Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2025 r. w sprawie wprowadzenia "Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach indyków hodowlanych" na lata 2025-2027

§ 1. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wprowadza się „Krajowy program zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach indyków hodowlanych” na lata 2025–2027, stanowiący załącznik do rozporządzenia.

§ 2. Do spraw określonych w programie stanowiącym załącznik do rozporządzenia uchylanego w § 3, objętych postępowaniami wszczętymi przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i niezakończonymi ostateczną decyzją, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Załącznik do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z dnia 19 marca 2025 r. (Dz. U. poz. 463)

„KRAJOWY PROGRAM ZWALCZANIA NIEKTÓRYCH SEROTYPÓW SALMONELLA W

„KRAJOWY

PROGRAM

ZWALCZANIA

NIEKTÓRYCH NA

SEROTYPÓW

SALMONELLA

STADACH

INDYKÓW

HODOWLANYCH”

LATA 2025–2027

W STADACH INDYKÓW HODOWLANYCH” NA LATA 2025–2027

1. Zasady ogólne

1.1. Cel „Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach indyków

hodowlanych” na lata 2025–2027

Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników

chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (Dz. Urz. UE L 325 z 12.12.2003, str. 1, z późn. zm. –

Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 41, str. 328), zwanego dalej „rozporządzeniem

nr 2160/2003”, państwa członkowskie Unii Europejskiej ustanawiają krajowe programy zwalczania

w odniesieniu

do

każdej

choroby

odzwierzęcej

i odzwierzęcego

czynnika

chorobotwórczego

wymienionych w załączniku I do rozporządzenia nr 2160/2003. Celem programu zwalczania w odniesieniu

do każdej choroby odzwierzęcej i odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego jest osiągnięcie celu

unijnego, który w odniesieniu do stad indyków hodowlanych został określony w rozporządzeniu Komisji

(UE) nr 1190/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie unijnego celu ograniczenia występowania

Salmonella Enteritidis i Salmonella Typhimurium w stadach indyków zgodnie z rozporządzeniem (WE)

nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 340 z 13.12.2012, str. 29, z późn. zm.),

zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1190/2012”, i dotyczy następujących serotypów Salmonella

1)

Salmonella Enteritidis,

2)

Salmonella Typhimurium, w tym jednofazowej Salmonella Typhimurium o wzorze antygenowym

1,4,[5],12:i:– zwanych dalej „serotypami Salmonella objętymi programem”.

Zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 2160/2003 cel wspólnotowy określony w rozporządzeniu

Komisji (WE) nr 584/2008 z dnia 20 czerwca 2008 r. wykonującym rozporządzenie (WE) nr 2160/2003

Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wspólnotowego celu ograniczenia częstości

występowania Salmonelli enteritidis i Salmonelli typhimurium u indyków (Dz. Urz. UE L 162

z 21.06.2008, str. 3) został ustanowiony na okres trzyletni trwający do końca 2012 r. Od 2013 r. programy

zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach indyków hodowlanych są realizowane

w państwach członkowskich dla osiągnięcia celu unijnego, który w odniesieniu do stad indyków

hodowlanych został określony w rozporządzeniu nr 1190/2012.

Cel określony w rozporządzeniu nr 1190/2012 będzie realizowany przez obowiązkowe badania

wszystkich stad indyków hodowlanych objętych zakresem rozporządzenia nr 2160/2003. W przypadku gdy

w próbkach pobranych urzędowo zostanie wykryty serotyp Salmonella objęty programem mającym na celu

zwalczanie tych serotypów Salmonella w stadach indyków hodowlanych, ten program przewiduje

likwidację zakażonego stada, unieszkodliwienie zwłok indyków padłych lub zabitych, zniszczenie jaj

wylęgowych i piskląt, które się z nich wylęgły, zniszczenie lub zagospodarowanie pasz, materiałów

ściołowych, odchodów i innych przedmiotów oraz przeprowadzenie oczyszczania i odkażania. Istotne dla

osiągnięcia celu jest stosowanie przez hodowców zasad dobrej praktyki higienicznej i produkcyjnej

w stadach indyków hodowlanych.

Cel unijny w odniesieniu do stad indyków hodowlanych zostanie osiągnięty, jeżeli maksymalna

wartość procentowa dorosłych stad indyków, w których uzyskano dodatni wynik badania laboratoryjnego

w kierunku Salmonella Enteritidis i Salmonella Typhimurium, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

zostanie ograniczona do 1 % lub poniżej tej wartości.

Celem „Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach indyków

hodowlanych” na lata 2025–2027, zwanego dalej „programem”, będzie ograniczenie występowania

w dorosłych stadach indyków hodowlanych liczących co najmniej 250 sztuk serotypów Salmonella do

poziomu wskazanego w ww. przepisach Unii Europejskiej, tj. do nie więcej niż 1 stada indyków

hodowlanych zakażonego serotypem Salmonella objętym programem.

Ponadto cel programu będzie obejmował określenie systemów badawczych koniecznych do

sprawdzenia, czy powyższy cel został osiągnięty oraz do sprawdzenia postępów w realizacji tego celu.

Zgodnie z ust. 4.1 załącznika do rozporządzenia nr 1190/2012 na potrzeby realizacji programu

przyjmuje się, że stadem zakażonym jest stado indyków hodowlanych, w którym w wyniku pobrania

próbek w ramach programu wykryto w jednej próbce lub w większej ich liczbie serotypy Salmonella

Enteritidis lub Salmonella Typhimurium (z uwzględnieniem jednofazowych szczepów o wzorze

antygenowym 1,4,[5],12:i:-).

Za stado zakażone uznaje się również stado indyków hodowlanych, w którym w wyniku badania

laboratoryjnego próbek pobranych w ramach programu wykryto w jednej próbce lub w większej ich liczbie

efekt hamujący wzrost bakterii.

1.2. Populacja zwierząt i fazy produkcji, w których muszą być pobierane próbki

W stadach indyków hodowlanych próbki do badań będą pobierane rutynowo z inicjatywy hodowcy,

tj. przez hodowcę lub osobę przez niego wyznaczoną i na koszt hodowcy, od

1)

piskląt jednodniowych;

2)

indyków mających 4 tygodnie życia;

3)

indyków na 2 tygodnie przed rozpoczęciem składania jaj lub przeniesieniem do jednostki

produkcyjnej;

4)

indyków w okresie nieśności – co 3 tygodnie.

Powyższy harmonogram jest zgodny z minimalnymi wymaganiami w zakresie pobierania próbek

opisanymi w załączniku do rozporządzenia nr 1190/2012.

Pobieranie próbek będzie się odbywało na zasadach określonych w załączniku do rozporządzenia

nr 1190/2012.

W programie mają zastosowanie wymagania określone w części C i E załącznika II do rozporządzenia

nr 2160/2003.

Zgodnie z ust. 1 części C załącznika II do rozporządzenia nr 2160/2003 środki ustanowione w ust. 3.5

części C załącznika II do rozporządzenia nr 2160/2003 będą stosowane w przypadku wykrycia serotypów

Salmonella objętych programem w próbkach pobranych przez powiatowego lekarza weterynarii

właściwego ze względu na miejsce prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej.

Tabela 1. Dane dotyczące liczby stad indyków hodowlanych objętych programem

Grupy

wiekowe

Liczba stad

indyków

hodowlanych

w Polsce

w 2023 r.*)

Stada młode

94

Stada dorosłe

193

Liczba stad

utrzymujących

co najmniej 250

sztuk indyków

dorosłych

w 2023 r.*)

Zakładana liczba

Zakładana liczba

stad, z których będą stad, z których będą

pobrane próbki

pobrane próbki

przez powiatowego

z inicjatywy

lekarza weterynarii

hodowcy

193

94

0

193

193

*) Źródło: Inspekcja Weterynaryjna

1.3. Obszary geograficzne i administracyjne, na których program będzie realizowany

Program będzie realizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.4. Występowanie serotypów Salmonella na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

W latach 2006–2007 przeprowadzono badania podstawowe nad występowaniem serotypów

Salmonella w stadach indyków rzeźnych i indyków hodowlanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

zgodnie z decyzją Komisji 2006/662/WE z dnia 29 września 2006 r. w sprawie wkładu finansowego

Wspólnoty na rzecz badania podstawowego dotyczącego występowania bakterii salmonelli u indyków

prowadzonego w państwach członkowskich (Dz. Urz. UE L 272 z 03.10.2006, str. 22). Odsetek stad

zakażonych indyków rzeźnych wyniósł 24 %, natomiast w stadach indyków hodowlanych nie wykryto

pałeczek Salmonella.

Głównym, pierwotnym rezerwuarem odzwierzęcych serotypów Salmonella w Rzeczypospolitej

Polskiej jest drób. Do zakażeń u ludzi dochodzi najczęściej przez spożywanie skażonych produktów

pochodzenia zwierzęcego, m.in. jaj i produktów jajecznych oraz mięsa i przetworów mięsnych, w tym

drobiowych.

Informacje o zachorowaniach na choroby zakaźne, zakażeniach i zatruciach w Rzeczypospolitej

Polskiej są zbierane i publikowane przez Zakład Epidemiologii Chorób Zakaźnych i Nadzoru Narodowego

Instytutu Zdrowia Publicznego PZH – Państwowego Instytutu Badawczego, a następnie publikowane na

stronie internetowej tego zakładu (www.pzh.gov.pl) w postaci dwutygodniowych meldunków

o zachorowaniach na choroby zakaźne.

Od 2010 r. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest realizowany „Krajowy program zwalczania

niektórych serotypów Salmonella w stadach indyków hodowlanych”. Wyniki realizacji programu

przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2. Dane dotyczące procentowej liczby zakażonych stad indyków hodowlanych w latach 2015–2023

Rok

Liczba zbadanych

stad*)

Liczba stad zakażonych

serotypami Salmonella

objętymi programem

Stada zakażone serotypami

Salmonella objętymi

programem

(w %)

2015

239

0

0

2016

212

0

0

2017

161

0

0

2018

273

0

0

2019

130

0

0

2020

151

0

0

2021

154

0

0

2022

211

0

0

2023

255

0

0

*) Dane dotyczą wszystkich grup wiekowych

Źródło: Inspekcja Weterynaryjna

1.5. Struktura i organizacja organów Inspekcji Weterynaryjnej

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej właściwą władzą wykonawczą w zakresie realizacji

programów, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2160/2003, są organy Inspekcji

Weterynaryjnej, tj. Główny Lekarz Weterynarii, wojewódzcy lekarze weterynarii i powiatowi lekarze

weterynarii.

Obecnie funkcjonuje 16 wojewódzkich inspektoratów weterynarii oraz 305 powiatowych

inspektoratów weterynarii.

Struktura oraz kompetencje organów Inspekcji Weterynaryjnej zostały określone w ustawie z dnia

29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 12).

Zgodnie z art. 57 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2023 r. poz. 1075) Główny Lekarz Weterynarii odpowiada za opracowanie

programu, a następnie nadzoruje jego realizację oraz informuje Komisję Europejską o postępach

w realizacji programu. Na poziomie województwa nadzór nad realizacją programu sprawuje wojewódzki

lekarz weterynarii. Bezpośredni nadzór nad realizacją programu na poziomie powiatu sprawuje powiatowy

lekarz weterynarii, który jest również odpowiedzialny za wykonywanie wszelkich czynności urzędowych

w ramach programu.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej przy wykonywaniu swoich zadań współdziałają z organami

Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej, Inspekcji Handlowej, Inspekcji

Transportu Drogowego, Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych oraz z organami

administracji samorządowej.

Nadzór nad działalnością Inspekcji Weterynaryjnej sprawuje Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

1.6. Laboratoria, w których przeprowadza się badania laboratoryjne próbek pobranych

w ramach programu

Badania laboratoryjne próbek pobranych w ramach programu przeprowadza się w laboratoriach

wyznaczonych przez Głównego Lekarza Weterynarii zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia

2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 lipca 2022 r.

w sprawie krajowych laboratoriów referencyjnych (Dz. U. poz. 1667, z późn. zm.) krajowym laboratorium

referencyjnym właściwym dla badań prowadzonych w kierunku salmonellozy (w aspekcie chorób

odzwierzęcych) jest laboratorium w Zakładzie Mikrobiologii Państwowego Instytutu Weterynaryjnego –

Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach.

Nadzór nad działalnością Państwowego Instytutu Weterynaryjnego – Państwowego Instytutu

Badawczego w Puławach sprawuje Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W przypadkach uzasadnionych ekonomicznie lub organizacyjnie próbki pobrane w ramach programu

przez powiatowego lekarza weterynarii mogą być przesłane do laboratorium wyznaczonego przez

Głównego Lekarza Weterynarii zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji

Weterynaryjnej, które znajduje się w innym województwie. W takim przypadku powiatowy lekarz

weterynarii powiadamia wojewódzkiego lekarza weterynarii o zamiarze przesłania tych próbek do innego

województwa. Wojewódzki lekarz weterynarii powiadamia wojewódzkiego lekarza weterynarii

właściwego ze względu na lokalizację laboratorium, do którego próbki mają być przesłane, o zamiarze

przesłania tych próbek.

Próbki pobrane z inicjatywy hodowcy mogą być badane również w innych laboratoriach niż wyżej

wymienione, które zostały zatwierdzone przez Głównego Lekarza Weterynarii w trybie art. 25a ustawy

z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej do wykonywania badań metodą badawczą określoną

w ust. 1.7.

Wykaz laboratoriów zatwierdzonych przez Głównego Lekarza Weterynarii jest umieszczony na

stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii (www.wetgiw.gov.pl) zgodnie

z art. 25 ust. 8 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej.

Do próbek pobranych w ramach kontroli urzędowych przesyłanych do badań laboratoryjnych dołącza

się pismo przewodnie, którego wzór jest określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie sposobu prowadzenia dokumentacji związanej

ze zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. poz. 1388).

W piśmie przewodnim dołączonym do próbek przesyłanych do badania laboratoryjnego hodowca

umieszcza następujące dane i informacje

1)

imię i nazwisko oraz adres hodowcy indyków oraz adres gospodarstwa, jeżeli jest inny niż adres

hodowcy;

2)

numer lub indywidualne oznaczenie stada oraz weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładu drobiu;

3)

wiek oraz liczbę indyków w stadzie;

4)

liczbę próbek oraz rodzaj materiału pobranego do badań;

5)

nazwę i rodzaj szczepionki zastosowanej w stadzie indyków hodowlanych oraz daty jej podania, jeżeli

była stosowana;

6)

datę i godzinę pobrania próbek oraz wysłania ich do laboratorium;

7)

stosowane środki przeciwdrobnoustrojowe i daty zastosowania tych środków, jeżeli były stosowane;

8)

imię i nazwisko osoby pobierającej próbki.

Laboratoria wykonujące badania laboratoryjne w ramach programu oceniają każdorazowo efekt

hamujący wzrost bakterii.

W przypadku wykrycia serotypu Salmonella innego niż seroptyp objęty programem określa się ten

serotyp i podaje jego nazwę.

Z przeprowadzonych badań laboratoryjnych sporządza się sprawozdanie. W sprawozdaniu umieszcza

się informacje o badanym stadzie zawarte w zleceniu, w tym numer lub oznaczenie stada oraz

weterynaryjny numer identyfikacyjny, a także informacje o rodzaju badanego materiału oraz o wyniku

badania laboratoryjnego każdej z badanych próbek, zgodnie z jednym z poniższych sformułowań

1)

„Salmonella spp. niewykryte w próbce analitycznej x g (np. kału, kurzu, narządów wewnętrznych)

lub x par okładzin na buty, lub x tamponów. Nie stwierdzono efektu hamującego wzrost bakterii.”;

2)

„Salmonella spp. niewykryte w próbce analitycznej x g (np. kału, kurzu, narządów wewnętrznych)

lub x par okładzin na buty, lub x tamponów. Stwierdzono efekt hamujący wzrost bakterii.”;

3)

„Salmonella … (podać nazwę serotypu lub strukturę antygenową uzyskanego izolatu) wykryte

w próbce analitycznej x g (np. kału, kurzu, narządów wewnętrznych) lub x par okładzin na buty, lub

x tamponów. Nie stwierdzono efektu hamującego wzrost bakterii.”.

W przypadku gdy

1)

pismo przewodnie dołączone do próbek kierowanych do badania laboratoryjnego nie zawiera

informacji wymienionych w pkt 1–7,

2)

Poz. 463

ilość lub rodzaj materiału do badań nie spełnia wymogów określonych w załączniku do rozporządzenia

Komisji (UE) nr 200/2010 z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE)

nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do celu unijnego ograniczenia częstości

występowania serotypów salmonelli w dorosłych stadach hodowlanych gatunku Gallus Gallus (Dz. Urz.

UE L 61 z 11.03.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 200/2010”,

3)

warunki transportu próbek do laboratorium nie spełniają wymagań określonych w ust. 3.1.1 załącznika

do rozporządzenia nr 200/2010

– laboratorium urzędowe informuje o tym hodowcę przy przyjęciu próbek do badania laboratoryjnego.

W przypadku gdy hodowca zdecydował o przeprowadzeniu badania laboratoryjnego, w sprawozdaniu

z przeprowadzonych badań laboratoryjnych umieszcza się informację: „Badanie laboratoryjne nie może

być traktowane jako badanie przeprowadzone zgodnie z wymaganiami programu zwalczania niektórych

serotypów Salmonella w stadach indyków hodowlanych”.

Laboratoria urzędowe przeprowadzające badania w ramach programu (wyznaczone lub

zatwierdzone przez Głównego Lekarza Weterynarii) informują powiatowego lekarza weterynarii oraz

wojewódzkiego lekarza weterynarii właściwych miejscowo dla lokalizacji stada, z którego zostały pobrane

te próbki przez powiatowego lekarza weterynarii lub hodowcę, o uzyskaniu dodatnich wyników badań

laboratoryjnych lub o stwierdzeniu efektu hamującego wzrost bakterii w tych próbkach – niezwłocznie, nie

później niż do końca następnego dnia roboczego po dniu, w którym uzyskano wynik tego badania.

Sprawozdania z badań laboratoryjnych zarówno próbek pobranych z inicjatywy hodowcy, jak i próbek

pobranych przez powiatowego lekarza weterynarii są przesyłane do powiatowego lekarza weterynarii

właściwego miejscowo ze względu na lokalizację stada oraz na pisemne żądanie – do właściwego

miejscowo wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Laboratoria urzędowe przeprowadzające badania w ramach programu przekazują na koniec okresu

sprawozdawczego, a także na pisemne żądanie wojewódzkiego lekarza weterynarii zestawienia ze

sprawozdań dotyczące tych badań.

Laboratoria urzędowe przeprowadzające badania laboratoryjne w ramach programu przechowują

przez co najmniej dwa lata wszystkie izolaty serotypów Salmonella wyizolowane w ramach programu.

Ponadto w celu wykonania badań potwierdzających laboratoria te przesyłają do krajowego laboratorium

referencyjnego,

którym

jest

laboratorium

w Zakładzie

Mikrobiologii

Państwowego

Instytutu

Weterynaryjnego – Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach, spośród przechowywanych izolatów

jeden szczep reprezentujący każdy stwierdzony serotyp Salmonella wraz z kartą informacyjną,

a w przypadku gdy nie została wykonana pełna identyfikacja serotypu Salmonella – szczep serologiczny.

Szczepy są przesyłane w terminie 7 dni roboczych od dnia zakończenia badania. Przesłane szczepy

Salmonella są wykorzystywane w badaniach przeprowadzanych zgodnie z decyzją wykonawczą UE

2020/1729 z dnia 17 listopada 2020 r. w sprawie monitorowania i sprawozdawczości w zakresie oporności

na środki przeciwdrobnoustrojowe u bakterii zoonotycznych i komensalnych oraz w sprawie uchylenia

decyzji wykonawczej 2013/652/UE (Dz. Urz. UE L 387 z 19.11.2020, str. 8).

Krajowe laboratorium referencyjne, na wniosek organów Inspekcji Weterynaryjnej, przeprowadza

sekwencjonowanie genomu przekazanych izolatów szczepów Salmonella oraz wykonuje analizę

pokrewieństwa filogenetycznego sekwencjonowania szczepów ze szczepami określonymi przez

wnioskujący organ Inspekcji Weterynaryjnej, które są przechowywane w krajowym laboratorium

referencyjnym ds. Salmonella.

1.7. Metody stosowane do wykrywania serotypów Salmonella w stadach indyków hodowlanych

Metody stosowane do wykrywania serotypów Salmonella w stadach indyków hodowlanych są określone

w ust. 3.2–3.4 załącznika do rozporządzenia nr 1190/2012.

1.8. Plany pobierania próbek w stadach indyków hodowlanych oraz kontrole urzędowe pasz

przeznaczonych dla tych stad

Pobieranie próbek w ramach programu odbywa się w zakładzie drobiu.

Pobieranie próbek w stadzie indyków hodowlanych z inicjatywy hodowcy zgodnie z częścią B

załącznika II do rozporządzenia nr 2160/2003 przeprowadza się

1)

u piskląt jednodniowych w trakcie rozładunku ze środka transportu przed ich umieszczeniem

w budynku inwentarskim, w którym będą utrzymywane, przez pobieranie

a)

próbek wyściółki wraz z mekonium z 10 pojemników transportowych z każdej dostawy (po 25 g

z pojemnika) lub

b)

wymazów powierzchniowych z dna 10 pojemników (pulowanych w laboratorium w jedną

próbkę) – w przypadku pojemników bez wyściółki, lub

c)

piskląt padłych, w tym również padłych w czasie transportu, nie więcej niż 20 sztuk (pulowanych

w laboratorium w jedną próbkę);

2)

u indyków

a)

w 4. tygodniu życia,

b)

na 2 tygodnie przed rozpoczęciem składania jaj przez indyki lub przed ich przeniesieniem do

jednostki produkcyjnej, zgodnie z wymaganiami określonymi w ust. 2.2.2.1 załącznika do

rozporządzenia nr 200/2010,

c)

w okresie nieśności co 3 tygodnie w stadzie, zgodnie z wymaganiami określonymi w ust. 2.2.2.1

załącznika do rozporządzenia nr 200/2010.

Zgodnie z ust. 2.1 załącznika do rozporządzenia nr 1190/2012 w stadach indyków hodowlanych

ostatni raz próbki do badań pobiera się w okresie 3 tygodni przed przemieszczeniem indyków do rzeźni.

Zgodnie z częścią B załącznika II do rozporządzenia nr 2160/2003 przemieszczenie tych indyków do rzeźni

jest możliwe dopiero po uzyskaniu wyników badań laboratoryjnych pobranych próbek.

Koszt pobrania, transportu oraz badania laboratoryjnego ww. próbek w laboratorium ponosi

hodowca.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu

chorób zakaźnych zwierząt hodowca jest obowiązany do poinformowania powiatowego lekarza weterynarii

o każdej zmianie stanu prawnego lub faktycznego związanego z prowadzeniem działalności nadzorowanej

w zakresie dotyczącym wymagań weterynaryjnych. Hodowca w terminie 7 dni od dnia umieszczenia

w indyczniku nowego stada indyków hodowlanych przesyła właściwemu miejscowo powiatowemu

lekarzowi weterynarii na piśmie lub za pośrednictwem platformy ePUAP informację o umieszczeniu tego

stada oraz harmonogram pobierania próbek w stadzie – do akceptacji przez powiatowego lekarza weterynarii.

Hodowca prowadzi dokumentację związaną z pobieraniem próbek, która zawiera informacje

dotyczące

1)

identyfikacji stada (źródła pochodzenia oraz liczby indyków i ich wieku);

2)

rodzaju próbek oraz daty i godziny pobrania próbek;

3)

imienia i nazwiska osoby pobierającej próbki;

4)

daty i godziny wysłania próbek do laboratorium;

5)

nazwy i adresu laboratorium, do którego pobrane próbki zostały wysłane;

6)

wyników badań laboratoryjnych próbek pobranych w ramach programu.

Hodowca przechowuje dokumentację przez 3 lata od dnia zbycia stada.

Powiatowy lekarz weterynarii nadzoruje prawidłowe pobieranie próbek z inicjatywy hodowcy oraz

kontroluje dokumentację prowadzoną przez hodowcę. Ten nadzór obejmuje kontrolę realizacji harmonogramu

oraz sposobu pobierania próbek. Kontrola sposobu pobierania próbek jest prowadzona z częstotliwością

zależną od analizy ryzyka dokonanej przez powiatowego lekarza weterynarii.

Nadzór może odbywać się w trakcie urzędowych kontroli zakładów drobiu oraz gdy powiatowy

lekarz weterynarii uzna, że zachodzi taka konieczność. Częstotliwość pobierania próbek przez

powiatowego lekarza weterynarii jest określona w ust. 2.1 lit. b pkt i oraz iii załącznika do rozporządzenia

nr 1190/2012. Procedura pobierania próbek przez powiatowego lekarza weterynarii została określona

w ust. 2.2.2.2 załącznika do rozporządzenia nr 200/2010. Zgodnie z ust. 2.1 lit. b pkt iv załącznika do

rozporządzenia nr 1190/2012 jedno pobranie próbek przeprowadzone przez powiatowego lekarza

weterynarii może być zastąpione jednym pobraniem próbek przeprowadzonym z inicjatywy hodowcy.

W przypadku stwierdzenia efektu hamującego wzrost bakterii w próbkach pobranych przez

powiatowego lekarza weterynarii opłaty związane z badaniem laboratoryjnym próbek ponosi hodowca.

Opłata zawiera koszt

1)

badania laboratoryjnego – w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju

Wsi z dnia 29 lipca 2022 r. w sprawie stawek opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję

Weterynaryjną (Dz. U. poz. 1672, z późn. zm.);

2)

dojazdu związanego z pobieraniem próbek i dowozu próbek do laboratorium – według stawek za

1 kilometr przebiegu pojazdu ustalonych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów

używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących

własnością pracodawcy (Dz. U. poz. 271, z późn. zm.);

3)

wyrobów medycznych stosowanych w medycynie weterynaryjnej, które zostały użyte do badań

laboratoryjnych.

Kontrole urzędowe pasz przeznaczonych dla stad indyków hodowlanych w zakresie wykrywania

serotypów Salmonella objętych programem zostały przewidziane w krajowym planie kontroli urzędowej

pasz, przygotowanym i realizowanym zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U.

z 2025 r. poz. 320) oraz zgodnie z art. 109 i art. 110 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych

przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad

dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniającego

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009,

(WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia

Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE,

2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)

nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG,

96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli

urzędowych) (Dz. Urz. UE L 95 z 07.04.2017, str. 1, z późn. zm.).

2. Wymagania dotyczące przedsiębiorstw spożywczych objętych programem

2.1. Instrukcje dotyczące dobrych praktyk gospodarowania i inne obowiązujące wytyczne

w zakresie higieny w zakładach drobiu

2.1.1. Zarządzanie w zakresie higieny w zakładach drobiu

W odniesieniu do stad indyków hodowlanych wymagania weterynaryjne zostały określone

w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 września 2013 r. w sprawie szczegółowych

wymagań weterynaryjnych mających zastosowanie do drobiu i jaj wylęgowych (Dz. U. poz. 1301, z późn. zm.).

Wymagania dotyczące zasad bioasekuracji zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2022 r. w sprawie zarządzenia środków związanych z wystąpieniem

wysoce zjadliwej grypy ptaków (Dz. U. poz. 768, z późn. zm.).

W odniesieniu do warunków utrzymywania drobiu oraz zasad zarządzania gospodarstwem zakład

drobiu jest obowiązany do

1)

wyłożenia przed wjazdem na teren gospodarstwa mat dezynfekcyjnych nasączonych środkiem

odkażającym lub zainstalowania niecek wypełnionych środkiem odkażającym, lub zastosowania innych

urządzeń w celu zapewnienia skutecznej dezynfekcji kół pojazdów wjeżdżających do gospodarstwa;

2)

wyłożenia przed wejściem do poszczególnych budynków mat dezynfekcyjnych nasączonych

środkiem odkażającym;

3)

stosowania zasady „cały indycznik pełny albo cały indycznik pusty”;

4)

zapewnienia odpowiednich warunków utrzymywania indyków w zakresie temperatury, wilgotności,

wymiany powietrza i dostępu światła;

5)

stosowania prawidłowej obsady indycznika;

6)

utrzymywania w jednym indyczniku, w obrębie jednego stada, indyków w jednakowym wieku;

7)

izolacji poszczególnych indyczników przez zapewnienie osobnej obsługi, osobnego żywienia

i osobnych narzędzi;

8)

prowadzenia i przechowywania przez 12 miesięcy rejestru wykonywanych czynności mycia,

odkażania, dezynsekcji i deratyzacji.

Pomieszczenia, w których są utrzymywane indyki, wyposażenie tych pomieszczeń oraz używany

sprzęt powinny być wykonane z materiałów nieszkodliwych dla zdrowia indyków oraz nadających się do

oczyszczania i odkażania.

2.1.2. Środki zapobiegające zakażeniom przenoszonym przez zwierzęta, pasze, wodę pitną

i pracowników zakładu drobiu

Indyczniki powinny być

1)

zabezpieczone przed dostępem zwierząt innych niż zwierzęta utrzymywane w zakładzie drobiu;

2)

utrzymywane w czystości;

3)

oznakowane tablicą z napisem: „Osobom nieupoważnionym wstęp wzbroniony”.

Odchody oraz niezjedzone resztki paszy powinny być często usuwane z pomieszczeń, tak aby uniknąć

zanieczyszczenia paszy lub wody, a gdy są składowane w bezpośrednim sąsiedztwie indycznika, powinny

być zabezpieczone przed dostępem dzikiego ptactwa.

Osoby zatrudnione do wykonywania czynności związanych z utrzymywaniem indyków powinny

1)

przy obsłudze każdego stada używać osobnego kompletu odzieży ochronnej;

2)

stosować środki higieny osobistej, w tym regularnie myć ręce, czyścić i dezynfekować obuwie przy

wejściu do indyczników oraz do pomieszczeń, w których są przechowywane pasza lub materiały

ściołowe, a także czyścić i odkażać odzież ochronną;

3)

posiadać aktualne badania na nosicielstwo pałeczek Salmonella;

4)

zostać przeszkolone w zakresie higieny osobistej oraz znajomości możliwych dróg przenoszenia

zakażenia za pośrednictwem odzieży i sprzętu.

2.1.3. Higiena transportu zwierząt do zakładu drobiu i z zakładu drobiu

Transport indyków powinien odbywać się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz rozporządzenia Rady (WE)

nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym

działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie WE nr 1255/97

(Dz. Urz. UE L 3 z 05.01.2005, str. 1, z późn. zm.).

Transport indyków powinien odbywać się w pojazdach oraz w kontenerach lub pojemnikach

transportowych, które zostały dokładnie oczyszczone i odkażone przed załadunkiem indyków z użyciem

dopuszczonego do obrotu środka odkażającego w stężeniu umożliwiającym inaktywację pałeczek Salmonella.

Bezpośrednio po rozładunku indyków w zakładzie drobiu albo w rzeźni pojazdy oraz kontenery lub

pojemniki transportowe powinny zostać oczyszczone i odkażone przy użyciu dopuszczonego do obrotu

środka odkażającego w stężeniu umożliwiającym inaktywację pałeczek Salmonella.

2.2. Nadzór weterynaryjny nad zakładami drobiu

Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt ustanawia nadzór organów Inspekcji Weterynaryjnej nad prowadzeniem działalności związanej

z utrzymywaniem

drobiu, określa warunki

zapewniające odpowiedni

poziom

bezpieczeństwa

epizootycznego dla prowadzenia takiej działalności oraz określa katalog środków nadzoru. Katalog ten

obejmuje kompetencje organów administracji weterynaryjnej do wydawania aktów administracyjnych oraz

prowadzenia działań faktycznych o charakterze materialno-technicznym.

Podjęcie działalności nadzorowanej w zakresie prowadzenia zakładu drobiu jest dozwolone po

stwierdzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii, w drodze decyzji administracyjnej, spełnienia

wymagań weterynaryjnych określonych dla danego rodzaju działalności.

Powiatowy lekarz weterynarii, wydając decyzję o stwierdzeniu spełnienia wymagań weterynaryjnych,

nadaje weterynaryjny numer identyfikacyjny prowadzonej działalności albo nadaje ten numer

poszczególnym obiektom budowlanym albo miejscu, w których ta działalność ma być prowadzona, albo

osobom wykonującym określone czynności w ramach tej działalności.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt podmioty prowadzące działalność nadzorowaną przekazują powiatowemu lekarzowi

weterynarii informacje o zaprzestaniu prowadzenia określonego rodzaju działalności nadzorowanej, a także

o każdej zmianie stanu prawnego lub faktycznego związanego z prowadzeniem tej działalności w zakresie

dotyczącym wymagań weterynaryjnych – na piśmie lub za pośrednictwem platformy ePUAP w terminie 7 dni

od dnia wystąpienia danego zdarzenia. Podmioty prowadzące działalność podlegającą nadzorowi organów

Inspekcji Weterynaryjnej w zakresie wymagań weterynaryjnych zapewniają wymagania lokalizacyjne,

zdrowotne, higieniczne, sanitarne, organizacyjne, techniczne lub technologiczne zabezpieczające przed

zagrożeniem epizootycznym, epidemicznym lub zapewniające właściwą jakość produktów zgodnie z art. 4

ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

W ramach nadzoru sprawowanego przez organy Inspekcji Weterynaryjnej nad działalnością związaną

z utrzymywaniem indyków pracownikom Inspekcji Weterynaryjnej, jak również osobom wyznaczonym do

wykonywania określonych zadań w jej imieniu przysługuje prawo przeprowadzenia w każdym czasie

kontroli w zakresie spełnienia wymagań weterynaryjnych przez podmioty nadzorowane. Kompetencje

w zakresie kontroli, oprócz prawa wstępu na teren, na którym jest prowadzona działalność nadzorowana,

obejmują zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej prawo do

nieodpłatnego pobierania próbek do badań oraz żądania pisemnych lub ustnych informacji w zakresie

objętym przedmiotem kontroli, w tym żądania okazywania i udostępniania dokumentów lub danych

informatycznych.

Jeżeli w wyniku kontroli zostaną stwierdzone uchybienia w zakresie spełniania wymagań weterynaryjnych

przez podmioty nadzorowane, organom Inspekcji Weterynaryjnej przysługują kompetencje dające możliwość

doprowadzenia wadliwego stanu faktycznego do stanu nakazanego w przepisach prawa weterynaryjnego.

Inspekcja Weterynaryjna działa w tym zakresie, łącząc realizację funkcji kontrolnych z uprawnieniami

władczymi dającymi możliwość wydawania decyzji administracyjnych, w tym nakazów i zakazów.

W przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej zostały naruszone wymagania

weterynaryjne, powiatowy lekarz weterynarii zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt może wydać jedną

z następujących decyzji administracyjnych

1)

nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie;

2)

nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień;

3)

zakazującą umieszczania zwierząt na rynku lub handlu określonymi zwierzętami będącymi

przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji określonych produktów wytwarzanych przy

prowadzeniu tej działalności, umieszczania ich na rynku lub handlu nimi.

O zakresie przedmiotowym ww. decyzji rozstrzyga powiatowy lekarz weterynarii. Nie jest to jednak

uznanie swobodne. Dokonując bowiem rozstrzygnięcia, organ Inspekcji Weterynaryjnej ma na względzie

zagrożenie zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt wynikające z naruszenia prawa weterynaryjnego.

W przypadku gdy podmiot prowadzący działalność nadzorowaną nie zastosuje się do nakazu lub zakazu

określonego w decyzji, powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję zakazującą prowadzenia określonego

rodzaju działalności nadzorowanej i skreśla podmiot z rejestru podmiotów prowadzących działalność

nadzorowaną.

W przypadku niezastosowania się przez podmiot prowadzący działalność nadzorowaną do nakazów

lub zakazów wynikających z decyzji wydanej na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, powiatowy lekarz weterynarii

ma obowiązek wydania kolejnej decyzji, w której zakazuje prowadzenia dalszej działalności przez ten

podmiot, i skreśla go z rejestru.

2.3. Wpis zakładów drobiu do rejestru

Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestr podmiotów prowadzących działalność

nadzorowaną.

Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje za pośrednictwem wojewódzkiego lekarza weterynarii

Głównemu Lekarzowi Weterynarii dane zawarte w rejestrze, a także informacje o każdej zmianie stanu

faktycznego lub prawnego ujawnionego w tym rejestrze.

2.4.

Poz. 463

Prowadzenie dokumentacji w zakładach drobiu

Zgodnie z rozdziałem 1 częścią I lit. B ust. 6 i 7 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 września 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych

mających zastosowanie do drobiu i jaj wylęgowych w zakładzie hodowli zarodowej, zakładzie

reprodukcyjnym oraz zakładzie odchowu drobiu prowadzi się dokumentację dotyczącą każdego stada. Tę

dokumentację przechowuje się co najmniej przez 3 lata od dnia zbycia stada.

Od 1 stycznia 2025 r. do dnia udostępnienia przez Głównego Lekarza Weterynarii systemu

teleinformatycznego służącego prowadzeniu dokumentacji leczenia zwierząt przez właścicieli lub

posiadaczy zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, dokumentację stosowanych

produktów leczniczych oraz dokumentację leczenia zwierząt właściciele lub posiadacze zwierząt, od

których lub z których pozyskuje się żywność, prowadzą na podstawie przepisów Unii Europejskiej.

Dokumentację stosowania produktów leczniczych właściciele lub posiadacze zwierząt prowadzą

zgodnie z art. 108 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 z dnia 11 grudnia 2018 r.

w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych i uchylającego dyrektywę 2001/82/WE (Dz. Urz. UE L 4

z 07.01.2019, str. 43, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 2019/6”, oraz zgodnie z art. 102

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie

przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniającego i uchylającego niektóre akty w dziedzinie zdrowia

zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (Dz. Urz. UE L 84 z 31.03.2016, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej

„rozporządzeniem 2016/429”.

2.5. Dokumenty, w które zaopatruje się indyki i jaja wylęgowe w handlu oraz w obrocie

z państwami trzecimi

W handlu oraz w obrocie z państwami trzecimi dokumenty są wystawiane zgodnie z

1)

rozporządzeniem 2016/429;

2)

rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/2235 z dnia 16 grudnia 2020 r. ustanawiającym

przepisy dotyczące stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 i (UE)

2017/625 w odniesieniu do wzorów świadectw zdrowia zwierząt, wzorów świadectw urzędowych

i wzorów świadectw zdrowia zwierząt/świadectw urzędowych do celów wprowadzania do Unii

i przemieszczania w obrębie terytorium Unii przesyłek niektórych kategorii zwierząt i towarów oraz

urzędowej certyfikacji dotyczącej takich świadectw i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 599/2004,

rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 636/2014 i (UE) 2019/628, dyrektywę 98/68/WE oraz decyzje

2000/572/WE, 2003/779/WE i 2007/240/WE (Dz. Urz. UE L 442 z 30.12.2020, str. 1, z późn. zm.);

3)

rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2020/692 z dnia 30 stycznia 2020 r. uzupełniającym

rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów

dotyczących wprowadzania do Unii przesyłek niektórych zwierząt, materiału biologicznego

i produktów pochodzenia zwierzęcego oraz przemieszczania ich i postępowania z nimi po ich

wprowadzeniu (Dz. Urz. UE L 174 z 03.06.2020, str. 379);

4)

Poz. 463

ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt.

Zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie

bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463) podmioty działające na rynku powinny zapewnić możliwość

monitorowania żywności, pasz, zwierząt hodowlanych oraz wszelkich substancji przeznaczonych do

dodania do żywności lub pasz. W tym celu systemy i procedury umożliwiające przekazanie takich

informacji na żądanie właściwych władz powinny być utworzone przez te podmioty.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia

2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia

zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie

specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14) przesyłki produktów pochodzenia zwierzęcego zaopatruje się

w świadectwa zdrowia lub inne dokumenty określone w przepisach prawa unijnego.

2.6.

Inne środki podejmowane w celu zapewnienia identyfikacji indyków

W celu zapewnienia identyfikacji indyków hodowlanych przemieszczanych na terytorium Unii

Europejskiej wystawia się w systemie TRACES.NT świadectwo zdrowia dla zwierząt w handlu

wewnątrzwspólnotowym zawierające szczegółowe dane dotyczące przesyłki tych indyków, w szczególności

miejsce pochodzenia i przeznaczenia, oraz poświadczenie zdrowia zwierząt.

W przypadku przesyłek przeznaczonych do państw trzecich dane dotyczące przesyłki są również

wprowadzane do systemu TRACES.NT. W systemie jest odnotowywana także kontrola dobrostanu na granicy.

Przy przywozie zwierząt z państw trzecich do Unii Europejskiej jest wymagany wspólny zdrowotny

dokument wejścia (CHED) generowany w systemie TRACES.NT, który jest częścią systemu IMSOC.

3. Środki podejmowane w związku z wykryciem serotypu Salmonella objętego programem

w stadzie indyków hodowlanych lub w produktach pochodzących od tych indyków

3.1.

Postępowanie hodowcy i powiatowego lekarza weterynarii w przypadku wykrycia serotypu

Salmonella objętego programem lub efektu hamującego wzrost bakterii

3.1.1. W przypadku uzyskania dodatniego wyniku badań laboratoryjnych próbek pobranych z inicjatywy

hodowcy lub w przypadku wykrycia efektu hamującego wzrost bakterii hodowca

1)

zawiadamia niezwłocznie o tym fakcie powiatowego lekarza weterynarii;

2)

pozostawia indyki w miejscu ich stałego utrzymywania i nie wprowadza tam innego drobiu;

3)

uniemożliwia osobom postronnym dostęp do indyczników lub miejsc, w których znajdują się indyki

podejrzane o zakażenie serotypami Salmonella objętymi programem lub zwłoki tych indyków;

4)

Poz. 463

wstrzymuje się od wywożenia, wynoszenia i zbywania mięsa, jaj wylęgowych, zwłok indyków,

a także odchodów pochodzących od tych indyków oraz paszy, materiałów ściołowych i innych

przedmiotów znajdujących się w miejscu utrzymywania indyków;

5)

udziela powiatowemu lekarzowi weterynarii wyjaśnień i informacji, które mogą mieć znaczenie dla

wykrycia serotypów Salmonella lub zakażenia serotypami Salmonella lub źródeł serotypów

Salmonella, lub źródeł zakażenia serotypami Salmonella objętymi programem lub dla zapobiegania

szerzeniu się tej choroby lub tego zakażenia;

6)

udostępnia indyki do badań i zabiegów weterynaryjnych, a także udziela pomocy przy wykonywaniu

tych badań i zabiegów;

7)

udostępnia powiatowemu lekarzowi weterynarii dokumentację dotyczącą stada indyków hodowlanych,

w szczególności dokumentację potwierdzającą zakup piskląt, materiałów ściołowych i paszy oraz

potwierdzającą sprzedaż indyków i jaj, a także dokumentację związaną ze stosowaniem produktów

leczniczych, o której mowa w art. 108 rozporządzenia 2019/6 oraz art. 102 rozporządzenia 2016/429;

8)

podejmuje działania mające na celu podniesienie poziomu bioasekuracji w zakładzie drobiu.

3.1.2. W wyjątkowych przypadkach, gdy istnieją powody, aby zakwestionować wyniki badania próbek

pobranych z inicjatywy hodowcy (wyniki fałszywie dodatnie lub fałszywie ujemne), powiatowy lekarz

weterynarii może pobrać próbki do badania po przeprowadzeniu analizy ryzyka obejmującej co najmniej

1)

ocenę możliwości wzajemnego zanieczyszczenia próbek podczas pobierania próbek przez hodowcę;

2)

ocenę możliwości zanieczyszczenia krzyżowego w laboratorium w trakcie badania;

3)

poziom bezpieczeństwa biologicznego w gospodarstwie;

4)

ocenę sytuacji epizootycznej pod względem występowania serotypów Salmonella w gospodarstwie.

Procedura pobierania próbek przez powiatowego lekarza weterynarii została określona w ust. 2.2.2.1

załącznika do rozporządzenia nr 200/2010.

W przypadku podejrzenia, że hodowca zastosował środki przeciwdrobnoustrojowe lub inhibitory

wzrostu bakterii, powiatowy lekarz weterynarii może pobrać dodatkowe próbki. Pobieranie takich próbek

przeprowadza się w obrębie każdego indycznika na terenie gospodarstwa w ten sposób, że losowo wybiera

się do tego pobrania 5 indyków z każdego indycznika, chyba że powiatowy lekarz weterynarii uzna za

konieczne pobranie próbek od większej liczby indyków.

W przypadku, o którym mowa powyżej, powiatowy lekarz weterynarii w drodze decyzji administracyjnej

1)

nakazuje

a)

izolację indyków znajdujących się w zakładzie drobiu w poszczególnych indycznikach,

b)

zastosowanie produktów biobójczych w celu odkażenia jaj wylęgowych bezpośrednio po ich

zbiorze oraz przed wejściami do indyczników i wyjściami z nich, jak również przed wjazdami

na teren zakładu drobiu i wyjazdami z tego terenu,

c)

wylęganie jaj już inkubowanych w zakładzie wylęgowym w oddzielnych aparatach lęgowych,

w oparach produktu biobójczego dopuszczonego do odkażania w czasie lęgu, aktywnego w stosunku

do serotypów Salmonella;

2)

Poz. 463

zakazuje

a)

wywożenia jaj wylęgowych z zakładu drobiu, z wyłączeniem wywozu jaj wylęgowych

niepoddanych inkubacji bezpośrednio do zakładu wytwarzającego lub przetwarzającego

produkty jajeczne, o którym mowa w przepisach o produktach pochodzenia zwierzęcego, gdzie

jaja niezwłocznie zostaną poddane obróbce cieplnej,

b)

przemieszczania indyków z zakładu drobiu i do zakładu drobiu oraz ze stada i do stada w obrębie

zakładu drobiu, chyba że indyki na wniosek hodowcy zostaną przemieszczone do rzeźni;

w przypadku przemieszczania indyków ze stada podejrzanego o zakażenie serotypem

Salmonella objętym programem w celu poddania ich ubojowi w rzeźni w świadectwie zdrowia

umieszcza się informację o tym, że te indyki pochodzą ze stada, w którym uzyskano dodatni

wynik badań laboratoryjnych próbek pobranych z inicjatywy hodowcy w kierunku serotypów

Salmonella objętych programem lub wykryto efekt hamujący wzrost bakterii,

c)

stosowania w stadzie produktów biobójczych, weterynaryjnych produktów leczniczych i innych

środków utrudniających izolację serotypów Salmonella,

d)

wywożenia z zakładu drobiu – bez zgody tego lekarza – mięsa, zwłok indyków, odchodów

pochodzących od indyków, materiałów ściołowych oraz przedmiotów znajdujących się

w indyczniku lub w innym miejscu utrzymywania indyków.

Środki, o których mowa w pkt 1 i 2, są stosowane do czasu potwierdzenia lub wykluczenia przez

powiatowego lekarza weterynarii wystąpienia w stadzie indyków hodowlanych zakażenia serotypami

Salmonella objętymi programem.

3.1.3. W przypadku uzyskania dodatniego wyniku badań laboratoryjnych w kierunku serotypów

Salmonella objętych programem lub w przypadku wykrycia efektu hamującego wzrost bakterii w próbkach

pobranych z inicjatywy hodowcy lub w próbkach pobranych przez powiatowego lekarza weterynarii lub

stwierdzenia

zastosowania

środków

przeciwdrobnoustrojowych

w próbkach

pobranych

przez

powiatowego lekarza weterynarii, zgodnie z ust. 1.8, powiatowy lekarz weterynarii w drodze decyzji

administracyjnej zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz

zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt

1)

nakazuje

a)

niezwłoczny ubój wszystkich indyków hodowlanych z zakażonego stada lub

b)

niezwłoczne zabicie wszystkich indyków hodowlanych z zakażonego stada i unieszkodliwienie

zwłok wszystkich padłych i zabitych indyków hodowlanych, zgodnie z przepisami rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego

przepisy sanitarne dotyczące ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego i produktów

pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE)

nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE

L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1069/2009”, oraz ze

środkami wykonawczymi przyjętymi zgodnie z art. 40 rozporządzenia nr 1069/2009,

c)

zniszczenie jaj wylęgowych i piskląt, które się z nich wylęgły,

d)

zniszczenie pasz lub ich zagospodarowanie z zastosowaniem środków kontroli gwarantujących

pełną inaktywację serotypów Salmonella – w przypadku uzyskania dodatniego wyniku badania

laboratoryjnego próbek paszy w kierunku obecności serotypu Salmonella,

e)

zniszczenie lub zagospodarowanie mogących ulec skażeniu materiałów ściołowych, odchodów

i innych przedmiotów znajdujących się w miejscu utrzymywania indyków – w sposób, który wyklucza

zanieczyszczenie serotypami Salmonella, zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1069/2009,

f)

dokładne oczyszczenie i odkażenie – pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii –

indyczników, w których były utrzymywane indyki hodowlane z zakażonego stada, otoczenia

indyczników, środków transportu oraz pozostałych przedmiotów, które mogły ulec skażeniu, po

wykonaniu czynności, o których mowa w lit. a–e,

g)

podjęcie przez hodowcę działań mających na celu poprawę warunków zoohigienicznych oraz

poprawę bezpieczeństwa epizootycznego w zakładzie drobiu, o których mowa w ust. 2.1;

2)

zakazuje przemieszczania indyków z zakażonego stada z zakładu drobiu i do zakażonego stada

w zakładzie drobiu oraz ze stada do stada w obrębie zakładu drobiu, chyba że indyki przed zakończeniem

tuczu, na wniosek hodowcy, zostaną przemieszczone bezpośrednio do rzeźni w celu poddania ubojowi.

3.1.4. W przypadku uzyskania dodatniego wyniku badań, o których mowa w ust. 3.1.3, zgodnie z art. 42

ust. 6 oraz art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt powiatowy lekarz weterynarii

1)

przeprowadza dochodzenie epizootyczne zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;

2)

pobiera próbki do badań laboratoryjnych w zakładzie drobiu we wszystkich stadach, bez względu na wiek

utrzymywanych indyków, w sposób określony w ust. 2.2.2.2. załącznika do rozporządzenia nr 200/2010;

3)

przeprowadza badania laboratoryjne paszy i wody z ujęć własnych zakładu drobiu w celu ustalenia

źródła zakażenia stada serotypami Salmonella objętymi programem.

3.1.5. W przypadku uzyskania dodatniego wyniku badań laboratoryjnych w kierunku serotypów

Salmonella objętych programem lub w przypadku wykrycia efektu hamującego wzrost bakterii w próbkach

pobranych z inicjatywy hodowcy lub w próbkach pobranych przez powiatowego lekarza weterynarii

w stadzie indyków hodowlanych koszty

1)

oczyszczenia i odkażenia indyczników, w których były utrzymywane indyki zakażone serotypem

Salmonella objętym programem, otoczenia indyczników, środków transportu oraz pozostałych

przedmiotów, które mogły ulec skażeniu,

2)

podjęcia działań mających na celu poprawę warunków zoohigienicznych oraz poprawę bezpieczeństwa

epizootycznego w zakładzie drobiu

– są ponoszone przez hodowcę.

3.1.6. Powiatowy lekarz weterynarii właściwy dla lokalizacji zakładu drobiu, w którym stwierdzono

serotyp Salmonella objęty programem, powiadamia o tym stwierdzeniu powiatowego lekarza weterynarii

właściwego dla lokalizacji zakładów wylęgu drobiu, do których przemieszczono jaja wylęgowe ze stada

indyków hodowlanych zakażonych serotypem Salmonella objętym programem. Powiatowy lekarz

weterynarii właściwy dla lokalizacji zakładu wylęgu drobiu, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje

zniszczenie wszystkich jaj wylęgowych oraz piskląt, które się z nich wylęgły, znajdujących się w tym

zakładzie wylęgu drobiu i pochodzących ze stada indyków hodowlanych zakażonego serotypem

Salmonella objętym programem. Zniszczenie przeprowadza się zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009

oraz zgodnie ze środkami wykonawczymi przyjętymi na podstawie art. 40 rozporządzenia nr 1069/2009.

3.2. Świadectwo zdrowia przy przemieszczaniu indyków z zakażonego stada hodowlanego do rzeźni

Przesyłki indyków ze stada hodowlanego, które poddano badaniu przedubojowemu na terenie

gospodarstwa, w tym indyków hodowlanych ze stada zakażonego serotypem Salmonella objętym

programem, wysyłane do rzeźni zaopatruje się w świadectwo zdrowia, którego wzór jest określony

w rozdziale 1 załącznika IV do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2235 z dnia 16 grudnia

2020 r. ustanawiającego przepisy dotyczące stosowania rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) 2016/429 i (UE) 2017/625 w odniesieniu do wzorów świadectw zdrowia zwierząt, wzorów świadectw

urzędowych i wzorów świadectw zdrowia zwierząt/świadectw urzędowych do celów wprowadzania do

Unii i przemieszczania w obrębie terytorium Unii przesyłek niektórych kategorii zwierząt i towarów oraz

urzędowej certyfikacji dotyczącej takich świadectw i uchylające rozporządzenie (WE) nr 599/2004,

rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 636/2014 i (UE) 2019/628, dyrektywę 98/68/WE oraz decyzje

2000/572/WE, 2003/779/WE i 2007/240/WE.

W pkt 4 świadectwa zdrowia urzędowy lekarz weterynarii wystawiający świadectwo wpisuje

1) numer sprawozdania z badań w kierunku serotypów Salmonella;

2) datę pobrania próbek do badań w kierunku serotypów Salmonella;

3) stwierdzony serotyp Salmonella lub informację, że

a)

badanie dało wynik ujemny lub

b)

nie stwierdzono efektu hamującego wzrost bakterii, lub

c)

stwierdzono efekt hamujący wzrost bakterii.

W związku z tym że rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie

kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 338 z 22.12.2005,

str. 1, z późn. zm.) wskazuje serotypy Salmonella Enteritidis i Salmonella Typhimurium jako kryterium

bezpieczeństwa żywności w świeżym mięsie drobiowym oraz serotypy Salmonella jako kryterium

bezpieczeństwa żywności w mięsie mielonym i surowych wyrobach z mięsa drobiowego, w drobiowym

mięsie oddzielonym mechanicznie oraz w produktach z mięsa drobiowego, hodowca przekazuje rzeźni

informacje dotyczące łańcucha żywnościowego, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy

dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego, informacje o dodatnich wynikach

badań laboratoryjnych w odniesieniu do wszystkich stwierdzonych serotypów Salmonella, w tym

nieobjętych programem.

Przy przemieszczaniu do rzeźni indyków, które nie były badane w sposób określony w rozporządzeniu

nr 1190/2012 oraz w programie, w przypadku przeprowadzenia badania przedubojowego na terenie

gospodarstwa pochodzenia w pkt 4 świadectwa zdrowia zaznacza się fakt pochodzenia indyków ze stada

o nieznanym statusie zdrowotnym pod względem serotypów Salmonella.

W przypadku gdy w wyniku badania laboratoryjnego stwierdzono w stadzie indyków hodowlanych

serotyp Salmonella objęty programem lub stwierdzono efekt hamujący wzrost bakterii albo indyki pochodzą

ze stada indyków hodowlanych o nieznanym statusie zdrowotnym pod względem serotypów Salmonella

1)

badanie przedubojowe indyków hodowlanych z takiego stada przeprowadza się zgodnie z art. 10 ust. 1

i 2 oraz art. 11 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/627 z dnia 15 marca 2019 r.

ustanawiającego jednolite praktyczne rozwiązania dotyczące przeprowadzania kontroli urzędowych

produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi zgodnie z rozporządzeniem

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (WE)

nr 2074/2005 w odniesieniu do kontroli urzędowych (Dz. Urz. UE L 131 z 17.05.2019, str. 51,

z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2019/627”;

2)

ubój indyków hodowlanych z takiego stada przeprowadza się w sposób określony w art. 43 ust. 6

rozporządzenia nr 2019/627 – powiatowy lekarz weterynarii właściwy dla lokalizacji rzeźni określa

w decyzji administracyjnej warunki, zgodnie z którymi te indyki poddaje się ubojowi tak, aby

zminimalizować możliwość zakażenia innych zwierząt oraz zanieczyszczenia mięsa z innych

zwierząt (ubój w osobnym cyklu produkcyjnym, przechowywanie mięsa w wydzielonych

pomieszczeniach lub obszarach, czyszczenie i odkażanie po zakończonym uboju i po obróbce

poubojowej, pobranie próbek do badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia skuteczności mycia

i odkażania powierzchni mających kontakt z mięsem);

3)

bezpośrednio po rozładunku indyków hodowlanych w rzeźni środki transportu oraz urządzenia, sprzęt

i narzędzia wykorzystywane do transportu tych indyków myje się i odkaża;

4)

mięso pozyskane z indyków pochodzących z takiego stada poddaje się przemysłowej obróbce cieplnej

mającej na celu wyeliminowanie serotypów Salmonella; w przypadku braku możliwości poddania

pozyskanego mięsa przemysłowej obróbce cieplnej nie wprowadza się go do obrotu w formie świeżej,

z wyłączeniem przewozu do

a)

zakładu obróbki cieplnej zlokalizowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu poddania

tego mięsa obróbce cieplnej mającej na celu wyeliminowanie serotypów Salmonella lub

b)

chłodni składowej zlokalizowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu czasowego

składowania tego mięsa przed poddaniem go obróbce cieplnej mającej na celu wyeliminowanie

serotypów Salmonella w zakładzie, o którym mowa w lit. a;

5)

Poz. 463

przed wydaniem decyzji, o której mowa w pkt 2, powiatowy lekarz weterynarii weryfikuje, czy

a)

rzeźnia posiada procedury gwarantujące, że mięso pozyskane w ramach uboju indyków

hodowlanych z takiego stada nie zostanie wprowadzone do obrotu w formie świeżej,

z wyłączeniem przewiezienia tego mięsa do chłodni składowej lub do zakładu obróbki cieplnej;

te procedury obejmują co najmniej rozliczenie ilości mięsa pozyskanego z takiego uboju,

określenie miejsca przechowywania tego mięsa (wskazanie oddzielnych pomieszczeń

chłodniczych w zakładzie), sposobu oznakowania i rozliczania ilości mięsa przekazywanego do

przechowywania lub przemysłowej obróbki cieplnej eliminującej serotypy Salmonella,

b)

w rzeźni jest możliwość poddania pozyskanego mięsa przemysłowej obróbce cieplnej, mającej

na celu wyeliminowanie serotypów Salmonella, a w przypadku braku takiej możliwości –

powiatowy lekarz weterynarii właściwy dla lokalizacji tej rzeźni

–

nakazuje w drodze decyzji administracyjnej zamieszczenie na opakowaniu tego mięsa

informacji: „Mięso przeznaczone do przemysłowej obróbki cieplnej mającej na celu

wyeliminowanie serotypów Salmonella w zakładzie zlokalizowanym na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej”,

–

w dokumentacji towarzyszącej przesyłce mięsa do innego zakładu dokonuje adnotacji, że to

mięso zostało pozyskane z indyków pochodzących ze stada indyków hodowlanych,

w którym badania laboratoryjne wykazały obecność serotypu Salmonella objętego

programem lub w którym wykryto efekt hamujący wzrost bakterii, lub ze stada o nieznanym

statusie epizootycznym pod względem serotypów Salmonella oraz że musi ono zostać

poddane przemysłowej obróbce cieplnej mającej na celu wyeliminowanie serotypów

Salmonella w zakładzie zlokalizowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

przemieszczanie mięsa pozyskanego w wyniku uboju indyków z takich stad z rzeźni do chłodni

składowej lub do zakładu przemysłowej obróbki cieplnej lub z chłodni składowej do zakładu

przemysłowej obróbki cieplnej odbywa się wyłącznie po uzyskaniu zgody powiatowego lekarza

weterynarii właściwego dla lokalizacji zakładu wysyłki oraz powiatowego lekarza weterynarii

właściwego dla lokalizacji zakładu, do którego to mięso jest wysyłane; powiatowy lekarz weterynarii

właściwy dla lokalizacji rzeźni informuje powiatowego lekarza weterynarii właściwego dla

lokalizacji chłodni składowej lub zakładu, w którym ma zostać przeprowadzona obróbka cieplna,

o przesyłkach takiego mięsa i weryfikuje, czy została wydana zgoda na przyjęcie takiego mięsa,

a powiatowy lekarz weterynarii właściwy dla lokalizacji chłodni składowej informuje powiatowego

lekarza weterynarii właściwego dla lokalizacji zakładu, w którym ma zostać przeprowadzona

przemysłowa obróbka cieplna, o przesyłkach takiego mięsa i weryfikuje, czy została wydana zgoda

na przyjęcie takiego mięsa;

7)

przed wydaniem zgody, o której mowa w pkt 6, powiatowy lekarz weterynarii właściwy dla

lokalizacji chłodni składowej weryfikuje, czy podmiot prowadzący tę chłodnię posiada procedury

gwarantujące, że mięso pozyskane w wyniku uboju indyków hodowlanych z takich stad nie zostanie

wprowadzone do obrotu w formie świeżej, z wyłączeniem przewiezienia tego mięsa do zakładu

przemysłowej obróbki cieplnej zlokalizowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; te

procedury obejmują co najmniej rozliczenie ilości mięsa wprowadzonego do tej chłodni, będącego

w tej chłodni i wyprowadzanego z tej chłodni, określenie miejsca jego przechowywania i sposobu

zabezpieczenia

(wskazanie

oddzielnych

pomieszczeń

chłodniczych

w zakładzie),

sposób

oznakowania mięsa i rozliczania ilości mięsa przekazywanego do przemysłowej obróbki cieplnej

eliminującej serotypy Salmonella; w drodze decyzji administracyjnej powiatowy lekarz weterynarii

właściwy dla lokalizacji chłodni składowej

a)

zakazuje wprowadzania takiego mięsa do obrotu, z wyłączeniem przewiezienia tego mięsa do

zlokalizowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu dokonującego przemysłowej

obróbki cieplnej mającej na celu wyeliminowanie serotypów Salmonella,

b)

nakazuje informowanie go o zamiarze wysyłki takiego mięsa do zakładu przemysłowej obróbki

cieplnej,

c)

8)

określa warunki składowania takiego mięsa;

powiatowy lekarz weterynarii właściwy dla lokalizacji zakładu dokonującego przemysłowej obróbki

cieplnej mającej na celu wyeliminowanie serotypów Salmonella weryfikuje, czy ten zakład posiada

procedury gwarantujące, że takie mięso zostanie przetworzone w sposób gwarantujący

wyeliminowanie serotypów Salmonella, a także weryfikuje parametry zastosowanej przemysłowej

obróbki cieplnej pod kątem jej skuteczności dla wyeliminowania serotypów Salmonella oraz

zgodność ilości mięsa wprowadzonego do tego zakładu i ilości mięsa poddanego tej obróbce.

3.3. Przed ponownym umieszczeniem indyków w indyczniku powiatowy lekarz weterynarii pobiera próbki

do badań laboratoryjnych w celu stwierdzenia skuteczności wykonanego oczyszczania i odkażania. Próbki

do badań laboratoryjnych obejmują

1)

4 wymazy powierzchniowe pobrane z podłoża, w szczególności z miejsc popękanych, zagłębień lub

połączeń konstrukcyjnych – w laboratorium łączone w jedną próbkę zbiorczą oraz

2)

4 wymazy powierzchniowe pobrane z naroży badanego pomieszczenia na wysokości 1 m od poziomu

podłogi – w laboratorium łączone w jedną próbkę zbiorczą, oraz

3)

4 wymazy powierzchniowe z urządzenia służącego do karmienia, przy czym każdy wymaz pobiera

się z 5 metrów taśmy lub rynienki paszowej lub z 6 wybranych losowo urządzeń służących do

karmienia – w laboratorium łączone w jedną próbkę zbiorczą, oraz

4)

4 wymazy powierzchniowe pobrane z systemu wentylacyjnego, przy czym każdy wymaz może być

użyty do 3 wlotów lub wylotów tego systemu – w laboratorium łączone w jedną próbkę zbiorczą;

5)

4 wymazy powierzchniowe z magazynu jaj (z powierzchni sortownic, stołów) lub z końcowych

5 metrów systemu przeznaczonego do zbierania zniesionych jaj (taśmy) – w laboratorium łączone

w jedną próbkę zbiorczą.

W przypadku uzyskania dodatniego wyniku badania laboratoryjnego w kierunku serotypów

Salmonella koszty pobrania kolejnych próbek do badania skuteczności wykonanego oczyszczania

i odkażania, dojazdu do zakładu drobiu oraz do laboratorium, jak również koszty badań laboratoryjnych

próbek w laboratorium są ponoszone przez hodowcę. Opłata zawiera koszt

1)

badania laboratoryjnego – w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju

Wsi z dnia 29 lipca 2022 r. w sprawie stawek opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję

Weterynaryjną;

2)

dojazdu związanego z pobraniem próbek i dowozu próbek do laboratorium – według stawek za

1 kilometr przebiegu pojazdu ustalonych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów

używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących

własnością pracodawcy;

3)

wyrobów stosowanych w medycynie weterynaryjnej, które zostały użyte do badań laboratoryjnych.

Ponowne umieszczenie indyków w indyczniku może odbyć się tylko po uzyskaniu ujemnych wyników

badań laboratoryjnych próbek w kierunku serotypów Salmonella objętych programem pobranych przez

powiatowego lekarza weterynarii.

3.4. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku zakładów drobiu, w których znajdują się dwa stada lub

więcej stad indyków hodowlanych, może zastosować środki, o których mowa w ust. 3.1.3, również

w odniesieniu do stad indyków hodowlanych w zakładzie drobiu, które nie są utrzymywane

w indycznikach, w których

1)

zapewniono całkowite odizolowanie od pomieszczeń, w których utrzymywane są indyki zakażone

serotypami Salmonella objętymi programem;

2)

czynności związane z utrzymywaniem indyków, w tym karmienie, odbywają się w sposób

uniemożliwiający rozprzestrzenianie się serotypów Salmonella.

3.5. Powiatowy lekarz weterynarii powiadamia niezwłocznie właściwego ze względu dla miejsca

prowadzenia działalności państwowego powiatowego inspektora sanitarnego o uzyskaniu dodatniego

wyniku badań laboratoryjnych próbek pobranych w stadzie indyków hodowlanych w kierunku serotypu

Salmonella objętego programem, zgodnie z art. 51 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie

zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Osoby pracujące w zakładzie drobiu

powinny posiadać aktualne badania na nosicielstwo serotypów Salmonella.

3.6. Środki, o których mowa w ust. 3.1–3.5, są stosowane bez naruszenia środków wskazanych w części C

załącznika II do rozporządzenia nr 2160/2003.

3.7. Zasady stosowania środków zwalczających drobnoustroje, przeprowadzania szczepień oraz

przyznawania odstępstw od obowiązku szczepień są określone w rozporządzeniu Komisji (WE)

nr 1177/2006 z dnia 1 sierpnia 2006 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2160/2003

Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących stosowania szczególnych

metod kontroli w ramach krajowych programów zwalczania salmonelli u drobiu (Dz. Urz. UE L 212

z 02.08.2006, str. 3). Zakaz stosowania środków zwalczających drobnoustroje odnosi się do serotypów

Salmonella objętych programem, z wyjątkiem przypadków wskazanych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (WE) nr 1177/2006 z dnia 1 sierpnia 2006 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE)

nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących stosowania

szczególnych metod kontroli w ramach krajowych programów zwalczania salmonelli u drobiu.

4. Środki przewidziane programem

4.1. Środki i stosowne prawodawstwo w zakresie powiadamiania o chorobie

Środki stosowane w zakresie powiadamiania o chorobie wynikają z art. 42 ust. 1–9 ustawy z dnia

11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

Zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą system zbierania, przechowywania,

analizowania, przetwarzania i przekazywania danych o chorobach zakaźnych zwierząt, w tym o serotypach

Salmonella objętych programem.

Powiatowy lekarz weterynarii po powzięciu podejrzenia wystąpienia serotypu Salmonella objętego

programem w stadzie indyków hodowlanych lub po stwierdzeniu wystąpienia tego serotypu w tym stadzie

przekazuje tę informację powiatowym lekarzom weterynarii z sąsiednich powiatów oraz wojewódzkiemu

lekarzowi weterynarii. Wojewódzki lekarz weterynarii przekazuje tę informację Głównemu Lekarzowi

Weterynarii.

Dodatkowo powiatowy lekarz weterynarii właściwy dla miejsca prowadzenia działalności powiadamia

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca prowadzenia tej działalności

o wystąpieniu serotypu Salmonella objętego programem.

4.2. Prawodawstwo w zakresie kontroli

1)

ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;

2)

rozporządzenie nr 2160/2003;

3)

rozporządzenie Komisji (WE) nr 1177/2006 z dnia 1 sierpnia 2006 r. w sprawie wykonania

rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów

dotyczących stosowania szczególnych metod kontroli w ramach krajowych programów zwalczania

salmonelli u drobiu;

4)

rozporządzenie nr 1190/2012.

4.3. Odszkodowania dla właścicieli indyków poddanych ubojowi lub zabitych

Odszkodowanie i zwrot faktycznie poniesionych wydatków związanych z wykonywaniem zakazów

i nakazów określonych w decyzji administracyjnej powiatowego lekarza weterynarii wydanej w związku

ze zwalczaniem choroby zakaźnej zwierząt są przyznawane zgodnie z art. 49 i art. 57c ustawy z dnia

11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

4.4. Środki w zakresie bezpieczeństwa biologicznego obowiązujące w zakładach drobiu

Środki w zakresie bezpieczeństwa biologicznego obowiązujące w zakładach drobiu są określone w

1)

rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 września 2013 r. w sprawie szczegółowych

wymagań weterynaryjnych mających zastosowanie do drobiu i jaj wylęgowych;

2)

rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań

i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy

ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. poz. 344, z późn. zm.);

3)

rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2022 r. w sprawie zarządzenia

środków związanych z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków.

5.

Ogólny opis kosztów i korzyści

Główną korzyścią realizacji programu dla właścicieli stad indyków hodowlanych oraz podmiotów

zajmujących się obrotem tymi indykami będzie możliwość prowadzenia swobodnego handlu oraz wywozu

indyków hodowlanych, jaj wylęgowych i piskląt do państw trzecich. Osiągnięcie celu unijnego,

tj. zmniejszenie liczby zakażonych stad indyków hodowlanych, ograniczy rozprzestrzenianie się serotypów

Salmonella wśród tych indyków oraz doprowadzi do przerwania drogi pionowej przenoszenia zakażenia

serotypami Salmonella.

Ponadto należy podkreślić, że salmonelloza jest najczęściej notowaną chorobą odzwierzęcą. Stąd też realizacja

programu ograniczy liczbę zakażeń u ludzi, a w związku z tym zredukuje koszty leczenia tej choroby.

Szacowane koszty realizacji programu w latach 2025–2027 wyniosą 1 020 023,10 zł (340 007,70 zł

w przeliczeniu na jeden rok programu). Z ogólnej sumy szacowanych kosztów programu Rzeczpospolita

Polska wystąpi z wnioskiem o współfinansowanie ze środków Unii Europejskiej 30 % kosztów

kwalifikowalnych, tj. do kwoty 853 847,91 zł (284 615,97 zł w przeliczeniu na jeden rok programu).

Wnioskowana kwota wyniesie zatem 256 154,37 zł.

Zgodnie z projektem umowy grantowej zaproponowanym przez Komisję Europejską wypłata dotacji

zostanie przeprowadzona w trzech transzach

1)

pierwsza transza – 30 % kosztów kwalifikowalnych, tj. 76 846,31 zł, której wypłata nastąpi w lutym

2025 r.;

2)

druga transza – 30 % kosztów kwalifikowalnych, tj. 76 846,31 zł, której wypłata nastąpi w grudniu

2026 r.;

3)

trzecia transza – 40 % kosztów kwalifikowalnych, tj. 102 461,75 zł, wypłata w maju 2028 r.

Koszty realizacji programu zostaną dostosowane do wielkości wydatków przewidzianych na

zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt w ustawach budżetowych na lata 2025–2027, w ramach limitu

wydatków właściwych części budżetowych.

Szacowane koszty realizacji programu wyrażone w złotych zostały przeliczone na euro według

prognozowanego kursu euro zawartego w wytycznych Ministra Finansów dotyczących stosowania

jednolitych wskaźników makroekonomicznych będących podstawą oszacowania skutków finansowych

projektowanych ustaw (aktualizacja: październik 2024 r.).

Program jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej na zasadach określonych

w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/690 z dnia 28 kwietnia 2021 r.

ustanawiającym program na rzecz rynku wewnętrznego, konkurencyjności przedsiębiorstw, w tym małych

i średnich przedsiębiorstw, dziedziny roślin, zwierząt, żywności i paszy, oraz statystyk europejskich

(Program na rzecz jednolitego rynku) oraz uchylającym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 99/2013, (UE) nr 1287/2013, (UE) nr 254/2014 i (UE) nr 652/2014 (Dz. Urz. UE L 153

z 03.05.2021, str. 1, z późn. zm.).

Finansowanie programu odbywa się ze środków budżetowych określonych w części 83 – Rezerwy

celowe, w dziale 758 – Różne rozliczenia, w rozdziale 75818 – Rezerwy ogólne i celowe, w poz. 12

przeznaczonej na zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt (w tym finansowanie programów zwalczania),

badania monitoringowe pozostałości chemicznych i biologicznych w tkankach zwierząt, produktach

pochodzenia zwierzęcego i paszach, finansowanie zadań zleconych przez Komisję Europejską oraz

dofinansowanie kosztów realizacji zadań Inspekcji Weterynaryjnej, w tym na wypłatę wynagrodzeń dla

lekarzy wyznaczonych na podstawie art. 16 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej,

oraz w części 85 – Budżety wojewodów, w dziale 010 – Rolnictwo i łowiectwo, w rozdziale 01022 –

Zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt oraz badania monitoringowe pozostałości chemicznych

i biologicznych w tkankach zwierząt i produktach pochodzenia zwierzęcego.

e)

d)

c)

b)

Założenia związane z badaniami

kał / okładziny na buty /

kurz

izolaty serotypu

Salmonella z kału /

okładzin na buty / kurzu

indyki

hodowlane

indyki

hodowlane

indyki

hodowlane

indyki

hodowlane

badanie bakteriologiczne

badanie serologiczne

badanie w kierunku skuteczności

przeprowadzonego odkażania

badanie na obecność środków

przeciwdrobnoustrojowych

ptaki

wymazy czystościowe

Rodzaj próbkid)

Populacja

docelowac)

Rodzaj badaniab)

Region określony w zatwierdzonym programie zwalczania chorób w państwie członkowskim.

Opis badania.

Wyszczególnienie gatunków i kategorii zwierząt objętych programem – w razie potrzeby.

Opis próbki (np. odchody).

Opis celu (np. nadzór, monitorowanie, kontrola szczepień).

Rzeczpospolita

Polska

Regiona)

6.1.1. Założenia w zakresie badań diagnostycznych w latach 2025–2027 (na każdy rok)

6.1.

Założenia programu

wykrycie środków

przeciwdrobnoustrojowych

potwierdzenie skuteczności

przeprowadzonego odkażania

określenie serotypu

wykrycie zakażonego stada

Cele)

1

5

2

193

Liczba

planowanych badań

Dziennik Ustaw

a)

6.

Rodzaj

stada

287

194

391

Enteritidis,

Typhimurium

Serotyp

Salmonellae)

Koszt badań

laboratoryjnych

386

5

2

1

Badanie bakteriologiczne w ramach

pobierania próbek przez

powiatowego lekarza weterynarii

Badanie w kierunku stwierdzenia

skuteczności przeprowadzonego

odkażania

Badanie w kierunku określenia

serotypu odpowiednich izolatów

Badanie na obecność środków

przeciwdrobnoustrojowych

1. Badania laboratoryjne2)

Wyszczególnienie

Szacunkowa

liczba

jednostek

7.1. Szczegółowa analiza kosztów programu na rok 20251)

Szczegółowa analiza kosztów programu

86,79

201,67

173,49

86,49

1

2149

6447

0

20,23

47,01

40,44

20,16

86,79

403,34

867,45

33 385,14

20,23

94,02

202,20

7781,76

tak

tak

tak

tak

Szacunkowy

jednostkowy Suma ogółem Suma ogółem Finansowanie

koszt

(w złotych)

(w euro)

unijne

(w euro)

1

Łączna

Przewidywana

Przewidywana

przewidywana Przewidywana

liczba jaj do

Przewidywana

liczba stad

liczba indyków liczba jaj do

liczba stad do

skierowania do

z wynikiem

hodowlanych

zniszczenia

przetworzenia

likwidacji

dodatnim

do uboju lub

(w sztukach)

(w sztukach)

zabicia

Szacunkowy

jednostkowy

koszt

(w złotych)

Region określony w zatwierdzonym programie zwalczania chorób w państwie członkowskim.

Łączna liczba stad, w tym stada kwalifikujące się i niekwalifikujące się do programu.

Liczba stad objętych programem.

Liczona każda wizyta, w ramach której pobrano próbki urzędowe.

Serotypy objęte programem: Salmonella Enteritidis, Salmonella Typhimurium.

287

Liczba stad,

w których

Liczba

zostaną

próbek

pobrane

próbki

urzędowed)

Dziennik Ustaw

Przeznaczenie kosztów

7.

e)

d)

c)

b)

a)

Indyki

Rzeczpospolita

Polska

hodowlane

Regiona)

Łączna

Przewidywana

Łączna liczba stad

liczba

liczba

objętych

stad

do

stadb)

prograzbadaniac)

mem

6.1.2. Założenia w zakresie badania stad w latach 2025–2027 (na każdy rok)

Program nie przewiduje

Odszkodowanie za indyki

Odszkodowanie za zniszczone jaja

wylęgowe

Koszt wyceny przez rzeczoznawców

1 stada i jaj wylęgowych z tego stada

(godz.)

Inne koszty

7. Inne koszty

0,80

24,00

22 113,21

221 261,04

5157,60

51 576,00

tak

tak

2149

2149

1215

Transport i unieszkodliwienie

indyków (sztuki)

Transport i unieszkodliwienie

odpadów laboratoryjnych (kg)

2

Odszkodowanie za pasze (tony)

Zabicie indyków (sztuki)

2

Badanie laboratoryjne inne niż

wymienione w pkt 1 (np. badania

paszy i wody)

4

9,95

8,06

10,32

1723,00

45,05

66,94

2,32

1,88

2,41

401,63

10,50

15,60

12 089,25

17 320,94

22 177,68

3446,00

90,10

267,76

2818,80

4040,12

5179,09

803,26

21,00

62,40

nie

nie

nie

nie

nie

nie

Dziennik Ustaw

Towary konsumpcyjne

Nie dotyczy

i specjalny sprzęt

6. Towary konsumpcyjne i specjalny sprzęt

Wynagrodzenia

3,43

102,96

Odkażanie jest rutynową czynnością wykonywaną zawsze przed zasiedleniem indycznika, dlatego koszty odkażania są ponoszone przez

hodowcę

5. Wynagrodzenia (osoby zatrudnione do realizacji programu)

Czyszczenie

i odkażanie

4. Czyszczenie i odkażanie

Koszty zniszczenia lub

unieszkodliwienia

3. Koszty zniszczenia lub unieszkodliwienia

Szczepienia

2. Szczepienia

7,81

6499,00

tak

Koszt badań

laboratoryjnych

386

5

2

1

Badanie bakteriologiczne w ramach

pobierania próbek przez

powiatowego lekarza weterynarii

Badanie w kierunku stwierdzenia

skuteczności przeprowadzonego

odkażania

Badanie w kierunku określenia

serotypu odpowiednich izolatów

Badanie na obecność środków

przeciwdrobnoustrojowych

1. Badania laboratoryjne2)

Wyszczególnienie

Szacunkowa

liczba

jednostek

7.2. Szczegółowa analiza kosztów programu na rok 20261)

86,79

201,67

173,49

86,49

Szacunkowy

jednostkowy

koszt

(w złotych)

20,23

47,01

40,44

20,16

86,79

403,34

867,45

33 385,14

20,23

94,02

202,20

7781,76

tak

tak

tak

tak

Szacunkowy

jednostkowy Suma ogółem Suma ogółem Finansowanie

koszt

(w złotych)

(w euro)

unijne

(w euro)

Analiza obejmuje szacunki kosztów ponoszonych w ramach programu. Wszystkie wartości są podane bez VAT. Koszt programu obliczono według kursu euro 4,29 zł zgodnie

z wytycznymi Ministra Finansów dotyczącymi stosowania jednolitych wskaźników makroekonomicznych będących podstawą oszacowania skutków finansowych

projektowanych ustaw (aktualizacja: październik 2024 r.). Są to szacunkowe koszty, które zostaną dostosowane do wielkości wydatków przewidzianych na zwalczanie chorób

zakaźnych zwierząt w ustawie budżetowej na rok 2025 z dnia 9 stycznia 2025 r. (Dz. U. poz. 63) w ramach limitu wydatków właściwej części budżetowej. Kwoty sum ogółem

wyrażone w złotych są wynikiem przewalutowania sum ogółem wyrażonych w euro według ww. kursu.

Szacunkowe koszty jednostkowe wyliczone na podstawie dokumentu Single Market Programme (SMP Food) Invitation to submit a proposal Veterinary programmes 2025-2027

(SMP-FOOD-2025-VETPROG-LS-IBS) z dnia 18 kwietnia 2024 r.

66 346,95

79 271,62

1515,14

Dziennik Ustaw

Przeznaczenie kosztów

2)

1)

284 615,97

33,50

OGÓŁEM (koszty kwalifikowalne)

194

340 007,70

Koszt pobrania próbek

OGÓŁEM

Koszt pobrania próbek

8. Koszt pobrania próbek2)

Program nie przewiduje

Odszkodowanie za indyki

Odszkodowanie za zniszczone jaja

wylęgowe

Koszt wyceny przez rzeczoznawców

1 stada i jaj wylęgowych z tego stada

(godz.)

Inne koszty

2149

2149

1215

Transport i unieszkodliwienie

indyków (sztuki)

Unieszkodliwienie odpadów

laboratoryjnych (kg)

2

Odszkodowanie za pasze (tony)

Zabicie indyków (sztuki)

2

4

Badanie laboratoryjne inne niż

wymienione w pkt 1 (np. badania

paszy i wody)

Towary konsumpcyjne

Nie dotyczy

i specjalny sprzęt

7. Inne koszty

0,80

24,00

22 113,21

221 261,04

5157,60

51 576,00

tak

tak

9,95

8,06

10,32

1723,00

45,05

66,94

2,32

1,88

2,41

401,63

10,50

15,60

12 089,25

17 320,94

22 177,68

3446,00

90,10

267,76

2818,80

4040,12

5179,09

803,26

21,00

62,40

nie

nie

nie

nie

nie

nie

Dziennik Ustaw

6. Towary konsumpcyjne i specjalny sprzęt

Wynagrodzenia

3,43

102,96

Odkażanie jest rutynową czynnością wykonywaną zawsze przed zasiedleniem indycznika, dlatego koszty odkażania są ponoszone przez

hodowcę

5. Wynagrodzenia (osoby zatrudnione do realizacji programu)

Czyszczenie i odkażanie

4. Czyszczenie i odkażanie

Koszty zniszczenia lub

unieszkodliwienia

3. Koszty zniszczenia lub unieszkodliwienia

Szczepienia

2. Szczepienia

7,81

6499,00

tak

Koszt badań

laboratoryjnych

386

5

2

1

Badanie bakteriologiczne w ramach

pobierania próbek przez

powiatowego lekarza weterynarii

Badanie w kierunku stwierdzenia

skuteczności przeprowadzonego

odkażania

Badanie w kierunku określenia

serotypu odpowiednich izolatów

Badanie na obecność środków

przeciwdrobnoustrojowych

1. Badania laboratoryjne2)

Wyszczególnienie

Szacunkowa

liczba

jednostek

7.3. Szczegółowa analiza kosztów programu na rok 20271)

86,79

201,67

173,49

86,49

Szacunkowy

jednostkowy

koszt

(w złotych)

20,23

47,01

40,44

20,16

86,79

403,34

867,45

33 385,14

20,23

94,02

202,20

7781,76

tak

tak

tak

tak

Szacunkowy

jednostkowy Suma ogółem Suma ogółem Finansowanie

koszt

(w złotych)

(w euro)

unijne

(w euro)

Analiza obejmuje szacunki kosztów ponoszonych w ramach programu. Wszystkie wartości są podane bez VAT. Koszt programu obliczono według kursu euro 4,29 zł zgodnie

z wytycznymi Ministra Finansów dotyczącymi stosowania jednolitych wskaźników makroekonomicznych będących podstawą oszacowania skutków finansowych

projektowanych ustaw (aktualizacja: październik 2024 r.). Są to szacunkowe koszty, które zostaną dostosowane do wielkości wydatków przewidzianych na zwalczanie chorób

zakaźnych zwierząt w ustawie budżetowej na rok 2026 w ramach limitu wydatków właściwej części budżetowej. Kwoty sum ogółem wyrażone w złotych są wynikiem

przewalutowania sum ogółem wyrażonych w euro według ww. kursu.

Szacunkowe koszty jednostkowe wyliczone na podstawie dokumentu Single Market Programme (SMP Food) Invitation to submit a proposal Veterinary programmes 2025-2027

(SMP-FOOD-2025-VETPROG-LS-IBS) z dnia 18 kwietnia 2024 r.

66 346,95

79 271,62

1515,14

Dziennik Ustaw

Przeznaczenie kosztów

2)

1)

284 615,97

33,50

OGÓŁEM (koszty kwalifikowalne)

194

340 007,70

Koszt pobrania próbek

OGÓŁEM

Koszt pobrania próbek

8. Koszt pobrania próbek2)

Program nie przewiduje

Odszkodowanie za indyki

Odszkodowanie za zniszczone jaja

wylęgowe

Inne koszty

7. Inne koszty

Towary konsumpcyjne

i specjalny sprzęt

0,80

24,00

22 113,21

221 261,04

5157,60

51 576,00

tak

tak

Koszt wyceny przez rzeczoznawców

1 stada i jaj wylęgowych z tego stada

(godz.)

2149

2149

1215

Transport i unieszkodliwienie

indyków (sztuki)

Unieszkodliwienie odpadów

laboratoryjnych (kg)

2

Odszkodowanie za pasze (tony)

Zabicie indyków (sztuki)

2

Badanie laboratoryjne inne niż

wymienione w pkt 1 (np. badania

paszy i wody)

Nie dotyczy

4

9,95

8,06

10,32

1723,00

45,05

66,94

2,32

1,88

2,41

401,63

10,50

15,60

12 089,25

17 320,94

22 177,68

3446,00

90,10

267,76

2818,80

4040,12

5179,09

803,26

21,00

62,40

nie

nie

nie

nie

nie

nie

Dziennik Ustaw

6. Towary konsumpcyjne i specjalny sprzęt

Wynagrodzenia

3,43

102,96

Odkażanie jest rutynową czynnością wykonywaną zawsze przed zasiedleniem indycznika, dlatego koszty odkażania są ponoszone przez

hodowcę

5. Wynagrodzenia (osoby zatrudnione do realizacji programu)

Czyszczenie i odkażanie

4. Czyszczenie i odkażanie

Koszty zniszczenia lub

unieszkodliwienia

3. Koszty zniszczenia lub unieszkodliwienia

Szczepienia

2. Szczepienia

7,81

6499,00

2)

1)

66 346,95

79 271,62

1515,14

tak

Analiza obejmuje szacunki kosztów ponoszonych w ramach programu. Wszystkie wartości są podane bez VAT. Koszt programu obliczono według kursu euro 4,29 zł zgodnie

z wytycznymi Ministra Finansów dotyczącymi stosowania jednolitych wskaźników makroekonomicznych będących podstawą oszacowania skutków finansowych

projektowanych ustaw (aktualizacja: październik 2024 r.). Są to szacunkowe koszty, które zostaną dostosowane do wielkości wydatków przewidzianych na zwalczanie chorób

zakaźnych zwierząt w ustawie budżetowej na rok 2027 w ramach limitu wydatków właściwej części budżetowej. Kwoty sum ogółem wyrażone w złotych są wynikiem

przewalutowania sum ogółem wyrażonych w euro według ww. kursu.

Szacunkowe koszty jednostkowe wyliczone na podstawie dokumentu Single Market Programme (SMP Food) Invitation to submit a proposal Veterinary programmes 2025-2027

(SMP-FOOD-2025-VETPROG-LS-IBS) z dnia 18 kwietnia 2024 r.

284 615,97

33,50

OGÓŁEM (koszty kwalifikowalne)

194

340 007,70

Koszt pobrania próbek

OGÓŁEM

Koszt pobrania próbek

8. Koszt pobrania próbek2)

§ 3. Traci moc rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lutego 2023 r. w sprawie wprowadzenia

„Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach indyków hodowlanych” na lata 2023–2025

(Dz. U. poz. 371).

§ 4. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: C. Siekierski

1)

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działem administracji rządowej – rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia

Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2023 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

(Dz. U. poz. 2706).

Warszawa, dnia 9 kwietnia 2025 r.

Poz. 463

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI 1)

z dnia 19 marca 2025 r.

w sprawie wprowadzenia „Krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella

w stadach indyków hodowlanych” na lata 2025–2027

Na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2023 r. poz. 1075) zarządza się, co następuje

Załącznik do rozporządzenia

Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z dnia 19 marca 2025 r. (Dz. U. poz.

Poz. 463

…)

Dziennik Ustaw

–2–