Ustawa z dnia 7 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych oraz niektórych innych ustaw

Art. 1. W ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U.

z 2023 r. poz. 2211) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7

a)

w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„3)

prowadzić i aktualizować wykaz umów o udział w imprezie turystycznej oraz umów zawartych przez podróżnego z przedsiębiorcą ułatwiającym nabywanie powiązanych usług turystycznych, zwany dalej „wykazem

umów”

a)

w systemie teleinformatycznym Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, o którym mowa w art. 15ka

ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 764), albo

b) poza systemem, o którym mowa w lit. a, pod warunkiem terminowego przekazywania wykazu umów

do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego;”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„2a. Zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może być zapewnione przez zawarcie więcej

niż jednej gwarancji bankowej lub gwarancji ubezpieczeniowej, których jednostkowe sumy gwarancji mogą być

niższe niż suma gwarancji ustalona przepisami określającymi minimalną wysokość sumy gwarancji, przy czym

łączna suma gwarancji z nich wynikająca musi być nie niższa niż ustalona przepisami określającymi minimalną

wysokość sumy gwarancji. Jeden z podmiotów udzielających gwarancji musi być wskazany w treści gwarancji jako

podmiot, o którym mowa w art. 16 ust. 2, a udzielone zabezpieczenia finansowe muszą obejmować ten sam okres.

2b. Organizator turystyki lub przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych, wykonując obowiązek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, w tym w sposób, o którym mowa w ust. 2a, jest obowiązany

udzielać podróżnym informacji o wszystkich obowiązujących w chwili zawierania umowy gwarancjach, uwzględniając w szczególności informacje o sposobie dochodzenia roszczeń z tych gwarancji w przypadkach, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, oraz o podmiocie, do którego należy kierować roszczenia.”;

2)

w art. 9

a)

w ust. 1

– po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„1a) przedmiot umowy;”,

1)

Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,

przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz ustawę

z dnia 15 lipca 2020 r. o Polskim Bonie Turystycznym.

– pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie

„5)

łączną cenę usług objętych umową albo poszczególne kwoty, które składają się na łączną cenę, w przypadku gdy te kwoty są podane w różnych walutach;

6)

kraj i miejscowość albo kraj i trasę wykonania umowy oraz zakres terytorialny wykonywanej działalności

objętej wpisem do rejestru;”,

– w pkt 7 po wyrazach „rodzaj środka transportu,” dodaje się wyrazy „w szczególności wskazanie transportu

lotniczego w ramach przewozu czarterowego,”,

– w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„10) wskazanie, czy przed realizacją imprezy turystycznej lub powiązanej usługi turystycznej są przyjmowane

przedpłaty.”,

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie

„2. Marszałek województwa i minister właściwy do spraw turystyki, w trybie kontroli organizatora turystyki

lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych, mają prawo dostępu do danych

zawartych w wykazie umów.”,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a–2d w brzmieniu

„2a. Organizatorzy turystyki oraz przedsiębiorcy ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych

prowadzący wykaz umów poza systemem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 lit. a, przekazują za pośrednictwem

tego systemu wykaz umów w terminie do 14. dnia każdego miesiąca za poprzedni miesiąc kalendarzowy, według

stanu aktualnego na dzień przekazania.

2b. Organizatorzy turystyki oraz przedsiębiorcy ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych

niezwłocznie aktualizują dane, o których mowa w ust. 1, wprowadzone do systemu, o którym mowa w art. 7 ust. 1

pkt 3 lit. a, nie później niż w terminie 14 dni od dnia dokonania ich zmiany.

2c. W przypadku niewykonania lub nienależytego wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 7 ust. 1

pkt 3 oraz art. 9 ust. 2a i 2b, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wzywa organizatora turystyki lub przedsiębiorcę ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych za pośrednictwem systemu, o którym mowa

w art. 7 ust. 1 pkt 3 lit. a, do wykonania tych obowiązków, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia wprowadzenia wezwania do tego systemu. Wezwanie jest wysyłane do wiadomości właściwego marszałka województwa.

2d. W przypadku niedochowania terminu określonego w wezwaniu, o którym mowa w ust. 2c, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny występuje do właściwego marszałka województwa z wnioskiem o wydanie decyzji

administracyjnej, o której mowa w art. 30 ust. 7 pkt 2.”,

d) ust. 3 otrzymuje brzmienie

„3. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny jest uprawniony do przetwarzania danych zawartych w wykazie

umów, w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego oraz Turystycznego Funduszu Pomocowego, o którym mowa w art. 15kc ust. 1 ustawy z dnia 2 marca

2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19,

innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.”,

e)

dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„4. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny udostępnia dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1–4 i 6–7a, zawarte w wykazie umów, marszałkowi województwa i ministrowi właściwemu do spraw turystyki w celu realizacji

zadań przez te podmioty.

5. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny podaje do powszechnej wiadomości zbiorcze dane, o których

mowa w ust. 1 pkt 1–4 i 6–7a, zawarte w wykazie umów, bez wskazywania danych identyfikujących przedsiębiorców turystycznych.”;

3)

w art. 15 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„3. W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2a, marszałek województwa lub upoważniona przez niego jednostka,

o której mowa w art. 14 ust. 1, kieruje wydawaną dyspozycję do podmiotu, o którym mowa w art. 16 ust. 2, informując

o tym podmioty, które udzieliły pozostałych gwarancji ubezpieczeniowych albo gwarancji bankowych. Przepis art. 19

ust. 3 stosuje się odpowiednio, z tym że przekazanie środków przez podmioty, które udzieliły pozostałych gwarancji

ubezpieczeniowych albo gwarancji bankowych następuje w terminie nie dłuższym niż 2 dni robocze od dnia doręczenia

wezwania.”;

4)

Poz. 1806

w art. 16 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„2. W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2a, podmiot udzielający gwarancji ubezpieczeniowej albo podmiot udzielający gwarancji bankowej, wskazany jako właściwy do przyjmowania zgłoszeń od podróżnych, jest obowiązany do obsługi zgłoszonych roszczeń, w tym do dokonywania wypłat, do wysokości własnej sumy gwarancyjnej

oraz w imieniu pozostałych podmiotów udzielających gwarancji ubezpieczeniowej albo gwarancji bankowej, ze środków przez nich przekazanych zgodnie z wyliczeniem proporcjonalnego do wysokości udzielonego zabezpieczenia

udziału w kwotach należnych podróżnym, do łącznej wysokości wszystkich gwarancji udzielonych na ten sam okres.”;

5)

w art. 18 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu

„2. W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2a, właściwy do dokonywania weryfikacji zgłoszenia podróżnego

oraz przekazania mu informacji, o której mowa w ust. 1, jest podmiot, o którym mowa w art. 16 ust. 2.

3. W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2a, podmiot, o którym mowa w art. 16 ust. 2, wraz z przekazaniem

podróżnemu informacji, o której mowa w ust. 1, przekazuje tę informację do pozostałych podmiotów udzielających

zabezpieczenia finansowego, wraz z wyliczeniem proporcjonalnego do wysokości udzielonego zabezpieczenia udziału

w kwotach należnych podróżnym.”;

6)

w art. 19 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 oraz dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu

„2. W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2a, podmiot, o którym mowa w art. 16 ust. 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia informacji o szczegółowym wyliczeniu kwot należnych podróżnym, dokonuje wypłat

tych kwot bezpośrednio podróżnym, zgodnie z wyliczeniem, o którym mowa w art. 18 ust. 3.

3. Podmiot, o którym mowa w art. 16 ust. 2, występuje do pozostałych podmiotów udzielających zabezpieczenia

finansowego na ten sam okres o przekazanie środków na poczet realizacji wypłat, o których mowa w ust. 2, proporcjonalnie, zgodnie z wyliczeniem, o którym mowa w art. 18 ust. 3. Pozostałe podmioty udzielające zabezpieczenia finansowego dokonują przekazania środków w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania.”;

7)

po art. 21 dodaje się art. 21a w brzmieniu

„Art. 21a. Przepisy niniejszego rozdziału w zakresie dotyczącym podmiotu udzielającego zabezpieczenia finansowego stosuje się odpowiednio do podmiotu, o którym mowa w art. 16 ust. 2, jeżeli przedsiębiorca turystyczny posiada więcej niż jedno zabezpieczenie finansowe.”;

8)

w art. 30 w ust. 7

a)

w pkt 1 przed wyrazem „wykreśleniu” skreśla się wyraz „o”,

b) pkt 2 otrzymuje brzmienie

„2)

9)

wykreśleniu przedsiębiorcy turystycznego z rejestru i o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem

do rejestru przez okres 3 lat w przypadku rażącego naruszenia warunku wykonywania działalności, o którym

mowa w art. 31 pkt 2 lub 3, na wniosek Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, chyba że przed wydaniem decyzji administracyjnej przedsiębiorca ten spełni swoje obowiązki ustawowe;”;

w art. 31 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„2)

uchylanie się, mimo wezwania, od obowiązku należytego i terminowego składania deklaracji lub opłacania

należnych składek na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny;

3)

uchylanie się, mimo wezwania, od obowiązku należytego prowadzenia lub przekazywania i aktualizacji wykazu

umów na zasadach określonych w art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 9 ust. 2a i 2b;”;

10) w art. 37 ust. 1a otrzymuje brzmienie

„1a. Deklaracje, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4, są składane za pośrednictwem systemu, o którym mowa

w art. 7 ust. 1 pkt 3 lit. a.”.

Art. 2. W ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2025 r.

poz. 764) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15kb dodaje się ust. 18–22 w brzmieniu

„18. Do egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 15ka ust. 29, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że wierzycielem jest Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

19. Egzekucję, o której mowa w ust. 18, stosuje się, jeśli należność pieniężna została stwierdzona wydaniem

przez ministra właściwego do spraw turystyki prawomocnej decyzji, o której mowa w art. 15ka ust. 29.

20. Roszczenia z tytułu należności pieniężnych, o których mowa w art. 15ka ust. 29, ulegają przedawnieniu

z upływem 6 lat od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym wydano prawomocną decyzję, o której mowa

w art. 15ka ust. 29.

21. Bieg przedawnienia przerywa

1)

każda czynność organu egzekucyjnego podjęta w celu wyegzekwowania należności;

2)

uznanie przez organizatora turystyki zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w art. 15ka ust. 29;

3)

wszczęcie postępowania skargowego przed sądem administracyjnym w związku z wydaniem decyzji, o której

mowa w art. 15ka ust. 29;

4)

zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

22. Po przerwaniu biegu przedawnienia z przyczyny, o której mowa w ust. 21

2)

1)

pkt 1 i 2 – biegnie ono na nowo;

2)

pkt 3 – okres przedawnienia biegnie na nowo od dnia zakończenia postępowania sądowego;

3)

pkt 4 – okres przedawnienia biegnie od dnia podjęcia postępowania egzekucyjnego.”;

w art. 15kc

a)

w ust. 4 po pkt 6 dodaje się pkt 6a i 6b w brzmieniu

„6a) z zapłat dokonanych przez organizatorów turystyki oraz przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o których mowa w ust. 19e;

6b)

z wpływów z tytułu roszczeń o zwrot wypłaconych świadczeń, o których mowa w ust. 19j;”,

b) ust. 13 otrzymuje brzmienie

„13. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może udzielić Funduszowi Pomocowemu, w celu realizacji

jego zadań ustawowych, zwrotnego finansowania ze środków zgromadzonych w ramach Turystycznego Funduszu

Gwarancyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, na warunkach odpowiadających stopie oprocentowania lokat uzyskiwanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w okresie, na który zostało udzielone zwrotne finansowanie, przy uwzględnieniu bezpieczeństwa i płynności środków Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego. Wysokość zwrotnego finansowania udzielonego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny na rzecz Funduszu Pomocowego nie może

przekroczyć wysokości 30 % środków zgromadzonych na Turystycznym Funduszu Gwarancyjnym.”,

c)

ust. 18 otrzymuje brzmienie

„18. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny oraz osoby działające w jego imieniu z należytą starannością

nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą z niewłaściwej realizacji wypłat, o których mowa w ust. 14

i 14b, ani udzielania poręczeń, o których mowa w ust. 19a.”,

d) po ust. 19 dodaje się ust. 19a–19j w brzmieniu

„19a. Ze środków Funduszu Pomocowego można udzielać organizatorom turystyki oraz przedsiębiorcom

ułatwiającym nabywanie powiązanych usług turystycznych, częściowego poręczenia na zabezpieczenie ich ewentualnych zobowiązań względem podmiotu udzielającego gwarancji ubezpieczeniowej albo gwarancji bankowej,

o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, związanych z udzielaną gwarancją, w przypadku gdy podmiot udzielający gwarancji

ubezpieczeniowej albo podmiot udzielający gwarancji bankowej wymaga zabezpieczenia w postaci kaucji, depozytu, gwarancji ubezpieczeniowej lub gwarancji bankowej.

19b. Podmiot udzielający gwarancji ubezpieczeniowej albo podmiot udzielający gwarancji bankowej, wymagając zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 19a, nie może odmówić przyjęcia poręczenia udzielonego przez

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

19c. Poręczenie, o którym mowa w ust. 19a, jest udzielane organizatorom turystyki oraz przedsiębiorcom

ułatwiającym nabywanie powiązanych usług turystycznych, w stosunku do których istnieje wymóg posiadania

zabezpieczenia finansowego w wysokości nie niższej niż 250 000 euro, na okres obowiązywania gwarancji oraz

okres 12 miesięcy po jej wygaśnięciu i obejmuje wierzytelności powstałe w tym okresie. Podmiot udzielający

gwarancji ubezpieczeniowej albo gwarancji bankowej może zgłosić swoje roszczenie w terminie 60 dni od dnia

powstania wierzytelności.

19d. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny decyduje o udzieleniu organizatorom turystyki oraz przedsiębiorcom ułatwiającym nabywanie powiązanych usług turystycznych poręczenia, o którym mowa w ust. 19a,

pod warunkiem spełnienia przez nich na dzień złożenia wniosku o jego udzielenie następujących kryteriów

1)

należytego realizowania obowiązków względem Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, o których

mowa w niniejszej ustawie oraz w ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, w okresie ostatnich 12 miesięcy, poprzedzających dzień złożenia wniosku

o udzielenie poręczenia;

2)

wykonywania działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych lub ułatwiania

nabywania powiązanych usług turystycznych przez nieprzerwany okres co najmniej ostatnich 3 lat;

3)

nieskorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo

przedsiębiorców, oraz posiadania przez okres 3 lat wpisu do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych;

4)

braku trwającego postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców

ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych;

5)

przedstawienia zaświadczenia o niezaleganiu z należnościami względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

oraz zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, wystawionych nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem

złożenia wniosku o udzielenie poręczenia;

6)

przedstawienia informacji o pozytywnym wyniku oceny sytuacji finansowej organizatora turystyki lub

przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych przeprowadzonej przez podmiot

udzielający zabezpieczenia finansowego, w związku z którym ma zostać udzielone poręczenie nie wcześniej

niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku o udzielenie poręczenia.

19e. Za udzielenie poręczenia, o którym mowa w ust. 19a, organizator turystyki lub przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych uiszcza zapłatę na rzecz Funduszu Pomocowego.

19f. Minister właściwy do spraw turystyki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, określi, w drodze rozporządzenia

1)

maksymalną wartość udzielanego poręczenia, o którym mowa w ust. 19a, mając na względzie

a)

wysokość wymaganego zabezpieczenia finansowego na wypadek niewypłacalności organizatora turystyki

lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych,

b) wysokość zabezpieczenia ewentualnych zobowiązań względem podmiotu udzielającego gwarancji

ubezpieczeniowej albo podmiotu udzielającego gwarancji bankowej, związanych z udzielaną gwarancją,

w przypadku gdy podmiot udzielający gwarancji ubezpieczeniowej albo podmiot udzielający gwarancji

bankowej takiego zabezpieczenia wymaga, w tym ewentualną różnicę między wartością udzielanej

gwarancji a wartością wymaganego zabezpieczenia, przy czym udzielone poręczenie nie może przekraczać 80 % kwoty tego zabezpieczenia, oraz

c)

adekwatność maksymalnej wartości udzielanego poręczenia do profilu ryzyka działalności prowadzonej

przez organizatora turystyki lub przedsiębiorcę ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych;

2)

maksymalny stosunek łącznej wartości udzielanych poręczeń, o których mowa w ust. 19a, do wysokości

środków zgromadzonych w Funduszu Pomocowym, mając na względzie konieczność zapewnienia ciągłości

realizacji zadań Funduszu Pomocowego;

3)

wysokość zapłaty za udzielenie poręczenia, o którym mowa w ust. 19a, mając na względzie wysokość udzielanego poręczenia, przy czym zapłata nie może być niższa niż 300 zł.

19g. Dochodząc swoich wierzytelności w związku z udzieloną gwarancją, podmiot udzielający gwarancji

ubezpieczeniowej albo podmiot udzielający gwarancji bankowej mają obowiązek zaspokoić się w pierwszej kolejności z zabezpieczeń, o których mowa w ust. 19a, wniesionych przez organizatora turystyki lub przedsiębiorcę

ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych.

19h. Umowa o udzielenie poręczenia, o którym mowa w ust. 19a, jest zawierana za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, o którym mowa w art. 15ka ust. 2, między

Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym a organizatorem turystyki lub przedsiębiorcą ułatwiającym nabywanie powiązanych usług turystycznych i zawiera w szczególności

1)

oświadczenie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego o udzieleniu poręczenia, o którym mowa

w ust. 19a, ze środków Funduszu Pomocowego;

2)

wskazanie podmiotu, na rzecz którego ma zostać udzielone poręczenie;

3)

określenie wysokości udzielonego poręczenia;

4)

określenie wysokości zapłaty za udzielone poręczenie;

5)

zobowiązanie organizatora turystyki lub przedsiębiorcy ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych do informowania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego o wszelkich okolicznościach

mających znaczenie dla realizacji umowy poręczenia;

6)

określenie zasad odpowiedzialności stron.

19i. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 19h pkt 1, jest składane w postaci elektronicznej i opatrywane

kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

19j. Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, z dniem wykonania zobowiązania za organizatora

turystyki lub przedsiębiorcę ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych z tytułu poręczenia,

o którym mowa w ust. 19a, przysługuje roszczenie o zwrot wypłaconego świadczenia.”,

e)

ust. 21 otrzymuje brzmienie

„21. Ze środków Funduszu Pomocowego pokrywa się koszty związane z realizacją wypłat, o których mowa

w ust. 14 i 14b oraz art. 15ka ust. 1, udzielaniem poręczeń, o których mowa w ust. 19a, i wypłat dokonywanych

z ich tytułu oraz koszty jego obsługi przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny i spłatę zwrotnego finansowania, o którym mowa w ust. 13. Roszczenia i zobowiązania Funduszu Pomocowego nie mogą być pokrywane ze

środków Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa

w ust. 3.”,

f)

dodaje się ust. 24 w brzmieniu

„24. W zakresie wypłat, o których mowa w ust. 14b, przepisy art. 15ka ust. 22–26 stosuje się odpowiednio.”.

Art. 3. W ustawie z dnia 15 lipca 2020 r. o Polskim Bonie Turystycznym (Dz. U. z 2023 r. poz. 35) wprowadza się

następujące zmiany

1)

w art. 7 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„7. Kwoty otrzymane w sposób, o którym mowa w ust. 3 i 4, są przekazywane na rachunek bankowy ministra

właściwego do spraw turystyki i stanowią dochód budżetu państwa.”;

2)

w art. 15

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„1. W przypadku ujawnienia w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających, że kwota płatności

dokonanej za pomocą bonu stanowi kwotę nienależnie pobraną, kwota otrzymana w wyniku dokonania tej płatności

podlega zwrotowi na rachunek bankowy POT łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia

otrzymania kwoty przez przedsiębiorcę turystycznego lub organizację pożytku publicznego.”,

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie

„4. Kwota nienależnie pobranej płatności oraz odsetki podlegają zwrotowi na rachunek bankowy POT.”,

c)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„6. Kwoty otrzymane w sposób, o którym mowa w ust. 1 i 4, są przekazywane na rachunek bankowy ministra

właściwego do spraw turystyki i stanowią dochód budżetu państwa.”;

3)

w art. 21

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„4. Kwota nienależnie pobranego dodatkowego świadczenia w formie bonu łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie podlega zwrotowi na rachunek bankowy POT.”,

b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„5. Kwoty otrzymane w sposób, o którym mowa w ust. 4, są przekazywane na rachunek bankowy ministra

właściwego do spraw turystyki i stanowią dochód budżetu państwa.”;

4)

w art. 32 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„6. Odsetki od środków zgromadzonych na rachunku, o którym mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa

i są przekazywane na rachunek bankowy wskazany przez ministra właściwego do spraw turystyki, w terminie 5 dni

roboczych od dnia ich naliczenia.”;

5)

Poz. 1806

w art. 35

a)

uchyla się ust. 1,

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie

„2. Źródłem finansowania zadań POT wynikających z ustawy jest dotacja celowa z budżetu państwa przekazywana przez ministra właściwego do spraw turystyki.”.

Art. 4. 1. W latach 2026–2035 maksymalny limit wydatków budżetu państwa, będących skutkiem finansowym wejścia

w życie ustawy w zakresie określonym w art. 3, wynosi w roku

1)

2026 – 1 420 tys. zł;

2)

2027 – 1 145 tys. zł;

3)

2028 – 759 tys. zł;

4)

2029 – 231 tys. zł;

5)

2030 – 100 tys. zł;

6)

2031 – 100 tys. zł;

7)

2032 – 100 tys. zł;

8)

2033 – 100 tys. zł;

9)

2034 – 100 tys. zł;

10) 2035 – 100 tys. zł.

2. W przypadku zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy limitu wydatków, w szczególności

w przypadku przekroczenia w pierwszym półroczu danego roku 65 % limitu określonego w ust. 1, Polska Organizacja

Turystyczna przygotowuje propozycję mechanizmu korygującego, polegającego na obniżeniu wysokości tych wydatków

w drugim półroczu do poziomu gwarantującego, że limit ten nie zostanie przekroczony, i przedkłada ją do akceptacji ministrowi właściwemu do spraw turystyki.

3. Polska Organizacja Turystyczna monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, oraz wdraża

zaakceptowany mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 2.

Art. 5. Do umów o udział w imprezie turystycznej oraz umów zawartych przez podróżnego z przedsiębiorcą ułatwiającym nabywanie powiązanych usług turystycznych, zawartych do dnia 31 grudnia 2025 r., stosuje się art. 9 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.

Art. 6. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2026 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 oraz pkt 9, w zakresie

zmienianego art. 31 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2026 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: K. Nawrocki

Warszawa, dnia 17 grudnia 2025 r.

Poz. 1806

US T AW A

z dnia 7 listopada 2025 r.

o zmianie ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych

oraz niektórych innych ustaw1)