Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 stycznia 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o służbie zagranicznej

Ustawa określa organizację i funkcjonowanie służby zagranicznej oraz szczególne prawa

i obowiązki osób wchodzących w jej skład.

1.

Służba zagraniczna chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej w relacjach z innymi

państwami, organizacjami międzynarodowymi i innymi podmiotami zagranicznymi.

2.

Służba zagraniczna chroni interesy obywateli polskich za granicą na zasadach określonych

w ustawie z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1329).

1.

W skład służby zagranicznej wchodzą

1)

członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw zagranicznych, w tym dyplomaci zawodowi stanowiący personel dyplomatyczno-konsularny;

2)

pełnomocni przedstawiciele Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy organizacji

międzynarodowej;

3)

pracownicy zagraniczni zatrudnieni na podstawie powołania w celu wykonywania obowiązków

służbowych w placówce zagranicznej jako członkowie personelu dyplomatyczno-konsularnego;

4)

pracownicy krajowi zatrudnieni na podstawie powołania w celu wykonywania obowiązków

służbowych w placówce zagranicznej jako członkowie personelu pomocniczego lub personelu

obsługi.

2.

W skład służby zagranicznej nie wchodzą

1)

niebędące członkami korpusu służby cywilnej osoby zatrudnione w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw zagranicznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1917);

2)

osoby zatrudnione w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

o pracę zawartej zgodnie z prawem państwa przyjmującego;

3)

osoby zatrudnione w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie powołania

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), w tym osoby zatrudnione na czas wykonywania funkcji w placówce przez członka rodziny;

4)

konsulowie honorowi, o których mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne;

5)

osoby wyznaczone przez innych niż minister właściwy do spraw zagranicznych ministrów

lub kierowników jednostek sektora finansów publicznych, które wykonują zadania w placówkach

zagranicznych na rzecz tych ministrów lub tych kierowników.

1.

Stosunek pracy w służbie zagranicznej wygasa w dniu ukończenia przez osobę, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, 65 lat.

2.

Osoba zatrudniona w służbie zagranicznej nie później niż 6 miesięcy przed dniem ukończenia

65 lat może złożyć do ministra właściwego do spraw zagranicznych uzasadniony wniosek

o wyłączenie stosowania wobec niej przepisu ust. 1. Wniosek złożony po terminie pozostawia

się bez rozpoznania.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w terminie 2 tygodni od dnia otrzymania wniosku

wydaje decyzję w sprawie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy przepisu ust. 1,

uwzględniając potrzeby służby zagranicznej. Od decyzji nie przysługuje odwołanie.

1.

W służbie zagranicznej nie może być zatrudniona osoba, która w okresie od dnia 22

lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pracowała lub pełniła służbę w organach bezpieczeństwa

państwa lub była współpracownikiem tych organów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2023 r. poz. 342, 497, 1195 i 1872).

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do niebędących członkami służby zagranicznej osób,

o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1-3, o ile osoby te są obywatelami polskimi.

1.

Osoba, która kształciła się, w szczególności odbyła kursy, szkolenia, podjęła studia,

uzyskała tytuł zawodowy, stopień w zakresie sztuki, stopień naukowy, tytuł naukowy

lub prowadziła działalność naukową w zagranicznym podmiocie systemu szkolnictwa wyższego

i nauki

1)

będącym organem bezpieczeństwa innego państwa albo prowadzonym, podległym, kontrolowanym

lub nadzorowanym przez taki organ,

2)

wchodzącym w skład sił zbrojnych innego państwa albo im podległym, przez nie nadzorowanym

lub kontrolowanym,

3)

stanowiącym część resortu właściwego do spraw zagranicznych lub wewnętrznych innego

państwa albo temu resortowi podległym lub przez niego kontrolowanym lub nadzorowanym

- może być zatrudniona w służbie zagranicznej po złożeniu wniosku i uzyskaniu zgody

Szefa Służby Zagranicznej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób, które kształciły się wyłącznie w

1)

państwach członkowskich Unii Europejskiej;

2)

państwach sygnatariuszach Traktatu Północnoatlantyckiego niebędących państwami członkowskimi

Unii Europejskiej;

3)

państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

4)

Konfederacji Szwajcarskiej.

3.

W celu rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, Szef Służby Zagranicznej zwraca

się do

1)

dyrektora generalnego służby zagranicznej o przedstawienie posiadanej dokumentacji

pracowniczej wnioskodawcy;

2)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o sporządzenie, w terminie 30 dni, opinii

o braku przeciwwskazań do podjęcia przez osobę, o której mowa w ust. 1, pracy w służbie

zagranicznej.

4.

Szef Służby Zagranicznej wydaje zgodę, o której mowa w ust. 1, w przypadku otrzymania

opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego potwierdzającej brak przeciwwskazań

do podjęcia pracy w służbie zagranicznej.

5.

Szef Służby Zagranicznej wydaje zgodę, o której mowa w ust. 1, albo odmawia jej wydania

w terminie 30 dni od dnia otrzymania opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do osób wchodzących w skład służby zagranicznej,

zwanych dalej „członkami służby zagranicznej”, z wyłączeniem żołnierzy pełniących

służbę w placówkach zagranicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1691 oraz z 2023 r. poz. 1195 i 1598).

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

ambasadorze - oznacza to, mianowanego w trybie określonym w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, pełnomocnego przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy

organizacji międzynarodowej;

2)

członkach rodziny - oznacza to

a)

małżonka,

b)

dzieci: własne, małżonka, przysposobione oraz wzięte na utrzymanie i wychowanie w

ramach rodzin zastępczych, rodzinnych domów dziecka - w wieku do 18 lat bądź będące

w wieku określonym odrębnymi przepisami, dotyczącymi zasiłków rodzinnych i pielęgnacyjnych,

c)

osoby niepełnosprawne niezdolne do samodzielnej egzystencji w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do

samodzielnej egzystencji

(Dz. U. z 2023 r. poz. 156, 535, 1429 i 2760), wymagające stałej opieki członka służby zagranicznej;

3)

dyplomacie delegowanym - oznacza to osobę wyznaczoną przez innego niż minister właściwy

do spraw zagranicznych ministra lub kierownika jednostki sektora finansów publicznych,

która wykonuje zadania w placówce zagranicznej określone przez organ wyznaczający;

4)

dyplomacie zawodowym - oznacza to osobę zatrudnioną w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych na podstawie mianowania, której nadano stopień dyplomatyczny;

5)

konsulu - oznacza to konsula Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne;

6)

państwie przyjmującym - oznacza to państwo przyjmujące w rozumieniu Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18

kwietnia 1961 r.

(Dz. U. z 1965 r. poz. 232);

7)

placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej „placówką zagraniczną”

- oznacza to przedstawicielstwo dyplomatyczne, stałe przedstawicielstwo przy organizacji

międzynarodowej, konsulat generalny, konsulat, wicekonsulat, agencję konsularną, instytut

polski lub inną placówkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych mającą

siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

pracowniku delegowanym - oznacza to osobę wyznaczoną przez innego niż minister właściwy

do spraw zagranicznych ministra lub kierownika jednostki sektora finansów publicznych,

która wykonuje obowiązki personelu pomocniczego albo personelu obsługi w placówce

zagranicznej określone przez organ wyznaczający;

9)

pracowniku krajowym - oznacza to osobę zatrudnioną w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych na podstawie powołania w celu wykonywania obowiązków

członka personelu pomocniczego albo personelu obsługi w placówce zagranicznej;

10)

pracowniku zagranicznym - oznacza to osobę zatrudnioną w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych na podstawie powołania w celu wykonywania obowiązków

członka personelu dyplomatyczno-konsularnego w placówce zagranicznej;

11)

służbie cywilnej - oznacza to służbę cywilną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej;

12)

tajemnicy dyplomatycznej - oznacza to informacje, dane oraz wiedzę, niestanowiące

informacji niejawnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 756, 1030 i 1532), z którymi członek służby zagranicznej zapoznał się w związku z pełnieniem obowiązków

i które ze względu na dobro służby zagranicznej mogły być udostępnione wyłącznie osobom

do tego uprawnionym, a ich ujawnienie mogłoby szkodzić polityce zagranicznej Rzeczypospolitej

Polskiej i naruszać jej wizerunek międzynarodowy.

1.

Służbą zagraniczną kieruje minister właściwy do spraw zagranicznych.

2.

Służba zagraniczna działa w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

i w placówkach zagranicznych.

1.

W służbie zagranicznej tworzy się stanowisko Szefa Służby Zagranicznej.

2.

Szef Służby Zagranicznej

1)

koordynuje proces zarządzania zasobami ludzkimi w służbie zagranicznej;

2)

planuje i organizuje szkolenia w służbie zagranicznej;

3)

kieruje Akademią Dyplomatyczną;

4)

upowszechnia informacje o służbie zagranicznej;

5)

przetwarza dane osobowe członków służby zagranicznej oraz zbiera, wykorzystuje i przetwarza

inne informacje w celu realizacji ustawowych zadań;

6)

zbiera i przetwarza szczegółowe dane o stanie zatrudnienia i wynagrodzeniach członków

służby zagranicznej;

7)

przedstawia ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, do 15 marca każdego roku,

sprawozdanie o stanie służby zagranicznej i o realizacji zadań tej służby za rok poprzedni;

8)

określa, w drodze zarządzenia, standardy zarządzania zasobami ludzkimi w służbie zagranicznej.

1.

W celu i w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w ustawie Szef Służby

Zagranicznej może żądać od dyrektora generalnego urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw zagranicznych, zwanego dalej „dyrektorem generalnym urzędu”, informacji,

dokumentów i sprawozdań okresowych.

2.

Dyrektor generalny urzędu udostępnia Szefowi Służby Zagranicznej żądane przez niego

informacje, dokumenty i sprawozdania.

1.

Szefem Służby Zagranicznej może być osoba, która

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

5)

co najmniej 3 lata pracowała na stanowisku kierowniczym związanym bezpośrednio ze

stosunkami międzynarodowymi;

6)

zna co najmniej dwa języki obce, w tym jeden spośród języków roboczych Unii Europejskiej;

7)

cieszy się nieposzlakowaną opinią;

8)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem orzekającym zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych

w urzędach organów władzy publicznej lub pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem

środkami publicznymi;

9)

nie jest członkiem partii politycznej.

2.

Przed przystąpieniem do wykonywania obowiązków Szef Służby Zagranicznej składa przed

ministrem właściwym do spraw zagranicznych następujące ślubowanie: „Obejmując stanowisko

Szefa Służby Zagranicznej, uroczyście ślubuję dochować wierności postanowieniom Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności strzec zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego

wykonywania zadań państwa w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

oraz w placówkach zagranicznych przez służbę zagraniczną, a powierzone mi obowiązki

wypełniać sumiennie i bezstronnie.”. Ślubowanie może być złożone z dodaniem słów „Tak

mi dopomóż Bóg”.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych powołuje i odwołuje Szefa Służby Zagranicznej.

4.

Szef Służby Zagranicznej niezwłocznie wyznacza, w uzgodnieniu z ministrem właściwym

do spraw zagranicznych, zastępującą go osobę.

5.

Do osoby zastępującej Szefa Służby Zagranicznej przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

6.

Obsługę Szefa Służby Zagranicznej zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do

spraw zagranicznych.

1.

W służbie zagranicznej tworzy się stanowisko dyrektora generalnego służby zagranicznej.

2.

Dyrektor generalny służby zagranicznej jest dyrektorem generalnym urzędu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, wykonującym także zadania określone w ustawie.

3.

Dyrektor generalny służby zagranicznej wykonuje zadania dyrektora generalnego urzędu

wobec członków służby zagranicznej będących członkami korpusu służby cywilnej oraz

czynności z zakresu prawa pracy w odniesieniu do członków służby zagranicznej niebędących

członkami korpusu służby cywilnej.

Zadania służby zagranicznej wykonują

1)

ambasadorowie;

2)

personel dyplomatyczno-konsularny, który stanowią

a)

dyplomaci zawodowi,

b)

pracownicy zagraniczni, którym Szef Służby Zagranicznej nadał stopień dyplomatyczny

na czas pełnienia obowiązków w placówce zagranicznej,

c)

dyplomaci delegowani;

3)

personel pomocniczy;

4)

personel obsługi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3

i art. 13, które wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu

ogłoszenia.

Dyplomatą zawodowym może być osoba, która

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

zna co najmniej dwa języki obce;

5)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

6)

posiada zdolność fizyczną i psychiczną do długotrwałej służby w placówkach zagranicznych,

w warunkach wymagających szczególnej dyscypliny i dyspozycyjności;

7)

wykazuje gotowość do podjęcia zadań w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Stosunek służbowy dyplomaty zawodowego nawiązuje się na podstawie mianowania, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

2.

Mianowania w służbie zagranicznej dokonuje Szef Służby Zagranicznej po nadaniu osobie,

o której mowa w ust. 1, stopnia dyplomatycznego.

3.

Akt mianowania zawiera imię i nazwisko dyplomaty zawodowego, datę mianowania oraz

nadany stopień dyplomatyczny.

4.

Akt mianowania sporządza się na piśmie.

1.

Przy wykonywaniu obowiązków służbowych dyplomata zawodowy nie kieruje się interesem

osobistym.

2.

Dyplomata zawodowy

1)

nie manifestuje publicznie swoich poglądów politycznych;

2)

nie uczestniczy w strajku lub akcji protestacyjnej zakłócającej normalne funkcjonowanie

urzędu;

3)

nie łączy zatrudnienia w służbie zagranicznej z mandatem posła, senatora lub ze sprawowaniem

funkcji w organach jednostek samorządu terytorialnego;

4)

nie uczestniczy w tworzeniu partii politycznej i nie jest członkiem partii politycznej;

5)

nie pełni funkcji w związkach zawodowych;

6)

nie podejmuje pracy i nie wykonuje zadań w urzędach administracji obcego państwa lub

na rzecz takich urzędów, chyba że do wykonywania takiej pracy lub zadań został skierowany

przez Szefa Służby Zagranicznej.

3.

Stosunek pracy dyplomaty zawodowego wygasa w przypadku

1)

ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem

w postępowaniu dyscyplinarnym;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

3)

naruszenia tajemnicy dyplomatycznej stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem w postępowaniu

dyscyplinarnym;

4)

o którym mowa w art. 4;

5)

dwukrotnej odmowy przyjęcia przez dyplomatę zawodowego dwóch następujących po sobie

wyznaczeń stanowiska w placówce zagranicznej lub komórce organizacyjnej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zagranicznych, które są zgodne z jego kwalifikacjami

i umiejętnościami oraz przebiegiem kariery zawodowej.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, drugie wyznaczenie dyplomacie zawodowemu

stanowiska w placówce zagranicznej lub komórce organizacyjnej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zagranicznych może nastąpić nie wcześniej niż po upływie

miesiąca od dnia odmowy przyjęcia przez dyplomatę zawodowego wyznaczonego stanowiska.

1.

Dyplomatę zawodowego można, za jego zgodą, oddelegować do wykonywania obowiązków w

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Decyzję o oddelegowaniu podejmuje Szef Służby Zagranicznej na imienny wniosek Szefa

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Czas oddelegowania nie może jednorazowo przekroczyć 5 lat.

4.

W czasie oddelegowania dyplomata zawodowy zachowuje prawo do wszystkich składników

wynagrodzenia i innych świadczeń finansowych przysługujących na podstawie niniejszej

ustawy oraz do urlopu dodatkowego, o którym mowa w art. 58.

5.

Szczegóły oddelegowania dyplomaty zawodowego, w szczególności dotyczące okresu oddelegowania,

zakresu obowiązków oddelegowanego, miejsca wykonywania obowiązków przez oddelegowanego

reguluje porozumienie zawarte pomiędzy Szefem Służby Zagranicznej, Szefem Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz oddelegowanym dyplomatą zawodowym.

6.

Dyplomacie zawodowemu Szef Służby Zagranicznej zapewnia, po zakończeniu oddelegowania,

zatrudnienie na stanowisku co najmniej równorzędnym z zajmowanym przed oddelegowaniem,

a jeżeli nie jest to możliwe - na innym stanowisku z wynagrodzeniem nie niższym niż

przysługujące przed oddelegowaniem.

7.

Czas oddelegowania wlicza się do stażu w służbie zagranicznej, od którego zależą uprawnienia

pracownicze dyplomaty zawodowego, w tym w szczególności w odniesieniu do kryteriów

nadania stopnia dyplomatycznego.

Pracownikiem zagranicznym może być osoba, która

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

zna co najmniej jeden język obcy;

5)

posiada wyższe wykształcenie lub co najmniej średnie wykształcenie w przypadku pracy

na stanowisku technicznym;

6)

posiada zdolność fizyczną i psychiczną do służby w placówce zagranicznej, w warunkach

wymagających szczególnej dyscypliny i dyspozycyjności.

1.

Stosunek służbowy pracownika zagranicznego nawiązuje się na podstawie powołania w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, do wykonywania obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego w placówce

zagranicznej.

2.

Powołania do służby zagranicznej dokonuje dyrektor generalny służby zagranicznej,

po nadaniu osobie, o której mowa w ust. 1, stopnia dyplomatycznego na czas wykonywania

obowiązków służbowych w placówce zagranicznej według zasad określonych w art. 30 z

uwzględnieniem posiadanych przez tę osobę umiejętności i kwalifikacji oraz przebiegu

kariery zawodowej.

3.

Członkowi korpusu służby cywilnej, który nie jest dyplomatą zawodowym, zatrudnionemu

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych, dyrektor generalny

urzędu udziela urlopu bezpłatnego na czas powołania w celu wykonywania obowiązków

członka personelu dyplomatyczno-konsularnego w placówce zagranicznej.

4.

Członkowi korpusu służby cywilnej zatrudnionemu w urzędzie obsługującym ministra innego

niż minister właściwy do spraw zagranicznych oraz w urzędach, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, urlopu bezpłatnego na czas powołania w celu wykonywania obowiązków członka personelu

dyplomatyczno-konsularnego w placówce zagranicznej udziela dyrektor generalny urzędu,

w którym członek korpusu służby cywilnej jest zatrudniony.

5.

Odwołanie pracownika zagranicznego następuje z co najmniej 30-dniowym wyprzedzeniem,

z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 70 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub uznania pracownika zagranicznego za osobę niepożądaną przez władze państwa przyjmującego.

Pracownikiem krajowym może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

posiada kwalifikacje wymagane na dane stanowisko pracy;

5)

posiada zdolność fizyczną i psychiczną do pracy w placówce zagranicznej, w warunkach

wymagających szczególnej dyscypliny i dyspozycyjności.

1.

Stosunek służbowy pracownika krajowego nawiązuje się na podstawie powołania, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, do wykonywania obowiązków członka personelu pomocniczego albo personelu obsługi

w placówce zagranicznej.

2.

Powołania do służby zagranicznej pracownika krajowego dokonuje dyrektor generalny

służby zagranicznej.

3.

Członkowi korpusu służby cywilnej, który nie jest dyplomatą zawodowym, oraz osobie,

o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1, zatrudnionym w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych, dyrektor generalny urzędu udziela urlopu bezpłatnego

na czas powołania w celu wykonywania obowiązków członka personelu pomocniczego lub

personelu obsługi w placówce zagranicznej.

4.

Członkowi korpusu służby cywilnej zatrudnionemu w urzędzie obsługującym ministra innego

niż minister właściwy do spraw zagranicznych oraz w urzędach, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, urlopu bezpłatnego na czas powołania w celu wykonywania obowiązków członka personelu

pomocniczego lub personelu obsługi w placówce zagranicznej udziela dyrektor generalny

urzędu, w którym członek korpusu służby cywilnej jest zatrudniony.

5.

Jeżeli powołanie dotyczy małżonka członka służby zagranicznej skierowanego do pełnienia

funkcji w placówce zagranicznej, powołanie następuje na okres nie dłuższy niż okres

pełnienia funkcji w placówce zagranicznej przez małżonka, będącego członkiem służby

zagranicznej.

6.

Czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracownika krajowego, o którym mowa

w ust. 5, wykonuje w imieniu dyrektora generalnego służby zagranicznej kierownik placówki

zagranicznej.

7.

Odwołanie pracownika krajowego następuje z co najmniej 30-dniowym wyprzedzeniem, z

wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 70 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub uznania pracownika krajowego za osobę niepożądaną przez władze państwa przyjmującego.

1.

Stanowisko w służbie zagranicznej wyznacza i odwołuje ze stanowiska

1)

Szef Służby Zagranicznej - w przypadku personelu dyplomatyczno-konsularnego;

2)

dyrektor generalny służby zagranicznej - w przypadkach innych niż określone w pkt

1.

2.

Wyznaczenie i odwołanie, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzasadnienia.

3.

Jeżeli wyznaczenie stanowiska skutkuje koniecznością zmiany miejsca pobytu członka

służby zagranicznej, wyznaczenie stanowiska następuje z wyprzedzeniem nie krótszym

niż 2 miesiące, chyba że na skrócenie tego okresu członek służby zagranicznej wyraził

zgodę.

4.

W przypadku zmiany miejsca pobytu członka służby zagranicznej, który przesiedla się

wraz z członkami rodziny, wyznaczenie stanowiska następuje z wyprzedzeniem nie krótszym

niż 3 miesiące, chyba że na skrócenie tego okresu członek służby zagranicznej wyraził

zgodę.

5.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, kierując się specyfiką i charakterem zadań

służby zagranicznej oraz koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa jej członkom, określi,

w drodze zarządzenia, placówki zagraniczne, na które wyjazd następuje bez członków

ich rodzin.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

1.

Stopień dyplomatyczny, na czas wykonywania zadań w placówce zagranicznej, nadaje dyplomacie

delegowanemu, który spełnia warunki, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 i 5-7,

Szef Służby Zagranicznej, w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku. Pracodawca

będący jednostką sektora finansów publicznych, występując do Szefa Służby Zagranicznej

o nadanie stopnia dyplomatycznego, bierze pod uwagę kwalifikacje, umiejętności oraz

przebieg kariery zawodowej dyplomaty delegowanego.

2.

Czynności z zakresu prawa pracy wobec dyplomatów delegowanych i pracowników delegowanych

wykonuje dyrektor generalny urzędu delegującego albo osoba wyznaczona do wykonywania

czynności z zakresu prawa pracy w delegującej jednostce sektora finansów publicznych.

3.

Dyplomaci delegowani otrzymują wynagrodzenie i inne świadczenia określone w ustawie

na zasadach przewidzianych dla dyplomatów zawodowych.

4.

Pracownicy delegowani otrzymują wynagrodzenie i inne świadczenia określone w ustawie

na zasadach przewidzianych odpowiednio dla personelu pomocniczego lub personelu obsługi.

5.

Pracodawca, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić do Szefa Służby Zagranicznej o nadanie

dyplomacie delegowanemu kolejnego, wyższego stopnia dyplomatycznego, jeżeli uzasadnia

to przebieg jego pracy zawodowej, z tym że takie wystąpienie może nastąpić nie wcześniej

niż po upływie 2 lat od nadania ostatniego stopnia. Szef Służby Zagranicznej nadaje

wyższy stopień dyplomatyczny w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku.

Członka służby zagranicznej, gdy jest to uzasadnione interesem służby zagranicznej,

za jego zgodą, można oddelegować do wykonywania obowiązków w organizacjach i instytucjach

międzynarodowych.

1.

Jeżeli wymaga tego interes służby zagranicznej, członka służby zagranicznej można

przenieść do dyspozycji kadr służby zagranicznej na okres

1)

nie dłuższy niż 6 miesięcy poprzedzający wyznaczenie stanowiska w służbie zagranicznej;

2)

oddelegowania, o którym mowa w art. 24;

3)

długotrwałego niewykonywania obowiązków służbowych z innych przyczyn.

2.

Po upływie okresu przeniesienia do dyspozycji kadr członkowi służby zagranicznej wyznacza

się stanowisko.

Przeniesienie członka służby zagranicznej do dyspozycji kadr w przypadku, o którym

mowa w art. 25 ust. 1 pkt 3, nie stanowi zmiany stosunku pracy.

1.

Stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki żołnierzy oraz funkcjonariuszy

Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego pełniących służbę w

placówkach zagranicznych określają odrębne przepisy.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1, wyznaczonym do wykonywania zadań Ministra Obrony

Narodowej w placówce zagranicznej nadaje się stopień dyplomatyczny

1)

attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego) albo

2)

zastępcy attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego).

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych i Minister Obrony Narodowej określą, w drodze

zarządzenia, szczególne zasady wykonywania obowiązków służbowych przez osoby, o których

mowa w ust. 1, a także organizację i funkcjonowanie w placówkach zagranicznych ataszatów

obrony, z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny

(Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) oraz ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego

oraz Służby Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2098).

1.

Ustanawia się, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 2, następujące stopnie dyplomatyczne w

służbie zagranicznej

1)

ambasador;

2)

minister pełnomocny;

3)

radca-minister;

4)

I radca;

5)

radca;

6)

I sekretarz;

7)

II sekretarz;

8)

III sekretarz.

9)

(uchylony)

2.

Najniższym stopniem dyplomatycznym jest stopień III sekretarz.

Stopnie dyplomatyczne są funkcjami w placówkach zagranicznych, na których ambasadorowie,

dyplomaci zawodowi, pracownicy zagraniczni oraz dyplomaci delegowani wykonują czynności

służbowe.

1.

Stopnie dyplomatyczne, z zastrzeżeniem ust. 2, nadaje Szef Służby Zagranicznej.

2.

Stopień ambasadora nadaje minister właściwy do spraw zagranicznych. Nadanie stopnia

ambasadora następuje po podpisaniu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej aktu

mianowania na ambasadora.

3.

Stopnie dyplomatyczne są nadawane stosownie do stażu w służbie zagranicznej, jej przebiegu

oraz posiadanych kwalifikacji zawodowych członka służby zagranicznej, w tym dyplomaty

zawodowego, przy czym stopień ambasadora nadaje się na czas pełnienia funkcji osobie

mianowanej pełnomocnym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie

lub przy organizacji międzynarodowej.

4.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady nadawania członkom służby zagranicznej stopni dyplomatycznych, z uwzględnieniem

przebiegu służby, posiadanych kwalifikacji zawodowych i oceny służbowej.

5.

W przypadku ukończenia seminarium dyplomatyczno-konsularnego i złożenia egzaminu dyplomatyczno-konsularnego

z wynikiem pozytywnym przez członka służby zagranicznej zatrudnionego w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw zagranicznych na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony

albo mianowania w służbie cywilnej, który nie jest dyplomatą zawodowym, pierwszy stopień

dyplomatyczny jest nadawany z uwzględnieniem zasad dotyczących przebiegu zatrudnienia

w służbie zagranicznej określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

ust. 4.

1.

Stopień dyplomatyczny można, z zastrzeżeniem ust. 2, art. 32 oraz art. 41 ust. 1,

nadać członkowi korpusu służby cywilnej zatrudnionemu w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony

albo mianowania w służbie cywilnej, który

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;

2)

odbył aplikację dyplomatyczno-konsularną, o której mowa w art. 43, ukończył seminarium

dyplomatyczno-konsularne, o którym mowa w art. 45, albo ukończył Krajową Szkołę Administracji

Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego;

3)

złożył z wynikiem pozytywnym egzamin dyplomatyczno-konsularny;

4)

zna co najmniej dwa języki obce;

5)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

6)

posiada zdolność fizyczną i psychiczną do długotrwałej służby w placówkach zagranicznych,

w warunkach wymagających szczególnej dyscypliny i dyspozycyjności;

7)

nie był skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

8)

wykazuje gotowość do podjęcia zadań w dowolnej placówce zagranicznej Rzeczypospolitej

Polskiej, w dowolnym kraju i w dowolnym czasie.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach członkowi korpusu służby cywilnej, zatrudnionemu

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych niespełniającemu

wymagań określonych w ust. 1 pkt 2-4, w związku z wykonywaniem zadań w placówce zagranicznej

można nadać stopień dyplomatyczny na czas niezbędny do wykonywania tych zadań.

3.

Ambasadorowi oraz stałemu przedstawicielowi przy organizacji międzynarodowej nadaje

się stopień dyplomatyczny na czas pełnienia funkcji bez względu na spełnianie warunków,

o których mowa w ust. 1 pkt 1-5.

4.

Przed nadaniem stopnia dyplomatycznego osoba, o której mowa w ust. 1 i 2, przedkłada

dyrektorowi generalnemu służby zagranicznej informację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1068 i 1705) stwierdzającą brak karalności za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe,

wydaną nie później niż 3 miesiące przed dniem nadania stopnia dyplomatycznego.

5.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje badań lekarskich, jakim podlega członek korpusu służby cywilnej ubiegający

się o stopień dyplomatyczny,

2)

rodzaje dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt

4-6

- mając na względzie charakter zadań wykonywanych przez członków personelu dyplomatyczno-konsularnego.

1.

Stopień dyplomatyczny nadaje się pracownikowi zagranicznemu na czas powołania w celu

wykonywania obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego w placówce zagranicznej.

2.

Stopień dyplomatyczny można nadać pracownikowi zagranicznemu, który

1)

ukończył seminarium dyplomatyczno-konsularne, o którym mowa w art. 45;

2)

złożył z wynikiem pozytywnym egzamin dyplomatyczno-konsularny;

3)

był zatrudniony w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

na podstawie powołania w celu wykonywania obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego

w placówce zagranicznej przez okres co najmniej 3 lat.

3.

Po spełnieniu wymagań, o których mowa w ust. 2, pracownik zagraniczny może zwrócić

się z wnioskiem do Szefa Służby Zagranicznej o nadanie mu stopnia dyplomatycznego.

4.

Szef Służby Zagranicznej nadaje osobie, o której mowa w ust. 1, stopień dyplomatyczny

w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku. Przepis art. 31 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

5.

Po nadaniu stopnia dyplomatycznego dyrektor generalny służby zagranicznej, na wniosek

Szefa Służby Zagranicznej, zatrudnia pracownika zagranicznego w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw zagranicznych na podstawie mianowania. Przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej dotyczących służby przygotowawczej, pierwszej oceny i postępowania kwalifikacyjnego

dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie nie stosuje się.

1.

Dyplomata zawodowy, przy otrzymaniu po raz pierwszy stopnia dyplomatycznego, składa

ślubowanie następującej treści: „Przyrzekam i zobowiązuję się wiernie służyć Rzeczypospolitej

Polskiej, godnie ją reprezentować, dbać o jej interesy i dobre imię, rzetelnie i sumiennie

wykonywać powierzone mi obowiązki.” Ślubowanie może być złożone z dodaniem słów „Tak

mi dopomóż Bóg”.

2.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze zarządzenia, tryb, formę

i ceremoniał nadania stopnia dyplomatycznego oraz składania ślubowania, uwzględniając

historyczne tradycje i zwyczaje dyplomatyczne.

Nadanie kolejnego, wyższego stopnia dyplomatycznego dyplomacie zawodowemu następuje

po spełnieniu przez niego warunków określonych w przepisach wykonawczych wydanych

na podstawie art. 30 ust. 4.

1.

Przedstawicielstwem dyplomatycznym w innym państwie lub stałym przedstawicielstwem

przy organizacji międzynarodowej kieruje ambasador, a do czasu objęcia placówki zagranicznej

przez ambasadora - kierownik przedstawicielstwa, którego wyznacza, spośród członków

personelu dyplomatyczno-konsularnego, i odwołuje minister właściwy do spraw zagranicznych.

2.

W odniesieniu do Stałego Przedstawicielstwa Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej

czynności, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zagranicznych wykonuje

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej

w Unii Europejskiej.

3.

Placówką zagraniczną, inną niż wymieniona w ust. 1, kieruje kierownik placówki zagranicznej,

którego wyznacza, spośród członków personelu dyplomatyczno-konsularnego, i odwołuje

minister właściwy do spraw zagranicznych na wniosek Szefa Służby Zagranicznej.

4.

Ambasador kierujący przedstawicielstwem dyplomatycznym w innym państwie nadzoruje

działalność wszystkich placówek zagranicznych w państwie przyjmującym z wyjątkiem

stałego przedstawicielstwa przy organizacji międzynarodowej.

1.

Kierujący placówką zagraniczną

1)

jest przełożonym wszystkich członków służby zagranicznej w kierowanej przez niego

placówce zagranicznej oraz osób, o których mowa w art. 3 ust. 2;

2)

odpowiada za bezpieczeństwo placówki zagranicznej i zapewnia jej ochronę, z wyłączeniem

przypadków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych

organach porządkowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1266 i 1860) oraz w art. 3 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 66, z późn. zm..

2.

Dyrektor generalny służby zagranicznej w porozumieniu z kierującym placówką zagraniczną wyznacza w placówce zagranicznej zastępcę

kierującego placówką, który jednocześnie jest osobą odpowiedzialną przed dyrektorem

generalnym za prawidłowe gospodarowanie mieniem, przestrzeganie dyscypliny finansów

publicznych, przestrzeganie przepisów, w szczególności przepisów prawa pracy oraz

przepisów dotyczących tajemnic ustawowo chronionych.

Ambasador w państwie przyjmującym, w zakresie swoich pełnomocnictw, w szczególności

1)

reprezentuje Rzeczpospolitą Polską;

2)

chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej obywateli, zgodnie z prawem międzynarodowym

i prawem państwa przyjmującego;

3)

uczestniczy w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych

przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli,

dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także

udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z państwem

przyjmującym;

4)

działa na rzecz promocji Rzeczypospolitej Polskiej, a zwłaszcza polskiej kultury,

nauki i gospodarki;

5)

udziela pomocy i współdziała w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań przez członków

służby zagranicznej oraz innych osób delegowanych do załatwienia określonych spraw

w państwie przyjmującym;

6)

prowadzi rokowania z państwem przyjmującym;

7)

popiera przyjazne stosunki między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym;

8)

zaznajamia się z warunkami, wydarzeniami i działalnością prowadzoną przez państwo

przyjmujące i przekazuje właściwym organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej

informacje na ten temat.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia

2023 r.;

2)

art. 9, art. 27-30 i art. 37 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

3)

art. 1 pkt 9 i 20 oraz art. 37 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2024 r.;

4)

art. 4 pkt 1 i pkt 2 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 10 oraz art. 10 pkt 1 i pkt 2 w

zakresie art. 29a ust. 2 i 3, pkt 3-9, pkt 10 lit. a i pkt 11, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2025 r.;

5)

art. 12 pkt 1-3 oraz 5-13, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.;

6)

art. 4 pkt 2 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 11 oraz art. 10 pkt 2 w zakresie art. 29a

ust. 1 i pkt 10 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2027 r.

Ambasador przy organizacji międzynarodowej, zwanej dalej „organizacją”, w szczególności

1)

reprezentuje Rzeczpospolitą Polską wobec organizacji;

2)

utrzymuje łączność między Rzecząpospolitą Polską a organizacją;

3)

prowadzi rokowania z organizacją i w ramach organizacji;

4)

zaznajamia się z działalnością prowadzoną przez organizację i przekazuje właściwym

organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej informację na temat jej działalności;

5)

zapewnia udział Rzeczypospolitej Polskiej w pracach organizacji;

6)

chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej, jej obywateli oraz polskich osób prawnych

w stosunkach z organizacją;

7)

popiera realizację celów i zasad organizacji przez współpracę z organizacją i w ramach

organizacji;

8)

uczestniczy, poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zakresie przedmiotu działalności

organizacji, w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych

przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli,

dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także

udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z organizacją.

1.

Ambasadora mianuje i odwołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra

właściwego do spraw zagranicznych, zaakceptowany przez Prezesa Rady Ministrów.

2.

Stałego Przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej mianuje i

odwołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wspólny wniosek ministra właściwego

do spraw zagranicznych oraz ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej

Polskiej w Unii Europejskiej, zaakceptowany przez Prezesa Rady Ministrów.

2a.

Mianowanie ambasadora lub Stałego Przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii

Europejskiej następuje po zasięgnięciu opinii organu właściwego na podstawie regulaminu

Sejmu.

3.

Ambasador podlega służbowo ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

4.

W celu oceny kandydatów do objęcia funkcji ambasadora w państwie przyjmującym albo

ambasadora przy organizacji międzynarodowej tworzy się Konwent Służby Zagranicznej,

zwany dalej „Konwentem”.

5.

Minister właściwy do spraw zagranicznych przed skierowaniem wniosku, o którym mowa

w ust. 1, zasięga opinii Konwentu.

6.

W skład Konwentu wchodzą

1)

minister właściwy do spraw zagranicznych lub wskazany przez niego członek kierownictwa

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zagranicznych jako przewodniczący;

2)

Szef Służby Zagranicznej;

3)

przedstawiciel Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wskazany przez Szefa

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

przedstawiciel Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wskazany przez Szefa Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów.

7.

Konwent obraduje na posiedzeniach. Posiedzenia Konwentu są niejawne.

8.

Posiedzenie Konwentu zwołuje minister właściwy do spraw zagranicznych.

9.

Z posiedzenia Konwentu sporządza się protokół, który jest podpisywany przez obecnych

członków Konwentu.

10.

Członkowie Konwentu, w drodze uchwały, wyrażają opinię oraz zamieszczają jej treść

w protokole.

11.

Protokół jest dokumentem stanowiącym informację niejawną w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, któremu nadaje się klauzulę, o której mowa w art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, i nie podlega udostępnieniu.

Minister właściwy do spraw zagranicznych może określić, w drodze zarządzenia, formę

i tryb wydawania poleceń ambasadorowi, kierując się zadaniami służby zagranicznej

i potrzebami polityki państwa.

1.

Dyrektor generalny służby zagranicznej nawiązuje z ambasadorem, który przed mianowaniem

nie był członkiem służby zagranicznej, stosunek pracy na podstawie powołania, na czas

pełnienia funkcji ambasadora.

2.

Odwołanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ambasadora jest równoznaczne

z odwołaniem w rozumieniu przepisów prawa pracy.

3.

Stosunek pracy ambasadora wygasa z dniem odwołania.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może ustanowić ambasadora - specjalnego przedstawiciela

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do zadań z zakresu polityki zagranicznej.

2.

Ambasador - specjalny przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie wchodzi

w skład służby zagranicznej.

1.

Szef Służby Zagranicznej, mając na względzie potrzeby służby zagranicznej, organizuje

nabór zewnętrzny kandydatów na aplikację dyplomatyczno-konsularną.

2.

Szef Służby Zagranicznej określa w drodze decyzji limit przyjęć na aplikację dyplomatyczno-konsularną

w danym roku kalendarzowym. Decyzja ta jest zamieszczana na stronie Biuletynu Informacji

Publicznej.

3.

Aplikacja dyplomatyczno-konsularna ma na celu merytoryczne przygotowanie kandydatów

do wykonywania zadań służby zagranicznej oraz włączenie ich w poczet dyplomatów zawodowych

przez nadanie im stopnia dyplomatycznego.

4.

Aplikacja dyplomatyczno-konsularna trwa 1 rok. Program aplikacji dyplomatyczno-konsularnej

przygotowuje Szef Służby Zagranicznej.

5.

Aplikacja dyplomatyczno-konsularna składa się z następujących etapów

1)

szkolenia teoretycznego trwającego co najmniej 2 miesiące;

2)

stażu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych trwającego

co najmniej 4 miesiące;

3)

staży zagranicznych trwających łącznie nie dłużej niż 6 miesięcy.

6.

Przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej dotyczące służby przygotowawczej i pierwszej oceny stosuje się odpowiednio, z tym

że pierwszą ocenę w służbie zagranicznej sporządza się po upływie 1 roku.

7.

Nabór na aplikację dyplomatyczno-konsularną jest otwarty oraz odbywa się w drodze

konkursu. Konkurs ma na celu sprawdzenie poziomu wiedzy ogólnej i stopnia znajomości

języka obcego przez kandydatów oraz ich predyspozycji i przydatności do pracy w służbie

zagranicznej, przy czym sprawdzenie wiedzy odbywa się z zachowaniem zasady anonimowości.

8.

Szef Służby Zagranicznej organizuje i przeprowadza nabór na aplikację dyplomatyczno-konsularną

oraz zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenie o naborze na tę aplikację.

9.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb przeprowadzania naboru na aplikację dyplomatyczno-konsularną, przeprowadzania

testów, w tym testów psychologicznych, treści i formy wniosku o przyjęcie na aplikację

dyplomatyczno-konsularną, z możliwością wykorzystania elektronicznych środków przekazu

danych, z uwzględnieniem konieczności prawidłowego i efektywnego przeprowadzenia naboru

na aplikację.

1.

Aplikantem dyplomatyczno-konsularnym może zostać osoba spełniająca wymagania określone

w art. 31 ust. 1 pkt 1 i 5-8, znająca co najmniej jeden język obcy, w tym język angielski.

2.

Dyrektor generalny służby zagranicznej zawiera z aplikantem dyplomatyczno-konsularnym

umowę o pracę na czas określony na okres 1 roku.

3.

Nawiązanie stosunku pracy na podstawie mianowania z członkiem służby zagranicznej,

który ukończył aplikację dyplomatyczno-konsularną, następuje po spełnieniu wymagania,

o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4, oraz złożeniu z wynikiem pozytywnym egzaminu

dyplomatyczno-konsularnego.

4.

Umowa o pracę z aplikantem dyplomatyczno-konsularnym, będącym urzędnikiem służby cywilnej,

przekształca się na czas odbywania aplikacji dyplomatyczno-konsularnej w umowę o pracę

na czas określony na okres 1 roku.

5.

Z aplikantem dyplomatyczno-konsularnym, który nie złożył egzaminu dyplomatyczno-konsularnego

z wynikiem pozytywnym, umowę o pracę na czas określony przedłuża się na okres umożliwiający

złożenie egzaminu dyplomatyczno-konsularnego, jednak nie dłuższy niż okres 1 roku.

6.

W przypadku niezłożenia egzaminu dyplomatyczno-konsularnego przez urzędnika służby

cywilnej w terminie określonym w ust. 5, dyrektor generalny służby zagranicznej powiadamia

niezwłocznie Szefa Służby Cywilnej o konieczności wyznaczenia stanowiska urzędnikowi

służby cywilnej w urzędzie innym niż urząd obsługujący ministra właściwego do spraw

zagranicznych. W takim przypadku przepis art. 66 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej stosuje się odpowiednio.

1.

Akademia Dyplomatyczna prowadzi seminarium dyplomatyczno-konsularne, przygotowujące

członków służby zagranicznej nieposiadających stopnia dyplomatycznego, zatrudnionych

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych na podstawie umowy

o pracę na czas nieokreślony albo mianowania w służbie cywilnej, do wykonywania zadań

służby zagranicznej.

2.

Do osób zatrudnionych w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

na podstawie powołania w celu wykonywania obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego

w placówce zagranicznej przepis ust. 1 stosuje się.

3.

Uczestnikiem seminarium dyplomatyczno-konsularnego może być osoba, która spełnia wymagania

określone w art. 31 ust. 1 pkt 1 i 5-8.

4.

Program seminarium dyplomatyczno-konsularnego przygotowuje Szef Służby Zagranicznej.

5.

Na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1 i 2, Szef Służby Zagranicznej kieruje ją

do uczestnictwa w seminarium dyplomatyczno-konsularnym.

1.

Aplikacja dyplomatyczno-konsularna oraz seminarium dyplomatyczno-konsularne kończą

się egzaminem dyplomatyczno-konsularnym.

1a.

Do egzaminu dyplomatyczno-konsularnego może przystąpić osoba, która ukończyła Krajową

Szkołę Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego

i jest członkiem korpusu służby cywilnej zatrudnionym w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony

albo mianowania w służbie cywilnej.

2.

Celem egzaminu dyplomatyczno-konsularnego jest sprawdzenie wiedzy, kwalifikacji i

posiadania predyspozycji niezbędnych do wykonywania obowiązków dyplomaty zawodowego.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację aplikacji dyplomatyczno-konsularnej oraz seminarium dyplomatyczno-konsularnego,

2)

sposób dokumentowania znajomości języków obcych,

3)

szczegółowe zasady i tryb dopuszczenia do egzaminu dyplomatyczno-konsularnego oraz

zakres tego egzaminu,

4)

sposób powoływania członków komisji egzaminacyjnej, wysokości ich wynagrodzenia,

5)

sposób przeprowadzania egzaminu dyplomatyczno-konsularnego, z zachowaniem zasady anonimowości

przy sprawdzaniu wiedzy i z uwzględnieniem możliwości powtarzania egzaminu

- uwzględniając konieczność prawidłowego przygotowania kandydatów do wykonywania zadań

służby zagranicznej oraz rzetelnego sprawdzenia wiedzy osób przystępujących do egzaminu.

1.

Na kierownicze stanowisko w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych,

będące wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej, może zostać powołany dyplomata zawodowy

lub inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 31 ust. 1, która spełnia wymagania

określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

2.

Na stanowisko zastępcy dyrektora w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw

zagranicznych, będące wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej, może zostać powołany

także członek personelu pomocniczego lub inna osoba spełniająca wymagania określone

w art. 31 ust. 1 pkt 4-7, która spełnia wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

3.

Na stanowisko kierownicze w komórce organizacyjnej w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych, o której mowa w art. 39 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1188 oraz z 2023 r. poz. 1195, 1234 i 1641), może zostać powołany także członek personelu pomocniczego lub inna osoba spełniająca

wymagania określone w art. 31 ust. 1 pkt 5-7, która spełnia wymagania określone w

art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

4.

Na stanowisko zastępcy dyrektora w komórce organizacyjnej w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw zagranicznych może zostać powołany także członek personelu

pomocniczego lub inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 31 ust. 1 pkt 5-7,

która spełnia wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

5.

Dyplomata zawodowy powołany na stanowisko kierownicze w urzędzie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych zachowuje prawo do dodatku służby zagranicznej,

o którym mowa w art. 50 ust. 1 i 2.

1.

Obowiązkiem członka służby zagranicznej jest wierność Rzeczypospolitej Polskiej i

sumienne wykonywanie obowiązków służbowych określanych przez przełożonych.

2.

Członek służby zagranicznej jest obowiązany do zachowania tajemnicy dyplomatycznej.

3.

Członek służby zagranicznej podlega ocenie okresowej dokonywanej przez bezpośredniego

przełożonego pod kątem jego predyspozycji i przydatności do pracy w służbie zagranicznej.

Przepisy art. 81 i art. 83 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej stosuje się odpowiednio.

4.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i sposób przeprowadzania ocen okresowych członków służby zagranicznej, w tym

kryteria, wzór arkusza, skalę ocen i tryb sporządzania przez bezpośredniego przełożonego

oceny okresowej, kierując się potrzebą stałego doskonalenia jakości wykonywania obowiązków

przez ocenianego oraz zapewnienia obiektywizmu dokonywanych ocen okresowych.

1.

Członek służby zagranicznej za naruszenie obowiązków służbowych odpowiada dyscyplinarnie

na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, z zastrzeżeniem ust. 2-5.

2.

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec członków służby zagranicznej są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres 2 lat do wyższej kategorii

zaszeregowania, o której mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art.

50 ust. 3;

4)

obniżenie kategorii zaszeregowania, o której mowa w przepisach wykonawczych wydanych

na podstawie art. 50 ust. 3;

5)

obniżenie wynagrodzenia zasadniczego, nie więcej niż o 25% - przez okres nie dłuższy

niż 6 miesięcy;

6)

wydalenie z pracy w służbie zagranicznej.

3.

W służbie zagranicznej działa rzecznik dyscyplinarny służby zagranicznej, będący rzecznikiem

dyscyplinarnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

4.

Do ambasadorów, o których mowa w art. 41 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 114 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

5.

W placówce zagranicznej postępowanie wyjaśniające może prowadzić członek personelu

dyplomatyczno-konsularnego wyznaczony, na wniosek rzecznika dyscyplinarnego służby

zagranicznej, przez Szefa Służby Zagranicznej.

1.

Wynagrodzenie członków służby zagranicznej składa się z wynagrodzenia określonego

dla członków korpusu służby cywilnej, z tym że dyplomatom zawodowym przysługuje dodatek

służby zagranicznej.

2.

Dodatek służby zagranicznej wynosi 40% wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku za

wieloletnią pracę w służbie cywilnej. W przypadku zbiegu uprawnień do dodatku służby

zagranicznej oraz dodatku służby cywilnej z tytułu posiadanego stopnia służbowego

dyplomacie zawodowemu przysługuje dodatek w wyższej wysokości.

3.

Prezes Rady Ministrów, kierując się specyfiką i charakterem zadań członków służby

zagranicznej oraz koniecznością zapewnienia adekwatności wynagrodzenia do zakresu

powierzonych obowiązków, określi, w drodze rozporządzenia

1)

stanowiska w służbie zagranicznej, z uwzględnieniem kategorii zaszeregowania, w tym

stanowiska kierownicze w służbie zagranicznej, z uwzględnieniem porównywalności stanowisk

pracy członków służby zagranicznej ze stanowiskami w służbie cywilnej oraz stanowiska

osób zatrudnionych w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

niebędących członkami służby zagranicznej - z uwzględnieniem specyfiki zadań wykonywanych

na tych stanowiskach;

2)

mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków służby zagranicznej;

3)

mnożniki dodatku z tytułu zajmowania stanowiska kierowniczego.

1.

Członkowi służby zagranicznej za wykonywanie obowiązków służbowych w placówce zagranicznej

przysługuje dodatek zagraniczny za wykonywanie obowiązków służbowych w placówce zagranicznej.

2.

Dodatek zagraniczny podlega corocznej waloryzacji według wskaźnika inflacji w państwie

przyjmującym.

3.

Dodatek zagraniczny przysługuje za czas świadczenia pracy w placówce zagranicznej

i ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do dni nieobecności w pracy w przypadku czasowej

niemożności wykonywania obowiązków służbowych w placówce zagranicznej.

3a.

Nieobecność z tytułu urlopu wypoczynkowego, dnia wolnego za święto obniżające wymiar

czasu pracy, dnia zwolnienia od pracy, za które pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia,

nieobecność w przypadkach, o których mowa w art. 188 i art. 189 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, oraz każda nieobecność trwająca nie dłużej niż 33 dni nieprzerwanie w okresie każdego

roku kalendarzowego z tytułu niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia

w związku z chorobą zakaźną nie stanowi czasowej niemożności wykonywania obowiązków

służbowych w placówce zagranicznej.

3b.

Nieobecność z tytułu czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby przypadającej

w czasie ciąży, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, trwająca nieprzerwanie nie dłużej niż

182 dni w okresie każdego roku kalendarzowego nie stanowi czasowej niemożności wykonywania

obowiązków służbowych w placówce zagranicznej.

4.

Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej

może otrzymać, na swój pisemny wniosek, wynagrodzenie w walucie państwa przyjmującego

lub w walucie przyjętej w planie finansowym placówki.

5.

Dodatek zagraniczny nie stanowi podstawy obliczania ekwiwalentu pieniężnego za urlop

wypoczynkowy.

1.

W przypadku nieobecności w pracy dyplomaty zawodowego wykonującego obowiązki służbowe

w placówce zagranicznej, trwającej dłużej niż 3 miesiące w okresie każdego półrocza

wykonywania tych obowiązków służbowych od dnia objęcia tych obowiązków, z wyjątkiem

nieobecności z tytułu urlopu wypoczynkowego, jest on odwoływany ze stanowiska w placówce

zagranicznej do pełnienia obowiązków w urzędzie obsługującym ministra właściwego do

spraw zagranicznych.

2.

Jeżeli nieobecność w pracy dotyczy pracownika zagranicznego albo pracownika krajowego

pełniącego obowiązki służbowe w placówce zagranicznej, pracownik ten jest odwoływany

ze stanowiska w placówce zagranicznej po upływie 3 miesięcy nieobecności w pracy.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, gdy przyczyną niemożności świadczenia pracy jest

1)

czasowa niezdolność do pracy wskutek choroby,

2)

urlop macierzyński,

3)

urlop na warunkach urlopu macierzyńskiego,

4)

urlop rodzicielski,

5)

urlop ojcowski

- w rozumieniu przepisów prawa pracy, dodatek zagraniczny, o którym mowa w art. 51

ust. 1, przysługuje przez okres 6 miesięcy od dnia odwołania ze stanowiska w placówce

zagranicznej do pełnienia obowiązków w urzędzie obsługującym ministra właściwego do

spraw zagranicznych.

1.

Członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej

zapewnia się

1)

nieodpłatne korzystanie z przydzielonego przez kierownika placówki zagranicznej lokalu

mieszkalnego, a w przypadku braku lokalu mieszkalnego stanowiącego własność Skarbu

Państwa - ryczałt na wynajem lokalu mieszkalnego w państwie przyjmującym w wysokości

zgodnej ze wskazaniami Biuletynu Statystycznego Narodów Zjednoczonych aktualnego na

dzień objęcia stanowiska w placówce zagranicznej;

2)

częściowy zwrot kosztów eksploatacji zajmowanego lokalu mieszkalnego;

3)

pokrycie kosztów podróży przesiedleniowej oraz ryczałt na pokrycie kosztów przewozu

mienia przesiedleniowego w wysokości kwoty bazowej dodatku zagranicznego na każdego

przesiedlającego się z nim członka rodziny;

4)

pokrycie kosztów podróży urlopowej do kraju wraz z członkami rodziny raz na 2 lata;

5)

zwrot kosztów podróży do kraju w przypadku zgonu małżonka członka służby zagranicznej

lub zgonu jego rodziców, rodzeństwa lub dziecka;

6)

zwrot uzasadnionych i udokumentowanych kosztów leczenia członka służby zagranicznej

i przebywających z nim na stałe członków rodziny albo ubezpieczenie zdrowotne w państwie

przyjmującym lub innym państwie, które przyjmuje przesiedlonych, wraz z członkiem

służby zagranicznej, członków rodziny;

7)

pokrycie opłat za naukę dzieci w szkole typu podstawowego lub średniego oraz opłat

z tytułu obowiązkowego przygotowania przedszkolnego wymaganego przepisami obowiązującymi

w państwie przyjmującym w wysokości 100% czesnego - w przypadku gdy członek służby

zagranicznej dokona wyboru szkoły bazowej w państwie przyjmującym, wyznaczonej przez

Szefa Służby Zagranicznej;

8)

pokrycie opłat za naukę dzieci w szkole typu podstawowego lub średniego oraz opłat

z tytułu obowiązkowego przygotowania przedszkolnego wymaganego przepisami obowiązującymi

w państwie przyjmującym lub w Rzeczypospolitej Polskiej w wysokości

a)

80% czesnego w przypadku posiadania jednego lub dwojga dzieci,

b)

90% czesnego w przypadku posiadania trojga lub czworga dzieci,

c)

95% czesnego w przypadku posiadania pięciorga lub więcej dzieci

- w przypadku gdy członek służby zagranicznej dokona wyboru szkoły w państwie przyjmującym

niebędącej nieodpłatną placówką publiczną lub szkołą bazową w państwie przyjmującym

wyznaczoną przez Szefa Służby Zagranicznej;

9)

zasiłek adaptacyjny na pokrycie kosztów zagospodarowania się w państwie przyjmującym;

10)

dodatek rozłąkowy, jeżeli ze względu na szczególne warunki państwa przyjmującego członek

służby zagranicznej jest kierowany na placówkę zagraniczną bez członków rodziny.

2.

Zwrot kosztów leczenia albo ubezpieczenie zdrowotne, o których mowa w ust. 1 pkt 6,

nie przysługuje

1)

małżonkowi członka służby zagranicznej, jeżeli małżonek członka służby zagranicznej

wykonuje działalność zarobkową, z wyjątkiem małżonka służby zagranicznej zatrudnionego

w placówce zagranicznej;

2)

jeżeli członek służby zagranicznej przebywa w państwie przyjmującym będącym państwem

członkowskim Unii Europejskiej lub państwem członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym

przysługuje mu dostęp do gwarantowanych świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej w

całości ze środków publicznych.

3.

Członkowi służby zagranicznej, którego małżonek przebywa wraz z nim w placówce zagranicznej,

przysługuje, proporcjonalnie do dni pobytu małżonka w placówce zagranicznej, dodatek

na pokrycie zwiększonych kosztów utrzymania rodziny w wysokości 10% dodatku zagranicznego.

4.

Dodatek na pokrycie zwiększonych kosztów utrzymania rodziny nie przysługuje, jeżeli

małżonek członka służby zagranicznej jest zatrudniony w placówce zagranicznej, w Rzeczypospolitej

Polskiej lub w państwie przyjmującym.

5.

Kierownikowi placówki zagranicznej przysługuje dodatek na pokrycie zwiększonych kosztów

utrzymania rodziny w wysokości 20% dodatku zagranicznego.

6.

Członkowi służby zagranicznej, którego małoletni członkowie rodziny przebywają wraz

z nim w placówce zagranicznej, przysługuje dodatek na każdego małoletniego członka

rodziny w wysokości 10% dodatku zagranicznego proporcjonalnie do dni pobytu w placówce

zagranicznej każdego małoletniego członka rodziny.

7.

Do osób niepełnosprawnych, które są członkami rodziny członka służby zagranicznej,

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące małoletnich członków rodziny członka służby

zagranicznej.

8.

Jeżeli obowiązki służbowe w placówce zagranicznej wykonywane są przez członków służby

zagranicznej będących małżonkami, świadczenia, o których mowa w ust. 1, 9 i 10, przysługują

tylko jednemu z nich.

9.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze zarządzenia, sposób oraz

tryb ewidencjonowania pobytu w placówce zagranicznej małżonków oraz dzieci członków

służby zagranicznej, mając na względzie zapewnienie jednolitego mechanizmu ewidencjonowania

pobytu w placówce zagranicznej.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość i szczegółowe zasady przyznawania i wypłaty dodatku zagranicznego,

1a)

sposób waloryzacji dodatku zagranicznego,

2)

rodzaje, wysokość, tryb i szczegółowe zasady przyznawania świadczeń, o których mowa

w art. 53

- uwzględniając funkcje dyplomatyczne lub konsularne w placówce zagranicznej, specyfikę

państw przyjmujących i kierując się potrzebą zachowania warunków socjalno-bytowych

porównywalnych do warunków posiadanych przez członków korpusu dyplomatycznego lub

konsularnego innych państw, a także mając na względzie wypadki szczególne związane

ze zgonami członków rodziny.

1.

Małżonek członka służby zagranicznej może podejmować zatrudnienie poza granicami kraju

w czasie pełnienia funkcji przez współmałżonka po uzyskaniu zgody Szefa Służby Zagranicznej.

2.

Przed wyrażeniem zgody, o której mowa ust. 1, Szef Służby Zagranicznej zasięga opinii

pełnomocnika ministra właściwego w sprawach zagrożeń korupcyjnych i komórki odpowiedzialnej

za bezpieczeństwo placówek zagranicznych w urzędzie obsługującym ministra właściwego

dla spraw zagranicznych.

3.

Jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby służby zagranicznej, małżonkowie oraz osoby

pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa oraz w stosunku przysposobienia,

opieki lub kurateli mogą być, za zgodą Szefa Służby Zagranicznej, zatrudnione w tej

samej placówce zagranicznej, nawet gdyby powstał między nimi stosunek podległości

służbowej.

1.

Jeżeli wymagają tego potrzeby służby zagranicznej, członek służby zagranicznej wykonuje

pracę poza normalnymi godzinami pracy, a w uzasadnionych przypadkach także w niedziele

i święta, bez prawa do oddzielnego wynagrodzenia i prawa do czasu wolnego w zamian

za czas przepracowany.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do członków służby zagranicznej będących kobietami

w ciąży oraz do członków służby zagranicznej opiekujących się dziećmi w wieku do 8

lat, chyba że na taką pracę wyrażą oni zgodę.

3.

Członek służby zagranicznej ma prawo do nieprzerwanego 11-godzinnego odpoczynku.

1.

Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby służby zagranicznej, obowiązany jest wykonywać

polecenia kierującego placówką niezwiązane z pełnioną funkcją.

2.

Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

jeżeli wymagają tego potrzeby służby zagranicznej, może być czasowo przeniesiony do

innej placówki zagranicznej. Czas tego przeniesienia nie powinien przekraczać 6 miesięcy.

1.

Dyplomacie zawodowemu po 10 latach pozostawania w służbie zagranicznej przysługuje

urlop dodatkowy w wymiarze 6 dni roboczych, a po 20 latach - 12 dni roboczych.

2.

W przypadku zbiegu uprawnień do urlopu dodatkowego przysługującego dyplomacie zawodowemu

na mocy ust. 1 oraz przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej przysługuje urlop w wymiarze korzystniejszym.

3.

Członkowi służby zagranicznej w okresie służby w placówce zagranicznej w miejscu o

klimacie szczególnie szkodliwym dla zdrowia przysługuje, w okresie służby w tej placówce,

urlop dodatkowy w wymiarze 5 dni roboczych rocznie.

4.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz miejsc o klimacie szczególnie

szkodliwym dla zdrowia przebywających w nich na placówkach zagranicznych członków

służby zagranicznej.

5.

Członkowi służby zagranicznej, dyplomacie delegowanemu oraz pracownikowi delegowanemu

przysługuje jednorazowy urlop dodatkowy w wymiarze 5 dni

1)

bezpośrednio przed podjęciem pracy w placówce zagranicznej oraz

2)

bezpośrednio po zakończeniu pracy w placówce zagranicznej, o ile przebywał w placówce

zagranicznej co najmniej 3 lata.

6.

Do urlopu wypoczynkowego członka służby zagranicznej wykonującego obowiązki służbowe

w placówce zagranicznej, dyplomaty delegowanego oraz pracownika delegowanego nie wlicza

się przypadających w tym okresie dni niebędących dniami pracy w państwie przyjmującym.

1.

Członek służby zagranicznej nie może podejmować zatrudnienia lub wykonywać innych

zajęć zarobkowych bez pisemnej zgody Szefa Służby Zagranicznej.

2.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

1)

ogłaszania przez członków służby zagranicznej prac naukowych i publicystycznych związanych

ze stosunkami międzynarodowymi, a także rozpowszechniania w środkach masowego przekazu

wiadomości dotyczących takich stosunków lub służby zagranicznej, w tym udzielania

wywiadów i ogłaszania prac naukowych,

2)

przyjmowania upominków i innych świadczeń o podobnym charakterze

- biorąc pod uwagę interes służby zagranicznej i tradycje w dyplomacji oraz zapewnienie

rozwoju intelektualnego i naukowego członków służby zagranicznej.

(pominięte)

Od dnia wejścia w życie ustawy do dnia powołania Szefa Służby Zagranicznej dyrektor

generalny służby zagranicznej pełni obowiązki Szefa Służby Zagranicznej.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy członkowie personelu dyplomatyczno-konsularnego, będący

członkami korpusu służby cywilnej, którzy otrzymali stopień dyplomatyczny na podstawie

art. 12 ust. 1 albo art. 54 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 91, zatrudnieni w urzędzie

obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych na podstawie umowy o pracę

na czas nieokreślony lub na podstawie mianowania lub powołania w służbie cywilnej

stają się dyplomatami zawodowymi.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy absolwenci aplikacji dyplomatyczno-konsularnej roczników

ADK 2019B oraz ADK 2020A zatrudnieni w urzędzie obsługującym ministra właściwego do

spraw zagranicznych na podstawie umowy o pracę na czas określony, którzy ukończyli

aplikację dyplomatyczno-konsularną, złożyli egzamin dyplomatyczno-konsularny z wynikiem

pozytywnym, oraz którym nadano stopień dyplomatyczny, stają się dyplomatami zawodowymi.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy członkowie personelu dyplomatyczno-konsularnego będący

członkami korpusu służby cywilnej, którzy otrzymali stopień dyplomatyczny na czas

niezbędny do wykonywania zadań w placówce zagranicznej na podstawie art. 12 ust. 2

ustawy uchylanej w art. 91, stają się pracownikami zagranicznymi, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy członkowie personelu dyplomatyczno-konsularnego wykonujący

w placówce zagranicznej zadania innego niż minister właściwy do spraw zagranicznych

ministra lub kierownika jednostki sektora finansów publicznych stają się dyplomatami

delegowanymi.

3.

Pracodawcą osób, o których mowa w ust. 2, staje się delegujące ministerstwo lub jednostka

sektora finansów publicznych. Osoby te zachowują posiadany stopień dyplomatyczny.

4.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy personelu pomocniczego i personelu obsługi

wykonujący w placówce zagranicznej zadania innego niż minister właściwy do spraw zagranicznych

ministra lub kierownika jednostki sektora finansów publicznych stają się pracownikami

delegowanymi.

Z dniem wejścia w życie ustawy stosunek pracy osób, o których mowa w art. 75, przekształca

się w stosunek pracy na podstawie mianowania, o którym mowa w art. 15 ust. 1, a stosunek

pracy osób, o których mowa w art. 76 ust. 1, przekształca się w stosunek pracy na

podstawie powołania, o którym mowa w art. 19 ust. 1.

Z dniem wejścia w życie ustawy osoby, o których mowa w art. 76 ust. 1, zachowują prawo

do dodatku służby zagranicznej, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy uchylanej w

art. 91, w wysokości przewidzianej na podstawie dotychczasowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 91.

Z dniem wejścia w życie ustawy członkowie służby zagranicznej stanowiący personel

pomocniczy i obsługi nieposiadający stopnia dyplomatycznego, wykonujący obowiązki

służbowe w placówce zagranicznej stają się pracownikami krajowymi.

1.

Po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wygasa stosunek pracy osób, które

w dniu wejścia w życie ustawy pozostają w stosunku pracy w służbie zagranicznej i

które ukończyły 65 lat.

2.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy pozostają w stosunku pracy w służbie zagranicznej

i które ukończyły 65 lat, mogą w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy

wystąpić do ministra właściwego do spraw zagranicznych z uzasadnionym wnioskiem o

wyłączenie stosowania wobec nich przepisu ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku

wydaje decyzję w sprawie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy przepisu ust. 1,

uwzględniając potrzeby służby zagranicznej. Od decyzji nie przysługuje odwołanie.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy Szef Służby Zagranicznej udziela osobom, o których

mowa w art. 76 ust. 1 i art. 79, będącym członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionymi

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych urlopu bezpłatnego

na czas wykonywania obowiązków służbowych w placówce zagranicznej.

2.

Członkowie służby zagranicznej pełniący obowiązki w placówce zagranicznej w dniu wejścia

w życie ustawy zachowują prawo do otrzymywania na dotychczasowych zasadach świadczeń,

o których mowa w art. 29 ust. 4 pkt 1 i 4 ustawy uchylanej w art. 91, do dnia zakończenia

wykonywania obowiązków służbowych w placówce zagranicznej.

1.

Członkowie personelu dyplomatyczno-konsularnego oraz aplikanci dyplomatyczno-konsularni

w rozumieniu przepisów ustawy uchylanej w art. 91, którzy w dniu wejścia w życie ustawy

posiadają obywatelstwo innego państwa, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy

przedstawiają Szefowi Służby Zagranicznej dowód ustania obywatelstwa państwa obcego.

2.

W przypadku nieprzedłożenia w terminie dowodu ustania obywatelstwa innego państwa

stosunek pracy członka personelu dyplomatyczno-konsularnego w służbie zagranicznej

wygasa z dniem następującym po dniu, w którym upłynął termin na przedłożenie dowodu

ustania obywatelstwa obcego.

Aplikanci dyplomatyczno-konsularni, którzy rozpoczęli aplikację dyplomatyczno-konsularną

przed dniem wejścia w życie ustawy, odbywają ją na dotychczasowych zasadach, przy

czym osoby posiadające obywatelstwo innego państwa przedkładają Szefowi Służby Zagranicznej

dokument ustania tego obywatelstwa w terminie, o którym mowa w art. 82 ust. 1.

Członkowie rodzin osób wykonujących zadania służby zagranicznej, o których mowa w

art. 4 pkt 6 ustawy uchylanej w art. 91, przebywający na placówce zagranicznej na

podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują prawo do pobytu w placówce zagranicznej

na dotychczasowych zasadach.

Do członków służby zagranicznej pełniących obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

którzy w dniu wejścia w życie ustawy są czasowo niezdolni do pracy wskutek choroby,

przebywają na urlopie macierzyńskim, urlopie ojcowskim, urlopie na warunkach urlopu

macierzyńskiego lub urlopie rodzicielskim w rozumieniu przepisów prawa pracy, nie

stosuje się przepisów art. 51 ust. 3-3b do dnia ustania czasowej niezdolności do pracy

wskutek choroby lub zakończenia tych urlopów.

W okresie od dnia 16 czerwca 2021 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.

1)

w sprawach wynagrodzenia członków służby zagranicznej oraz osób, które z dniem wejścia

w życie ustawy stają się pracownikami delegowanymi albo dyplomatami delegowanymi,

stosuje się przepisy art. 27 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 91 oraz przepisy wykonawcze

wydane na podstawie art. 27 ust. 2 tej ustawy;

2)

w sprawach uprawnień i świadczeń, o których mowa w art. 53, przysługujących członkowi

służby zagranicznej oraz osobom, które z dniem wejścia w życie ustawy stają się pracownikami

delegowanymi albo dyplomatami delegowanymi wykonującymi obowiązki służbowe w placówce

zagranicznej, stosuje się przepisy art. 29 ustawy uchylanej w art. 91 oraz przepisy

wykonawcze wydane na podstawie art. 30 tej ustawy.

1.

Do dnia 31 grudnia 2024 r. czynności z zakresu prawa pracy wobec dyplomatów delegowanych

i pracowników delegowanych wykonuje dyrektor generalny służby zagranicznej w ramach

środków finansowych będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw zagranicznych.

2

Do dnia 31 grudnia 2024 r. dyrektor generalny służby zagranicznej może stosować odpowiednio

przepis art. 7 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 91.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do dyplomatów delegowanych i pracowników delegowanych

zatrudnionych w jednostce organizacyjnej podległej ministrowi innemu niż minister

właściwy do spraw zagranicznych funkcjonującej w ramach placówki zagranicznej.

4

Do dnia 31 grudnia 2024 r. wnioski w zakresie nadawania i zmiany stopni dyplomatycznych

dyplomatom delegowanym kieruje jednostka delegująca.

W celu wykonania przepisów niniejszej ustawy Prezes Rady Ministrów może dokonać, w

drodze rozporządzenia, przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych,

w tym wynagrodzeń, między częściami, działami i rozdziałami budżetu państwa, z zachowaniem

przeznaczenia środków publicznych wynikającego z ustawy budżetowej.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 71

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 3, art. 12 ust.

3, art. 14 ust. 2, art. 34 ust. 3, art. 36 ust. 2, art. 39 ust. 4 oraz art. 41 ust.

4 ustawy uchylanej w art. 91 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 27 ust. 3, art. 31 ust. 5, art. 33 ust. 2, art. 43 ust.

9, art. 46 ust. 3, art. 58 ust. 4 oraz art. 59 ust. 2 niniejszej ustawy, nie dłużej

jednak niż do dnia 31 grudnia 2024 r.

1.

Członkowie służby zagranicznej będący od dnia wejścia w życie ustawy dyplomatami zawodowymi,

którym nadano stopień dyplomatyczny na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują

prawo do posiadanego stopnia dyplomatycznego.

2.

Dyrektor generalny służby zagranicznej w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy wydaje akty mianowania do służby zagranicznej osobom będącym od dnia wejścia

w życie ustawy dyplomatami zawodowymi.

3.

Członkowie służby zagranicznej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy posługują się

stopniem dyplomatycznym ambasadora tytularnego i nie pełnią funkcji pełnomocnego przedstawiciela

Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy organizacji międzynarodowej, w

dniu wejścia w życie ustawy otrzymują stopień dyplomatyczny ministra pełnomocnego.

4.

Członkowie służby zagranicznej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy posługują się

stopniem dyplomatycznym ambasadora tytularnego i pełnią funkcję pełnomocnego przedstawiciela

Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy organizacji międzynarodowej w

dniu wejścia w życie ustawy otrzymują, na czas pełnienia funkcji, stopień dyplomatyczny

ambasadora.

5.

Po zakończeniu pełnienia funkcji członkowie służby zagranicznej, o których mowa w

ust. 4, otrzymują stopień dyplomatyczny ministra pełnomocnego.

Dyrektor generalny służby zagranicznej w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy wydaje akty powołania do służby zagranicznej osobom będącym od dnia wejścia

w życie ustawy pracownikami zagranicznymi i pracownikami krajowymi.

1.

Członkom służby zagranicznej nieposiadającym stopnia dyplomatycznego zatrudnionym

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych, spełniającym wymagania

do nadania stopnia dyplomatycznego na podstawie art. 31 ust. 1, odpowiednio Szef Służby

Zagranicznej lub minister właściwy do spraw zagranicznych, w terminie 3 miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy, nada stopień dyplomatyczny odpowiedni do zajmowanego

stanowiska, biorąc pod uwagę przebieg doświadczenia zawodowego oraz specjalistyczną

wiedzę niezbędną w pracy w służbie zagranicznej.

2.

Wymóg odbycia aplikacji dyplomatyczno-konsularnej lub ukończenia seminarium dyplomatyczno-konsularnego,

o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 2, uważa się za spełniony, w przypadku gdy doświadczenie

zawodowe danej osoby w sferze stosunków zagranicznych gwarantuje fachowe wykonywanie

obowiązków dyplomaty zawodowego.

3.

Z dniem nadania stopnia dyplomatycznego osoby, o których mowa w ust. 1, stają się

dyplomatami zawodowymi, a ich stosunek pracy przekształca się w stosunek pracy na

podstawie mianowania.

1.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie

ustawy przekaże archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko

Narodowi Polskiemu przechowywane w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw

zagranicznych i placówkach zagranicznych

1)

dokumenty, zbiory danych, rejestry i kartoteki, o których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji

Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2023 r. poz. 102);

2)

akta pracowników służby zagranicznej, wytworzone lub gromadzone w okresie do dnia

31 grudnia 1990 r.;

3)

dokumenty osobowe, które zostały wytworzone w okresie do dnia 31 grudnia 1990 r.

2.

Przepisy art. 25 ust. 2-6 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej -

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu stosuje się odpowiednio.

Traci moc ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1854).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia