Obwieszczenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 stycznia 2026 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie

Załączniki do rozporządzenia

Poz. 142

Ministra Infrastruktury i Rozwoju

z dnia 9 grudnia 2014 r. (Dz. U. z 2026 poz. ……)

§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”.

Minister Infrastruktury: wz. A. Marchewka

1)

Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rządowej – gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia

Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2023 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U.

poz. 2725).

Załączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju

z dnia 9 grudnia 2014 r. (Dz. U. z 2026 r. poz. 142)

26)

Załącznik nr 1

LICZBA, RODZAJ I ROZMIESZCZENIE ŚRODKÓW

§ 4. 1. W zakresie, o którym mowa w § 3 pkt 1, statki pasażerskie oraz inne statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej, uprawiające żeglugę międzynarodową, z wyjątkiem statków rybackich, wyposaża się zgodnie z rozdziałem III Konwencji SOLAS.

2. Rozmieszczenie, sposób instalowania i oznakowania środków i urządzeń ratunkowych oraz wyposażenie statków

w środki i urządzenia ratunkowe określa Kodeks LSA.

Załącznik nr 4

Załącznik nr 4

ORAZ ALARMY ĆWICZEBNE I PRÓBNE NA STATKU

I.

Rozkład alarmowy

1. Rozkład alarmowy

1) obejmuje alarmy ogólne i pożarowe;

2) określa charakterystykę sygnałów alarmowych;

3) określa środki, jakimi sygnały alarmowe będą nadawane;

4) określa sposób, w jaki będzie wydany rozkaz opuszczenia statku;

5) wyznacza stanowiska alarmowe dla członków załogi i miejsca zbiórek dla

pasażerów;

6) wyznacza osoby bezpośrednio odpowiedzialne za opiekę nad pasażerami;

7) określa obowiązki każdego członka załogi w czasie alarmu;

8) określa miejsca przechowywania środków ratunkowych, środków do walki z pożarem

oraz wyposażenia awaryjnego;

9) ustala organizację sekcji do walki z pożarem;

10) wyznacza osoby do łączności w niebezpieczeństwie.

2. Rozkład alarmowy określa, którzy oficerowie są odpowiedzialni za utrzymanie środków

ratunkowych w gotowości do natychmiastowego użycia.

3. Rozkład alarmowy określa zastępców osób pełniących kluczowe funkcje w czasie

alarmu, na wypadek, gdyby stały się one niezdolne do pełnienia powierzonych funkcji.

4. Rozkład alarmowy określa dowódcę każdej łodzi ratunkowej i ratowniczej oraz jego

zastępcę, dowódcę każdej tratwy ratunkowej oraz skład załogi łodzi ratunkowych

i ratowniczych.

5. Rozkład alarmowy określa czynności członków załogi w zakresie opieki nad

pasażerami w przypadku zagrożenia. Do czynności tych zalicza się

1) ostrzeganie pasażerów;

2) sprawdzenie, czy pasażerowie opuścili kabiny i miejsca ogólnego użytku i są

odpowiednio ubrani, oraz czy nałożyli na siebie pasy ratunkowe lub ubrania

ratunkowe we właściwy sposób;

3) utrzymanie porządku w przejściach oraz na klatkach schodowych i ogólny nadzór

nad ruchem pasażerów;

4) gromadzenie pasażerów w miejscach zbiórek;

5) rozmieszczenie pasażerów w łodziach i tratwach ratunkowych;

6) dopilnowanie, aby do jednostek ratunkowych został zabrany zapas koców.

6. Rozkład alarmowy ustala zadania poszczególnych członków załogi statku w zależności

od rodzaju zagrożenia, w szczególności w związku z

1) postępowaniem w przypadku

a) potrzeby opuszczenia statku,

b) wykrycia pożaru,

c) wypadnięcia człowieka za burtę;

2) rozmieszczeniem i zamykaniem drzwi wodoszczelnych i pożarowych,

iluminatorów, zaworów i urządzeń do zamykania ścieków, pokryw zejściówek,

pokryw świetlików i innych podobnych otworów na statku;

3) wodowaniem łodzi i tratw ratunkowych oraz przygotowaniem innych środków

ratunkowych;

4) obsługą silników na łodziach lub napędu śrubowo-ręcznego i wiosłowego;

5) użyciem transponderów radarowych, radiotelefonów do łączności dwukierunkowej,

radiopław awaryjnych;

6) obsługą reflektorów;

7) składem, wyposażeniem i zbiórką sekcji przeciwpożarowej;

8) obsługą stałych i przenośnych urządzeń do walki z pożarem;

9) wyłączeniem prądu elektrycznego i wentylacji w zagrożonej części statku;

10) ewakuacją załogi i pasażerów z zagrożonej części statku.

7. Rozkład alarmowy należy każdorazowo uaktualnić przed wyjściem statku w morze.

Rozkład alarmowy powinien być opatrzony datą i podpisany przez kapitana.

8. Rozkład alarmowy powinien być wywieszony w widocznych miejscach, a w szczególności w

1) sterowni;

2) siłowni;

3) rejonach pomieszczeń załogowych i pasażerskich.

9. Rozkłady alarmowe powinny być czytelne i właściwie oświetlone.

10. W przypadku zagrożeń w ramach alarmu ogólnego innych niż potrzeba opuszczenia

statku lub wypadnięcie człowieka za burtę, obejmujących

1) rozlew olejowy,

2) kolizję,

3) zagrożenia chemiczne,

4) zagrożenia gazowe,

5) skażenie radioaktywne,

6) akty terroryzmu i bezprawia,

7) wejście na mieliznę,

8) utratę napędu głównego,

9) utratę sterowności,

10) stwierdzenie na statku obecności wody zagrażającej bezpieczeństwu statku

– nie ma konieczności przypisywania członkom załogi konkretnych zadań. Załoga

powinna być podzielona na sekcje lub grupy tak jak w przypadku alarmu pożarowego.

Opis innych zagrożeń oraz metody przeciwdziałania im powinny być dostępne

w formie podręczników szkoleniowych.

11. Na wszystkich statkach pasażerskich i statkach towarowych do przewozu ładunków

suchych, zbudowanych w dniu 1 lutego 1992 r. i po tej dacie, powinny znajdować się

plany zabezpieczenia niezatapialności, wywieszone na stałe oraz dostępne dla oficerów

w formie broszury.

II.

Ogłaszanie alarmów

1. Sygnały alarmowe są nadawane przy pomocy gwizdka lub syreny okrętowej oraz

dodatkowo dzwonkiem elektrycznym, zgodnie z przepisami Konwencji SOLAS,

a w pomieszczeniach, gdzie występuje natężenie hałasu – także światłem. Statki pasażerskie

powinny być wyposażone dodatkowo w system powiadamiania.

2. Statki, które nie mają możliwości nadawania sygnałów alarmowych w sposób określony

w pkt 1, ogłaszają alarmy za pomocą gwałtownego bicia w dzwon lub innym dostępnym

środkiem.

3. Sygnał alarmowy jest powtarzany co najmniej trzykrotnie.

4. Sygnał lub sposób odwołania alarmu określa armator, mając na uwadze, że sygnał ten

powinien wystarczająco różnić się od przewidzianych sygnałów alarmowych.

5. W przypadku gdy kapitan statku uzna dalszą akcję ratowniczo-gaśniczą za

nieskuteczną, ogłasza się alarm ogólny. Ostatnią fazą alarmu ogólnego jest polecenie

opuszczenia statku.

III.

Poz. 142

Numery alarmowe

1. Każdemu członkowi załogi przydziela się numer alarmowy i instrukcję postępowania.

2. Wykaz numerów alarmowych, zawierający nazwiska, imiona i stanowiska członków

załogi, którym te numery zostały przydzielone, powinien być na bieżąco uaktualniany.

IV.

Instrukcje postępowania w przypadku zagrożenia

1. Dla każdego członka załogi znajdującego się na statku opracowuje się instrukcję

postępowania w przypadku zagrożenia.

2. Instrukcja postępowania dla członków załogi określa

1) nazwy wszystkich alarmów;

2) charakterystykę sygnałów alarmowych;

3) środki, jakimi sygnały alarmowe będą nadawane;

4) miejsca zbiórek alarmowych;

5) działanie, jakie powinien podjąć każdy członek załogi po usłyszeniu sygnału

alarmowego;

6) czynności wynikające z rozkładów alarmowych;

7) czynności, jakie powinien podjąć członek załogi po zauważeniu wypadnięcia

człowieka za burtę, pożaru lub innych zagrożeń.

3. Instrukcje postępowania wykonuje się w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz

powinien być wywieszony w kabinie członka załogi, a drugi powinien znajdować się

u kapitana lub na mostku.

4. Instrukcja postępowania dla pasażerów określa

1) nazwy alarmów;

2) charakterystykę sygnałów alarmowych;

3) środki, jakimi sygnały będą nadawane;

4) drogi i miejsce zbiórki, do którego należy się udać;

5) przedmioty, które pasażer powinien zabrać na miejsce zbiórki (takie jak pas

ratunkowy), oraz odzież, którą powinien założyć udając się na miejsce zbiórki;

6) numer łodzi lub tratwy ratunkowej, do której pasażer został wyznaczony, wraz

z ich lokalizacją;

7) czynności, jakie pasażer powinien podjąć po zauważeniu człowieka za burtą,

pożaru lub innego zagrożenia.

5. Instrukcję postępowania dla pasażerów opracowuje się w języku polskim i angielskim

oraz w miarę potrzeby w innym języku i wywiesza w kabinach pasażerskich, mesach,

palarniach, świetlicach, miejscach zbiórek oraz na korytarzach pasażerskich. Obok

instrukcji postępowania należy wywiesić ilustrowane tablice pokazujące sposób

zakładania pasa ratunkowego. Opis ilustrowanej tablicy powinien być sporządzony

w języku polskim i angielskim.

V.

Alarmy próbne i ćwiczebne

1. Alarm ćwiczebny ogólny i pożarowy należy przeprowadzić

1) na statkach pasażerskich w podróżach międzynarodowych – każdorazowo przed

opuszczeniem przez statek portu wyjścia, a następnie raz w tygodniu;

2) na statkach pasażerskich uprawiających żeglugę krajową – raz w tygodniu;

3) na statkach innych niż pasażerskie – w odstępach nieprzekraczających jednego

miesiąca, z tym że jeżeli na statku zmieniono ponad 25 % ogólnego stanu załogi od

chwili ostatniego alarmu, alarm należy przeprowadzić przed upływem 24 godzin

od wyjścia statku z portu, w którym nastąpiła zmiana załogi;

4) na statkach z załogą rotacyjną – raz w miesiącu dla każdej zmiany;

5) na wszystkich statkach – w porze nocnej, w odstępach nieprzekraczających

3 miesięcy (na statkach z załogą rotacyjną – z każdą zmianą oddzielnie).

2. Tematem ćwiczeń przeprowadzanych na wszystkich statkach w ramach ćwiczebnych

alarmów ogólnych powinny być co najmniej raz na 3 miesiące zagrożenia inne niż

opuszczenie statku. Każdorazowo tematem ćwiczeń powinien być inny rodzaj zagrożenia.

3. Alarm próbny ogólny i pożarowy dla pasażerów przeprowadza się przed wyjściem

statku z portu, w którym przyjęto pasażerów, z tym że jeżeli

1) po przeprowadzeniu alarmu próbnego w kolejnym porcie zostaną zaokrętowani

pasażerowie w liczbie nieprzekraczającej 25 % ogólnej liczby pasażerów, zamiast

przeprowadzania kolejnego alarmu, odpowiedzialna osoba może przeszkolić tych

pasażerów zgodnie z instrukcją postępowania w przypadku alarmu ogólnego

i pożarowego;

2) podróż statku trwa krócej niż 24 godziny, kapitan statku powinien, zamiast alarmu

próbnego, w jak najkrótszym czasie po rozpoczęciu podróży zapewnić

przeszkolenie pasażerów zgodnie z instrukcją postępowania w przypadku alarmu

ogólnego i pożarowego;

3) podróż statku trwa dłużej niż jeden miesiąc, kolejne alarmy próbne dla pasażerów

przeprowadza się co 30 dni.

4. Zamiast przeszkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, dopuszcza się

przeprowadzenie prezentacji audiowizualnej.

VI.

Zakres czynności w czasie alarmów ćwiczebnych i próbnych

1. Kapitan statku powinien przeprowadzać alarmy ćwiczebne dla załogi i próbne dla

pasażerów zgodnie z obowiązującym rozkładem alarmowym w taki sposób, aby

pasażerowie i członkowie załogi znali i rozumieli przydzielone im obowiązki

i czynności oraz potrafili je wykonać szybko i sprawnie.

2. W celu przygotowania załogi do obsługi środków ratunkowych, a w szczególności

opuszczania łodzi ratunkowych, w każdych warunkach, kapitan statku przeprowadza

alarmy ćwiczebne w taki sposób, aby załoga statku pełniła przemiennie funkcje

alarmowe.

3. W czasie alarmów ćwiczebnych i próbnych kapitan statku nadzoruje ich przebieg.

4. Każde ćwiczenie opuszczenia statku w ramach alarmu ogólnego obejmuje

1) wezwanie pasażerów i załogi na miejsca zbiórek przy zastosowaniu instalacji

alarmowych oraz upewnienie się, że wszyscy są świadomi polecenia opuszczenia

statku;

2) zgłoszenie się w miejscach zbiórek i przygotowanie do wykonywania obowiązków

określonych w rozkładzie alarmowym;

3) sprawdzenie, czy pasażerowie i załoga są odpowiednio ubrani;

4) sprawdzenie, czy pasy lub ubrania ratunkowe zostały prawidłowo założone;

5) sprawdzenie działania oświetlenia awaryjnego;

6) opuszczenie co najmniej jednej łodzi ratunkowej po dokonaniu wszelkich

niezbędnych przygotowań do opuszczenia jej na wodę;

7) sprawdzenie działania żurawików używanych do opuszczania na wodę tratw

ratunkowych;

8) uruchomienie i pracę silnika łodzi ratunkowej;

9) upozorowanie poszukiwań i ratowania osób uwięzionych w kabinach;

10) sprawdzenie działania łączności wewnętrznej statku;

11) instruktaż użycia urządzeń radiowych dla środków ratunkowych.

5. Podczas kolejnych ćwiczeń należy częściowo opuszczać inne łodzie ratunkowe.

6. Każda łódź ratunkowa wraz z przypisaną do niej załogą powinna zostać opuszczona na

wodę i wykonać manewry co najmniej raz na trzy miesiące podczas ćwiczeń w ramach

alarmu ogólnego.

7. W przypadku statków odbywających krótkie podróże międzynarodowe, łodzie

ratunkowe na jednej burcie mogą nie być opuszczone na wodę, jeżeli sposób cumowania

tych statków w porcie i zasady odbywania podróży na to nie pozwalają. Wszystkie takie

łodzie ratunkowe powinny być opuszczone co najmniej raz na trzy miesiące i wodowane

co najmniej raz na sześć miesięcy.

8. Łodzie ratownicze, z wyjątkiem łodzi ratunkowych, które pełnią funkcję łodzi

ratowniczych, powinny być raz na miesiąc opuszczone na wodę i obsadzone przypisaną

załogą oraz wykonać manewry. Jeżeli spełnienie tego wymogu nie jest możliwe

w odstępach miesięcznych, łodzie powinny być opuszczane co najmniej raz na trzy

miesiące.

9. W przypadku ćwiczenia opuszczania na wodę łodzi ratunkowej i ratowniczej gdy statek

płynie, czynność ta, ze względu na związane z tym zagrożenie, powinna być wykonana

w warunkach, które w ocenie kapitana statku są sprzyjające do ich przeprowadzenia,

pod nadzorem doświadczonego w tym zakresie oficera.

10. Każdy ćwiczebny alarm pożarowy obejmuje

1) wezwanie załogi na miejsce zbiórki ustalone rozkładem alarmowym przy

zastosowaniu instalacji alarmowej;

2) sprawdzenie obecności załogi na wyznaczonych stanowiskach oraz łączności

wewnętrznej;

3) sprawdzenie znajomości obowiązków wyszczególnionych w rozkładzie alarmowym;

4) sprawdzenie wyposażenia w sprzęt pożarniczy wyznaczony rozkładem alarmowym

sekcji pożarowej oraz znajomości prawidłowego użycia sprzętu;

5) podanie założenia ćwiczebnego dla sekcji i grupy roboczej;

6) praktyczne wykonanie wyznaczonego ćwiczenia przez sekcję i grupę roboczą;

7) uruchomienie pomp przeciwpożarowych, w tym awaryjnej, i użycie co najmniej

dwóch prądów wody w celu pokazania, że system działa prawidłowo;

8) sprawdzenie działania drzwi wodoszczelnych, drzwi pożarowych, klap

pożarowych i głównych wylotów i wlotów wentylacji w rejonie ćwiczeń;

9) sprawdzenie urządzeń służących do opuszczania statku;

10) ocenę i omówienie ćwiczenia.

11. Każde ćwiczenie ,,człowiek za burtą” w ramach alarmu ogólnego obejmuje

1) wezwanie załogi na miejsce zbiórki przy zastosowaniu instalacji alarmowej;

2) sprawdzenie, czy wszyscy zgłosili się na miejsce zbiórki i czy są właściwie ubrani

oraz sprawdzenie znajomości obowiązków wyszczególnionych w rozkładzie

alarmowym;

3) przygotowanie łodzi ratowniczej do opuszczenia na wodę;

4) przygotowanie sprzętu do wyciągnięcia rozbitka zgodnie z podręcznikiem

poszukiwania i ratowania IAMSAR, o którym mowa w prawidle 7 rozdziału V

Konwencji SOLAS;

5) przygotowanie środków do łączności dwukierunkowej;

6) opuszczenie łodzi ratowniczej na wodę i manewrowanie nią;

7) podjęcie człowieka za burtą;

8) podniesienie łodzi ratowniczej na burtę;

9) udzielenie pierwszej pomocy;

10) omówienie i ocena ćwiczenia.

12. Każde ćwiczenie walki z wodą w ramach alarmu ogólnego obejmuje

1) wezwanie załogi na miejsce zbiórki ustalone rozkładem alarmowym przy

zastosowaniu instalacji alarmowej;

2) sprawdzenie obecności załogi;

3) sondowanie zęz i zbiorników balastowych;

4) przygotowanie pomp i ich uruchomienie;

5) przygotowanie wyposażenia awaryjnego, ewentualnie przygotowanie plastra

awaryjnego do założenia na uszkodzoną część kadłuba;

6) uszczelnienie miejsca przecieku (założenie plastra awaryjnego, poduszki itp.);

7) ocena skuteczności zastosowanej metody;

8) omówienie i ocena ćwiczenia ze sprawdzeniem znajomości systemu balastowo-zęzowego przez załogę.

13. Alarmów próbnych oraz ćwiczebnych nie należy przeprowadzać bezpośrednio jeden po

drugim, z wyjątkiem alarmów kompleksowych.

VII. Szkolenie i instruktaże na statku

1. Szkolenie członka załogi w posługiwaniu się środkami ratunkowymi statku, w tym

wyposażeniem jednostek ratunkowych, przeprowadza się na statku możliwie

najwcześniej, jednak niepóźniej niż w ciągu 2 dni po jego zatrudnieniu na statku.

2. Jeżeli członek załogi jest zatrudniony na statku w systemie planowej, regularnej rotacji,

przeszkolenie, o którym mowa w pkt 1, powinien przejść w ciągu 2 dni od pierwszego

zatrudnienia na statku.

3. Instruktaże w zakresie posługiwania się środkami ratunkowymi statku i przeżycia na

morzu odbywają się w takich samych odstępach czasu, jak ćwiczenia. Poszczególne

instruktaże mogą obejmować różne rodzaje środków ratunkowych statku, jednak całość

tematyki wyposażenia ratunkowego i środków ratunkowych statku powinna zostać nimi

objęta w okresie niedłuższym niż 2 miesiące.

4. Każdy członek załogi otrzymuje instruktaż obejmujący co najmniej

1) sposób działania i użycie pneumatycznych tratw ratunkowych statku;

2) zagadnienie hipotermii, udzielanie pierwszej pomocy w przypadku hipotermii oraz

inne metody udzielania pierwszej pomocy;

3) posługiwanie się środkami ratunkowymi statku w trudnych warunkach

pogodowych i przy wzburzonym morzu;

4) zakładanie i użytkowanie kombinezonu ratunkowego.

5. Szkolenie w posługiwaniu się tratwami ratunkowymi opuszczanymi przy pomocy

żurawików odbywa się na każdym statku wyposażonym w takie tratwy nierzadziej niż

co 4 miesiące. Jeżeli jest to praktycznie wykonalne, szkolenie powinno obejmować

nadmuchiwanie i częściowe opuszczenie tratwy.

6. Każdą mesę i salę rekreacyjną należy wyposażyć w podręczniki szkolenia opatrzone

instrukcjami i ilustracjami dotyczącymi sposobu wykorzystania i użycia środków

ratunkowych oraz najlepszych sposobów ratowania się.

7. W każdej mesie i sali rekreacyjnej powinien znajdować się podręcznik treningów

ochrony przeciwpożarowej, napisany w języku roboczym załogi statku.

VIII. Zapisy alarmów i szkoleń

1. Przeprowadzone alarmy ćwiczebne i próbne należy zapisywać w dzienniku pokładowym.

2. W razie braku możliwości przeprowadzenia alarmu ćwiczebnego w odpowiednim

terminie, należy dokonać zapisu w dzienniku pokładowym z podaniem przyczyn

niewykonania ćwiczenia.

3. Wpisy, o których mowa w ust. 1, obejmują

1) datę przeprowadzenia i czas trwania ćwiczenia i szkolenia;

2) urządzenia i wyposażenie, jakich użyto w czasie ćwiczenia;

3) stan działania drzwi wodoszczelnych i pożarowych oraz innych zamknięć;

4) wyniki uruchamiania silników łodzi ratunkowych i ratowniczych;

5) wyniki przeglądu wyposażenia łodzi, sprzętu ratunkowego, przeciwpożarowego

i awaryjnego;

6) liczbę uczestników ćwiczenia;

7) ocenę ćwiczenia.

§ 5. 1. Liczbę, rodzaj i rozmieszczenie środków i urządzeń ratunkowych na

1)

statkach pasażerskich w żegludze krajowej

a)

o długości poniżej 24 m,

b)

bez napędu mechanicznego,

c)

zbudowanych z materiałów innych niż stal lub materiały równoważne,

d)

uprawiających wyłącznie żeglugę portową,

e)

przewożących personel przemysłowy,

f)

14)

szybkich uprawiających wyłącznie żeglugę portową,

2)

statkach towarowych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek,

3)

statkach rybackich o długości poniżej 24 m,

4)

statkach specjalistycznych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek i statkach służby państwowej specjalnego

przeznaczenia,

5)

statkach towarowych i specjalistycznych o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiających żeglugę

krajową

– określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

2. Wymagania dotyczące wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe statków pasażerskich w żegludze krajowej, innych

niż wymienione w ust. 1 pkt 1, są określone w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia

6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz. Urz. UE L 163 z 25.06.2009, str. 1, z późn.

zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2009/45/WE”.

3. Wymagania dotyczące wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe statków rybackich o długości 24 m i powyżej są

określone w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającej zharmonizowany

system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej (Dz. Urz. WE L 34 z 09.02.1998, str. 1,

z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 4, str. 3, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 97/70/WE”.

§ 6. Znajdujące się na statku środki i urządzenia ratunkowe oraz przedmioty stanowiące ich wyposażenie utrzymuje się

w należytym stanie technicznym i w stałej gotowości do użycia.

§ 7. W składzie załogi statku powinny znajdować się osoby posiadające kwalifikacje do dowodzenia oraz obsługi łodzi

ratunkowych i ratowniczych oraz tratw ratunkowych, potwierdzone ważnym świadectwem ratownika lub starszego ratownika, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 68 ustawy.

14)

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

§ 8. 1. Dla każdej znajdującej się na statku łodzi ratunkowej i ratowniczej powinno być wyznaczonych co najmniej

dwóch członków załogi statku posiadających kwalifikacje określone w § 7, przy czym jednego z nich kapitan statku wyznacza na dowódcę łodzi, a drugiego na jego zastępcę.

2. Do obsługi łodzi motorowej powinien być wyznaczony członek załogi znający obsługę silnika.

§ 9. Do obsługi każdej tratwy ratunkowej kapitan statku wyznacza co najmniej jednego członka załogi posiadającego

kwalifikacje, o których mowa w § 7. W przypadku wyznaczenia do obsługi tratwy ratunkowej więcej niż jednego członka

załogi kapitan statku wyznacza dowódcę tratwy.

§ 10. 1. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych, w które powinien być

wyposażony statek morski uprawiający żeglugę międzynarodową, określają postanowienia rozdziałów IV i V Konwencji

SOLAS oraz postanowienia części C i D Konwencji o zapobieganiu zderzeniom.

2. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych, w które powinny być wyposażone

1)

statki pasażerskie w żegludze krajowej,

2)

statki towarowe o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek,

3)

statki rybackie, wliczając w to statki, które przetwarzają swoje połowy,

4)

statki specjalistyczne o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek i statki służby państwowej specjalnego przeznaczenia,

5)

statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiające żeglugę krajową

– określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

3. Znajdujące się na statku urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe, sposób ich zainstalowania i rozmieszczenia powinny odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach technicznych uznanej organizacji upoważnionej

do wykonywania zadań administracji morskiej Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej „upoważnioną uznaną organizacją”.

4. Środki do radiowej łączności dwukierunkowej oraz transpondery radarowe stanowiące wyposażenie jednostek ratunkowych powinny być przechowywane na statku w należytym stanie technicznym i w gotowości do umieszczenia w środkach ratunkowych.

§ 11. 1. Statki wyposaża się w niezbędne do prowadzenia nawigacji w czasie danej podróży aktualne zestawy map morskich, wydawnictw i podręczników oraz w przybory nawigacyjne, a także teksty umów międzynarodowych i przepisów

z zakresu bezpieczeństwa żeglugi i życia na morzu.

2. Minimalny zestaw wydawnictw i podręczników oraz przyborów nawigacyjnych określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

3. Na statkach przewożących ładunki inne niż stałe i płynne ładunki masowe powinna znajdować się instrukcja mocowania ładunku opracowana zgodnie z Kodeksem bezpiecznego postępowania przy rozmieszczaniu i mocowaniu ładunku15),

o którym mowa w prawidle 5 rozdziału VI Konwencji SOLAS.

§ 12. 1. Statki odbywające podróże morskie, w czasie których zachodzi prawdopodobieństwo korzystania z usług pilota

morskiego, wyposaża się w urządzenia do podejmowania pilota zgodnie z Konwencją SOLAS, których zgodność budowy

z wymaganiami tej konwencji została potwierdzona przez upoważnioną uznaną organizację.

2. Urządzenie do podejmowania pilota utrzymuje się w stałej gotowości do użycia.

3. Zamocowanie urządzenia do podejmowania pilota, wejście pilota na statek i jego zejście ze statku nadzoruje oficer

pokładowy.

15)

Rezolucja IMO A.714(17) Kodeks bezpiecznego postępowania przy rozmieszczaniu i mocowaniu ładunku (Kodeks CSS) (Dz. Urz.

MTBiGM z 2012 r. poz. 71).

§ 13. 1. Na statku obowiązują następujące alarmy

1)

alarm ogólny;

2)

alarm pożarowy.

2. Ustala się następujące sygnały alarmów

1)

sygnał alarmu ogólnego stanowi siedem lub więcej krótkich dźwięków z następującym po nich jednym dźwiękiem

długim (.......–), kilkakrotnie powtórzonych;

2)

sygnał alarmu pożarowego stanowią dwa krótkie dźwięki z następującym po nich jednym dźwiękiem długim (..–),

kilkakrotnie powtórzone.

3. Kapitan statku, za pomocą rozgłośni statkowej lub innych środków łączności wewnętrznej, po sygnale alarmu ogólnego informuje o rodzaju zagrożenia.

4. Polecenie opuszczenia statku jest ostatnią fazą alarmu ogólnego i powinno być poprzedzone jednym długim sygnałem dźwiękowym (–). Kapitan statku za pomocą rozgłośni statkowej lub innych środków łączności wewnętrznej kilkakrotnie poleca opuścić statek.

§ 14. 1. Na statku powinien znajdować się aktualny rozkład alarmowy uwzględniający

1)

znajdujące się na statku wyposażenie ratunkowe, ratownicze, radiokomunikacyjne, pożarowe i awaryjne oraz do zwalczania zanieczyszczeń;

2)

listę załogi;

3)

listę osób niebędących członkami załogi.

2. Na statku, na którym znajdują się pomieszczenia dla pasażerów, powinny znajdować się również, sporządzone w języku,

którym posługują się pasażerowie, lub w języku angielskim, a na statku uprawiającym żeglugę krajową – w języku polskim,

tablice informacyjne dla pasażerów, określające

1)

sygnały alarmów i ich charakterystykę;

2)

sposób zachowania się pasażerów w przypadku ogłoszenia alarmu;

3)

sposób zakładania pasa ratunkowego lub ubrania ratunkowego.

3. Na statku pasażerskim wyznacza się osoby do pomocy pasażerom w sytuacjach zagrożenia. Osoby te podczas alarmów i w sytuacjach zagrożenia powinny być łatwo identyfikowalne oraz potrafić skutecznie komunikować się z pasażerami

w języku, którym posługują się pasażerowie, lub w języku angielskim. W przypadku gdy komunikacja werbalna jest nieskuteczna, osoby te powinny móc porozumieć się z pasażerami przy pomocy innych środków.

4. Rozkłady alarmowe i instrukcje alarmowe dla poszczególnych statków opracowują armatorzy zgodnie z załącznikiem nr 4 do rozporządzenia.

5. Na statkach innych niż pasażerskie, na których liczba członków załogi wynosi mniej niż 5 osób, sposób postępowania

załogi w sytuacjach zagrożenia oraz niezbędne ćwiczenia w tym zakresie określa armator.

§ 15. 1. W celach szkoleniowych na statkach przeprowadza się alarmy ćwiczebne dla załogi oraz alarmy próbne dla

pasażerów.

2. Alarmy ćwiczebne i próbne ogłasza się po uprzednim zawiadomieniu załogi lub pasażerów o terminie ich przeprowadzenia.

3. Alarmy ćwiczebne i próbne przeprowadza się zgodnie z załącznikiem nr 4 do rozporządzenia.

§ 16. Na statku powinien znajdować się sprzęt awaryjny do likwidowania przecieków i ratowania statku przed zatonięciem w ilości i rodzaju określonych przez armatora w procedurach bezpieczeństwa na statku z uwzględnieniem wielkości

i konstrukcji statku oraz rodzaju uprawianej przez niego żeglugi.

§ 17. Konstrukcje zabezpieczenia przeciwpożarowego statków oraz wyposażenie tych statków w stałe urządzenia

i instalacje gaśnicze określają przepisy techniczne upoważnionej uznanej organizacji.

§ 18. 1. Sprzęt pożarniczy stanowiący wyposażenie statków powinien spełniać wymagania Kodeksu FSS oraz przepisów technicznych upoważnionej uznanej organizacji.

2. Sprzęt pożarniczy jest

1)

używany wyłącznie do celów ratowniczo-gaśniczych lub szkoleniowych;

2)

utrzymywany w należytym stanie technicznym i w gotowości do natychmiastowego użycia podczas podróży i postoju

statku w porcie.

3. Rodzaj, liczbę, rozmieszczenie i sposób przeprowadzania kontroli sprzętu pożarniczego na statku określa część A

załącznika nr 5 do rozporządzenia.

§ 19. 1. Dla statków

1)

nowo wybudowanych lub przebudowanych oraz istniejących, podlegających Konwencji SOLAS,

2)

pasażerskich, zbiornikowców, chemikaliowców i gazowców, niezależnie od ich pojemności i rodzaju uprawianej

żeglugi,

3)

niepodlegających Konwencji SOLAS z napędem własnym o pojemności brutto (GT) 150 jednostek i powyżej,

4)

nowo wybudowanych, przebudowanych i po remoncie, udających się w podróż próbną z personelem nienależącym do

załogi statku o liczebności powyżej 12 osób

– opracowuje się plan ochrony przeciwpożarowej.

2. Plan ochrony przeciwpożarowej

1)

opracowuje się w językach polskim i angielskim, a na statkach w żegludze krajowej – w języku polskim;

2)

wywiesza się w miejscu widocznym i ogólnie dostępnym, a jego kopię przechowuje kapitan statku wraz z innymi

dokumentami; na statkach podlegających Konwencji SOLAS dodatkowy egzemplarz planu powinien być przechowywany w pojemniku umieszczonym i oznakowanym zgodnie z Konwencją SOLAS, jako plan dla jednostek ochrony

przeciwpożarowej; w przypadku statków w żegludze krajowej pojemnik powinien być oznakowany również w języku

polskim.

3. Plan ochrony przeciwpożarowej opracowuje i przechowuje armator zgodnie z częścią B załącznika nr 5 do rozporządzenia.

4. Dla statków innych niż wymienione w ust. 1 rodzaj i liczbę sprzętu pożarniczego oraz jego rozmieszczenie określa

wykaz minimalnego wyposażenia w sprzęt pożarniczy, opracowany zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia.

§ 20. Statki przewożące ładunki niebezpieczne wyposaża się w dodatkowe środki ochrony przeciwpożarowej służące do

zwalczania zagrożeń związanych z przewozem ładunków niebezpiecznych, zgodnie z wymaganiami Kodeksu IMDG

i Kodeksu IMSBC.

§ 21. Szczególne wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej

1)

statków pasażerskich w żegludze krajowej, o których mowa w § 25, określa załącznik I do dyrektywy 2009/45/WE;

2)

statków rybackich o długości 24 m i powyżej określają załączniki I, II i IV do dyrektywy 97/70/WE.

§ 22. 1. Statki pasażerskie oraz inne statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiające żeglugę międzynarodową, z wyjątkiem statków rybackich, oraz armatorzy tych statków powinni spełniać wymagania w zakresie zarządzania bezpieczną eksploatacją, wynikające z postanowień Konwencji SOLAS i Międzynarodowego kodeksu zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu, określonego w rozdziale IX Konwencji SOLAS.

2. W żegludze krajowej, z wyłączeniem żeglugi portowej, wymagania, o których mowa w ust. 1, stosuje się do

1)

statków pasażerskich typu ro-ro;

2)

statków pasażerskich, innych niż statki pasażerskie typu ro-ro, klasy A i B oraz

3)

statków towarowych, w tym ruchomych platform wiertniczych, o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej.

Rozdział 3

Szczególne wymagania dotyczące statków pasażerskich w żegludze krajowej

§ 23. 1. Przepisy rozdziału stosuje się do

1)

nowych i istniejących statków pasażerskich o długości 24 m i powyżej,

2)

szybkich statków pasażerskich

– uprawiających żeglugę krajową.

2. Przepisów rozdziału nie stosuje się do

1)

statków pasażerskich, które są

a)

okrętami wojennymi lub przeznaczonymi do transportu oddziałów wojska,

b)

statkami o napędzie żaglowym, w tym wyposażonymi w napęd mechaniczny do celów pomocniczych i do stosowania w sytuacjach awaryjnych,

c)

statkami bez napędu mechanicznego,

d)

statkami zbudowanymi z materiałów innych niż stal lub materiały równoważne i w stosunku do których nie stosuje się wymagań dotyczących szybkich statków pasażerskich, określonych w Kodeksie HSC, lub dotyczących

jednostek dynamicznie unoszonych, określonych przepisami Międzynarodowej Organizacji Morskiej16),

e)

statkami drewnianymi o prostej konstrukcji,

f)

oryginalnymi historycznymi statkami pasażerskimi zaprojektowanymi przed 1965 r. lub replikami tych statków,

w przeważającej części zbudowanymi z materiałów oryginalnych, w tym również statkami przeznaczonymi do

wspierania i propagowania tradycyjnych umiejętności i sztuki żeglarskiej, które służą też jako żywe pomniki

użytkowane zgodnie z tradycyjnymi zasadami sztuki żeglarskiej i techniki,

g)

statkami uprawiającymi wyłącznie żeglugę portową,

h)

statkami przewożącymi personel przemysłowy, lub

i)

łodziami typu tender, przewożonymi na statku i używanymi do przewozu więcej niż 12 pasażerów z zakotwiczonego statku pasażerskiego na ląd i z powrotem;

17)

2)

szybkich statków pasażerskich, które są

a)

okrętami wojennymi lub przeznaczonymi do transportu oddziałów wojska,

b)

statkami uprawiającymi wyłącznie żeglugę portową, lub

c)

statkami przewożącymi personel przemysłowy.

18)

§ 24. 1. Statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową w zależności od obszaru, po którym pływają, dzieli się na klasy

1)

klasa A – statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową w obszarach A, B, C i D,

2)

klasa B – statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową w obszarach B, C i D,

3)

klasa C – statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową w obszarach C i D,

4)

klasa D – statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową w obszarze D

– których wykazy określają przepisy wydane na podstawie art. 86 ust. 10 ustawy.

16)

17)

18)

Rezolucja IMO A.373(X) Kodeks bezpieczeństwa jednostek dynamicznie unoszonych (Kodeks DSC) (Dz. Urz. MTBiGM z 2012 r.

poz. 74).

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

2. Dla szybkich statków pasażerskich obowiązują kategorie określone w rozdziale 1 Kodeksu HSC.

§ 25. W przypadku statków pasażerskich klasy A, B, C i D

1)

konstrukcja oraz utrzymanie kadłuba, silników głównych i pomocniczych, urządzeń elektrycznych i automatycznych

powinny spełniać wymagania techniczne określone przez upoważnioną uznaną organizację;

2)

stosuje się wymagania dotyczące wyposażenia nawigacyjnego, radiokomunikacji, bezpieczeństwa żeglugi i przewozu

ładunku, określone w rozdziałach IV, V i VI Konwencji SOLAS.

§ 26. 1. Nowe statki pasażerskie powinny być wyposażone w pełny pokład, a ponadto statki pasażerskie

1)

klasy A – powinny spełniać wymagania

a)

określone postanowieniami Konwencji SOLAS oraz

b)

dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów oraz środków ratunkowych – określone

w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE;

2)

klasy B, C i D – powinny spełniać wymagania dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności,

urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów, środków

ratunkowych oraz wyposażenia radiowego – określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE;

3)

o długości 24 m i powyżej powinny spełniać wymagania określone w Konwencji o liniach ładunkowych, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. W przypadku statków klasy A, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli Konwencja SOLAS pozostawia rozstrzygnięcie

do uznania właściwemu organowi administracji morskiej, stosuje się wymagania określone w załączniku I do dyrektywy

2009/45/WE.

3. Statki pasażerskie klasy D są zwolnione z wymagań dotyczących minimalnej wysokości dziobu.

§ 27. 1. Istniejące statki pasażerskie

1)

klasy A – powinny spełniać wymagania

a)

określone postanowieniami Konwencji SOLAS oraz

b)

dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów oraz środków ratunkowych – określone

w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE;

2)

klasy B – powinny spełniać wymagania dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności,

urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów, środków

ratunkowych oraz wyposażenia radiowego – określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE;

3)

klas C i D – powinny, z zastrzeżeniem ust. 3, spełniać wymagania

a)

określone w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE, dotyczące środków ratunkowych, oraz

b)

określone przepisami państwa bandery, odpowiadające poziomowi bezpieczeństwa określonemu przepisami rozdziałów II-1 i II-2 załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE, dotyczącymi konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów, z uwzględnieniem szczególnych warunków eksploatacji w obszarach żeglugi krajowej,

po których mogą pływać statki klas C i D.

2. W przypadku statków klasy A, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli Konwencja SOLAS pozostawia rozstrzygnięcie

do uznania właściwemu organowi administracji morskiej, stosuje się wymagania określone w załączniku I do dyrektywy

2009/45/WE.

3. Dla statków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, za pośrednictwem właściwego organu administracji państwa bandery

uzyskuje się zgodę właściwego organu administracji morskiej państwa portu na zastosowanie przepisów, o których mowa

w ust. 1 pkt 3 lit. b. W przypadku gdy właściwy organ administracji morskiej państwa portu uzna stosowanie takich przepisów za niezasadne, powiadamia o tym właściwy organ Komisji Europejskiej.

4. (uchylony).

§ 27a. Istotne naprawy, zmiany i modyfikacje nowych i istniejących statków pasażerskich oraz zainstalowane w ich

ramach wyposażenie powinny spełniać wymagania dla statków pasażerskich określone w § 26 ust. 1 pkt 1 i 2. Za zmiany

istotne nie uważa się zmian, których wyłącznym celem jest podwyższenie poziomu bezpieczeństwa.

§ 28. Konstrukcja szybkich statków pasażerskich oraz ich wyposażenie powinny spełniać wymagania określone przez

upoważnioną uznaną organizację.

§ 29. 1. Armatorzy uprawiający żeglugę krajową, po zasięgnięciu opinii organizacji reprezentujących osoby o ograniczonych możliwościach poruszania się, umożliwiają tym osobom bezpieczny dostęp do wszystkich statków pasażerskich

klas A, B, C i D oraz do szybkich statków pasażerskich, wykorzystywanych w transporcie publicznym, których stępka została położona lub które znajdowały się na podobnym etapie budowy w dniu 1 października 2004 r. lub później.

2. O ile jest to możliwe, środki podejmowane w przypadku, o którym mowa w ust. 1, obejmują

1)

konstrukcję i wyposażenie statku umożliwiające osobom o ograniczonych możliwościach poruszania się łatwe i bezpieczne wejście na statek i zejście z niego oraz swobodny dostęp do międzypokładów;

2)

rozmieszczenie w odpowiednich miejscach oznakowania widocznego i czytelnego dla osób o ograniczonych możliwościach poruszania się;

3)

środki słownego i wzrokowego przekazywania osobom o ograniczonych możliwościach poruszania się komunikatów,

takich jak ogłoszenia o opóźnieniach, zmianach w rozkładzie czy usługach pokładowych;

4)

takie rozmieszczenie systemów i przycisków alarmowych, aby były zauważalne i dostępne dla osób o ograniczonych

możliwościach poruszania się;

5)

takie rozmieszczenie korytarzy, przejść, drzwi i poręczy, które umożliwi przemieszczanie się osób na wózkach inwalidzkich, oraz taką konstrukcję wind, pokładów samochodowych, poczekalni pasażerskich, pomieszczeń mieszkalnych i toalet, aby były dostępne dla osób o ograniczonych możliwościach poruszania się.

3. W przypadku statków pasażerskich klas A, B, C i D oraz szybkich statków pasażerskich, wykorzystywanych w transporcie publicznym, których stępka została położona lub które znajdowały się na podobnym etapie budowy przed dniem

1 października 2004 r., środki wymienione w ust. 2 stosuje się, o ile jest to uzasadnione i możliwe do wykonania z przyczyn

ekonomicznych.

Rozdział 4

Szczególne wymagania stateczności statków pasażerskich typu ro-ro

§ 30. 1. Przepisy rozdziału stosuje się do statków pasażerskich typu ro-ro, bez względu na ich banderę, w żegludze na

linii regularnej uprawianej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa.

2.19) Przepisy § 31–35 i § 35b stosuje się również do

1)

nowych statków pasażerskich typu ro-ro klas A, B i C w żegludze krajowej;

2)

istniejących statków pasażerskich typu ro-ro klas A i B w żegludze krajowej.

3. (uchylony).20)

§ 31.21) 1. Nowe statki pasażerskie typu ro-ro certyfikowane do przewozu więcej niż 1350 osób spełniają szczególne

wymagania stateczności określone w części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020.

2. Nowe statki pasażerskie typu ro-ro certyfikowane do przewozu niewięcej niż 1350 osób spełniają szczególne wymagania stateczności określone w

1)

części I załącznika nr 6 do rozporządzenia lub

2)

części II załącznika nr 6 do rozporządzenia

– w zależności od wyboru armatora.

19)

20)

21)

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 lit. a rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

Przez § 1 pkt 4 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 5 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

§ 32.21) 1. Istniejące statki pasażerskie typu ro-ro, które zostały wprowadzone do eksploatacji w celu uprawiania żeglugi

na linii regularnej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa po dniu 5 grudnia 2024 r. i które nie

były wcześniej certyfikowane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, certyfikowane do przewozu więcej niż 1350 osób,

spełniają szczególne wymagania stateczności określone w

1)

części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020 lub

2)

części I załącznika nr 6 do rozporządzenia – wraz z wymogami określonymi w części B rozdziału II-1 Konwencji

SOLAS 2009

– w zależności od wyboru armatora.

2. Istniejące statki pasażerskie typu ro-ro, które zostały wprowadzone do eksploatacji w celu uprawiania żeglugi na linii

regularnej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa po dniu 5 grudnia 2024 r. i które nie były

wcześniej certyfikowane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, certyfikowane do przewozu niewięcej niż 1350 osób,

spełniają szczególne wymagania stateczności określone w

1)

części I załącznika nr 6 do rozporządzenia lub

2)

części II załącznika nr 6 do rozporządzenia

– w zależności od wyboru armatora.

§ 33.21) Istniejące statki pasażerskie typu ro-ro, które uprawiały żeglugę na linii regularnej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa do dnia 5 grudnia 2024 r., spełniają wymogi prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90, dotyczące podziału wodoszczelnego i stateczności statków pasażerskich w stanie uszkodzonym, oraz

szczególne wymagania stateczności określone w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia.

§ 34.21) 1. Stosując wymagania części I załącznika nr 6 do rozporządzenia do wyznaczenia poziomu wody na pokładzie

samochodowym statków pasażerskich typu ro-ro stosuje się szczególne wymagania stateczności z uwzględnieniem wartości

znaczącej wysokości fali, które w ciągu roku nie zostają przekroczone z prawdopodobieństwem większym niż 10 %.

2. Uznaje się, że spełnienie wymogów prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS przez statek pasażerski

typu ro-ro pływający wyłącznie na obszarach, w których znacząca wysokość fal nie przekracza 1,5 m, jest równoważne

wymaganiom określonym w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia.

3. Jeżeli trasa podróży statku pasażerskiego typu ro-ro przebiega przez więcej niż jeden obszar wyznaczony zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 86 ust. 12 ustawy, po którym pływają statki pasażerskie typu ro-ro uprawiające

żeglugę pasażerską na linii regularnej do lub z portów Rzeczypospolitej Polskiej, statek spełnia szczególne wymagania stateczności odpowiadające najwyższym wartościom znaczącej wysokości fali określonym dla tych obszarów.

4. Przyjmuje się, że równoważne obliczeniom dokonywanym zgodnie z ust. 4 i 6 części I załącznika nr 6 do rozporządzenia są wyniki próby modelowej przeprowadzonej dla danego statku pasażerskiego typu ro-ro zgodnie z wymaganiami

określonymi w dodatku do załącznika I do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie szczególnych wymogów stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro (Dz. Urz. UE L 123

z 17.05.2003, str. 22 – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 286, z późn. zm.22)) poświadczające, że

statek nie przewróci się i nie dozna szkody, która jest określona w prawidle 8.4 części B rozdziału II-1 SOLAS 90, w najmniej korzystnym miejscu uszkodzenia – w warunkach, o których mowa w pkt 2 części I załącznika nr 6 do rozporządzenia,

oraz w warunkach nieregularnego falowania.

5. Organ inspekcyjny, stosując wymagania określone w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia, posługuje się wytycznymi określonymi w załączniku II do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia

2003 r. w sprawie szczególnych wymogów stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro, w zakresie, w jakim

można je zastosować i są one zgodne z konstrukcją statku.

§ 35.21) 1. Spełnianie szczególnych wymagań stateczności potwierdza certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego

typu ro-ro określony w przepisach wydanych na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy.

22)

Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 48 z 19.02.2005, str. 19, Dz. Urz. UE L 311 z 21.11.2008, str. 1,

Dz. Urz. UE L 41 z 12.02.2009, str. 34, Dz. Urz. UE L 198 z 25.07.2019, str. 241 oraz Dz. Urz. UE L 128 z 15.05.2023, str. 1.

2. W certyfikacie, o którym mowa w ust. 1, odnotowuje się, które z wymagań określonych w § 31 ust. 2 pkt 1 lub 2 lub

w § 32 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub w ust. 2 pkt 1 lub 2 są stosowane w przypadku statku, o którym mowa w § 31 ust. 1 lub § 32

ust. 1, oraz odpowiednio w § 30 ust. 2.

§ 35a.23) W odniesieniu do statku, o którym mowa w § 31 ust. 2, właściwy dyrektor urzędu morskiego, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, w terminie dwóch miesięcy od daty wydania certyfikatu, o którym mowa w § 35 ust. 1, powiadamia Komisję Europejską, które z wymagań określonych w § 31 ust. 2 pkt 1 lub 2 są stosowane, oraz dołącza do tego powiadomienia szczegółowe informacje, o których mowa w załączniku III do dyrektywy

2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów stateczności

dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro.

§ 35b.23) 1. Armator uprawiający całoroczną żeglugę pasażerską na linii regularnej, zamierzający wprowadzić do eksploatacji dodatkowy statek pasażerski typu ro-ro, realizujący tę żeglugę w okresie krótszym niż sześć miesięcy, najpóźniej

w terminie miesiąca przed rozpoczęciem żeglugi pisemnie powiadamia o tym właściwego dyrektora urzędu morskiego.

2. Jeżeli w wyniku nieprzewidzianych okoliczności do eksploatacji musi zostać szybko wprowadzony zamienny statek

pasażerski typu ro-ro, aby zapewnić ciągłość wykonywania usługi, organ inspekcyjny może na wniosek armatora wyznaczyć termin inspekcji wstępnej na dzień przypadający niepóźniej niż w terminie miesiąca od dnia rozpoczęcia uprawiania

żeglugi na linii regularnej, pod warunkiem że oględziny statku oraz kontrola dokumentów nie budzą wątpliwości, że dany

statek pasażerski typu ro-ro spełnia wymogi niezbędne do bezpiecznej eksploatacji.

3. Armator zamierzający uprawiać sezonową żeglugę pasażerską na linii regularnej w okresie nieprzekraczającym sześciu

miesięcy najpóźniej w terminie trzech miesięcy przed rozpoczęciem żeglugi powiadamia o tym właściwego dyrektora urzędu morskiego.

4. W przypadku statków pasażerskich typu ro-ro spełniających szczególne wymagania stateczności określone w części I

załącznika nr 6 do rozporządzenia, jeżeli działalność, o której mowa w ust. 1–3, odbywa się w czasie, kiedy znacząca wysokość fali dla danego okresu eksploatacji jest niższa niż określona dla eksploatacji całorocznej, podczas stosowania szczególnych wymagań stateczności określonych w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia w celu wyznaczenia poziomu wysokości wody na pokładzie można użyć wartości znaczącej wysokości fali mającej zastosowanie do takiego krótszego okresu

eksploatacji. Wartość ta powinna zostać uzgodniona z państwami członkowskimi Unii Europejskiej położonymi na końcach

trasy tego statku, a gdy jest to uzasadnione i możliwe – także z państwami trzecimi.

5. Po uzyskaniu zgody właściwego dyrektora urzędu morskiego na wykonywanie usługi w rozumieniu ust. 1–3 od statku

pasażerskiego typu ro-ro, który wykonuje taką usługę, wymagane jest posiadanie certyfikatu, o którym mowa w § 35 ust. 1.

Rozdział 5

Przepisy przejściowe i końcowe

§ 36. Szybkie statki pasażerskie

1)

zbudowane lub poddane znaczącym naprawom, zmianom lub modyfikacjom w dniu 1 stycznia 1996 r. lub później

powinny spełniać wymogi prawideł 2 i 3 rozdziału X Konwencji SOLAS, chyba że

a)

ich stępkę położono lub jednostka znajdowała się na podobnym etapie budowy niepóźniej niż w dniu 4 czerwca

1998 r.,

b)

ich dostawa oraz oddanie do eksploatacji nastąpiło w ciągu sześciu miesięcy od daty, o której mowa w lit. a, oraz

c)

w całości spełniają wymagania przepisów dotyczących jednostek dynamicznie unoszonych, określonych przez

Międzynarodową Organizację Morską (IMO);

2)

zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i spełniające wymogi określone w Międzynarodowym kodeksie bezpieczeństwa jednostek szybkich, określonym w prawidle 1 rozdziału X Konwencji SOLAS, kontynuują działalność

żeglugową na podstawie przepisów tego kodeksu;

3)

zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i niespełniające wymogów określonych w Międzynarodowym kodeksie

bezpieczeństwa jednostek szybkich nie mogą uprawiać pasażerskiej żeglugi krajowej, chyba że uprawiały taką żeglugę przed dniem lub w dniu 4 czerwca 1998 r.; w takim przypadku jednostki te mogą uzyskać zezwolenie na kontynuowanie takich podróży i powinny spełniać wymagania dotyczące jednostek dynamicznie unoszonych, określone przepisami IMO15).

23)

Dodany przez § 1 pkt 6 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

§ 37. Istniejące promy pasażerskie typu ro-ro, które w dniu 17 maja 2003 r. spełniały wymogi prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS w zakresie podziału wodoszczelnego oraz stateczności statków pasażerskich w stanie uszkodzonym, powinny spełniać szczególne wymagania stateczności promów pasażerskich typu ro-ro niepóźniej niż w dniu

1 października 2015 r.

§ 38. W przypadku statku zbudowanego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, uprawiającego żeglugę portową,

żeglugę osłoniętą, wychodzącego na redę lub którego okres eksploatacji do czasu likwidacji wynosi mniej niż 2 lata, nie jest

wymagane spełnienie wymagań w zakresie konstrukcji i wyposażenia statku określonych w rozporządzeniu, jeżeli niespełnienie tych wymagań wynika ze względów konstrukcyjnych, fakt ten został potwierdzony w drodze inspekcji statku i został

wydany certyfikat zwolnienia, o którym mowa w rozdziale 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie inspekcji i audytów oraz certyfikatów statku morskiego (Dz. U.

poz. 1313).

§ 39. Statki zostaną dostosowane do przepisów rozporządzenia w zakresie wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe,

urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia.

§ 40. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia24).25)

24)

25)

Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 13 stycznia 2015 r.

Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie (Dz. U. poz. 1452, z 2006 r. poz. 515 oraz z 2011 r. poz. 496),

które zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. poz. 1368, z 2012 r. poz. 1068,

z 2013 r. poz. 852 oraz z 2014 r. poz. 609 i 768) utraciło moc z dniem 26 lipca 2013 r.

Załącznik nr 126)

LICZBA, RODZAJ I IROZMIESZCZENIE

ŚRODKÓW I URZĄDZEŃ

RATUNKOWYCH NA STATKU

URZĄDZEŃ RATUNKOWYCH

NA STATKU

I.

Postanowienia ogólne

1. Jeżeli wyposażenie w środki ratunkowe jest uzależnione od długości statku, przyjmuje

się jego długość pomiarową określoną przepisami Międzynarodowej konwencji

o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r., sporządzonej w Londynie dnia

23 czerwca 1969 r. (Dz. U. z 1983 r. poz. 247 i 248).

2. Środki i urządzenia ratunkowe powinny odpowiadać aktualnym wymaganiom

określonym w Konwencji SOLAS, Kodeksie LSA i ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r.

o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2025 r. poz. 572) oraz posiadać odpowiednie atesty

podmiotów uznanych przez administrację morską i dokonujących atestacji urządzeń

i wyposażenia statku – jeżeli są wymagane. W przypadku statków zbudowanych przed

dniem 1 maja 2004 r. wymaganie to dotyczy tylko nowo montowanego wyposażenia.

3. Armator sporządza plan rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku.

Plan może być połączony z planem ochrony przeciwpożarowej pod warunkiem

zachowania czytelności i przejrzystości.

4. Znajdujące się na statku niesprawne urządzenia ratunkowe, które nie są wymagane

przez przepisy niniejszego załącznika do rozporządzenia, demontuje się i usuwa ze

statku.

5. „Skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą statku” oznacza

urządzenie gwarantujące podniesienie nieprzytomnego rozbitka. Skuteczność

urządzenia sprawdza się za pomocą praktycznego ćwiczenia, które polega na tym, że

za burtę statku będącego w ruchu wyrzuca się manekina, którego na pokład wciąga

załoga.

6. Na statkach pasażerskich przed odcumowaniem statku przeprowadza się dla

pasażerów instruktaż, który dotyczy rozmieszczenia pasów ratunkowych, dróg

ewakuacyjnych i miejsc zbiórek, oraz demonstruje się zakładanie pasa ratunkowego –

dotyczy to tylko rejsów minimum 30-minutowych.

7. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej

uprawiające żeglugę krajową wyposaża się w środki i urządzenia ratunkowe określone

przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, jeżeli jest to możliwe, w takim

zakresie jak statek uprawiający żeglugę międzynarodową, a w każdym przypadku –

w minimum takim zakresie jak statek o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek

odpowiadający tym statkom pod względem charakteru i rodzaju uprawianej żeglugi.

8. Wymagań Kodeksu LSA w zakresie wyposażenia łodzi lub tratw ratunkowych nie

stosuje się do jednostek uprawiających żeglugę portową.

26)

26)

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 7 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 7 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

II.

Poz. 142

Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe istniejących statków pasażerskich

w żegludze krajowej o długości poniżej 24 m, statków pasażerskich w pasażerskiej

żegludze krajowej zbudowanych z materiałów innych niż stal lub bez napędu

mechanicznego, lub uprawiających wyłącznie żeglugę portową oraz szybkich statków

pasażerskich i promów w żegludze krajowej uprawiających wyłącznie żeglugę portową

Lp.

Typ statku

Klasa statku /

obszar

żeglugi1)

Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze krajowej

1

Statki pasażerskie

o długości 24 m

i powyżej

zbudowane

z materiałów

innych niż stal

B, C

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących

statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są

wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo

przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy

zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na

statku.

2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty.

3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 sztuk, z których 2 powinny być

wyposażone w pławkę świetlno-dymną, pozostałe w linkę ratunkową,

a 50 % wszystkich – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy

ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej

niż 10 % ogólnej liczby osób na statku.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

2

Statki pasażerskie

o długości poniżej

24 m

B, C

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących

statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są

wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo

przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy

zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na

statku.

2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne

skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe: co najmniej 4 sztuki, z których 2 powinny być

wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną,

a pozostałe – w linkę ratunkową.

4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy

ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej

niż 10 % ogólnej liczby osób na statku.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze osłoniętej

1

1)

Statki pasażerskie

D, a także C na

zachód od linii

Hel – Świbno

na Zatoce

Gdańskiej

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących

statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są

wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo

przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy

zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na

statku.

2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne

skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za

burtą.

Obszary żeglugi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 4 marca 2020 r.

w sprawie wykazów obszarów pasażerskiej żeglugi krajowej (Dz. U. poz. 451).

Lp.

Typ statku

– 17 –

Klasa statku /

obszar

żeglugi1)

Poz. 142

Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe –

w linkę ratunkową.

4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy

ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej

niż 10 % ogólnej liczby osób na statku

Statki pasażerskie odbywające żeglugę portową

1

Statki pasażerskie

i szybkie statki

pasażerskie

Porty

i przystanie

portowe

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe lub dwustronne tratwy ratunkowe

o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób

na statku.

2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne

skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za

burtą.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej,

zbudowanych z materiałów innych niż stal

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe

koła – w linkę ratunkową.

4. Pasy ratunkowe dla 105 % osób na statku oraz dziecięce pasy

ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej

niż 10 % ogólnej liczby osób na statku

2

Promy

Porty

i przystanie

portowe

1. Tratwy ratunkowe lub dwustronne tratwy ratunkowe o łącznej

pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na

promie.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 4 sztuki, z których 1 koło na każdej

burcie promu powinno być wyposażone w linkę ratunkową, a pozostałe

koła – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

3. Pasy ratunkowe dla 100 % osób na promie oraz dziecięce pasy

ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej

niż 10 % ogólnej liczby osób na promie

Uwagi

1. Na statkach pasażerskich klasy D uprawiających żeglugę w porze dziennej

1) pławka świetlno-dymna może być zastąpiona pławką dymną;

2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki świetlne.

2. Statki w pasażerskiej żegludze krajowej uprawiające żeglugę od dnia 15 kwietnia do

dnia 15 października zamiast tratw ratunkowych mogą używać otwartych

dwustronnych tratw pneumatycznych. Tratw pneumatycznych nie trzeba wyposażać

w środki ochrony cieplnej i lekarstwa przeciwko chorobie morskiej.

3. Na promach odbywających żeglugę portową nie wymaga się tratw ratunkowych

wyposażonych w zwalniaki hydrostatyczne, a jedynie tratw ratunkowych

zamocowanych na haku odrzutnym.

4. Statek powinien posiadać przynajmniej jedną drabinkę do wsiadania do środków

ratunkowych z każdej burty, odpowiadającą wymaganiom pkt 6.1 Kodeksu LSA.

5. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.

III.

Poz. 142

Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków towarowych o pojemności brutto

(GT) poniżej 500 jednostek

Lp.

Typ statku

Rodzaj żeglugi

Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

1

Statki towarowe

inne niż

zbiornikowce

o pojemności

brutto (GT) poniżej

500 jednostek

Międzynarodowa

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej

pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na

statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na

tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt

do ogólnej liczby osób na statku.

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania

człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, 1 koło na

każdej burcie w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół –

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być

zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną

dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla

wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

2

Statki towarowe

inne niż

zbiornikowce

o pojemności

brutto (GT) poniżej

500 jednostek

Krajowa

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej

pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na

statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na

tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej

z burt do ogólnej liczby osób na statku.

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania

człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być

zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną

dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla

wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku (nie dotyczy

żeglugi osłoniętej i portowej).

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu (nie dotyczy żeglugi

portowej i osłoniętej)

3

Zbiornikowce

o pojemności

brutto (GT) poniżej

500 jednostek

Międzynarodowa

1. Łodzie ratunkowe motorowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności

wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.

Uwaga: Chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewożące ładunki

niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1998 r. powinny być

wyposażone w całkowicie zakryte łodzie ratunkowe (SOLAS III/31.1.6,

31.1.7).

Lp.

Typ statku

– 19 –

Rodzaj żeglugi

Poz. 142

Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia wszystkich osób na statku. Jeżeli nie można łatwo

przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy

zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku.

3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania

człowieka za burtą.

4. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, 1 koło na

każdej burcie w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół –

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być

zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną

dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia.

5. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla

wacht na mostku i w siłowni.

6. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

7. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

4

Zbiornikowce

o pojemności

brutto (GT) poniżej

500 jednostek

Krajowa

1. Łodzie ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności

wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.

Uwaga: Chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewożące ładunki

niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1998 r. powinny być

wyposażone w całkowicie zakryte łodzie ratunkowe (SOLAS

III/31.1.6, 31.1.7).

2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia wszystkich osób na statku. W przypadku braku

możliwości łatwego przemieszczania tratw z burty na burtę na tym

samym pokładzie należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do

ogólnej liczby osób na statku (w żegludze portowej i osłoniętej tratwy

nie są wymagane).

3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania

człowieka za burtą.

4. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być

zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną

dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia.

5. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla

wacht na mostku i w siłowni.

6. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku (nie dotyczy

żeglugi osłoniętej i portowej).

7. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu (nie dotyczy żeglugi

portowej i osłoniętej)

Uwagi

1. W żegludze międzynarodowej wyposażenie łodzi ratunkowych i ratowniczych oraz

tratw powinno być zgodne z Kodeksem LSA.

2. W żegludze krajowej łodzie ratunkowe i łodzie ratownicze powinny być wyposażone

zgodnie z pkt 4.4.8 Kodeksu LSA, z wyjątkiem pkt 4.4.8.12 (racje żywnościowe)

i pkt 4.4.8.26 (zestaw do łowienia ryb). Tratwy ratunkowe powinny zawierać wyposażenie

typu SOLAS B-pack.

3. W żegludze osłoniętej i portowej łodzie ratunkowe i łodzie ratownicze wyposaża się w

1) 2 bosaki łodziowe;

2) pływający czerpak i wiadro;

3) 2 falenie (zgodnie z pkt 4.4.8.7 Kodeksu LSA);

4) toporek;

5) nierdzewny czerpak do wody przymocowany na lince;

6) 2 rakiety spadochronowe;

7) 3 pochodnie ręczne;

8) wodoszczelną latarkę elektryczną;

9) egzemplarz tablicy sygnałów ratunkowych;

10) gwizdek;

11) apteczkę pierwszej pomocy;

12) nóż składany;

13) 2 pływające krążki ratunkowe;

14) pompę ręczną do efektywnego osuszania łodzi;

15) przenośne wyposażenie do gaszenia pożaru – uznanego typu;

16) skuteczny reflektor radarowy;

17) środki ochrony cieplnej.

4. W żegludze osłoniętej tratwy ratunkowe wyposaża się w

1) pływający krążek ratunkowy przymocowany do pływającej linki o długości

niemniejszej niż 30 m;

2) nóż, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub więcej osób – 2 noże;

3) czerpak pływający, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub więcej osób – 2 czerpaki;

4) 2 gąbki;

5) 2 dryfkotwy, w tym jedną przymocowaną na stałe do tratwy i jedną zapasową;

6) 2 wiosła łopatkowe;

7) gwizdek lub równorzędny środek sygnalizacji akustycznej;

8) 6 pochodni ręcznych mogących dawać światło czerwone co najmniej przez minutę;

9) wodoszczelną latarkę elektryczną do sygnalizacji błyskowej – z zapasową żarówką;

10) egzemplarz ilustrowanej tablicy sygnałów ratunkowych;

11) instrukcję przetrwania na tratwie;

12) apteczkę pierwszej pomocy umieszczoną w wodoszczelnym pojemniku;

13) zestaw naprawczy do naprawiania przebić w komorach wypornościowych;

14) pompkę dopełniającą lub mieszek;

15) włączaną ręcznie lampkę

a) umieszczaną na wierzchołku namiotu tratwy,

b) której światło powinno być widoczne podczas ciemnej nocy i przy przejrzystym

powietrzu z odległości co najmniej 2 Mm przez minimum 12 godzin,

c) która powinna być zasilana ogniwem uaktywnianym wodą morską i zapalać się

samoczynnie po wodowaniu tratwy;

16) światło wewnątrz tratwy włączane ręcznie, zdolne do ciągłego świecenia przez

minimum 12 godzin.

5. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.

IV. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków rybackich o długości poniżej

24 m, łodzi rybackich oraz łodzi o długości poniżej 15 m

Lp.

Typ statku

Rodzaj żeglugi

Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

1

Statki rybackie

o długości od 15 m

do poniżej 24 m

Międzynarodowa

1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia wszystkich osób na łodzi.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być

wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –

w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku.

4. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku

2

Łodzie rybackie

pokładowe*)

Przybrzeżna

i krajowa

1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia wszystkich osób na łodzi.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być

wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –

w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

3

Łodzie rybackie*)

Krajowa

ograniczona do

12 Mm od

brzegu

1. Tratwa ratunkowa lub kombinezony ratunkowe: dla wszystkich

osób na łodzi.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być

wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –

w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

4

Łodzie rybackie*)

Krajowa

ograniczona do

6 Mm od brzegu

1. Kombinezony ratunkowe lub ochronne: dla każdej osoby na łodzi.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka na dwie osoby wyposażona

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

5

6

Statki rybackie

niepoławiające,

przewożące do

12 pasażerów

(nie dotyczy łodzi

rybackich

otwartopokładowych

bez niezatapialności)

Krajowa

ograniczona do

20 Mm od

brzegu

Łodzie inne niż

rybackie*)

Przybrzeżna

i krajowa

powyżej 6 Mm

od brzegu

1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia wszystkich osób na statku.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być

wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –

w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku.

4. Szelki lub pasy asekuracyjne: po 1 dla każdego pasażera na statku

1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia wszystkich osób na łodzi.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być

wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –

w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

7

Łodzie inne niż

rybackie*)

Osłonięta

i krajowa

ograniczona do

6 Mm od brzegu

1. Kombinezony ratunkowe lub ochronne: dla każdej osoby na łodzi.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być

wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –

w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

*) Jednostki o długości poniżej 15 m.

Lp.

Typ statku

8

Łodzie inne niż

rybackie*)

– 22 –

Poz. 142

Rodzaj żeglugi

Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

Portowa

1. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka wyposażona w samoczynnie

zapalającą się pławkę świetlną.

2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi

Uwagi

1. W przypadku statków rybackich o długości poniżej 24 m nie jest wymagane posiadanie

planu rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym mowa

w ust. 3 części I niniejszego załącznika do rozporządzenia.

2. Pasy ratunkowe mogą być zastąpione kombinezonami ratunkowymi, jeżeli spełniają

wymogi dla pasa ratunkowego.

3. Na łodziach w żegludze do 6 Mm od brzegu w porze dziennej

1) koła ratunkowe nie muszą być wyposażone w pławki świetlne;

2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki świetlne.

4. Tratwy ratunkowe powinny być zamontowane z użyciem zwalniaka hydrostatycznego,

chyba że nie jest to zasadne ze względu na głębokość akwenu.

5. Prace na pokładzie statku lub łodzi powinny być prowadzone w kamizelkach

asekuracyjnych lub ochronnych kombinezonach wypornościowych.

V.

Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków specjalistycznych i statków

przewożących personel przemysłowy o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek

oraz statków służby państwowej specjalnego przeznaczenia

Lp.

Typ statku

Rodzaj żeglugi

Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

1

Statki szkolne

i naukowo-badawcze

o pojemności brutto

(GT) poniżej

500 jednostek

Międzynarodowa

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej

pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób

na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.

2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 8 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, pozostałe koła w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich

kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz

dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków

o długości 24 m i powyżej

2

Statki szkolne

i naukowo-badawcze

o pojemności brutto

(GT) poniżej

500 jednostek

Krajowa

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności

wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.

2. Łódź ratownicza.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, pozostałe koła w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich

kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

Lp.

Typ statku

– 23 –

Rodzaj żeglugi

Poz. 142

Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz

dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków

o długości od 24 m

3

Statki hydrograficzne,

pożarnicze,

lodołamacze,

holowniki, dźwigi

pływające, pogłębiarki

i inne statki

specjalistyczne

z napędem własnym –

o pojemności brutto

(GT) poniżej

500 jednostek

Międzynarodowa

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej

pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób

na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze

służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna

może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną

i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej

użycia.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz

dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków

o długości 24 m i powyżej

4

Statki hydrograficzne,

pożarnicze,

lodołamacze,

holowniki, dźwigi

pływające, pogłębiarki,

motorówki i inne statki

specjalistyczne

z napędem własnym –

o pojemności brutto

(GT) poniżej

500 jednostek

Przybrzeżna,

krajowa

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności

wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze

służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna

może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną

i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej

użycia.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz

dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków

o długości 24 m i powyżej

5

Statki przewożące

personel przemysłowy –

o pojemności brutto

(GT) poniżej

500 jednostek

Międzynarodowa

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej

pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób

na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze

służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

Lp.

Typ statku

– 24 –

Rodzaj żeglugi

Poz. 142

Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna

może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną

i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej

użycia.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz

dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków

o długości 24 m i powyżej.

7. Środki gwarantujące bezpieczny transfer personelu

przemysłowego.

8. Środki ochrony osobistej zapewniające bezpieczny transfer

personelu przemysłowego

6

Statki przewożące

personel przemysłowy –

o pojemności brutto

(GT) poniżej

500 jednostek

Przybrzeżna,

krajowa

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności

wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.

Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na

tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej

z burt do ogólnej liczby osób na statku.

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze

służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna

może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną

i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej

użycia.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz

dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków

o długości 24 m i powyżej.

6. Środki gwarantujące bezpieczny transfer personelu.

7. Środki ochrony osobistej zapewniające bezpieczny transfer

personelu

7

Platformy wiertnicze

Międzynarodowa

1. Łodzie ratunkowe motorowe o łącznej pojemności

wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na platformie

oraz tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do

pomieszczenia 150 % liczby osób na platformie.

2. Łódź ratownicza.

3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 sztuk, z których 50 % powinno

być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną,

a 50 % – w linkę ratunkową.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na platformie oraz

dodatkowe w miejscach wykonywania pracy (dla każdej osoby

pełniącej tam wachtę).

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na platformie

8

Holowniki, statki

pilotowe, kontrolne

i pożarnicze

Osłonięta, portowa

z wyjściem na redę

lub w granicach

działania VTS

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności

wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.

2. Koła ratunkowe

a) minimum 2 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

Lp.

Typ statku

– 25 –

Rodzaj żeglugi

Poz. 142

Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

b) minimum 4 sztuki – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

wyposażone w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół –

w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku

9

Holowniki, statki

pilotowe, kontrolne,

pożarnicze motorówki,

pogłębiarki i inne

statki specjalistyczne

z napędem własnym

Portowa

1. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka na 2 osoby, lecz niemniej

niż 2 sztuki na statek, z których 1 koło powinno być wyposażone

w linkę ratunkową, a 1 – w samoczynnie zapalającą się pławkę

świetlną.

2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku

10

Statki bez napędu, takie

jak: magazyny

pływające, warsztaty,

szalandy, koszarki,

pontony, pogłębiarki,

barki – z załogą na burcie

Zacumowane do

burty statku lub

nabrzeża

1. Koła ratunkowe z linką ratunkową

a) minimum 1 sztuka – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 2 sztuki – dla statków o długości 24 m i powyżej.

2. Praca na pokładzie statku w pasie ratunkowym lub kamizelce

asekuracyjnej

11

Statki bez napędu, takie

jak: magazyny

pływające, warsztaty,

szalandy, koszarki,

pontony, pogłębiarki,

barki – bez załogi na

burcie

Zacumowane do

burty statku lub

nabrzeża

Nie wymaga się stałego wyposażenia ratunkowego.

Praca na pokładzie statku w pasie ratunkowym lub kamizelce

asekuracyjnej

12

Statki bez napędu,

takie jak: magazyny

pływające, warsztaty,

szalandy, koszarki,

pontony, pogłębiarki,

barki – holowane

z załogą na burcie lub

stojące samodzielnie

na kotwicy

W każdym rodzaju

żeglugi

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności

wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku (nie

dotyczy żeglugi portowej).

2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być

wyposażona w linkę ratunkową, a 1 – w samoczynnie zapalającą

się pławkę świetlną.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku

13

Statki pełniące funkcje

restauracyjne,

restauracyjno-hotelowe

lub muzealne

Zacumowane na

stałe

Właściwy dyrektor urzędu morskiego każdorazowo określi ilość

i rodzaj środków ratunkowych, w zależności od rejonu postoju,

liczby załogi oraz ogólnej liczby osób mogących przebywać na

statku

14

Łodzie ratownicze

Morskiej Służby

Poszukiwania

i Ratownictwa

o długości do 10 m

Krajowa

1. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być

wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –

w linkę ratunkową.

2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi.

3. Kombinezony ochronne: dla każdej osoby na łodzi.

4. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu

15

Jednostki Morskiej

Służby Poszukiwania

i Ratownictwa

o długości do 16 m,

zdolne do

samoodwracania

Międzynarodowa

ograniczona do

obszaru Morza

Bałtyckiego

1. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być

wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a 1 – w linkę ratunkową.

2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku.

3. Kombinezony ochronne: dla każdej osoby na statku.

4. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet

16

Jednostki Morskiej

Służby Poszukiwania

i Ratownictwa inne niż

wymienione w lp. 14

i 15

Międzynarodowa

ograniczona do

obszaru Morza

Bałtyckiego

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej

pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób

na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze

służące do ratowania człowieka za burtą.

Lp.

Typ statku

– 26 –

Rodzaj żeglugi

Poz. 142

Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna

może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną

i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej

użycia.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz

dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.

6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków

o długości 24 m i powyżej

17

Jednostki Morskiej

Służby Poszukiwania

i Ratownictwa inne niż

wymienione w lp. 14

i 15

18

Łodzie służby

państwowej

specjalnego

przeznaczenia

o długości do 15 m

Krajowa

Przybrzeżna

1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności

wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.

2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze

służące do ratowania człowieka za burtą.

3. Koła ratunkowe

a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,

b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej

– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być

wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.

Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna

może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną

i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej

użycia.

4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz

dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.

5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków

o długości 24 m i powyżej

1. Tratwa ratunkowa o pojemności wystarczającej do

pomieszczenia wszystkich osób na łodzi lub kombinezony

ratunkowe: dla każdej osoby, lub kombinezony ochronne: dla

każdej osoby – pod warunkiem uwzględnienia istniejących

zagrożeń.

2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka, która powinna być

wyposażona w linkę ratunkową.

3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi.

4. Kamizelki pneumatyczne: dla każdej osoby pracującej na

pokładzie lub wykonującej czynności inspekcyjne

Uwagi

1. Dla statków wymienionych w lp. 9–12, 14, 15, 17 i 18 nie sporządza się planu

rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym mowa w ust. 3

części I niniejszego załącznika do rozporządzenia.

2. Jeżeli wymagane tratwy ratunkowe nie mogą być w łatwy sposób przemieszczane

z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zapewnić dodatkowe tratwy

ratunkowe w takiej liczbie, aby na każdej burcie ich pojemność zapewniła miejsca dla

ogólnej liczby osób na statku.

3. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.

Załącznik nr 226)

MINIMALNY ZESTAW URZĄDZEŃ NAWIGACYJNYCH I RADIOWYCH

MINIMALNY

ZESTAW

URZĄDZEŃ

NAWIGACYJNYCH I RADIOWYCH

ORAZ

ŚRODKÓW

SYGNAŁOWYCH

Załącznik nr 226)

ORAZ ŚRODKÓW SYGNAŁOWYCH

I.

Postanowienia ogólne

1. Urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe powinny odpowiadać

wymaganiom określonym w Konwencji SOLAS i w ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r.

o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2025 r. poz. 572) oraz posiadać odpowiednie atesty

uznanych przez administrację morską podmiotów dokonujących atestacji urządzeń

i wyposażenia statku.

2. Środki i urządzenia znajdujące się na statkach pasażerskich w żegludze krajowej,

statkach towarowych i rybackich w żegludze międzynarodowej zbudowanych w dniu

1 maja 2004 r. lub po tej dacie, wymienione w aktach wykonawczych wydanych przez

Komisję Europejską na podstawie art. 35 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego

i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego

i uchylającej dyrektywę Rady 96/98/WE, powinny posiadać znak zgodności.

W przypadku statków zbudowanych przed dniem 1 maja 2004 r. wymaganie to dotyczy

tylko nowo montowanego wyposażenia. Na pozostałych statkach dopuszcza się

urządzenia ze świadectwem uznania typu upoważnionej uznanej organizacji.

3. Znajdujące się na statku niesprawne urządzenia nawigacyjne, radiowe i środki

sygnałowe, które nie są wymagane przez przepisy niniejszego załącznika do

rozporządzenia, demontuje się i usuwa ze statku.

4. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej

uprawiające żeglugę krajową wyposaża się w urządzenia nawigacyjne, radiowe i środki

sygnałowe określone przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, jeżeli jest to możliwe,

w takim zakresie jak statek uprawiający żeglugę międzynarodową, a w każdym

przypadku – w minimum takim zakresie jak statek o pojemności brutto (GT) poniżej

500 jednostek odpowiadający tym statkom pod względem charakteru i rodzaju

uprawianej żeglugi.

5. Wyposażenie w urządzenia radiowe statków towarowych i specjalistycznych

o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej określa Konwencja SOLAS.

6. Statki rybackie o długości poniżej 24 m zbudowane w dniu 1 stycznia 2013 r. lub po tej

dacie powinny spełniać wymagania radiowe określone dla statków towarowych

w części III lp. 21–26 niniejszego załącznika do rozporządzenia.

7. Niniejszy załącznik do rozporządzenia nie ma zastosowania do statków bez własnego

napędu.

II.

Poz. 142

Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla

statków pasażerskich w pasażerskiej żegludze krajowej

D

1

Kompas magnetyczny

główny

1

1

1

1

szt.

Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym

atestem

2

Kompas magnetyczny

sterowy

–

–

–

1

szt.

Nie jest wymagany, jeżeli informacja

z kompasu głównego o kursie jest dostępna

dla sternika w miejscu sterowania

3

Kompas żyroskopowy

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

4

Urządzenie do

przekazywania kursu (THD)

–

1

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

5

Mapy nawigacyjne lub

ECDIS

–

1

1

1

6

Radar

1

1

1

1

szt.

7

Elektroniczne urządzenie

nakresowe (EPA)

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

8

Reflektor radarowy

1

1

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 200 jednostek

9

GPS

–

1

1

1

szt.

10 Navtex

–

–

1*

1

szt.

* Dotyczy statków w żegludze krajowej

powyżej 20 Mm od brzegu

11 Echosonda

–

1

1

1

szt.

Dotyczy statków o długości 24 m i powyżej

12 Sonda ręczna

1

1

1

1

szt.

13 Log mierzący prędkość po

wodzie

–

–

–

1

szt.

14 Lornetka pryzmatyczna

1

1

1

1

szt.

15 Przechyłomierz

–

1

1

1

szt.

16 Barometr (aneroid)

–

–

–

1

szt.

17 System odbioru sygnałów

dźwiękowych

–

–

–

1

szt.

18 Telefon lub inne urządzenie

przekazujące kurs do

awaryjnego stanowiska

sterowego, jeżeli nie jest

możliwe skuteczne

wydawanie komend głosem

–

1

1

1

szt.

Lp.

Urządzenia i środki

C

B

Jednostka

Porty i przystanie

portowe

Klasa statku

Uwagi

zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej

Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym

mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca

2002 r.

19 Radiotelefon VHF z DSC

z niezależnym źródłem

zasilania

1

1

1

1

szt.

20 Radiotelefon przenośny do

łączności dwukierunkowej

(GMDSS)

1

2

2

3

szt.

21 Radiopława awaryjna

406 MHz

–

–

1

1

szt.

22 Transponder radarowy

–

1

1

1

szt.

Dotyczy statków w żegludze powyżej 1,5 Mm

od miejsca schronienia

23 BNWAS

1

1

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

150 jednostek i powyżej

24 Latarnie

sygnałowo-pozycyjne

1

1

1

1

kpl.

Zgodnie z wymaganiami Konwencji

w sprawie międzynarodowych przepisów

o zapobieganiu zderzeniom na morzu

(COLREG)

25 Lampa do sygnalizacji

dziennej i zapas żarówek

–

–

1

1

szt.

26 Przyrząd do nadawania

sygnałów dźwiękowych

(gwizdek zgodnie

z prawidłem 32)

1

1

1

1

szt.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

27 Dzwon, gong

1

1

1

1

szt.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

28 Znaki dzienne

1

1

1

1

kpl.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

29 Flagi MKS

1

1

1

1

kpl.

W żegludze krajowej wymagane flagi A, B,

C, G, H, N, O

30 Pławka dymna

pomarańczowa

1

1

1

1

szt.

31 Rakiety spadochronowe

czerwone

–

6

12

12

szt.

III.

Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla

statków towarowych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek

osłonięta

krajowa

międzynarodowa

1

Kompas magnetyczny

główny

1

1

1

1

szt.

Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym

atestem

2

Kompas magnetyczny

sterowy

–

–

–

1

szt.

Nie jest wymagany, jeżeli informacja

z kompasu głównego o kursie jest dostępna

dla sternika w miejscu sterowania

3

Kompas żyroskopowy

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

150 jednostek i powyżej

Lp.

Urządzenia i środki

Jednostka

portowa

Rodzaje żeglugi

Uwagi

szt.

Poz. 142

4

Urządzenie do

przekazywania kursu (THD)

–

–

1

1

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

5

Mapy nawigacyjne lub

ECDIS

–

1

1

1

6

Radar

1

1

1

1

szt.

7

Elektroniczne urządzenie

nakresowe (EPA)

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

8

Reflektor radarowy

1

1

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

200 jednostek i poniżej

9

GPS

–

1

1

1

szt.

10 Navtex

–

–

1*

1

szt.

* Dotyczy statków w żegludze krajowej

powyżej 20 Mm od brzegu

11 Echosonda

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

12 Sonda ręczna

1

1

1

1

szt.

13 Log mierzący prędkość po

wodzie

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

14 Sekstant

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

15 Chronometr

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

16 Lornetka pryzmatyczna

1

1

1

2

szt.

17 Przechyłomierz

–

–

1

1

szt.

18 Barometr (aneroid)

–

–

–

1

szt.

19 System odbioru sygnałów

dźwiękowych

–

–

–

1

szt.

20 Telefon lub inne urządzenie

przekazujące kurs do

awaryjnego stanowiska

sterowego, jeżeli nie jest

możliwe skuteczne

wydawanie komend głosem

–

1

1

1

szt.

21 Radiotelefon VHF

z niezależnym źródłem

zasilania

1

–

–

–

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek

22 Radiotelefon VHF z DSC

z niezależnym źródłem

zasilania

–

1

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek

23 Radiotelefon MF z DSC lub

uznana mobilna stacja

satelitarna

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę

w obszarze A2

24 Radiotelefon przenośny do

łączności dwukierunkowej

(GDMSS)

–

–

2

2

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek

zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej

Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym

mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca

2002 r.

25 Radiopława awaryjna

406 MHz

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek w żegludze

międzynarodowej oraz statków w żegludze

krajowej uprawiających żeglugę w odległości

powyżej 20 Mm od brzegu

26 Transponder radarowy

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek

27 BNWAS

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

150 jednostek i powyżej

28 Latarnie

sygnałowo-pozycyjne

1

1

1

1

kpl.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

29 Lampa do sygnalizacji

dziennej i zapas żarówek

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

150 jednostek i powyżej

30 Przyrząd do nadawania

sygnałów dźwiękowych

(gwizdek zgodnie

z prawidłem 32)

1

1

1

1

szt.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

31 Dzwon, gong

1

1

1

1

szt.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

32 Znaki dzienne

1

1

1

1

kpl.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

33 Flagi MKS

1

1

1

1

kpl.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej,

osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C,

G, H, N, O

34 Rakiety spadochronowe

czerwone

–

3

6

12

szt.

IV. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla

statków rybackich, łodzi rybackich oraz łodzi o długości poniżej 15 m

osłonięta

krajowa

międzynarodowa

1

Kompas magnetyczny

główny

1

1

1

1

szt.

Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym

atestem

2

Kompas magnetyczny

sterowy

–

–

–

1

szt.

Nie jest wymagany, jeżeli informacja

z kompasu głównego o kursie jest dostępna

dla sternika w miejscu sterowania

3

Kompas żyroskopowy

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

4

Urządzenie do

przekazywania kursu (THD)

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

5

Mapy nawigacyjne lub

ECDIS

–

1

1

1

Lp.

Urządzenia i środki

Jednostka

portowa

Rodzaje żeglugi

Uwagi

zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu.

szt.

Nie dotyczy łodzi otwartopokładowych

1)

Poz. 142

6

Radar

1

1

1

1

szt.

Nie dotyczy łodzi otwartopokładowych

w żegludze portowej, osłoniętej i krajowej

do 20 Mm od brzegu

7

Elektroniczne urządzenie

nakresowe (EPA)

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

8

Reflektor radarowy

1

1

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

200 jednostek i poniżej

9

GPS

–

1

1

1

szt.

10 Navtex

–

–

1*

1

szt.

* Dotyczy statków w żegludze krajowej

powyżej 20 Mm od brzegu

11 Echosonda

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

12 Sonda ręczna

1

1

1

1

szt.

13 Log mierzący prędkość po

wodzie

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

14 Sekstant

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

15 Chronometr

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

16 Lornetka pryzmatyczna

1

1

1

2

szt.

17 Przechyłomierz

–

–

1

1

szt.

18 Barometr (aneroid)

–

–

–

1

szt.

19 Telefon lub inne urządzenie

przekazujące kurs do

awaryjnego stanowiska

sterowego, jeżeli nie jest

możliwe skuteczne

wydawanie komend głosem

–

1

1

1

szt.

20 Radiotelefon VHF

z niezależnym źródłem

zasilania1)

1

1

1

–

szt.

Dotyczy statków w żegludze osłoniętej

i krajowej do czasu utrzymania nasłuchu na

kanale 16

21 Radiotelefon VHF z DSC

z niezależnym źródłem

zasilania1)

–

1

1

1

szt.

Dotyczy statków w żegludze osłoniętej

i krajowej po zakończeniu nasłuchu na

kanale 16. Statki posiadające radiotelefon

VHF z DSC nie muszą spełniać wymogów

określonych w lp. 20

22 Radiotelefon MF z DSC lub

uznana mobilna stacja

satelitarna

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków uprawiających żeglugę

w obszarze A2.

W rejonie Morza Bałtyckiego dotyczy

statków uprawiających żeglugę w odległości

powyżej 20 Mm od brzegu, jeżeli nie

posiadają radiopławy awaryjnej 406 MHz

23 Radiotelefon przenośny do

łączności dwukierunkowej

(GMDSS)

–

–

–

2

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej

Niezależnie od postanowień zawartych w lp. 22 i 23 łodzie otwartopokładowe w żegludze osłoniętej

ograniczonej do 6 Mm od brzegu oraz w żegludze krajowej ograniczonej do 6 Mm od brzegu mogą być

wyposażone w przenośne radiotelefony VHF.

24 Radiopława awaryjna

406 MHz

–

–

1

1

szt.

25 Transponder radarowy

–

–

–

–

szt.

26 Latarnie

sygnałowo-pozycyjne

1

1

1

1

kpl.

Zgodnie z wymaganiami COLREG. Nie

dotyczy łodzi uprawiających żeglugę krajową

w porze dziennej, przy widzialności powyżej

2 Mm

27 Lampa do sygnalizacji

dziennej i zapas żarówek

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

150 jednostek i powyżej

28 Przyrząd do nadawania

sygnałów dźwiękowych

(gwizdek zgodnie

z prawidłem 32)

1

1

1

1

szt.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

29 Dzwon, gong

1

1

1

1

szt.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

30 Znaki dzienne

1

1

1

1

kpl.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

31 Flagi MKS

1

1

1

1

kpl.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej,

osłoniętej i krajowej wymagane flagi B, C,

N, O

32 Pławka dymna pomarańczowa

1

1

1

1

szt.

33 Rakiety spadochronowe

czerwone

–

3

6

12

szt.

V.

Dotyczy wszystkich statków w żegludze

międzynarodowej oraz statków w żegludze

krajowej uprawiających żeglugę w odległości

powyżej 20 Mm od brzegu, jeżeli nie

posiadają radiotelefonu MF z DSC

Statki w żegludze międzynarodowej

ograniczonej do Morza Bałtyckiego mogą być

wyposażone w 6 rakiet.

Łodzie2) w żegludze osłoniętej i krajowej

ograniczonej do 6 Mm od brzegu mogą być

wyposażone w 3 rakiety lub 6 pochodni

ręcznych czerwonych

Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych, radiowych i środków sygnałowych dla

statków specjalistycznych i statków przewożących personel przemysłowy o pojemności

brutto (GT) poniżej 500 jednostek oraz dla statków służby państwowej specjalnego

przeznaczenia

Lp.

Urządzenia i środki

portowa

osłonięta

krajowa

międzynarodowa

Jednostka

Rodzaje żeglugi

Uwagi

1

Kompas magnetyczny główny

1

1

1

1

szt.

Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym atestem

2

Kompas magnetyczny

sterowy

–

–

–

1

szt.

Nie jest wymagany, jeżeli informacja

z kompasu głównego o kursie jest dostępna

dla sternika w miejscu sterowania

2)

Jednostki o długości poniżej 15 m.

3

Kompas żyroskopowy

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

4

Urządzenie do

przekazywania kursu (THD)

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

5

Mapy nawigacyjne lub

ECDIS

–

1

1

1

6

Radar

1

1

1

1

szt.

7

Elektroniczne urządzenie

nakresowe (EPA)

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

8

Reflektor radarowy

1

1

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

200 jednostek i poniżej

9

GPS

–

1

1

1

szt.

10 Navtex

–

–

1*

1

szt.

* Dotyczy statków w żegludze krajowej

powyżej 20 Mm od brzegu

11 Echosonda

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej

12 Sonda ręczna

1

1

1

1

szt.

13 Log mierzący prędkość po

wodzie

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

300 jednostek i powyżej zbudowanych po

dniu 1 lipca 2002 r.

14 Sekstant

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

15 Chronometr

–

–

–

1

szt.

Dotyczy statków w żegludze oceanicznej

16 Lornetka pryzmatyczna

1

1

1

2

szt.

17 Przechyłomierz

–

–

1

1

szt.

18 Barometr (aneroid)

–

–

–

1

szt.

19 System odbioru sygnałów

dźwiękowych

–

–

–

1

szt.

20 Telefon lub inne urządzenie

przekazujące kurs do

awaryjnego stanowiska

sterowego, jeżeli nie jest

możliwe skuteczne

wydawanie komend głosem

–

1

1

1

szt.

21 Rozgłośnia statkowa lub inne 1

urządzenie umożliwiające

przekazywanie komunikatów

do miejsca wykonywania

transferów

1

1

1

szt.

Dotyczy statków przewożących personel

przemysłowy

22 Radiotelefon VHF

z niezależnym źródłem

zasilania

1

–

–

–

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek

23 Radiotelefon VHF z DSC

z niezależnym źródłem

zasilania

–

1

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek

zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej

Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym

mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca

2002 r.

24 Radiotelefon MF z DSC lub

uznana mobilna stacja

satelitarna

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę

w obszarze A2

25 Radiotelefon przenośny do

łączności dwukierunkowej

(GMDSS)

–

–

2

2

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek

26 Radiopława awaryjna

406 MHz

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek w żegludze

międzynarodowej oraz statków w żegludze

krajowej uprawiających żeglugę w odległości

powyżej 20 Mm od brzegu

27 Transponder radarowy

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

poniżej 300 jednostek

28 Latarnie

sygnałowo-pozycyjne

1

1

1

1

kpl.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

29 Lampa do sygnalizacji

dziennej i zapas żarówek

–

–

1

1

szt.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

150 jednostek i powyżej

30 Przyrząd do nadawania

sygnałów dźwiękowych

(gwizdek zgodnie

z prawidłem 32)

1

1

1

1

szt.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

31 Dzwon, gong

1

1

1

1

szt.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

32 Znaki dzienne

1

1

1

1

kpl.

Zgodnie z wymaganiami COLREG

33 Flagi MKS

1

1

1

1

kpl.

Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)

50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej,

osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C,

G, H, N, O

34 Pławka dymna

pomarańczowa

1

1

1

1

szt.

35 Rakiety spadochronowe

czerwone

–

3

szt.

Załącznik nr 326)

Załącznik nr 326)

MINIMALNY

ZESTAW

WYDAWNICTW IIPODRĘCZNIKÓW

MINIMALNY

ZESTAW

WYDAWNICTW

PODRĘCZNIKÓW

ORAZ PRZYBORÓW NAWIGACYJNYCH

ORAZ PRZYBORÓW NAWIGACYJNYCH

Lp.

Wyszczególnienie

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

1)

2)

Rodzaj żeglugi

międzynarodowa

przybrzeżna

krajowa

osłonięta

portowa

Międzynarodowa konwencja

o bezpieczeństwie życia na

morzu (SOLAS) wraz

z kodeksami ISM, LSA i ISPS

Międzynarodowa konwencja

o wymaganiach w zakresie

wyszkolenia marynarzy,

wydawania świadectw oraz

pełnienia wacht (STCW)

Międzynarodowa konwencja

o zapobieganiu

zanieczyszczaniu morza przez

statki (MARPOL)

Międzynarodowa konwencja

o liniach ładunkowych (LL)1)

(1) W

(1) W

–

–

–

(1) W

–

–

–

–

(1) W

(1) W

(1) W

–

–

(1) W

(1) W

–

–

–

Konwencja w sprawie

międzynarodowych przepisów

o zapobieganiu zderzeniom na

morzu (COLREG)

Konwencja Międzynarodowej

Organizacji Pracy o pracy na

morzu (MLC)

Kodeks bezpiecznego

postępowania przy

rozmieszczaniu i mocowaniu

ładunku (CSS)2)

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

–

(1) W

(1) W

(1) W

–

–

(1) T, P ro-ro

(1) T, P ro-ro

(1) T, P ro-ro

–

–

nie dotyczy

C, G, Z

(1) M

nie dotyczy

C, G, Z

(1) M

nie dotyczy

C, G, Z

(1) M

–

–

(1) C

(1) C

(1) C

–

–

(1) M

(1) M

(1) M

–

–

(1) G

(1) G

(1) G

–

–

Kodeks bezpiecznego

załadunku i rozładunku

masowców (BLU)

Międzynarodowy kodeks

budowy i wyposażenia statków

przewożących niebezpieczne

chemikalia luzem (IBC)

Międzynarodowy morski

kodeks stałych ładunków

masowych (IMSBC)

Międzynarodowy kodeks

budowy i wyposażenia statków

przewożących skroplone gazy

luzem (IGC)

Dotyczy statków o długości 24 m i powyżej.

Nie dotyczy łodzi oraz łodzi rybackich o długości poniżej 15 m.

Lp.

Wyszczególnienie

12

Międzynarodowy kodeks

bezpieczeństwa jednostek

szybkich (HSC 1994

i HSC 2000) oraz

Międzynarodowy kodeks

bezpieczeństwa jednostek

dynamicznie unoszonych (DSC)

Kodeks w sprawie bezpiecznej

praktyki przy przewozie

ładunków drewna na pokładzie

krajowa

osłonięta

portowa

(1)

Jednostki szybkie

lub dynamicznie

unoszone

(1)

Jednostki

szybkie lub

dynamicznie

unoszone

–

–

–

(1) T

do przewozu

drewna

(1) T

(1) T

do przewozu

drewna

(1) T

(1) T

do przewozu

drewna

(1) T

–

–

–

–

nie dotyczy

C, G, Z, M

nie dotyczy

C, G, Z, M

nie dotyczy

C, G, Z, M

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

–

–

(1) W

(1) W

(1) W5)

(1) W

–

(1) W

–

–

–

–

Mapy pilotowe

(Ocean Passages)6)

(wydawnictwo Admiralicji

Brytyjskiej)

Międzynarodowy kod

sygnałowy

(1) W

–

–

–

–

(1) W

(1) W

(1) W

–

–

21

Nawigacyjny słownik

frazeologiczny IMO

(1) W

(1) W

–

–

–

22

Locja7)

(1) W

(1) W

(1) W

–

–

23

Spis świateł7)

(1) W

(1) W

(1) W

–

–

24

Spis radiostacji nautycznych7)

(1) W

(1) W

–

–

–

25

Rocznik astronomiczny

(1) W6)

–

–

–

–

15

16

17

18

19

20

5)

6)

7)

Rodzaj żeglugi

przybrzeżna

14

4)

Poz. 142

międzynarodowa

13

3)

– 37 –

Międzynarodowy morski

kodeks towarów

niebezpiecznych (IMDG),

Poradnik postępowania dla

statków w nagłych wypadkach

przy przewozie towarów

niebezpiecznych

oraz

Poradnik pierwszej pomocy

medycznej przy wypadkach

powstałych podczas przewozu

towarów niebezpiecznych3)

Przepisy portowe

obowiązujące na polskich

obszarach morskich4)

Międzynarodowy lotniczy

i morski poradnik

poszukiwania i ratowania

(IAMSAR)

Regulacje radiowe ITU-R

Podręcznik medyczny dla

kapitanów statków

Dotyczy statków przewożących ładunki niebezpieczne.

Dla portów w planowanej podróży.

Dotyczy statków uprawiających żeglugę poza obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej.

Dotyczy tylko żeglugi oceanicznej.

Na planowaną podróż.

Lp.

Wyszczególnienie

Poz. 142

Rodzaj żeglugi

międzynarodowa

przybrzeżna

krajowa

osłonięta

portowa

–

–

–

–

26

Tablice astronomiczne

(1) W

27

Tablice pływów7)

(1) W

(1) W

–

–

–

28

Tablica poglądowa kodu

flagowego

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

–

29

Tablica sygnałów ratunkowych

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

30

Znaki i skróty stosowane na

mapach2)

(1) W

(1) W

(1) W

–

–

31

Katalog map morskich2), 8)

(1) W

–

–

–

32

Identyfikator gwiazd

(1) W6)

–

–

–

–

33

Aktualne tabele dewiacji2)

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

(1) W

34

Zestaw do pracy na mapach

(1) W

(1) W

–

–

–

6)

–

Objaśnienia

Liczba w nawiasie – oznacza wymaganą ilość

Litera – oznacza rodzaj statku, do którego odnoszą się wymagania

T: statek towarowy

P ro-ro: statek pasażerski typu ro-ro

Z: zbiornikowiec do przewozu ropy naftowej i jej produktów

C: chemikaliowiec

G: gazowiec

M: masowiec do przewozu ładunków suchych

W: wszystkie statki

Uwaga: Wydawnictwa i podręczniki znajdujące się na statku powinny być aktualne.

8)

Dotyczy, jeżeli na statku wykorzystywane są papierowe mapy nawigacyjne.

ROZKŁADY ALARMOWE I INSTRUKCJE ALARMOWE

I INSTRUKCJE

ORAZROZKŁADY

ALARMY ALARMOWE

ĆWICZEBNE

I PRÓBNE ALARMOWE

NA STATKU

Poz. 142

Załącznik nr 527)

Załącznik nr 527)

SPRZĘTSPRZĘT

POŻARNICZY

I OCHRONA

STATKU

POŻARNICZY

I OCHRONAPRZECIWPOŻAROWA

PRZECIWPOŻAROWA STATKU

Część A

Rodzaj, liczba, rozmieszczenie i sposób przeprowadzania kontroli

sprzętu pożarniczego na statku

I. Postanowienia ogólne

1. Dla statków, dla których nie wymaga się opracowania planu ochrony

przeciwpożarowej, rodzaj i ilość sprzętu pożarniczego ustala się zgodnie z tabelą

zawartą w pkt VIII, przy uwzględnieniu norm przenoszących normy EN ISO 9094-1

i EN ISO 9094-2, oraz wpisuje do wykazu minimalnego wyposażenia w sprzęt

pożarniczy dla statku o pojemności brutto (GT) poniżej 150 jednostek, opracowanego

według poniższego wzoru.

Nazwa statku

Armator

Pojemność brutto

Długość pomiarowa (m)

Moc maszyn (kW)

Lp.

Rodzaj sprzętu gaśniczego

1 Wąż i prądownica uniwersalna

Gaśnica (typ i wielkość)

Ilość (szt.)

Rozmieszczenie

płynowa

proszkowa

śniegowa

3 Koc gaśniczy

4 Topór strażacki i łom

5 Rękawice ognioochronne

6 Wyposażenie strażackie

UWAGI

2

…………………………….……..

miejscowość, data

…………………………….……..

podpis osoby upoważnionej

Powyższy wymóg nie dotyczy statków, dla których wydaje się kartę bezpieczeństwa „Ł”.

2. W przypadku statków podlegających Konwencji SOLAS ustalony rodzaj, liczbę oraz

rozmieszczenie sprzętu pożarniczego należy wpisać do książki bezpieczeństwa

pożarowego statku.

27)

27)

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

II. Zasady rozmieszczania sprzętu pożarniczego

1. Sprzęt pożarniczy umieszcza się w łatwo dostępnych i widocznych miejscach na statku

oraz oznacza odpowiednio oświetloną tabliczką z symbolem używanym na planie

ochrony przeciwpożarowej.

2. Sprzęt pożarniczy nierozdysponowany na stanowiska przechowuje się w magazynku

pożarowym lub w innym specjalnie do tego przeznaczonym miejscu. Na statku, jeżeli

jest to możliwe, powinny znajdować się dwa magazynki pożarowe – jeden w rejonie

nadbudówki. Każdy magazynek pożarowy powinien być wyraźnie i w sposób trwały

oznakowany.

3. W magazynku pożarowym należy przewidzieć odpowiednie stanowiska do przeglądów

i konserwacji przechowywanego sprzętu oraz zapasów, aby utrzymywać je w stanie

przydatności do natychmiastowego użycia.

4. W pomieszczeniach statku węże tłoczne powinny być na stałe przyłączone do hydrantów.

5. Gaśnice rozmieszcza się i przechowuje w taki sposób, aby ich skuteczność gaśnicza nie

uległa zmniejszeniu pod wpływem warunków pogodowych, drgań lub innych

czynników zewnętrznych.

6. Gaśnic na dwutlenek węgla nie umieszcza się w pomieszczeniach mieszkalnych.

7. W posterunkach dowodzenia oraz innych pomieszczeniach, w których znajduje się

wyposażenie elektryczne, elektroniczne lub urządzenia niezbędne dla bezpieczeństwa

statku, gaśnice powinny zawierać taki czynnik gaśniczy, który nie przewodzi prądu i nie

jest szkodliwy dla wyposażenia i urządzeń.

8. Na statku powinny znajdować się instrukcja przeciwpożarowa i pożarnicze tablice

informacyjne z napisem „NIEBEZPIECZEŃSTWO – DANGER” oraz „NIE PALIĆ –

NO SMOKING”. Tablice powinny mieć minimum 840 × 600 mm, być białe,

z 20-milimetrowym czerwonym obrzeżem i z czarnymi napisami o wysokości minimum

120 mm.

III. Gaśnice przenośne i przewoźne

1. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS każda gaśnica proszkowa lub gaśnica na

dwutlenek węgla powinna mieć pojemność co najmniej 5 kg, a każda gaśnica pianowa –

co najmniej 9 l. Masa każdej gaśnicy przenośnej nie powinna przekraczać 23 kg, a jej

zdolność do gaszenia powinna być co najmniej równoważna ze zdolnością do gaszenia

gaśnicy płynowej 9-litrowej.

2. Czynnik gaśniczy zastosowany w gaśnicy powinien być odpowiedni do grupy pożaru,

jaki może powstać w pomieszczeniu, do którego gaśnica jest przeznaczona.

3. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS należy przygotować do każdego typu

gaśnic, które załoga może ponownie naładować na statku, ładunki zapasowe – 100 %

dla pierwszych 10 gaśnic i 50 % dla pozostałych gaśnic (przy czym nie wymaga się

więcej niż 60 kompletów ładunków zapasowych). Na statku należy umieścić instrukcje

napełniania gaśnic. Na statkach niepodlegających Konwencji SOLAS liczba ładunków

zapasowych wynika z rejonu żeglugi i przeznaczenia tych statków.

4. W przypadku gaśnic, które nie mogą być ponownie napełniane na statku, należy

przygotować dodatkowe gaśnice zapasowe tego samego typu i tej samej objętości,

w takiej liczbie, jak określono w przypadku ładunków zapasowych. Do każdej gaśnicy

przewoźnej, którą można napełnić na statku, należy przygotować jeden ładunek

zapasowy.

5. W pomieszczeniu gaśnice powinny być umieszczane w łatwo dostępnym miejscu. Jedna

z gaśnic w danym pomieszczeniu powinna znajdować się w pobliżu wejścia.

IV. Przenośny zestaw pianowy

Przenośny zestaw pianowy składa się z prądownicy pianowej typu zasysającego, którą

można podłączyć do wodnej instalacji gaśniczej za pomocą węża pożarniczego,

z przenośnym zbiornikiem zawierającym co najmniej 20 l środka pianotwórczego oraz

z jednego zapasowego zbiornika środka pianotwórczego. Prądownica powinna być zdolna

do wytwarzania piany odpowiedniej do gaszenia pożaru palącego się oleju, z wydajnością

przepływu roztworu środka pianotwórczego co najmniej 200 l/min.

V. Wyposażenie strażackie

Zestaw wyposażenia strażackiego składa się z

1) wyposażenia osobistego, zawierającego

a) ubranie ochronne typu lekkiego, wykonane z materiału, który chroni skórę przed

ciepłem promieniującym od ognia oraz przed oparzeniami płomieniem lub parą

i którego powierzchnia zewnętrzna powinna być wodoodporna,

b) buty i rękawice wykonane z gumy lub innego materiału nieprzewodzącego prądu

elektrycznego,

c) sztywny hełm stanowiący skuteczną ochronę przed uderzeniami,

d) elektryczną lampę bezpieczeństwa (latarkę ręczną) uznanego typu, której okres

działania to minimum 3 godziny; elektryczne lampy na zbiornikowcach oraz

elektryczne lampy przeznaczone do użycia w rejonach niebezpiecznych powinny

być typu przeciwwybuchowego,

e) pas strażacki z zatrzaśnikiem i toporkiem strażackim w pochwie;

2) niezależnego aparatu oddechowego ze sprężonym powietrzem, którego objętość

w butlach powinna wynosić co najmniej 1200 l, lub innym niezależnym aparatem

oddechowym, który powinien zabezpieczać funkcjonowanie przez co najmniej 30 min.

VI. Ucieczkowe aparaty oddechowe (EEBD)

Aparat składa się z maski twarzowej z kapturem oraz butli ze sprężonym powietrzem

zapewniającej oddychanie przez co najmniej 10 min.

VII. Wyposażenie statków w sprzęt pożarniczy i części zapasowe

1. Wyposażenie w sprzęt pożarniczy i części zapasowe statków podlegających Konwencji

SOLAS powinno odpowiadać wymaganiom tej Konwencji, natomiast pozostałych

statków – wymaganiom określonym w przepisach upoważnionej uznanej organizacji.

2. Statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej należy wyposażyć dodatkowo w

1) koc gaśniczy

a) w sterowni – 1 sztuka,

b) w przedziałach maszynowych z silnikami o łącznej mocy

− do 368 kW – 1 sztuka,

− od 368 do 735 kW – 2 sztuki,

− powyżej 735 kW – 3 sztuki,

c) przy lądowiskach dla śmigłowca – 1 sztuka,

d) w wydzielonej kotłowni – 1 sztuka;

2) sprzęt burzący (topór ciężki i łom) – 1 komplet na każdym pokładzie pomieszczeń

mieszkalnych;

3) wykrywacz gazów i 10 wskaźników rurkowych dwutlenku węgla dla statków

wyposażonych w stałe instalacje gaśnicze na dwutlenek węgla. Jeżeli na statku jest

analizator spalin, nie wymaga się wykrywacza gazów.

Gaśnica śniegowa

Przewoźna gaśnica

pianowa 45-litrowa

Koc gaśniczy

Wyposażenie

strażackie

Topór strażacki i łom

Rękawice i buty

elektroizolacyjne

1

Statek towarowy

5

3

–

2

2

1

1

2

Statek ratowniczy,

szkolny, badawczy,

hydrograficzny

5

3

–

2

–

1

1

3

Pogłębiarka

5

5

–

2

–

1

1

4

Kuter pilotowy, kontroler

badawczy, hydrograficzny,

holownik do 368 kW

5

3

–

1

–

1

1

5

Holownik, kuter pilotowy,

statek pożarniczy powyżej

368 kW

5

3

1

2

–

1

1

6

Łódź motorowa, łódź

rybacka bezpokładowa

1

–

–

1

–

–

–

7

Łódź motorowa rybacka

pokładowa ze sterówką

i dziobówką

1

1

–

1

–

–

1

8

Kuter rybacki o długości

pomiarowej do 17 m

2

1

–

1

–

1

1

9

Kuter rybacki o długości

pomiarowej powyżej 17 m

5

3

–

2

–

2

1

10

Motorówka pasażerska,

ratownicza, inspekcyjna,

hydrograficzna,

gospodarcza, cumownicza,

pilotowa

2

1

–

1

–

–

1

11

Barka bez napędu

1

1

–

–

–

–

1

12

Barka z napędem

3

2

–

1

–

1

1

13

Baza nurkowa bez napędu,

warsztat pływający

2

1

–

1

–

1

1

14

Szalanda bez napędu

2

1

–

1

–

–

–

15

Szalanda z napędem,

dźwig pływający

4

3

–

2

–

1

1

16

Koszarka

3

1

–

1

–

1

1

Rodzaj statku

Liczba równa liczbie zainstalowanych zaworów hydrantowych na statku

Lp.

Wąż tłoczny,

prądownica

uniwersalna

Gaśnica płynowa lub

równoważna

VIII. Minimalne wyposażenie w sprzęt pożarniczy statków niepodlegających Konwencji

SOLAS o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek

Uwagi

1. Wyposażenie strażackie wymagane jest na statkach towarowych o pojemności brutto

(GT) 150 jednostek i powyżej.

2. Minimalne wyposażenie w sprzęt pożarniczy statków niepodlegających Konwencji

SOLAS o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej oraz jego rozmieszczenie

ustala właściwy dyrektor urzędu morskiego – w ilościach niemniejszych niż podane

w tabeli.

IX. Kontrola sprzętu pożarniczego

1. Gaśnice, aparaty oddechowe i ucieczkowe aparaty oddechowe należy co 12 miesięcy

poddawać okresowym przeglądom, które wykonują podmioty dokonujące atestacji

urządzeń i wyposażenia statku, uznane przez administrację morską zgodnie z art. 17

ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2025 r.

poz. 883 i 1535).

2. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS sprzęt pożarniczy powinien być

systematycznie kontrolowany i utrzymywany w stałej sprawności do

natychmiastowego użycia przez oficera wyznaczonego przez kapitana statku, zgodnie

z wytycznymi IMO1).

3. Na pozostałych statkach wewnętrzne kontrole sprzętu pożarniczego powinny być

przeprowadzane co 3 miesiące przez kapitana statku lub wyznaczonego oficera

pokładowego. Fakt przeprowadzenia kontroli odnotowuje się w dzienniku

pokładowym.

1)

Cyrkularz IMO MSC/Circ. 1432 z dnia 31 maja 2012 r. – Zmienione wytyczne w sprawie utrzymania

i inspekcji systemów i urządzeń ochrony przeciwpożarowej (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76).

Część B

Opracowywanie i przechowywanie planu ochrony przeciwpożarowej

na statku

I.

Postanowienia ogólne

1. Plan ochrony przeciwpożarowej, zwany dalej „planem”, może być połączony

z planem rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych oraz planem ewakuacji

statku. Dla połączonych planów ustala się nazwę: PLAN BEZPIECZEŃSTWA –

SAFETY PLAN.

2. Część B ma zastosowanie do opracowywania planu dla statków morskich nowo

wybudowanych oraz statków poddanych przebudowie, remontom, wymianie

wyposażenia, jak również statków będących w eksploatacji w przypadku, gdy

okoliczności wymagają zmiany planu.

4. Plan opracowuje się na podstawie dokumentacji statku zatwierdzonej przez

upoważnioną uznaną organizację.

5. Aby zapewnić właściwą kontrolę bezpieczeństwa pożarowego statku, jeden

egzemplarz planu przekazuje się do właściwego dyrektora urzędu morskiego.

6. Plan wywiesza się na statku w widocznych miejscach: na korytarzach, w holach,

w centrum dowodzenia. Duplikat planu powinien być ulokowany na zewnątrz

nadbudówki, w oznaczonym pojemniku. Miejsce umieszczenia planu powinno być

oznakowane zgodnie z wytycznymi IMO2).

II. Przepisy obowiązujące przy opracowywaniu planów ochrony przeciwpożarowej

Przy opracowywaniu planów należy w szczególności uwzględnić

1) postanowienia rozdziału II-2 Konwencji SOLAS;

2) symbole graficzne do stosowania na planach, podane w dokumentach IMO3);

3) przepisy upoważnionej uznanej organizacji.

III. Zadania i przeznaczenie planu ochrony przeciwpożarowej

Plan powinien

1) umożliwić załogom statków, jednostkom straży pożarnej i odpowiedzialnym za

bezpieczeństwo pożarowe pracownikom stoczni zapoznanie się z rodzajami

i rozmieszczeniem

a) posterunków dowodzenia i posterunków pożarowych,

b) przegród przeciwpożarowych pionowych i poziomych,

2)

3)

Cyrkularz IMO MSC/Circ.451 z dnia 24 września 1986 r. – Wytyczne w sprawie rozmieszczenia planów

ochrony przeciwpożarowej przeznaczonych dla lądowej straży pożarnej (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76).

Rezolucja IMO A.952(23) – Symbole graficzne stosowane na planach ochrony przeciwpożarowej na statkach,

przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne IMO w dniu 5 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76). Na

statkach zbudowanych przed dniem 1 stycznia 2004 r. na planach ochrony przeciwpożarowej nadal mogą być

stosowane symbole podane w rezolucji IMO A.654(16) – Symbole graficzne stosowane na planach ochrony

przeciwpożarowej, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne IMO w dniu 19 października 1989 r. (Dz. Urz. MIiR

z 2014 r. poz. 76).

c) drzwi i zamknięcia otworów w przegrodach przeciwpożarowych,

d) dróg ewakuacji z rejonów i pomieszczeń statków,

e) urządzeń odcinających i wyłączających systemy wentylacji,

f) zbiorników paliwa i olejów smarowych z zaworami zdalnego odcinania,

g) urządzeń wykrywczo-sygnalizacyjnych pożaru i alarmowych,

h) pomp pożarniczych z zaworami instalacji wodno-hydrantowej,

i) stałych instalacji gaśniczych oraz przenośnego sprzętu pożarniczego

zainstalowanego na statku,

j) ucieczkowych aparatów oddechowych,

k) chemicznych ubrań ochronnych;

2) stanowić pomoc w prowadzeniu akcji ratowniczo-gaśniczej i szkoleniu załóg

statków oraz jednostek straży pożarnej;

3) stanowić podstawę prawidłowego rozmieszczenia przenośnego sprzętu pożarniczego

na statkach w końcowej fazie budowy i w trakcie ich eksploatacji.

IV. Podziałka i format planu ochrony przeciwpożarowej

1. Plan powinien być wykonany w skali zapewniającej jego praktyczne wykorzystanie

oraz możliwość naniesienia odpowiednich elementów konstrukcyjnych statku, symboli

urządzeń ochrony przeciwpożarowej i wyposażenia pożarniczego oraz innych znaków

i napisów.

Do wykonania planu zaleca się przyjmowanie następujących podziałek

1) dla statków o długości całkowitej do 50 m – 1:50;

2) dla statków o długości całkowitej od 51 m do 150 m – 1:100;

3) dla statków o długości całkowitej od 151 m do 200 m – 1:200;

4) dla statków o długości całkowitej powyżej 200 m – 1:300.

2. Plan powinien być wykonany w miarę możliwości na jednym arkuszu. Dla statków

wielopokładowych (statki pasażerskie, promy pasażersko-samochodowe, statki do

przewozu samochodów itp.) dopuszcza się wykonanie planu na dwóch lub więcej

arkuszach.

V. Rysunki planu ochrony przeciwpożarowej

1. Na planie jest zawarty przekrój wzdłużny statku w płaszczyźnie symetrii, widoki

z góry wszystkich pokładów i platform oraz widok na zbiorniki denne paliwa.

2. Obrysy konstrukcji statku i jego wyposażenia, istotne dla bezpieczeństwa pożarowego,

wykonuje się na planie czarnymi liniami. Na plan nie należy nanosić szczegółów, które

nie obrazują ochrony przeciwpożarowej statku, ponieważ mogłyby zmniejszyć

czytelność planu lub uniemożliwić w szczególności naniesienie w odpowiednich

miejscach właściwych symboli i opisów.

3. Na przekroju wzdłużnym lub na każdym pokładzie należy oznaczyć

1) rozmieszczenie posterunków dowodzenia i posterunków pożarowych;

2) rodzaj i rozmieszczenie przegród przeciwpożarowych pionowych i poziomych,

dzielących przestrzeń kadłuba i nadbudówki (ewentualnie pokładówki) na

odpowiednie strefy pionowe i poziome;

3) drzwi w przegrodach przeciwpożarowych i szybach klatek schodowych ze

stanowiskami sterowania nimi;

4) schody, zejściówki, szyby dźwigów pionowych i luków transportowych

umożliwiające dostęp do poszczególnych przedziałów, pomieszczeń i pokładów –

z uwidocznieniem korytarzy, drzwi i dróg ewakuacyjnych;

5) urządzenia zdalnego wyłączania wentylatorów, zamykania otworów kanałów

wentylacyjnych, świetlików, przestrzeni pierścieniowych wokół kominów oraz

innych zamknięć ograniczających ciąg oraz przenikanie dymu i płomieni;

6) urządzenia do uruchamiania alarmu;

7) rozmieszczenie centralek wykrywczo-sygnalizacyjnych pożaru i ich repetytorów

oraz pomieszczenia chronione;

8) rozmieszczenie stałych instalacji gaśniczych ze stanowiskami ich uruchamiania

oraz pomieszczenia chronione tymi instalacjami;

9) pompy pożarnicze ze stanowiskami ich uruchamiania i rozmieszczeniem zaworów

hydrantowych oraz łączników międzynarodowych;

10) rozmieszczenie zbiorników paliwa i olejów smarowych ze stanowiskami zdalnego

zamykania zaworów odcinających;

11) rozmieszczenie sprzętu pożarniczego.

4. Na poszczególnych pokładach powinny być naniesione pomieszczenia mieszkalne,

służbowe, maszynowe i przemysłowe wraz z korytarzami przyległymi do tych

pomieszczeń oraz pomieszczenia ładunkowe, pomieszczenia kategorii specjalnej

i pompownie.

5. W pomieszczeniach maszynowych należy zaznaczyć obrysami silniki główne, kotły

parowe, spalarki, zespoły prądotwórcze, zbiorniki sprężonego powietrza, zbiorniki

paliwa i oleju smarowego o pojemności 1 m3 oraz główne tablice rozdzielcze.

Dla statków zbudowanych w dniu 1 stycznia 2013 r. i później na przekroju wzdłużnym

planu należy zaznaczyć za pomocą strzałki (na zielono) usytuowanie miejsca do

wypalania otworów ewakuacyjnych z pomieszczenia maszynowni. Miejsce to należy

zaznaczyć na kadłubie statku w sposób trwały, w uzgodnieniu z upoważnioną uznaną

organizacją. Jeżeli jest to możliwe ze względu na konstrukcję statku, wymiary otworu

nie powinny mieć mniej niż 600 mm szerokości i 900 mm wysokości.

Na statkach, gdzie odstępy miedzy wręgami w przedziale maszynowym są mniejsze

niż 600 mm, oznaczenie otworu, o którym mowa powyżej, nie jest wymagane.

Przykład poprawnego oznaczenia otworu ewakuacyjnego na planie przedstawia

poniższy rysunek.

– wręgi

– nr wręgu

10

– miejsce wypalenia utworu

PB

– prawa burta

LB

– lewa burta

6. Na planie należy zaznaczyć usytuowanie magazynów sprzętu pożarniczego.

Magazyny sprzętu pożarniczego mogą być usytuowane w pomieszczeniach, z których

wyjścia prowadzą na otwarty pokład lub korytarz mający bezpośrednie połączenie

z pokładem otwartym.

VI. Oznakowanie planu ochrony przeciwpożarowej

1. Symbole graficzne powinny być naniesione na plan w takiej pozycji, w jakiej są

usytuowane na tablicy symboli graficznych, z wyjątkiem symboli drzwi oraz strzałek

określających kierunek ewakuacji.

2. Symbole graficzne powinny być nanoszone na plan możliwie dokładnie w miejscach

odpowiadających rzeczywistemu położeniu urządzenia lub wyposażenia pożarniczego

statku, a ich ogólna liczba powinna być podana w tablicy symboli.

3. Symbole graficzne, które nie mieszczą się w danym pomieszczeniu na planie, można

umieszczać obok tego pomieszczenia na odnośnikach.

4. Pomieszczenia chronione jednocześnie instalacjami gaśniczymi i wykrywczymi

można oznaczyć pojedynczymi symbolami czujek pożarowych odpowiedniego

rodzaju w połączeniu z odpowiednimi symbolami obszarów chronionych.

5. Na plan nanosi się symbole graficzne wyposażenia pożarniczego – niemniej, niż

wynika to z przepisów, o których mowa w części II.

6. Przegrody typu A-0, tworzące poprzeczne grodzie wodoszczelne, sięgające do

pokładu grodziowego i dzielące statek na przedziały wodoszczelne, należy narysować

pogrubioną linią ciągłą (o grubości około 1 mm). Nie wymaga się dodatkowego

oznakowania tego typu przegród na rysunkach i tabliczce rysunkowej planu.

7. Symbole graficzne w tablicy symboli planu powinny być naniesione według

kolejności numerów od dołu ku górze.

8. Obrysy zbiorników paliwa i olejów smarowych powinny być obramowane brązową

linią.

VII. Opis planu

1. Na planie umieszcza się tablicę symboli z objaśnieniami ich znaczenia

i charakterystyką urządzeń ochrony przeciwpożarowej oraz wyposażenia

pożarniczego – według poniższego wzoru.

1

Poz.

Item

Symbol

Symbol

Konstr.

Kreślił

Sprawdz.

Skala

Format

Pow.

w m2

J m LICZBA

U. m QUANT.

ZNACZENIE SYMBOLU

MEANING OF SYMBOL

NAZWA ZAKŁADU

NAZWA STATKU

PLAN OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ

FIRE CONTROL PLAN

Zmiany

N U M E R

R Y S U N K U

2. Na planie należy podać następujące dane statku

1) długość całkowitą;

2) szerokość maksymalną;

3) wysokość do pokładu głównego;

4) pojemność brutto;

5) moc silników głównych;

6) ilość załogi i pasażerów;

7) numer IMO.

3. Na planie należy opisać pomieszczenia mieszkalne, służbowe, maszynowe,

przemysłowe, ładunkowe, pomieszczenia kategorii specjalnej i pompownie. Opisy

można nanieść w obrysie pomieszczenia, podając jego nazwę lub numer

identyfikacyjny. W przypadku oznaczenia pomieszczeń numerami identyfikacyjnymi

należy sporządzić osobną tabelę zgodnie z poniższym wzorem – z podaniem ich nazw.

Nr ident.

Ident. No.

Poz. 142

WYKAZ POMIESZCZEŃ

LIST OF ACCOMODATION

Nazwa pomieszczenia

Name of accommodation

4. W osobnej tabeli należy opisać zbiorniki paliwa i oleju smarowego z podaniem ich

pojemności – zgodnie z poniższym wzorem. Zamiast osobnej tabeli można opisać

zbiorniki w miejscu ich usytuowania, jeżeli taka możliwość istnieje.

Nr zbiornika

No. of tank

ZESTAWIENIE ZBIORNIKÓW

TANK ARRANGEMENT

Przeznaczenie

Purpose

Położenie

wr – wr

Location

fr – fr

Objętość

m3

Volume

m3

5. Aby zapewnić skuteczność gaśniczego działania dwutlenku węgla lub innego gazu

obojętnego, który jest stosowany do gaszenia pożaru, na statkach wyposażonych w stałą

gazową instalację gaśniczą

1) należy przeprowadzić inwentaryzację wszystkich otworów zamykanych do siłowni

okrętowych oraz ładowni, w szczególności drzwi, klap, żaluzji, głowic

wentylatorów, cięgieł, a następnie sporządzić zestawienie według poniższego

wzoru.

WYKAZ URZĄDZEŃ ODCINAJĄCYCH WENTYLACJĘ POMIESZCZEŃ CHRONIONYCH

INSTALACJĄ GAŚNICZĄ CO2

LIST OF EQUIPMENT OF VENTILATION OF COMPARTMENT PROTECTED BY CO2

EXTIGUISHING INSTALATION

Nr

No.

Rodzaj urządzenia

Type of equipment

Lokalizacja urządzenia

Location of equipment

Nazwa pomieszczenia bronionego

Name of compartment to be cut off

2) wszystkie urządzenia odcinające wentylację na statku należy oznakować numerem

nadanym w wykazie;

3) numerację otworów należy rozpocząć od najniżej położonego pokładu ku górze oraz

od rufy do dziobu;

4) należy oznakować zamykane otwory, posługując się ustaloną w zestawieniu

numeracją i według poniższych wzorów

a) dla siłowni okrętowej znaki mają postać żółtego koła o średnicy 100 mm,

w którym na środku jest czarna liczba zapisana cyframi arabskimi o wysokości

50 mm, określająca ustalony numer urządzenia zamykającego otwór

wentylacyjny,

b) dla ładowni statków znaki mają postać żółtego kwadratu o boku 100 mm,

w którym na środku jest czarna liczba określająca ustalony numer.

6. Przy opisywaniu pomieszczeń, zbiorników i urządzeń ochrony przeciwpożarowej

należy kierować się zasadą, że wszystkie te elementy leżące po prawej stronie

płaszczyzny symetrii statku powinny być oznaczone numerami nieparzystymi,

natomiast leżące po lewej stronie płaszczyzny symetrii statku – numerami parzystymi.

7. Wszystkie zestawienia powinny być naniesione z prawej strony rysunków planu i po

lewej stronie tabliczki rysunkowej.

8. Plan statku uprawiającego żeglugę międzynarodową powinien być wykonany w języku

polskim i języku angielskim.

9. Dla planu statku uprawiającego żeglugę międzynarodową ustala się nazwę: PLAN

OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ – FIRE CONTROL PLAN. W przypadku

naniesienia oznakowania środków i urządzeń ratunkowych ustala się nazwę: PLAN

BEZPIECZEŃSTWA – SAFETY PLAN.

Załącznik nr 627)

SZCZEGÓLNE WYMAGANIA STATECZNOŚCI

SZCZEGÓLNE

WYMAGANIA STATECZNOŚCI

STATKÓW

PASAŻERSKICH

TYPU RO-RO

Załącznik nr 627)

STATKÓW PASAŻERSKICH TYPU RO-RO

I. Szczególne wymagania stateczności statków pasażerskich typu ro-ro, dla których

stosuje się wymagania prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90

1. Oprócz wymagań prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90,

dotyczących podziału wodoszczelnego i stateczności w stanie uszkodzonym, statek

powinien dodatkowo spełniać wymagania określone w ust. 2–7.

2. Podczas uwzględniania wpływu hipotetycznej ilości wody morskiej, która w wyniku

uszkodzenia zgodnie z założeniem zgromadzi się na pierwszym pokładzie powyżej

wodnicy konstrukcyjnej w pomieszczeniach ładunkowych ro-ro lub w pomieszczeniach

kategorii specjalnej, określonych w prawidle 3 rozdziału II-2 Konwencji SOLAS 90,

zwanym dalej „uszkodzonym pokładem ro-ro”, przy przyjęciu, że pokład ten jest

uszkodzony, powinny zostać spełnione postanowienia prawidła 8.2.3 części B

rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90.

3. Wymagania prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90 inne niż wskazane

w ust. 2 nie muszą być spełnione, jeżeli są spełnione szczególne wymagania

stateczności.

4. Przyjętą ilość wody, o której mowa w ust. 2, oblicza się na podstawie stałej odległości

powierzchni wody

1) od najniższego punktu krawędzi pokładu ro-ro w rejonie uszkodzonego przedziału

albo

2) jeżeli krawędź pokładu ro-ro w rejonie uszkodzonego przedziału jest zanurzona –

od wodnicy na wodzie spokojnej dla wszystkich kątów przechyłu i przegłębienia,

wyznaczonej w następujący sposób

a)

0,5 m, jeżeli wolna burta po uszkodzeniu (fr) wynosi maksimum 0,3 m,

b) 0,0 m, jeżeli wolna burta po uszkodzeniu (fr) wynosi minimum 2,0 m,

c)

wartości pośrednie, wyznaczone za pomocą interpolacji liniowej, jeżeli

pozostała wolna burta po uszkodzeniu (fr) mieści się w przedziale 0,3–2,0 m

– gdzie wolna burta po uszkodzeniu (fr) jest minimalną odległością między

uszkodzonym pokładem ro-ro a końcową wodnicą w rejonie uszkodzenia

w rozpatrywanym przypadku awarii, bez uwzględnienia wpływu ilości wody

zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie ro-ro.

5. Jeżeli statek jest wyposażony w wysoce wydajny system odwadniający, do obliczeń

ilości wody, o której mowa w ust. 2, dopuszcza się przyjęcie stałej odległości

powierzchni wody niższej od wartości obliczonej zgodnie z ust. 4.

6. W przypadku obliczeń dokonywanych dla statków uprawiających żeglugę

w określonych i ograniczonych rejonach eksploatacji dopuszcza się zmniejszenie stałej

odległości powierzchni wody obliczonej zgodnie z ust. 4, zastępując ją

1) wartością 0,0 m, jeżeli znacząca wysokość fali (hs), charakteryzująca dany rejon,

wynosi co najwyżej 1,5 m;

2) wartością ustaloną zgodnie z ust. 2, jeżeli znacząca wysokość fali (hs),

charakteryzująca dany rejon, wynosi co najmniej 4,0 m;

3) wartościami pośrednimi wyznaczonymi w drodze interpolacji liniowej, jeżeli

znacząca wysokość fali (hs), charakteryzująca dany rejon, mieści się w przedziale

1,5–4,0 m, pod warunkiem że

a)

właściwy organ administracji państwa bandery statku uznał, że znacząca

wysokość fali (hs), charakteryzująca dany rejon, nie jest przekraczana

z prawdopodobieństwem większym niż 10 % oraz

b) rejon eksploatacji statku oraz – jeżeli ma to zastosowanie – część roku, dla

której określono znaczącą wysokość fali (hs), są uwidocznione w certyfikatach

statku.

7. Aby ocenić wpływ przyjętej ilości wody zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie ro-ro,

o której mowa w ust. 2, stosuje się następujące wymogi

1) gródź poprzeczną lub wzdłużną uważa się za nienaruszoną, jeżeli wszystkie jej

części znajdują się między pionowymi płaszczyznami położonymi z każdej burty

statku i w odległości od zewnętrznego poszycia kadłuba równej 1/5 szerokości

statku, określonej zgodnie z prawidłem 2 rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90;

odległość tę mierzy się prostopadle do płaszczyzny symetrii statku na poziomie

najwyższej podziałowej wodnicy ładunkowej;

2) jeżeli kadłub został częściowo poszerzony, aby mógł spełnić niniejsze szczególne

wymagania stateczności, stosuje się zwiększoną wartość równą 1/5 rzeczywistej

szerokości statku, przy czym nie powinna ona wpływać na położenie przejść

grodziowych, instalacji rurociągów i innych elementów, które zostało

zaakceptowane przed tym poszerzeniem;

3) szczelność grodzi poprzecznych lub wzdłużnych, uznanych za wystarczające do

ograniczenia przyjętej ilości wody morskiej zgromadzonej na uszkodzonym

pokładzie ro-ro, powinna być współmierna do wydajności systemu odwadniającego

i powinna wytrzymywać ciśnienie hydrostatyczne wynikające z obliczeń stanów po

uszkodzeniu statku.

Wysokość takich grodzi powinna wynosić co najmniej 4 m, jeżeli wysokość

powierzchni wody nad pokładem nie jest mniejsza niż 0,5 m. Dla innych

przypadków wysokość grodzi może być obliczona według wzoru

hgr = 8hw

gdzie

hgr – oznacza wysokość grodzi,

hw – oznacza wysokość powierzchni wody nad pokładem.

W każdym przypadku minimalna wysokość grodzi nie powinna być mniejsza niż

2,2 m, a w przypadku statku z podwieszanymi pokładami samochodowymi

minimalna wysokość grodzi nie powinna być mniejsza niż wysokość do dolnej

krawędzi podwieszonego pokładu samochodowego w położeniu opuszczonym;

4) w przypadku rozwiązań specjalnych, takich jak podwieszane pokłady o pełnej

szerokości i szerokie szyby burtowe, na podstawie szczegółowych badań

modelowych mogą zostać przyjęte inne wysokości grodzi;

5) wpływ przyjętej ilości zgromadzonej wody morskiej nie musi być brany pod uwagę

dla przedziału z uszkodzonym pokładem ro-ro, pod warunkiem że przedział ten ma

z każdej strony pokładu furty odwadniające, równomiernie rozmieszczone wzdłuż

burt przedziału, spełniające następujące warunki

a)

A ≥ 0,3 l, gdzie A oznacza całkowitą powierzchnię furt odwadniających na

każdej stronie pokładu [m2], a l – długość przedziału [m] oraz

b) w najgorszych warunkach uszkodzenia statek powinien utrzymywać wolną

burtę po uszkodzeniu (fr) o wartości co najmniej 1 m, bez uwzględnienia

wpływu przyjętej ilości wody na uszkodzonym pokładzie ro-ro, oraz

c)

górne krawędzie furt odwadniających powinny znajdować się niewyżej niż

0,6 m ponad uszkodzonym pokładem ro-ro, a dolne krawędzie furt powinny

znajdować się niewyżej niż 2 cm nad pokładem, oraz

d) furty odwadniające powinny być wyposażone w urządzenia zamykające lub

klapy, zapobiegające wdarciu się wody na pokład ro-ro i jednocześnie

umożliwiające odprowadzenie wody, która może się zgromadzić na tym

pokładzie;

6) jeżeli przyjmuje się, że gródź położona powyżej pokładu ro-ro jest uszkodzona, oba

przedziały graniczące z tą grodzią należy przyjmować jako zatopione do tej samej

wysokości, obliczonej zgodnie z ust. 4 lub 6.

II. Szczególne wymagania stateczności statków pasażerskich typu ro-ro, dla których

stosuje się wymagania części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020

Statek powinien spełniać wymagania części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020, przy

czym na zasadzie odstępstwa od wymagań prawidła 6.2.3 części B rozdziału II-1 Konwencji

SOLAS 2020 wymagany wskaźnik podziału grodziowego R ustala się w następujący sposób

Liczba osób na statku (N)

Wymagany wskaźnik podziału grodziowego (R)

N < 1000

R = 0,000088 * N + 0,7488

1000 ≤ N ≤ 1350

R = 0,0369 * ln (N + 89,048 ) + 0,579

gdzie N – oznacza łączną liczbę osób na statku.

Warszawa, dnia 9 lutego 2026 r.

Poz. 142

OBWIESZCZENIE

MINISTRA INFRASTRUKTURY 1)

z dnia 13 stycznia 2026 r.

w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju

w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie

1. Na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych

aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego

uprawiania żeglugi przez statki morskie (Dz. U. z 2021 r. poz. 1840), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 marca 2025 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków

bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie (Dz. U. poz. 391).

2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity rozporządzenia nie obejmuje odnośnika nr 2 oraz

§ 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 marca 2025 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie (Dz. U. poz. 391), które stanowią

„2) Niniejsze rozporządzenie w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

2023/946 z dnia 10 maja 2023 r. w sprawie zmiany dyrektywy 2003/25/WE w odniesieniu do włączenia ulepszonych wymogów stateczności i dostosowania tej dyrektywy do wymogów stateczności określonych przez Międzynarodową Organizację Morską (Dz. Urz. UE L 128 z 15.05.2023, str. 1).”

„§ 2. Statki podlegają dostosowaniu do przepisów niniejszego rozporządzenia w zakresie wyposażenia w środki

i urządzenia ratunkowe, urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe w terminie 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Załącznik do obwieszczenia Ministra Infrastruktury

z dnia 13 stycznia 2026 r. (Dz. U. poz. 142)

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA INFRASTRUKTURY I ROZWOJU 1)

z dnia 9 grudnia 2014 r.

w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie2)

Na podstawie art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2025 r. poz. 883

i 1535) zarządza się, co następuje

Rozdział 1

Przepisy ogólne

§ 1. 1. Przepisów rozporządzenia, z wyjątkiem rozdziałów 3 i 4, nie stosuje się do statków o obcej przynależności.

2. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do

1)

jachtów morskich;

2)

statków żeglugi śródlądowej uprawiających żeglugę na wodach morskich;

3)

statków niepodlegających wpisowi do rejestru okrętowego lub rejestru prowadzonego przez dyrektora urzędu morskiego.

§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

Konwencja SOLAS – konwencję, o której mowa w art. 5 pkt 33 lit. a ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą”;

1a)3) Konwencja SOLAS 90 – Konwencję SOLAS w wersji zmienionej rezolucją MSC.117(74) przyjętą podczas 74. sesji

Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 6 czerwca 2001 r.;

1b)3) Konwencja SOLAS 2009 – Konwencję SOLAS w wersji zmienionej rezolucją MSC.216(82) przyjętą podczas

82. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 8 grudnia 2006 r.;

1c)3) Konwencja SOLAS 2020 – Konwencję SOLAS w wersji zmienionej rezolucją MSC.421(98) przyjętą podczas

98. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 15 czerwca 2017 r.;

2)

Konwencja o liniach ładunkowych – konwencję, o której mowa w art. 5 pkt 33 lit. b ustawy;

3)

Konwencja o zapobieganiu zderzeniom – konwencję, o której mowa w art. 5 pkt 33 lit. c ustawy;

1)

2)

3)

Na dzień ogłoszenia obwieszczenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej działem administracji rządowej – gospodarka

morska kieruje Minister Infrastruktury, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia

2023 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. poz. 2725).

Niniejsze rozporządzenie dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia

– dyrektywy Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającej zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 m i większej (Dz. Urz. WE L 34 z 09.02.1998, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,

rozdz. 7, t. 4, str. 3, z późn. zm.),

– dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro (Dz. Urz. WE L 123 z 17.05.2003, str. 22, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 286, z późn. zm.),

– dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (Dz. Urz. UE L 323 z 03.12.2008, str. 33, z późn. zm.),

– dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków

pasażerskich (Dz. Urz. UE L 163 z 25.06.2009, str. 1, z późn. zm.).

Dodany przez § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 marca 2025 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie

szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie (Dz. U. poz. 391), które weszło w życie z dniem

11 kwietnia 2025 r.

4)

Kodeks HSC – Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa jednostek szybkich, określony w prawidle 1 rozdziału X

Konwencji SOLAS4);

5)

Kodeks FSS – Międzynarodowy kodeks systemów bezpieczeństwa pożarowego, określony w prawidle 3 rozdziału II-2

Konwencji SOLAS5);

6)

Kodeks LSA – Międzynarodowy kodeks środków ratunkowych, określony w prawidle 3 rozdziału III Konwencji

SOLAS6);

7)

Kodeks IMDG – Międzynarodowy morski kodeks towarów niebezpiecznych, określony w prawidle 1 rozdziału VII

Konwencji SOLAS7);

8)

Kodeks IMSBC – Międzynarodowy morski kodeks bezpiecznego przewozu stałych ładunków masowych, określony

w prawidle 1-1 rozdziału VI Konwencji SOLAS8);

9)

żegluga międzynarodowa – żeglugę poza obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem żeglugi

uprawianej przez statki pasażerskie odbywające żeglugę pomiędzy portami tego samego państwa;

10) żegluga krajowa – żeglugę na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej;

11) żegluga przybrzeżna – żeglugę w odległości niewiększej niż 20 mil morskich od brzegu w rejonie Morza Bałtyckiego

lub innego morza zamkniętego o podobnych warunkach żeglugowych;

12) żegluga osłonięta – żeglugę na Zalewie Szczecińskim, Zalewie Wiślanym, w Zatoce Puckiej oraz części Zatoki Gdańskiej na południe od linii prostej łączącej latarnię morską Hel z latarnią morską w Krynicy Morskiej;

13) żegluga portowa – żeglugę w granicach portów, a także na akwenie od północnej granicy portu Szczecin do linii równoleżnika przechodzącego przez Bramę Torową nr 4, na Kanale Piastowskim, Zalewie Kamieńskim i w cieśninie

Dziwnie do pławy W2;

14) osoba o ograniczonych możliwościach poruszania się – każdego, kto ma szczególną trudność w korzystaniu z transportu publicznego, w tym osoby w podeszłym wieku, osoby niepełnosprawne, osoby z zaburzeniami narządów zmysłów, osoby na wózkach inwalidzkich, kobiety ciężarne oraz osoby z małymi dziećmi;

15) szybki statek pasażerski – statek określony w prawidle 1 rozdziału X Konwencji SOLAS, przewożący więcej niż

12 pasażerów, przy czym szybkim statkiem pasażerskim nie jest uprawiający pasażerską żeglugę krajową statek pasażerski klasy B, C lub D, którego wyporność na projektowej wodnicy pływania jest mniejsza od 500 m3, a maksymalna

prędkość jest mniejsza niż 20 węzłów;

16) nowy statek pasażerski w żegludze krajowej – statek, którego stępkę położono lub który znajdował się na podobnym

etapie budowy niewcześniej niż w dniu 1 lipca 1998 r., przy czym za podobny etap budowy uważa się etap, w którym

a)

rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz

b)

rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo 1 % przybliżonej masy materiałów konstrukcyjnych – w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;

17)9) nowy statek pasażerski typu ro-ro – statek pasażerski typu ro-ro, który nie jest istniejącym statkiem pasażerskim typu

ro-ro;

18) istniejący statek pasażerski w żegludze krajowej – statek pasażerski w żegludze krajowej, który nie jest nowym statkiem pasażerskim w żegludze krajowej;

18a) (uchylony);10)

4)

5)

6)

7)

8)

9)

10)

Rezolucja IMO MSC.97(73) Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa jednostek szybkich, 2000 (Kodeks HSC 2000) (Dz. Urz.

MTBiGM z 2012 r. poz. 74).

Rezolucja IMO MSC.98(73) Międzynarodowy kodeks systemów bezpieczeństwa pożarowego (Kodeks FSS) (Dz. Urz. MTBiGM

z 2012 r. poz. 1).

Rezolucja IMO MSC.48(66) Międzynarodowy kodeks środków ratunkowych (Kodeks LSA) (Dz. Urz. MTBiGM z 2012 r. poz. 71).

Rezolucja IMO MSC.328(90) Międzynarodowy morski kodeks towarów niebezpiecznych (Kodeks IMDG) (Dz. Urz. MTBiGM

z 2012 r. poz. 71).

Rezolucja IMO MSC.268(85) Międzynarodowy morski kodeks bezpiecznego przewozu stałych ładunków masowych (Kodeks

IMSBC) (Dz. Urz. MTBiGM z 2012 r. poz. 71).

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

Przez § 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

18b) materiał równoważny – stop aluminium lub jakikolwiek inny materiał niepalny, który sam lub dzięki użytej izolacji

w końcowym etapie standardowej próby ogniowej wykazuje właściwości strukturalne i odporność równoważne właściwościom stali, przy czym przez standardową próbę ogniową rozumie się badanie, w którym próbki odpowiednich

grodzi lub pokładów są poddawane w piecu badawczym działaniu temperatur odpowiadających w przybliżeniu krzywej przyrostu temperatury w czasie zgodnie z metodą badania określoną w Międzynarodowym kodeksie stosowania

procedur prób ogniowych, 2010, o którym mowa w prawidle 3 rozdziału II-2 Konwencji SOLAS11);

18c) minimalna wysokość dziobu – minimalną wysokość dziobu określoną w prawidle 39 Konwencji o liniach ładunkowych;

18d) istotne naprawy, zmiany i modyfikacje – jedno z następujących działań

a)

każdą zmianę znacznie zmieniającą wymiary statku, taką jak przedłużenie poprzez wstawienie elementu śródokręcia,

b)

każdą zmianę znacznie zmieniającą możliwość przewożenia pasażerów na statku, taką jak przebudowa pokładu

przeznaczonego dla pojazdów na pomieszczenie dla pasażerów,

c)

każdą zmianę znacznie wydłużającą okres eksploatacji statku, taką jak odnowienie pomieszczeń dla pasażerów

na całym jednym pokładzie,

d)

każdą przebudowę jakiegokolwiek rodzaju statku na statek pasażerski;

19)12) istniejący statek pasażerski typu ro-ro – statek pasażerski typu ro-ro, którego stępkę położono lub który znajdował się

na podobnym etapie budowy przed dniem 5 grudnia 2024 r., przy czym za podobny etap budowy uważa się etap,

w którym

a)

rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz

b)

rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo 1 % przybliżonej masy materiałów konstrukcyjnych – w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;

20) wiek statku – wiek statku w latach, liczony od daty jego przekazania armatorowi po ukończeniu budowy;

21) pełny pokład – pokład zamknięty, wystawiony na działanie warunków pogodowych, posiadający zamontowane na

stałe zamknięcia wszystkich otworów w części wystawionej na działanie tych warunków i poniżej którego wszystkie

otwory w burtach są wyposażone w zamontowane na stałe zamknięcia, odporne co najmniej na działanie tych warunków; pełny pokład może być pokładem wodoszczelnym lub mieć konstrukcję równoważną, polegającą na tym, że

pokład niewodoszczelny jest w całości osłonięty odporną na działanie warunków pogodowych konstrukcją o odpowiedniej wytrzymałości, a także jest wyposażony w zamontowany na stałe system zamknięć odpornych na działanie

tych warunków;

22) uszkodzony pokład ro-ro – uszkodzony przedział ładunkowy typu ro-ro lub specjalny przedział ładunkowy, o którym

mowa w prawidle 3 rozdziału II-2 Konwencji SOLAS;

23) wolna burta po uszkodzeniu – najmniejszą odległość między uszkodzonym pokładem ro-ro a wodnicą pływania

w miejscu uszkodzenia, ustaloną po awarii, bez uwzględnienia skutków oddziaływania wody zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie ro-ro;

24)13) personel przemysłowy – osoby w rozumieniu definicji personelu przemysłowego zawartej w prawidle 1 rozdziału XV

Konwencji SOLAS.

Rozdział 2

Warunki w zakresie bezpiecznego uprawiania żeglugi

§ 3. Statek może być używany w żegludze morskiej, jeżeli spełnia wymagania bezpieczeństwa żeglugi dotyczące

1)

wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe;

2)

obsady łodzi ratunkowych i ratowniczych oraz tratw ratunkowych;

11)

12)

13)

Rezolucja IMO MSC.307(88) Międzynarodowy Kodeks Stosowania Procedur Prób Ogniowych (Kodeks FTP) (Dz. Urz. MGMiŻŚ

z 2020 r. poz. 11).

W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

Dodany przez § 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

3)

wyposażenia w urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe;

4)

urządzeń do podejmowania pilota;

5)

alarmów i ćwiczeń;

6)

ochrony przeciwpożarowej;

7)

zarządzania bezpieczną eksploatacją statku w podróży morskiej.

Poz. 142