Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 sierpnia 2025 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (DU_2025_1212) | PL

Dz.U. 2025 poz. 1212 inForce

§ 1 Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 sierpnia 2025 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień Open official source

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu

opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (Dz. U. poz. 1285, z późn. zm.3)) wprowadza się następujące zmiany

1)

w § 2

a)

pkt 9b otrzymuje brzmienie

„9b) osoba w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychoterapii uzależnień – osobę, która

a) uczestniczy w udzielaniu świadczeń z zakresu psychoterapii uzależnienia i współuzależnienia pod

nadzorem specjalisty psychoterapii uzależnień realizującego świadczenia gwarantowane, która rozpoczęła szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie psychoterapii uzależnień, nie dłużej niż przewidziany

czas szkolenia, wraz z uzyskaniem tytułu specjalisty, w okresie nie dłuższym niż dwa lata od zakończenia szkolenia, albo

b) posiada decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dorobku naukowego lub zawodowego za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie, zgodnie

z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2025 r. poz. 342), nie dłużej niż dwa lata od uzyskania tej decyzji;”,

b)

po pkt 14a dodaje się pkt 14b w brzmieniu

„14b) sesja koordynacji w ramach zespołu interdyscyplinarnego – udział personelu realizującego świadczenia

opieki zdrowotnej w ramach zespołu środowiskowej opieki psychologicznej i psychoterapeutycznej dla

dzieci i młodzieży – I poziom referencyjny lub ośrodka środowiskowej opieki psychologicznej i psychoterapeutycznej dla dzieci i młodzieży – I poziom referencyjny w posiedzeniach zespołu interdyscyplinarnego,

o którym mowa w art. 9a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1673);”,

c)

pkt 20 otrzymuje brzmienie

„20) udokumentowane doświadczenie – staż pracy w zawodzie potwierdzony dokumentem stwierdzającym nawiązanie stosunku pracy, umową cywilnoprawną, umową o wolontariat lub świadectwem pracy, lub świa-

1)

2)

3)

Minister Zdrowia kieruje działem administracji rządowej – zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów

z dnia 25 lipca 2025 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U. poz. 1004).

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2024 r. poz. 858, 1222, 1593, 1615 i 1915 oraz

z 2025 r. poz. 129, 304, 620, 637, 779, 1083, 1192 i 1211.

Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1640, z 2020 r. poz. 456, 1641, 1785 i 2155,

z 2021 r. poz. 2400, z 2022 r. poz. 2184, z 2023 r. poz. 510 oraz z 2024 r. poz. 1226.

dectwem służby, o których mowa odpowiednio w art. 46 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U.

z 2025 r. poz. 636 i 718), art. 50 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2025 r.

poz. 914), art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2025 r.

poz. 34, z 2024 r. poz. 1871 oraz z 2025 r. poz. 179 i 718) oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia

1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1443, 1473, 1717, 1871 i 1907 oraz z 2025 r.

poz. 718), lub innymi dokumentami potwierdzającymi nawiązywanie stosunku służbowego, lub oświadczeniem zawierającym wskazanie zakresu i numeru umowy zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia,

z którego wynika okres zatrudnienia i udzielania świadczeń gwarantowanych, lub zaświadczeniem potwierdzającym wykonywaną działalność gospodarczą w zakresie wymaganego zawodu.”;

2)

w § 11

a) pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„1) świadczenia psychiatryczne ambulatoryjne dla dorosłych określone w lp. 1 i 3 załącznika nr 6 do rozporządzenia bez porady psychologicznej diagnostycznej lub bez porady psychologicznej, lub bez sesji psychoterapii indywidualnej, lub bez sesji psychoterapii rodzinnej, lub bez sesji psychoterapii grupowej, lub bez

przezczaszkowej stymulacji magnetycznej lub

2) świadczenia psychiatryczne ambulatoryjne dla dzieci i młodzieży określone w lp. 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia bez porady kompleksowo-konsultacyjnej dla osób z autyzmem dziecięcym lub bez programu

terapeutyczno-rehabilitacyjnego dla osób z autyzmem dziecięcym, lub bez przezczaszkowej stymulacji

magnetycznej, lub”,

b) pkt 4 otrzymuje brzmienie

„4) świadczenia psychiatryczne ambulatoryjne dla dzieci i młodzieży określone w lp. 3 i 4 załącznika nr 8 do

rozporządzenia bez porady kompleksowo-konsultacyjnej dla osób z autyzmem dziecięcym lub bez programu terapeutyczno-rehabilitacyjnego dla osób z autyzmem dziecięcym, lub bez przezczaszkowej stymulacji

magnetycznej;”,

c) po pkt 4 dodaje się pkt 5 i 6 w brzmieniu

„5) świadczenia psychiatryczne stacjonarne dla dzieci i młodzieży określone w lp. 5 załącznika nr 8 do rozporządzenia bez przezczaszkowej stymulacji magnetycznej;

6) świadczenia psychiatryczne ambulatoryjne dla dzieci i młodzieży określone w lp. 1‒4 załącznika nr 8 do

rozporządzenia bez świadczeń realizowanych przez specjalistę psychoterapii uzależnień lub bez sesji

wsparcia psychospołecznego w formie konsultacji interwencyjnej.”;

3)

w załączniku nr 1 do rozporządzenia dodaje się lp. 19 w brzmieniu

19

Przezczaszkowa stymulacja

magnetyczna – procedura terapeutyczna

składająca się z

1) sesji kwalifikacyjnej – konsultacji

psychiatrycznej obejmującej

a) kliniczno-psychiatryczną ocenę stanu

psychicznego,

b) zebranie wywiadu od świadczeniobiorcy,

c) analizę dokumentacji z dotychczasowego

leczenia świadczeniobiorcy, w tym opinii

neurologa o braku przeciwwskazań,

d) postawienie diagnozy,

e) ocenę wskazań według następujących

kryteriów

– potwierdzone rozpoznanie depresji

zakwalifikowanej według obowiązującej

klasyfikacji ICD-10 do kodów: F32.1, F32.2,

F33.1 i F33.2,

– aktualny epizod depresji o nasileniu

umiarkowanym lub ciężkim,

– potwierdzenie depresji lekoopornej

zdefiniowanej jako zaburzenia depresyjne

u osób dorosłych, u których nie wystąpiła

odpowiedź na co najmniej dwa różne leki

przeciwdepresyjne w obecnym epizodzie

1. Personel

1) lekarz specjalista w dziedzinie

psychiatrii posiadający

udokumentowane szkolenie w zakresie

leczenia przezczaszkową stymulacją

magnetyczną chorych z zaburzeniami

psychicznymi lub lekarz w trakcie

specjalizacji w dziedzinie psychiatrii

posiadający udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi;

2) osoba wykonująca zawód medyczny

posiadająca udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi.

2. Miejsce udzielania świadczeń

pomieszczenie do wykonywania

przezczaszkowej stymulacji

magnetycznej.

3. Wyposażenie w sprzęt i aparaturę

medyczną

1) stymulator do przezczaszkowej

stymulacji magnetycznej,

Epizod depresji

umiarkowany

(F32.1).

Epizod depresji

ciężki, bez objawów

psychotycznych

(F32.2).

Zaburzenia

depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresyjny

umiarkowany

(F33.1).

Zaburzenie

depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresji

ciężkiej bez objawów

psychotycznych

(F33.2).

depresji o stopniu nasilenia od umiarkowanego

do ciężkiego,

f) ocenę przeciwwskazań,

g) dobór planowanego protokołu stymulacji

(HF–rTMS lub iTBS).

Proces kwalifikacji świadczeniobiorcy do

leczenia nie powinien odbywać się wcześniej

niż 30 dni przed planowanym rozpoczęciem

terapii;

2) kalibracji z pierwszym wyznaczeniem progu

motorycznego, zwanego dalej „MT”, i punktu

stymulacji – w trakcie której odbywa się

a) dobranie świadczeniobiorcy czepka

w odpowiednim rozmiarze,

b) dokonanie pomiarów antropometrycznych

głowy świadczeniobiorcy,

c) wyznaczenie punktu „Hot Spot” (miejsca

o najniższych uzyskiwanych wartościach MT)

i jego zaznaczenie na czepku,

d) oznaczenie MT jako wartości amplitudy

bodźca danego stymulatora w procentach,

w punkcie „Hot Spot”,

e) wyznaczenie docelowego punktu stymulacji

(w obszarze grzbietowo-bocznej kory

przedczołowej) i jego zaznaczenie na czepku,

f) zaprogramowanie zaplanowanego

u świadczeniobiorcy protokołu w stymulatorze.

Po zakończeniu kalibracji następuje sesja

stymulacji;

3) wyznaczenia MT co 5 zabiegów (zalecane

jest wykonywanie zabiegów w kolejnych

następujących po sobie dniach roboczych).

Po zakończeniu wyznaczenia MT następuje

sesja stymulacji;

4) sesji stymulacji – sesji, w trakcie której są

wykonywane następujące czynności

a) unieruchomienie głowy świadczeniobiorcy

i cewki umiejscowionej nad wyznaczonym

obszarem stymulacji,

b) uruchomienie protokołu stymulacji

i wykonanie zabiegu;

maksymalnie 20 sesji w trakcie terapii;

5) sesji podsumowującej terapię – konsultacji

psychiatrycznej.

Łącznie dla 1 świadczeniobiorcy 1 cykl terapii

przezczaszkowej stymulacji magnetycznej nie

częściej niż co 6 miesięcy od dnia zakończenia

poprzedniego cyklu.

–3–

2) cewka terapeutyczna ósemkowa,

3) cewka do wyznaczania MT

– zalecane jest używanie stymulatorów

magnetycznych i cewek opatrzonych

symbolem zgodności europejskiej (CE)

oraz zgłoszonych do Urzędu Rejestracji

Produktów Leczniczych, Wyrobów

Medycznych i Produktów Biobójczych;

4) ramię lub inny system do

unieruchamiania cewki w trakcie

stymulacji;

5) moduł do pomiaru ruchowych

potencjałów wywołanych (monitor

ruchowych potencjałów wywołanych)

lub aparat do elektromiografii (EMG);

6) elektrody jednorazowe do badania

ruchowych potencjałów wywołanych;

7) zatyczki do uszu;

8) czepki materiałowe do wyznaczania

miejsca (obszaru) stymulacji.

4. Pozostałe warunki

1) świadczenie realizowane dla

świadczeniobiorcy z lekoopornością;

2) sesję kwalifikacyjną realizuje lekarz,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1; czas

trwania 60 minut;

3) kalibrację z pierwszym

wyznaczeniem MT i punktu stymulacji

realizuje lekarz, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1;

4) wyznaczenie MT w trakcie terapii

realizuje lekarz, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1;

5) sesję stymulacji realizuje lekarz,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1, lub

osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 2;

średni czas trwania od 5 minut do

40 minut, w zależności od

zastosowanego protokołu;

6) sesję podsumowującą terapię

realizuje lekarz, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1; średni czas trwania

30 minut;

7) zalecane do stosowania protokoły

leczenia

a) HF–rTMS w okolicy L–DLPFC

(120 % RMT, częstotliwość 10 Hz,

4 s on, 11–26 s off; 3000 pulsów/sesja),

czas trwania 19–37,5 minuty; 20 sesji,

b) iTBS w okolicy L–DLPFC (120 %

RMT, salwy tripletów o częstotliwości

50 Hz powtarzane z częstotliwością

5 Hz, 2 s on, 8 s off, 600 bodźców/sesja),

czas trwania 3 minuty 9 s; 20 sesji.

4)

Poz. 1212

w załączniku nr 4 do rozporządzenia dodaje się lp. 7 w brzmieniu

7

Przezczaszkowa stymulacja

magnetyczna – procedura terapeutyczna

składająca się z

1) sesji kwalifikacyjnej – konsultacji

psychiatrycznej obejmującej

a) kliniczno-psychiatryczną ocenę stanu

psychicznego,

b) zebranie wywiadu od świadczeniobiorcy,

c) analizę dokumentacji z dotychczasowego

leczenia świadczeniobiorcy, w tym opinii

neurologa o braku przeciwwskazań,

d) postawienie diagnozy,

e) ocenę wskazań według następujących

kryteriów

– potwierdzone rozpoznanie depresji

zakwalifikowanej według obowiązującej

klasyfikacji ICD-10 do kodów: F32.1, F32.2,

F33.1 i F33.2,

– aktualny epizod depresji o nasileniu

umiarkowanym lub ciężkim,

– potwierdzenie depresji lekoopornej

zdefiniowanej jako zaburzenia depresyjne u osób

dorosłych, u których nie wystąpiła odpowiedź

na co najmniej dwa różne leki przeciwdepresyjne

w obecnym epizodzie depresji o stopniu nasilenia

od umiarkowanego do ciężkiego,

f) ocenę przeciwwskazań,

g) dobór planowanego protokołu stymulacji

(HF–rTMS lub iTBS).

Proces kwalifikacji świadczeniobiorcy do

leczenia nie powinien odbywać się wcześniej

niż 30 dni przed planowanym rozpoczęciem

terapii;

2) kalibracji z pierwszym wyznaczeniem progu

motorycznego, zwanego dalej „MT”, i punktu

stymulacji – w trakcie której odbywa się

a) dobranie świadczeniobiorcy czepka

w odpowiednim rozmiarze,

b) dokonanie pomiarów antropometrycznych

głowy świadczeniobiorcy,

c) wyznaczenie punktu „Hot Spot” (miejsca

o najniższych uzyskiwanych wartościach MT)

i jego zaznaczenie na czepku,

d) oznaczenie MT jako wartości amplitudy

bodźca danego stymulatora w procentach,

w punkcie „Hot Spot”,

e) wyznaczenie docelowego punktu stymulacji

(w obszarze grzbietowo-bocznej kory

przedczołowej) i jego zaznaczenie na czepku,

f) zaprogramowanie zaplanowanego

u świadczeniobiorcy protokołu w stymulatorze.

Po zakończeniu kalibracji następuje sesja

stymulacji;

3) wyznaczenia MT co 5 zabiegów (zalecane

jest wykonywanie zabiegów w kolejnych

następujących po sobie dniach roboczych).

Po zakończeniu wyznaczenia MT następuje

sesja stymulacji;

1. Personel

1) lekarz specjalista w dziedzinie

psychiatrii posiadający

udokumentowane szkolenie w zakresie

leczenia przezczaszkową stymulacją

magnetyczną chorych z zaburzeniami

psychicznymi lub lekarz w trakcie

specjalizacji w dziedzinie psychiatrii

posiadający udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi;

2) osoba wykonująca zawód medyczny

posiadająca udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi.

2. Miejsce udzielania świadczeń

pomieszczenie do wykonywania

przezczaszkowej stymulacji

magnetycznej.

3. Wyposażenie w sprzęt i aparaturę

medyczną

1) stymulator do przezczaszkowej

stymulacji magnetycznej,

2) cewka terapeutyczna ósemkowa,

3) cewka do wyznaczania MT

– zalecane jest używanie stymulatorów

magnetycznych i cewek opatrzonych

symbolem zgodności europejskiej (CE)

oraz zgłoszonych do Urzędu Rejestracji

Produktów Leczniczych, Wyrobów

Medycznych i Produktów Biobójczych;

4) ramię lub inny system do

unieruchamiania cewki w trakcie

stymulacji;

5) moduł do pomiaru ruchowych

potencjałów wywołanych (monitor

ruchowych potencjałów wywołanych)

lub aparat do elektromiografii (EMG);

6) elektrody jednorazowe do badania

ruchowych potencjałów wywołanych;

7) zatyczki do uszu;

8) czepki materiałowe do wyznaczania

miejsca (obszaru) stymulacji.

4. Pozostałe warunki

1) świadczenie realizowane dla

świadczeniobiorcy z lekoopornością;

2) sesję kwalifikacyjną realizuje lekarz,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1; czas

trwania 60 minut;

3) kalibrację z pierwszym

wyznaczeniem MT i punktu stymulacji

realizuje lekarz, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1;

4) wyznaczenie MT w trakcie terapii

realizuje lekarz, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1;

Epizod depresji

umiarkowany

(F32.1).

Epizod depresji

ciężki, bez objawów

psychotycznych

(F32.2).

Zaburzenia

depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresyjny

umiarkowany

(F33.1).

Zaburzenie

depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresji

ciężkiej bez objawów

psychotycznych

(F33.2).

4) sesji stymulacji – sesji, w trakcie której są

wykonywane następujące czynności

a) unieruchomienie głowy świadczeniobiorcy

i cewki umiejscowionej nad wyznaczonym

obszarem stymulacji,

b) uruchomienie protokołu stymulacji

i wykonanie zabiegu;

maksymalnie 20 sesji w trakcie terapii;

5) sesji podsumowującej terapię – konsultacji

psychiatrycznej.

Łącznie dla 1 świadczeniobiorcy 1 cykl terapii

przezczaszkowej stymulacji magnetycznej nie

częściej niż co 6 miesięcy od dnia zakończenia

poprzedniego cyklu.

5)

Poz. 1212

5) sesję stymulacji realizuje lekarz,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1, lub

osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 2;

średni czas trwania od 5 minut do

40 minut, w zależności od

zastosowanego protokołu;

6) sesję podsumowującą terapię

realizuje lekarz, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1; średni czas trwania

30 minut;

7) zalecane do stosowania protokoły

leczenia

a) HF–rTMS w okolicy L–DLPFC

(120 % RMT, częstotliwość 10 Hz,

4 s on, 11–26 s off; 3000 pulsów/sesja),

czas trwania 19–37,5 minuty; 20 sesji,

b) iTBS w okolicy L–DLPFC

(120 % RMT, salwy tripletów

o częstotliwości 50 Hz powtarzane

z częstotliwością 5 Hz, 2 s on, 8 s off,

600 bodźców/sesja), czas trwania

3 minuty 9 s; 20 sesji.

w załączniku nr 6 do rozporządzenia

a) w lp. 1 w kolumnach 2–4 dodaje się pkt 11 w brzmieniu

11) przezczaszkowa stymulacja

magnetyczna – procedura terapeutyczna

składająca się z

1) sesji kwalifikacyjnej – konsultacji

psychiatrycznej obejmującej

a) kliniczno-psychiatryczną ocenę stanu

psychicznego,

b) zebranie wywiadu od świadczeniobiorcy,

c) analizę dokumentacji z dotychczasowego

leczenia świadczeniobiorcy, w tym opinii

neurologa o braku przeciwwskazań,

d) postawienie diagnozy,

e) ocenę wskazań według następujących

kryteriów

– potwierdzone rozpoznanie depresji

zakwalifikowanej według obowiązującej

klasyfikacji ICD-10 do kodów: F32.1, F32.2,

F33.1 i F33.2,

– aktualny epizod depresji o nasileniu

umiarkowanym lub ciężkim,

– potwierdzenie depresji lekoopornej

zdefiniowanej jako zaburzenia depresyjne

u osób dorosłych, u których nie wystąpiła

odpowiedź na co najmniej dwa różne leki

przeciwdepresyjne w obecnym epizodzie

depresji o stopniu nasilenia od umiarkowanego

do ciężkiego,

f) ocenę przeciwwskazań,

g) dobór planowanego protokołu stymulacji

(HF–rTMS lub iTBS).

Proces kwalifikacji świadczeniobiorcy do

leczenia nie powinien odbywać się wcześniej

niż 30 dni przed planowanym rozpoczęciem

terapii;

1. Personel

1) lekarz specjalista w dziedzinie psychiatrii

posiadający udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi lub lekarz

w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychiatrii

posiadający udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi;

2) osoba wykonująca zawód medyczny

posiadająca udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi.

2. Miejsce udzielania świadczeń

pomieszczenie do wykonywania

przezczaszkowej stymulacji magnetycznej.

3. Wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną

1) stymulator do przezczaszkowej stymulacji

magnetycznej,

2) cewka terapeutyczna ósemkowa,

3) cewka do wyznaczania MT

– zalecane jest używanie stymulatorów

magnetycznych i cewek opatrzonych

symbolem zgodności europejskiej (CE) oraz

zgłoszonych do Urzędu Rejestracji Produktów

Leczniczych, Wyrobów Medycznych

i Produktów Biobójczych;

4) ramię lub inny system do unieruchamiania

cewki w trakcie stymulacji;

Epizod depresji

umiarkowany

(F32.1).

Epizod depresji

ciężki, bez objawów

psychotycznych

(F32.2).

Zaburzenia

depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresyjny

umiarkowany

(F33.1).

Zaburzenie

depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresji

ciężkiej bez objawów

psychotycznych

(F33.2).

2) kalibracji z pierwszym wyznaczeniem progu

motorycznego, zwanego dalej „MT”, i punktu

stymulacji – w trakcie której odbywa się

a) dobranie świadczeniobiorcy czepka

w odpowiednim rozmiarze,

b) dokonanie pomiarów antropometrycznych

głowy świadczeniobiorcy,

c) wyznaczenie punktu „Hot Spot” (miejsca

o najniższych uzyskiwanych wartościach MT)

i jego zaznaczenie na czepku,

d) oznaczenie MT jako wartości amplitudy

bodźca danego stymulatora w procentach,

w punkcie „Hot Spot”,

e) wyznaczenie docelowego punktu stymulacji

(w obszarze grzbietowo-bocznej kory

przedczołowej) i jego zaznaczenie na czepku,

f) zaprogramowanie zaplanowanego

u świadczeniobiorcy protokołu w stymulatorze.

Po zakończeniu kalibracji następuje sesja

stymulacji;

3) wyznaczenia MT co 5 zabiegów (zalecane

jest wykonywanie zabiegów w kolejnych

następujących po sobie dniach roboczych). Po

zakończeniu wyznaczenia MT następuje sesja

stymulacji;

4) sesji stymulacji – sesji, w trakcie której są

wykonywane następujące czynności

a) unieruchomienie głowy świadczeniobiorcy

i cewki umiejscowionej nad wyznaczonym

obszarem stymulacji,

b) uruchomienie protokołu stymulacji

i wykonanie zabiegu;

maksymalnie 20 sesji w trakcie terapii;

5) sesji podsumowującej terapię – konsultacji

psychiatrycznej.

Łącznie dla 1 świadczeniobiorcy 1 cykl terapii

przezczaszkowej stymulacji magnetycznej nie

częściej niż co 6 miesięcy od dnia zakończenia

poprzedniego cyklu.

–6–

Poz. 1212

5) moduł do pomiaru ruchowych potencjałów

wywołanych (monitor ruchowych potencjałów

wywołanych) lub aparat do elektromiografii

(EMG);

6) elektrody jednorazowe do badania

ruchowych potencjałów wywołanych;

7) zatyczki do uszu;

8) czepki materiałowe do wyznaczania miejsca

(obszaru) stymulacji.

4. Pozostałe warunki

1) świadczenie realizowane dla

świadczeniobiorcy z lekoopornością;

2) sesję kwalifikacyjną realizuje lekarz,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1; czas trwania

60 minut;

3) kalibrację z pierwszym wyznaczeniem MT

i punktu stymulacji realizuje lekarz, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1;

4) wyznaczenie MT w trakcie terapii realizuje

lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

5) sesję stymulacji realizuje lekarz, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1, lub osoba, o której mowa

w ust. 1 pkt 2; średni czas trwania od 5 minut

do 40 minut, w zależności od zastosowanego

protokołu;

6) sesję podsumowującą terapię realizuje

lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; średni

czas trwania 30 minut;

7) zalecane do stosowania protokoły leczenia

a) HF–rTMS w okolicy L–DLPFC (120 % RMT,

częstotliwość 10 Hz, 4 s on, 11–26 s off;

3000 pulsów/sesja), czas trwania

19–37,5 minuty; 20 sesji,

b) iTBS w okolicy L–DLPFC (120 % RMT,

salwy tripletów o częstotliwości 50 Hz

powtarzane z częstotliwością 5 Hz, 2 s on,

8 s off, 600 bodźców/sesja), czas trwania

3 minuty 9 s; 20 sesji.

b)

w lp. 2 w pkt 6 „porada kompleksowo-konsultacyjna dla osób z autyzmem dziecięcym” w kolumnie 3 w ust. 2

w pkt 1 po wyrazach „lub lekarza specjalisty w dziedzinie neurologii dziecięcej” dodaje się przecinek i wyrazy

„lub lekarza specjalisty w dziedzinie neurologii (w przypadku realizacji świadczeń dla świadczeniobiorcy powyżej 18. roku życia)”,

c)

w lp. 2 w kolumnach 2–4 dodaje się pkt 13 w brzmieniu

13) Przezczaszkowa stymulacja

magnetyczna – procedura terapeutyczna

składająca się z

1) sesji kwalifikacyjnej – konsultacji

psychiatrycznej obejmującej

a) kliniczno-psychiatryczną ocenę stanu

psychicznego,

b) zebranie wywiadu od świadczeniobiorcy,

c) analizę dokumentacji z dotychczasowego

leczenia świadczeniobiorcy, w tym opinii

neurologa o braku przeciwwskazań,

d) postawienie diagnozy,

e) ocenę wskazań według następujących

kryteriów

1. Personel

1) lekarz

a) specjalista w dziedzinie psychiatrii dzieci

i młodzieży lub psychiatrii dziecięcej lub

b) specjalista w dziedzinie psychiatrii, lub

c) który posiada specjalizację I stopnia

w dziedzinie psychiatrii dzieci i młodzieży, lub

d) w trakcie specjalizacji w dziedzinie

psychiatrii dzieci i młodzieży, lub

e) który posiada specjalizację I stopnia

w dziedzinie psychiatrii, lub

f) w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychiatrii

– posiadający udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

Epizod depresji

umiarkowany (F32.1).

Epizod depresji

ciężki, bez objawów

psychotycznych

(F32.2).

Zaburzenia depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresyjny

umiarkowany

(F33.1).

Zaburzenie depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresji

– potwierdzone rozpoznanie depresji

zakwalifikowanej według obowiązującej

klasyfikacji ICD-10 do kodów: F32.1, F32.2,

F33.1 i F33.2,

– aktualny epizod depresji o nasileniu

umiarkowanym lub ciężkim,

– potwierdzenie depresji lekoopornej

zdefiniowanej jako zaburzenia depresyjne

u dzieci i młodzieży, u których nie wystąpiła

odpowiedź na co najmniej dwa różne leki

przeciwdepresyjne w obecnym epizodzie

depresji o stopniu nasilenia od umiarkowanego

do ciężkiego,

f) ocenę przeciwwskazań,

g) dobór planowanego protokołu stymulacji

(HF–rTMS lub iTBS).

Proces kwalifikacji świadczeniobiorcy do

leczenia nie powinien odbywać się wcześniej

niż 30 dni przed planowanym rozpoczęciem

terapii;

2) kalibracji z pierwszym wyznaczeniem MT

i punktu stymulacji – w trakcie której odbywa

się

a) dobranie świadczeniobiorcy czepka

w odpowiednim rozmiarze,

b) dokonanie pomiarów antropometrycznych

głowy świadczeniobiorcy,

c) wyznaczenie punktu „Hot Spot” (miejsca

o najniższych uzyskiwanych wartościach MT)

i jego zaznaczenie na czepku,

d) oznaczenie MT jako wartości amplitudy

bodźca danego stymulatora w procentach,

w punkcie „Hot Spot”,

e) wyznaczenie docelowego punktu stymulacji

(w obszarze grzbietowo-bocznej kory

przedczołowej) i jego zaznaczenie na czepku,

f) zaprogramowanie zaplanowanego

u świadczeniobiorcy protokołu w stymulatorze.

Po zakończeniu kalibracji następuje sesja

stymulacji;

3) wyznaczenia MT co 5 zabiegów (zalecane

jest wykonywanie zabiegów w kolejnych

następujących po sobie dniach roboczych).

Po zakończeniu wyznaczenia MT następuje

sesja stymulacji;

4) sesji stymulacji – sesji, w trakcie której są

wykonywane następujące czynności

a) unieruchomienie głowy świadczeniobiorcy

i cewki umiejscowionej nad wyznaczonym

obszarem stymulacji,

b) uruchomienie protokołu stymulacji

i wykonanie zabiegu;

maksymalnie 20 sesji w trakcie terapii;

5) sesji podsumowującej terapię – konsultacji

psychiatrycznej.

Łącznie dla 1 świadczeniobiorcy 1 cykl terapii

przezczaszkowej stymulacji magnetycznej nie

częściej niż co 6 miesięcy od dnia zakończenia

poprzedniego cyklu.

–7–

Poz. 1212

stymulacją magnetyczną chorych

ciężkiej bez objawów

z zaburzeniami psychicznymi;

psychotycznych

2) osoba wykonująca zawód medyczny

(F33.2).

posiadająca udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową stymulacją

magnetyczną chorych z zaburzeniami

psychicznymi.

2. Miejsce udzielania świadczeń

pomieszczenie do wykonywania

przezczaszkowej stymulacji magnetycznej.

3. Wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną

1) stymulator do przezczaszkowej stymulacji

magnetycznej,

2) cewka terapeutyczna ósemkowa,

3) cewka do wyznaczania MT

– zalecane jest używanie stymulatorów

magnetycznych i cewek opatrzonych

symbolem zgodności europejskiej (CE) oraz

zgłoszonych do Urzędu Rejestracji Produktów

Leczniczych, Wyrobów Medycznych

i Produktów Biobójczych;

4) ramię lub inny system do unieruchamiania

cewki w trakcie stymulacji;

5) moduł do pomiaru ruchowych potencjałów

wywołanych (monitor ruchowych potencjałów

wywołanych) lub aparat do elektromiografii

(EMG);

6) elektrody jednorazowe do badania

ruchowych potencjałów wywołanych;

7) zatyczki do uszu;

8) czepki materiałowe do wyznaczania miejsca

(obszaru) stymulacji.

4. Pozostałe warunki

1) świadczenie realizowane dla

świadczeniobiorcy z lekoopornością;

2) sesję kwalifikacyjną realizuje lekarz,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1; czas trwania

60 minut;

3) kalibrację z pierwszym wyznaczeniem MT

i punktu stymulacji realizuje lekarz, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1;

4) wyznaczenie MT w trakcie terapii realizuje

lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

5) sesję stymulacji realizuje lekarz, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1, lub osoba, o której mowa

w ust. 1 pkt 2; średni czas trwania od 5 minut

do 40 minut, w zależności od zastosowanego

protokołu;

6) sesję podsumowującą terapię realizuje

lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; średni

czas trwania 30 minut;

7) zalecane do stosowania protokoły leczenia

a) HF–rTMS w okolicy L–DLPFC (120 % RMT,

częstotliwość 10 Hz, 4 s on, 11–26 s off;

3000 pulsów/sesja), czas trwania

19–37,5 minuty; 20 sesji,

b) iTBS w okolicy L–DLPFC (120 % RMT,

salwy tripletów o częstotliwości 50 Hz

powtarzane z częstotliwością 5 Hz, 2 s on,

8 s off, 600 bodźców/sesja), czas trwania

3 minuty 9 s; 20 sesji.

d)

Poz. 1212

w lp. 3

– w pkt 8 „sesja psychoterapii grupowej” w kolumnie 3 w ust. 2 wyrazy „60 minut” zastępuje się wyrazami

„90 minut”,

– w kolumnach 2–4 dodaje się pkt 10 brzmieniu

10) Przezczaszkowa stymulacja

magnetyczna – procedura terapeutyczna

składająca się z

1) sesji kwalifikacyjnej – konsultacji

psychiatrycznej obejmującej

a) kliniczno-psychiatryczną ocenę stanu

psychicznego,

b) zebranie wywiadu od świadczeniobiorcy,

c) analizę dokumentacji z dotychczasowego

leczenia świadczeniobiorcy, w tym opinii

neurologa o braku przeciwwskazań,

d) postawienie diagnozy,

e) ocenę wskazań według następujących

kryteriów

– potwierdzone rozpoznanie depresji

zakwalifikowanej według obowiązującej

klasyfikacji ICD-10 do kodów: F32.1, F32.2,

F33.1 i F33.2,

– aktualny epizod depresji o nasileniu

umiarkowanym lub ciężkim,

– potwierdzenie depresji lekoopornej

zdefiniowanej jako zaburzenia depresyjne

u osób dorosłych, u których nie wystąpiła

odpowiedź na co najmniej dwa różne leki

przeciwdepresyjne w obecnym epizodzie

depresji o stopniu nasilenia od umiarkowanego

do ciężkiego,

f) ocenę przeciwwskazań,

g) dobór planowanego protokołu stymulacji

(HF–rTMS lub iTBS).

Proces kwalifikacji świadczeniobiorcy do

leczenia nie powinien odbywać się wcześniej

niż 30 dni przed planowanym rozpoczęciem

terapii;

2) kalibracji z pierwszym wyznaczeniem MT

i punktu stymulacji – w trakcie której odbywa

się

a) dobranie świadczeniobiorcy czepka

w odpowiednim rozmiarze,

b) dokonanie pomiarów antropometrycznych

głowy świadczeniobiorcy,

c) wyznaczenie punktu „Hot Spot” (miejsca

o najniższych uzyskiwanych wartościach MT)

i jego zaznaczenie na czepku,

d) oznaczenie MT jako wartości amplitudy

bodźca danego stymulatora w procentach,

w punkcie „Hot Spot”,

e) wyznaczenie docelowego punktu stymulacji

(w obszarze grzbietowo-bocznej kory

przedczołowej) i jego zaznaczenie na czepku,

f) zaprogramowanie zaplanowanego

u świadczeniobiorcy protokołu w stymulatorze.

Po zakończeniu kalibracji następuje sesja

stymulacji;

1. Personel

1) lekarz specjalista w dziedzinie psychiatrii

posiadający udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi lub lekarz

w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychiatrii

posiadający udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi;

2) osoba wykonująca zawód medyczny

posiadająca udokumentowane szkolenie

w zakresie leczenia przezczaszkową

stymulacją magnetyczną chorych

z zaburzeniami psychicznymi.

2. Miejsce udzielania świadczeń

pomieszczenie do wykonywania

przezczaszkowej stymulacji magnetycznej.

3. Wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną

1) stymulator do przezczaszkowej stymulacji

magnetycznej,

2) cewka terapeutyczna ósemkowa,

3) cewka do wyznaczania MT

– zalecane jest używanie stymulatorów

magnetycznych i cewek opatrzonych

symbolem zgodności europejskiej (CE) oraz

zgłoszonych do Urzędu Rejestracji Produktów

Leczniczych, Wyrobów Medycznych

i Produktów Biobójczych;

4) ramię lub inny system do unieruchamiania

cewki w trakcie stymulacji;

5) moduł do pomiaru ruchowych potencjałów

wywołanych (monitor ruchowych potencjałów

wywołanych) lub aparat do elektromiografii

(EMG);

6) elektrody jednorazowe do badania

ruchowych potencjałów wywołanych;

7) zatyczki do uszu;

8) czepki materiałowe do wyznaczania miejsca

(obszaru) stymulacji.

4. Pozostałe warunki

1) świadczenie realizowane dla

świadczeniobiorcy z lekoopornością;

2) sesję kwalifikacyjną realizuje lekarz,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1; czas trwania

60 minut;

3) kalibrację z pierwszym wyznaczeniem MT

i punktu stymulacji realizuje lekarz, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1;

4) wyznaczenie MT w trakcie terapii realizuje

lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

5) sesję stymulacji realizuje lekarz, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1, lub osoba, o której mowa

Epizod depresji

umiarkowany

(F32.1).

Epizod depresji

ciężki, bez objawów

psychotycznych

(F32.2).

Zaburzenia

depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresyjny

umiarkowany

(F33.1).

Zaburzenie

depresyjne

nawracające, obecnie

epizod depresji

ciężkiej bez objawów

psychotycznych

(F33.2).

3) wyznaczenia MT co 5 zabiegów (zalecane

jest wykonywanie zabiegów w kolejnych

następujących po sobie dniach roboczych).

Po zakończeniu wyznaczenia MT następuje

sesja stymulacji;

4) sesji stymulacji – sesji, w trakcie której są

wykonywane następujące czynności

a) unieruchomienie głowy świadczeniobiorcy

i cewki umiejscowionej nad wyznaczonym

obszarem stymulacji,

b) uruchomienie protokołu stymulacji

i wykonanie zabiegu;

maksymalnie 20 sesji w trakcie terapii;

5) sesji podsumowującej terapię – konsultacji

psychiatrycznej.

Łącznie dla 1 świadczeniobiorcy 1 cykl terapii

przezczaszkowej stymulacji magnetycznej nie

częściej niż co 6 miesięcy od dnia zakończenia

poprzedniego cyklu.

e)

6)

–9–

Poz. 1212

w ust. 1 pkt 2; średni czas trwania od 5 minut

do 40 minut, w zależności od zastosowanego

protokołu;

6) sesję podsumowującą terapię realizuje

lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; średni

czas trwania 30 minut;

7) zalecane do stosowania protokoły leczenia

a) HF–rTMS w okolicy L–DLPFC (120 % RMT,

częstotliwość 10 Hz, 4 s on, 11–26 s off;

3000 pulsów/sesja), czas trwania

19–37,5 minuty; 20 sesji,

b) iTBS w okolicy L–DLPFC (120 % RMT,

salwy tripletów o częstotliwości 50 Hz

powtarzane z częstotliwością 5 Hz, 2 s on,

8 s off, 600 bodźców/sesja), czas trwania

3 minuty 9 s; 20 sesji.

w lp. 7 w pkt 2 „porada kompleksowo-konsultacyjna dla osób z autyzmem dziecięcym” w kolumnie 3 w ust. 2

w pkt 1 po wyrazach „lub lekarza specjalisty w dziedzinie neurologii dziecięcej” dodaje się przecinek i wyrazy

„lub lekarza specjalisty w dziedzinie neurologii (w przypadku realizacji świadczeń dla świadczeniobiorcy powyżej 18. roku życia)”;

Dz.U. 2025 poz. 1212 inForce

§ 2 Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 sierpnia 2025 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień Open official source

§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Zdrowia: wz. W. Konieczny

Nazwa i zakres świadczenia

gwarantowanego

Zespół środowiskowej opieki

psychologicznej i psychoterapeutycznej

dla dzieci i młodzieży – I poziom

referencyjny.

Lp.

1

1. Wymagania formalne

– poradnia psychologiczna dla dzieci.

2. Personel

1) specjalista w dziedzinie psychologii klinicznej lub osoba w trakcie specjalizacji

w dziedzinie psychologii klinicznej, lub psycholog z udokumentowanym

doświadczeniem w pracy klinicznej z dziećmi i młodzieżą, lub psycholog

kliniczny, lub psycholog posiadający co najmniej rok udokumentowanego

doświadczenia w pracy z dziećmi i młodzieżą w placówkach działających

w ramach systemu opieki zdrowotnej, oświaty, pomocy społecznej, wspierania

rodziny lub pieczy zastępczej lub w organizacjach pozarządowych

i podmiotach, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia

2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2024 r.

poz. 1491, z późn. zm.) – równoważnik co najmniej 0,5 etatu;

2) specjalista w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży lub osoba w trakcie

specjalizacji w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży, lub osoba

posiadająca certyfikat psychoterapeuty, lub osoba ubiegająca się o otrzymanie

certyfikatu psychoterapeuty – równoważnik co najmniej 0,5 etatu;

3

Warunki realizacji świadczenia gwarantowanego

Wskazanie do realizacji

świadczenia gwarantowanego

zgodnie z Międzynarodową

Statystyczną Klasyfikacją

Chorób i Problemów

Zdrowotnych ICD-10

(ICD-10)

4

1. Zaburzenia psychiczne

i zaburzenia zachowania

(F00–F99).

2. Osoby stykające się ze

służbą zdrowia w innych

określonych okolicznościach

(Z76.8) (rozpoznanie

stosowane dla rodzin i innych

osób niż świadczeniobiorca).

3. Obciążenie rodzinne

nadużywaniem alkoholu

(Z81.1).

4. Obciążenie rodzinne

nadużywaniem innych

substancji psychoaktywnych

(Z81.3).

ŚWIADCZEŃ

GWARANTOWANYCH

Z ZAKRESU

OPIEKI

PSYCHIATRYCZNEJ

DZIECI

I MŁODZIEŻY

WYKAZWYKAZ

ŚWIADCZEŃ

GWARANTOWANYCH

Z ZAKRESU

OPIEKI

PSYCHIATRYCZNEJ

DZIECI

I MŁODZIEŻY

ORAZ

WARUNKI

ICH

REALIZACJI

W

RAMACH

POZIOMÓW

REFERENCYJNYCH

ORAZ WARUNKI ICH REALIZACJI W RAMACH POZIOMÓW REFERENCYJNYCH

z dnia 12 sierpnia 2025 r. (Dz. U. poz. 1212)

Dz.U. 2025 poz. 1212 inForce

Załącznik Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 sierpnia 2025 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień Open official source

Załącznik

do rozporządzenia

3) terapeuta środowiskowy lub osoba posiadająca certyfikat potwierdzający

nadanie kwalifikacji rynkowej „Prowadzenie terapii środowiskowej dzieci

i młodzieży” włączonej do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji,

w rozumieniu art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym

Systemie Kwalifikacji (Dz. U. z 2024 r. poz. 1606), lub osoba w trakcie

szkolenia z terapii środowiskowej dzieci i młodzieży, lub osoba posiadająca

tytuł magistra psychologii lub magistra pedagogiki specjalnej, po uzyskaniu

pozytywnej opinii kierownika podmiotu − równoważnik 0,5 etatu.

Łączny wymiar czasu pracy personelu, o którym mowa w pkt 1 i 2, nie może być

niższy niż 1,5 etatu.

Łącznie nie więcej niż 4 etaty personelu, o których mowa w pkt 1–3, z wyłączeniem

realizacji świadczenia sesja wsparcia psychospołecznego w formie konsultacji

interwencyjnej.

3. Organizacja udzielania świadczeń

1) świadczeniodawca udziela świadczeń następującej grupie świadczeniobiorców

dzieci przed rozpoczęciem realizacji obowiązku szkolnego, dzieci i młodzież

objęci obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki oraz kształcący się

w szkołach ponadpodstawowych – do ich ukończenia, a także ich rodziny lub

przedstawiciele ustawowi lub inne osoby stanowiące oparcie społeczne;

2) świadczeniodawca udziela świadczeń opieki zdrowotnej co najmniej pięć dni

w tygodniu, w tym co najmniej raz w tygodniu od godziny 8.00 do godziny

12.00 oraz dwa razy w tygodniu od godziny 16.00 do godziny 20.00;

3) świadczeniodawca realizuje konsylia dla zespołu terapeutycznego co najmniej

raz w miesiącu;

4) świadczeniodawca jest obowiązany do realizacji konsylium na rzecz pacjentów

korzystających ze świadczeń ośrodków I poziomu referencyjnego i II poziomu

referencyjnego; konsylium to odbywa się co najmniej raz w przebiegu leczenia

pacjenta na II poziomie referencyjnym; w konsylium uczestniczy personel

udzielający świadczeń opieki zdrowotnej; elementem konsylium może być

konsultacja procesu diagnostycznego;

5) świadczeniodawca realizuje konsylia z ośrodkiem III poziomu referencyjnego,

w przypadku planowanej realizacji świadczeń na rzecz świadczeniobiorcy po

zakończeniu leczenia stacjonarnego, przed zakończeniem tego leczenia;

5. Obserwacja medyczna

i ocena przypadków

podejrzanych o chorobę lub

stany podobne (Z03) – stosuje

się do rozpoznań wstępnych,

które można wykluczyć po

przeprowadzeniu badań, i nie

stanowi to podstawy do

zakończenia diagnostyki lub

terapii; w przypadku udzielania

terapii na podstawie kodu

ICD-10, Z03 lub Z03

z rozszerzeniami

świadczeniodawca na

podstawie wyników diagnozy

psychologicznej uwzględnia

w sprawozdawczości do

Narodowego Funduszu

Zdrowia co najmniej jedną

grupę problemów

1) zaburzenia

eksternalizacyjne

a) nadaktywność

i impulsywność,

b) agresja bezpośrednia,

c) zachowania

antyspołeczne;

2) zaburzenia

internalizacyjne

a) nieufność-ksobność,

b) lęk-depresja,

c) zahamowanie

społeczne;

6) świadczeniodawca realizuje sesje koordynacji co najmniej raz w miesiącu;

7) świadczeniodawca realizuje sesje koordynacji w ramach zespołu

interdyscyplinarnego co najmniej raz na dwa miesiące z każdego zespołu

interdyscyplinarnego powołanego przez samorząd jednostki terytorialnej

z obszaru terytorialnego, dla którego przeprowadza się postępowania w sprawie

zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w ramach zespołu

środowiskowej opieki psychologicznej i psychoterapeutycznej dla dzieci

i młodzieży – I poziom referencyjny;

8) świadczeniodawca w okresie do 6 miesięcy od dnia zawarcia z Narodowym

Funduszem Zdrowia umowy o udzielanie świadczeń w ramach I poziomu

referencyjnego opracowuje i wdraża procedurę współpracy z innymi

świadczeniodawcami i podmiotami;

9) świadczeniodawca w okresie do 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy, o której

mowa w pkt 8, opracowuje i wdraża sformalizowaną procedurę określającą

zasady diagnostyki i leczenia;

10) świadczeniodawca realizuje superwizję zespołową dla personelu udzielającego

świadczeń co najmniej 12 sesji w okresie roku; czas trwania pojedynczej

superwizji zespołowej wynosi co najmniej 60 minut albo 120 minut, albo

180 minut, w superwizji zespołowej bierze udział personel, o którym mowa

w ust. 2, oraz specjalista psychoterapii uzależnień lub osoba ubiegająca się

o otrzymanie certyfikatu specjalisty psychoterapii uzależnień, lub osoba

w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychoterapii uzależnień;

11) wizyty, porady domowe lub środowiskowe oraz inne świadczenia realizowane

w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub jego środowisku stanowią co najmniej

15 % świadczeń realizowanych przez personel w wymiarze 2 etatów; w czasie

trwania stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego tego wymogu nie

stosuje się;

12) świadczeniodawca posiada testy psychologiczne i kwestionariusze do diagnozy

zaburzeń i problemów psychicznych;

13) w przypadku udzielania u świadczeniodawcy świadczeń przez specjalistę

psychoterapii uzależnień lub osobę ubiegającą się o otrzymanie certyfikatu

specjalisty psychoterapii uzależnień, lub osobę w trakcie specjalizacji

w dziedzinie psychoterapii uzależnień świadczeniodawca realizuje dla osób

uzależnionych i współuzależnionych świadczenia określone w lp. 4 załącznika

nr 7 do rozporządzenia bez porady lub wizyty lekarskiej;

14) świadczeniodawca udziela świadczeń sesja wsparcia psychospołecznego

w formie konsultacji interwencyjnej, pod warunkiem zapewnienia dostępności

pięć dni w tygodniu, co najmniej 2 godziny dziennie między godziną 14.00

a godziną 20.00.

3) zaburzenia

psychasteniczne

a) anhedonia,

b) submisyjność,

c) kompulsywność;

4) zaburzenia procesów

poznawczych

a) zaburzenia

spostrzegania,

b) zaburzenia myślenia,

c) zaburzenia pamięci,

d) zaburzenia uwagi,

e) zaburzenia funkcji

wykonawczych,

f) niepełnosprawność

intelektualna;

5) zaburzenia o podłożu

neurorozwojowym;

6) zaburzenia wynikające

z uwarunkowań

środowiskowych –

wszystkie objawy

wynikające z sytuacji

społecznej, w której

znaleźli się dziecko lub

nastolatek, a źródła

objawów zaburzenia nie

opisują pozostałych

kategorii, takich jak

a) reakcja adaptacyjna

związana z sytuacją

rodzinną,

b) reakcja adaptacyjna

związana z sytuacją

w szkole lub

przedszkolu,

c) reakcja adaptacyjna

związana z grupą

rówieśniczą lub

wpływem kulturowym,

1) porada psychologiczna

diagnostyczna – porada, której

celem jest identyfikacja obszarów

problemowych i mechanizmów

prowadzących do ich powstawania

i podtrzymywania z opisem

przypadku w kontekście zasobów

i deficytów pacjenta i jego

środowiska; udzielana

z wykorzystaniem metod klinicznych

(wywiad, obserwacja, rozmowa) lub

wystandaryzowanych narzędzi

psychologicznych, rozpoczynająca

lub weryfikująca proces

diagnostyczno-terapeutyczny, który

może wymagać od 1 do 5 porad

diagnostycznych u jednego

świadczeniobiorcy; zakończona

przekazaniem diagnozy, zaleceń lub

planu leczenia.

Dopuszcza się realizację świadczenia

w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub

jego środowisku.

2) porada psychologiczna –

świadczenie konsultacyjno-edukacyjne

stanowiące element wdrożonego

planu leczenia, obejmujące

a) pomoc psychologiczną,

b) psychoedukację,

c) oddziaływania interwencyjne,

d) świadczenia terapeutyczno-rehabilitacyjne albo świadczenie

stanowiące interwencję

kryzysową – do 6 porad w okresie

do 2 tygodni (nie wymaga

rozpoznania psychologicznego).

Dopuszcza się realizację świadczenia

w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub

jego środowisku.

d) reakcja związana

z rozwojem

seksualnym dziecka

oraz nastolatka,

e) reakcja związana

z sytuacją choroby,

f) stan po doświadczeniu

traumy w przeszłości;

7) zachowania

autodestrukcyjne

a) zachowania

autodestrukcyjne

bez intencji

samobójczej,

b) zachowania

autodestrukcyjne

z intencją samobójczą;

8) objawy i skargi

psychosomatyczne;

9) obserwacja medyczna;

10) używanie substancji

psychoaktywnych oraz

zachowania uzależniające

a) problemowe używanie

substancji

psychoaktywnych,

b) problemowe

korzystanie z nowych

technologii cyfrowych,

c) inne zachowania

uzależniające,

d) współuzależnienie;

11) inne.

Dziennik Ustaw

Realizuje osoba, o której mowa w ust. 2 pkt 1.

Czas udzielania porady wynosi 30 minut albo 60 minut.

W przypadku realizacji świadczenia w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub jego

środowisku czas udzielania porady wynosi odpowiednio 60 minut albo 90 minut

i zawiera średni czas dojazdu do miejsca udzielania świadczenia, przy czym

w przypadku gdy świadczenie jest udzielane w tym samym dniu i w tym samym

miejscu więcej niż jednej osobie, czas udzielenia każdego kolejnego świadczenia

wynosi 30 minut albo 60 minut.

Realizuje osoba, o której mowa w ust. 2 pkt 1.

Czas udzielania porady wynosi 60 minut.

W przypadku zastosowania metod diagnostycznych wymagających ciągłości

w czasie ponad 60 minut czas udzielania porady wynosi 90 minut.

W przypadku realizacji świadczenia w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub jego

środowisku czas udzielania porady wynosi 90 minut. W przypadku realizacji

świadczenia w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub jego środowisku

i zastosowania metod diagnostycznych wymagających ciągłości w czasie ponad

60 minut czas udzielania porady wynosi 120 minut. Czas realizacji świadczenia

zawiera średni czas dojazdu do miejsca udzielania świadczenia, przy czym

w przypadku gdy świadczenie jest udzielane w tym samym dniu i w tym samym

miejscu więcej niż jednej osobie, czas udzielenia każdego kolejnego świadczenia

wynosi 60 minut albo 90 minut.

3) sesja psychoterapii indywidualnej –

sesja z jednym świadczeniobiorcą,

stanowiąca element ustalonego planu

leczenia, nastawiona na

przepracowanie podstawowych

problemów i trudności

świadczeniobiorcy.

Świadczenie jest realizowane w formie

a) interwencji kryzysowej (pomocy

psychospołecznej) – do 6 sesji

w okresie do 2 tygodni lub

b) psychoterapii krótkoterminowej –

do 25 sesji w okresie pół roku, lub

c) psychoterapii długoterminowej –

do 75 sesji w okresie roku, lub

d) psychoterapii podtrzymującej

(po zakończeniu psychoterapii

krótko- lub długoterminowej) –

do 15 sesji w okresie pół roku, jako

bezpośrednia forma współpracy ze

świadczeniobiorcą, polegająca na

wspieraniu i utrzymywaniu mocnych

cech świadczeniobiorcy, bez

ingerencji w jego zaburzone procesy.

Dopuszcza się realizację świadczenia

w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub

jego środowisku.

4) sesja psychoterapii rodzinnej –

sesja z rodziną, stanowiąca element

ustalonego planu leczenia, nastawiona

na przepracowanie nasilających się

problemów i trudności oznaczających

dysfunkcjonalność rodziny

powodującą ryzyko wystąpienia

zaburzeń psychicznych

i somatycznych u członka rodziny.

Świadczenie jest realizowane do 12 sesji

w okresie pół roku.

Dziennik Ustaw

Realizuje osoba, o której mowa w ust. 2 pkt 2, samodzielnie albo z osobą, o której

mowa w ust. 2, lub ze specjalistą psychoterapii uzależnień, lub z osobą ubiegającą

się o otrzymanie certyfikatu specjalisty psychoterapii uzależnień, lub z osobą

w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychoterapii uzależnień.

Czas trwania sesji wynosi 90 minut.

W przypadku realizacji świadczenia w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub jego

środowisku czas trwania sesji wynosi 120 minut i zawiera średni czas dojazdu do

miejsca udzielania świadczenia, przy czym w przypadku gdy świadczenie jest

udzielane w tym samym dniu i w tym samym miejscu więcej niż jednej rodzinie,

czas udzielenia każdego kolejnego świadczenia wynosi 90 minut.

Realizuje osoba, o której mowa w ust. 2 pkt 2.

Czas trwania sesji wynosi 60 minut.

W przypadku realizacji świadczenia w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub jego

środowisku czas trwania sesji wynosi 90 minut i zawiera średni czas dojazdu do

miejsca udzielania świadczenia, przy czym w przypadku gdy świadczenie jest

udzielane w tym samym dniu i w tym samym miejscu więcej niż jednej osobie, czas

udzielenia każdego kolejnego świadczenia wynosi 60 minut.

5) sesja psychoterapii grupowej –

sesja realizowana w grupach

świadczeniobiorców, stanowiąca

element ustalonego planu leczenia.

Świadczenia mogą być realizowane

w formie psychoterapii

a) krótkoterminowej – do 25 sesji

w okresie pół roku,

b) długoterminowej – do 50 sesji

w okresie roku.

Realizacja świadczenia jest możliwa przy

założeniu regularnych spotkań grupy

liczącej od 6 do 12 osób. Jednocześnie

sesja psychoterapii grupowej może się

odbyć w przypadku absencji

uczestników, jeżeli uczestniczą w niej co

najmniej 3 osoby.

6) sesja wsparcia psychospołecznego –

oddziaływanie psychospołeczne

na jedną osobę lub więcej osób,

kierowane do dzieci lub młodzieży,

lub ich rodzin, lub innych osób

stanowiących ich oparcie społeczne;

może być realizowane bez udziału

osób małoletnich; w ramach sesji

mogą być podejmowane działania

edukacyjno-konsultacyjne

obejmujące

a) pomoc psychologiczną,

b) psychoedukację,

c) oddziaływania interwencyjne,

d) świadczenia terapeutyczno-rehabilitacyjne,

e) poradnictwo rodzinno-wychowawcze.

Dopuszcza się realizację świadczenia

w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub

jego środowisku.

Dziennik Ustaw

Realizuje osoba, o której mowa w ust. 2, lub specjalista psychoterapii uzależnień,

lub osoba ubiegająca się o otrzymanie certyfikatu specjalisty psychoterapii

uzależnień, lub osoba w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychoterapii uzależnień.

W przypadku realizacji sesji przez osobę, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, lub

specjalistę psychoterapii uzależnień, lub osobę ubiegającą się o otrzymanie

certyfikatu specjalisty psychoterapii uzależnień, lub osobę w trakcie specjalizacji

w dziedzinie psychoterapii uzależnień sesja nie może obejmować pomocy

psychologicznej.

Czas trwania sesji wynosi 60 minut.

W przypadku realizacji świadczenia w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub jego

środowisku czas trwania sesji wynosi 90 minut i zawiera średni czas dojazdu do

miejsca udzielania świadczenia, przy czym w przypadku gdy świadczenie jest

udzielane w tym samym dniu i w tym samym miejscu więcej niż jednej osobie, czas

udzielenia każdego kolejnego świadczenia wynosi 60 minut.

Realizuje osoba, o której mowa w ust. 2 pkt 2, samodzielnie albo z osobą, o której

mowa w ust. 2, lub ze specjalistą psychoterapii uzależnień, lub z osobą ubiegającą

się o otrzymanie certyfikatu specjalisty psychoterapii uzależnień, lub z osobą

w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychoterapii uzależnień.

Czas trwania sesji wynosi 90 minut.

Łącznie dla jednego świadczeniobiorcy

do 24 godzin sesji w okresie roku,

z wyjątkiem sesji realizowanych przez

osobę, o której mowa w ust. 2 pkt 3.

Dopuszcza się realizację świadczenia

w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub

jego środowisku.

7) wizyta domowa lub środowiskowa

stanowiąca

a) wizytę będącą elementem

procesu diagnostyczno-terapeutycznego, polegającą na

zbieraniu informacji na temat

sytuacji rodziny, dzieci

i młodzieży w kontekście

zgłaszanych problemów

(możliwe jest przeprowadzenie

do 2 wizyt diagnostycznych

zawierających się w procesie

diagnostyczno-terapeutycznym,

o którym mowa w lp. 1 pkt 1),

b) wizytę terapeutyczną

kontynuującą leczenie według

ustalonego planu leczenia,

dotyczącą także rodzin lub

innych osób stanowiących

oparcie społeczne

świadczeniobiorcy i obejmującą

− ocenę postępu leczenia

w miejscu pobytu lub

środowisku,

− realizację zadań

zaplanowanych

w indywidualnym planie

leczenia,

− psychoedukację,

− oddziaływania interwencyjne,

− świadczenia terapeutyczno-rehabilitacyjne,

Realizuje osoba, o której mowa w ust. 2 pkt 3, samodzielnie albo – w uzasadnionych

przypadkach – z osobą, o której mowa w ust. 2, lub ze specjalistą psychoterapii

uzależnień, lub z osobą ubiegającą się o otrzymanie certyfikatu specjalisty

psychoterapii uzależnień, lub z osobą w trakcie specjalizacji w dziedzinie

psychoterapii uzależnień.

Czas udzielania wizyty wynosi 90 minut i zawiera średni czas dojazdu do miejsca

udzielania świadczenia, przy czym w przypadku gdy świadczenie jest udzielane

w tym samym dniu i w tym samym miejscu więcej niż jednej osobie, czas udzielenia

każdego kolejnego świadczenia wynosi 60 minut.

− poradnictwo rodzinno-wychowawcze

– udzielaną w miejscu pobytu

świadczeniobiorcy lub jego

środowisku.

8) sesja treningowa grupowa −

sesja realizowana w grupach

świadczeniobiorców lub ich rodzin

lub opiekunów, stanowiąca element

ustalonego planu leczenia, w formie

a) warsztatu,

b) treningu

− do 15 sesji treningowych

grupowych w okresie pół roku; dla

dzieci w grupach liczących od 6 do

12 osób, a dla rodzin lub opiekunów

w grupach od 6 do 24 osób.

Sesja treningowa grupowa może się

odbyć w przypadku absencji

uczestników, jeżeli uczestniczą w niej

co najmniej 3 osoby.

Sesje nie muszą tworzyć cyklu

terapeutycznego dla zamkniętej grupy

odbiorców.

Dopuszcza się realizację w miejscu

pobytu świadczeniobiorców lub

środowisku.

9) sesja wsparcia psychospołecznego

w formie konsultacji

interwencyjnej – sesja realizowana

w stanach nagłych niewymagająca

wcześniejszej diagnozy

psychologicznej, stanowiąca

oddziaływanie psychospołeczne

na jedną osobę lub rodzinę, lub inne

osoby stanowiące ich oparcie

społeczne; może być realizowana bez

udziału osób małoletnich; w ramach

sesji mogą być podejmowane

Dziennik Ustaw

Realizuje osoba, o której mowa w ust. 2, lub specjalista psychoterapii uzależnień,

lub osoba ubiegająca się o otrzymanie certyfikatu specjalisty psychoterapii

uzależnień, lub osoba w trakcie specjalizacji w dziedzinie psychoterapii uzależnień.

W przypadku realizacji sesji przez osobę, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, lub

specjalistę psychoterapii uzależnień, lub osobę ubiegającą się o otrzymanie

certyfikatu specjalisty psychoterapii uzależnień, lub osobę w trakcie specjalizacji

w dziedzinie psychoterapii uzależnień sesja nie może obejmować pomocy

psychologicznej.

Czas trwania sesji wynosi 30 minut albo 60 minut, albo 90 minut.

Realizuje osoba, o której mowa w ust. 2, samodzielnie lub z osobą, o której mowa

w ust. 2, lub ze specjalistą psychoterapii uzależnień, lub z osobą ubiegającą się

o otrzymanie certyfikatu specjalisty psychoterapii uzależnień, lub z osobą w trakcie

specjalizacji w dziedzinie psychoterapii uzależnień.

Czas trwania sesji wynosi 90 minut.

W przypadku realizacji świadczenia w miejscu pobytu świadczeniobiorcy lub jego

środowisku czas trwania sesji wynosi 120 minut i zawiera średni czas dojazdu do

miejsca udzielania świadczenia, przy czym w przypadku gdy w tym samym dniu

i w tym samym miejscu jest udzielane więcej niż jedno świadczenie, czas udzielenia

każdego kolejnego świadczenia wynosi 90 minut.

1. Wymagania formalne

– poradnia psychologiczna dla dzieci.

2. Personel

1) specjalista w dziedzinie psychologii klinicznej lub osoba w trakcie specjalizacji

w dziedzinie psychologii klinicznej, lub psycholog z udokumentowanym

doświadczeniem w pracy klinicznej z dziećmi i młodzieżą, lub psycholog

kliniczny, lub psycholog posiadający co najmniej rok udokumentowanego

doświadczenia w pracy z dziećmi i młodzieżą w placówkach działających

w ramach systemu opieki zdrowotnej, oświaty, pomocy społecznej, wspierania

rodziny lub pieczy zastępczej lub w organizacjach pozarządowych i podmiotach,

1. Zaburzenia psychiczne

i zaburzenia zachowania

(F00–F99).

2. Osoby stykające się ze

służbą zdrowia w innych

określonych okolicznościach

(Z76.8) (rozpoznanie

stosowane dla rodzin i innych

osób niż świadczeniobiorca).

Dziennik Ustaw

2

działania edukacyjno-konsultacyjne

obejmujące

a) pomoc psychologiczną,

b) psychoedukację,

c) oddziaływania interwencyjne,

d) świadczenia terapeutyczno-rehabilitacyjne,

e) poradnictwo rodzinno-wychowawcze.

Celem sesji jest

a) ustalenie terminu spotkania

ze specjalistą w ramach współpracy

między wszystkimi poziomami

referencyjnymi – adekwatnie do

potrzeb wynikających ze wstępnej

oceny stanu zdrowia

i funkcjonowania pacjenta lub

udzieleniem wsparcia w ramach sesji,

b) udzielanie informacji o zakresie

działania nowego modelu opieki

psychiatrycznej dla dzieci

i młodzieży oraz o możliwych

formach wsparcia,

c) wskazanie miejsca uzyskania

niezbędnego świadczenia z zakresu

pomocy społecznej, jeżeli jest to

konieczne,

d) wskazanie miejsca uzyskania

niezbędnej pomocy w ramach sektora

oświaty, jeżeli jest to konieczne.

Ośrodek środowiskowej opieki

psychologicznej i psychoterapeutycznej

dla dzieci i młodzieży – I poziom

referencyjny.

o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności

pożytku publicznego i o wolontariacie – równoważnik co najmniej 1 etatu;

2) specjalista w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży lub osoba w trakcie

specjalizacji w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży, lub osoba

posiadająca certyfikat psychoterapeuty, lub osoba ubiegająca się o otrzymanie

certyfikatu psychoterapeuty – równoważnik co najmniej 1 etatu;

3) terapeuta środowiskowy lub osoba posiadająca certyfikat potwierdzający

nadanie kwalifikacji rynkowej „Prowadzenie terapii środowiskowej dzieci

i młodzieży” włączonej do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji,

w rozumieniu art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym

Systemie Kwalifikacji, lub osoba w trakcie szkolenia z terapii środowiskowej

dzieci i młodzieży, lub osoba posiadająca tytuł magistra psychologii lub

magistra pedagogiki specjalnej, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika

podmiotu − równoważnik 1 etatu.

Łączny wymiar czasu pracy personelu, o którym mowa w pkt 1 i 2, nie może być

niższy niż 3 etaty.

Łącznie nie więcej niż 8 etatów personelu, o którym mowa w pkt 1–3,

z wyłączeniem realizacji świadczenia sesja wsparcia psychospołecznego w formie

konsultacji interwencyjnej.