Rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 18 maja 2026 r. w sprawie wymagań jakościowych, metod badań jakości oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów, z wyłączeniem biokomponentów wytwarzanych w procesie współuwodornienia, biokomponentów gazowych oraz biokomponentów wykorzystywanych do wytwarzania paliw lotniczych i paliw żeglugowych

§ 1. 1. Wymagania jakościowe dla biokomponentów, z wyłączeniem biokomponentów wytwarzanych w procesie

współuwodornienia, biokomponentów gazowych oraz biokomponentów wykorzystywanych do wytwarzania paliw lotniczych

i paliw żeglugowych, są określone dla

1)

bioetanolu (etanolu jako komponentu benzyny silnikowej) – w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

2)

estru metylowego – w załączniku nr 2 do rozporządzenia;

3)

biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do

silników z zapłonem iskrowym – w załączniku nr 3 do rozporządzenia;

4)

biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do

silników z zapłonem samoczynnym – w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

2. Metody badań jakości biokomponentów, o których mowa w ust. 1, są określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia.

3. Sposób pobierania próbek biokomponentów, o których mowa w ust. 1, jest określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia.

§ 2. Do przeprowadzania badań jakości biokomponentów rozpoczętych na podstawie przepisów dotychczasowych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy niniejszego rozporządzenia.

Załącznik

nr 1 nr 1

Załącznik

WYMAGANIA JAKOŚCIOWE DLA BIOETANOLU (ETANOLU JAKO

WYMAGANIA JAKOŚCIOWE DLA BIOETANOLU (ETANOLU JAKO KOMPONENTU BENZYNY SILNIKOWEJ)1)

KOMPONENTU BENZYNY SILNIKOWEJ)1)

Lp.

Właściwość

1

Zawartość etanolu i wyższych alkoholi

nasyconych

Zawartość wyższych nasyconych (C3–C5)

alkoholi monowodorotlenowych1)

Zawartość alkoholu metylowego

Zawartość wody

Zawartość chlorków nieorganicznych

Zawartość miedzi

Całkowita kwasowość (wyrażona

zawartością kwasu octowego)

Wygląd

Zawartość fosforu

Zawartość substancji nielotnej

Zawartość siarki

Przewodność elektryczna

Zawartość siarczanu

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

Jednostka

Zakresy

minimum maksimum

% (m/m)

98,7

–

% (m/m)

–

2,0

% (m/m)

% (m/m)

mg/kg

mg/kg

–

–

–

–

1,0

0,300

1,5

0,100

% (m/m)

–

0,007

–

mg/l

mg/100 ml

mg/kg

μS/cm

mg/kg

przejrzysty i bezbarwny

–

0,15

–

10

–

10,0

–

2,5

–

3,0

Ob ja śn ien i e

1)

W przypadku przeznaczenia bioetanolu (etanolu jako komponentu benzyny silnikowej) do syntezy eterów

zawartość wyższych nasyconych (C3–C5) alkoholi monowodorotlenowych jest uzgadniana między

dostawcą a odbiorcą.

1)

1)

Wymagania jakościowe odnoszą się do bioetanolu (etanolu jako komponentu benzyny silnikowej) przed

skażeniem.

Wymagania jakościowe odnoszą się do bioetanolu (etanolu jako komponentu benzyny silnikowej) przed skażeniem.

––43 ––

Załącznik nr 2

Załącznik nr 2

WYMAGANIA JAKOŚCIOWE DLA ESTRU METYLOWEGO

WYMAGANIA

JAKOŚCIOWE DLA ESTRU METYLOWEGO

Lp.

Właściwość

1

Zawartość estrów metylowych kwasów

tłuszczowych (FAME)1)

Gęstość w temperaturze 15 °C

Lepkość w temperaturze 40 °C

Temperatura zapłonu

Zawartość siarki

Liczba cetanowa

Zawartość popiołu siarczanowego

Zawartość wody

Całkowita zawartość zanieczyszczeń

Badanie działania korodującego na miedź

(3 h w temperaturze 50 °C)

Stabilność oksydacyjna w temperaturze

110 °C

Liczba kwasowa

Liczba jodowa

Zawartość estru metylowego

kwasu linolenowego

Zawartość alkoholu metylowego

Zawartość monoacylogliceroli

Zawartość diacylogliceroli

Zawartość triacylogliceroli

Zawartość ogólnego glicerolu

Zawartość wolnego glicerolu

Zawartość metali grupy I (Na + K)

Zawartość metali grupy II (Ca + Mg)

Zawartość fosforu

Zawartość estrów metylowych

wielonienasyconych kwasów

tłuszczowych (≥4 wiązania podwójne)

Temperatura zablokowania zimnego

filtru (CFPP)

Temperatura mętnienia

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

Jednostka

Zakresy

minimum maksimum

% (m/m)

96,5

–

kg/m3

mm2/s

o

C

mg/kg

–

% (m/m)

% (m/m)

mg/kg

860

3,50

101

–

51,0

–

–

–

900

5,00

–

10,0

–

0,02

0,050

24

ocena

klasa 1

h

8,0

–

mg KOH/g

g jodu/100g

–

–

0,50

120

% (m/m)

–

12,0

% (m/m)

% (m/m)

% (m/m)

% (m/m)

% (m/m)

% (m/m)

mg/kg

mg/kg

mg/kg

–

–

–

–

–

–

–

–

–

0,20

0,70

0,20

0,20

0,25

0,02

5,0

5,0

4,0

% (m/m)

–

1,00

°C

–

02)

-103)

°C,

maksimum

–

52)

-33)

Ob ja śn ien i a

1)

Nie dopuszcza się innych składników oprócz dodatków uszlachetniających. Jeżeli w zawartości estrów

metylowych kwasów tłuszczowych (FAME) występują w sposób naturalny estry C17, fakt ten może

wpływać na zaniżenie oznaczonej zawartości estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME).

2)

Dla okresu letniego trwającego od dnia 16 kwietnia do dnia 30 września.

3)

Dla okresu przejściowego oraz okresu zimowego trwających od dnia 1 października do dnia 15 kwietnia.

Poz. 710

§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.3)

Minister Klimatu i Środowiska: P. Hennig-Kloska

1)

2)

3)

Minister Klimatu i Środowiska kieruje działem administracji rządowej – klimat, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa

Rady Ministrów z dnia 25 lipca 2025 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Klimatu i Środowiska (Dz. U. poz. 995).

Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 30 stycznia 2026 r. pod numerem 2026/0049/PL, zgodnie

z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji

norm i aktów prawnych (Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 597), które wdraża dyrektywę (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz

zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz. Urz. UE L 241 z 17.09.2015, str. 1).

Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 9 sierpnia 2021 r. w sprawie

wymagań jakościowych dla biokomponentów, metod badań jakości biokomponentów oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów (Dz. U. poz. 1707), które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia

21 lutego 2025 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 303).

Załącznik

Załącznik

nr 3 nr 3

WYMAGANIA JAKOŚCIOWE DLA BIOWĘGLOWODORÓW CIEKŁYCH

WYMAGANIA JAKOŚCIOWE DLA BIOWĘGLOWODORÓW CIEKŁYCH PRZEZNACZONYCH

DO

WYTWARZANIA PALIWDO

CIEKŁYCH

LUB BIOPALIW

CIEKŁYCH

STOSOWANYCH

DO SILNIKÓW

PRZEZNACZONYCH

WYTWARZANIA

PALIW

CIEKŁYCH

LUB BIOPALIW

Z ZAPŁONEM ISKROWYM

CIEKŁYCH STOSOWANYCH DO SILNIKÓW Z ZAPŁONEM ISKROWYM

Lp.

1

2

3

4

5

6

7

8

Właściwość

Zawartość siarki

Stabilność oksydacyjna

Zawartość żywic obecnych (po przemyciu

rozpuszczalnikiem)

Badanie działania korodującego na miedź

(3 h w temperaturze 50 °C)

Skład frakcyjny

– temperatura końca destylacji

– pozostałość po destylacji

Zawartość benzenu

Całkowita zawartość zanieczyszczeń

Całkowita zawartość chlorowców

Jednostka

mg/kg

minuty

mg/100

ml

Zakresy

minimum maksimum

–

10,0

360

–

–

ocena

°C

% (V/V)

% (V/V)

mg/kg

mg/kg

5

klasa 1

–

–

–

–

–

210

2

1,00

10,0

2,0

Poz. 710

Załącznik

nr 4 nr 4

Załącznik

WYMAGANIA JAKOŚCIOWE DLA BIOWĘGLOWODORÓW CIEKŁYCH

WYMAGANIA JAKOŚCIOWE DLA BIOWĘGLOWODORÓW CIEKŁYCH PRZEZNACZONYCH

PRZEZNACZONYCH

WYTWARZANIA

PALIW

CIEKŁYCH

LUB BIOPALIW

DO

WYTWARZANIA PALIWDO

CIEKŁYCH

LUB BIOPALIW

CIEKŁYCH

STOSOWANYCH

DO SILNIKÓW

Z

ZAPŁONEM

SAMOCZYNNYM

CIEKŁYCH STOSOWANYCH DO SILNIKÓW Z ZAPŁONEM SAMOCZYNNYM

Lp.

Właściwość

1

2

3

Gęstość w temperaturze 15 °C

Zawartość siarki

kg/m³

mg/kg

Zawartość wielopierścieniowych

węglowodorów aromatycznych

% (m/m)

4

Temperatura zapłonu

5

6

Całkowita zawartość zanieczyszczeń

Badanie działania korodującego na miedź

(3 h w temperaturze 50 °C)

Skład frakcyjny: 95 % (V/V) destyluje do

temperatury

7

Jednostka

°C

mg/kg

Zakresy

minimum maksimum

–

845,0

–

10,0

–

powyżej

55,0

–

ocena

°C

8,0

–

24

klasa 1

–

360,0

METODY BADAŃ JAKOŚCI BIOETANOLU (ETANOLU JAKO KOMPONENTU

BENZYNY SILNIKOWEJ), ESTRU METYLOWEGO, BIOWĘGLOWODORÓW

–6–

Poz. 710

CIEKŁYCH PRZEZNACZONYCH DO WYTWARZANIA PALIW CIEKŁYCH LUB

Załącznik nr 5

BIOPALIW CIEKŁYCH STOSOWANYCH DO SILNIKÓW Z ZAPŁONEM

ISKROWYM, BIOWĘGLOWODORÓW CIEKŁYCH PRZEZNACZONYCH DO

METODY BADAŃ JAKOŚCI BIOETANOLU (ETANOLU JAKO KOMPONENTU BENZYNY SILNIKOWEJ),

ESTRU METYLOWEGO,

BIOWĘGLOWODORÓW

CIEKŁYCH

DO WYTWARZANIA

WYTWARZANIA

PALIW CIEKŁYCH

LUBPRZEZNACZONYCH

BIOPALIW CIEKŁYCH

PALIW CIEKŁYCH LUB BIOPALIW CIEKŁYCH STOSOWANYCH DO SILNIKÓW Z ZAPŁONEM ISKROWYM,

STOSOWANYCH

DO SILNIKÓW

Z ZAPŁONEM

SAMOCZYNNYM

BIOWĘGLOWODORÓW

CIEKŁYCH

PRZEZNACZONYCH

DO WYTWARZANIA

PALIW CIEKŁYCH

LUB BIOPALIW CIEKŁYCH STOSOWANYCH DO SILNIKÓW Z ZAPŁONEM SAMOCZYNNYM

I. Metody badań jakości bioetanolu (etanolu jako komponentu benzyny silnikowej)

w zakresie poszczególnych właściwości tego biokomponentu

1.

Zawartość etanolu i wyższych alkoholi nasyconych oznacza się metodą chromatografii

gazowej polegającą na wprowadzeniu porcji próbki do chromatografu gazowego,

wydzieleniu etanolu i wyższych alkoholi z pozostałych składników, wykryciu ich za

pomocą detektora płomieniowo-jonizacyjnego (FID) i określeniu ich zawartości

w odniesieniu do wewnętrznego wzorca na podstawie współczynnika odpowiedzi.

1.1. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, jej wyposażenie, sposób obliczenia, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej

Normie wprowadzającej normę EN 15721. W obliczeniu zawartości etanolu i wyższych

alkoholi nasyconych uwzględnia się zawartość wody w próbce.

1.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 1, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15721.

2.

Zawartość wyższych nasyconych (C3–C5) alkoholi monowodorotlenowych oznacza się

metodą chromatografii gazowej polegającą na wprowadzeniu porcji próbki do

chromatografu gazowego, wydzieleniu wyższych nasyconych (C3–C5) alkoholi

monowodorotlenowych z pozostałych składników, wykryciu ich za pomocą detektora

płomieniowo-jonizacyjnego (FID) i określeniu ich zawartości w odniesieniu do

wewnętrznego wzorca na podstawie współczynnika odpowiedzi.

2.1. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, jej wyposażenie, sposób obliczenia, a także sposób sporządzenia sprawozdania

Poz. 710

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej

Normie wprowadzającej normę EN 15721.

2.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 2, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15721.

3.

Zawartość alkoholu metylowego oznacza się metodą chromatografii gazowej polegającą

na wprowadzeniu porcji próbki do chromatografu gazowego, wydzieleniu metanolu

z pozostałych składników, wykryciu go za pomocą detektora płomieniowo-jonizacyjnego

(FID) i określeniu jego zawartości w odniesieniu do wewnętrznego wzorca na podstawie

współczynnika odpowiedzi.

3.1. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, jej wyposażenie, sposób obliczenia, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej

Normie wprowadzającej normę EN 15721.

3.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 3, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15721.

4.

W celu odniesienia uzyskanych metodą chromatografii gazowej wyników zawartości

etanolu i wyższych alkoholi nasyconych, zawartości wyższych nasyconych (C3–C5)

alkoholi monowodorotlenowych oraz zawartości alkoholu metylowego do próbki

niezawierającej wody uwzględnia się zawartość wody w próbce przez jej odrębne

oznaczenie odpowiednią metodą, po czym – na podstawie wyniku oznaczenia wody –

oblicza się współczynnik korekcyjny pozwalający odnieść wyniki uzyskane dla próbki

z wodą do wyników uzyskanych dla próbki niezawierającej wody, według wzoru

𝑊𝑊 =

100−𝐶𝐶𝑤𝑤𝑤𝑤𝑤𝑤𝑤𝑤

gdzie poszczególne symbole oznaczają

100

,

W − współczynnik korekcyjny,

Cwody − oznaczenie wody wyrażone w % (m/m).

Wynik oznaczenia metodą chromatografii gazowej zawartości etanolu i wyższych

alkoholi, zawartości wyższych nasyconych (C3–C5) alkoholi monowodorotlenowych

oraz zawartości metanolu mnoży się przez współczynnik korekcyjny i podaje się

w raporcie jako wynik badania skorygowany dla próbki niezawierającej wody.

5.

Zawartość wody oznacza się metodą

1)

miareczkowania kulometrycznego Karla Fischera, polegającą na wprowadzeniu

zważonej próbki do naczynia do miareczkowania aparatu kulometrycznego Karla

Poz. 710

Fischera, w którym jod do reakcji Karla Fischera wydziela się elektrolitycznie na

anodzie proporcjonalnie do ilości wody zawartej w próbce, albo

2)

miareczkowania potencjometrycznego Karla Fischera, polegającą na wprowadzeniu

zważonej próbki do naczynia do miareczkowania aparatu potencjometrycznego

Karla Fischera, w którym obecna woda jest miareczkowana z zastosowaniem

odczynnika Karla Fischera.

5.1. W przypadku oznaczenia zawartości wody metodą, o której mowa w pkt 5 ppkt 1

1)

gdy cała woda zostaje odmiareczkowana, nadmiar jodu jest wykrywany przez

czujnik

elektrometrycznego

punktu

końcowego

i miareczkowanie

zostaje

przerwane; na podstawie stechiometrii reakcji jeden mol jodu reaguje z jednym

molem wody, dlatego ilość wody jest proporcjonalna do całkowitego ładunku

zgodnie z prawem Faradaya;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób przygotowania próbki i aparatury, testu kontrolnego aparatury,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15489;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15489.

5.2. W przypadku oznaczenia zawartości wody metodą, o której mowa w pkt 5 ppkt 2

1)

jod do reakcji jest wprowadzany w obecności bezwodnego ditlenku siarki, metanolu

i odpowiedniej zasady azotowej; na podstawie stechiometrii reakcji jeden mol jodu

reaguje z jednym molem wody;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób przygotowania próbki i aparatury, testu kontrolnego aparatury,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15692;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15692.

6.

Zawartość chlorków nieorganicznych oznacza się metodą chromatografii jonowej,

polegającą na odparowaniu próbki w łaźni wodnej, rozpuszczeniu suchej pozostałości

Poz. 710

w wodzie i określeniu zawartości chlorków przez porównanie na chromatografie

powierzchni pików badanej próbki ze standardową krzywą kalibracji.

6.1. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób przygotowania roztworu kalibracyjnego i aparatury, sposób obliczenia

i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne

z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 15492.

6.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 6, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15492.

7.

Zawartość miedzi oznacza się metodą

1)

atomowej spektrometrii absorpcyjnej z atomizacją elektrotermiczną w piecu

grafitowym, polegającą na wprowadzaniu porcji próbki na powierzchnię

wewnętrzną lub półeczkę kuwety oraz ogrzewaniu kuwety zgodnie z odpowiednim

programem temperaturowym, albo

2)

optycznej spektrometrii emisyjnej indukcyjnie sprzężonej plazmy, polegającą na

wprowadzeniu próbki do komory mgielnej spektrometru emisyjnego indukcyjnie

sprzężonej plazmy.

7.1. W przypadku oznaczenia zawartości miedzi metodą, o której mowa w pkt 7 ppkt 1

1)

ilość światła zaabsorbowanego przez atomy miedzi w czasie ostatniego etapu

programu mierzy się w określonych jednostkach czasu, a zintegrowaną absorbancję

wytworzoną przez miedź zawartą w próbce porównuje się z krzywą wzorcową

wyznaczoną

na

podstawie

sygnałów

roztworów

wzorcowych

miedzi

rozpuszczonych w etanolu;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób przygotowania roztworu do próby ślepej i roztworów

wzorcowych, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia

sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15488;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15488.

7.2. W przypadku oznaczenia zawartości miedzi metodą, o której mowa w pkt 7 ppkt 2

1)

zawartość miedzi oznacza się przez porównanie emisji pierwiastka w próbce

analitycznej z emisją w roztworach wzorcowych przy tej samej długości fali;

2)

– 10 –

Poz. 710

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób przygotowania roztworu do próby ślepej i roztworów

wzorcowych, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia

sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15837;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15837.

8.

Całkowitą kwasowość (wyrażoną zawartością kwasu octowego) oznacza się metodą

miareczkowania kolorymetrycznego, polegającą na zmieszaniu próbki z taką samą porcją

wody o odczynie obojętnym niezawierającą ditlenku węgla i zmiareczkowaniu roztworem

wodorotlenku potasu w obecności fenoloftaleiny do momentu zobojętnienia związków

o charakterze kwaśnym.

8.1. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób pobierania i postępowania z próbką, sposób obliczenia i podawania

wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania są zgodne z aktualnym stanem

wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15491.

8.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 8, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15491.

9.

Wygląd sprawdza się metodą wizualną, polegającą na ocenie koloru oraz

przezroczystości, przez porównanie z próbką wody na tle białym oraz czarnym.

9.1. Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, sposób interpretacji

i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne

z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 15769.

10. Zawartość fosforu oznacza się metodą

1)

spektrometryczną, polegającą na odparowaniu próbki, rozpuszczeniu suchej

pozostałości w wodzie i dodaniu kwaśnego roztworu zawierającego jony molibdenu

i antymonu w celu uzyskania kompleksu antymonowo-fosforowo-molibdenowego,

albo

2)

optycznej spektrometrii emisyjnej indukcyjnie sprzężonej plazmy, polegającą na

wprowadzeniu próbki do komory mgielnej spektrometru emisyjnego indukcyjnie

sprzężonej plazmy.

Poz. 710

10.1. W przypadku oznaczenia zawartości fosforu metodą, o której mowa w pkt 10 ppkt 1

1)

kompleks poddaje się działaniu kwasu askorbinowego w celu uzyskania kompleksu

molibdenowego o mocnej niebieskiej barwie. Zawartość fosforu uzyskuje się przez

pomiar absorbancji kompleksu przy długości fali równej 880 nm;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób kalibracji, obliczenia i podawania wyników, a także sposób

sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15487;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15487.

10.2. W przypadku oznaczenia zawartości fosforu metodą, o której mowa w pkt 10 ppkt 2

1)

zawartość fosforu oznacza się przez porównanie emisji pierwiastka w próbce

analitycznej z emisją w roztworach wzorcowych przy tej samej długości fali;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób przygotowania roztworu do próby ślepej i roztworów

wzorcowych, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia

sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15837;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15837.

11. Zawartość substancji nielotnej oznacza się metodą grawimetryczną, polegającą na zważeniu

pozostałości po odparowaniu alkoholu we wrzącej łaźni wodnej i osuszeniu w suszarce.

11.1. Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury i wyposażenia, sposób

pobierania próbek, sposób obliczenia oraz podawania wyników, a także sposób

sporządzenia sprawozdania z badania i kontroli jakości są zgodne z aktualnym stanem

wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15691.

11.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 11, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15691.

12. Zawartość siarki oznacza się metodą

1)

rentgenowskiej spektrometrii fluorescencyjnej z dyspersją fali, polegającą na

poddaniu badanej próbki znajdującej się w kuwecie pomiarowej działaniu

pierwotnego promieniowania o określonej długości fali pochodzącego z lampy

rentgenowskiej, albo

2)

– 12 –

Poz. 710

fluorescencji w nadfiolecie, polegającą na wykorzystaniu zjawiska fluorescencji

ditlenku siarki wzbudzonego promieniowaniem ultrafioletowym powstałego

uprzednio na skutek spalenia badanej próbki w określonych warunkach, albo

3)

optycznej spektrometrii emisyjnej indukcyjnie sprzężonej plazmy, polegającą na

wprowadzeniu próbki do komory mgielnej spektrometru emisyjnego indukcyjnie

sprzężonej plazmy.

12.1. W przypadku oznaczenia zawartości siarki metodą, o której mowa w pkt 12 ppkt 1

1)

wyznacza się zawartość siarki na podstawie krzywej kalibracji określonej dla

odpowiedniego zakresu pomiarowego;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób przygotowania roztworów kalibracyjnych, sposób kalibracji,

podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są

zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 15485;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15485.

12.2. W przypadku oznaczenia zawartości siarki metodą, o której mowa w pkt 12 ppkt 2

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, sposób kalibracji

i weryfikacji aparatury, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób

sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15486;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15486.

12.3. W przypadku oznaczenia zawartości siarki metodą, o której mowa w pkt 12 ppkt 3

1)

zawartość siarki oznacza się przez porównanie emisji pierwiastka w próbce

analitycznej z emisją w roztworach wzorcowych przy tej samej długości fali;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób przygotowania roztworu do próby ślepej i roztworów

wzorcowych, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia

sprawozdania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15837;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15837.

Poz. 710

13. Przewodność elektryczną oznacza się przed wprowadzeniem dodatku na podstawie

pomiaru przewodnictwa elektrycznego za pomocą konduktometru z zastosowaniem

naczynka pomiarowego, w temperaturze próbki (25±0,1) °C.

13.1. Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, a także sposób sporządzenia

sprawozdania

z badania

są

zgodne

z

aktualnym

stanem

wiedzy,

opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15938.

13.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 13, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15938.

14. Zawartość siarczanu określa się metodą chromatografii jonowej, polegającą na

odparowaniu próbki w łaźni wodnej, rozpuszczeniu suchej pozostałości w wodzie

i określeniu zawartości jonów siarczanowych przez porównanie na chromatografie

powierzchni pików badanej próbki z krzywą wzorcową.

14.1. Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, a także sposób sporządzenia

sprawozdania

z badania

są

zgodne

z

aktualnym

stanem

wiedzy,

opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15492.

14.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 14, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15492.

II. Metody badań jakości estru metylowego w zakresie poszczególnych właściwości tego

biokomponentu

1.

Zawartość estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME) oznacza się metodą

chromatografii gazowej z użyciem wzorca wewnętrznego, polegającą na rozdziale

mieszaniny na poszczególne składniki w fazie gazowej.

1.1. Warunki chromatograficzne powinny być tak dobrane, aby były dobrze widoczne piki

estrów metylowych kwasu lignocerynowego (C24:0) i nerwonowego (C24:1). Integracja

powinna być tak przeprowadzona, aby były uwzględnione piki, począwszy od estru

metylowego kwasu heksanowego (C6:0) do piku estru metylowego kwasu nerwonowego

(C24:1).

1.2. Zawartość estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME) oblicza się na podstawie

całkowitej powierzchni pików estrów metylowych od C6:0 do C24:1 oraz powierzchni

piku odpowiadającego estrowi metylowemu kwasu heptadekanowego i wyraża się jako

ułamek masowy określony w procentach.

Poz. 710

1.3. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób przygotowania próbki, sposób podawania wyników, a także sposób

sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14103.

1.4. Precyzja metody, o której mowa w pkt 1, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14103.

2.

Gęstość w temperaturze 15 °C oznacza się metodą

1)

hydrometryczną z areometrem, polegającą na pomiarze gęstości badanej próbki

o określonej temperaturze za pomocą areometru zanurzonego w próbce znajdującej

się w cylindrze, albo

2)

oscylacyjną, wprowadzając próbkę o objętości około 1 ml do celi pomiarowej

gęstościomierza oscylacyjnego termostatowanej w celu utrzymania temperatury

odniesienia 15 °C.

2.1. W przypadku oznaczenia gęstości w temperaturze 15 °C metodą, o której mowa w pkt 2

ppkt 1

1)

dokonuje się odczytu wskazania na podziałce areometru oraz odnotowuje się

temperaturę badanej próbki; w przypadku oznaczenia gęstości w temperaturze innej

niż 15 °C przelicza się wynik pomiaru z użyciem wzoru wyznaczonego zgodnie

z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w załączniku B do Polskiej

Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05, aby odnieść go do

temperatury 15 °C;

2)

sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury oraz sposób jej

przygotowania i kontroli, sposób przygotowania próbki, sposób obliczenia

i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są

zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN ISO 3675.

2.2. W przypadku oznaczenia gęstości w temperaturze 15 °C metodą, o której mowa w pkt 2

ppkt 2, sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj

stosowanej aparatury i sposób jej przygotowania, metody pobierania i przygotowania

próbki, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia

sprawozdania

z badania

są

zgodne

z

aktualnym

stanem

wiedzy,

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 12185.

opisanym

Poz. 710

2.3. Precyzja metody w przypadku oznaczenia gęstości w temperaturze 15 °C metodą, o której

mowa w pkt 2 ppkt 1 lub 2, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę

EN 14214+A2:2019-05.

3.

Lepkość w temperaturze 40 °C oznacza się metodą polegającą na

1)

pomiarze czasu przepływu określonej objętości badanej próbki pod wpływem sił

grawitacyjnych

przez

wzorcowany,

szklany

lepkościomierz

kapilarny,

w powtarzalnych warunkach, w określonej i precyzyjnie utrzymywanej, stałej

i ściśle kontrolowanej temperaturze albo

2)

wprowadzeniu próbki do komór pomiarowych o znanej i ściśle kontrolowanej

temperaturze składających się z pary wirujących, współosiowych walców oraz

oscylującej U-rurki, oznaczeniu lepkości dynamicznej na podstawie równowagowej

prędkości obrotowej wewnętrznego walca oraz gęstości na podstawie częstotliwości

oscylacji U-rurki.

3.1. W przypadku oznaczenia lepkości metodą, o której mowa w pkt 3 ppkt 1

1)

lepkość w temperaturze 40 °C oblicza się, mnożąc zmierzony czas przepływu stałej

objętości cieczy pomiędzy kreskami zbiornika pomiarowego przez stałą

lepkościomierza;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i jej wzorcowania, kontrola jakości, sposób przygotowania próbki, sposób

obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3104;

3)

precyzja metody oznaczenia lepkości w temperaturze 40 °C jest zgodna z aktualnym

stanem wiedzy, opisanym w szczególności w załączniku A do Polskiej Normy

wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

3.2. W przypadku oznaczenia lepkości metodą, o której mowa w pkt 3 ppkt 2

1)

lepkość oblicza się, dzieląc zmierzoną lepkość dynamiczną przez zmierzoną gęstość;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania oraz wzorcowania, sposób obliczenia

i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są

zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 16896;

3)

– 16 –

Poz. 710

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

4.

Temperaturę zapłonu oznacza się metodą

1)

oznaczenia zapłonu lub braku zapłonu i temperatury zapłonu za pomocą aparatu

z tyglem zamkniętym w małej skali, polegającą na umieszczeniu badanej próbki

w tyglu i ogrzaniu jej do chwili zaobserwowania zapłonu par na powierzchni badanej

próbki, albo

2)

zamkniętego tygla Pensky’ego-Martensa, polegającą na umieszczeniu badanej

próbki w tyglu i podgrzewaniu, przy ciągłym mieszaniu, do chwili, gdy

wprowadzone przez otwór w pokrywie tygla źródło zapłonu spowoduje zapłon par

na powierzchni badanej próbki.

4.1. W przypadku oznaczenia temperatury zapłonu metodą, o której mowa w pkt 4 ppkt 1

1)

do badania używa się określoną objętość 2 ml badanej próbki i stosuje się aparat do

określania temperatury zapłonu wyposażony w termiczne urządzenie rejestrujące

temperaturę;

2)

najniższą temperaturę, skorygowaną w celu uwzględnienia różnic w odniesieniu do

normalnego ciśnienia wynoszącego 101,3 kPa, w której przyłożenie źródła zapłonu

spowoduje zapłon par próbki analitycznej i rozprzestrzenianie się płomienia nad

powierzchnią cieczy, w określonych warunkach badania, przyjmuje się jako

temperaturę zapłonu;

3)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania, sposób pobierania i postępowania z próbką,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3679;

4)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

4.2. W przypadku oznaczenia temperatury zapłonu metodą, o której mowa w pkt 4 ppkt 2

1)

najniższą temperaturę, w której przyłożenie źródła zapłonu spowoduje zapłon par

badanej próbki i szerzenie się płomienia ponad powierzchnią cieczy, przyjmuje się

jako temperaturę zapłonu w warunkach otoczenia;

2)

zmierzoną temperaturę zapłonu badanej próbki w warunkach otoczenia koryguje się

do normalnego ciśnienia wynoszącego 101,3 kPa;

3)

– 17 –

Poz. 710

stosuje się metodę zamkniętego tygla Pensky’ego-Martensa oraz używa się

aparatury do określania temperatury zapłonu wyposażonej w termiczne urządzenie

wykrywające, stosując każdorazowo nową próbkę analityczną przy zmianie

temperatury, do której ogrzewa się próbkę.

4.3. W przypadku oznaczenia temperatury zapłonu metodą, o której mowa w pkt 4 ppkt 2

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania, sposób postępowania z próbką, sposób

obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 2719;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

5.

Zawartość siarki oznacza się metodą

1)

rentgenowskiej spektrometrii fluorescencyjnej z dyspersją fali, polegającą na

poddaniu badanej próbki, znajdującej się w kuwecie pomiarowej, działaniu

pierwotnego promieniowania o określonej długości fali pochodzącego z lampy

rentgenowskiej, albo

2)

fluorescencji w nadfiolecie, polegającą na wykorzystaniu zjawiska fluorescencji

ditlenku siarki wzbudzonego promieniowaniem ultrafioletowym, powstałego

uprzednio na skutek spalenia badanej próbki w określonych warunkach, albo

3)

spektrometrii fluoroscencji rentgenowskiej z dyspersją energii, polegającą na

umieszczeniu w strumieniu wzbudzającego promieniowania lampy rentgenowskiej

próbki

analitycznej

znajdującej

się

w kuwecie

dostosowanej

do

okna

przepuszczającego promieniowanie rentgenowskie.

5.1. W przypadku oznaczenia zawartości siarki metodą, o której mowa w pkt 5 ppkt 1

1)

wyznacza się zawartość siarki na podstawie mierzonych szybkości zliczeń

rentgenowskiego

promieniowania

fluorescencyjnego

linii

S-Kα

oraz

promieniowania tła, korzystając z krzywej wzorcowania;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania, sposób obliczenia i podawania wyników są

zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN ISO 20884;

3)

– 18 –

Poz. 710

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

5.2. W przypadku oznaczenia zawartości siarki metodą, o której mowa w pkt 5 ppkt 2

1)

miarą zawartości siarki w badanej próbce jest intensywność fluorescencyjnego

promieniowania ultrafioletowego;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania, sposób pobierania i postępowania z próbką,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 20846;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

5.3. W przypadku oznaczenia zawartości siarki metodą, o której mowa w pkt 5 ppkt 3

1)

mierzy

się

intensywność

linii

K-L2,3

promieniowania

rentgenowskiego

charakterystycznego siarki i porównuje skumulowaną liczbę zliczeń z wartościami

krzywej wzorcowej uzyskanej dla roztworów wzorcowych o zawartości siarki

obejmującą badany zakres stężeń;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 13032;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

6.

Liczbę cetanową oznacza się metodą

1)

silnikową, polegającą na porównaniu własności samozapłonowych badanej próbki

z analogicznymi właściwościami mieszanek paliw wzorcowych o znanych liczbach

cetanowych, z zastosowaniem silnika badawczego w znormalizowanych warunkach,

albo

2)

spalania w komorze o stałej objętości, polegającą na wtryskiwaniu badanej próbki

do ładunku sprężonego powietrza znajdującego się w komorze o stałej objętości,

wykrywaniu przez czujniki początku wtrysku i początku jej spalania, dla określonej

liczby cykli oraz wyznaczaniu wielkości opóźnienia zapłonu, albo

3)

– 19 –

Poz. 710

spalania w wysokotemperaturowej i kontrolowanej ciśnieniowo komorze o stałej

objętości, polegającą na wtryskiwaniu badanej próbki do ogrzanego, sprężonego,

syntetycznego powietrza o wymaganej jakości, wytworzeniu fali dynamicznego

ciśnienia na skutek spalania badanej próbki i wykrywaniu jej za pomocą czujnika

ciśnienia, albo

4)

spalania w komorze o stałej objętości, polegającą na bezpośrednim wtryskiwaniu

badanej próbki do ogrzanego, sprężonego powietrza i oznaczeniu wskazanej liczby

cetanowej (WLC) przez porównanie charakterystyki zapłonu badanej próbki

z mieszaninami pierwotnych paliw odniesienia o znanej wartości wskazanej liczby

cetanowej (WLC) w znormalizowanych warunkach pracy.

6.1. W przypadku oznaczenia liczby cetanowej metodą, o której mowa w pkt 6 ppkt 1

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania, sposób pobierania i przygotowywania próbki,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 5165;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

6.2. W przypadku oznaczenia liczby cetanowej metodą, o której mowa w pkt 6 ppkt 2, średnia

wielkość opóźnienia zapłonu wyznaczona dla określonej liczby cykli jest wstawiana do

równania umożliwiającego obliczenie pochodnej liczby cetanowej (DCN). DCN stanowi

oszacowanie liczby cetanowej (CN) opisanej w szczególności według Polskiej Normy

wprowadzającej normę EN ISO 5165 w konwencjonalnym pełnowymiarowym silniku

badawczym.

6.3. W przypadku oznaczenia liczby cetanowej metodą, o której mowa w pkt 6 ppkt 2

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania, sposób obliczenia i podawania wyników,

a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem

wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę

EN 15195;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

Poz. 710

6.4. W przypadku oznaczenia liczby cetanowej metodą, o której mowa w pkt 6 ppkt 3, na

podstawie oznaczonego opóźnienia zapłonu i wielkości opóźnienia spalania oblicza się

pochodną liczby cetanowej (DCN) za pomocą równania.

6.5. W przypadku oznaczenia liczby cetanowej metodą, o której mowa w pkt 6 ppkt 3

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania, sposób obliczenia i podawania wyników,

a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem

wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę

EN 16715;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

6.6. W przypadku oznaczenia liczby cetanowej metodą, o której mowa w pkt 6 ppkt 4, próbka

analityczna badanego materiału jest automatycznie zaciągana z fiolki z próbką

umieszczonej w karuzeli automatycznego podajnika próbki, podgrzewana podczas

zwiększania ciśnienia, a następnie na początku cyklu spalania podpróbka jest

wstrzykiwana do komory spalania o stałej objętości, kontrolowanej temperaturze

i ciśnieniu, która została uprzednio naładowana sprężonym powietrzem o określonej

jakości. Każde wstrzyknięcie i w rezultacie zapłon powoduje gwałtowny wzrost ciśnienia

w komorze spalania, który jest wykrywany przez czujnik dynamicznego ciśnienia.

6.7. W przypadku oznaczenia liczby cetanowej metodą, o której mowa w pkt 6 ppkt 4

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania oraz sposób obliczenia i podawania wyników,

a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem

wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę

EN 17155;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

7.

Zawartość popiołu siarczanowego oznacza się metodą wagową, polegającą na obliczeniu

udziału popiołu siarczanowego uzyskanego przez spalenie badanej próbki i reakcję

pozostałości po spopieleniu z kwasem siarkowym.

7.1. Badaną próbkę spala się do chwili, gdy pozostanie tylko popiół i węgiel. Po schłodzeniu

produktów spalania, poddaje się je działaniu kwasu siarkowego i prażeniu w temperaturze

Poz. 710

775 °C, aż zakończy się utlenianie węgla. Następnie popiół schładza się, ponownie

poddaje działaniu kwasu siarkowego i prażeniu, aż do uzyskania stałej masy.

7.2. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej

Normie wprowadzającej normę ISO 3987.

7.3. Precyzja metody, o której mowa w pkt 7, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę

EN 14214+A2:2019-05.

8.

Zawartość wody oznacza się metodą miareczkowania kulometrycznego Karla Fischera,

polegającą na wprowadzeniu zważonej próbki do naczynia do miareczkowania aparatu

kulometrycznego Karla Fischera, w którym jod do reakcji Karla Fischera wydziela się

elektrolitycznie na anodzie proporcjonalnie do ilości wody zawartej w próbce.

8.1. Gdy cała zawartość wody zostaje odmiareczkowana, nadmiar jodu jest wykrywany przez

czujnik elektrometrycznego punktu końcowego i miareczkowanie zostaje przerwane; na

podstawie stechiometrii reakcji jeden mol jodu reaguje z jednym molem wody, dlatego

ilość wody jest proporcjonalna do całkowitego ładunku zgodnie z prawem Faradaya.

8.2. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury i sposób jej przygotowania oraz testu kontrolnego, sposób przygotowania

próbki, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia

sprawozdania

z badania

są

zgodne

z

aktualnym

stanem

wiedzy,

opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 12937.

8.3. Precyzja metody, o której mowa w pkt 8, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę

EN 14214+A2:2019-05.

9.

Całkowitą zawartość zanieczyszczeń oznacza się metodą polegającą na oznaczeniu

udziału masy zanieczyszczeń odfiltrowanych na sączku w odniesieniu do całkowitej masy

próbki.

9.1. Określoną

ilość

przygotowanej

próbki

sączy

się

w temperaturze

pokojowej,

z zastosowaniem próżni, przez uprzednio zważony sączek oraz oznacza wagowo udział

masy zanieczyszczeń pozostałych na sączku w odniesieniu do całkowitej masy próbki.

9.2. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury

i sposób jej przygotowania, sposób przygotowania próbki, sposób obliczenia i podawania

Poz. 710

wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym

stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę

EN 12662-2.

9.3. Precyzja metody, o której mowa w pkt 9, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 12662-2.

10. Badanie działania korodującego na miedź (3 h w temperaturze 50 °C) określa się

porównawczo w stosunku do znormalizowanych wzorców korozji.

10.1. Płytkę miedzianą zanurza się w badanej próbce o określonej objętości, a następnie

ogrzewa w ściśle określonych warunkach. Po zakończeniu ogrzewania płytkę miedzianą

wyjmuje się, przemywa i ocenia jej barwę, porównując z wzorcami korozji.

10.2. Sposób wykonania badania, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób interpretacji i podawania wyników, a także sposób sporządzenia

sprawozdania

z badania

są

zgodne

z

aktualnym

stanem

wiedzy,

opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 2160.

11. Stabilność oksydacyjną w temperaturze 110 °C oznacza się metodą

1)

polegającą na przepuszczeniu przez badaną próbkę strumienia oczyszczonego

powietrza; lotne związki uwalniane z próbki w procesie utleniania przechodzą wraz

z powietrzem do naczynia zawierającego wodę demineralizowaną lub destylowaną,

zaopatrzonego w elektrodę do pomiaru przewodności właściwej, połączoną

z jednostką pomiarową wskazującą koniec okresu indukcyjnego, albo

2)

przyspieszonego utleniania, polegającą na przepuszczeniu przez badaną próbkę

strumienia oczyszczonego powietrza; lotne związki uwalniane z próbki w procesie

utleniania przechodzą wraz z powietrzem do naczynia zawierającego wodę

demineralizowaną lub destylowaną, zaopatrzonego w elektrodę do pomiaru

przewodności właściwej połączoną z jednostką pomiarową wskazującą koniec

okresu indukcyjnego w chwili, gdy przewodność właściwa zaczyna gwałtownie

wzrastać; przyspieszony wzrost jest spowodowany dysocjacją lotnych kwasów

karboksylowych, które tworzą się w procesie utleniania i zostają zaabsorbowane

w wodzie.

11.1. W przypadku oznaczenia stabilności oksydacyjnej metodą, o której mowa w pkt 11

ppkt 1

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób pobierania próbki, sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób

Poz. 710

sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14112;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

11.2. W przypadku oznaczenia stabilności oksydacyjnej metodą, o której mowa w pkt 11

ppkt 2

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15751;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

12. Liczbę kwasową oznacza się metodą miareczkową, polegającą na rozpuszczeniu badanej

próbki w mieszaninie rozpuszczalników i miareczkowaniu rozcieńczonym roztworem

wodorotlenku potasu, z zastosowaniem fenoloftaleiny jako wskaźnika do ustalenia punktu

końcowego miareczkowania.

12.1. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób pobierania i przygotowania próbki do badań, sposób obliczenia i podawania

wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym

stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę

EN 14104.

12.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 12, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę

EN 14214+A2:2019-05.

13. Liczbę jodową oznacza się metodą

1)

miareczkową, polegającą na rozpuszczeniu badanej próbki w mieszaninie

rozpuszczalników, dodaniu odczynnika Wijsa, a następnie, po określonym czasie,

dodaniu do próbki jodku potasu i wody oraz miareczkowaniu uwolnionego jodu

mianowanym roztworem tiosiarczanu sodu, albo

2)

obliczeniową, na podstawie danych z chromatografii gazowej, w której jako dane

wejściowe

stosuje

się

wyniki

oznaczenia

chromatografii

poszczególnych estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME).

gazowej

dla

Poz. 710

13.1. W przypadku oznaczenia liczby jodowej metodą, o której mowa w pkt 13 ppkt 1

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób pobierania i przygotowania próbki do badań, sposób obliczenia i podawania

wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne

z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 14111;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

13.2. W przypadku oznaczenia liczby jodowej metodą, o której mowa w pkt 13 ppkt 2

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 16300;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

14. Zawartość estru metylowego kwasu linolenowego oznacza się metodą chromatografii

gazowej z użyciem wzorca wewnętrznego, polegającą na rozdziale mieszaniny na

poszczególne składniki w fazie gazowej.

14.1. Warunki chromatograficzne powinny być tak dobrane, aby były dobrze widoczne piki

estrów metylowych kwasu lignocerynowego (C24:0) i nerwonowego (C24:1). Integracja

powinna być tak przeprowadzona, aby były uwzględnione piki, począwszy od estru

metylowego kwasu heksanowego (C6:0) do piku estru metylowego kwasu nerwonowego

(C24:1).

14.2. Zawartość estru metylowego kwasu linolenowego oblicza się na podstawie powierzchni

piku odpowiadającej estrowi metylowemu kwasu linolenowego oraz powierzchni piku

odpowiadającej estrowi metylowemu kwasu nonadekanowego i wyraża się jako ułamek

masowy określony w procentach.

14.3. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób przygotowania próbki, sposób podawania wyników, a także sposób

sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14103.

14.4. Precyzja metody, o której mowa w pkt 14, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14103.

Poz. 710

15. Zawartość alkoholu metylowego oznacza się metodą polegającą na ogrzewaniu próbki

w temperaturze 80 °C w hermetycznie zamkniętej fiolce, a następnie po osiągnięciu stanu

równowagi, nastrzykiwaniu określonej części fazy gazowej do chromatografu, gdzie

metanol jest wykrywany z użyciem detektora płomieniowo-jonizacyjnego, a jego ilość

jest określana w odniesieniu do wzorca zewnętrznego.

15.1. Zawartość alkoholu metylowego może być także oznaczona przez dodanie roztworu

wzorcowego wewnętrznego do próbki, a następnie określana z użyciem współczynnika

kalibracji wewnętrznej.

15.2. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i roztwory wzorcowe, rodzaj

stosowanej aparatury, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne

z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 14110.

15.3. Precyzja metody, o której mowa w pkt 15, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14110.

16. Zawartość monoacylogliceroli, diacylogliceroli, triacylogliceroli oraz ogólnego glicerolu

oznacza się metodą polegającą na analizie pochodnych silanowych metodą

chromatografii gazowej na krótkiej kolumnie kapilarnej z cienkowarstwowym filmem,

z zastosowaniem bezpośredniego dozowania na kolumnę oraz detektora płomieniowo-jonizacyjnego.

16.1. Po przeprowadzeniu kalibracji analizę ilościową wykonuje się metodą wzorca

wewnętrznego, a całkowitą (ogólną) zawartość glicerolu oblicza się na podstawie

uzyskanych wyników.

16.2. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

przygotowanie roztworów, sposób pobierania próbki, sposób obliczenia i podawania

wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym

stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę

EN 14105.

16.3. Precyzja metody, o której mowa w pkt 16, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14105.

17. Zawartość wolnego glicerolu oznacza się metodą polegającą na

1)

analizie pochodnych silanowych metodą chromatografii gazowej na krótkiej

kolumnie

kapilarnej

z cienkowarstwowym

filmem,

z zastosowaniem

Poz. 710

bezpośredniego dozowania na kolumnę oraz detektora płomieniowo-jonizacyjnego,

albo

2)

dodaniu, do badanej próbki, etanolu, wody, heksanu i wzorca wewnętrznego, co

spowoduje utworzenie dwóch faz i ilościowe przeniesienie wolnego glicerolu do

fazy dolnej, której analiza, metodą chromatografii gazowej, pozwala na ilościowe

oznaczenie stężenia wolnego glicerolu.

17.1. W przypadku oznaczenia zawartości wolnego glicerolu metodą, o której mowa w pkt 17

ppkt 1

1)

po przeprowadzeniu kalibracji, analizę ilościową wolnego glicerolu wykonuje się

metodą wzorca wewnętrznego;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób przygotowania roztworów, sposób pobierania próbki, sposób obliczenia

i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są

zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 14105;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14105.

17.2. W przypadku oznaczenia zawartości wolnego glicerolu metodą, o której mowa w pkt 17

ppkt 2

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania

są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 14106;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14106.

18. Zawartość metali grupy I (Na + K) oznacza się

18. 1. W przypadku zawartości sodu (Na)

1)

bezpośrednio – metodą atomowej spektrometrii absorpcyjnej przy długości fali

równej 589,0 nm, po rozpuszczeniu badanej próbki w roztworze ksylenu, albo

2)

metodą optycznej emisyjnej analizy spektralnej z plazmą wzbudzoną indukcyjnie,

po rozcieńczeniu próbki frakcją naftową.

Poz. 710

18.1.1. W przypadku oznaczenia zawartości sodu (Na) metodą, o której mowa w pkt 18.1

ppkt 1

1)

stosowane roztwory wzorcowe sporządza się z organicznego związku sodu w postaci

soli, rozpuszczonego w mieszaninie ksylenu i oleju do rozcieńczeń;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania

są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 14108;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

18.1.2. W przypadku oznaczenia zawartości sodu (Na) metodą, o której mowa w pkt 18.1

ppkt 2

1)

zawartość sodu określa się przez porównanie intensywności emisji atomowej

roztworu wzorcowego i próbki przy określonych długościach fal;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i roztwory wzorcowe, rodzaj

stosowanej aparatury i sposób jej przygotowania, sposób obliczenia i podawania

wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne

z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 14538;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

18.2. W przypadku zawartości potasu (K)

1)

bezpośrednio – metodą atomowej spektrometrii absorpcyjnej przy długości fali

równej 766,5 nm, po rozpuszczeniu próbki w roztworze ksylenu i stabilizatora, albo

2)

metodą optycznej emisyjnej analizy spektralnej z plazmą wzbudzoną indukcyjnie,

po rozcieńczeniu próbki frakcją naftową.

18.2.1 W przypadku oznaczenia zawartości potasu (K) metodą, o której mowa w pkt 18.2

ppkt 1

1)

stosowane roztwory wzorcowe sporządza się z organicznego związku potasu

w postaci soli, rozpuszczonego w mieszaninie ksylenu i stabilizatora;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania

Poz. 710

są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 14109;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14109.

18.2.2. W przypadku oznaczenia zawartości potasu (K) metodą, o której mowa w pkt 18.2

ppkt 2

1)

zawartość potasu (K) określa się przez porównanie intensywności emisji atomowej

roztworu wzorcowego i próbki przy określonych długościach fal;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i roztwory wzorcowe, rodzaj

stosowanej aparatury i sposób jej przygotowania, sposób obliczenia i podawania

wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne

z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 14538;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14538.

18.2.3. Precyzja oznaczenia sumy zawartości metali grupy I (Na + K), w przypadku oznaczenia

zawartości sodu metodą opisaną w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej

normę EN 14108 oraz potasu metodą opisaną w szczególności w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN 14109 oraz metodą opisaną w szczególności w Polskiej

Normie wprowadzającej normę EN 14538, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę

EN 14214+A2:2019-05.

19. Zawartość metali grupy II (Ca + Mg) oznacza się metodą optycznej emisyjnej analizy

spektralnej z plazmą wzbudzoną indukcyjnie, po rozcieńczeniu próbki frakcją naftową.

19.1. Sumę zawartości metali grupy II (Ca + Mg) określa się przez porównanie intensywności

emisji atomowej roztworu wzorcowego i próbki przy określonych długościach fal.

19.2. Sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i roztwory wzorcowe, rodzaj

stosowanej aparatury i sposób jej przygotowania, sposób obliczenia i podawania

wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym

stanem wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę

EN 14538.

Poz. 710

19.3. Precyzja metody, o której mowa w pkt 19, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę

EN 14214+A2:2019-05.

20. Zawartość fosforu oznacza się metodą

1)

polegającą na rozpuszczeniu badanej próbki w ksylenie i wprowadzeniu, w formie

aerozolu, wraz z roztworami wzorcowymi przygotowanymi z organicznego związku

fosforu, do plazmy argonowej sprzężonej indukcyjnie, albo

2)

optycznej spektometrii emisyjnej plazmy wzbudzonej indukcyjnie, polegającą na

przepuszczeniu przez spektrometr próbki rozpuszczonej w nafcie.

20.1. W przypadku oznaczenia zawartości fosforu metodą, o której mowa w pkt 20 ppkt 1

1)

zawartość fosforu oznacza się przez porównanie emisji tego pierwiastka w roztworze

badanej próbki z emisją wzorców przy tej samej długości fali;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj aparatury, sposób

obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14107;

3)

precyzję metody podaje się zgodnie z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę

EN 14214+A2:2019-05.

20.2. W przypadku oznaczenia zawartości fosforu metodą, o której mowa w pkt 20 ppkt 2

1)

zawartość fosforu oznacza się przez porównanie z roztworem wzorcowym;

2)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki, rodzaj stosowanej aparatury,

sposób obliczenia i podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 16294;

3)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

21. Zawartość estrów metylowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (≥4 wiązania

podwójne) oznacza się metodą chromatografii gazowej z wykorzystaniem wzorca

wewnętrznego estru metylowego C23:0.

21.1. Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, a także sposób sporządzenia

sprawozdania

z badania

są

zgodne

z

aktualnym

stanem

wiedzy,

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15779.

opisanym

Poz. 710

21.2. Precyzja metody, o której mowa w pkt 21, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 15779.

22. Temperaturę zablokowania zimnego filtru (CFPP) oznacza się metodą

1)

polegającą na zasysaniu badanej próbki przez znormalizowany filtr do pipety

w warunkach kontrolowanego podciśnienia i w temperaturze obniżanej co 1 °C, do

chwili zatrzymania lub spowolnienia przepływu, tak że czas napełniania pipety

przekroczy 60 sekund lub paliwo nie będzie spływać całkowicie do naczynia

pomiarowego, albo

2)

polegającą na zasysaniu badanej próbki przez znormalizowany filtr siatkowy do

pipety w warunkach kontrolowanego podciśnienia 2 kPa i w temperaturze obniżanej

co 1°C z liniowym przebiegiem chłodzenia łaźni, do chwili zatrzymania lub

spowolnienia przepływu, tak że czas napełniania pipety przekroczy 60 sekund lub

paliwo nie będzie spływać całkowicie do naczynia pomiarowego.

22.1. W przypadku oznaczenia temperatury zablokowania zimnego filtru metodą, o której

mowa w pkt 22 ppkt 1

1)

sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, sposób przygotowania

próbki, sposób podawania wyników, a także sposób sporządzenia sprawozdania

z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 116;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

22.2. W przypadku oznaczenia temperatury zablokowania zimnego filtru metodą, o której

mowa w pkt 22 ppkt 2

1)

sposób wykonania oznaczenia, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób pobierania i przygotowania próbki, sposób podawania wyników,

a także sposób sporządzenia sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem

wiedzy, opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę

EN 16329;

2)

precyzja metody jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności

w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę EN 14214+A2:2019-05.

23.

Temperaturę mętnienia oznacza się metodą polegającą na pomiarze temperatury badanej

próbki oziębianej z określoną szybkością w łaźni oziębiającej i obserwacji wyglądu tej

próbki.

Poz. 710

23.1. Temperaturę, w której obserwuje się zmętnienie przy dnie badanej próbki, przyjmuje się

jako temperaturę mętnienia tej próbki.

23.2. Sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury, a także sposób sporządzenia

sprawozdania z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3015.

23.3. Precyzja metody, o której mowa w pkt 23, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w załączniku A do Polskiej Normy wprowadzającej normę

EN 14214+A2:2019-05.

III. Metody badań jakości biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania

paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do silników z zapłonem iskrowym

1.

Zawartość siarki, stabilność oksydacyjna, zawartość żywic obecnych (po przemyciu

rozpuszczalnikiem), badanie działania korodującego na miedź (3 h w temperaturze

50 °C), skład frakcyjny oraz zawartość benzenu oznacza się metodami badań tych

właściwości dla benzyn silnikowych określonymi w przepisach wydanych na podstawie

art. 26 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw (Dz. U. z 2025 r. poz. 1529).

2.

Całkowitą zawartość zanieczyszczeń oznacza się metodą grawimetryczną przez

przefiltrowanie znanej objętości paliwa przez uprzednio zważony filtr membranowy.

2.1. Masa zanieczyszczenia cząsteczkowego jest określona przez wzrost masy filtra

membranowego względem filtra kontrolnego.

2.2. Sposób wykonania badania, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób pobierania i przygotowania próbek, sposób przygotowania aparatury,

sposób wykonania oznaczenia, obliczenia i podawania wyników, a także sposób

sporządzenia protokołu z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w normie ASTM D 5452.

2.3. Precyzja metody, o której mowa w pkt 2, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w normie ASTM D 5452.

3.

Całkowitą zawartość chlorowców oznacza się metodą mikrokulometrii oksydacyjnej,

polegającą na wstrzykiwaniu próbki do ogrzewanej strefy rury pirolizera, w której jest

odparowywana; produkty spalania wraz z chlorowcowodorami są przepuszczane

w formie rozproszonej przez płuczkę z kwasem siarkowym, wprowadzane do naczynka

kulometrycznego i miareczkowane generowanymi elektrolitycznie jonami srebra.

Poz. 710

3.1. Wskazania mikrokulometru sprawdza się z zastosowaniem ciekłych związków

organicznych.

3.2. Sposób wykonania badania, stosowane odczynniki i materiały, rodzaj stosowanej

aparatury, sposób pobierania i przygotowania próbek, sposób przygotowania aparatury,

sposób wykonania oznaczenia, obliczenia i podawania wyników, a także sposób

sporządzenia protokołu z badania są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14077.

3.3. Precyzja metody, o której mowa w pkt 3, jest zgodna z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 14077.

IV. Metody badań jakości biowęglowodorów ciekłych przeznaczonych do wytwarzania

paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych stosowanych do silników z zapłonem

samoczynnym

1. Gęstość w temperaturze 15 °C, zawartość siarki, zawartość wielopierścieniowych

węglowodorów

aromatycznych,

temperaturę

zapłonu,

całkowitą

zawartość

zanieczyszczeń, badanie działania korodującego na miedź oraz skład frakcyjny (95 %

(V/V) destyluje do temperatury) oznacza się metodami badań tych właściwości dla oleju

napędowego określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 26 pkt 1 ustawy z dnia

25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

V. Do dokonywania interpretacji wyników badań stosuje się kryteria zgodne

z aktualnym stanem wiedzy, w szczególności opisane w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN ISO 4259-2.

Poz. 710

Załącznik nr 6

Załącznik nr 6

SPOSÓB POBIERANIA PRÓBEK BIOETANOLU (ETANOLU JAKO

KOMPONENTU BENZYNY SILNIKOWEJ), ESTRU METYLOWEGO,

SPOSÓB

POBIERANIA PRÓBEK BIOETANOLU

(ETANOLU

JAKO KOMPONENTU

SILNIKOWEJ),

BIOWĘGLOWODORÓW

CIEKŁYCH

PRZEZNACZONYCH

DO BENZYNY

WYTWARZANIA

ESTRU METYLOWEGO, BIOWĘGLOWODORÓW CIEKŁYCH PRZEZNACZONYCH DO WYTWARZANIA

PALIW CIEKŁYCH LUB BIOPALIW CIEKŁYCH STOSOWANYCH DO

PALIW CIEKŁYCH LUB BIOPALIW CIEKŁYCH STOSOWANYCH DO SILNIKÓW Z ZAPŁONEM ISKROWYM,

SILNIKÓW Z ZAPŁONEM

ISKROWYM,

BIOWĘGLOWODORÓW

CIEKŁYCH

BIOWĘGLOWODORÓW

CIEKŁYCH

PRZEZNACZONYCH

DO WYTWARZANIA PALIW

CIEKŁYCH

PRZEZNACZONYCH

DO

WYTWARZANIA

PALIW

CIEKŁYCH

LUB

BIOPALIW

LUB BIOPALIW CIEKŁYCH STOSOWANYCH DO SILNIKÓW Z ZAPŁONEM SAMOCZYNNYM

CIEKŁYCH STOSOWANYCH DO SILNIKÓW Z ZAPŁONEM SAMOCZYNNYM

1.

Próbki pobiera się metodą ręczną ze zbiornika lub z opakowania jednostkowego, gdy ich

zawartość znajduje się w spoczynku, przy czym próbki bioetanolu (etanolu jako komponentu

benzyny silnikowej) pobiera się metodą ręczną zgodnie z aktualnym stanem wiedzy,

opisanym w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3170.

Ze względu na właściwości higroskopijne etanolu, należy podczas pobierania próbek

zwrócić szczególną uwagę na możliwość zanieczyszczenia próbki wilgocią z powietrza

lub próbopobieralnika.

2.

Próbki ze zbiornika pobiera się w celu uzyskania próbek reprezentatywnych w kolejności

od lustra cieczy do jego dna, aby uniknąć zaburzeń w niższych poziomach cieczy.

3.

Próbki z opakowania jednostkowego pobiera się z wybranego poziomu cieczy lub jako

próbkę przekrojową, reprezentatywną dla całej objętości opakowania.

4.

Próbki pobiera się z użyciem odpowiednich przyrządów do pobierania próbek.

4.1. Przyrządy do pobierania próbek spełniają co najmniej wymagania zgodne z aktualnym

stanem wiedzy, opisanym w szczególności w

1)

Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3170 dla bioetanolu (etanolu jako

komponentu benzyny silnikowej);

2)

Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3170 lub Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN ISO 3171 dla estru metylowego;

3)

Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3170 lub Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN ISO 3171 dla biowęglowodorów ciekłych.

5.

Próbki pobiera się do odpowiednich pojemników.

5.1. Pojemniki przeznaczone na próbki

1)

bioetanolu (etanolu jako komponentu benzyny silnikowej) powinny być wykonane

ze szkła lub z tworzyw sztucznych, chemicznie obojętnych w stosunku do bioetanolu

(np. HTPE, PET);

2)

– 34 –

Poz. 710

estru metylowego powinny być wykonane z materiałów chemicznie obojętnych ze

stali nierdzewnej, tworzyw sztucznych, lub z ciemnego szkła, a w przypadku gdy jest

dokonywana ocena wizualna próbki – ze szkła przezroczystego; do pobierania

próbek na całkowitą zawartość zanieczyszczeń należy używać szklanych

pojemników z szyjką o szerokiej średnicy, wykonanych ze szkła brązowego lub

bezbarwnego z osłoną zabezpieczającą przed bezpośrednim dostępem promieni

słonecznych podczas transportu i magazynowania;

3)

biowęglowodorów ciekłych powinny być

a) szklane, w tym wykonane ze szkła brązowego lub ze szkła borokrzemowego

bezbarwnego, z osłoną zabezpieczającą przed bezpośrednim dostępem promieni

słonecznych podczas transportu i magazynowania lub

b) metalowe

– wykonane z materiału niezawierającego ołowiu.

5.2. Pojemniki przeznaczone na próbki powinny

1)

mieć pojemność maksymalnie 5 dm3 w przypadku bioetanolu (etanolu jako

komponentu benzyny silnikowej), estru metylowego oraz biowęglowodorów

ciekłych; pojemniki przeznaczone na próbki do badania zawartości zanieczyszczeń

stałych w estrach metylowych powinny mieć pojemność 0,5 l lub 1 l i zakrętki;

należy uwzględnić ilość próbki niezbędną do oznaczenia;

2)

być wyposażone w uszczelki lub mieć szczelne zamknięcia, zdolne do wytrzymania

wewnętrznych ciśnień, powstających podczas ich normalnej eksploatacji;

3)

mieć możliwość zabezpieczenia próbki plombą.

5.3. Pojemniki przeznaczone na próbki nie mogą być zabezpieczane przed korozją środkami

wytworzonymi na bazie produktu naftowego.

5.4. Pojemniki przeznaczone na próbki powinny posiadać szczelne zamknięcie; dopuszcza się

stosowanie nakrętki z dopasowaną podkładką odporną na działanie pobieranego

biokomponentu; podkładka nie może być wykonana z korka ani z gumy.

6.

Przyrządy do pobierania próbek oraz pojemniki przeznaczone na próbki powinny być

wykonane z materiałów chemicznie obojętnych w stosunku do pobieranego

biokomponentu.

7.

Pojemnik przeznaczony na próbkę

1)

w przypadku bioetanolu (etanolu jako komponentu benzyny silnikowej), estru

metylowego albo biowęglowodorów ciekłych napełnia się tak, aby pozostało co

Poz. 710

najmniej 5 % wolnej przestrzeni ze względu na rozszerzalność produktu; pobrana

próbka utrzymywana jest w stanie ciekłym, a stopień napełnienia pojemnika na

próbkę powinien gwarantować jego bezpieczny transport i użytkowanie; pojemnik

przeznaczony na próbkę do badania całkowitej zawartości zanieczyszczeń w estrach

metylowych napełnia się do 80–85 % jego pojemności;

2)

po napełnieniu biokomponentem natychmiast zamyka się, stosując zamknięcie

zapewniające niezmienność właściwości jakościowych próbki.

8.

Szczelność zamkniętego pojemnika przeznaczonego do pobierania próbek ciekłych

biokomponentów należy sprawdzić przez odwrócenie pojemnika do góry dnem

i utrzymanie go w tej pozycji przez 30 sekund. W przypadku stwierdzenia wycieku

ciekłego biokomponentu należy wymienić zamknięcie pojemnika na nowe i ponownie

przeprowadzić kontrolę jego szczelności.

8.1. W przypadku nieustającego wycieku biokomponentu pobiera się ponownie próbkę,

stosując nowy pojemnik wraz z nowym zamknięciem, a następnie przeprowadza się

ponowną ocenę szczelności pojemnika i jego zamknięcia.

9.

Sposób postępowania przy pobieraniu próbek, postępowanie z próbkami oraz wymagania

dotyczące bezpieczeństwa w tym zakresie spełniają co najmniej wymagania zgodne

z aktualnym stanem wiedzy, opisanym w szczególności w

1)

Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3170 dla bioetanolu (etanolu jako

komponentu benzyny silnikowej);

2)

Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3170 lub w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN ISO 3171 dla estru metylowego;

3)

Polskiej Normie wprowadzającej normę EN ISO 3170 lub w Polskiej Normie

wprowadzającej normę EN ISO 3171 dla biowęglowodorów ciekłych.

9.1. W przypadku pobierania próbek na całkowitą zawartość zanieczyszczeń w estrach

metylowych sposób przygotowania pojemników na próbki oraz sposób postępowania

przy pobieraniu próbek do badań są zgodne z aktualnym stanem wiedzy, opisanym

w szczególności w Polskiej Normie wprowadzającej normę EN 12662-2.

Warszawa, dnia 1 czerwca 2026 r.

Poz. 710

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA KLIMATU I ŚRODOWISKA 1)

z dnia 18 maja 2026 r.

w sprawie wymagań jakościowych, metod badań jakości oraz sposobu pobierania próbek biokomponentów,

z wyłączeniem biokomponentów wytwarzanych w procesie współuwodornienia, biokomponentów gazowych

oraz biokomponentów wykorzystywanych do wytwarzania paliw lotniczych i paliw żeglugowych2)

Na podstawie art. 22 ust. 6 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2025 r.

poz. 901 oraz z 2026 r. poz. 607) zarządza się, co następuje

Załączniki do rozporządzenia

Ministra Klimatu i Środowiska Poz. 710

z dnia 18 maja 2026 r. (Dz. U.

Załączniki

do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska

poz. …)

z dnia 18 maja 2026 r. (Dz. U. poz. 710)