w takim proc e sie ma współwł a ś c iciel, który domaga się . dopus zczenia do. w spólposi"adania , bi erną zaś ten

ze współwłaścicie li, który uniemożliwia lub u trudnia powodowi korzys tanie z rzeczy wspólne j.

III. Je.że li ch(){lzi o drugi kierunek orzecznictwa, to nal e ży przede wszystk im wyjaśnić , że wiele nieporozumi e ń

wywołuje sama terminologia, rozpowszechniana w prak ty ce .

Mianowide wb rew rq zpow:lzech :J.ionemu określen i u nie cho dzi w takic h wypaclk c h o i,d opuszcze nie do współposia d a ­

nia przez wydzielenie żądi!jącemu części rzec zy wspólne j

do wyłącznego u żytku" , takie baw i.e m korzystanie z rzec zy

wspólnej jest . zapr zeczeniem współposiadania przewid zianego wart-. 90 prawa rzeczowego. "V rzeczywistości decy zja

taka ks z tałt uje s p osób kOT1.ystania z rzeczy ' wspólnej ina c zej, aniż e li to wy nika be z pośred ni o z. usta\vy .

Wymaga przeto rozważe nia, czy sąd może wydać taką

decy z ję, albo ści s lej, czy współwłaściciełowi przysługuje

ros zcze nie o wydzielenie mu części r zeczy wspó ln ej do wył ączneg· o u żytl;: li, Jak już zaznacz on.o, ta,kie roszczenie nie

wynika be'zpośre dni o z LIstawy, która jako zas ad ę przyjmuje

wspólne korzys tanje przez wszystkich współwłiiScicieli z ca ł ej rzeczy. Niewątpliwie, jednak każdy ze współwłaścicieli

może żądać, aż.e by wszyscy ws:wlwłasciciele podję li w .ramach zarządu r zeczą wspó łną decyzj~ co do odmiennego,

lIn iżel i to przewidu je ustawa, sposobu korzystania z rzeczy

ws.pÓJnej, . przy u wzg l ędnien iu uza sadn ionyc h inter esów żą­

dającego i pOZJstalych współuprawnionych.

Taka decy zja

może m. fn. polegać właś n ie na wydzieleniu wszystkim lub

ni e którym współwłaścicielom części rzeczy do wyłączne go

użytku. W razie odmowy podjęcia takiej decyzji lub podję­

cia decyzji krzywdzącej, sąd może wydać odpowiednie orzeczenie Iła podstaw ie przepisów art' 8 2~S prawa p .cezowego. Zgod nie z art. 2 i naslępnymi dekr etu o poslępowaniu

niespornym z zakre su prawa rzeczow ego postępowanie mające na celu wydanie takiegD orzeczenia toczy się w trybie

niespornym, li więc z udziałem wszystkich wspólwłaś c ic ie li .

Jpżełi chod zi () rzec zy, któryc h' właściwo ści albo sp oleo' ne lub gospodarcze pn:eznac zc ijie nie pozwalćlją na

wspó lne korzy stan ie (np. elom mies zkalny, budynki gospoda rcze, o fF 6d e lĆ p[7,yclomowyl , 11 wi ęc gąy te właściwo ści

rzeczy sa me przez się · ro z strzygają o rozdzielnym korzys taniu z niej., i gdy poza . tym rzecz jpst w 'i~tar c zająco du i.a,

aby mO fJli z niej k (lT7.ysla<': w t·e n s posób ws zy sc y ws pólwła ~ ciciele, I,ozslr z Y911ięcie prz.ez nich o takim sposobie ko-

·być,

Monitor Polski . Nr 83

"

rzystania jest cąnnosclą zwykłego zarządu. Chodzi bowiem

nie o ro z strzygni ęcie co do zasa dy, lecz jedynie o skonkretyzowanie, jak takie rozdzielne korzystanie ma by ć realizo wane. J es t to przy lym rozstrzygnięcie, które m oże być zmieniane i które moż e uw zględniać w sposób je:dnakowy inleresy wszystkich wspólujJrawnionyc h. Ma to takie praktyczne

znaczenie, że o rozstrzygnięcie maże się zwrócić do sądu

ka ·żdy ze wspólwłaś c i c i e li (art. 83 § 2 prawa rzeczowego),

a nie tylko ich większość (art. 82 prawa n;eczowego).

Trzeba jeszcze dodać, że z wnioskiem Q taJNe rozs trzyunięcie może wystąpić do sądu zarówno współwłaściciel b ę ­

dą cy w posiadaniu rzeczy wspólnej, jak i współwłaściciel

pozbil\viony posiadania . Posiadanie bowiem lub · brak pnsiadania jest z punktu widzenia funkcjonowania zarządu

r zeczą wSt)ólną okolicznością obojętną. Jednak ie wydając

powolaną decyzję, sąd obowiązany jest i to z urzędu zobowiązać

współwłaściciela

(współwłaścicieli)

częścią

władającego

rzeczy, która w wyniku takiej decyzji przypada · inn em u współwłaścicielowi (najczęściej temu, który je st pozbawiony posiadania), aby· wydał tę część rzeczy uprawnionemu. D z ięki temu orzeczenie sądu, o którym mowa, może być

t ytu ł em egzekucyjnym. Za taką wykładnią pr ze mawiają te

same argumenty, którymi Sąd Najwyższy u z asadnił w 'uchwale całej Izby Cywilnej z dnia 4 grudnia 1957 r. nr 1 CO. 16/57

(OSN 1959 poz. 1) konieczność zamieszczania 'analogicznych

postanowień w ·o rzeczeniach (Ldalowych i w orzec zeniach

o zniesieniu współwłasności.

IV. Wyjaśniema zawarte w ustępie poprzednim nie dotyczą jednak gospodarstw rolnych.

Ze względu na to, że w prawidłowym uks z tałtowaniu

gospodarstw rolnych jest zaangażowany ogólny interes spo~

łec z no-gospodarczy, ustawodawsLwo nasze poddaje pod zi ał

t yc h gospodarstw określonym ograniczeniom. W szczególności konieczność przestrzeg ania przy podziale inter~ su s ~b­

ł etz no-gospodarczeqo nakazują przepisy: art. 95 § ~ prawa

rze<::wwego oraz art. 35 § 1 dekretu o postępowaniu niesporrtym z zak resu prawa rzeczowego i art. 147 § 1 dekret n o po'"

stępowaniu spadkowym. Ostatnim za<ś wyrazem polityki Pań­

stwa w tym zakresie są przepisy ustawy z dnia 29 czerwca

1963 r. o ograniczeniu podziału gospodarstw rolnych (Dz. U.

Nr 23 , poz. 168).

Aqkolwiek cytowane przepisy stosują się bezpośrednio

do zniesienia współwłasności i do działu spadku, to jednak

nie mogą one pozostać ' bez wpływu na kwestię dopuszczalności podziału gospodarstw rolnych quo ad usum, gdyż Vi

drod ze takiego podziału pl,wstają także nowe jednostki ' go-

Poz. 404

-

spodarcze ; z pUI/ktu wiclr.enia ekonomicw euo z aś

a ten

punkt jest \IV danym wypa d ku ro zstrzyg ają cy nie .ma

istotnego znaczen ia, na jakiej podstawie prawnej następuje

utworz e nie no wego gospodarstwa roln ego. Inna wykładnia

prowadziłaby w sposób oczywisty do obchodzenia przepisów o ograniczeniu podziału gospodarstw rolnych.

Co wi ęce j, ,w wypadku pod z iału gospodarstwa rolnego

quo ad usum inler es s po łe cz no- ;jospod ar czy wyraża się uia

tylko w przestrzeganiu powołanych wyżej"przepisów. Z punktu wid zen ia polityki rolnej Państwa ma zn acze nie także to,

że w wyniku podziału quo ad usum powstaje stan tymczasow y, który ni e sprzyja prawidiowej gospodarce. Stan taki

uniem ożliwia korzystanie z pomocy inwestycy jnej Państwa

. oraz powstrzymuje rolników od dokonywania inwestycji za

środków własnych. a jeże li inwestycje te zostaną dokonane,

naraża zainteresowane osoby na utratę wynikających z nIch

korzyści. . Wynika to stąd, że podział ostateczny może wypaść inac ze j aniż e li pod z iał tymczasowy, co jest tym więcej

prawdopodobne, że warunki tego podziału (np. inny areał

ziemi posiadanej 'przez współwłaścicieli) mogą tymczasem

ulec zm ianie. Dlate qo przec:wdziałanie tylnczasowy m padliałom odpowiada nie tylko ogó lnemu interesowi społeczno.

gospodarczemu, lecz także indywidualnemu interesowi poe

s zczególnyc h rolników.

Powyższe przesłanki prowadzą do wniosku, że ze wzglę" ·

du na interes społeczno-gospodarczy podział gospodarstwa .

rolnego quo ad usum w drodze umowy współwłaścicieli niEt

jest dopuszczalny, choćby nawet były przy takim podziale

zachowane normy ,obszarowe i inne wymagania, które dotyczą podziału ostaLeczn~go. Umowa współwłaścicieli o podziale gospodarstwa rolnego quo ad usum byłaby przeto

nieważna z m o.::: y art. 41 § 1 przepisów . oqófnych prawa· cywilnego.

Rzecz cczywista, że to samo dotyczy sądowego podziału

quo ad USllffi na podstaw~ przepisów o zarządzie rzeczą .

wspólną, PrzeCiwko dopuszczalności takiego podziału w drodze· sądowej pl\zemawia ponadto istotny arg1:lment formalny •.

Podejmowanie decyzji c·o do sposobu korzystania z rZer:.z'f

wspólnej należy bowiem w myśl tych przepisów do samych

współwłaścicieli, sąd zaś jest powołany jedynie. dci wyda.wania de~yzji zastępczych w braku ro z strzygnięcia prze1

zainteresowanych. Wynika z tego, że sąd może orzec jedynie

takie r ,JZstrzygnięcie, · jakie mogą podjąć san1i współwłaści­

ciele. Decy'Zja o pod ziale gospodarstwa rolnego quo ad usum

do takich rozstrzygnięć nic należy.

.

Heklamacje z powodu · niedoręczenia poszczególnych numerów wnosić · należy · do Administracji ·Wydawnictw Ur zę du Rady Ministrów (vVars zaw a, ul. Kr akowskie Pr z edmieście 50) · w tenninie 10 do 15 dni po otrzymaniu następnego kolejnego numeru.

Oplata za

prenumeratę

Monitora Polskiego wynosi: roc zn ie 75,- zł,

-----------------------tylko na okres roc zny (od ·1.1) lub na okres

Prenumer-tllę można zgłas 7ać

półrocznie

45,- zl.

półroczny

((Id I.I i od I.VIT). ODlata p owinna być uiszczona co najmniej na miesiąc przed okresem prenumeraty, a więc za okres ro czny lub Z;l I półrocze ~ do dnid 30 li stopada, za

II półrocze - do dnia 3 1 maja. ·Do abonentów, którzy Qplacą· prenumeratę pJ tych terminach, wysyłka pierws?:vch numerów dQkon ana zostanie z opóźnieniem. Jednostki na rozrachunku g05 !,od ar czym i inni abonenci powinni dokonać wpłat za prenumeratę

na konto Narodowego Ranku Polskiego, Oddział IV Miejski, Warszawa, nr 1528-91-903, cz. 3, dz. 7, rozdz. 3. Hac hunków Z:l

prenumeratę nie wystawia s ię . Na odcinku wpł ity naleźy podać dokładną na z wę inst y tucji (bez skrótów). nazwę i numer dorę cza­

jącego urzędu pocztowego (j ak vVarszawa 10, Poznań 3 itp.), powiat, 1llicę, nr domu, nr skrytki poozt ówej oraz ilość zamawianych

egze mplarzy Monitora Polsklego.

Pojedyncze egzemplarze Monitora Polskiego lli\hywać można w punktach sprzedaźy w vVarszawie: Al. I Armii Wojska Polskiego 2/ 4, "Dom Książki" - Księg~rnia Prawno-Ekonomiczna - ul. Nowy Swjat 1, kiosk "Domu Książki" w qmachu sądów - al. Gen.

Swierczewskiego 127, w kas ŁIc h Sądów W'ojewódzkich w: Bialymstoku, Katowica ch, Kielcach, Koszalinie, Łod z i, Olsztynie, Opolu, Rzeszowie, \Vrocławiu i Zjelone~ Górze oraz w kasach Sądów Powi·a towych w: Bydgoszczy, Bytomiu, Cjeszynie, Częstochowie, Gda.ń­

sku, Gdyni, Gliwicach, Gnieźnie, Jeleniej Górze, Kaliszu, Kmkowie, Lublinie, Nowym Sączu, Ostrowie Wllcp., Poznaniu, Przemyślu, Raciborzu, Radomiu, Szczecinie, Tarnowie, Toruniu i Zamościu.

R'!d i1 kcja: ·Urząd Rady Ministrów - BiuroPrawne, Warszawa, al. Ujazdowskie 1/ 3.

Administracja: Administracja Wyda w nictw: Urzędu Ra(ly Ministrów, . WarsZil.wa, ul. Krakowskie Przedmieście 50.

Tlo"Clono z polecenia Prezesa Rady Ministrów w · Zakładach Graficznych "Tamka"; vVarszawa, ul. Tamka 3.

Zum: 2003

Cena 0,80 zł

-I

Monitor P olski Nr 83

-

694

--------------------------------------------------------------

5. Zakład Or ga niza c ji i Techniki Pracy Biurowe j jes t

uprawni o ny do

J

w y st ę pn wa n i a do zaintereso\ anych instytuc ji i jednos tek organizacyjnych w sprawĘl c h d o tycząc y c h n ormali zac ji,

2) zbierania materiał ó w i informacji nie z będn ych do realiza cji zaela ń ,

,- 3) zg ł as zania wnioskó w o wpr owad 7.en ie do p'lanów pracy

innych ośrodków okre ś lon yc h zadań ,

4) anali zowania wykonania plan ów innyc h ośrodków rl:'aliwjąc yc h zadilllia d o t yczą ce pr o b leTnatyki organiZdcji

i te chp iki pracy· biurow e j, środków organiza cy jnych pracy biurowe j i przedmiotów wyposaz e nia bi u L

1) samodzie ln ego

. § 3. 1. Zadania Zakładu O rga nizacji i T ec hn ik i Prac y

Biur o w e j jako centra lne'g o ośrodka nOIlilal izacyjrie g o wykonuje k omórka norllla !izac y jna Zakladu, podległ a bezpośred ­

nio dyr e kt o rowi Za kla du.

2. K omórka normal iliKy jna w yko nu je zadani a w zakresie planowania, koordyna c ji oraz ",kontr o li rzeczowej

1 fo rmalnej prac n o rmali za Lyjn yc h.

.

Poz. 402, 403 i 40 4

3. Szczeg ó!owe zada nia oraz · o r g a nizację pracy k omó rki normalizac yjn e j (ust. l) okre śl i dyrektor Zakladu Orgnni zac ji i Techn iki Pracy Biur owej .