PL
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 marca 2025 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie
Table of Provisions (14)
Statutory Text (14 Articles)
§ 1. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków
bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie (Dz. U. z 2021 r. poz. 1840) wprowadza się następujące zmiany
1)
w § 2
a)
po pkt 1 dodaje się pkt 1a–1c w brzmieniu
„1a) Konwencja SOLAS 90 – Konwencję SOLAS w wersji zmienionej rezolucją MSC.117(74) przyjętą podczas
74. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 6 czerwca 2001 r.;
1b) Konwencja SOLAS 2009 – Konwencję SOLAS w wersji zmienionej rezolucją MSC.216(82) przyjętą podczas
82. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 8 grudnia 2006 r.;
1c) Konwencja SOLAS 2020 – Konwencję SOLAS w wersji zmienionej rezolucją MSC.421(98) przyjętą podczas
98. sesji Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 15 czerwca
2017 r.;”,
b)
pkt 17 otrzymuje brzmienie
„17) nowy statek pasażerski typu ro-ro – statek pasażerski typu ro-ro, który nie jest istniejącym statkiem pasażerskim typu ro-ro;”,
c)
uchyla się pkt 18a,
d)
pkt 19 otrzymuje brzmienie
„19) istniejący statek pasażerski typu ro-ro – statek pasażerski typu ro-ro, którego stępkę położono lub który
znajdował się na podobnym etapie budowy przed dniem 5 grudnia 2024 r., przy czym za podobny etap budowy uważa się etap, w którym
1)
2)
a)
rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz
b)
rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo 1 % przybliżonej masy materiałów konstrukcyjnych –
w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;”,
Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rządowej – gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia
Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2023 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U.
poz. 2725).
Niniejsze rozporządzenie w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/946 z dnia
10 maja 2023 r. w sprawie zmiany dyrektywy 2003/25/WE w odniesieniu do włączenia ulepszonych wymogów stateczności i dostosowania tej dyrektywy do wymogów stateczności określonych przez Międzynarodową Organizację Morską (Dz. Urz. UE L 128
z 15.05.2023, str. 1).
e)
Poz. 391
w pkt 23 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 24 w brzmieniu
„24) personel przemysłowy – osoby w rozumieniu definicji personelu przemysłowego zawartej w prawidle 1
rozdziału XV Konwencji SOLAS.”;
2)
w § 5 w ust. 1 w pkt 1 lit. e otrzymuje brzmienie
„e)
3)
przewożących personel przemysłowy,”;
w § 23 w ust. 2
a)
w pkt 1 lit. h otrzymuje brzmienie
„h) statkami przewożącymi personel przemysłowy, lub”,
b)
w pkt 2 lit. c otrzymuje brzmienie
„c)
4)
statkami przewożącymi personel przemysłowy.”;
w § 30
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie
„2. Przepisy § 31–35 i § 35b stosuje się również do
b)
5)
1)
nowych statków pasażerskich typu ro-ro klas A, B i C w żegludze krajowej;
2)
istniejących statków pasażerskich typu ro-ro klas A i B w żegludze krajowej.”,
uchyla się ust. 3;
§ 31–35 otrzymują brzmienie
„§ 31. 1. Nowe statki pasażerskie typu ro-ro certyfikowane do przewozu więcej niż 1350 osób spełniają szczególne
wymagania stateczności określone w części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020.
2. Nowe statki pasażerskie typu ro-ro certyfikowane do przewozu nie więcej niż 1350 osób spełniają szczególne
wymagania stateczności określone w
1)
części I załącznika nr 6 do rozporządzenia lub
2)
części II załącznika nr 6 do rozporządzenia
– w zależności od wyboru armatora.
załączniki nr 1–3 do rozporządzenia otrzymują brzmienie określone odpowiednio w załącznikach nr 1–3 do niniejszego
rozporządzenia;
8)
załączniki nr 5 i 6 do rozporządzenia otrzymują brzmienie określone odpowiednio w załącznikach nr 4 i 5 do niniejszego
rozporządzenia.
§ 2. Statki podlegają dostosowaniu do przepisów niniejszego rozporządzenia w zakresie wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe, urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie
niniejszego rozporządzenia.
§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Minister Infrastruktury: wz. A. Marchewka
Załącznik nr 1
Załącznik nr 1
LICZBA,LICZBA,
RODZAJ
I ROZMIESZCZENIE
ŚRODKÓW
RODZAJ
I ROZMIESZCZENIE
ŚRODKÓW
I URZĄDZEŃ
RATUNKOWYCH
STATKU
I URZĄDZEŃ
RATUNKOWYCH
NANASTATKU
I.
Postanowienia ogólne
1. Jeżeli wyposażenie w środki ratunkowe jest uzależnione od długości statku, przyjmuje
się jego długość pomiarową określoną przepisami Międzynarodowej konwencji
o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r., sporządzonej w Londynie dnia
23 czerwca 1969 r. (Dz. U. z 1983 r. poz. 247 i 248).
2. Środki i urządzenia ratunkowe powinny odpowiadać aktualnym wymaganiom
określonym w Konwencji SOLAS, Kodeksie LSA i ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r.
o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2019 r. poz. 955 oraz z 2024 r. poz. 1222) oraz
posiadać odpowiednie atesty podmiotów uznanych przez administrację morską
i dokonujących atestacji urządzeń i wyposażenia statku – jeżeli są wymagane.
W przypadku statków zbudowanych przed dniem 1 maja 2004 r. wymaganie to
dotyczy tylko nowo montowanego wyposażenia.
3. Armator sporządza plan rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku.
Plan może być połączony z planem ochrony przeciwpożarowej pod warunkiem
zachowania czytelności i przejrzystości.
4. Znajdujące się na statku niesprawne urządzenia ratunkowe, które nie są wymagane
przez przepisy niniejszego załącznika do rozporządzenia, demontuje się i usuwa ze
statku.
5. „Skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą statku” oznacza
urządzenie gwarantujące podniesienie nieprzytomnego rozbitka. Skuteczność
urządzenia sprawdza się za pomocą praktycznego ćwiczenia, które polega na tym, że
za burtę statku będącego w ruchu wyrzuca się manekina, którego na pokład wciąga
załoga.
6. Na statkach pasażerskich przed odcumowaniem statku przeprowadza się dla
pasażerów instruktaż, który dotyczy rozmieszczenia pasów ratunkowych, dróg
ewakuacyjnych i miejsc zbiórek, oraz demonstruje się zakładanie pasa ratunkowego –
dotyczy to tylko rejsów minimum 30-minutowych.
7. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej
uprawiające żeglugę krajową wyposaża się w środki i urządzenia ratunkowe określone
przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, jeżeli jest to możliwe, w takim
zakresie jak statek uprawiający żeglugę międzynarodową, a w każdym przypadku –
w minimum takim zakresie jak statek o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek
odpowiadający tym statkom pod względem charakteru i rodzaju uprawianej żeglugi.
8. Wymagań Kodeksu LSA w zakresie wyposażenia łodzi lub tratw ratunkowych nie
stosuje się do jednostek uprawiających żeglugę portową.
II.
Poz. 391
Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe istniejących statków pasażerskich
w żegludze krajowej o długości poniżej 24 m, statków pasażerskich w pasażerskiej
żegludze krajowej zbudowanych z materiałów innych niż stal lub bez napędu
mechanicznego, lub uprawiających wyłącznie żeglugę portową oraz szybkich statków
pasażerskich i promów w żegludze krajowej uprawiających wyłącznie żeglugę portową
Lp.
Typ statku
Klasa statku /
obszar
żeglugi1)
Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze krajowej
1
Statki pasażerskie
o długości 24 m
i powyżej
zbudowane
z materiałów
innych niż stal
B, C
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących
statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są
wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo
przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy
zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na
statku.
2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty.
3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 sztuk, z których 2 powinny być
wyposażone w pławkę świetlno-dymną, pozostałe w linkę ratunkową,
a 50 % wszystkich – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.
4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie nie mniejszej
niż 10 % ogólnej liczby osób na statku.
5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet
2
Statki pasażerskie
o długości poniżej
24 m
B, C
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących
statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są
wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo
przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy
zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na
statku.
2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne
skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą.
3. Koła ratunkowe: co najmniej 4 sztuki, z których 2 powinny być
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną,
a pozostałe – w linkę ratunkową.
4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie nie mniejszej
niż 10 % ogólnej liczby osób na statku.
5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet
Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze osłoniętej
1
1)
Statki pasażerskie
D, a także C na
zachód od linii
Hel – Świbno
na Zatoce
Gdańskiej
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących
statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są
wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo
przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy
zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na
statku.
2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne
skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za
burtą.
Obszary żeglugi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 4 marca 2020 r.
w sprawie wykazów obszarów pasażerskiej żeglugi krajowej (Dz. U. poz. 451).
Lp.
Typ statku
–7–
Klasa statku /
obszar
żeglugi1)
Poz. 391
Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe –
w linkę ratunkową.
4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie nie mniejszej
niż 10 % ogólnej liczby osób na statku
Statki pasażerskie odbywające żeglugę portową
1
Statki pasażerskie
i szybkie statki
pasażerskie
Porty
i przystanie
portowe
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe lub dwustronne tratwy ratunkowe
o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób
na statku.
2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne
skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za
burtą.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej,
zbudowanych z materiałów innych niż stal
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe
koła – w linkę ratunkową.
4. Pasy ratunkowe dla 105 % osób na statku oraz dziecięce pasy
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie nie mniejszej
niż 10 % ogólnej liczby osób na statku
2
Promy
Porty
i przystanie
portowe
1. Tratwy ratunkowe lub dwustronne tratwy ratunkowe o łącznej
pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na
promie.
2. Koła ratunkowe: co najmniej 4 sztuki, z których 1 koło na każdej
burcie promu powinno być wyposażone w linkę ratunkową, a pozostałe
koła – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.
3. Pasy ratunkowe dla 100 % osób na promie oraz dziecięce pasy
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie nie mniejszej
niż 10 % ogólnej liczby osób na promie
Uwagi
1. Na statkach pasażerskich klasy D uprawiających żeglugę w porze dziennej
1) pławka świetlno-dymna może być zastąpiona pławką dymną;
2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki świetlne.
2. Statki w pasażerskiej żegludze krajowej uprawiające żeglugę od dnia 15 kwietnia do
dnia 15 października zamiast tratw ratunkowych mogą używać otwartych
dwustronnych tratw pneumatycznych. Tratw pneumatycznych nie trzeba wyposażać
w środki ochrony cieplnej i lekarstwa przeciwko chorobie morskiej.
3. Na promach odbywających żeglugę portową nie wymaga się tratw ratunkowych
wyposażonych w zwalniaki hydrostatyczne, a jedynie tratw ratunkowych
zamocowanych na haku odrzutnym.
4. Statek powinien posiadać przynajmniej jedną drabinkę do wsiadania do środków
ratunkowych z każdej burty, odpowiadającą wymaganiom pkt 6.1 Kodeksu LSA.
5. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.
III. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków towarowych o pojemności brutto
(GT) poniżej 500 jednostek
Lp.
Typ statku
Rodzaj żeglugi
Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
1
Statki towarowe
inne niż
zbiornikowce
o pojemności
brutto (GT) poniżej
500 jednostek
Międzynarodowa
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej
pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na
statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na
tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt
do ogólnej liczby osób na statku.
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania
człowieka za burtą.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, 1 koło na
każdej burcie w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół –
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być
zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną
dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla
wacht na mostku i w siłowni.
5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet
2
Statki towarowe
inne niż
zbiornikowce
o pojemności
brutto (GT) poniżej
500 jednostek
Krajowa
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej
pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na
statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na
tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej
z burt do ogólnej liczby osób na statku.
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania
człowieka za burtą.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być
zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną
dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla
wacht na mostku i w siłowni.
5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku (nie dotyczy
żeglugi osłoniętej i portowej).
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu (nie dotyczy żeglugi
portowej i osłoniętej)
3
Zbiornikowce
o pojemności
brutto (GT) poniżej
500 jednostek
Międzynarodowa
1. Łodzie ratunkowe motorowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.
Uwaga: Chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewożące ładunki
niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1998 r. powinny być
wyposażone w całkowicie zakryte łodzie ratunkowe (SOLAS III/31.1.6,
31.1.7).
Lp.
Typ statku
–9–
Rodzaj żeglugi
Poz. 391
Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia wszystkich osób na statku. Jeżeli nie można łatwo
przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy
zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku.
3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania
człowieka za burtą.
4. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, 1 koło na
każdej burcie w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół –
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być
zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną
dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia.
5. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla
wacht na mostku i w siłowni.
6. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.
7. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet
4
Zbiornikowce
o pojemności
brutto (GT) poniżej
500 jednostek
Krajowa
1. Łodzie ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.
Uwaga: Chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewożące ładunki
niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1998 r. powinny być
wyposażone w całkowicie zakryte łodzie ratunkowe (SOLAS
III/31.1.6, 31.1.7).
2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia wszystkich osób na statku. W przypadku braku
możliwości łatwego przemieszczania tratw z burty na burtę na tym
samym pokładzie należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do
ogólnej liczby osób na statku (w żegludze portowej i osłoniętej tratwy
nie są wymagane).
3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania
człowieka za burtą.
4. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być
zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną
dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia.
5. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla
wacht na mostku i w siłowni.
6. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku (nie dotyczy
żeglugi osłoniętej i portowej).
7. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu (nie dotyczy żeglugi
portowej i osłoniętej)
Uwagi
1. W żegludze międzynarodowej wyposażenie łodzi ratunkowych i ratowniczych oraz
tratw powinno być zgodne z Kodeksem LSA.
2. W żegludze krajowej łodzie ratunkowe i łodzie ratownicze powinny być wyposażone
zgodnie z pkt 4.4.8 Kodeksu LSA, z wyjątkiem pkt 4.4.8.12 (racje żywnościowe)
i pkt 4.4.8.26 (zestaw do łowienia ryb). Tratwy ratunkowe powinny zawierać wyposażenie
typu SOLAS B-pack.
3. W żegludze osłoniętej i portowej łodzie ratunkowe i łodzie ratownicze wyposaża się w
1) 2 bosaki łodziowe;
2) pływający czerpak i wiadro;
3) 2 falenie (zgodnie z pkt 4.4.8.7 Kodeksu LSA);
4) toporek;
5) nierdzewny czerpak do wody przymocowany na lince;
6) 2 rakiety spadochronowe;
7) 3 pochodnie ręczne;
8) wodoszczelną latarkę elektryczną;
9) egzemplarz tablicy sygnałów ratunkowych;
10) gwizdek;
11) apteczkę pierwszej pomocy;
12) nóż składany;
13) 2 pływające krążki ratunkowe;
14) pompę ręczną do efektywnego osuszania łodzi;
15) przenośne wyposażenie do gaszenia pożaru – uznanego typu;
16) skuteczny reflektor radarowy;
17) środki ochrony cieplnej.
4. W żegludze osłoniętej tratwy ratunkowe wyposaża się w
1) pływający krążek ratunkowy przymocowany do pływającej linki o długości nie
mniejszej niż 30 m;
2) nóż, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub więcej osób – 2 noże;
3) czerpak pływający, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub więcej osób – 2 czerpaki;
4) 2 gąbki;
5) 2 dryfkotwy, w tym jedną przymocowaną na stałe do tratwy i jedną zapasową;
6) 2 wiosła łopatkowe;
7) gwizdek lub równorzędny środek sygnalizacji akustycznej;
8) 6 pochodni ręcznych mogących dawać światło czerwone co najmniej przez minutę;
9) wodoszczelną latarkę elektryczną do sygnalizacji błyskowej – z zapasową żarówką;
10) egzemplarz ilustrowanej tablicy sygnałów ratunkowych;
11) instrukcję przetrwania na tratwie;
12) apteczkę pierwszej pomocy umieszczoną w wodoszczelnym pojemniku;
13) zestaw naprawczy do naprawiania przebić w komorach wypornościowych;
14) pompkę dopełniającą lub mieszek;
15) włączaną ręcznie lampkę
a) umieszczaną na wierzchołku namiotu tratwy,
b) której światło powinno być widoczne podczas ciemnej nocy i przy przejrzystym
powietrzu z odległości co najmniej 2 Mm przez minimum 12 godzin,
c) która powinna być zasilana ogniwem uaktywnianym wodą morską i zapalać się
samoczynnie po wodowaniu tratwy;
16) światło wewnątrz tratwy włączane ręcznie, zdolne do ciągłego świecenia przez
minimum 12 godzin.
5. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.
IV. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków rybackich o długości poniżej
24 m, łodzi rybackich oraz łodzi o długości poniżej 15 m
Lp.
Typ statku
Rodzaj żeglugi
Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
1
Statki rybackie
o długości od 15 m
do poniżej 24 m
Międzynarodowa
1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia wszystkich osób na łodzi.
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być
wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –
w linkę ratunkową.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku.
4. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku
2
Łodzie rybackie
pokładowe*)
Przybrzeżna
i krajowa
1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia wszystkich osób na łodzi.
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być
wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –
w linkę ratunkową.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi
3
Łodzie rybackie*)
Krajowa
ograniczona do
12 Mm od
brzegu
1. Tratwa ratunkowa lub kombinezony ratunkowe: dla wszystkich
osób na łodzi.
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być
wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –
w linkę ratunkową.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi
4
Łodzie rybackie*)
Krajowa
ograniczona do
6 Mm od brzegu
1. Kombinezony ratunkowe lub ochronne: dla każdej osoby na łodzi.
2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka na dwie osoby wyposażona
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi
5
6
Statki rybackie
niepoławiające,
przewożące do
12 pasażerów
(nie dotyczy łodzi
rybackich
otwartopokładowych
bez niezatapialności)
Krajowa
ograniczona do
20 Mm od
brzegu
Łodzie inne niż
rybackie*)
Przybrzeżna
i krajowa
powyżej 6 Mm
od brzegu
1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia wszystkich osób na statku.
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być
wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –
w linkę ratunkową.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku.
4. Szelki lub pasy asekuracyjne: po 1 dla każdego pasażera na statku
1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia wszystkich osób na łodzi.
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być
wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –
w linkę ratunkową.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi
7
Łodzie inne niż
rybackie*)
Osłonięta
i krajowa
ograniczona do
6 Mm od brzegu
1. Kombinezony ratunkowe lub ochronne: dla każdej osoby na łodzi.
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być
wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –
w linkę ratunkową.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi
*) Jednostki o długości poniżej 15 m.
Lp.
Typ statku
8
Łodzie inne niż
rybackie*)
– 12 –
Poz. 391
Rodzaj żeglugi
Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
Portowa
1. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka wyposażona w samoczynnie
zapalającą się pławkę świetlną.
2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi
Uwagi
1. W przypadku statków rybackich o długości poniżej 24 m nie jest wymagane posiadanie
planu rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym mowa w
ust. 3 części I niniejszego załącznika do rozporządzenia.
2. Pasy ratunkowe mogą być zastąpione kombinezonami ratunkowymi, jeżeli spełniają
wymogi dla pasa ratunkowego.
3. Na łodziach w żegludze do 6 Mm od brzegu w porze dziennej
1) koła ratunkowe nie muszą być wyposażone w pławki świetlne;
2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki świetlne.
4. Tratwy ratunkowe powinny być zamontowane z użyciem zwalniaka hydrostatycznego,
chyba że nie jest to zasadne ze względu na głębokość akwenu.
5. Prace na pokładzie statku lub łodzi powinny być prowadzone w kamizelkach
asekuracyjnych lub ochronnych kombinezonach wypornościowych.
V.
Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków specjalistycznych i statków
przewożących personel przemysłowy o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek
oraz statków służby państwowej specjalnego przeznaczenia
Lp.
Typ statku
Rodzaj żeglugi
Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
1
Statki szkolne
i naukowo-badawcze
o pojemności brutto
(GT) poniżej
500 jednostek
Międzynarodowa
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej
pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób
na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.
2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 8 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, pozostałe koła w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich
kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.
5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków
o długości 24 m i powyżej
2
Statki szkolne
i naukowo-badawcze
o pojemności brutto
(GT) poniżej
500 jednostek
Krajowa
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.
2. Łódź ratownicza.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, pozostałe koła w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich
kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.
Lp.
Typ statku
– 13 –
Rodzaj żeglugi
Poz. 391
Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.
5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków
o długości od 24 m
3
Statki hydrograficzne,
pożarnicze,
lodołamacze,
holowniki, dźwigi
pływające, pogłębiarki
i inne statki
specjalistyczne
z napędem własnym –
o pojemności brutto
(GT) poniżej
500 jednostek
Międzynarodowa
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej
pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób
na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze
służące do ratowania człowieka za burtą.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna
może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną
i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej
użycia.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.
5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków
o długości 24 m i powyżej
4
Statki hydrograficzne,
pożarnicze,
lodołamacze,
holowniki, dźwigi
pływające, pogłębiarki,
motorówki i inne statki
specjalistyczne
z napędem własnym –
o pojemności brutto
(GT) poniżej
500 jednostek
Przybrzeżna,
krajowa
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze
służące do ratowania człowieka za burtą.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna
może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną
i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej
użycia.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.
5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków
o długości 24 m i powyżej
5
Statki przewożące
personel przemysłowy
– o pojemności brutto
(GT) poniżej
500 jednostek
Międzynarodowa
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej
pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób
na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze
służące do ratowania człowieka za burtą.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.
Lp.
Typ statku
– 14 –
Rodzaj żeglugi
Poz. 391
Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna
może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną
i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej
użycia.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.
5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków
o długości 24 m i powyżej.
7. Środki gwarantujące bezpieczny transfer personelu
przemysłowego.
8. Środki ochrony osobistej zapewniające bezpieczny transfer
personelu przemysłowego
6
Statki przewożące
personel przemysłowy
– o pojemności brutto
(GT) poniżej
500 jednostek
Przybrzeżna,
krajowa
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.
Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na
tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej
z burt do ogólnej liczby osób na statku.
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze
służące do ratowania człowieka za burtą.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna
może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną
i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej
użycia.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.
5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków
o długości 24 m i powyżej.
6. Środki gwarantujące bezpieczny transfer personelu.
7. Środki ochrony osobistej zapewniające bezpieczny transfer
personelu
7
Platformy wiertnicze
Międzynarodowa
1. Łodzie ratunkowe motorowe o łącznej pojemności
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na platformie
oraz tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do
pomieszczenia 150 % liczby osób na platformie.
2. Łódź ratownicza.
3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 sztuk, z których 50 % powinno
być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną,
a 50 % – w linkę ratunkową.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na platformie oraz
dodatkowe w miejscach wykonywania pracy (dla każdej osoby
pełniącej tam wachtę).
5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na platformie
8
Holowniki, statki
pilotowe, kontrolne
i pożarnicze
Osłonięta, portowa
z wyjściem na redę
lub w granicach
działania VTS
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.
2. Koła ratunkowe
a) minimum 2 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
Lp.
Typ statku
– 15 –
Rodzaj żeglugi
Poz. 391
Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
b) minimum 4 sztuki – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być
wyposażone w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół –
w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku
9
Holowniki, statki
pilotowe, kontrolne,
pożarnicze motorówki,
pogłębiarki i inne
statki specjalistyczne
z napędem własnym
Portowa
1. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka na 2 osoby, lecz nie
mniej niż 2 sztuki na statek, z których 1 koło powinno być
wyposażone w linkę ratunkową, a 1 – w samoczynnie zapalającą
się pławkę świetlną.
2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku
10
Statki bez napędu, takie
jak: magazyny
pływające, warsztaty,
szalandy, koszarki,
pontony, pogłębiarki,
barki – z załogą na burcie
Zacumowane do
burty statku lub
nabrzeża
1. Koła ratunkowe z linką ratunkową
a) minimum 1 sztuka – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 2 sztuki – dla statków o długości 24 m i powyżej.
2. Praca na pokładzie statku w pasie ratunkowym lub kamizelce
asekuracyjnej
11
Statki bez napędu, takie
jak: magazyny
pływające, warsztaty,
szalandy, koszarki,
pontony, pogłębiarki,
barki – bez załogi na
burcie
Zacumowane do
burty statku lub
nabrzeża
Nie wymaga się stałego wyposażenia ratunkowego.
Praca na pokładzie statku w pasie ratunkowym lub kamizelce
asekuracyjnej
12
Statki bez napędu,
takie jak: magazyny
pływające, warsztaty,
szalandy, koszarki,
pontony, pogłębiarki,
barki – holowane
z załogą na burcie lub
stojące samodzielnie
na kotwicy
W każdym rodzaju
żeglugi
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku (nie
dotyczy żeglugi portowej).
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być
wyposażona w linkę ratunkową, a 1 – w samoczynnie zapalającą
się pławkę świetlną.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku
13
Statki pełniące funkcje
restauracyjne,
restauracyjno-hotelowe
lub muzealne
Zacumowane na
stałe
Właściwy dyrektor urzędu morskiego każdorazowo określi ilość
i rodzaj środków ratunkowych, w zależności od rejonu postoju,
liczby załogi oraz ogólnej liczby osób mogących przebywać na
statku
14
Łodzie ratownicze
Morskiej Służby
Poszukiwania
i Ratownictwa
o długości do 10 m
Krajowa
1. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być
wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 –
w linkę ratunkową.
2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi.
3. Kombinezony ochronne: dla każdej osoby na łodzi.
4. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu
15
Jednostki Morskiej
Służby Poszukiwania
i Ratownictwa
o długości do 16 m,
zdolne do
samoodwracania
Międzynarodowa
ograniczona do
obszaru Morza
Bałtyckiego
1. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być
wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a 1 – w linkę ratunkową.
2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku.
3. Kombinezony ochronne: dla każdej osoby na statku.
4. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet
16
Jednostki Morskiej
Służby Poszukiwania
i Ratownictwa inne niż
wymienione w lp. 14
i 15
Międzynarodowa
ograniczona do
obszaru Morza
Bałtyckiego
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej
pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób
na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie.
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze
służące do ratowania człowieka za burtą.
Lp.
Typ statku
– 16 –
Rodzaj żeglugi
Poz. 391
Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna
może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną
i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej
użycia.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.
5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku.
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków
o długości 24 m i powyżej
17
Jednostki Morskiej
Służby Poszukiwania
i Ratownictwa inne niż
wymienione w lp. 14
i 15
18
Łodzie służby
państwowej
specjalnego
przeznaczenia
o długości do 15 m
Krajowa
Przybrzeżna
1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku.
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze
służące do ratowania człowieka za burtą.
3. Koła ratunkowe
a) minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
b) minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej
– z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna
może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną
i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej
użycia.
4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni.
5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków
o długości 24 m i powyżej
1. Tratwa ratunkowa o pojemności wystarczającej do
pomieszczenia wszystkich osób na łodzi lub kombinezony
ratunkowe: dla każdej osoby, lub kombinezony ochronne: dla
każdej osoby – pod warunkiem uwzględnienia istniejących
zagrożeń.
2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka, która powinna być
wyposażona w linkę ratunkową.
3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi.
4. Kamizelki pneumatyczne: dla każdej osoby pracującej na
pokładzie lub wykonującej czynności inspekcyjne
Uwagi
1. Dla statków wymienionych w lp. 9–12, 14, 15, 17 i 18 nie sporządza się planu
rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym mowa w ust. 3
części I niniejszego załącznika do rozporządzenia.
2. Jeżeli wymagane tratwy ratunkowe nie mogą być w łatwy sposób przemieszczane
z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zapewnić dodatkowe tratwy
ratunkowe w takiej liczbie, aby na każdej burcie ich pojemność zapewniła miejsca dla
ogólnej liczby osób na statku.
3. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.
Załączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury zz dnia
dnia55marca
marca
2025
r. U.
(poz.
Załącznik nr 2
Załącznik nr 2
MINIMALNY
ZESTAW
URZĄDZEŃ
I RADIOWYCH
MINIMALNY
ZESTAW
URZĄDZEŃNAWIGACYJNYCH
NAWIGACYJNYCH I RADIOWYCH
ORAZ
ŚRODKÓW
SYGNAŁOWYCH
ORAZ ŚRODKÓW SYGNAŁOWYCH
I.
Postanowienia ogólne
1. Urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe powinny odpowiadać
wymaganiom określonym w Konwencji SOLAS i w ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r.
o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2019 r. poz. 955 oraz z 2024 r. poz. 1222) oraz
posiadać odpowiednie atesty uznanych przez administrację morską podmiotów
dokonujących atestacji urządzeń i wyposażenia statku.
2. Środki i urządzenia znajdujące się na statkach pasażerskich w żegludze krajowej,
statkach towarowych i rybackich w żegludze międzynarodowej zbudowanych w dniu
1 maja 2004 r. lub po tej dacie, wymienione w aktach wykonawczych wydanych przez
Komisję Europejską na podstawie art. 35 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego
i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego
i uchylającej dyrektywę Rady 96/98/WE, powinny posiadać znak zgodności.
W przypadku statków zbudowanych przed dniem 1 maja 2004 r. wymaganie to dotyczy
tylko nowo montowanego wyposażenia. Na pozostałych statkach dopuszcza się
urządzenia ze świadectwem uznania typu upoważnionej uznanej organizacji.
3. Znajdujące się na statku niesprawne urządzenia nawigacyjne, radiowe i środki
sygnałowe, które nie są wymagane przez przepisy niniejszego załącznika do
rozporządzenia, demontuje się i usuwa ze statku.
4. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej
uprawiające żeglugę krajową wyposaża się w urządzenia nawigacyjne, radiowe i środki
sygnałowe określone przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, jeżeli jest to możliwe,
w takim zakresie jak statek uprawiający żeglugę międzynarodową, a w każdym
przypadku – w minimum takim zakresie jak statek o pojemności brutto (GT) poniżej
500 jednostek odpowiadający tym statkom pod względem charakteru i rodzaju
uprawianej żeglugi.
5. Wyposażenie w urządzenia radiowe statków towarowych i specjalistycznych
o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej określa Konwencja SOLAS.
6. Statki rybackie o długości poniżej 24 m zbudowane w dniu 1 stycznia 2013 r. lub po tej
dacie powinny spełniać wymagania radiowe określone dla statków towarowych
w części III lp. 21–26 niniejszego załącznika do rozporządzenia.
7. Niniejszy załącznik do rozporządzenia nie ma zastosowania do statków bez własnego
napędu.
II.
Poz. 391
Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla
statków pasażerskich w pasażerskiej żegludze krajowej
D
1
Kompas magnetyczny
główny
1
1
1
1
szt.
Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym
atestem
2
Kompas magnetyczny
sterowy
–
–
–
1
szt.
Nie jest wymagany, jeżeli informacja
z kompasu głównego o kursie jest dostępna
dla sternika w miejscu sterowania
3
Kompas żyroskopowy
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej
4
Urządzenie do
przekazywania kursu (THD)
–
1
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
5
Mapy nawigacyjne lub
ECDIS
–
1
1
1
6
Radar
1
1
1
1
szt.
7
Elektroniczne urządzenie
nakresowe (EPA)
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
8
Reflektor radarowy
1
1
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 200 jednostek
9
GPS
–
1
1
1
szt.
10 Navtex
–
–
1*
1
szt.
* Dotyczy statków w żegludze krajowej
powyżej 20 Mm od brzegu
11 Echosonda
–
1
1
1
szt.
Dotyczy statków o długości 24 m i powyżej
12 Sonda ręczna
1
1
1
1
szt.
13 Log mierzący prędkość po
wodzie
–
–
–
1
szt.
14 Lornetka pryzmatyczna
1
1
1
1
szt.
15 Przechyłomierz
–
1
1
1
szt.
16 Barometr (aneroid)
–
–
–
1
szt.
17 System odbioru sygnałów
dźwiękowych
–
–
–
1
szt.
18 Telefon lub inne urządzenie
przekazujące kurs do
awaryjnego stanowiska
sterowego, jeżeli nie jest
możliwe skuteczne
wydawanie komend głosem
–
1
1
1
szt.
Lp.
Urządzenia i środki
C
B
Jednostka
Porty i przystanie
portowe
Klasa statku
Uwagi
zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
50 jednostek i powyżej
Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym
mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca
2002 r.
19 Radiotelefon VHF z DSC
z niezależnym źródłem
zasilania
1
1
1
1
szt.
20 Radiotelefon przenośny do
łączności dwukierunkowej
(GMDSS)
1
2
2
3
szt.
21 Radiopława awaryjna
406 MHz
–
–
1
1
szt.
22 Transponder radarowy
–
1
1
1
szt.
Dotyczy statków w żegludze powyżej 1,5 Mm
od miejsca schronienia
23 BNWAS
1
1
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
150 jednostek i powyżej
24 Latarnie
sygnałowo-pozycyjne
1
1
1
1
kpl.
Zgodnie z wymaganiami Konwencji
w sprawie międzynarodowych przepisów
o zapobieganiu zderzeniom na morzu
(COLREG)
25 Lampa do sygnalizacji
dziennej i zapas żarówek
–
–
1
1
szt.
26 Przyrząd do nadawania
sygnałów dźwiękowych
(gwizdek zgodnie
z prawidłem 32)
1
1
1
1
szt.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
27 Dzwon, gong
1
1
1
1
szt.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
28 Znaki dzienne
1
1
1
1
kpl.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
29 Flagi MKS
1
1
1
1
kpl.
W żegludze krajowej wymagane flagi A, B,
C, G, H, N, O
30 Pławka dymna
pomarańczowa
1
1
1
1
szt.
31 Rakiety spadochronowe
czerwone
–
6
12
12
szt.
III. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla
statków towarowych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek
osłonięta
krajowa
międzynarodowa
1
Kompas magnetyczny
główny
1
1
1
1
szt.
Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym
atestem
2
Kompas magnetyczny
sterowy
–
–
–
1
szt.
Nie jest wymagany, jeżeli informacja
z kompasu głównego o kursie jest dostępna
dla sternika w miejscu sterowania
3
Kompas żyroskopowy
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
150 jednostek i powyżej
Lp.
Urządzenia i środki
Jednostka
portowa
Rodzaje żeglugi
Uwagi
4
Urządzenie do
przekazywania kursu (THD)
–
–
1
1
5
Mapy nawigacyjne lub
ECDIS
–
1
1
1
6
Radar
1
1
1
1
szt.
7
Elektroniczne urządzenie
nakresowe (EPA)
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
8
Reflektor radarowy
1
1
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
200 jednostek i poniżej
9
GPS
–
1
1
1
szt.
10 Navtex
–
–
1*
1
szt.
* Dotyczy statków w żegludze krajowej
powyżej 20 Mm od brzegu
11 Echosonda
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej
12 Sonda ręczna
1
1
1
1
szt.
13 Log mierzący prędkość po
wodzie
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
14 Sekstant
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków w żegludze oceanicznej
15 Chronometr
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków w żegludze oceanicznej
16 Lornetka pryzmatyczna
1
1
1
2
szt.
17 Przechyłomierz
–
–
1
1
szt.
18 Barometr (aneroid)
–
–
–
1
szt.
19 System odbioru sygnałów
dźwiękowych
–
–
–
1
szt.
20 Telefon lub inne urządzenie
przekazujące kurs do
awaryjnego stanowiska
sterowego, jeżeli nie jest
możliwe skuteczne
wydawanie komend głosem
–
1
1
1
szt.
21 Radiotelefon VHF
z niezależnym źródłem
zasilania
1
–
–
–
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek
22 Radiotelefon VHF z DSC
z niezależnym źródłem
zasilania
–
1
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek
23 Radiotelefon MF z DSC lub
uznana mobilna stacja
satelitarna
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę
w obszarze A2
24 Radiotelefon przenośny do
łączności dwukierunkowej
(GDMSS)
–
–
2
2
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
50 jednostek i powyżej
Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym
mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca
2002 r.
25 Radiopława awaryjna
406 MHz
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek w żegludze
międzynarodowej oraz statków w żegludze
krajowej uprawiających żeglugę w odległości
powyżej 20 Mm od brzegu
26 Transponder radarowy
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek
27 BNWAS
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
150 jednostek i powyżej
28 Latarnie
sygnałowo-pozycyjne
1
1
1
1
kpl.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
29 Lampa do sygnalizacji
dziennej i zapas żarówek
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
150 jednostek i powyżej
30 Przyrząd do nadawania
sygnałów dźwiękowych
(gwizdek zgodnie
z prawidłem 32)
1
1
1
1
szt.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
31 Dzwon, gong
1
1
1
1
szt.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
32 Znaki dzienne
1
1
1
1
kpl.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
33 Flagi MKS
1
1
1
1
kpl.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej,
osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C,
G, H, N, O
34 Rakiety spadochronowe
czerwone
–
3
6
12
szt.
IV. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla
statków rybackich, łodzi rybackich oraz łodzi o długości poniżej 15 m
osłonięta
krajowa
międzynarodowa
1
Kompas magnetyczny
główny
1
1
1
1
szt.
Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym
atestem
2
Kompas magnetyczny
sterowy
–
–
–
1
szt.
Nie jest wymagany, jeżeli informacja
z kompasu głównego o kursie jest dostępna
dla sternika w miejscu sterowania
3
Kompas żyroskopowy
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej
4
Urządzenie do
przekazywania kursu (THD)
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
5
Mapy nawigacyjne lub
ECDIS
–
1
1
1
Lp.
Urządzenia i środki
Jednostka
portowa
Rodzaje żeglugi
Uwagi
zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu.
szt.
Nie dotyczy łodzi otwartopokładowych
1)
Poz. 391
6
Radar
1
1
1
1
szt.
Nie dotyczy łodzi otwartopokładowych
w żegludze portowej, osłoniętej i krajowej
do 20 Mm od brzegu
7
Elektroniczne urządzenie
nakresowe (EPA)
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
8
Reflektor radarowy
1
1
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
200 jednostek i poniżej
9
GPS
–
1
1
1
szt.
10 Navtex
–
–
1*
1
szt.
* Dotyczy statków w żegludze krajowej
powyżej 20 Mm od brzegu
11 Echosonda
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej
12 Sonda ręczna
1
1
1
1
szt.
13 Log mierzący prędkość po
wodzie
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
14 Sekstant
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków w żegludze oceanicznej
15 Chronometr
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków w żegludze oceanicznej
16 Lornetka pryzmatyczna
1
1
1
2
szt.
17 Przechyłomierz
–
–
1
1
szt.
18 Barometr (aneroid)
–
–
–
1
szt.
19 Telefon lub inne urządzenie
przekazujące kurs do
awaryjnego stanowiska
sterowego, jeżeli nie jest
możliwe skuteczne
wydawanie komend głosem
–
1
1
1
szt.
20 Radiotelefon VHF
z niezależnym źródłem
zasilania1)
1
1
1
–
szt.
Dotyczy statków w żegludze osłoniętej
i krajowej do czasu utrzymania nasłuchu na
kanale 16
21 Radiotelefon VHF z DSC
z niezależnym źródłem
zasilania1)
–
1
1
1
szt.
Dotyczy statków w żegludze osłoniętej
i krajowej po zakończeniu nasłuchu na
kanale 16. Statki posiadające radiotelefon
VHF z DSC nie muszą spełniać wymogów
określonych w lp. 20
22 Radiotelefon MF z DSC lub
uznana mobilna stacja
satelitarna
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków uprawiających żeglugę
w obszarze A2.
W rejonie Morza Bałtyckiego dotyczy
statków uprawiających żeglugę w odległości
powyżej 20 Mm od brzegu, jeżeli nie
posiadają radiopławy awaryjnej 406 MHz
23 Radiotelefon przenośny do
łączności dwukierunkowej
(GMDSS)
–
–
–
2
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
50 jednostek i powyżej
Niezależnie od postanowień zawartych w lp. 22 i 23 łodzie otwartopokładowe w żegludze osłoniętej
ograniczonej do 6 Mm od brzegu oraz w żegludze krajowej ograniczonej do 6 Mm od brzegu mogą być
wyposażone w przenośne radiotelefony VHF.
24 Radiopława awaryjna
406 MHz
–
–
1
1
szt.
25 Transponder radarowy
–
–
–
–
szt.
26 Latarnie
sygnałowo-pozycyjne
1
1
1
1
kpl.
Zgodnie z wymaganiami COLREG. Nie
dotyczy łodzi uprawiających żeglugę krajową
w porze dziennej, przy widzialności powyżej
2 Mm
27 Lampa do sygnalizacji
dziennej i zapas żarówek
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
150 jednostek i powyżej
28 Przyrząd do nadawania
sygnałów dźwiękowych
(gwizdek zgodnie
z prawidłem 32)
1
1
1
1
szt.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
29 Dzwon, gong
1
1
1
1
szt.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
30 Znaki dzienne
1
1
1
1
kpl.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
31 Flagi MKS
1
1
1
1
kpl.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej,
osłoniętej i krajowej wymagane flagi B, C,
N, O
32 Pławka dymna pomarańczowa
1
1
1
1
szt.
33 Rakiety spadochronowe
czerwone
–
3
6
12
szt.
V.
Dotyczy wszystkich statków w żegludze
międzynarodowej oraz statków w żegludze
krajowej uprawiających żeglugę w odległości
powyżej 20 Mm od brzegu, jeżeli nie
posiadają radiotelefonu MF z DSC
Statki w żegludze międzynarodowej
ograniczonej do Morza Bałtyckiego mogą być
wyposażone w 6 rakiet.
Łodzie2) w żegludze osłoniętej i krajowej
ograniczonej do 6 Mm od brzegu mogą być
wyposażone w 3 rakiety lub 6 pochodni
ręcznych czerwonych
Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych, radiowych i środków sygnałowych dla
statków specjalistycznych i statków przewożących personel przemysłowy o pojemności
brutto (GT) poniżej 500 jednostek oraz dla statków służby państwowej specjalnego
przeznaczenia
Lp.
Urządzenia i środki
portowa
osłonięta
krajowa
międzynarodowa
Jednostka
Rodzaje żeglugi
Uwagi
1
Kompas magnetyczny główny
1
1
1
1
szt.
Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym atestem
2
Kompas magnetyczny
sterowy
–
–
–
1
szt.
Nie jest wymagany, jeżeli informacja
z kompasu głównego o kursie jest dostępna
dla sternika w miejscu sterowania
2)
Jednostki o długości poniżej 15 m.
3
Kompas żyroskopowy
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej
4
Urządzenie do
przekazywania kursu (THD)
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
5
Mapy nawigacyjne lub
ECDIS
–
1
1
1
6
Radar
1
1
1
1
szt.
7
Elektroniczne urządzenie
nakresowe (EPA)
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
8
Reflektor radarowy
1
1
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
200 jednostek i poniżej
9
GPS
–
1
1
1
szt.
10 Navtex
–
–
1*
1
szt.
* Dotyczy statków w żegludze krajowej
powyżej 20 Mm od brzegu
11 Echosonda
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej
12 Sonda ręczna
1
1
1
1
szt.
13 Log mierzący prędkość po
wodzie
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
300 jednostek i powyżej zbudowanych po
dniu 1 lipca 2002 r.
14 Sekstant
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków w żegludze oceanicznej
15 Chronometr
–
–
–
1
szt.
Dotyczy statków w żegludze oceanicznej
16 Lornetka pryzmatyczna
1
1
1
2
szt.
17 Przechyłomierz
–
–
1
1
szt.
18 Barometr (aneroid)
–
–
–
1
szt.
19 System odbioru sygnałów
dźwiękowych
–
–
–
1
szt.
20 Telefon lub inne urządzenie
przekazujące kurs do
awaryjnego stanowiska
sterowego, jeżeli nie jest
możliwe skuteczne
wydawanie komend głosem
–
1
1
1
szt.
21 Rozgłośnia statkowa lub inne 1
urządzenie umożliwiające
przekazywanie komunikatów
do miejsca wykonywania
transferów
1
1
1
szt.
Dotyczy statków przewożących personel
przemysłowy
22 Radiotelefon VHF
z niezależnym źródłem
zasilania
1
–
–
–
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek
23 Radiotelefon VHF z DSC
z niezależnym źródłem
zasilania
–
1
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek
zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
50 jednostek i powyżej
Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym
mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca
2002 r.
24 Radiotelefon MF z DSC lub
uznana mobilna stacja
satelitarna
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę
w obszarze A2
25 Radiotelefon przenośny do
łączności dwukierunkowej
(GMDSS)
–
–
2
2
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek
26 Radiopława awaryjna
406 MHz
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek w żegludze
międzynarodowej oraz statków w żegludze
krajowej uprawiających żeglugę w odległości
powyżej 20 Mm od brzegu
27 Transponder radarowy
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
poniżej 300 jednostek
28 Latarnie
sygnałowo-pozycyjne
1
1
1
1
kpl.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
29 Lampa do sygnalizacji
dziennej i zapas żarówek
–
–
1
1
szt.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
150 jednostek i powyżej
30 Przyrząd do nadawania
sygnałów dźwiękowych
(gwizdek zgodnie
z prawidłem 32)
1
1
1
1
szt.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
31 Dzwon, gong
1
1
1
1
szt.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
32 Znaki dzienne
1
1
1
1
kpl.
Zgodnie z wymaganiami COLREG
33 Flagi MKS
1
1
1
1
kpl.
Dotyczy statków o pojemności brutto (GT)
50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej,
osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C,
G, H, N, O
34 Pławka dymna
pomarańczowa
1
1
1
1
szt.
35 Rakiety spadochronowe
czerwone
–
3
szt.
ZałącznikZałącznik
nr 3 nr 3
MINIMALNY ZESTAW WYDAWNICTW I PODRĘCZNIKÓW
MINIMALNY
ZESTAW WYDAWNICTW I PODRĘCZNIKÓW
ORAZ PRZYBORÓW NAWIGACYJNYCH
ORAZ PRZYBORÓW NAWIGACYJNYCH
Lp.
Wyszczególnienie
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
1)
2)
Rodzaj żeglugi
międzynarodowa
przybrzeżna
krajowa
osłonięta
portowa
Międzynarodowa konwencja
o bezpieczeństwie życia na
morzu (SOLAS) wraz
z kodeksami ISM, LSA i ISPS
Międzynarodowa konwencja
o wymaganiach w zakresie
wyszkolenia marynarzy,
wydawania świadectw oraz
pełnienia wacht (STCW)
Międzynarodowa konwencja
o zapobieganiu
zanieczyszczaniu morza przez
statki (MARPOL)
Międzynarodowa konwencja
o liniach ładunkowych (LL)1)
(1) W
(1) W
–
–
–
(1) W
–
–
–
–
(1) W
(1) W
(1) W
–
–
(1) W
(1) W
–
–
–
Konwencja w sprawie
międzynarodowych przepisów
o zapobieganiu zderzeniom na
morzu (COLREG)
Konwencja Międzynarodowej
Organizacji Pracy o pracy na
morzu (MLC)
Kodeks bezpiecznego
postępowania przy
rozmieszczaniu i mocowaniu
ładunku (CSS)2)
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
–
(1) W
(1) W
(1) W
–
–
(1) T, P ro-ro
(1) T, P ro-ro
(1) T, P ro-ro
–
–
nie dotyczy
C, G, Z
(1) M
nie dotyczy
C, G, Z
(1) M
nie dotyczy
C, G, Z
(1) M
–
–
(1) C
(1) C
(1) C
–
–
(1) M
(1) M
(1) M
–
–
(1) G
(1) G
(1) G
–
–
Kodeks bezpiecznego
załadunku i rozładunku
masowców (BLU)
Międzynarodowy kodeks
budowy i wyposażenia statków
przewożących niebezpieczne
chemikalia luzem (IBC)
Międzynarodowy morski
kodeks stałych ładunków
masowych (IMSBC)
Międzynarodowy kodeks
budowy i wyposażenia statków
przewożących skroplone gazy
luzem (IGC)
Dotyczy statków o długości 24 m i powyżej.
Nie dotyczy łodzi oraz łodzi rybackich o długości poniżej 15 m.
Lp.
Wyszczególnienie
12
Międzynarodowy kodeks
bezpieczeństwa jednostek
szybkich (HSC 1994
i HSC 2000) oraz
Międzynarodowy kodeks
bezpieczeństwa jednostek
dynamicznie unoszonych (DSC)
Kodeks w sprawie bezpiecznej
praktyki przy przewozie
ładunków drewna na pokładzie
krajowa
osłonięta
portowa
(1)
Jednostki szybkie
lub dynamicznie
unoszone
(1)
Jednostki
szybkie lub
dynamicznie
unoszone
–
–
–
(1) T
do przewozu
drewna
(1) T
(1) T
do przewozu
drewna
(1) T
(1) T
do przewozu
drewna
(1) T
–
–
–
–
nie dotyczy
C, G, Z, M
nie dotyczy
C, G, Z, M
nie dotyczy
C, G, Z, M
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
–
–
(1) W
(1) W
(1) W5)
(1) W
–
(1) W
–
–
–
–
Mapy pilotowe
(Ocean Passages)6)
(wydawnictwo Admiralicji
Brytyjskiej)
Międzynarodowy kod
sygnałowy
(1) W
–
–
–
–
(1) W
(1) W
(1) W
–
–
21
Nawigacyjny słownik
frazeologiczny IMO
(1) W
(1) W
–
–
–
22
Locja7)
(1) W
(1) W
(1) W
–
–
23
Spis świateł7)
(1) W
(1) W
(1) W
–
–
24
Spis radiostacji nautycznych7)
(1) W
(1) W
–
–
–
25
Rocznik astronomiczny
(1) W6)
–
–
–
–
15
16
17
18
19
20
5)
6)
7)
Rodzaj żeglugi
przybrzeżna
14
4)
Poz. 391
międzynarodowa
13
3)
– 27 –
Międzynarodowy morski
kodeks towarów
niebezpiecznych (IMDG),
Poradnik postępowania dla
statków w nagłych wypadkach
przy przewozie towarów
niebezpiecznych
oraz
Poradnik pierwszej pomocy
medycznej przy wypadkach
powstałych podczas przewozu
towarów niebezpiecznych3)
Przepisy portowe
obowiązujące na polskich
obszarach morskich4)
Międzynarodowy lotniczy
i morski poradnik
poszukiwania i ratowania
(IAMSAR)
Regulacje radiowe ITU-R
Podręcznik medyczny dla
kapitanów statków
Dotyczy statków przewożących ładunki niebezpieczne.
Dla portów w planowanej podróży.
Dotyczy statków uprawiających żeglugę poza obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej.
Dotyczy tylko żeglugi oceanicznej.
Na planowaną podróż.
Lp.
Wyszczególnienie
Poz. 391
Rodzaj żeglugi
międzynarodowa
przybrzeżna
krajowa
osłonięta
portowa
–
–
–
–
26
Tablice astronomiczne
(1) W
27
Tablice pływów7)
(1) W
(1) W
–
–
–
28
Tablica poglądowa kodu
flagowego
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
–
29
Tablica sygnałów ratunkowych
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
30
Znaki i skróty stosowane na
mapach2)
(1) W
(1) W
(1) W
–
–
31
Katalog map morskich2), 8)
(1) W
–
–
–
32
Identyfikator gwiazd
(1) W6)
–
–
–
–
33
Aktualne tabele dewiacji2)
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
(1) W
34
Zestaw do pracy na mapach
(1) W
(1) W
–
–
–
6)
–
Objaśnieni a
Liczba w nawiasie – oznacza wymaganą ilość
Litera – oznacza rodzaj statku, do którego odnoszą się wymagania
T: statek towarowy
P ro-ro: statek pasażerski typu ro-ro
Z: zbiornikowiec do przewozu ropy naftowej i jej produktów
C: chemikaliowiec
G: gazowiec
M: masowiec do przewozu ładunków suchych
W: wszystkie statki
Uwaga: Wydawnictwa i podręczniki znajdujące się na statku powinny być aktualne.
8)
Dotyczy, jeżeli na statku wykorzystywane są papierowe mapy nawigacyjne.
Załącznik
Załącznik
nr 4 nr 4
SPRZĘT
POŻARNICZY I OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA STATKU
SPRZĘT POŻARNICZY I OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA STATKU
Część A
Rodzaj, liczba, rozmieszczeni e i sposób przeprowadzani a kontroli
sprzętu pożarniczego na statku
I. Postanowienia ogólne
1. Dla statków, dla których nie wymaga się opracowania planu ochrony
przeciwpożarowej, rodzaj i ilość sprzętu pożarniczego ustala się zgodnie z tabelą
zawartą w pkt VIII, przy uwzględnieniu norm przenoszących normy EN ISO 9094-1
i EN ISO 9094-2, oraz wpisuje do wykazu minimalnego wyposażenia w sprzęt
pożarniczy dla statku o pojemności brutto (GT) poniżej 150 jednostek, opracowanego
według poniższego wzoru.
Nazwa statku
Armator
Pojemność brutto
Długość pomiarowa (m)
Moc maszyn (kW)
Lp.
Rodzaj sprzętu gaśniczego
1 Wąż i prądownica uniwersalna
Gaśnica (typ i wielkość)
Ilość (szt.)
Rozmieszczenie
płynowa
proszkowa
śniegowa
3 Koc gaśniczy
4 Topór strażacki i łom
5 Rękawice ognioochronne
6 Wyposażenie strażackie
UWAGI
2
…………………………….……..
miejscowość, data
…………………………….……..
podpis osoby upoważnionej
Powyższy wymóg nie dotyczy statków, dla których wydaje się kartę bezpieczeństwa „Ł”.
2. W przypadku statków podlegających Konwencji SOLAS ustalony rodzaj, liczbę oraz
rozmieszczenie sprzętu pożarniczego należy wpisać do książki bezpieczeństwa
pożarowego statku.
II. Zasady rozmieszczania sprzętu pożarniczego
1. Sprzęt pożarniczy umieszcza się w łatwo dostępnych i widocznych miejscach na statku
oraz oznacza odpowiednio oświetloną tabliczką z symbolem używanym na planie
ochrony przeciwpożarowej.
2. Sprzęt pożarniczy nierozdysponowany na stanowiska przechowuje się w magazynku
pożarowym lub w innym specjalnie do tego przeznaczonym miejscu. Na statku, jeżeli
jest to możliwe, powinny znajdować się dwa magazynki pożarowe – jeden w rejonie
nadbudówki. Każdy magazynek pożarowy powinien być wyraźnie i w sposób trwały
oznakowany.
3. W magazynku pożarowym należy przewidzieć odpowiednie stanowiska do przeglądów
i konserwacji przechowywanego sprzętu oraz zapasów, aby utrzymywać je w stanie
przydatności do natychmiastowego użycia.
4. W pomieszczeniach statku węże tłoczne powinny być na stałe przyłączone do hydrantów.
5. Gaśnice rozmieszcza się i przechowuje w taki sposób, aby ich skuteczność gaśnicza nie
uległa zmniejszeniu pod wpływem warunków pogodowych, drgań lub innych
czynników zewnętrznych.
6. Gaśnic na dwutlenek węgla nie umieszcza się w pomieszczeniach mieszkalnych.
7. W posterunkach dowodzenia oraz innych pomieszczeniach, w których znajduje się
wyposażenie elektryczne, elektroniczne lub urządzenia niezbędne dla bezpieczeństwa
statku, gaśnice powinny zawierać taki czynnik gaśniczy, który nie przewodzi prądu i nie
jest szkodliwy dla wyposażenia i urządzeń.
8. Na statku powinny znajdować się instrukcja przeciwpożarowa i pożarnicze tablice
informacyjne z napisem „NIEBEZPIECZEŃSTWO – DANGER” oraz „NIE PALIĆ –
NO SMOKING”. Tablice powinny mieć minimum 840 × 600 mm, być białe,
z 20-milimetrowym czerwonym obrzeżem i z czarnymi napisami o wysokości minimum
120 mm.
III. Gaśnice przenośne i przewoźne
1. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS każda gaśnica proszkowa lub gaśnica na
dwutlenek węgla powinna mieć pojemność co najmniej 5 kg, a każda gaśnica pianowa –
co najmniej 9 l. Masa każdej gaśnicy przenośnej nie powinna przekraczać 23 kg, a jej
zdolność do gaszenia powinna być co najmniej równoważna ze zdolnością do gaszenia
gaśnicy płynowej 9-litrowej.
2. Czynnik gaśniczy zastosowany w gaśnicy powinien być odpowiedni do grupy pożaru,
jaki może powstać w pomieszczeniu, do którego gaśnica jest przeznaczona.
3. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS należy przygotować do każdego typu
gaśnic, które załoga może ponownie naładować na statku, ładunki zapasowe – 100 %
dla pierwszych 10 gaśnic i 50 % dla pozostałych gaśnic (przy czym nie wymaga się
więcej niż 60 kompletów ładunków zapasowych). Na statku należy umieścić instrukcje
napełniania gaśnic. Na statkach niepodlegających Konwencji SOLAS liczba ładunków
zapasowych wynika z rejonu żeglugi i przeznaczenia tych statków.
4. W przypadku gaśnic, które nie mogą być ponownie napełniane na statku, należy
przygotować dodatkowe gaśnice zapasowe tego samego typu i tej samej objętości,
w takiej liczbie, jak określono w przypadku ładunków zapasowych. Do każdej gaśnicy
przewoźnej, którą można napełnić na statku, należy przygotować jeden ładunek
zapasowy.
5. W pomieszczeniu gaśnice powinny być umieszczane w łatwo dostępnym miejscu. Jedna
z gaśnic w danym pomieszczeniu powinna znajdować się w pobliżu wejścia.
IV. Przenośny zestaw pianowy
Przenośny zestaw pianowy składa się z prądownicy pianowej typu zasysającego, którą
można podłączyć do wodnej instalacji gaśniczej za pomocą węża pożarniczego,
z przenośnym zbiornikiem zawierającym co najmniej 20 l środka pianotwórczego oraz
z jednego zapasowego zbiornika środka pianotwórczego. Prądownica powinna być zdolna
do wytwarzania piany odpowiedniej do gaszenia pożaru palącego się oleju, z wydajnością
przepływu roztworu środka pianotwórczego co najmniej 200 l/min.
V. Wyposażenie strażackie
Zestaw wyposażenia strażackiego składa się z
1) wyposażenia osobistego, zawierającego
a) ubranie ochronne typu lekkiego, wykonane z materiału, który chroni skórę przed
ciepłem promieniującym od ognia oraz przed oparzeniami płomieniem lub parą
i którego powierzchnia zewnętrzna powinna być wodoodporna,
b) buty i rękawice wykonane z gumy lub innego materiału nieprzewodzącego prądu
elektrycznego,
c) sztywny hełm stanowiący skuteczną ochronę przed uderzeniami,
d) elektryczną lampę bezpieczeństwa (latarkę ręczną) uznanego typu, której okres
działania to minimum 3 godziny; elektryczne lampy na zbiornikowcach oraz
elektryczne lampy przeznaczone do użycia w rejonach niebezpiecznych powinny
być typu przeciwwybuchowego,
e) pas strażacki z zatrzaśnikiem i toporkiem strażackim w pochwie;
2) niezależnego aparatu oddechowego ze sprężonym powietrzem, którego objętość
w butlach powinna wynosić co najmniej 1200 l, lub innym niezależnym aparatem
oddechowym, który powinien zabezpieczać funkcjonowanie przez co najmniej 30 min.
VI. Ucieczkowe aparaty oddechowe (EEBD)
Aparat składa się z maski twarzowej z kapturem oraz butli ze sprężonym powietrzem
zapewniającej oddychanie przez co najmniej 10 min.
VII. Wyposażenie statków w sprzęt pożarniczy i części zapasowe
1. Wyposażenie w sprzęt pożarniczy i części zapasowe statków podlegających Konwencji
SOLAS powinno odpowiadać wymaganiom tej Konwencji, natomiast pozostałych
statków – wymaganiom określonym w przepisach upoważnionej uznanej organizacji.
2. Statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej należy wyposażyć dodatkowo w
1) koc gaśniczy
a) w sterowni – 1 sztuka,
b) w przedziałach maszynowych z silnikami o łącznej mocy
− do 368 kW – 1 sztuka,
− od 368 do 735 kW – 2 sztuki,
− powyżej 735 kW – 3 sztuki,
c) przy lądowiskach dla śmigłowca – 1 sztuka,
d) w wydzielonej kotłowni – 1 sztuka;
2) sprzęt burzący (topór ciężki i łom) – 1 komplet na każdym pokładzie pomieszczeń
mieszkalnych;
3) wykrywacz gazów i 10 wskaźników rurkowych dwutlenku węgla dla statków
wyposażonych w stałe instalacje gaśnicze na dwutlenek węgla. Jeżeli na statku jest
analizator spalin, nie wymaga się wykrywacza gazów.
Gaśnica śniegowa
Przewoźna gaśnica
pianowa 45-litrowa
Koc gaśniczy
Wyposażenie
strażackie
Topór strażacki i łom
Rękawice i buty
elektroizolacyjne
1
Statek towarowy
5
3
–
2
2
1
1
2
Statek ratowniczy,
szkolny, badawczy,
hydrograficzny
5
3
–
2
–
1
1
3
Pogłębiarka
5
5
–
2
–
1
1
4
Kuter pilotowy, kontroler
badawczy, hydrograficzny,
holownik do 368 kW
5
3
–
1
–
1
1
5
Holownik, kuter pilotowy,
statek pożarniczy powyżej
368 kW
5
3
1
2
–
1
1
6
Łódź motorowa, łódź
rybacka bezpokładowa
1
–
–
1
–
–
–
7
Łódź motorowa rybacka
pokładowa ze sterówką
i dziobówką
1
1
–
1
–
–
1
8
Kuter rybacki o długości
pomiarowej do 17 m
2
1
–
1
–
1
1
9
Kuter rybacki o długości
pomiarowej powyżej 17 m
5
3
–
2
–
2
1
10
Motorówka pasażerska,
ratownicza, inspekcyjna,
hydrograficzna,
gospodarcza, cumownicza,
pilotowa
2
1
–
1
–
–
1
11
Barka bez napędu
1
1
–
–
–
–
1
12
Barka z napędem
3
2
–
1
–
1
1
13
Baza nurkowa bez napędu,
warsztat pływający
2
1
–
1
–
1
1
14
Szalanda bez napędu
2
1
–
1
–
–
–
15
Szalanda z napędem,
dźwig pływający
4
3
–
2
–
1
1
16
Koszarka
3
1
–
1
–
1
1
Rodzaj statku
Liczba równa liczbie zainstalowanych zaworów hydrantowych na statku
Lp.
Wąż tłoczny,
prądownica
uniwersalna
Gaśnica płynowa lub
równoważna
VIII. Minimalne wyposażenie w sprzęt pożarniczy statków niepodlegających Konwencji
SOLAS o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek
Uwagi
1. Wyposażenie strażackie wymagane jest na statkach towarowych o pojemności brutto
(GT) 150 jednostek i powyżej.
2. Minimalne wyposażenie w sprzęt pożarniczy statków niepodlegających Konwencji
SOLAS o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej oraz jego rozmieszczenie
ustala właściwy dyrektor urzędu morskiego – w ilościach nie mniejszych niż podane
w tabeli.
IX. Kontrola sprzętu pożarniczego
1. Gaśnice, aparaty oddechowe i ucieczkowe aparaty oddechowe należy co 12 miesięcy
poddawać okresowym przeglądom, które wykonują podmioty dokonujące atestacji
urządzeń i wyposażenia statku, uznane przez administrację morską zgodnie z art. 17
ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2024 r.
poz. 1068 i 1933).
2. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS sprzęt pożarniczy powinien być
systematycznie kontrolowany i utrzymywany w stałej sprawności do
natychmiastowego użycia przez oficera wyznaczonego przez kapitana statku, zgodnie
z wytycznymi IMO1).
3. Na pozostałych statkach wewnętrzne kontrole sprzętu pożarniczego powinny być
przeprowadzane co 3 miesiące przez kapitana statku lub wyznaczonego oficera
pokładowego. Fakt przeprowadzenia kontroli odnotowuje się w dzienniku
pokładowym.
1)
Cyrkularz IMO MSC/Circ. 1432 z dnia 31 maja 2012 r. – Zmienione wytyczne w sprawie utrzymania
i inspekcji systemów i urządzeń ochrony przeciwpożarowej (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76).
Część B
Opracowywanie i przechowywanie plan u ochrony przeciwpożarowej
na statku
I.
Postanowienia ogólne
1. Plan ochrony przeciwpożarowej, zwany dalej „planem”, może być połączony
z planem rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych oraz planem ewakuacji
statku. Dla połączonych planów ustala się nazwę: PLAN BEZPIECZEŃSTWA –
SAFETY PLAN.
2. Część B ma zastosowanie do opracowywania planu dla statków morskich nowo
wybudowanych oraz statków poddanych przebudowie, remontom, wymianie
wyposażenia, jak również statków będących w eksploatacji w przypadku, gdy
okoliczności wymagają zmiany planu.
4. Plan opracowuje się na podstawie dokumentacji statku zatwierdzonej przez
upoważnioną uznaną organizację.
5. Aby zapewnić właściwą kontrolę bezpieczeństwa pożarowego statku, jeden
egzemplarz planu przekazuje się do właściwego dyrektora urzędu morskiego.
6. Plan wywiesza się na statku w widocznych miejscach: na korytarzach, w holach,
w centrum dowodzenia. Duplikat planu powinien być ulokowany na zewnątrz
nadbudówki, w oznaczonym pojemniku. Miejsce umieszczenia planu powinno być
oznakowane zgodnie z wytycznymi IMO2).
II. Przepisy obowiązujące przy opracowywaniu planów ochrony przeciwpożarowej
Przy opracowywaniu planów należy w szczególności uwzględnić
1) postanowienia rozdziału II-2 Konwencji SOLAS;
2) symbole graficzne do stosowania na planach, podane w dokumentach IMO3);
3) przepisy upoważnionej uznanej organizacji.
III. Zadania i przeznaczenie planu ochrony przeciwpożarowej
Plan powinien
1) umożliwić załogom statków, jednostkom straży pożarnej i odpowiedzialnym za
bezpieczeństwo pożarowe pracownikom stoczni zapoznanie się z rodzajami
i rozmieszczeniem
a) posterunków dowodzenia i posterunków pożarowych,
b) przegród przeciwpożarowych pionowych i poziomych,
2)
3)
Cyrkularz IMO MSC/Circ.451 z dnia 24 września 1986 r. – Wytyczne w sprawie rozmieszczenia planów
ochrony przeciwpożarowej przeznaczonych dla lądowej straży pożarnej (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76).
Rezolucja IMO A.952(23) – Symbole graficzne stosowane na planach ochrony przeciwpożarowej na statkach,
przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne IMO w dniu 5 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76). Na
statkach zbudowanych przed dniem 1 stycznia 2004 r. na planach ochrony przeciwpożarowej nadal mogą być
stosowane symbole podane w rezolucji IMO A.654(16) – Symbole graficzne stosowane na planach ochrony
przeciwpożarowej, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne IMO w dniu 19 października 1989 r. (Dz. Urz. MIiR
z 2014 r. poz. 76).
c) drzwi i zamknięcia otworów w przegrodach przeciwpożarowych,
d) dróg ewakuacji z rejonów i pomieszczeń statków,
e) urządzeń odcinających i wyłączających systemy wentylacji,
f) zbiorników paliwa i olejów smarowych z zaworami zdalnego odcinania,
g) urządzeń wykrywczo-sygnalizacyjnych pożaru i alarmowych,
h) pomp pożarniczych z zaworami instalacji wodno-hydrantowej,
i) stałych instalacji gaśniczych oraz przenośnego sprzętu pożarniczego
zainstalowanego na statku,
j) ucieczkowych aparatów oddechowych,
k) chemicznych ubrań ochronnych;
2) stanowić pomoc w prowadzeniu akcji ratowniczo-gaśniczej i szkoleniu załóg
statków oraz jednostek straży pożarnej;
3) stanowić podstawę prawidłowego rozmieszczenia przenośnego sprzętu pożarniczego
na statkach w końcowej fazie budowy i w trakcie ich eksploatacji.
IV. Podziałka i format planu ochrony przeciwpożarowej
1. Plan powinien być wykonany w skali zapewniającej jego praktyczne wykorzystanie
oraz możliwość naniesienia odpowiednich elementów konstrukcyjnych statku, symboli
urządzeń ochrony przeciwpożarowej i wyposażenia pożarniczego oraz innych znaków
i napisów.
Do wykonania planu zaleca się przyjmowanie następujących podziałek
1) dla statków o długości całkowitej do 50 m – 1:50;
2) dla statków o długości całkowitej od 51 m do 150 m – 1:100;
3) dla statków o długości całkowitej od 151 m do 200 m – 1:200;
4) dla statków o długości całkowitej powyżej 200 m – 1:300.
2. Plan powinien być wykonany w miarę możliwości na jednym arkuszu. Dla statków
wielopokładowych (statki pasażerskie, promy pasażersko-samochodowe, statki do
przewozu samochodów itp.) dopuszcza się wykonanie planu na dwóch lub więcej
arkuszach.
V. Rysunki planu ochrony przeciwpożarowej
1. Na planie jest zawarty przekrój wzdłużny statku w płaszczyźnie symetrii, widoki
z góry wszystkich pokładów i platform oraz widok na zbiorniki denne paliwa.
2. Obrysy konstrukcji statku i jego wyposażenia, istotne dla bezpieczeństwa pożarowego,
wykonuje się na planie czarnymi liniami. Na plan nie należy nanosić szczegółów, które
nie obrazują ochrony przeciwpożarowej statku, ponieważ mogłyby zmniejszyć
czytelność planu lub uniemożliwić w szczególności naniesienie w odpowiednich
miejscach właściwych symboli i opisów.
3. Na przekroju wzdłużnym lub na każdym pokładzie należy oznaczyć
1) rozmieszczenie posterunków dowodzenia i posterunków pożarowych;
2) rodzaj i rozmieszczenie przegród przeciwpożarowych pionowych i poziomych,
dzielących przestrzeń kadłuba i nadbudówki (ewentualnie pokładówki) na
odpowiednie strefy pionowe i poziome;
3) drzwi w przegrodach przeciwpożarowych i szybach klatek schodowych ze
stanowiskami sterowania nimi;
4) schody, zejściówki, szyby dźwigów pionowych i luków transportowych
umożliwiające dostęp do poszczególnych przedziałów, pomieszczeń i pokładów –
z uwidocznieniem korytarzy, drzwi i dróg ewakuacyjnych;
5) urządzenia zdalnego wyłączania wentylatorów, zamykania otworów kanałów
wentylacyjnych, świetlików, przestrzeni pierścieniowych wokół kominów oraz
innych zamknięć ograniczających ciąg oraz przenikanie dymu i płomieni;
6) urządzenia do uruchamiania alarmu;
7) rozmieszczenie centralek wykrywczo-sygnalizacyjnych pożaru i ich repetytorów
oraz pomieszczenia chronione;
8) rozmieszczenie stałych instalacji gaśniczych ze stanowiskami ich uruchamiania
oraz pomieszczenia chronione tymi instalacjami;
9) pompy pożarnicze ze stanowiskami ich uruchamiania i rozmieszczeniem zaworów
hydrantowych oraz łączników międzynarodowych;
10) rozmieszczenie zbiorników paliwa i olejów smarowych ze stanowiskami zdalnego
zamykania zaworów odcinających;
11) rozmieszczenie sprzętu pożarniczego.
4. Na poszczególnych pokładach powinny być naniesione pomieszczenia mieszkalne,
służbowe, maszynowe i przemysłowe wraz z korytarzami przyległymi do tych
pomieszczeń oraz pomieszczenia ładunkowe, pomieszczenia kategorii specjalnej
i pompownie.
5. W pomieszczeniach maszynowych należy zaznaczyć obrysami silniki główne, kotły
parowe, spalarki, zespoły prądotwórcze, zbiorniki sprężonego powietrza, zbiorniki
paliwa i oleju smarowego o pojemności 1 m3 oraz główne tablice rozdzielcze.
Dla statków zbudowanych w dniu 1 stycznia 2013 r. i później na przekroju wzdłużnym
planu należy zaznaczyć za pomocą strzałki (na zielono) usytuowanie miejsca do
wypalania otworów ewakuacyjnych z pomieszczenia maszynowni. Miejsce to należy
zaznaczyć na kadłubie statku w sposób trwały, w uzgodnieniu z upoważnioną uznaną
organizacją. Jeżeli jest to możliwe ze względu na konstrukcję statku, wymiary otworu
nie powinny mieć mniej niż 600 mm szerokości i 900 mm wysokości.
Na statkach, gdzie odstępy miedzy wręgami w przedziale maszynowym są mniejsze
niż 600 mm, oznaczenie otworu, o którym mowa powyżej, nie jest wymagane.
Przykład poprawnego oznaczenia otworu ewakuacyjnego na planie przedstawia
poniższy rysunek.
– wręgi
– nr wręgu
10
– miejsce wypalenia utworu
PB
– prawa burta
LB
– lewa burta
6. Na planie należy zaznaczyć usytuowanie magazynów sprzętu pożarniczego.
Magazyny sprzętu pożarniczego mogą być usytuowane w pomieszczeniach, z których
wyjścia prowadzą na otwarty pokład lub korytarz mający bezpośrednie połączenie
z pokładem otwartym.
VI. Oznakowanie planu ochrony przeciwpożarowej
1. Symbole graficzne powinny być naniesione na plan w takiej pozycji, w jakiej są
usytuowane na tablicy symboli graficznych, z wyjątkiem symboli drzwi oraz strzałek
określających kierunek ewakuacji.
2. Symbole graficzne powinny być nanoszone na plan możliwie dokładnie w miejscach
odpowiadających rzeczywistemu położeniu urządzenia lub wyposażenia pożarniczego
statku, a ich ogólna liczba powinna być podana w tablicy symboli.
3. Symbole graficzne, które nie mieszczą się w danym pomieszczeniu na planie, można
umieszczać obok tego pomieszczenia na odnośnikach.
4. Pomieszczenia chronione jednocześnie instalacjami gaśniczymi i wykrywczymi
można oznaczyć pojedynczymi symbolami czujek pożarowych odpowiedniego
rodzaju w połączeniu z odpowiednimi symbolami obszarów chronionych.
5. Na plan nanosi się symbole graficzne wyposażenia pożarniczego – nie mniej, niż
wynika to z przepisów, o których mowa w części II.
6. Przegrody typu A-0, tworzące poprzeczne grodzie wodoszczelne, sięgające do
pokładu grodziowego i dzielące statek na przedziały wodoszczelne, należy narysować
pogrubioną linią ciągłą (o grubości około 1 mm). Nie wymaga się dodatkowego
oznakowania tego typu przegród na rysunkach i tabliczce rysunkowej planu.
7. Symbole graficzne w tablicy symboli planu powinny być naniesione według
kolejności numerów od dołu ku górze.
8. Obrysy zbiorników paliwa i olejów smarowych powinny być obramowane brązową
linią.
VII. Opis planu
1. Na planie umieszcza się tablicę symboli z objaśnieniami ich znaczenia
i charakterystyką urządzeń ochrony przeciwpożarowej oraz wyposażenia
pożarniczego – według poniższego wzoru.
1
Poz.
Item
Symbol
Symbol
Konstr.
Kreślił
Sprawdz.
Skala
Format
Pow.
w m2
J m LICZBA
U. m QUANT.
ZNACZENIE SYMBOLU
MEANING OF SYMBOL
NAZWA ZAKŁADU
NAZWA STATKU
PLAN OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ
FIRE CONTROL PLAN
Zmiany
N U M E R
R Y S U N K U
2. Na planie należy podać następujące dane statku
1) długość całkowitą;
2) szerokość maksymalną;
3) wysokość do pokładu głównego;
4) pojemność brutto;
5) moc silników głównych;
6) ilość załogi i pasażerów;
7) numer IMO.
3. Na planie należy opisać pomieszczenia mieszkalne, służbowe, maszynowe,
przemysłowe, ładunkowe, pomieszczenia kategorii specjalnej i pompownie. Opisy
można nanieść w obrysie pomieszczenia, podając jego nazwę lub numer
identyfikacyjny. W przypadku oznaczenia pomieszczeń numerami identyfikacyjnymi
należy sporządzić osobną tabelę zgodnie z poniższym wzorem – z podaniem ich nazw.
Nr ident.
Ident. No.
Poz. 391
WYKAZ POMIESZCZEŃ
LIST OF ACCOMODATION
Nazwa pomieszczenia
Name of accommodation
4. W osobnej tabeli należy opisać zbiorniki paliwa i oleju smarowego z podaniem ich
pojemności – zgodnie z poniższym wzorem. Zamiast osobnej tabeli można opisać
zbiorniki w miejscu ich usytuowania, jeżeli taka możliwość istnieje.
Nr zbiornika
No. of tank
ZESTAWIENIE ZBIORNIKÓW
TANK ARRANGEMENT
Przeznaczenie
Purpose
Położenie
wr – wr
Location
fr – fr
Objętość
m3
Volume
m3
5. Aby zapewnić skuteczność gaśniczego działania dwutlenku węgla lub innego gazu
obojętnego, który jest stosowany do gaszenia pożaru, na statkach wyposażonych w stałą
gazową instalację gaśniczą
1) należy przeprowadzić inwentaryzację wszystkich otworów zamykanych do siłowni
okrętowych oraz ładowni, w szczególności drzwi, klap, żaluzji, głowic
wentylatorów, cięgieł, a następnie sporządzić zestawienie według poniższego
wzoru.
WYKAZ URZĄDZEŃ ODCINAJĄCYCH WENTYLACJĘ POMIESZCZEŃ CHRONIONYCH
INSTALACJĄ GAŚNICZĄ CO2
LIST OF EQUIPMENT OF VENTILATION OF COMPARTMENT PROTECTED BY CO2
EXTIGUISHING INSTALATION
Nr
No.
Rodzaj urządzenia
Type of equipment
Lokalizacja urządzenia
Location of equipment
Nazwa pomieszczenia bronionego
Name of compartment to be cut off
2) wszystkie urządzenia odcinające wentylację na statku należy oznakować numerem
nadanym w wykazie;
3) numerację otworów należy rozpocząć od najniżej położonego pokładu ku górze oraz
od rufy do dziobu;
4) należy oznakować zamykane otwory, posługując się ustaloną w zestawieniu
numeracją i według poniższych wzorów
a) dla siłowni okrętowej znaki mają postać żółtego koła o średnicy 100 mm,
w którym na środku jest czarna liczba zapisana cyframi arabskimi o wysokości
50 mm, określająca ustalony numer urządzenia zamykającego otwór
wentylacyjny,
b) dla ładowni statków znaki mają postać żółtego kwadratu o boku 100 mm,
w którym na środku jest czarna liczba określająca ustalony numer.
6. Przy opisywaniu pomieszczeń, zbiorników i urządzeń ochrony przeciwpożarowej
należy kierować się zasadą, że wszystkie te elementy leżące po prawej stronie
płaszczyzny symetrii statku powinny być oznaczone numerami nieparzystymi,
natomiast leżące po lewej stronie płaszczyzny symetrii statku – numerami parzystymi.
7. Wszystkie zestawienia powinny być naniesione z prawej strony rysunków planu i po
lewej stronie tabliczki rysunkowej.
8. Plan statku uprawiającego żeglugę międzynarodową powinien być wykonany w języku
polskim i języku angielskim.
9. Dla planu statku uprawiającego żeglugę międzynarodową ustala się nazwę: PLAN
OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ – FIRE CONTROL PLAN. W przypadku
naniesienia oznakowania środków i urządzeń ratunkowych ustala się nazwę: PLAN
BEZPIECZEŃSTWA – SAFETY PLAN.
Załącznik
Załącznik
nr 5 nr 5
SZCZEGÓLNE
WYMAGANIA
STATECZNOŚCI
SZCZEGÓLNE
WYMAGANIA STATECZNOŚCI
STATKÓW
PASAŻERSKICH
TYPU
RO-RO
STATKÓW
PASAŻERSKICH TYPU
RO-RO
I. Szczególne wymagania stateczności statków pasażerskich typu ro-ro, dla których
stosuje się wymagania prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90
1. Oprócz wymagań prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90,
dotyczących podziału wodoszczelnego i stateczności w stanie uszkodzonym, statek
powinien dodatkowo spełniać wymagania określone w ust. 2–7.
2. Podczas uwzględniania wpływu hipotetycznej ilości wody morskiej, która w wyniku
uszkodzenia zgodnie z założeniem zgromadzi się na pierwszym pokładzie powyżej
wodnicy konstrukcyjnej w pomieszczeniach ładunkowych ro-ro lub w pomieszczeniach
kategorii specjalnej, określonych w prawidle 3 rozdziału II-2 Konwencji SOLAS 90,
zwanym dalej „uszkodzonym pokładem ro-ro”, przy przyjęciu, że pokład ten jest
uszkodzony, powinny zostać spełnione postanowienia prawidła 8.2.3 części B
rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90.
3. Wymagania prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90 inne niż wskazane
w ust. 2 nie muszą być spełnione, jeżeli są spełnione szczególne wymagania
stateczności.
4. Przyjętą ilość wody, o której mowa w ust. 2, oblicza się na podstawie stałej odległości
powierzchni wody
1) od najniższego punktu krawędzi pokładu ro-ro w rejonie uszkodzonego przedziału
albo
2) jeżeli krawędź pokładu ro-ro w rejonie uszkodzonego przedziału jest zanurzona –
od wodnicy na wodzie spokojnej dla wszystkich kątów przechyłu i przegłębienia,
wyznaczonej w następujący sposób
a)
0,5 m, jeżeli wolna burta po uszkodzeniu (fr) wynosi maksimum 0,3 m,
b) 0,0 m, jeżeli wolna burta po uszkodzeniu (fr) wynosi minimum 2,0 m,
c)
wartości pośrednie, wyznaczone za pomocą interpolacji liniowej, jeżeli
pozostała wolna burta po uszkodzeniu (fr) mieści się w przedziale 0,3–2,0 m
– gdzie wolna burta po uszkodzeniu (fr) jest minimalną odległością między
uszkodzonym pokładem ro-ro a końcową wodnicą w rejonie uszkodzenia
w rozpatrywanym przypadku awarii, bez uwzględnienia wpływu ilości wody
zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie ro-ro.
5. Jeżeli statek jest wyposażony w wysoce wydajny system odwadniający, do obliczeń
ilości wody, o której mowa w ust. 2, dopuszcza się przyjęcie stałej odległości
powierzchni wody niższej od wartości obliczonej zgodnie z ust. 4.
6. W przypadku obliczeń dokonywanych dla statków uprawiających żeglugę
w określonych i ograniczonych rejonach eksploatacji dopuszcza się zmniejszenie stałej
odległości powierzchni wody obliczonej zgodnie z ust. 4, zastępując ją
1) wartością 0,0 m, jeżeli znacząca wysokość fali (hs), charakteryzująca dany rejon,
wynosi co najwyżej 1,5 m;
2) wartością ustaloną zgodnie z ust. 2, jeżeli znacząca wysokość fali (hs),
charakteryzująca dany rejon, wynosi co najmniej 4,0 m;
3) wartościami pośrednimi wyznaczonymi w drodze interpolacji liniowej, jeżeli
znacząca wysokość fali (hs), charakteryzująca dany rejon, mieści się w przedziale
1,5–4,0 m, pod warunkiem że
a)
właściwy organ administracji państwa bandery statku uznał, że znacząca
wysokość fali (hs), charakteryzująca dany rejon, nie jest przekraczana
z prawdopodobieństwem większym niż 10 % oraz
b) rejon eksploatacji statku oraz – jeżeli ma to zastosowanie – część roku, dla
której określono znaczącą wysokość fali (hs), są uwidocznione w certyfikatach
statku.
7. Aby ocenić wpływ przyjętej ilości wody zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie ro-ro,
o której mowa w ust. 2, stosuje się następujące wymogi
1) gródź poprzeczną lub wzdłużną uważa się za nienaruszoną, jeżeli wszystkie jej
części znajdują się między pionowymi płaszczyznami położonymi z każdej burty
statku i w odległości od zewnętrznego poszycia kadłuba równej 1/5 szerokości
statku, określonej zgodnie z prawidłem 2 rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90;
odległość tę mierzy się prostopadle do płaszczyzny symetrii statku na poziomie
najwyższej podziałowej wodnicy ładunkowej;
2) jeżeli kadłub został częściowo poszerzony, aby mógł spełnić niniejsze szczególne
wymagania stateczności, stosuje się zwiększoną wartość równą 1/5 rzeczywistej
szerokości statku, przy czym nie powinna ona wpływać na położenie przejść
grodziowych, instalacji rurociągów i innych elementów, które zostało
zaakceptowane przed tym poszerzeniem;
3) szczelność grodzi poprzecznych lub wzdłużnych, uznanych za wystarczające do
ograniczenia przyjętej ilości wody morskiej zgromadzonej na uszkodzonym
pokładzie ro-ro, powinna być współmierna do wydajności systemu odwadniającego
i powinna wytrzymywać ciśnienie hydrostatyczne wynikające z obliczeń stanów po
uszkodzeniu statku.
Wysokość takich grodzi powinna wynosić co najmniej 4 m, jeżeli wysokość
powierzchni wody nad pokładem nie jest mniejsza niż 0,5 m. Dla innych
przypadków wysokość grodzi może być obliczona według wzoru
hgr = 8hw
gdzie
hgr – oznacza wysokość grodzi,
hw – oznacza wysokość powierzchni wody nad pokładem.
W każdym przypadku minimalna wysokość grodzi nie powinna być mniejsza niż
2,2 m, a w przypadku statku z podwieszanymi pokładami samochodowymi
minimalna wysokość grodzi nie powinna być mniejsza niż wysokość do dolnej
krawędzi podwieszonego pokładu samochodowego w położeniu opuszczonym;
4) w przypadku rozwiązań specjalnych, takich jak podwieszane pokłady o pełnej
szerokości i szerokie szyby burtowe, na podstawie szczegółowych badań
modelowych mogą zostać przyjęte inne wysokości grodzi;
5) wpływ przyjętej ilości zgromadzonej wody morskiej nie musi być brany pod uwagę
dla przedziału z uszkodzonym pokładem ro-ro, pod warunkiem że przedział ten ma
z każdej strony pokładu furty odwadniające, równomiernie rozmieszczone wzdłuż
burt przedziału, spełniające następujące warunki
a)
A ≥ 0,3 l, gdzie A oznacza całkowitą powierzchnię furt odwadniających na
każdej stronie pokładu [m2], a l – długość przedziału [m] oraz
b) w najgorszych warunkach uszkodzenia statek powinien utrzymywać wolną
burtę po uszkodzeniu (fr) o wartości co najmniej 1 m, bez uwzględnienia
wpływu przyjętej ilości wody na uszkodzonym pokładzie ro-ro, oraz
c)
górne krawędzie furt odwadniających powinny znajdować się nie wyżej niż 0,6
m ponad uszkodzonym pokładem ro-ro, a dolne krawędzie furt powinny
znajdować się nie wyżej niż 2 cm nad pokładem, oraz
d) furty odwadniające powinny być wyposażone w urządzenia zamykające lub
klapy, zapobiegające wdarciu się wody na pokład ro-ro i jednocześnie
umożliwiające odprowadzenie wody, która może się zgromadzić na tym
pokładzie;
6) jeżeli przyjmuje się, że gródź położona powyżej pokładu ro-ro jest uszkodzona, oba
przedziały graniczące z tą grodzią należy przyjmować jako zatopione do tej samej
wysokości, obliczonej zgodnie z ust. 4 lub 6.
II. Szczególne wymagania stateczności statków pasażerskich typu ro-ro, dla których
stosuje się wymagania części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020
Statek powinien spełniać wymagania części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020, przy
czym na zasadzie odstępstwa od wymagań prawidła 6.2.3 części B rozdziału II-1 Konwencji
SOLAS 2020 wymagany wskaźnik podziału grodziowego R ustala się w następujący sposób
Liczba osób na statku (N)
Wymagany wskaźnik podziału grodziowego (R)
N < 1000
R = 0,000088 * N + 0,7488
1000 ≤ N ≤ 1350
R = 0,0369 * ln (N + 89,048 ) + 0,579
gdzie N – oznacza łączną liczbę osób na statku.
§ 32. 1. Istniejące statki pasażerskie typu ro-ro, które zostały wprowadzone do eksploatacji w celu uprawiania żeglugi
na linii regularnej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa po dniu 5 grudnia 2024 r. i które
nie były wcześniej certyfikowane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, certyfikowane do przewozu więcej niż
1350 osób, spełniają szczególne wymagania stateczności określone w
1)
części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020 lub
2)
części I załącznika nr 6 do rozporządzenia – wraz z wymogami określonymi w części B rozdziału II-1 Konwencji
SOLAS 2009
– w zależności od wyboru armatora.
2. Istniejące statki pasażerskie typu ro-ro, które zostały wprowadzone do eksploatacji w celu uprawiania żeglugi
na linii regularnej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa po dniu 5 grudnia 2024 r. i które nie były wcześniej certyfikowane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, certyfikowane do przewozu nie więcej niż 1350 osób, spełniają szczególne wymagania stateczności określone w
1)
części I załącznika nr 6 do rozporządzenia lub
2)
części II załącznika nr 6 do rozporządzenia
– w zależności od wyboru armatora.
§ 33. Istniejące statki pasażerskie typu ro-ro, które uprawiały żeglugę na linii regularnej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa do dnia 5 grudnia 2024 r., spełniają wymogi prawidła 8 części B rozdziału II-1
Konwencji SOLAS 90, dotyczące podziału wodoszczelnego i stateczności statków pasażerskich w stanie uszkodzonym,
oraz szczególne wymagania stateczności określone w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia.
§ 34. 1. Stosując wymagania części I załącznika nr 6 do rozporządzenia do wyznaczenia poziomu wody na pokładzie samochodowym statków pasażerskich typu ro-ro stosuje się szczególne wymagania stateczności z uwzględnieniem wartości znaczącej wysokości fali, które w ciągu roku nie zostają przekroczone z prawdopodobieństwem większym niż 10 %.
2. Uznaje się, że spełnienie wymogów prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS przez statek pasażerski
typu ro-ro pływający wyłącznie na obszarach, w których znacząca wysokość fal nie przekracza 1,5 m, jest równoważne
wymaganiom określonym w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia.
3. Jeżeli trasa podróży statku pasażerskiego typu ro-ro przebiega przez więcej niż jeden obszar wyznaczony zgodnie
z przepisami wydanymi na podstawie art. 86 ust. 12 ustawy, po którym pływają statki pasażerskie typu ro-ro uprawiające
żeglugę pasażerską na linii regularnej do lub z portów Rzeczypospolitej Polskiej, statek spełnia szczególne wymagania
stateczności odpowiadające najwyższym wartościom znaczącej wysokości fali określonym dla tych obszarów.
4. Przyjmuje się, że równoważne obliczeniom dokonywanym zgodnie z ust. 4 i 6 części I załącznika nr 6 do rozporządzenia są wyniki próby modelowej przeprowadzonej dla danego statku pasażerskiego typu ro-ro zgodnie z wymaganiami określonymi w dodatku do załącznika I do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro
(Dz. Urz. UE L 123 z 17.05.2003, str. 22 – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 286, Dz. Urz. UE
L 48 z 19.02.2005, str. 19, Dz. Urz. UE L 311 z 21.11.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 41 z 12.02.2009, str. 34, Dz. Urz.
UE L 198 z 25.07.2019, str. 241 oraz Dz. Urz. UE L 128 z 15.05.2023, str. 1) poświadczające, że statek nie przewróci
się i nie dozna szkody, która jest określona w prawidle 8.4 części B rozdziału II-1 SOLAS 90, w najmniej korzystnym
miejscu uszkodzenia – w warunkach, o których mowa w pkt 2 części I załącznika nr 6 do rozporządzenia, oraz w warunkach nieregularnego falowania.
5. Organ inspekcyjny, stosując wymagania określone w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia, posługuje się
wytycznymi określonymi w załączniku II do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro,
w zakresie, w jakim można je zastosować i są one zgodne z konstrukcją statku.
§ 35. 1. Spełnianie szczególnych wymagań stateczności potwierdza certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego
typu ro-ro określony w przepisach wydanych na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy.
2. W certyfikacie, o którym mowa w ust. 1, odnotowuje się, które z wymagań określonych w § 31 ust. 2 pkt 1 lub 2
lub w § 32 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub w ust. 2 pkt 1 lub 2 są stosowane w przypadku statku, o którym mowa w § 31 ust. 1
lub § 32 ust. 1, oraz odpowiednio w § 30 ust. 2.”;
6)
po § 35 dodaje się § 35a i § 35b w brzmieniu
„§ 35a. W odniesieniu do statku, o którym mowa w § 31 ust. 2, właściwy dyrektor urzędu morskiego, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, w terminie dwóch miesięcy od daty wydania certyfikatu,
o którym mowa w § 35 ust. 1, powiadamia Komisję Europejską, które z wymagań określonych w § 31 ust. 2 pkt 1 lub 2
są stosowane, oraz dołącza do tego powiadomienia szczegółowe informacje, o których mowa w załączniku III do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów
stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro.
§ 35b. 1. Armator uprawiający całoroczną żeglugę pasażerską na linii regularnej, zamierzający wprowadzić do
eksploatacji dodatkowy statek pasażerski typu ro-ro, realizujący tę żeglugę w okresie krótszym niż sześć miesięcy,
najpóźniej w terminie miesiąca przed rozpoczęciem żeglugi pisemnie powiadamia o tym właściwego dyrektora urzędu
morskiego.
2. Jeżeli w wyniku nieprzewidzianych okoliczności do eksploatacji musi zostać szybko wprowadzony zamienny
statek pasażerski typu ro-ro, aby zapewnić ciągłość wykonywania usługi, organ inspekcyjny może na wniosek armatora wyznaczyć termin inspekcji wstępnej na dzień przypadający nie później niż w terminie miesiąca od dnia rozpoczęcia uprawiania żeglugi na linii regularnej, pod warunkiem że oględziny statku oraz kontrola dokumentów nie budzą
wątpliwości, że dany statek pasażerski typu ro-ro spełnia wymogi niezbędne do bezpiecznej eksploatacji.
3. Armator zamierzający uprawiać sezonową żeglugę pasażerską na linii regularnej w okresie nieprzekraczającym
sześciu miesięcy najpóźniej w terminie trzech miesięcy przed rozpoczęciem żeglugi powiadamia o tym właściwego
dyrektora urzędu morskiego.
4. W przypadku statków pasażerskich typu ro-ro spełniających szczególne wymagania stateczności określone
w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia, jeżeli działalność, o której mowa w ust. 1–3, odbywa się w czasie, kiedy
znacząca wysokość fali dla danego okresu eksploatacji jest niższa niż określona dla eksploatacji całorocznej, podczas
stosowania szczególnych wymagań stateczności określonych w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia w celu wyznaczenia poziomu wysokości wody na pokładzie można użyć wartości znaczącej wysokości fali mającej zastosowanie do takiego krótszego okresu eksploatacji. Wartość ta powinna zostać uzgodniona z państwami członkowskimi Unii
Europejskiej położonymi na końcach trasy tego statku, a gdy jest to uzasadnione i możliwe – także z państwami trzecimi.
5. Po uzyskaniu zgody właściwego dyrektora urzędu morskiego na wykonywanie usługi w rozumieniu ust. 1–3 od
statku pasażerskiego typu ro-ro, który wykonuje taką usługę, wymagane jest posiadanie certyfikatu, o którym mowa
w § 35 ust. 1.”;
7)
Warszawa, dnia 27 marca 2025 r.
Poz. 391
ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA INFRASTRUKTURY 1)
z dnia 5 marca 2025 r.
zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi
przez statki morskie2)
Na podstawie art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2024 r. poz. 1068
i 1933) zarządza się, co następuje
Załączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury
2025
r. (Dz.
poz.…)
391)