Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodzie farmaceuty

Ustawa określa zasady

1)

uzyskiwania prawa wykonywania zawodu farmaceuty;

2)

wykonywania zawodu farmaceuty;

3)

ustawicznego rozwoju zawodowego farmaceutów.

1.

Zawód farmaceuty jest samodzielnym zawodem medycznym.

2.

Zawód farmaceuty może wykonywać osoba, która spełnia wymagania określone niniejszą

ustawą.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

magister farmacji - tytuł zawodowy nadany absolwentowi jednolitych studiów magisterskich

na kierunku farmacja;

2)

obywatel państwa członkowskiego - obywatela państwa członkowskiego oraz

a)

obywatela polskiego, który uzyskał kwalifikacje w państwie członkowskim,

b)

członka rodziny obywatela polskiego lub obywatela państwa członkowskiego, w rozumieniu

art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1697 oraz z 2023 r. poz. 547),

c)

obywatela państwa trzeciego posiadającego zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej, o którym mowa w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2023 r. poz. 519, 185 i 547),

d)

obywatela państwa trzeciego posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w

związku z okolicznością, o której mowa w art. 151 ust. 1, art. 151b ust. 1, art. 157a ust. 1 lub art. 157g ust. 1 ustawy z

dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,

e)

obywatela państwa trzeciego posiadającego wizę krajową w celu odbycia studiów pierwszego

stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia

się w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”, wizę krajową w celu prowadzenia badań

naukowych lub prac rozwojowych, wizę krajową w celu odbycia stażu lub wizę krajową

w celu udziału w programie wolontariatu europejskiego,

f)

obywatela państwa trzeciego przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych

w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,

g)

obywatela państwa trzeciego przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w związku z korzystaniem z mobilności studenta na warunkach określonych w art. 149b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,

h)

obywatela państwa trzeciego posiadającego status uchodźcy lub objętego ochroną uzupełniającą,

o którym mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1504),

i)

obywatela państwa trzeciego, który przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia się z rodziną i jest członkiem rodziny

cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z nadaniem

mu statusu uchodźcy lub udzieleniem mu ochrony uzupełniającej,

j)

obywatela państwa trzeciego, który ubiega się o przyjęcie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji w rozumieniu

art. 3 pkt 24 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach,

k)

obywatela państwa trzeciego, który został przyjęty na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celach innych niż wykonywanie pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej

lub prawem krajowym i ma prawo do wykonywania pracy oraz posiada dokument pobytowy

wydany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity

wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm., oraz obywatela państwa trzeciego, który został przyjęty na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym;

3)

obywatel państwa trzeciego - obywatela państwa innego niż państwo członkowskie;

4)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederację Szwajcarską;

5)

samorząd zawodu farmaceuty - samorząd zawodu farmaceuty w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1850 oraz z 2023 r. poz. 1972);

6)

sporządzanie produktu leczniczego - czynności przeprowadzane w aptece, w zakresie

i zgodnie z zasadami określonymi w Farmakopei Polskiej lub Farmakopei Europejskiej,

lub innych odpowiednich farmakopeach uznawanych oficjalnie przez państwa członkowskie,

obejmujące sporządzanie leków recepturowych i leków aptecznych oraz przygotowywanie

do podania pacjentowi leku gotowego, polegające na jego przetwarzaniu, odtwarzaniu,

rozdozowywaniu lub przepakowywaniu, w tym czynności polegające na sporządzaniu badanego

produktu leczniczego z przeznaczeniem do badań naukowych oraz eksperymentów medycznych;

7)

usługa farmacji klinicznej - działania na rzecz zwiększenia skuteczności, bezpieczeństwa

i zasadności, w tym ekonomicznej, użycia produktów leczniczych oraz wsparcie lekarza

prowadzącego leczenie w zakresie farmakoterapii, realizowane przez farmaceutę w podmiocie

wykonującym działalność leczniczą na rzecz pacjenta, członków rodziny pacjenta lub

personelu medycznego;

8)

wywiad farmaceutyczny - działanie farmaceuty polegające na uzyskaniu od pacjenta informacji

niezbędnych do wyboru właściwego produktu leczniczego o kategorii dostępności, o której

mowa w art. 23a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2301 oraz z 2023 r. poz. 605, 650, 1859 i 1938), zwanej dalej „ustawą - Prawo farmaceutyczne”, oraz na udzieleniu porady w zakresie stosowania produktów leczniczych lub rekomendacji

konsultacji lekarskiej.

1.

Wykonywanie zawodu farmaceuty ma na celu ochronę zdrowia pacjenta oraz ochronę zdrowia

publicznego i polega na

1)

sprawowaniu opieki farmaceutycznej, o której mowa w ust. 2;

2)

udzielaniu usług farmaceutycznych, o których mowa w ust. 3;

3)

wykonywaniu zadań zawodowych, o których mowa w ust. 4;

4)

wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 5.

2.

Opieka farmaceutyczna to świadczenie zdrowotne w rozumieniu art. 5 pkt 40 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 146), udzielane przez farmaceutę i stanowiące dokumentowany proces, w którym farmaceuta,

współpracując z pacjentem i lekarzem prowadzącym leczenie pacjenta, a w razie potrzeby

z przedstawicielami innych zawodów medycznych, czuwa nad prawidłowym przebiegiem indywidualnej

farmakoterapii, obejmujące

1)

prowadzenie konsultacji farmaceutycznych - w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta

w związku ze stosowaniem produktów leczniczych, wyrobów medycznych, wyposażenia wyrobów

medycznych, systemów i zestawów zabiegowych, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r.

w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr

178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG

i 93/42/EWG

(Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm., oraz wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro i wyposażenia wyrobów medycznych

do diagnostyki in vitro, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 z dnia 5 kwietnia 2017 r.

w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz uchylenia dyrektywy 98/79/WE

i decyzji Komisji 2010/227/UE

(Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 176, z późn. zm., zwanych dalej „wyrobami medycznymi” lub środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego;

2)

wykonywanie przeglądów lekowych wraz z oceną farmakoterapii, z uwzględnieniem problemów

lekowych pacjenta - w celu wykrywania i rozwiązywania problemów lekowych oraz zapewnienia

bezpieczeństwa w procesie farmakoterapii;

3)

opracowywanie indywidualnego planu opieki farmaceutycznej, z uwzględnieniem problemów

lekowych pacjenta - w celu określenia celów terapeutycznych możliwych do osiągnięcia

przez pacjenta stosującego farmakoterapię oraz wskazania sposobów rozwiązywania wykrytych

problemów lekowych, ze szczególnym uwzględnieniem edukacji zdrowotnej, promocji zdrowia

i zdrowego trybu życia oraz profilaktyki zdrowotnej;

4)

wykonywanie badań diagnostycznych określonych w przepisach wydanych na podstawie ust.

7 - w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowanej przez pacjenta farmakoterapii

oraz analizy problemów lekowych występujących u pacjenta, oraz proponowania metod

i badań diagnostycznych;

5)

wystawianie recept w ramach kontynuacji zlecenia lekarskiego.

3.

Usługi farmaceutyczne obejmują

1)

wydawanie z apteki lub punktu aptecznego produktów leczniczych w rozumieniu art. 2

pkt 32 ustawy - Prawo farmaceutyczne i wyrobów medycznych oraz środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego

w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 43 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności

i żywienia

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1448), połączone z udzielaniem informacji i porad dotyczących działania i stosowania oraz

przechowywania tych produktów, środków lub wyrobów medycznych;

2)

sporządzanie produktów leczniczych połączone z oceną ich jakości, w tym trwałości;

3)

przeprowadzanie wywiadu farmaceutycznego;

4)

udzielanie porady farmaceutycznej w celu zapewnienia prawidłowego stosowania produktu

leczniczego, wyrobu medycznego lub środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

w szczególności w zakresie wydania właściwego produktu leczniczego wydawanego bez

przepisu lekarza, przekazania informacji dotyczących właściwego stosowania, w tym

dawkowania i możliwych interakcji z innymi produktami leczniczymi lub pożywieniem,

wydawanego produktu, wyrobu lub środka oraz prawidłowego używania wyrobów medycznych;

5)

czynności wykonywane w aptece szpitalnej lub zakładowej w zakresie

a)

sporządzania pozajelitowych leków recepturowych i aptecznych, w tym preparatów do

żywienia pozajelitowego,

b)

sporządzania preparatów do żywienia dojelitowego,

c)

przygotowywania leków w dawkach indywidualnych, w tym antybiotyków pozajelitowych,

leków cytostatycznych oraz produktów leczniczych terapii zaawansowanej - wyjątków

szpitalnych,

d)

sporządzania produktów leczniczych radiofarmaceutycznych,

e)

przygotowywania roztworów do hemodializy i dializy dootrzewnowej

- oraz monitorowanie warunków sporządzania lub przygotowywania takich leków lub preparatów;

6)

wykonywanie pomiaru ciśnienia krwi;

7)

usługi farmacji klinicznej.

4.

Zadania zawodowe farmaceuty obejmują

1)

udział w racjonalizacji farmakoterapii, w tym udział w pracach komitetu terapeutycznego

oraz innych zespołów powołanych przez podmioty wykonujące działalność leczniczą;

2)

uczestniczenie w badaniach klinicznych, w tym w badaniach prowadzonych w szpitalu

jako członek zespołu badawczego;

3)

przyjmowanie do hurtowni farmaceutycznej produktów, wyrobów lub środków, o których

mowa w ust. 3 pkt 1, od uprawnionych podmiotów, wydawanie ich uprawnionym podmiotom

z hurtowni farmaceutycznej, sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem w hurtowni farmaceutycznej

wymagań Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej, o której mowa w art. 2 pkt 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne;

4)

kierowanie apteką, punktem aptecznym, działem farmacji szpitalnej, zespołem farmacji

klinicznej lub hurtownią farmaceutyczną;

5)

sprawowanie nadzoru nad gospodarką produktami leczniczymi oraz wyrobami medycznymi

w podmiocie wykonującym działalność leczniczą;

6)

zarządzanie produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi w oddziale szpitalnym;

7)

organizowanie w podmiotach leczniczych zaopatrzenia w produkty lecznicze, środki spożywcze

specjalnego przeznaczenia żywieniowego i wyroby medyczne obejmujące

a)

materiały opatrunkowe,

b)

jednorazowe jałowe i niejałowe wyroby medyczne do implantacji wraz z jednorazowym

jałowym i niejałowym oprzyrządowaniem do ich implantacji,

c)

jednorazowe jałowe wyroby medyczne do przygotowania i podawania produktów leczniczych,

preparatów krwiopochodnych oraz płynów dializacyjnych

- połączone z uczestniczeniem w prowadzonej w tych podmiotach gospodarce tymi materiałami

i wyrobami;

8)

nadzór nad czynnościami wykonywanymi w aptece przez studenta kierunku farmacja albo

przez technika farmaceutycznego w zakresie czynności, których technik nie może wykonywać

samodzielnie;

9)

nadzór nad przyjmowaniem, przechowywaniem i wydawaniem produktów leczniczych i wyrobów

medycznych;

10)

monitorowanie warunków zapewniających jakość i bezpieczeństwo stosowania znajdujących

się w obrocie produktów lub wyrobów, o których mowa w ust. 3 pkt 1, oraz ich zabezpieczanie

w procedurach wycofywania i wstrzymywania określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 121 ust. 5 ustawy - Prawo farmaceutyczne;

11)

sprawowanie nadzoru nad jakością i bezpieczeństwem stosowania produktów leczniczych

lub środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub użytkowania wyrobów

medycznych, w tym nadzoru nad rezerwami strategicznymi oraz zapasami medycznymi gromadzonymi

w celu zabezpieczenia potrzeb mobilizacyjnych i wojennych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

12)

uczestnictwo w wytwarzaniu i badaniu produktów leczniczych, w tym pełnienie funkcji

Osoby Wykwalifikowanej w rozumieniu art. 2 pkt 21c ustawy - Prawo farmaceutyczne lub Osoby Kompetentnej w rozumieniu art. 2 pkt 21a tej ustawy;

13)

zgłaszanie właściwym organom działań niepożądanych produktów leczniczych, incydentów

medycznych, niepożądanych odczynów poszczepiennych, ciężkich działań niepożądanych

produktów kosmetycznych oraz podejrzenia lub stwierdzenia zatrucia produktem biobójczym;

14)

prowadzenie działalności profilaktycznej, edukacyjnej oraz działalności na rzecz promocji

zdrowia;

15)

przeprowadzanie analiz farmakoekonomicznych;

16)

prowadzenie terapii monitorowanej stężeniami leków;

17)

prowadzenie przez farmaceutę apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego w ramach

jednoosobowej działalności gospodarczej lub jako wspólnik spółki jawnej lub wspólnik

(partner) spółki partnerskiej, której przedmiotem działalności jest prowadzenie aptek.

5.

Wykonywanie zawodu farmaceuty obejmuje także

1)

prowadzenie działalności dydaktycznej w uczelniach prowadzących studia na kierunku

farmacja oraz badań naukowych i prac rozwojowych w dyscyplinie naukowej - nauki farmaceutyczne;

2)

zatrudnienie w Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej, w ramach którego wykonuje się

czynności nadzoru określone w art. 108 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne;

3)

zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej

ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub urzędach te podmioty obsługujących, w ramach którego wykonuje się czynności związane

z obrotem i wydawaniem produktów, środków lub wyrobów, o których mowa w ust. 3 pkt

1;

4)

zatrudnienie w jednostkach podległych ministrowi właściwemu do spraw zdrowia lub przez

niego nadzorowanych - na stanowisku związanym z wykonywaniem zawodu farmaceuty;

5)

zatrudnienie, w ramach którego są wykonywane czynności związane z dopuszczaniem lub

wprowadzaniem do obrotu lub użytkowania produktów lub wyrobów, o których mowa w ust.

3 pkt 1, ich refundacją, taryfikacją lub kontrolą obrotu nimi oraz związane z realizacją

polityki lekowej;

6)

zatrudnienie lub pełnienie służby wojskowej w urzędzie obsługującym Ministra Obrony

Narodowej, w jednostkach organizacyjnych jemu podległych lub przez niego nadzorowanych,

w ramach których wykonuje się czynności nadzoru określone w art. 118 ust. 1 ustawy

- Prawo farmaceutyczne na stanowiskach wymagających posiadania tytułu zawodowego farmaceuty;

7)

pełnienie funkcji z wyboru w samorządzie zawodu farmaceuty;

8)

zatrudnienie lub pełnienie służby w urzędzie obsługującym Ministra Sprawiedliwości

lub w jednostkach organizacyjnych jemu podległych lub przez niego nadzorowanych, na

stanowiskach wymagających posiadania tytułu zawodowego farmaceuty, w ramach których

wykonuje się czynności nadzoru nad wytwarzaniem i obrotem produktami leczniczymi i

wyrobami medycznymi.

6.

Usługi farmaceutyczne, o których mowa w ust. 3 pkt 3 i 4, mogą być udzielane przez

farmaceutę przy użyciu systemów teleinformatycznych lub środków komunikacji elektronicznej.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz badań diagnostycznych,

które mogą być wykonywane przez farmaceutę sprawującego opiekę farmaceutyczną, uwzględniając

potrzeby pacjentów, ich bezpieczeństwo oraz możliwości lokalowe i techniczne, którymi

dysponują apteki ogólnodostępne.

1.

Kwalifikacje do wykonywania zawodu farmaceuty posiada osoba, która

1)

rozpoczęła po roku akademickim 2018/2019 studia przygotowujące do wykonywania zawodu

farmaceuty, prowadzone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

i nauce

(Dz. U. z 2023 r. poz. 742, z późn. zm., obejmujące sześciomiesięczną praktykę zawodową w aptece, i uzyskała tytuł magistra

farmacji albo

2)

rozpoczęła przed dniem 1 października 2019 r. w Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej

pięcioletnie studia na kierunku farmacja, obejmujące co najmniej sześciomiesięczną

praktykę zawodową w aptece, i uzyskała tytuł magistra farmacji, albo

3)

ukończyła przed dniem 1 maja 2004 r. w Rzeczypospolitej Polskiej czteroletnie lub

pięcioletnie studia na kierunku farmacja i uzyskała tytuł magistra farmacji, albo

4)

posiada dyplom wydany przez państwo inne niż państwo członkowskie, potwierdzający

ukończenie co najmniej pięcioletnich studiów na kierunku farmacja, obejmujących co

najmniej sześciomiesięczną praktykę zawodową w aptece, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równoważny z dyplomem i tytułem magistra farmacji uzyskiwanym w Rzeczypospolitej

Polskiej zgodnie z przepisami o szkolnictwie wyższym i nauce oraz potwierdzający,

że spełnione zostały minimalne wymagania dotyczące kształcenia określone w przepisach

prawa Unii Europejskiej, albo

5)

posiada kwalifikacje uzyskane w państwie członkowskim potwierdzające ukończenie kształcenia

spełniającego wymagania określone w przepisach prawa Unii Europejskiej oraz potwierdzone

dokumentami określonymi wwykazie, o którym mowa w ust. 2, oraz wymienionymi w ust.

3, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej przez Naczelną Radę Aptekarską, zwaną dalej

„NRA”, albo

6)

posiada kwalifikacje, o których mowa w ust. 5, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej

przez NRA na podstawie przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych uzyskanych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej, albo

7)

posiada dyplom farmaceuty wydany w innym państwie niż państwo członkowskie, poświadczający

ukończenie co najmniej pięcioletnich studiów i świadectwo złożenia Farmaceutycznego

Egzaminu Weryfikacyjnego, zwanego dalej „FEW”, o którym mowa w art. 6.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów

wydanych w państwach członkowskich, potwierdzających posiadanie kwalifikacji do wykonywania

w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu farmaceuty przez obywateli państw członkowskich,

uwzględniając w szczególności nazwy dyplomów, świadectw i innych dokumentów oraz oznaczenie

podmiotów wydających te dokumenty.

3.

Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie

kwalifikacji do wykonywania zawodu farmaceuty, określonymi w wykazie, o którym mowa

w ust. 2, uważa się dyplom, świadectwo lub inny dokument wydany przez państwo członkowskie,

jeżeli kształcenie zostało rozpoczęte przed dniem

1)

1 października 1987 r. - w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Greckiej, Królestwie Hiszpanii, Republice Francuskiej, Republice

Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii

i Irlandii Północnej, Republice Portugalii lub Królestwie Niderlandów,

2)

11 marca 1990 r. - w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

3)

3 października 1990 r. - w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument potwierdzający kwalifikacje farmaceuty uprawnia do wykonywania zawodu

farmaceuty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych zasadach co dokument

potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje wydany przez odpowiednie władze lub organizacje

Republiki Federalnej Niemiec,

4)

25 czerwca 1991 r. - w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

5)

20 sierpnia 1991 r. - w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

6)

21 sierpnia 1991 r. - w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

7)

8 października 1991 r. - w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji,

8)

1 stycznia 1993 r. - w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej,

9)

1 listopada 1993 r. - w Republice Włoskiej,

10)

1 stycznia 1994 r. - w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji,

Królestwie Norwegii lub Republice Islandii,

11)

1 maja 1995 r. - w Księstwie Liechtensteinu,

12)

1 czerwca 2002 r. - w Konfederacji Szwajcarskiej,

13)

1 maja 2004 r. - w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

14)

1 stycznia 2007 r. - w Republice Bułgarii lub Rumunii,

15)

1 lipca 2013 r. - w Republice Chorwacji

- a do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu dołączone zostało zaświadczenie wydane

przez właściwe organy państwa członkowskiego, potwierdzające, że osoba posługująca

się tymi dokumentami wykonywała w tym państwie zawód farmaceuty przez okres co najmniej

3 kolejnych lat w okresie 5 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

4.

W przypadku farmaceuty będącego obywatelem państwa członkowskiego, którego dyplom,

świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji do wykonywania

zawodu farmaceuty nie odpowiadają dokumentom określonym wwykazie, o którym mowa w

ust. 2, kwalifikacje są uznawane przez NRA po przedstawieniu zaświadczenia wydanego

przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego, że kwalifikacje zostały

uzyskane po odbyciu kształcenia zgodnego z przepisami prawa Unii Europejskiej.

5.

W przypadku farmaceuty będącego obywatelem państwa członkowskiego

1)

który nie spełnia warunku dotyczącego wykonywania zawodu farmaceuty przez okres co

najmniej 3 kolejnych lat w okresie 5 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 3, lub

2)

posiadającego dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji

do wykonywania zawodu farmaceuty, uzyskany w państwie innym niż państwo członkowskie

oraz zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe w zawodzie farmaceuty

uzyskane na terytorium państwa członkowskiego, które uznało to potwierdzenie kwalifikacji

zawodowych farmaceuty zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło

uzyskane doświadczenie zawodowe

- stosuje się przepisy ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 334).

1.

Uznania kwalifikacji farmaceuty uzyskanych w państwie niebędącym państwem członkowskim

dokonuje na wniosek wnioskodawcy dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych, zwanego dalej

„CEM”, po złożeniu FEW.

2.

Uzyskanie wyniku pozytywnego FEW potwierdza uznanie kwalifikacji zawodowych uzyskanych

wskutek ukończenia kształcenia spełniającego minimalne wymagania dotyczące kształcenia

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej.

3.

FEW odbywa się dwa razy do roku, zgodnie z regulaminem porządkowym FEW, o którym mowa

w art. 11 ust. 2, w miejscach i terminach ustalonych przez dyrektora CEM, z uwzględnieniem

terminów, o których mowa w ust. 5.

4.

Do FEW może przystąpić osoba, która uzyskała w państwie niebędącym państwem członkowskim

dyplom farmaceuty uprawniający w tym państwie do wykonywania zawodu farmaceuty po

ukończeniu co najmniej pięcioletnich studiów.

5.

Osoba zamierzająca przystąpić do FEW składa do dyrektora CEM wniosek o przystąpienie

do FEW do dnia

1)

28 lutego roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 15 maja do dnia 15 czerwca;

2)

31 lipca roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 15 października do dnia 15 listopada.

6.

Do terminów, o których mowa w ust. 5, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2024 r. poz. 572). W przypadku awarii strony internetowej CEM trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej

dokonanie zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem terminów, o których mowa w ust.

5, termin ten przedłuża się z urzędu o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia.

7.

Wniosek o przystąpienie do FEW jest generowany w systemie teleinformatycznym CEM po

wprowadzeniu przez wnioskodawcę do formularza na stronie internetowej CEM danych wymienionych

w ust. 8. Wnioskodawca po pobraniu i wydrukowaniu wniosku podpisuje go własnoręcznie,

a następnie składa do dyrektora CEM.

8.

Wniosek o przystąpienie do FEW zawiera następujące dane wnioskodawcy

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz państwo wydania;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

adres poczty elektronicznej i adres do korespondencji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a także, jeżeli posiada, numer telefonu;

7)

numer i datę wydania dyplomu farmaceuty;

8)

nazwę, państwo, miejscowość i siedzibę uczelni, w której wnioskodawca ukończył studia

na kierunku farmacja, oraz datę ich ukończenia.

9.

Do wniosku o przystąpienie do FEW wnioskodawca dołącza dyplom farmaceuty.

10.

Dyplom, o którym mowa w ust. 9, spełnia następujące warunki

1)

został zalegalizowany przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej właściwego dla państwa,

na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom,

albo

2)

na dyplomie lub jego duplikacie umieszczono albo dołączono do tego dokumentu apostille,

jeżeli dyplom został wydany przez uprawniony organ właściwy dla państwa będącego stroną

Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej

w Hadze dnia 5 października 1961 r.

(Dz. U. z 2005 r. poz. 938 i 939), na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom.

11.

Dyplom, o którym mowa w ust. 9, wydany w innym języku niż język polski dołącza się

wraz z tłumaczeniem na język polski sporządzonym przez tłumacza przysięgłego prowadzącego

działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim.

12.

Wnioskodawca zamiast oryginału dyplomu, o którym mowa w ust. 9, może złożyć jego odpis

poświadczony przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika wnioskodawcy

będącego adwokatem albo radcą prawnym.

13.

Wnioskodawca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości określonej w przepisach wydanych

na podstawie art. 11 ust. 1, nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku.

14.

Opłata egzaminacyjna stanowi dochód budżetu państwa.

15.

Opłata egzaminacyjna jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM. Opłatę

uiszcza się niezwłocznie po złożeniu wniosku o przystąpienie do FEW, nie później niż

w terminie 5 dni roboczych od dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 5.

16.

W przypadku

1)

niewniesienia opłaty egzaminacyjnej albo wniesienia jej w wysokości niższej niż należna,

2)

stwierdzenia innych niż w pkt 1 braków formalnych we wniosku o przystąpienie do FEW

lub jego załącznikach

- dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych pocztą elektroniczną

na adres wskazany we wniosku o przystąpienie do FEW. Przepisy art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się z zastrzeżeniem, że w przypadku bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia

braków formalnych dotknięte nimi zgłoszenie do FEW traktuje się jako niezłożone.

17.

Dyrektor CEM zawiadamia wnioskodawcę o miejscu i terminie przeprowadzenia FEW oraz

nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane na adres wskazany we wniosku

o przystąpienie do FEW nie później niż 14 dni przed terminem przeprowadzenia danego

FEW.

1.

FEW składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2.

Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM.

3.

Kandydatów do Komisji Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy polskich uczelni

prowadzących kształcenie na kierunku farmacja i wojewodowie.

4.

Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

5.

Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

6.

W celu przeprowadzenia FEW w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM wyznacza

spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne i ich przewodniczących.

7.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia FEW w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

8.

Powody wyłączenia określone w ust. 7 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania małżeństwa lub

przysposobienia.

9.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem FEW składają dyrektorowi CEM

pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z żadnym

ze zgłaszających się do FEW przed tym Zespołem Egzaminacyjnym w stosunku, o którym

mowa w ust. 7, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

10.

Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;

3)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 9.

11.

Członkom Zespołów Egzaminacyjnych oraz komisji, o której mowa w art. 10 ust. 2, przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu Egzaminacyjnego albo tej komisji, w

wysokości nie wyższej niż 500 zł dla przewodniczącego i nie wyższej niż 300 zł dla

członka;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności tego Zespołu Egzaminacyjnego albo

tej komisji, bez zachowania prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania FEW w

dniu roboczym.

12.

Tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 11 pkt 1, oraz zwrotu kosztów, o

których mowa w ust. 11 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.

1.

FEW składany jest w formie pisemnych testów opracowanych na każdy termin egzaminu

przez dyrektora CEM w porozumieniu z przedstawicielami polskich uczelni prowadzących

kształcenie na kierunku farmacja w zakresie zagadnień objętych standardem kształcenia

przygotowującego do wykonywania zawodu farmaceuty.

2.

Pytania testowe FEW obejmują zagadnienia objęte standardem kształcenia przygotowującym

do wykonywania zawodu farmaceuty.

3.

Testy i pytania testowe FEW są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane

w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom innym niż uczestniczące w ich opracowywaniu,

przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu, przeprowadzające FEW lub sprawujące

nadzór nad jego przeprowadzeniem.

4.

Testy i pytania testowe FEW mogą być udostępnione wyłącznie zdającemu egzamin, na

jego wniosek, po ich wykorzystaniu w FEW. Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania

testowe w drodze ich okazania w siedzibie CEM. Zakazane jest wynoszenie poza siedzibę

CEM udostępnianych testów i pytań testowych oraz ich reprodukowanie, kopiowanie jakąkolwiek

techniką lub przepisywanie. W przypadku naruszenia tego zakazu udostępnianie zostaje

przerwane. Przebieg udostępniania może być monitorowany za pomocą urządzeń rejestrujących

obraz i dźwięk.

5.

Udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 902) podlegają wyłącznie pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane

na potrzeby FEW, po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia tego egzaminu.

6.

Zarejestrowany obraz i dźwięk związany z przebiegiem FEW lub udostępnianiem testów

i pytań testowych podlega archiwizacji przez okres 3 miesięcy od dnia powstania zapisu.

Pracownicy CEM oraz inne osoby przeprowadzające lub nadzorujące FEW uzyskują dostęp

do zarchiwizowanych materiałów w zakresie realizacji ich ustawowych zadań po otrzymaniu

upoważnienia wydanego przez administratora danych.

1.

Zgłaszający się do FEW przedstawia bezpośrednio przed egzaminem Zespołowi Egzaminacyjnemu,

o którym mowa w art. 7 ust. 6, dokument potwierdzający tożsamość. W przypadku braku

dokumentu potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się nie może on przystąpić do FEW.

2.

FEW polega na rozwiązaniu odpowiedniego testu składającego się z 200 pytań zawierających

5 odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź

uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, zaznaczenia nieprawidłowej odpowiedzi

albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

3.

Przebieg FEW może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,

o czym zgłaszającego się do FEW informuje się w zawiadomieniu, o którym mowa w art.

6 ust. 17, lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.

4.

Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania FEW zdający

nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać

z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie

tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania

zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.

5.

W przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.

4, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 7 ust. 6, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje ten

fakt wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziny przerwania egzaminu w protokole

egzaminacyjnym.

6.

W przypadku stwierdzenia po zakończeniu FEW, na podstawie analizy obrazu i dźwięku

zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa

w ust. 3, że zdający naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4, lub rozwiązał test niesamodzielnie,

przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 7 ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego i odnotowuje ten fakt wraz ze wskazaniem przyczyny w protokole egzaminacyjnym.

7.

O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę zdyskwalifikowaną.

8.

Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do FEW w kolejnym najbliższym terminie

egzaminu przypadającym po dniu dyskwalifikacji.

1.

Zdający FEW w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio po jego

zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie do

pytania testowego wykorzystanego podczas FEW. Zastrzeżenie składa się dyrektorowi

CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.

2.

Zastrzeżenie rozpatruje w terminie 7 dni od dnia, w którym odbył się FEW, komisja

powołana przez dyrektora CEM spośród osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet

dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia wniesionych zastrzeżeń. Osoby te są zgłaszane

przez rektorów polskich uczelni prowadzących kształcenie na kierunku farmacja. W przypadku

uznania zastrzeżenia komisja unieważnia pytanie testowe objęte zastrzeżeniem. Rozstrzygnięcie

to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów z testu. Za

unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.

3.

Rozstrzygnięcie, o którym mowa w ust. 2, jest nieważne, jeżeli następuje niezgodnie

z warunkami określonymi w ust. 2. Dyrektor CEM stwierdza nieważność rozstrzygnięcia

w drodze zarządzenia nie później niż w terminie 3 dni od dnia przekazania przez komisję

informacji o unieważnieniu pytania testowego.

4.

Pozytywny wynik FEW uzyskuje zdający, który uzyskał co najmniej 60% maksymalnej liczby

punktów z testu. Wynik FEW nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

Osoba, która nie uzyskała pozytywnego wyniku FEW, może przystąpić ponownie do egzaminu

w innym terminie.

6.

Osobie, która uzyskała pozytywny wynik FEW, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia

FEW w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu. Podpis dyrektora CEM umieszczony

na świadectwie może być odwzorowany mechanicznie. Wynik egzaminu danej osoby jest

jej udostępniany na stronie internetowej CEM. Na wniosek tej osoby dyrektor CEM wydaje

odpłatnie duplikat świadectwa złożenia FEW albo odpis takiego świadectwa albo dokonuje

jego wymiany. Opłata za te czynności wynosi 50 zł. Opłaty nie wnosi się w przypadku,

gdy wymiana wynika z błędu CEM.

7.

W przypadku rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu FEW lub nieprzewidzianych

sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie FEW dyrektor CEM na wniosek członka Zespołu

Egzaminacyjnego, o którym mowa w art. 7 ust. 6, zdającego albo z urzędu unieważnia

FEW w stosunku do wszystkich albo poszczególnych zdających.

8.

Dyrektor CEM podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia FEW w terminie 14 dni

od dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie.

9.

O rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 7, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę,

która złożyła wniosek, o którym mowa w ust. 7.

10.

Komunikat o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 7, dyrektor CEM zamieszcza na stronie

internetowej CEM, a osobie, której egzamin został unieważniony, przekazuje rozstrzygnięcie

za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, wykorzystując adres poczty elektronicznej,

o którym mowa w art. 6 ust. 8 pkt 6.

11.

Zdający, który wystąpił z wnioskiem, oraz osoba, której unieważniono FEW, w terminie

7 dni od dnia przekazania informacji o unieważnieniu w sposób, o którym mowa w ust.

10, może złożyć na piśmie albo za pośrednictwem ePUAP odwołanie do ministra właściwego

do spraw zdrowia. Odwołanie składa się za pośrednictwem dyrektora CEM. Dyrektor CEM

przekazuje odwołanie wraz ze swym stanowiskiem ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje ostateczne rozstrzygnięcie w terminie 7

dni od dnia otrzymania odwołania.

13.

Unieważnienie FEW powoduje, że traktuje się go jako niebyły. W przypadku unieważnienia

FEW z przyczyn nieleżących po stronie zdającego CEM dokonuje zwrotu opłaty, o której

mowa w art. 6 ust. 13.

14.

Do rozstrzygnięć i postępowania, o których mowa w ust. 7-13, nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw,

sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy

oraz sprostowań.

15.

Dokumentacja dotycząca FEW jest przechowywana przez CEM zgodnie z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 164).

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu pytań FEW, biorąc pod uwagę minimalne

wymagania dotyczące kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej oraz

standardy kształcenia,

2)

tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 1, i

komisji, o której mowa w art. 10 ust. 2,

3)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 9,

4)

sposób i tryb przeprowadzania FEW,

5)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 6 ust. 13,

6)

wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczących Zespołów Egzaminacyjnych, o

których mowa w art. 7 ust. 6, oraz komisji, o której mowa w art. 10 ust. 2,

7)

wzór świadectwa złożenia FEW,

8)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa złożenia FEW oraz

sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 10 ust. 6,

9)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM wymiany świadectwa złożenia FEW oraz sposób uiszczania

opłaty, o której mowa w art. 10 ust. 6

- mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które zgłaszający się do FEW powinien

posiadać, oraz uwzględniając prawidłowe przygotowanie i przebieg FEW oraz zachowanie

bezstronności pracy Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w art. 7 ust. 6, i komisji,

o której mowa w art. 10 ust. 2, nakład ich pracy, a także konieczność zapewnienia

prawidłowego tworzenia dokumentacji dotyczącej złożenia FEW i koszty organizacji FEW.

2.

Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy FEW, zatwierdzany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

1.

Praktykę zawodową odbywa się w aptece, która uzyskała pozytywne opinie

1)

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, a w odniesieniu do aptek zakładowych utworzonych

w podmiotach leczniczych, dla których podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej

- Naczelnego Inspektora Farmaceutycznego Wojska Polskiego,

2)

okręgowej rady aptekarskiej właściwej ze względu na siedzibę apteki

- wydane na wniosek uczelni prowadzącej kształcenie na kierunku farmacja.

2.

Opinia, o której mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględnia spełnianie warunków do prowadzenia

apteki w zakresie umożliwiającym realizację programu praktyki zawodowej. Opinia, o

której mowa w ust. 1 pkt 2, dotyczy oceny opiekuna w zakresie prowadzenia zajęć w

ramach praktyki zawodowej.

3.

Praktykę zawodową odbywa się na podstawie skierowania uczelni w ramach ustalonego

przez nią harmonogramu i czasu jej odbywania w wymiarze maksymalnym 40 godzin tygodniowo,

zgodnie z programem praktyki zawodowej.

4.

Osoba odbywająca praktykę zawodową wykonuje czynności fachowe wynikające z programu

praktyki zawodowej pod bezpośrednim nadzorem opiekuna. Opiekunem może być kierownik

apteki lub wyznaczony przez niego farmaceuta zatrudniony w aptece, w której jest odbywana

praktyka. Opiekunem jest osoba, która posiada co najmniej pięcioletni staż pracy w

aptece lub co najmniej dwuletni staż pracy w aptece i specjalizację z farmacji aptecznej,

szpitalnej lub klinicznej.

5.

Opiekun praktyki zawodowej dokumentuje jej przebieg w dzienniku praktyki zawodowej.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

praktyki zawodowej w aptece, sposób jej odbywania oraz wzór dziennika praktyki zawodowej,

uwzględniając konieczność zapewnienia wiedzy i umiejętności niezbędnych do samodzielnego

wykonywania zawodu farmaceuty.

1.

Prawo wykonywania zawodu farmaceuty w odniesieniu do osoby, która posiada kwalifikacje,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-3, przyznaje w drodze uchwały okręgowa rada aptekarska

właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu farmaceuty, a w odniesieniu

do osoby, która posiada kwalifikacje, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4-7 i ust.

4 - NRA, w przypadku gdy osoba ta

1)

posiada kwalifikacje określone w art. 5;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu farmaceuty, potwierdzony orzeczeniem

lekarskim;

4)

wykazuje nienaganną postawę etyczną i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię

prawidłowego wykonywania zawodu farmaceuty oraz przestrzegania zasad etyki i deontologii

opracowanych przez Krajowy Zjazd Aptekarzy na podstawie art. 37 pkt 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich;

5)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

6)

posiada znajomość języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie koniecznym do wykonywania

zawodu farmaceuty;

7)

korzysta z pełni praw publicznych.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się za spełniony, jeżeli wnioskodawca

ukończył studia na kierunku farmacja w języku polskim lub uzyskał świadectwo dojrzałości

po zdaniu egzaminu dojrzałości w języku polskim albo uzyskał inny dokument potwierdzający

znajomość języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania

zawodu farmaceuty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności gdy znajomość

języka polskiego jest potwierdzona pozytywnym złożeniem egzaminu zorganizowanego i

przeprowadzonego przez NRA.

3.

NRA dokonuje oceny dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego, biorąc

pod uwagę wymagany zakres znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie konieczny

do wykonywania zawodu farmaceuty, określony w przepisach wydanych na podstawie ust.

6.

4.

Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 2, ponosi osoba zdająca, a wpływy z tego tytułu

stanowią przychód Naczelnej Izby Aptekarskiej, zwanej dalej „NIA”. Wysokość opłaty

nie może być wyższa niż 30% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego w roku poprzedzającym rok,

w którym wnioskodawca wnosi opłatę za egzamin, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”.

5.

Pozytywne złożenie egzaminu potwierdza zaświadczenie wystawione przez NRA.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie konieczny do wykonywania zawodu

farmaceuty,

2)

sposób przeprowadzania i potwierdzania pozytywnego złożenia egzaminu, o którym mowa

w ust. 2, w tym wzór zaświadczenia o pozytywnym złożeniu egzaminu ze znajomości języka

polskiego,

3)

wysokość opłaty za egzamin, o którym mowa w ust. 2

- uwzględniając zakres uprawnień zawodowych określonych w art. 4, prawidłowe przygotowanie

i przebieg egzaminu, o którym mowa w ust. 2, oraz koszty jego przeprowadzenia.

1.

Prawo wykonywania zawodu farmaceuty w odniesieniu do obywatela państwa trzeciego posiadającego

dyplom, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, przyznaje się pod warunkiem, że dyplom

został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz pod warunkiem, że spełnione zostały minimalne wymagania dotyczące kształcenia

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej. Przepisy art. 15-18 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli obywatel państwa trzeciego spełniający warunki, o których mowa w art. 13 oraz

w ust. 1, nie wykonywał zawodu farmaceuty przez okres dłuższy niż 5 lat w okresie

ostatnich 6 lat, ma obowiązek odbyć przeszkolenie uzupełniające, o którym mowa w art.

37.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu farmaceuty osoba, która posiada kwalifikacje,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-3, przedstawia

1)

dokumenty potwierdzające posiadanie tych kwalifikacji;

2)

orzeczenie lekarskie potwierdzające posiadanie stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie

zawodu farmaceuty;

3)

dokument potwierdzający znajomość języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie koniecznym

do wykonywania zawodu farmaceuty, z uwzględnieniem art. 13 ust. 2;

4)

oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;

5)

oświadczenie o korzystaniu z pełni praw publicznych;

6)

oświadczenie, że nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego oraz umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu farmaceuty osoba, która posiada kwalifikacje,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4-7 oraz ust. 4, przedstawia

1)

dokumenty zawierające następujące informacje: imię (imiona) i nazwisko, obywatelstwo

(obywatelstwa), adres do korespondencji, datę i miejsce urodzenia, posiadane przez

nią kwalifikacje oraz informacje odnoszące się do wykonywania zawodu farmaceuty;

2)

dokumenty potwierdzające posiadanie tych kwalifikacji;

3)

oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych;

4)

orzeczenie lekarskie potwierdzające posiadanie stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie

zawodu farmaceuty;

5)

dokument potwierdzający znajomość języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie koniecznym

do wykonywania zawodu farmaceuty, z uwzględnieniem art. 13 ust. 2;

6)

oświadczenie o korzystaniu z pełni praw publicznych;

7)

oświadczenie, że nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego oraz umyślne przestępstwo skarbowe.

3.

NRA oraz okręgowe rady aptekarskie zapewniają poufność wymienianych informacji oraz

stosują przepisy dotyczące ochrony danych osobowych.

4.

Zabezpieczenia stosowane przez NRA oraz okręgowe rady aptekarskie w celu ochrony danych

osobowych polegają co najmniej na

1)

dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne

upoważnienie wydane przez administratora danych;

2)

pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania

ich w tajemnicy.

5.

W stosunku do osoby będącej obywatelem państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita

Polska lub obywatela polskiego przybywającego z takiego państwa za wystarczające w

zakresie spełniania wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1

1)

pkt 3 - uznaje się dokumenty odnoszące się do stanu zdrowia, wymagane do wykonywania

zawodu farmaceuty w państwie członkowskim, którego farmaceuta jest obywatelem lub

z którego przybywa; jeżeli w tym państwie dokumenty tego rodzaju nie są wymagane,

za wystarczające uważa się dokumenty wydane w tym państwie, odpowiadające dokumentom

wydawanym w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

pkt 4 - uznaje się dokumenty wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego,

którego farmaceuta jest obywatelem lub z którego przybywa, potwierdzające, że obowiązujące

w tym państwie wymagania dotyczące postawy etycznej do wykonywania zawodu farmaceuty

zostały spełnione, a w szczególności, że nie zostało zawieszone lub odebrane prawo

wykonywania zawodu farmaceuty oraz że osoba ta nie była prawomocnie skazana za umyślne

przestępstwo z oskarżenia publicznego; jeżeli w tym państwie nie wydaje się dokumentu

potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4, za wystarczające

uznaje się złożenie oświadczenia przed Prezesem NRA.

6.

Dokumenty, o których mowa w ust. 5, są ważne 3 miesiące od dnia ich wystawienia.

1.

Farmaceuta, w stosunku do którego podjęta została uchwała przez NRA albo okręgową

radę aptekarską o przyznaniu prawa wykonywania zawodu farmaceuty, składa ślubowanie

w języku polskim.

2.

Okręgowa rada aptekarska właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu

farmaceuty, a w przypadku obywatela państwa członkowskiego - NRA, informuje farmaceutę

o terminie ślubowania. Ślubowanie odbywa się bez zbędnej zwłoki.

3.

Ślubowanie składane przez farmaceutę w brzmieniu: „Ślubuję uroczyście w swej pracy

farmaceuty sumiennie, gorliwie i z należytą starannością wykonywać swoje obowiązki,

mając zawsze na uwadze dobro pacjenta, wymogi etyki zawodowej i obowiązujące prawo,

a także zachować tajemnicę zawodową, zaś w postępowaniu swoim kierować się zasadami

godności, uczciwości i słuszności.” odbiera prezes właściwej okręgowej rady aptekarskiej

albo Prezes NRA. W przypadku nieobecności prezesa właściwej okręgowej rady aptekarskiej

albo Prezesa NRA ślubowanie odbiera wskazany wiceprezes okręgowej rady aptekarskiej

albo wiceprezes NRA.

1.

Okręgowa rada aptekarska, a w przypadku obywatela państwa członkowskiego innego niż

obywatel polski - NRA, niezwłocznie po złożeniu ślubowania, o którym mowa w art. 16,

wydaje farmaceucie dokument „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty”.

2.

Dokument „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty” zawiera

1)

nazwę dokumentu - „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty” i odpowiednio nazwę dokumentu

w języku angielskim;

2)

numer prawa wykonywania zawodu;

3)

datę uzyskania prawa wykonywania zawodu;

4)

wskazanie organu przyznającego prawo wykonywania zawodu;

5)

imię (imiona) i nazwisko farmaceuty;

6)

tytuł zawodowy;

7)

wizerunek twarzy farmaceuty, zgodny z zasadami określonymi w ustawie z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 671 oraz z 2023 r. poz. 1234 i 1941);

8)

numer seryjny dokumentu;

9)

adnotację o treści: „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty jest dokumentem uprawniającym

do wykonywania zawodu farmaceuty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.”;

10)

adnotację o treści: „Aktualne informacje dotyczące prawa wykonywania zawodu farmaceuty

znajdują się w rejestrze farmaceutów.”;

11)

wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej;

12)

dwuwymiarowy kod graficzny;

13)

elementy zabezpieczające przed podrobieniem i sfałszowaniem.

3.

Dokument „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty” w postaci elektronicznej

1)

zawiera dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1-7 oraz 9;

2

opatrzony jest kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo kwalifikowaną pieczęcią

elektroniczną.

2

jest opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną

albo zaawansowaną pieczęcią elektroniczną.

3a.

Minister właściwy do spraw zdrowia może upoważnić Naczelną Radę Aptekarską do wykonania

w jego imieniu zadań określonych w art. 14, art. 18, art. 34 ust. 2 i 3, art. 35, art. 36 ust. 1 i art. 37-39 ustawy

z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 564).

3b

Dokument „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty” w przypadku osób posiadających obywatelstwo

polskie może być udostępniany w postaci dokumentu mobilnego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel

(Dz. U. poz. 1234).

3c

Dokument „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty” udostępniany w postaci dokumentu mobilnego,

o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o aplikacji mObywatel, zawiera dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1-7 i 9.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii NRA, określi, w drodze

rozporządzenia, wzór dokumentu „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty” oraz rodzaje

zabezpieczenia przed przerobieniem, podrobieniem lub sfałszowaniem, kierując się koniecznością

zapewnienia ochrony danych osobowych oraz uwzględniając sposób użytkowania dokumentu,

a także potrzebę zapewnienia przejrzystości dokumentu.

1.

Przyznanie prawa wykonywania zawodu farmaceuty albo odmowa przyznania tego prawa jest

dokonywana w formie uchwały przez NRA albo okręgową radę aptekarską niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy, licząc od dnia złożenia wszystkich wymaganych

dokumentów, o których mowa w art. 15.

2.

NRA, nie później niż w terminie 30 dni od dnia złożenia dokumentów, o których mowa

w art. 15 ust. 2 pkt 1, przez obywatela państwa członkowskiego, potwierdza otrzymanie

wniosku oraz informuje wnioskodawcę o ewentualnych brakach, wzywając go do ich uzupełnienia.

1.

NRA na wniosek osoby, o której mowa w art. 5 ust. 1, wydaje

1)

zaświadczenie potwierdzające, że farmaceuta posiada kwalifikacje zgodne z wymaganiami

wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom ukończenia

studiów odpowiada dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji do wykonywania

zawodu farmaceuty wynikających z przepisów prawa;

2)

zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;

3)

inne zaświadczenia wymagane przez właściwe organy państw członkowskich, zgodnie z

przepisami prawa Unii Europejskiej.

2.

Za każde zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pobiera się opłatę w wysokości 3%

minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2207 oraz z 2023 r. poz. 1667), obowiązującego w roku wydania zaświadczenia. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy

NRA.

3.

W sprawach związanych z wydaniem europejskiej legitymacji zawodowej, o której mowa

w ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej, dla farmaceutów organem właściwym jest NRA. Do postępowania w tych sprawach stosuje

się przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej.

1.

Osoba, która posiada prawo wykonywania zawodu farmaceuty, ma prawo posługiwać się

tytułem zawodowym „farmaceuta”.

2.

Tytuł zawodowy „farmaceuta” podlega ochronie prawnej.

3.

Farmaceuta będący obywatelem państwa członkowskiego ma prawo posługiwać się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oryginalnym tytułem określającym wykształcenie, uzyskanym

w państwie członkowskim, lub jego skrótem w języku tego państwa.

4.

Farmaceuta na wezwanie NRA jest obowiązany do przedłożenia informacji dotyczącej nazwy

i siedziby instytucji albo komisji egzaminacyjnej, która przyznała tytuł określający

wykształcenie.

5.

Jeżeli tytuł, o którym mowa w ust. 3, lub jego skrót może być mylony z tytułem używanym

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego uzyskania wymagane jest dodatkowe

kształcenie, którego farmaceuta nie posiada, może on posługiwać się tytułem uzyskanym

w państwie członkowskim w języku tego państwa, w formie określonej przez NRA.

1.

Farmaceuta traci prawo wykonywania zawodu farmaceuty w przypadku

1)

pozbawienia prawa wykonywania zawodu farmaceuty;

2)

ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;

3)

złożenia przez farmaceutę oświadczenia o zrzeczeniu się prawa wykonywania zawodu farmaceuty;

4)

prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

pozbawienia praw publicznych.

2.

Utratę prawa wykonywania zawodu farmaceuty potwierdza uchwałą właściwa okręgowa rada

aptekarska albo NRA.

1.

Jeżeli okręgowa rada aptekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności

farmaceuty do wykonywania zawodu farmaceuty lub wykonywania ściśle określonych czynności

ze względu na stan zdrowia, powołuje komisję złożoną z lekarzy posiadających specjalizację

w odpowiednich dziedzinach medycyny, która wydaje orzeczenie o stanie zdrowia farmaceuty.

2.

Farmaceuta ma obowiązek stawienia się przed komisją i poddania się niezbędnym badaniom.

3.

W przypadku

1)

odmowy przez farmaceutę stawienia się przed komisją,

2)

uchylania się przez farmaceutę od wykonania niezbędnych badań,

3)

stwierdzenia przez komisję, w drodze orzeczenia, że dalsze wykonywanie zawodu farmaceuty

lub ściśle określonych czynności przez farmaceutę grozi niebezpieczeństwem dla pacjentów

- okręgowa rada aptekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu farmaceuty w prawie wykonywania

zawodu albo o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności do czasu zakończenia

postępowania przed komisją.

4.

Farmaceuta, którego dotyczy postępowanie przed komisją, jest uprawniony do uczestnictwa

w posiedzeniu okręgowej rady aptekarskiej w czasie rozpatrywania jego sprawy.

5.

Farmaceuta, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania

zawodu farmaceuty albo o ograniczeniu w wykonywaniu ściśle określonych czynności,

może wystąpić do okręgowej rady aptekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny

zawieszenia lub ograniczenia.

6.

Koszt postępowania związany z działalnością komisji i wykonaniem badań ponosi właściwa

okręgowa rada aptekarska.

7.

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do obywateli innych niż Rzeczpospolita Polska państw

członkowskich, którzy zamierzają podjąć wykonywanie zawodu farmaceuty w Rzeczypospolitej

Polskiej po raz pierwszy.

8.

Postępowanie przed komisją jest poufne.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, skład komisji

oraz sposób jej działania, a także tryb orzekania o stanie zdrowia farmaceuty, mając

na uwadze konieczność prawidłowego wykonywania zawodu przez farmaceutę, zapewnienie

sprawnego działania komisji oraz prawidłowego wydawania orzeczeń.

Farmaceuta, który utracił prawo wykonywania zawodu, może ponownie złożyć wniosek o

przyznanie prawa wykonywania zawodu, jeżeli spełnia wymagania, o których mowa w art.

5 ust. 1, i jeżeli nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich.

1.

Od uchwał okręgowych rad aptekarskich w sprawach, o których mowa w art. 13 ust. 1,

art. 21 ust. 2 i art. 22 ust. 3, osobie, której uchwała dotyczy, przysługuje odwołanie

do NRA.

2.

Na uchwały NRA w sprawach, o których mowa w art. 13 ust. 1, art. 21 ust. 2 i art.

22 ust. 3, osobie, której uchwała dotyczy, służy skarga do sądu administracyjnego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia może zaskarżyć do sądu administracyjnego ostateczną

uchwałę samorządu zawodu farmaceuty w sprawach wymienionych w ust. 1 i 2.

4.

Do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 13 ust. 1, art. 21 ust. 2 i art. 22

ust. 3, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Zawód farmaceuty może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu farmaceuty,

która złożyła ślubowanie i jest wpisana do rejestru farmaceutów, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich.

Osoby wykonujące zawód farmaceuty są zrzeszone w samorządzie zawodu farmaceuty. Przynależność

do samorządu zawodu farmaceuty jest obowiązkowa dla farmaceutów wykonujących zawód

farmaceuty.

Farmaceuta ma obowiązek wykonywać zawód z należytą starannością, poszanowaniem praw

pacjenta, dbałością o jego bezpieczeństwo zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy

farmaceutycznej i medycznej, dostępnymi mu metodami oraz zgodnie z zasadami etyki

i deontologii zawodowej.

Farmaceuta ma obowiązek udzielać, na podstawie dostępnej wiedzy oraz informacji uzyskanych

od pacjenta, pełnej i przystępnej informacji w ramach wykonywanej opieki farmaceutycznej

oraz usługi farmaceutycznej, a w szczególności informować o produktach leczniczych

i wyrobach medycznych będących przedmiotem obrotu w aptekach i hurtowniach farmaceutycznych

oraz oich działaniu, stosowaniu, środkach ostrożności i ewentualnych interakcjach,

a także o zasadach ich przechowywania i utylizacji.

Farmaceuta nie może prowadzić reklamy produktów leczniczych skierowanej do wiadomości

publicznej ani w niej uczestniczyć.

1.

Farmaceuta wykonujący zawód w aptece, punkcie aptecznym, dziale farmacji szpitalnej

albo hurtowni farmaceutycznej jest aptekarzem.

2.

Aptekarz nie może jednocześnie wykonywać zawodu lekarza, lekarza dentysty, felczera,

starszego felczera, lekarza weterynarii, pielęgniarki lub położnej.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta aptekarz może podać produkt leczniczy,

z wyłączeniem produktów leczniczych zawierających środki odurzające lub substancje

psychotropowe oraz prekursorów kategorii 1, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1939).

1.

Farmaceuta może świadczyć usługę farmacji klinicznej pod warunkiem

1)

posiadania tytułu specjalisty w dziedzinie farmacji klinicznej, farmacji szpitalnej

lub farmakologii albo

2)

odbywania stażu specjalizacyjnego w dziedzinie farmacji klinicznej, farmacji szpitalnej

lub farmakologii pod opieką specjalisty w tej dziedzinie.

2.

Farmaceuta w ramach sprawowanej usługi farmacji klinicznej prowadzi także kartę indywidualnej

opieki farmaceuty dla każdej z usług farmaceutycznych, o których mowa w art. 4 ust.

3 pkt 4, świadczonej przez aptekę szpitalną.

Farmaceuta jest obowiązany zgłosić działanie niepożądane produktu leczniczego zgodnie

z art. 36d ustawy - Prawo farmaceutyczne, incydent w rozumieniu art. 2 pkt 64 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia

5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia

(WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG

i 93/42/EWG lub art. 2 pkt 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 z dnia

5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz uchylenia

dyrektywy 98/79/WE i decyzji Komisji 2010/227/UE, lub niepożądany odczyn poszczepienny zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1284, 909 i 1938).

Obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, o których mowa

w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta

(Dz. U. z 2024 r. poz. 581), podlega ograniczeniu w zakresie, w jakim jest to niezbędne do prawidłowego odbycia

praktyk zawodowych pod nadzorem farmaceuty.

1.

Aptekarz samodzielnie podejmuje decyzje w zakresie sprawowania opieki farmaceutycznej,

udzielania usług farmaceutycznych oraz wykonywania zadań zawodowych, kierując się

wyłącznie dobrem pacjenta, i nie jest związany w tym zakresie poleceniem służbowym.

2.

Podmiot prowadzący aptekę, punkt apteczny lub dział farmacji szpitalnej ma obowiązek

umożliwić aptekarzowi samodzielne podejmowanie decyzji w zakresie sprawowania opieki

farmaceutycznej, udzielania usług farmaceutycznych lub wykonywania zadań zawodowych

w zakresie, w jakim są one związane z prowadzoną przez ten podmiot działalnością.

Farmaceuta podczas i w związku z wykonywaniem w aptece ogólnodostępnej lub punkcie

aptecznym czynności, o których mowa w art. 4 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1, 3, 4 i 6, korzysta

z ochrony przewidzianej dla funkcjonariusza publicznego na zasadach określonych w

ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2024 r. poz. 17).

1.

Zawód farmaceuty wykonuje się

1)

w ramach stosunku pracy w rozumieniu ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

2)

na podstawie umowy cywilnoprawnej zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, 1615, 1890 i 1933);

3)

w ramach wolontariatu zgodnie z ustawą z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2023 r. poz. 571);

4)

w formie jednoosobowej działalności gospodarczej zgodnie z ustawą z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2024 r. poz. 236);

5)

jako wspólnik spółki jawnej lub wspólnik (partner) spółki partnerskiej, której przedmiotem

działalności jest prowadzenie apteki zgodnie z ustawą z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96);

6)

w ramach stosunku służbowego zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny

(Dz. U. z 2024 r. poz. 248) lub ustawą z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1683 i 1860).

2.

Farmaceuta jest obowiązany niezwłocznie informować okręgową izbę aptekarską, której

jest członkiem, o podjęciu lub zakończeniu wykonywania zawodu na obszarze jej właściwości.

3.

Farmaceuta przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych farmaceuty obowiązany

jest przedłożyć podmiotowi, na rzecz którego wykonuje te zadania, dokument „Prawo

wykonywania zawodu farmaceuty”.

1.

Farmaceuta, który nie wykonuje zawodu jako aptekarz przez okres dłuższy niż 5 lat

w okresie ostatnich 6 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie jako aptekarz, ma obowiązek

zawiadomić o tym właściwą okręgową radę aptekarską i odbyć przeszkolenie uzupełniające

trwające nie dłużej niż 2 miesiące.

2.

Nie stanowi przerwy w wykonywaniu zawodu farmaceuty jako aptekarza

1)

pełnienie funkcji na podstawie wyboru w organach izb aptekarskich;

2)

praca w charakterze nauczyciela akademickiego prowadzącego zajęcia dotyczące wykonywania

zawodu farmaceuty w uczelni prowadzącej studia na kierunku farmacja;

3)

praca w Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej na stanowisku związanym z wykonywaniem

zawodu farmaceuty;

4)

praca w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków

publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub urzędach te podmioty obsługujących, w ramach której wykonuje się czynności związane

z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad wykonywaniem czynności zawodowych

farmaceuty;

5)

zatrudnienie w jednostkach podległych ministrowi właściwemu do spraw zdrowia lub przez

niego nadzorowanych na stanowisku związanym z wykonywaniem zawodu farmaceuty;

6)

wykonywanie usług farmacji klinicznej w podmiotach leczniczych w zakresie czynności

zawodowych farmaceutów;

7)

praca lub służba w urzędzie obsługującym Ministra Sprawiedliwości lub w jednostkach

organizacyjnych przez niego utworzonych lub nadzorowanych na stanowisku związanym

z wykonywaniem zawodu farmaceuty;

8)

zatrudnienie lub pełnienie służby wojskowej w urzędzie obsługującym Ministra Obrony

Narodowej, w jednostkach organizacyjnych jemu podległych lub przez niego nadzorowanych

na stanowiskach wymagających posiadania tytułu zawodowego farmaceuty;

9)

praca w Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji na stanowisku związanym

z wykonywaniem zawodu farmaceuty.

3.

Szczegółowe warunki odbywania przeszkolenia uzupełniającego określa umowa zawarta

przez farmaceutę z podmiotem prowadzącym przeszkolenie uzupełniające, wskazanym przez

okręgową radę aptekarską, której członkiem jest farmaceuta, lub wskazanym przez farmaceutę

i zaakceptowana przez okręgową radę aptekarską, której jest on członkiem.

4.

Podmiot prowadzący przeszkolenie uzupełniające przekazuje niezwłocznie informacje

o jego zakończeniu właściwej okręgowej izbie aptekarskiej. Okręgowa izba aptekarska

zatwierdza ukończenie przeszkolenia uzupełniającego, a w przypadku stwierdzenia, że

przeszkolenie uzupełniające nie zostało zrealizowane zgodnie z warunkami określonymi

w umowie, o której mowa w ust. 3, odmawia jego zatwierdzenia, w terminie 14 dni od

otrzymania informacji o jego zakończeniu.

5.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do farmaceuty będącego obywatelem państwa członkowskiego,

który posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne kwalifikacje wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 5 ust. 2, i dotychczas nie uzyskał prawa wykonywania

zawodu farmaceuty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Farmaceuta będący obywatelem państwa członkowskiego, przenoszący się po raz pierwszy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu tymczasowego i okazjonalnego wykonywania

czynności zawodowych farmaceuty, jest obowiązany poinformować o tym NRA w pisemnym

oświadczeniu.

2.

Oświadczenie, jeżeli to możliwe, obejmuje informacje o rodzaju czynności zawodowych,

jakie farmaceuta zamierza wykonywać, a także miejscu i przybliżonym terminie ich wykonywania.

NRA przekazuje informacje zawarte w oświadczeniu do właściwej ze względu na miejsce

zamierzonego wykonywania czynności okręgowej rady aptekarskiej.

3.

Przy uznaniu wykonywania czynności zawodowych farmaceuty za tymczasowe i okazjonalne

bierze się pod uwagę długość ich trwania, ich częstotliwość, regularność i ciągłość.

4.

NRA każdorazowo może ocenić tymczasowy i okazjonalny charakter wykonywania czynności

zawodowych farmaceuty, uwzględniając okoliczności, o których mowa w ust. 3.

5.

W każdym kolejnym roku kalendarzowym farmaceuta wykonujący tymczasowo i okazjonalnie

czynności zawodowe farmaceuty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany

składać oświadczenie zawierające informacje, o których mowa w ust. 2.

6.

Do oświadczenia, w przypadku gdy farmaceuta przenosi się po raz pierwszy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu tymczasowego i okazjonalnego wykonywania czynności

zawodowych farmaceuty, dołącza się

1)

dokument potwierdzający obywatelstwo farmaceuty;

2)

zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego, potwierdzające,

że farmaceuta wykonuje czynności zawodowe farmaceuty w tym państwie oraz że nie obowiązuje

go zakaz, nawet tymczasowy, wykonywania tych czynności;

3)

dokumenty potwierdzające kwalifikacje do wykonywania zawodu farmaceuty.

7.

W przypadku istotnej zmiany okoliczności potwierdzonych dokumentami farmaceuta jest

obowiązany przekazać niezwłocznie NRA aktualne dokumenty, o których mowa w ust. 6.

NRA niezwłocznie przekazuje informacje zawarte w otrzymanych dokumentach do właściwej

ze względu na miejsce zamierzonego wykonywania czynności okręgowej rady aptekarskiej.

8.

Farmaceuta, o którym mowa w ust. 1, jest zwolniony z obowiązku rejestracji w Zakładzie

Ubezpieczeń Społecznych w celu dokonywania rozliczeń związanych z tymczasowym i okazjonalnym

wykonywaniem czynności zawodowych farmaceuty. W takim przypadku farmaceuta informuje

o tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu tych czynności na piśmie właściwy ze względu

na miejsce ich wykonywania oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Farmaceuta, o którym mowa w art. 38 ust. 1, podlega obowiązkowemu wpisowi do rejestru

uproszczonego, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich, prowadzonego przez okręgową radę aptekarską właściwą ze względu na zamierzone miejsce

wykonywania czynności zawodowych farmaceuty, na czas ich wykonywania.

Farmaceuta wykonujący tymczasowo i okazjonalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

czynności zawodowe farmaceuty podlega przepisom dotyczącym wykonywania zawodu farmaceuty

oraz zasadom etyki i deontologii zawodowej, regulującym kwestie bezpośrednio powiązane

z kwalifikacjami zawodowymi, a także podlega odpowiedzialności zawodowej przed sądami

aptekarskimi za postępowanie sprzeczne z tymi przepisami lub zasadami.

Obywatel państwa członkowskiego posiadający kwalifikacje zawodowe farmaceuty świadczący

usługę transgraniczną może posługiwać się polskim tytułem zawodowym.

Przepisów art. 38-41 nie stosuje się do obywatela państwa trzeciego

1)

posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której

mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c albo d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

2)

któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy albo udzielono ochrony

uzupełniającej.

1.

Farmaceuta ma prawo i obowiązek ustawicznego rozwoju zawodowego przez aktualizację

wiedzy i umiejętności zawodowych.

2.

Ustawiczny rozwój zawodowy może być realizowany przez kształcenie podyplomowe lub

doskonalenie zawodowe.

Farmaceuta ma prawo do stałego aktualizowania wiedzy i umiejętności przez uczestnictwo

w ramach kształcenia podyplomowego w

1)

szkoleniu specjalizacyjnym;

2)

kursach kwalifikacyjnych;

3)

studiach podyplomowych.

1.

Szkolenie specjalizacyjne realizują uczelnie, które prowadzą studia na kierunku farmacja,

po uzyskaniu akredytacji, zwane dalej „jednostkami szkolącymi”, udzielonej przez dyrektora

Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”.

2.

Akredytacja może zostać udzielona uczelni, która

1)

powołała kierownika, zwanego dalej „kierownikiem jednostki szkolącej”;

2)

powołała zespół do spraw kształcenia podyplomowego;

3)

podpisała promesy lub umowy na pełnienie obowiązków kierowników specjalizacji z osobami

posiadającymi tytuł specjalisty w danej dziedzinie farmacji lub decyzję, o której

mowa w art. 73 ust. 1;

4)

spełnia standardy kształcenia w danym szkoleniu specjalizacyjnym określone w programie

szkolenia specjalizacyjnego;

5)

prowadzi działalność w profilu prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego i zawarła

porozumienia z innymi podmiotami na realizację staży kierunkowych lub kursów specjalizacyjnych

określonych programem szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli uczelnia nie może zapewnić

ich odbywania w ramach swojej struktury organizacyjnej;

6)

opracowała regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego.

3.

Regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 6,

określa

1)

maksymalną liczbę osób, które mogą zostać przyjęte na szkolenie specjalizacyjne;

2)

organizację szkolenia specjalizacyjnego, w tym harmonogram kursów i staży kierunkowych;

3)

szczegółowy zakres obowiązków kierowników specjalizacji, opiekunów staży kierunkowych,

o których mowa w art. 57 ust. 10, wykładowców i innych osób prowadzących zajęcia;

4)

sposoby sprawdzania wiedzy i umiejętności;

5)

sposoby oceny organizacji i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego przez osoby w nim

uczestniczące.

4.

Uczelnia zamierzająca prowadzić szkolenie specjalizacyjne składa do dyrektora CMKP

za pomocą Systemu Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym mowa

w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2465), zwanego dalej „SMK”, wniosek o udzielenie akredytacji, opatrzony kwalifikowanym

podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Wniosek ten zawiera

następujące dane

1)

oznaczenie uczelni;

2)

dziedzinę specjalizacji, w której uczelnia zamierza prowadzić szkolenie specjalizacyjne;

3)

liczbę i kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej zajęcia teoretyczne i praktyczne

na kursie specjalizacyjnym;

4)

opis bazy dydaktycznej i warunków organizacyjnych właściwych dla danego szkolenia

specjalizacyjnego;

5)

plan realizacji programu szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie farmacji;

6)

oświadczenie o spełnieniu warunków niezbędnych do realizacji planu, o którym mowa

w pkt 5.

5.

Do wniosku o udzielenie akredytacji dołącza się

1)

elektroniczną kopię dokumentów potwierdzających status prawny uczelni, uwierzytelnioną

przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu

osobistego;

2)

informacje o dotychczasowym przebiegu działalności prowadzonej przez uczelnię;

3)

elektroniczną kopię dokumentów potwierdzających spełnianie warunków, o których mowa

w ust. 2.

6.

Dyrektor CMKP jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy przedłożenia oryginału dokumentu,

dla którego sporządza się elektroniczną kopię.

7.

Wniosek o udzielenie akredytacji składa się najpóźniej na 4 miesiące przed planowanym

terminem rozpoczęcia przez uczelnię prowadzenia pierwszej edycji szkolenia specjalizacyjnego

w danej dziedzinie farmacji.

8.

Dyrektor CMKP sprawdza pod względem formalnym wniosek, o którym mowa w ust. 4, oraz

dokumenty, o których mowa w ust. 5. W przypadku stwierdzenia braków formalnych dyrektor

CMKP wzywa uczelnię, która złożyła wniosek o udzielenie akredytacji, do ich usunięcia

w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania przekazywanego za pomocą SMK. Po bezskutecznym

upływie tego terminu wniosek pozostawia się bez rozpoznania.

9.

Dyrektor CMKP w celu uzyskania opinii o spełnieniu przez podmiot warunków, o których

mowa w ust. 2, powołuje zespół ekspertów w składzie

1)

dwóch ekspertów w danej dziedzinie farmacji zgłoszonych przez konsultanta krajowego

w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie powołano

konsultanta krajowego;

2)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu krajowym, właściwym dla danej dziedziny farmacji, posiadający tytuł

specjalisty w danej dziedzinie farmacji albo w dziedzinie pokrewnej lub legitymujący

się dorobkiem naukowym lub zawodowym w tej dziedzinie;

3)

przedstawiciel NIA.

10.

Zespół ekspertów opiniuje wnioski w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał,

i przekazuje swoją opinię dyrektorowi CMKP w terminie 7 dni od dnia jej sporządzenia.

Wnioski mogą być opiniowane w trybie obiegowym, z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych

lub środków komunikacji elektronicznej.

11.

Dyrektor CMKP

1)

dokonuje wpisu uczelni, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie, za pomocą

SMK, listę jednostek szkolących wraz z określeniem maksymalnej liczby miejsc szkoleniowych

w zakresie danego szkolenia specjalizacyjnego dla osób mogących odbywać szkolenie

specjalizacyjne, na okres 5 lat, w przypadku gdy opinia zespołu ekspertów jest pozytywna,

albo

2)

odmawia wpisu uczelni, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie, za pomocą

SMK, listę jednostek szkolących, w przypadku gdy opinia zespołu ekspertów jest negatywna,

i zawiadamia o tym niezwłocznie wnioskodawcę.

12.

Dyrektor CMKP występuje do uczelni wpisanej na listę, na 6 miesięcy przed dniem upływu

okresu, o którym mowa w ust. 11 pkt 1, o weryfikację akredytacji, mając na względzie

konieczność zapewnienia farmaceutom ciągłości szkolenia specjalizacyjnego w tej jednostce.

Przepisy ust. 1-11 stosuje się odpowiednio.

13.

Dyrektor CMKP publikuje i aktualizuje na swojej stronie internetowej oraz w SMK listę

jednostek szkolących.

14.

W przypadku gdy jednostka szkoląca przestała spełniać warunki niezbędne do uzyskania

akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego, powiadamia o tym niezwłocznie

wojewodę i dyrektora CMKP.

15.

Dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla z listy, o której mowa w ust. 11 pkt 1, jednostkę

szkolącą, która nie realizuje programu szkolenia specjalizacyjnego lub nie przestrzega

standardów szkolenia specjalizacyjnego farmaceutów, o których mowa w art. 49 ust.

2, albo przestała spełniać warunki niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia

specjalizacyjnego. Od decyzji przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw

zdrowia.

1.

Nadzór nad prowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do

spraw zdrowia za pośrednictwem dyrektora CMKP.

2.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, dyrektor CMKP jest uprawniony do

1)

kontroli jednostki szkolącej;

2)

żądania przedstawienia dokumentacji i wyjaśnień dotyczących prowadzonego szkolenia

specjalizacyjnego;

3)

wydawania zaleceń dotyczących usunięcia stwierdzonych uchybień.

1.

Kontrola szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny powoływany

przez dyrektora CMKP. W skład zespołu kontrolnego mogą wchodzić, poza pracownikami

CMKP

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie farmacji albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie powołano konsultanta krajowego, lub jego przedstawiciel;

2)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu krajowym, właściwym dla danej dziedziny farmacji, posiadający tytuł

specjalisty w danej dziedzinie farmacji lub legitymujący się dorobkiem naukowym lub

zawodowym w tej dziedzinie;

3)

osoby posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie farmacji lub legitymujące się

dorobkiem naukowym lub zawodowym w tej dziedzinie zgłoszone przez konsultanta krajowego

w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie powołano

konsultanta krajowego;

4)

przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody;

5)

przedstawiciel NIA, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie farmacji albo

w dziedzinie pokrewnej lub legitymuje się dorobkiem naukowym lub zawodowym w tej dziedzinie.

2.

Zespół kontrolny w co najmniej trzyosobowym składzie, wykonując czynności kontrolne,

za okazaniem upoważnienia, ma prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego prowadzonej przez jednostkę

szkolącą;

4)

żądania od kierownika jednostki szkolącej ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników szkolenia i kadry dydaktycznej.

3.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

nazwę i adres jednostki szkolącej;

2)

miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości albo informację o braku zastrzeżeń;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

w przypadku odmowy podpisania protokołu przez kierownika jednostki szkolącej - informację

otakiej odmowie.

4.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki szkolącej.

Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki szkolącej nie stanowi przeszkody

do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

5.

Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden jest przekazywany kierownikowi

jednostki szkolącej.

6.

Kierownik jednostki szkolącej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo

do wniesienia pisemnych umotywowanych zastrzeżeń co do faktów stwierdzonych w trakcie

kontroli i opisanych w protokole oraz co do sposobu przeprowadzania czynności kontrolnych.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić

protokół w terminie 14 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń.

7.

W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości albo części zespół kontrolny przekazuje

na piśmie swoje stanowisko kierownikowi kontrolowanej jednostki szkolącej.

8.

Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące

nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia ich

w wyznaczonym terminie. Kopię pisma z zaleceniami pokontrolnymi przekazuje do wiadomości

konsultantowi krajowemu w danej dziedzinie farmacji albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie powołano konsultanta krajowego, i właściwemu konsultantowi

wojewódzkiemu w danej dziedzinie farmacji albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej

dziedzinie nie powołano konsultanta wojewódzkiego.

9.

W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor

CMKP skreśla, w drodze decyzji, jednostkę szkolącą z listy jednostek posiadających

akredytację. Z dniem skreślenia jednostka szkoląca traci akredytację. Od decyzji tej

przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia.

10.

Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje

1)

wynagrodzenie za wykonanie czynności kontrolnych w wysokości nie wyższej niż 300 złotych;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa

do wynagrodzenia.

Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega w szczególności na analizie

danych dotyczących osób odbywających szkolenie specjalizacyjne oraz realizacji jego

przebiegu oraz osób, które uzyskały tytuł specjalisty w danej dziedzinie farmacji,

których dane zgromadzone są w SMK.

1.

Program szkolenia specjalizacyjnego zawiera

1)

założenia organizacyjno-programowe określające

a)

cele szkolenia,

b)

uzyskane kompetencje zawodowe,

c)

sposób organizacji szkolenia specjalizacyjnego;

2)

czas trwania szkolenia specjalizacyjnego, w tym liczbę godzin stażu podstawowego;

3)

szczegółowy zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wykaz umiejętności praktycznych

będących przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego, wyrażony językiem efektów uczenia;

4)

moduły szkolenia specjalizacyjnego oraz formy i metody kształcenia stosowane w ramach

modułów

a)

kursy obejmujące szczegółowy zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych

będących przedmiotem kursu, zwane dalej „kursami”, oraz ich wymiar godzinowy, w tym

kurs w zakresie prawa medycznego,

b)

staże kierunkowe obejmujące określony zakres wymaganych umiejętności praktycznych

będących przedmiotem stażu kierunkowego oraz miejsce, liczbę godzin i sposób zaliczenia

poszczególnych staży kierunkowych,

c)

kursy, które mogą być realizowane w formie kursu e-learningowego;

5)

formy i metody samokształcenia, w tym przygotowanie opracowań teoretycznych, pracy

poglądowej lub pracy oryginalnej, której temat odpowiada programowi danego szkolenia

specjalizacyjnego;

6)

metody oceny wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności praktycznych, w tym

a)

kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej objętej programem danego modułu,

b)

sprawdzian z zakresu określonego programem kursu,

c)

kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej i sprawdzian umiejętności praktycznych objętych

programem stażu kierunkowego,

d)

ocenę złożonych opracowań teoretycznych, pracy poglądowej lub pracy oryginalnej.

2.

Program szkolenia specjalizacyjnego określa ponadto standardy kształcenia w danym

szkoleniu specjalizacyjnym, uwzględniając dane dotyczące

1)

liczby i kwalifikacji kadry dydaktycznej;

2)

bazy dydaktycznej do realizacji programu kursów i staży kierunkowych;

3)

sposobu realizacji programu szkolenia specjalizacyjnego, w tym oceny wiedzy i umiejętności

praktycznych;

4)

wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia.

3.

Program szkolenia specjalizacyjnego opracowuje zespół ekspertów powołany przez dyrektora

CMKP.

4.

W skład zespołu ekspertów powołuje się

1)

konsultanta krajowego w danej dziedzinie farmacji albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie powołano konsultanta krajowego;

2)

przedstawiciela stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu krajowym, właściwym dla danej dziedziny farmacji, posiadającego

tytuł specjalisty w danej dziedzinie farmacji lub legitymującego się dorobkiem naukowym

lub zawodowym w tej dziedzinie;

3)

przedstawiciela NIA, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie farmacji albo

dziedzinie pokrewnej lub legitymuje się dorobkiem naukowym lub zawodowym w tej dziedzinie;

4)

dwie osoby posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie farmacji lub legitymujące

się dorobkiem naukowym lub zawodowym w tej dziedzinie zgłoszone przez konsultanta

krajowego w danej dziedzinie albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie

nie powołano konsultanta krajowego.

5.

Opracowany przez zespół ekspertów i zredagowany przez CMKP program szkolenia specjalizacyjnego

zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

6.

CMKP publikuje programy szkolenia specjalizacyjnego zatwierdzone przez ministra właściwego

do spraw zdrowia na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK.

7.

Program szkolenia specjalizacyjnego jest aktualizowany zgodnie z postępem wiedzy,

nie rzadziej niż co 5 lat.

8.

Jednostki szkolące przekazują do wojewody za pomocą SMK informacje o kosztach szkolenia

specjalizacyjnego w danej dziedzinie farmacji na całe szkolenie specjalizacyjne, w

przeliczeniu na jedną osobę, oraz informację o liczbie wolnych miejsc w danej dziedzinie

farmacji, przysługujących na dane postępowanie, co najmniej na 2 miesiące przed terminem

rozpoczęcia postępowania kwalifikacyjnego.

9.

Wojewoda na podstawie informacji, o których mowa w ust. 8, ogłasza za pomocą SMK listę

uruchomionych miejsc szkoleniowych w poszczególnych dziedzinach farmacji w danym postępowaniu,

co najmniej na miesiąc przed terminem rozpoczęcia postępowania kwalifikacyjnego.

1.

Farmaceuta uzyskuje tytuł specjalisty potwierdzający posiadanie określonych kwalifikacji

zawodowych poodbyciu szkolenia specjalizacyjnego ustalonego programem tego szkolenia

albo po uznaniu dotychczasowego dorobku naukowego lub zawodowego za równoważny ze

zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie farmacji i

zdaniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Farmaceutów, zwanego dalej „PESF”.

2.

Szkolenie specjalizacyjne może rozpocząć farmaceuta, który spełnia łącznie następujące

warunki

1)

złożył wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego, zwany dalej „wnioskiem”;

2)

posiada prawo wykonywania zawodu farmaceuty;

3)

został zakwalifikowany do odbycia szkolenia specjalizacyjnego w postępowaniu kwalifikacyjnym.

3.

Konto w SMK zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie

1)

farmaceuta;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

konsultant wojewódzki;

4)

konsultant krajowy;

5)

kierownik jednostki szkolącej lub osoba przez niego upoważniona.

4.

Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 3 czynności za pomocą SMK jest

potwierdzenie tożsamości osoby, która konto założyła, i weryfikacja uprawnień tej

osoby.

5.

Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 4, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie

uprawnień

1)

opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem

osobistym lub

2)

potwierdzonego przez właściwą okręgową izbę aptekarską lub NIA w zakresie tożsamości

osoby, która konto założyła.

6.

Weryfikacji uprawnień, o której mowa w ust. 4, dokonuje w stosunku do

1)

farmaceuty - właściwa miejscowo okręgowa izba aptekarska, a jeżeli nie jest możliwe

ustalenie właściwej okręgowej izby aptekarskiej - NIA;

2)

kierownika specjalizacji - właściwa jednostka szkoląca;

3)

konsultanta wojewódzkiego - właściwy miejscowo wojewoda;

4)

konsultanta krajowego - minister właściwy do spraw zdrowia.

7.

Farmaceuta za pomocą SMK składa wniosek o odbycie szkolenia specjalizacyjnego do wojewody

właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie którego zamierza odbywać szkolenie

specjalizacyjne.

8.

Wniosek zawiera następujące dane wnioskodawcy

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz państwo jego wydania;

4)

numer dokumentu „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty”;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

adres do korespondencji, a także, jeżeli posiada, numer telefonu i adres poczty elektronicznej;

7)

cechy dokumentu, na podstawie którego obywatel państwa trzeciego przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

informację o posiadanym stopniu naukowym lub tytule profesora, jeżeli dotyczy;

9)

okres wykonywania zawodu;

10)

liczbę publikacji i ich wykaz;

11)

tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego.

9.

Do wniosku dołącza się

1)

elektroniczną kopię dyplomu ukończenia studiów;

2)

elektroniczną kopię dyplomu potwierdzającego posiadany stopień naukowy, jeżeli dotyczy;

3)

elektroniczną kopię dokumentu potwierdzającego okres wykonywania zawodu;

4)

oświadczenie dotyczące informacji, o których mowa w ust. 8 pkt 10, jeżeli dotyczy.

10.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 9 pkt 4, farmaceuta składa pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

11.

Wniosek składa się w terminie od dnia 15 listopada do dnia 15 grudnia na postępowanie

kwalifikacyjne przeprowadzane w terminie od dnia 16 grudnia do dnia 15 stycznia albo

od dnia 30 kwietnia do dnia 31 maja na postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzane

w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 30 czerwca. Wojewoda potwierdza elektronicznie

zapisanie zgłoszonych we wniosku danych.

12.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister

właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 11. W przypadku

nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw

zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego

terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Informację o zmianie tych terminów minister

właściwy do spraw zdrowia ogłasza na swojej stronie internetowej.

13.

Do terminów, o których mowa w ust. 11 i 12, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie

zgłoszenia przed upływem terminów, o których mowa odpowiednio w ust. 11 albo 12, terminy

te przedłuża się z urzędu o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia.

14.

Farmaceuta ubiegający się o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego może być w danym

terminie dopuszczony do postępowania kwalifikacyjnego tylko w jednej dziedzinie farmacji

i tylko w jednym województwie.

15.

Farmaceuta posiadający specjalizację I stopnia w dziedzinie farmacji określonej w

przepisach wydanych na podstawie art. 71 pkt 4 może uzyskać tytuł specjalisty w danej

dziedzinie farmacji po ukończeniu uzupełniającego szkolenia specjalizacyjnego.

16.

Szkolenie uzupełniające, o którym mowa w ust. 15, jest prowadzone zgodnie z uzupełniającym

programem szkolenia specjalizacyjnego, który jest dostosowany do zakresu wiedzy teoretycznej

i umiejętności praktycznych objętych programem specjalizacji I stopnia. Do programu

szkolenia uzupełniającego stosuje się odpowiednio przepisy art. 49.

17.

Farmaceuta, o którym mowa w ust. 15, odbywa szkolenie specjalizacyjne na zasadach

określonych niniejszą ustawą, z tym że we wniosku o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego

wskazuje jako wnioskowany tryb odbywania tego szkolenia uzupełniające szkolenie specjalizacyjne.

1.

W celu zakwalifikowania wnioskodawcy do odbycia szkolenia specjalizacyjnego wojewoda

przeprowadza postępowanie kwalifikacyjne.

2.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się dwa razy w roku w terminie od dnia 16

grudnia do dnia 15 stycznia oraz od dnia 1 czerwca do dnia 30 czerwca.

3.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister

właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 2. W przypadku

nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw

zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego

terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Informację o zmianie tych terminów minister

właściwy do spraw zdrowia ogłasza na swojej stronie internetowej.

4.

Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do odbycia szkolenia

specjalizacyjnego spełniających warunki określone w art. 50 ust. 2 jest większa niż

liczba miejsc szkoleniowych. W postępowaniu konkursowym uwzględnia się

1)

staż pracy w zawodzie farmaceuty w pełnym wymiarze czasu pracy, a w przypadku wykonywania

zawodu farmaceuty na podstawie innej niż stosunek pracy - równoważnik etatu;

2)

posiadanie stopnia naukowego lub tytułu profesora;

3)

opublikowanie jako autor lub współautor

a)

monografii naukowej,

b)

artykułu naukowego oryginalnego,

c)

artykułu o charakterze poglądowym, rozdziału w książce naukowej lub popularnonaukowej,

d)

artykułu popularnonaukowego, programu multimedialnego lub komunikatu z badań naukowych,

e)

publikacji w czasopiśmie naukowym zamieszczonym w wykazie czasopism naukowych sporządzonym

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce lub w wykazach czasopism naukowych sporządzonych na podstawie poprzednio obowiązujących

przepisów

- z zakresu farmacji.

5.

W przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się o miejsce szkoleniowe

w tej samej dziedzinie farmacji ma identyczny wynik w postępowaniu konkursowym, uwzględnia

się wynik studiów na dyplomie ukończenia studiów.

6.

W przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się o miejsce szkoleniowe

w tej samej dziedzinie farmacji ma identyczny wynik studiów na dyplomie ukończenia

studiów, uwzględnia się średnią ocen uzyskaną w okresie studiów liczoną do dwóch znaków

po przecinku, ze wskazaniem skali ocen, jaka obowiązywała w uczelni.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, wojewoda za pomocą SMK wzywa niezwłocznie kandydatów

do dostarczenia dokumentu albo jego elektronicznej kopii poświadczającego średnią

ocen uzyskaną w okresie studiów liczoną do dwóch znaków po przecinku.

8.

Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się farmaceutów w liczbie odpowiadającej

liczbie uruchomionych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne w danej

dziedzinie farmacji w danym województwie, w kolejności od najwyższego wyniku uzyskanego

w postępowaniu konkursowym.

9.

O wyniku postępowania kwalifikacyjnego wojewoda zawiadamia wnioskodawcę za pomocą

SMK.

10.

Wnioskodawca, który nie został zakwalifikowany do odbycia szkolenia specjalizacyjnego,

może zwrócić się do wojewody o weryfikację postępowania kwalifikacyjnego, w terminie

7 dni od dnia przekazania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 9. O rozstrzygnięciu

sprawy wojewoda zawiadamia wnioskodawcę niezwłocznie, nie później niż w terminie 7

dni od dnia otrzymania wniosku, za pomocą SMK.

11.

Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego określa regulamin

postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych na podstawie art. 71

pkt 5.

12.

Wojewoda, uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, za pomocą

SMK kieruje wnioskodawcę do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w jednostce szkolącej

posiadającej wolne miejsca szkoleniowe.

13.

W przypadku rezygnacji farmaceuty z rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego po skierowaniu

do jednostki szkolącej wojewoda kieruje na to szkolenie kolejnego farmaceutę z listy,

wyłonionego w postępowaniu konkursowym.

14.

Osobie zakwalifikowanej do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego właściwy wojewoda

tworzy w SMK elektroniczną kartę przebiegu szkolenia specjalizacyjnego prowadzoną

w SMK, zwaną dalej „EKS”.

15.

EKS zawiera

1)

dane dotyczące osoby, o której mowa w ust. 1

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

płeć,

d)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz państwo jego wydania,

e)

adres do korespondencji, a także, jeżeli posiada, numer telefonu i adres poczty elektronicznej,

f)

numer i datę wydania dyplomu ukończenia studiów,

g)

informację o posiadanym stopniu naukowym lub tytule profesora;

2)

dane dotyczące przebiegu szkolenia specjalizacyjnego, w tym nazwę i adres siedziby

jednostki szkolącej;

3)

oznaczenie wojewody, który utworzył EKS.

16.

EKS z wymaganymi wpisami stanowi dowód odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie

z jego programem.

17.

W tym samym czasie można odbywać tylko jedno szkolenie specjalizacyjne. Szkolenie

specjalizacyjne jest jednostopniowe.

1.

Farmaceuta zakwalifikowany do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego rozpoczyna je

w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od daty określonej przez jednostkę szkolącą.

Kierownik specjalizacji potwierdza datę rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego w

EKS.

2.

W przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami, w szczególności zagrażającymi

życiu lub zdrowiu osób zakwalifikowanych do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego,

minister właściwy do spraw zdrowia może wydłużyć czas na rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego

o okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przypadku nieustania okoliczności będących podstawą

przedłużenia czasu rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego minister właściwy do spraw

zdrowia może ponownie przedłużyć czas rozpoczęcia szkolenia o okres nie dłuższy niż

3 miesiące.

1.

Rejestr osób odbywających szkolenie specjalizacyjne jest prowadzony przez dyrektora

CMKP, za pomocą SMK, z wykorzystaniem danych na bieżąco zamieszczanych w SMK przez

wojewodów.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane

1)

numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków

a)

unikalny identyfikator wpisu nadawany przez SMK,

b)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz państwo jego wydania;

2)

imię (imiona) i nazwisko;

3)

obywatelstwo (obywatelstwa);

4)

numer i datę wydania dyplomu ukończenia studiów;

5)

nazwę odbywanego szkolenia specjalizacyjnego;

6)

nazwę i adres jednostki szkolącej, w której jest odbywane szkolenie specjalizacyjne;

7)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

8)

datę postępowania kwalifikacyjnego;

9)

datę rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

10)

datę skreślenia z rejestru;

11)

datę przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie

specjalizacyjne zostało przedłużone albo skrócone;

12)

datę wydania EKS i jej numer;

13)

datę uzyskania tytułu specjalisty.

3.

Kierownik specjalizacji prowadzi EKS i wprowadza na bieżąco do SMK informacje niezbędne

do prowadzenia rejestru, o którym mowa w ust. 1, a także oceny przebiegu szkolenia

specjalizacyjnego danej osoby odbywającej to szkolenie.

Kierownik jednostki szkolącej zawiera z farmaceutą zakwalifikowanym do rozpoczęcia

szkolenia specjalizacyjnego umowę o szkolenie specjalizacyjne określającą wzajemne

prawa i obowiązki wynikające z realizowania programu szkolenia specjalizacyjnego.

1.

Okres szkolenia specjalizacyjnego określony w jego programie ulega przedłużeniu o

czas nieobecności osoby odbywającej szkolenie specjalizacyjne

1)

obejmujący okres pobierania świadczenia przewidzianego w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2780);

2)

z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3

miesiące w okresie szkolenia specjalizacyjnego;

3)

w przypadkach określonych w art. 92, art. 176-179, art. 182;

4)

z powodu przerwy, nie dłuższej niż 14 dni, wynikającej z procedur stosowanych przy

zmianie jednostki szkolącej;

5)

z powodu przerwy, nie dłuższej niż 12 miesięcy, wynikającej z realizacji szkolenia

specjalizacyjnego odbywanej w trybie poszerzenia programu studiów podyplomowych o

program szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z zakresem tych studiów;

6)

z powodu urlopu wychowawczego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

2.

Okres szkolenia specjalizacyjnego zostaje dodatkowo przedłużony o okres wykonywania

obowiązków poza granicami państwa w ramach misji Polskich Kontyngentów Wojskowych

lub medycznych misji humanitarnych.

3.

Osoba odbywająca szkolenie specjalizacyjne, o której mowa w ust. 1 i 2, ma obowiązek

niezwłocznie poinformować wojewodę o planowanej przez nią nieobecności w pracy z powodów,

o których mowa w ust. 1 i 2, trwającej dłużej niż 3 miesiące.

4.

W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu szkolenia specjalizacyjnego

może wyrazić wojewoda na wniosek osoby odbywającej szkolenie specjalizacyjne.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, osoba odbywająca szkolenie specjalizacyjne składa

do wojewody właściwego ze względu na miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

po uzyskaniu opinii kierownika jednostki szkolącej i kierownika specjalizacji.

6.

Wojewoda rozstrzyga o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego po

zasięgnięciu opinii konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie farmacji albo w dziedzinie

pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie powołano konsultanta wojewódzkiego.

7.

Informacja o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa

w ust. 1, 2 i 4, jest zamieszczana w EKS.

8.

Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 3, może skierować

na okres tej nieobecności inną osobę zakwalifikowaną do odbywania szkolenia specjalizacyjnego

w jednostce szkolącej, biorąc pod uwagę możliwość odbycia przez nią części lub całości

programu specjalizacji oraz możliwość wykorzystania miejsc szkoleniowych.

1.

Czas trwania szkolenia specjalizacyjnego określony w jego programie ulega skróceniu

na wniosek osoby odbywającej szkolenie specjalizacyjne złożony do dyrektora CMKP,

pod warunkiem zrealizowania programu kursów i staży kierunkowych, o okres nie dłuższy

niż 1/2 okresu tego szkolenia.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje uznanie za równoważne ze zrealizowaniem

części programu szkolenia specjalizacyjnego kursów lub staży odbytych w kraju lub

za granicą i skrócenie czasu odbywania szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli okres od

dnia ukończenia kursu albo stażu do dnia złożenia tego wniosku jest nie dłuższy niż

5 lat.

3.

Dyrektor CMKP rozstrzyga o skróceniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

w drodze decyzji, na podstawie opinii dotyczącej zrealizowania zakresu programu szkolenia

specjalizacyjnego powołanego przez siebie zespołu. Dyrektor CMKP za pomocą SMK przekazuje

decyzję farmaceucie i dodatkowo podaje

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

4.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 3, wchodzą

1)

konsultant wojewódzki w danej dziedzinie farmacji albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie powołano konsultanta wojewódzkiego;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającym specjalistów w danej dziedzinie farmacji;

4)

przedstawiciel NIA, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie farmacji albo

w dziedzinie pokrewnej.

5.

Od decyzji, o której mowa w ust. 3, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw zdrowia.

6.

Informacja o skróceniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego jest zamieszczana

w EKS.

1.

Szkolenie specjalizacyjne odbywa się pod nadzorem kierownika specjalizacji, który

jest odpowiedzialny za ustalenie szczegółowych warunków i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego

w sposób zapewniający realizację jego programu.

2.

Kierownika specjalizacji powołuje za jego zgodą i odwołuje kierownik jednostki szkolącej.

3.

Kierownikiem specjalizacji może być osoba posiadająca tytuł specjalisty w danej dziedzinie

farmacji będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego, a w uzasadnionych przypadkach

-w dziedzinie pokrewnej, albo osoba, o której mowa w art. 73 ust. 1.

4.

Kierownik specjalizacji może wykonywać swoje obowiązki związane ze szkoleniem specjalizacyjnym

w stosunku do nie więcej niż trzech osób, a w uzasadnionych przypadkach, za zgodą

konsultanta krajowego w danej dziedzinie farmacji albo pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie

nie powołano konsultanta krajowego - czterech osób.

5.

Do obowiązków kierownika specjalizacji należy

1)

udział w ustaleniu szczegółowych warunków odbywania szkolenia specjalizacyjnego w

sposób umożliwiający nabycie wiedzy i umiejętności określonych programem szkolenia

specjalizacyjnego;

2)

ustalenie planu szkolenia specjalizacyjnego i nadzór nad jego realizacją;

3)

wprowadzenie do EKS szczegółowego planu zajęć objętych programem szkolenia specjalizacyjnego;

4)

wskazanie niezbędnego piśmiennictwa i innych źródeł ułatwiających samokształcenie;

5)

prowadzenie ewaluacji efektów szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z jego programem;

6)

wystawienie opinii dotyczącej przebiegu szkolenia specjalizacyjnego i uzyskanych przez

farmaceutę odbywającego szkolenie specjalizacyjne umiejętności zawodowych, a także

jego stosunku do współpracowników i pacjentów, i zamieszczenie jej w EKS;

7)

potwierdzanie w EKS terminowej realizacji elementów szczegółowego planu zajęć objętych

programem szkolenia specjalizacyjnego;

8)

coroczne potwierdzanie w EKS zrealizowania zajęć objętych programem szkolenia specjalizacyjnego,

wyznaczonych do odbycia w danym roku szkolenia specjalizacyjnego;

9)

potwierdzenie w EKS odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z jego programem;

10)

zawiadomienie za pomocą SMK wojewody o przerwaniu szkolenia specjalizacyjnego przez

osobę, która nie realizuje lub nie może realizować programu szkolenia specjalizacyjnego.

6.

Kierownik specjalizacji dokonuje potwierdzeń, o których mowa w ust. 5 pkt 8 i 9, w

terminie 14 dni odpowiednio od zakończenia danego roku szkolenia specjalizacyjnego

albo od odbycia szkolenia specjalizacyjnego.

7.

Kierownikowi specjalizacji w umowie, o której mowa w art. 45 ust. 2 pkt 3, mogą zostać

ustalone obowiązki niewymienione w ust. 5.

8.

Kierownik specjalizacji ma prawo do udziału w egzaminie ustnym lub praktycznym wchodzącym

w skład PESF w charakterze obserwatora.

9.

Odwołanie kierownika specjalizacji może nastąpić w przypadku

1)

niewypełniania przez kierownika specjalizacji obowiązków, o których mowa w ust. 5;

2)

uzasadnionego wniosku kierownika specjalizacji;

3)

uzasadnionego wniosku osoby odbywającej szkolenie specjalizacyjne pod nadzorem danego

kierownika specjalizacji.

10.

Nadzór nad realizacją programu staży kierunkowych określonych w programie danego szkolenia

specjalizacyjnego może sprawować osoba posiadająca tytuł specjalisty w danej dziedzinie

farmacji albo osoba posiadająca decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu

dotychczasowego dorobku naukowego i zawodowego farmaceuty za równoważny ze zrealizowaniem

programu właściwej specjalizacji lub legitymująca się dorobkiem naukowym lub zawodowym

w danej dziedzinie farmacji, wskazana przez jednostkę szkolącą, będąca opiekunem stażu

kierunkowego. Osoba upoważniona do wykonywania czynności opiekuna stażu kierunkowego

zapewnia bezpośrednio nadzór nad realizacją programu staży kierunkowych nie więcej

niż trzech osób.

1.

Jeżeli jednostka szkoląca ulegnie likwidacji albo restrukturyzacji uniemożliwiającej

prowadzenie szkolenia specjalizacyjnego albo utraci akredytację, wojewoda w porozumieniu

z kierownikiem szkolenia specjalizacyjnego i kierownikiem innej jednostki szkolącej

wskazuje za pośrednictwem SMK miejsce i termin kontynuowania szkolenia specjalizacyjnego.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach wojewoda może, na wniosek farmaceuty odbywającego

szkolenie specjalizacyjne, skierować go do innej jednostki szkolącej posiadającej

akredytację do tego szkolenia oraz wolne miejsce szkoleniowe.

3.

Jeżeli jednostka szkoląca, o której mowa w ust. 1 i 2, znajduje się na obszarze innego

województwa, zmiana miejsca szkolenia specjalizacyjnego następuje po wyrażeniu zgody

przez właściwego wojewodę oraz konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie farmacji,

na którego obszarze farmaceuta ma kontynuować odbywanie tego szkolenia.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, wojewoda wydaje farmaceucie skierowanie do odbywania

szkolenia specjalizacyjnego oraz odnotowuje ten fakt w EKS na podstawie dokumentów

przekazanych przez wojewodę, na obszarze którego farmaceuta odbywał dotychczas szkolenie

specjalizacyjne.

5.

Wojewoda, w drodze decyzji, skreśla z rejestru, o którym mowa w art. 53 ust. 1, farmaceutę

odbywającego szkolenie specjalizacyjne na obszarze danego województwa

1)

w przypadku nierozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego w terminie 3 miesięcy od daty

określonej w EKS jako data rozpoczęcia szkolenia lub upływu czasu, w którym osoba

była obowiązana ukończyć szkolenie specjalizacyjne, z uwzględnieniem art. 55 ust.

1, 2 i 4;

2)

po zawiadomieniu przez kierownika jednostki szkolącej lub kierownika specjalizacji

i po uzyskaniu opinii konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie farmacji albo w

dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie powołano konsultanta wojewódzkiego,

w przypadku gdy osoba odbywająca szkolenie specjalizacyjne nie realizuje lub nie może

realizować programu szkolenia specjalizacyjnego;

3)

na wniosek osoby odbywającej szkolenie specjalizacyjne.

1.

Wojewoda dokonuje weryfikacji formalnej odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie

z programem szkolenia specjalizacyjnego specjalizacji farmaceuty, który uzyskał potwierdzenie

zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem szkolenia specjalizacyjnego

przez kierownika specjalizacji.

2.

Wojewoda w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o uzyskaniu potwierdzenia,

o którym mowa w ust. 1, występuje do konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie

farmacji, a w przypadku jego braku, do konsultanta krajowego w danej dziedzinie farmacji

albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie powołano konsultanta wojewódzkiego,

o weryfikację zgodności odbytego szkolenia specjalizacyjnego z jego programem. Konsultant

dokonuje weryfikacji w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia wojewody. Czynności

te odbywają się za pomocą SMK.

3.

W przypadku niezrealizowania przez farmaceutę programu szkolenia specjalizacyjnego

konsultant, o którym mowa w ust. 2, za pomocą SMK wskazuje brakujące elementy.

4.

Wojewoda niezwłocznie po uzyskaniu weryfikacji, o której mowa w ust. 2

1)

potwierdza zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w przypadku, o którym mowa w ust. 3, odmawia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego

oraz kieruje farmaceutę do zrealizowania brakującego elementu programu szkolenia specjalizacyjnego

i przedłuża okres szkolenia na czas niezbędny do realizacji tego elementu, uwzględniając

okres przerwy wynikającej z procedur weryfikacji realizacji programu specjalizacji.

5.

Wojewoda zawiadamia farmaceutę o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 4, za pomocą

SMK. O odmowie potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego wojewoda powiadamia

farmaceutę również na piśmie. Do doręczenia powiadomienia na piśmie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, po zrealizowaniu brakującego elementu programu

szkolenia specjalizacyjnego przez farmaceutę, przepisy ust. 2-5 stosuje się.

1.

Farmaceuta, który uzyskał potwierdzenie zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego,

może wystąpić do dyrektora CEM z wnioskiem o przystąpienie do PESF.

2.

Wniosek o przystąpienie do PESF zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko wnioskodawcy;

2)

numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz państwo jego wydania;

3)

numer dokumentu „Prawo wykonywania zawodu farmaceuty”;

4)

adres do korespondencji wnioskodawcy, a także, jeżeli posiada, numer telefonu i adres

poczty elektronicznej;

5)

nazwę uczelni, w której wnioskodawca ukończył studia;

6)

nazwę jednostki szkolącej, w której wnioskodawca odbywał szkolenie specjalizacyjne;

7)

numer i datę wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 1, jeśli wnioskodawca taką

posiada;

8)

imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy, lub tytuł profesora kierownika

specjalizacji;

9)

wskazanie właściwego wojewody;

10)

wskazanie dziedziny farmacji, w której farmaceuta zamierza składać PESF;

11)

wskazanie części PESF, do której zamierza przystąpić wnioskodawca.

3.

Wniosek o przystąpienie do PESF składa się za pomocą SMK.

4.

Zgłoszenie do PESF składa się w terminie do dnia 31 lipca dla sesji jesiennej albo

do dnia 31 stycznia dla sesji wiosennej. Do tych terminów nie stosuje się przepisów

art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister

właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 4. W przypadku

nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw

zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego

terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Do tych terminów nie stosuje się przepisów

art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Informację o zmianie tych terminów minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza na

swojej stronie internetowej.

6.

Dyrektor CEM ustala listy farmaceutów zdających PESF w danym miejscu i terminie oraz

zawiadamia te osoby o terminie i miejscu egzaminu oraz nadanym numerze kodowym nie

później niż 14 dni przed rozpoczęciem egzaminu. Zawiadomienie jest przekazywane za

pomocą SMK lub pocztą elektroniczną na adres wskazany we wniosku o przystąpienie do

PESF.

7.

W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej złożenie wniosku

w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, terminy te przedłuża się z

urzędu o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia.

1.

Farmaceuta wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej niż 25% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za

ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia

15 stycznia każdego roku.

2.

Opłata egzaminacyjna jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM, podany

za pomocą SMK. Opłatę uiszcza się niezwłocznie po złożeniu wniosku, nie później niż

w terminie 5 dni od upływu terminu składania wniosków, o którym mowa w art. 60 ust.

4.

3.

Opłata egzaminacyjna stanowi dochód budżetu państwa.

4.

W przypadku niewniesienia opłaty egzaminacyjnej albo wniesienia jej w wysokości niższej

niż należna dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych za pomocą

SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres wskazany we wniosku,

o którym mowa w art. 60 ust. 1. Przepisy art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się z zastrzeżeniem, że w przypadku bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia

braków formalnych dotknięty nim wniosek o przystąpienie do PESF traktuje się jako

niezłożony. O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków

formalnych.

5.

Z opłaty, o której mowa w ust. 1, za kolejne zgłoszenie do PESF może zostać zwolniony

farmaceuta, który w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii

mimo zgłoszenia się do PESF nie przystąpił do tego egzaminu.

6.

W celu uzyskania zwolnienia z opłaty, o którym mowa w ust. 5, farmaceuta w terminie

30 dni od dnia, w którym odbył się PESF, do którego miał przystąpić, składa do dyrektora

CEM wniosek o zwolnienie z opłaty za kolejne zgłoszenie do PESF.

7.

Do terminu, o którym mowa w ust. 6, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

PESF dla każdej dziedziny farmacji organizuje CEM.

2.

PESF jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

W celu przeprowadzenia PESF w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM wyznacza

spośród członków PKE Zespoły Egzaminacyjne.

3.

Przewodniczącego PKE, przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego i jej członków powołuje

i odwołuje dyrektor CEM.

4.

Przewodniczący PKE i jej członkowie posiadają tytuł specjalisty w odpowiedniej dziedzinie

farmacji albo decyzję, o której mowa w art. 73 ust. 1, a w przypadku niemożności powołania

takich osób w dziedzinie pokrewnej.

5.

Członkiem PKE nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

6.

Kandydatów do PKE mogą zgłaszać

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie farmacji albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie powołano konsultanta krajowego;

2)

zarząd stowarzyszenia będącego, zgodnie z postanowieniami jego statutu, towarzystwem

naukowym o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającym specjalistów w danej dziedzinie farmacji;

3)

NIA.

7.

W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 6, zamieszcza się następujące dane kandydata do

PKE

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz państwo jego wydania;

3)

określenie posiadanej specjalizacji;

4)

wskazanie dziedziny farmacji, w której kandydat ma być powołany do PKE;

5)

adres do korespondencji, a także, jeżeli posiada, numer telefonu i adres poczty elektronicznej.

8.

Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, należy dołączyć kopię dyplomu specjalisty albo

decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 1.

9.

Kopia dyplomu specjalisty nie jest wymagana w przypadku, gdy kandydat uzyskał dyplom

specjalisty wydany przez dyrektora CEM. W takim przypadku w zgłoszeniu należy podać

datę wydania i numer dyplomu.

10.

Dyrektor CEM powołuje na przewodniczącego PKE konsultanta krajowego w danej dziedzinie

farmacji albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie powołano konsultanta

krajowego.

11.

Członkostwo w PKE wygasa w przypadku śmierci członka PKE.

12.

Dyrektor CEM odwołuje członka PKE w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka PKE;

3)

niewykonywania albo nienależytego wykonywania obowiązków;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w art. 63 ust. 4.

13.

Dyrektor CEM może odwołać członka PKE w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania

karnego w związku z podejrzeniem popełnienia przez niego umyślnego przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwa skarbowego.

1.

Zespół Egzaminacyjny składa się z co najmniej trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji

podmiotów wymienionych w art. 62 ust. 6.

2.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia PESF w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

3.

Powody wyłączenia określone w ust. 2 pkt 1 i 2 lit. b trwają pomimo ustania małżeństwa

albo przysposobienia.

4.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PESF składają dyrektorowi CEM

pisemne oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z żadnym

z kandydatów do złożenia PESF w tym Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa

w ust. 2, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

5.

Członkom Zespołów Egzaminacyjnych przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu Egzaminacyjnego, w wysokości nie wyższej

niż 500 zł dla przewodniczącego oraz nie wyższej niż 300 zł dla członka;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego bez zachowania

prawa do wynagrodzenia.

6.

Tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, oraz zwrotu kosztów, o których

mowa w ust. 5 pkt 2, określa w drodze zarządzenia dyrektor CEM.

Do zadań Zespołu Egzaminacyjnego należy

1)

przeprowadzenie PESF zgodnie z regulaminem porządkowym, o którym mowa w art. 65 ust.

13;

2)

przekazanie do CEM kart odpowiedzi niezwłocznie po zakończonym egzaminie testowym,

w sposób uniemożliwiający dokonywanie zmian w ich treści;

3)

przekazanie do CEM ocen z egzaminów ustnego i praktycznego oraz dokumentacji związanej

z przeprowadzonym PESF, niezwłocznie po zakończonym PESF, nie później jednak niż w

terminie 14 dni od dnia zakończenia PESF.

1.

Zakres PESF jest zgodny z programem danego szkolenia specjalizacyjnego.

2.

PESF jest przeprowadzany dwa razy w roku: w sesji wiosennej od dnia 15 maja do dnia

30 czerwca i w sesji jesiennej od dnia 15 listopada do dnia 31 grudnia.

3.

W przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami, w szczególności zagrażającymi

życiu lub zdrowiu osób biorących udział w PESF, minister właściwy do spraw zdrowia

może odwołać w całości lub w części PESF w danej dziedzinie farmacji. Odwołując PESF,

minister właściwy do spraw zdrowia wydłuża czas trwania sesji egzaminacyjnej, w której

miał się odbyć odwołany egzamin, jednorazowo o okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W

przypadku nieustania okoliczności będących podstawą przedłużenia sesji egzaminacyjnej

w czasie, o który została przedłużona dana sesja, minister właściwy do spraw zdrowia

może powtórnie przedłużyć czas trwania danej sesji egzaminacyjnej o okres nie dłuższy

niż 3 miesiące.

4.

O odwołaniu całości lub części PESF w danej dziedzinie farmacji i przedłużeniu sesji

egzaminacyjnej minister właściwy do spraw zdrowia informuje na swojej stronie internetowej

oraz na stronie internetowej CEM.

5.

Dyrektor CEM w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia ustala nowe terminy

PESF oraz informuje o nich farmaceutów, którzy mieli przystąpić do odwołanego PESF,

co najmniej na 2 tygodnie przed datą egzaminu. Informacja o nowych terminach PESF

jest zamieszczana na stronie internetowej CEM.

6.

PESF dla każdej dziedziny składa się z dwóch części w następującej kolejności: egzaminu

teoretycznego i egzaminu praktycznego. Warunkiem dopuszczenia do części praktycznej

PESF jest uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego.

7.

Egzamin teoretyczny jest przeprowadzany w formie

1)

testu, gdy do PESF w danej dziedzinie farmacji w sesji zostanie dopuszczonych co najmniej

30 osób, albo

2)

egzaminu ustnego.

8.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora

CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PESF dla wszystkich

farmaceutów dopuszczonych do PESF w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej,

z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PESF jeden raz w

roku - z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.

9.

Egzamin testowy dla danej dziedziny odbywa się jednocześnie w całym kraju w terminie

ustalonym przez dyrektora CEM. Egzamin testowy polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających

pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Osoba zdająca może

wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź osoba zdająca uzyskuje

1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, udzielenia nieprawidłowej odpowiedzi albo zaznaczenia

więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane. Pozytywny wynik egzaminu testowego

otrzymuje osoba egzaminowana, która uzyskała co najmniej 60% maksymalnej liczby punktów

z testu.

10.

Egzamin ustny i egzamin praktyczny przeprowadza się w zakresie danej dziedziny farmacji

i w sposób uwzględniający specyfikę tej dziedziny. Egzamin ustny obejmuje 3 lub 4

zadania egzaminacyjne, a egzamin praktyczny obejmuje od 1 do 3 zadań egzaminacyjnych.

Uzyskanie przez osobę zdającą oceny niedostatecznej za którekolwiek z zadań egzaminacyjnych

powoduje uzyskanie negatywnego wyniku egzaminu ustnego albo egzaminu praktycznego.

11.

W przypadku uwag merytorycznych do pytań testowych osoba zdająca ma prawo złożyć zastrzeżenie

w trakcie trwania egzaminu testowego albo niezwłocznie po jego zakończeniu, przed

opuszczeniem sali egzaminacyjnej. Zgłoszone zastrzeżenie jest weryfikowane bezpośrednio

po egzaminie testowym, przed obliczeniem jego wyników. W przypadku uznania zgłoszonego

zastrzeżenia pytanie testowe objęte zastrzeżeniem jest pomijane przy ustalaniu wyniku

egzaminu testowego w stosunku do wszystkich zdających, co odpowiednio obniża liczbę

możliwych do uzyskania punktów. Punkty za pytania unieważnione nie są przyznawane.

12.

Miejsca i terminy egzaminu praktycznego i ustnego ustala dyrektor CEM w porozumieniu

z przewodniczącym PKE.

13.

PESF przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora

CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

14.

W uzasadnionych przypadkach, związanych z wystąpieniem zwiększonego zagrożenia epidemicznego

lub innych okoliczności zagrażających bezpieczeństwu osób uczestniczących w PESF,

dyrektor CEM w porozumieniu z przewodniczącym właściwej PKE może zdecydować, że egzamin

ustny PESF zostanie przeprowadzony za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej

umożliwiających jednoczesny udział zdającego i wszystkich członków Zespołu Egzaminacyjnego,

zwany dalej „zdalnym PESF”.

15.

Zdalny PESF może być przeprowadzony w siedzibie CEM albo w innym miejscu wskazanym

przez dyrektora CEM w porozumieniu z przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego.

16.

Wojewoda jest obowiązany do współpracy z dyrektorem CEM przy organizacji i przeprowadzaniu

zdalnego PESF.

17.

W trakcie całego czasu trwania zdalnego PESF zdający znajduje się pod bezpośrednim

nadzorem pracownika CEM, przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego albo przedstawiciela

właściwego wojewody. Do przedstawiciela wojewody stosuje się art. 63 ust. 5 pkt 1

i ust. 6.

18.

Oprogramowanie służące do przeprowadzenia zdalnego PESF jest udostępniane i konfigurowane

przez CEM. Przebieg zdalnego PESF jest rejestrowany.

19.

Zdający jest widziany i słyszany przez wszystkich członków Zespołu Egzaminacyjnego

bezpośrednio lub za pomocą środków komunikacji, o których mowa w ust. 14.

20.

W przypadku zdalnego PESF członkowie Zespołu Egzaminacyjnego składają ustne oświadczenia

dotyczące wystawionych przez nich ocen. Oświadczenia te są rejestrowane za pomocą

środków komunikacji, o których mowa w ust. 14, lub, jeżeli nie ma takiej możliwości,

za pomocą oprogramowania dostępnego na stacjach roboczych członków Zespołu Egzaminacyjnego.

21.

Jeżeli w czasie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii przeprowadzenie

egzaminu testowego albo ustnego, albo praktycznego PESF nie będzie możliwe ze względu

na bezpieczeństwo osób biorących udział w tym egzaminie, minister właściwy do spraw

zdrowia może w trakcie sesji egzaminacyjnej podjąć decyzję o odstąpieniu od przeprowadzenia

egzaminu testowego albo ustnego, albo praktycznego PESF w danej dziedzinie w tej sesji

z zachowaniem wyłącznie jednej formy PESF.

22.

Komunikat o odstąpieniu od przeprowadzenia egzaminu testowego albo ustnego, albo praktycznego

PESF, o których mowa w ust. 21, zamieszcza się na stronie internetowej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zdrowia oraz na stronie internetowej CEM.

1.

Zadania egzaminacyjne dla PESF są opracowywane przez autorów wskazanych przez dyrektora

CEM spośród osób posiadających wysokie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w danej

dziedzinie farmacji. Test jest przygotowywany odrębnie dla każdej dziedziny oraz na

każdą sesję egzaminacyjną.

2.

Zadania egzaminacyjne podlegają weryfikacji przez recenzentów wyznaczonych przez dyrektora

CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym w danej dziedzinie farmacji.

3.

Opracowanie zadań egzaminacyjnych oraz przeprowadzenie PESF jest finansowane przez

CEM.

4.

Testy i pytania testowe oraz zadania i pytania z egzaminów ustnych i praktycznych

są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane w sposób uniemożliwiający

dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące w ich opracowywaniu, przetwarzaniu,

dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające PESF lub sprawujące nadzór nad ich

prowadzeniem.

5.

Testy i pytania testowe oraz zadania i pytania egzaminu ustnego i praktycznego mogą

być udostępnione wyłącznie osobie przystępującej do tego egzaminu, na jej wniosek,

po ich wykorzystaniu w PESF. Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania testowe oraz

zadania i pytania egzaminu ustnego i praktycznego w drodze ich okazania w siedzibie

CEM. Zakazane jest wynoszenie poza siedzibę CEM udostępnianych testów i pytań testowych

oraz zadań i pytań egzaminu ustnego i praktycznego oraz ich reprodukowanie, kopiowanie

jakąkolwiek techniką lub przepisywanie. W przypadku naruszenia tego zakazu udostępnianie

zostaje przerwane. Przebieg udostępniania może być monitorowany za pomocą urządzeń

rejestrujących obraz i dźwięk.

6.

Zarejestrowany obraz i dźwięk związany z udostępnianiem testów i pytań testowych oraz

zadań i pytań egzaminu ustnego i praktycznego podlega archiwizacji przez okres 3 miesięcy

od dnia powstania zapisu. Pracownicy CEM oraz inne osoby przeprowadzające lub nadzorujące

egzamin uzyskują dostęp do zarchiwizowanych materiałów w zakresie realizacji ich ustawowych

zadań po otrzymaniu upoważnienia wydanego przez administratora danych.

7.

Udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej podlegają wyłącznie pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane

na potrzeby PESF, po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia tego egzaminu.

1.

PESF odbywa się w obecności co najmniej trzech członków Zespołu Egzaminacyjnego.

2.

Nieobecność osoby egzaminowanej podczas PESF, bez względu na jej przyczynę, uważa

się za odstąpienie od udziału w PESF.

3.

Farmaceuta może składać PESF po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

4.

Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas PESF osoba egzaminowana

nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może posiadać

urządzeń służących do kopiowania, przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie tego

zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby egzaminowanej, co jest równoznaczne

z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.

5.

Przebieg PESF może być monitorowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

W przypadku ujawnienia po egzaminie na zarejestrowanych materiałach, że osoba egzaminowana

korzystała z pomocy naukowych, dydaktycznych lub urządzeń służących do kopiowania,

przekazywania i odbioru informacji lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, osoba

taka zostaje zdyskwalifikowana. Dyskwalifikacji dokonuje przewodniczący PKE na wniosek

Zespołu Egzaminacyjnego. Fakt ten jest odnotowany w protokole, o którym mowa w ust.

7. O dyskwalifikacji osoby egzaminowanej dyrektor CEM zawiadamia prezesa NIA.

6.

Zarejestrowany obraz i dźwięk związany z przebiegiem PESF podlega archiwizacji przez

okres 3 miesięcy od dnia powstania zapisu. Pracownicy CEM oraz inne osoby przeprowadzające

lub nadzorujące egzamin uzyskują dostęp do zarchiwizowanych materiałów w zakresie

realizacji ich ustawowych zadań po otrzymaniu upoważnienia wydanego przez administratora

danych.

7.

Sporządza się protokół przebiegu PESF, który podpisują członkowie Zespołu Egzaminacyjnego

przeprowadzający dany egzamin.

8.

Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego przesyła protokół egzaminacyjny dyrektorowi

CEM w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu.

1.

CEM ustala wyniki PESF i ogłasza je za pomocą SMK, a w zakresie egzaminu testowego

publikuje je także na swojej stronie internetowej. Wynik PESF nie stanowi decyzji

w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

Farmaceuta, który nie przystąpił do PESF w wyznaczonym terminie albo uzyskał wynik

negatywny z PESF, może przystąpić do PESF w kolejnej sesji egzaminacyjnej.

3.

Za wynik pozytywny PESF uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników z części teoretycznej

i praktycznej.

4.

Wynik pozytywny z części teoretycznej PESF jest uznawany w kolejnych sześciu sesjach

egzaminacyjnych po sesji, w której został uzyskany. W przypadku nieuzyskania wyniku

pozytywnego z egzaminu praktycznego albo nieprzystąpienia do egzaminu praktycznego

w ustalonym terminie farmaceuta może przystąpić w innej sesji egzaminacyjnej tylko

do tej części PESF.

5.

Oceną końcową z PESF jest ocena wynikająca ze średniej arytmetycznej ocen z egzaminu

teoretycznego i praktycznego.

6.

Wyniki PESF dyrektor CEM, za pomocą SMK, przekazuje wojewodom, dyrektorowi CMKP oraz

właściwym jednostkom szkolącym.

1.

Potwierdzeniem złożenia PESF jest dyplom wydany przez dyrektora CEM.

2.

Dyrektor CEM wydaje dyplom, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej.

3.

Na wniosek farmaceuty, który złożył PESF, dyrektor CEM wydaje, odpłatnie, duplikat

albo odpis dyplomu albo dokonuje wymiany dyplomu PESF. Opłata wynosi 50 zł. Opłaty

nie wnosi się, w przypadku gdy wymiana jest wynikiem błędu CEM.

4.

CEM przekazuje do NIA po zakończeniu każdej sesji PESF informację ouzyskaniu przez

danego farmaceutę tytułu specjalisty.

5.

Dokumentacja dotycząca PESF, która nie jest gromadzona w SMK, jest przechowywana przez

CEM zgodnie z art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

1.

W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PESF lub nieprzewidzianych

sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie PESF dyrektor CEM, na wniosek członka Zespołu

Egzaminacyjnego, zdającego albo z urzędu, unieważnia PESF w całości albo w części,

w danym terminie dla danej dziedziny farmacji, dla poszczególnych albo wszystkich

zdających.

2.

Unieważnienie PESF w całości albo w części następuje, gdy osoba, która przystępowała

do egzaminu, nie była do tego uprawniona.

3.

Dyrektor CEM podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia PESF w całości albo

w części w terminie 14 dni od dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających

unieważnienie.

4.

O rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 3, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę,

która złożyła wniosek, o którym mowa w ust. 1.

5.

Komunikat o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 3, dyrektor CEM zamieszcza na stronie

internetowej CEM, a farmaceucie, którego egzamin został unieważniony, przekazuje rozstrzygnięcie

za pomocą SMK.

6.

Zdający, który wystąpił z wnioskiem, oraz farmaceuta, któremu unieważniono PESF w

całości albo w części, w terminie 7 dni od dnia zamieszczenia informacji o unieważnieniu

w SMK, może złożyć na piśmie albo za pośrednictwem ePUAP odwołanie do ministra właściwego

do spraw zdrowia. Odwołanie składa się za pośrednictwem dyrektora CEM. Dyrektor CEM

przekazuje odwołanie wraz ze swym stanowiskiem ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje ostateczne rozstrzygnięcie w terminie 7

dni od dnia otrzymania odwołania.

8.

Do rozstrzygnięć i postępowania, o których mowa w ust. 1-7, nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw,

sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy

oraz sprostowań.

9.

Unieważnienie PESF w całości albo w części powoduje, że traktuje się odpowiednio PESF

w całości albo jego część jako niebyłą.

10.

Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia,

w którym rozstrzygnięcie o unieważnieniu stało się ostateczne. W przypadku unieważnienia

całości PESF wszystkie jego części odbywają się w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące

od dnia, w którym rozstrzygnięcie o unieważnieniu stało się ostateczne.

11.

Za powtórzony PESF albo jego część nie pobiera się opłaty egzaminacyjnej.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz dziedzin farmacji, w których jest możliwe odbywanie szkolenia specjalizacyjnego,

uwzględniając potrzebę zabezpieczenia dostępu do świadczeń zdrowotnych w określonym

zakresie oraz potrzebę zapewnienia dostępu do usług farmaceutycznych,

2)

wykaz kodów specjalizacji w określonych dziedzinach farmacji,

3)

wysokość wynagrodzenia za wykonanie czynności kontrolnych, o których mowa w art. 47

ust. 10 pkt 1, uwzględniając nakład pracy związany z przeprowadzaniem czynności kontrolnych,

4)

wykaz dziedzin farmacji, w których farmaceuta posiadający odpowiednią specjalizację

I stopnia może uzyskać tytuł specjalisty po odbyciu uzupełniającego szkolenia specjalizacyjnego

zgodnie zprogramem, o którym mowa w art. 50 ust. 16, uwzględniając potrzebę zapewnienia

dostępu do usług farmaceutycznych,

5)

regulamin postępowania kwalifikacyjnego, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnej

organizacji tego postępowania,

6)

zakres informacji, o których mowa w art. 53 ust. 3, wprowadzanych do SMK przez kierownika

specjalizacji, uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej informacji niezbędnej

do prowadzenia specjalizacji,

7)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 63 ust. 4, uwzględniając konieczność zachowania

bezstronności pracy PKE,

8)

szczegółowy sposób i tryb składania PESF oraz ustalania jego wyników, uwzględniając

konieczność prawidłowego i efektywnego przeprowadzenia PESF oraz zapewnienia równego

traktowania osób składających PESF,

9)

wzór dyplomu specjalisty,

10)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu lub odpisu dyplomu PESF oraz sposób uiszczania

opłaty za wydanie duplikatu lub odpisu dyplomu PESF,

11)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM wymiany dyplomu PESF oraz sposób uiszczania opłaty

za dokonanie wymiany dyplomu

- uwzględniając konieczność prawidłowego wydania dokumentu potwierdzającego uzyskanie

tytułu specjalisty;

12)

wysokość opłaty za PESF, uwzględniając koszty przeprowadzenia PESF oraz wydania dyplomu

potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje uzyskany za granicą tytuł specjalisty w

danej dziedzinie farmacji za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli zostały spełnione następujące warunki

1)

farmaceuta posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

czas specjalizacji odbytej za granicą odpowiada czasowi trwania szkolenia specjalizacyjnego,

określonemu w programie specjalizacji w danej dziedzinie farmacji, realizowanego w

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych

odpowiada w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej dziedzinie farmacji

w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

sposób i tryb złożenia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy i umiejętności

odpowiada złożeniu przez farmaceutę PESF.

2.

Dyrektor CMKP wykonuje, w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia, zadania tego

ministra, w odniesieniu do czynności określonych w ust. 7 i 8, jako organ prowadzący

postępowanie.

3.

Osoba, która uzyskała za granicą tytuł specjalisty, o którym mowa w ust. 1, występuje

z wnioskiem do ministra właściwego do spraw zdrowia za pośrednictwem dyrektora CMKP.

4.

Dyrektor CMKP informuje ministra właściwego do spraw zdrowia o wpłynięciu tego wniosku.

5.

Wniosek zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko wnioskodawcy;

2)

datę i miejsce urodzenia wnioskodawcy;

3)

numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz państwo jego wydania;

4)

obywatelstwo (obywatelstwa) wnioskodawcy;

5)

adres do korespondencji wnioskodawcy, a także, jeżeli posiada, numer telefonu i adres

poczty elektronicznej;

6)

określenie przedmiotu wniosku;

7)

nazwę uczelni, w której wnioskodawca ukończył studia, oraz uzyskany tytuł zawodowy;

8)

informację o

a)

posiadanym stopniu naukowym lub tytule profesora,

b)

posiadanych tytułach specjalisty w dziedzinie farmacji.

6.

Do wniosku dołącza się oryginały albo kopie poświadczone notarialnie za zgodność z

oryginałem wraz z tłumaczeniami na język polski dokonanymi przez tłumacza przysięgłego

prowadzącego działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej

1)

dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania zawodu farmaceuty w państwie,

w którym farmaceuta uzyskał tytuł specjalisty;

2)

dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty;

3)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu odbycia szkolenia specjalizacyjnego,

czasie jego trwania i programie specjalizacji;

4)

dokumentu zawierającego informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu lub innej

formie potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

5)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu, czasie trwania i rodzaju czynności zawodowych

wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.

7.

Wniosek podlega weryfikacji pod kątem kompletności złożonych dokumentów dokonywanej

przez CMKP oraz ocenie merytorycznej dokonywanej przez zespół ekspertów, o którym

mowa w art. 49 ust. 3.

8.

W przypadku stwierdzenia niekompletności wniosku dyrektor CMKP wzywa wnioskodawcę

do jego uzupełnienia w terminie wskazanym w wezwaniu, pod rygorem pozostawienia wniosku

bez rozpoznania. O pozostawieniu wniosku bez rozpoznania dyrektor CMKP informuje ministra

właściwego do spraw zdrowia.

9.

Dyrektor CMKP przekazuje wniosek, o którym mowa w ust. 3, wraz z dokumentami, o których

mowa w ust. 6, zespołowi ekspertów, o którym mowa w art. 49 ust. 3, w celu wydania

oceny merytorycznej.

10.

Zespół ekspertów, o którym mowa w art. 49 ust. 3, przekazuje dyrektorowi CMKP ocenę

merytoryczną, o której mowa w ust. 7, niezwłocznie po jej sporządzeniu, nie później

jednak niż w terminie 7 dni od dnia jej sporządzenia.

11.

Zespół ekspertów, o którym mowa w art. 49 ust. 3, dokonuje oceny merytorycznej wniosków,

o których mowa w ust. 3, nie rzadziej niż raz na kwartał.

12.

Dyrektor CMKP, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania oceny merytorycznej,

o której mowa w ust. 7, sporządza opinię i przekazuje wraz z wnioskiem, o którym mowa

w ust. 3, z załączonymi dokumentami, o których mowa w ust. 6, do ministra właściwego

do spraw zdrowia.

13.

Opinia, o której mowa w ust. 12, jest sporządzana na podstawie oceny merytorycznej

wniosku dokonanej przez zespół ekspertów. W wyniku dokonania oceny zespół ekspertów

wnioskuje o

1)

uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą bez żadnych dodatkowych warunków

albo

2)

uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą po odbyciu stażu uzupełniającego

w jednostce szkolącej wskazanej w tej opinii, którego zakres i program określi w indywidualnych

przypadkach zespół ekspertów, albo

3)

odmowę uznania tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

14.

W przypadku stwierdzenia niekompletności wniosku lub braku merytorycznego uzasadnienia

uznania tytułu specjalisty w danej dziedzinie farmacji w opinii akta sprawy wraz z

opinią są zwracane do dyrektora CMKP w celu weryfikacji lub uzupełnienia.

15.

W przypadku gdy opinia, o której mowa w ust. 12, zawiera wskazanie do odbycia stażu

uzupełniającego, o którym mowa w ust. 13 pkt 2, dyrektor CMKP kieruje osobę, o której

mowa w ust. 3, do odbycia tego stażu, z uwzględnieniem czasu trwania i zakresu merytorycznego

tego stażu oraz wskazuje jednostkę szkolącą, w której staż uzupełniający ma być odbyty.

16.

Staż uzupełniający, o którym mowa w ust. 13 pkt 2, jest odbywany w jednostce szkolącej,

na podstawie umowy o odbycie stażu uzupełniającego zawartej z tą jednostką, na warunkach

określonych w umowie, i kończy się uzyskaniem opinii zawodowej, wystawionej przez

kierownika właściwej komórki organizacyjnej jednostki szkolącej i przekazanej do dyrektora

CMKP. Do opinii zawodowej przepis ust. 12 stosuje się odpowiednio.

17.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia uznania

tytułu specjalisty w danej dziedzinie farmacji na podstawie opinii sporządzonej przez

dyrektora CMKP.

18.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia uznania

tytułu specjalisty uzyskanego przez farmaceutę w państwie członkowskim za równoważny

z tytułem specjalisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z zasadami określonymi

w przepisach dotyczących zasad uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach

członkowskich Unii Europejskiej.

19.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje dyrektorowi CMKP kopie decyzji, o których

mowa w ust. 17 i 18, niezwłocznie po ich wydaniu.

20.

Dyrektor CMKP zamieszcza w SMK dane dotyczące decyzji, o których mowa w ust. 17 i

18, podając

1)

numer decyzji;

2)

datę wydania decyzji;

3)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

4)

obywatelstwo (obywatelstwa) osoby, której decyzja dotyczy;

5)

państwo, w którym nadano tytuł specjalisty;

6)

przedmiot decyzji;

7)

rodzaj rozstrzygnięcia;

8)

organ wydający decyzję.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, na wniosek farmaceuty legitymującego się dorobkiem

naukowym lub zawodowym w danej dziedzinie farmacji, w drodze decyzji, może uznać ten

dorobek za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w tej

dziedzinie na podstawie sporządzonej przez dyrektora CMKP opinii, zawierającej merytoryczne

uzasadnienie, w sprawie uznania dorobku naukowego lub zawodowego za równoważny ze

zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie farmacji.

2.

Dyrektor CMKP wykonuje w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia zadania tego

ministra, w odniesieniu do czynności określonych w ust. 3, 6 i 7, jako organ prowadzący

postępowanie.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do dyrektora CMKP. Dyrektor CMKP informuje

ministra właściwego do spraw zdrowia o wpłynięciu wniosku.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko wnioskodawcy;

2)

datę i miejsce urodzenia wnioskodawcy;

3)

numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz państwo jego wydania;

4)

adres do korespondencji wnioskodawcy, a także, jeżeli posiada, numer telefonu i adres

poczty elektronicznej;

5)

określenie przedmiotu wniosku;

6)

numer prawa wykonywania zawodu wnioskodawcy;

7)

informacje o przebiegu działalności naukowej lub zawodowej, uwzględniające w szczególności

osiągnięcia z zakresu dziedziny farmacji, której dotyczy wniosek;

8)

informacje o

a)

aktualnym miejscu zatrudnienia,

b)

posiadanym stopniu naukowym lub tytule profesora,

c)

posiadanym tytule specjalisty.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające przebieg działalności naukowej lub zawodowej;

2)

kopię

a)

dyplomu ukończenia studiów,

b)

dokumentu potwierdzającego posiadanie stopnia naukowego lub tytułu profesora,

c)

dyplomu potwierdzającego posiadanie tytułu specjalisty.

6.

Dyrektor CMKP dokonuje weryfikacji wniosku pod kątem kompletności złożonych dokumentów.

W przypadku stwierdzenia niekompletności wniosku dyrektor CMKP wzywa wnioskodawcę

do jego uzupełnienia w terminie wskazanym w wezwaniu, pod rygorem pozostawienia wniosku

bez rozpoznania. Po bezskutecznym upływie tego terminu wniosek pozostawia się bez

rozpoznania. O pozostawieniu wniosku bez rozpoznania dyrektor CMKP informuje ministra

właściwego do spraw zdrowia.

7.

Dyrektor CMKP przekazuje wniosek, o którym mowa w ust. 1, wraz z dokumentami, o których

mowa w ust. 5, zespołowi ekspertów, o którym mowa w art. 49 ust. 3, w celu wydania

oceny merytorycznej oraz ustala termin i miejsce posiedzenia tego zespołu.

8.

Zespół ekspertów, o którym mowa w art. 49 ust. 3, przekazuje dyrektorowi CMKP ocenę

merytoryczną, o której mowa w ust. 7, niezwłocznie po jej sporządzeniu, nie później

jednak niż w terminie 7 dni od dnia jej sporządzenia.

9.

Zespół ekspertów, o którym mowa w art. 49 ust. 3, dokonuje oceny merytorycznej wniosków,

o których mowa w ust. 7, nie rzadziej niż raz na kwartał.

10.

Dyrektor CMKP, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania oceny merytorycznej,

sporządza opinię, o której mowa w ust. 1, i przekazuje wraz z wnioskiem, o którym

mowa w ust. 1, z załączonymi dokumentami, o których mowa w ust. 5, do ministra właściwego

do spraw zdrowia.

11.

W przypadku stwierdzenia niekompletności wniosku lub braku merytorycznego uzasadnienia

uznania dorobku w opinii akta sprawy wraz z opinią są zwracane do dyrektora CMKP w

celu weryfikacji lub uzupełnienia.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje lub odmawia uznania dorobku

za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie

farmacji.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje dyrektorowi CMKP kopię decyzji, o której

mowa w ust. 12, niezwłocznie po jej wydaniu.

14.

Dyrektor CMKP zamieszcza w SMK informację o decyzji, o której mowa w ust. 12, podając

1)

numer decyzji i datę jej wydania;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

określenie organu wydającego decyzję.

Dane zamieszczane w SMK mogą zostać udostępnione

1)

farmaceucie - w zakresie monitorowania przebiegu szkolenia specjalizacyjnego;

2)

uczelniom - w zakresie wykonywanych przez nie zadań;

3)

konsultantom w ochronie zdrowia - w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie

oraz w zakresie zadań, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2024 r. poz. 69);

4)

CEM - w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie, dotyczących organizowania

i przeprowadzania PESF;

5)

CMKP -wzakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie, dotyczących udzielania akredytacji

podmiotom zamierzającym prowadzić szkolenie specjalizacyjne, kontroli i monitorowania

realizacji szkolenia specjalizacyjnego;

6)

wojewodom - w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie, dotyczących przebiegu

szkolenia specjalizacyjnego farmaceutów;

7)

jednostkom szkolącym - w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie;

8)

NIA i okręgowym izbom aptekarskim - w zakresie wykonywanych zadań określonych w ustawie;

9)

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia -wzakresie wykonywania zadań określonych w

ustawie.

1.

Kurs kwalifikacyjny, o którym mowa w art. 44 pkt 2, ma na celu uzyskanie przez farmaceutę

wiedzy i umiejętności do udzielania określonych świadczeń zdrowotnych lub usług farmaceutycznych

wchodzących w zakres danej dziedziny farmacji lub dziedziny mającej zastosowanie w

ochronie zdrowia.

2.

Kursy kwalifikacyjne prowadzą jednostki szkolące oraz CMKP.

3.

Kurs kwalifikacyjny odbywa się na podstawie programu kursu kwalifikacyjnego, który

zawiera

1

założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas jego

trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów uczenia się;

2)

plan nauczania;

3)

efekty uczenia się;

4)

wskazówki metodyczne;

5)

standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

4.

Program kursu kwalifikacyjnego opracowuje zespół ekspertów powołany przez dyrektora

CMKP.

5.

Dyrektor CMKP powołuje zespół ekspertów spośród osób legitymujących się doświadczeniem

zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie dziedziny farmacji właściwej dla programu

danego kursu kwalifikacyjnego.

6.

Opracowany przez zespół ekspertów program kursu kwalifikacyjnego dyrektor CMKP redaguje

i przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

7.

Dyrektor CMKP podaje do publicznej wiadomości zatwierdzony program kursu kwalifikacyjnego

w formie publikacji oraz informacji na stronie internetowej CMKP.

8.

Do kształcenia w ramach kursu kwalifikacyjnego może przystąpić farmaceuta, który

1)

posiada prawo wykonywania zawodu;

2)

posiada co najmniej 12-miesięczny staż pracy w zawodzie w pełnym wymiarze;

3)

został dopuszczony do kursu kwalifikacyjnego po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego.

9.

Kurs kwalifikacyjny kończy się egzaminem teoretycznym w formie pisemnej albo ustnej

lub egzaminem praktycznym.

10.

Odbycie kursu kwalifikacyjnego jest potwierdzone zaświadczeniem.

11.

Dyrektor CMKP uznaje, na wniosek farmaceuty, kurs objęty programem szkolenia specjalizacyjnego

za równoważny z kursem kwalifikacyjnym.

12.

Dyrektor CMKP rozstrzyga o uznaniu kursu objętego programem szkolenia specjalizacyjnego

za równoważny z kursem kwalifikacyjnym, w drodze decyzji, na podstawie opinii dotyczącej

zrealizowania zakresu programu szkolenia specjalizacyjnego powołanego przez siebie

zespołu.

13.

W skład zespołu wchodzą

1)

konsultant wojewódzki w danej dziedzinie farmacji albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie powołano konsultanta wojewódzkiego;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającym specjalistów w danej dziedzinie farmacji;

4)

przedstawiciel NIA, który posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie farmacji albo

w dziedzinie pokrewnej.

14.

Od decyzji, o której mowa w ust. 12, przysługuje odwołanie do ministra właściwego

do spraw zdrowia.

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

komunikat określający dzień wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających świadczenie

usług określonych w

1)

art. 7c ust. 2a-2c ustawy zmienianej w art. 29,

2)

art. 49 ust. 5 pkt 46 ustawy zmienianej w art. 36,

3)

art. 41 ust. 1 zdanie drugie i ust. 1d ustawy zmienianej w art. 42,

4)

art. 24 ust. 1c i 1d ustawy zmienianej w art. 45,

5)

art. 17 ust. 3 pkt 2, ust. 3b i 3c ustawy zmienianej w art. 50,

6)

art. 113d ustawy zmienianej w art. 52,

7)

art. 71 ust. 5a i 5b ustawy zmienianej w art. 55,

8)

art. 28 ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 59

- w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 14 dni przed dniem wdrożenia rozwiązań

technicznych określonym w tym komunikacie.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres problematyki kursów kwalifikacyjnych,

2)

sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego na kurs kwalifikacyjny,

3)

sposób i tryb odbywania i zaliczania kursu kwalifikacyjnego,

4)

wzór zaświadczenia potwierdzającego odbycie kursu kwalifikacyjnego

- uwzględniając zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do wykonywania określonych

świadczeń zdrowotnych lub usług farmaceutycznych, a także mając na celu uwzględnienie

obiektywnych kryteriów weryfikacji wiedzy i umiejętności zdobytych podczas tego kursu.

1.

Farmaceuta ma obowiązek doskonalenia zawodowego przez samokształcenie oraz udział

w kursach realizowanych

1)

metodą wykładów, seminariów, warsztatów oraz ćwiczeń;

2)

za pośrednictwem sieci internetowej z ograniczonym dostępem, zakończonych testem.

2.

Kursy, o których mowa w ust. 1, organizują jednostki szkolące, NIA oraz okręgowe izby

aptekarskie.

3.

Zakres doskonalenia zawodowego obejmuje wiedzę i umiejętności niezbędne do realizacji

zadań, o których mowa w art. 4.

4.

Farmaceuta w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia danego okresu rozliczeniowego

przekazuje właściwej okręgowej izbie aptekarskiej kartę rozwoju zawodowego w celu

potwierdzenia przez nią dopełnienia obowiązku ustawicznego rozwoju zawodowego przez

farmaceutę.

1.

Ustawiczny rozwój zawodowy odbywa się w pięcioletnim okresie rozliczeniowym. Za udział

w poszczególnych formach doskonalenia zawodowego i kształcenia podyplomowego przysługują

farmaceucie punkty edukacyjne.

2.

Farmaceuta dokumentuje ustawiczny rozwój zawodowy w karcie rozwoju zawodowego.

3.

Farmaceucie, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 6, realizującemu ustawiczny rozwój

zawodowy przysługuje na jego wniosek urlop szkoleniowy w wymiarze do 6 dni roboczych

rocznie, płatny według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop

wypoczynkowy. Termin urlopu szkoleniowego jest uzgadniany każdorazowo z pracodawcą.

Farmaceuta ma obowiązek niezwłocznie przedstawić pracodawcy dokument poświadczający

jego udział w formach podnoszenia kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 43

ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór karty rozwoju zawodowego farmaceuty,

2)

liczbę punktów edukacyjnych za poszczególne formy ustawicznego rozwoju zawodowego

oraz liczbę punktów niezbędnych do zaliczenia obowiązku doskonalenia zawodowego

- mając na celu zapewnienie właściwej jakości ustawicznego rozwoju zawodowego oraz

rzetelnego sposobu dokumentowania jego przebiegu.

Kto bez wymaganego uprawnienia posługuje się tytułem zawodowym „farmaceuta”,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Kto nie posiadając wymaganych uprawnień sprawuje opiekę farmaceutyczną, udziela usługi

farmaceutycznej lub wykonuje zadania zawodowe, o których mowa w art. 4 ust. 4,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Kto powierza wykonywanie zawodu farmaceuty osobie, która nie posiada wymaganych uprawnień,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

2.

Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,

podlega grzywnie.

(pominięte)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 3 ust. 1 pkt 7, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2-6, art. 10 ust. 4 pkt 2 i

art. 19 ust. 1 pkt 7 lit. b, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie,

o którym mowa w art. 73 ust. 1;

2)

art. 23, art. 31 pkt 1 i 3-7, art. 39, art. 48, art. 51, art. 68 i art. 72, które

wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 77 ust. 1;

3)

art. 24, art. 25, art. 40 pkt 1-4, art. 52 pkt 4 w zakresie art. 113c, i art. 61-67,

które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 74 ust.

1;

4)

art. 29, art. 36, art. 42, art. 45, art. 50, art. 52 pkt 4 w zakresie art. 113d, art.

55 i art. 59, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa

w art. 76 ust. 1;

5)

art. 32 pkt 1 i 2, który wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym

mowa w art. 78 ust. 1;

6)

art. 39 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa

w art. 80 ust. 1;

7)

art. 37 pkt 1-4 i 6-11, który wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie, o

którym mowa w art. 75 ust. 1;

8)

art. 49 pkt 1 i 2, który wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym

mowa w art. 81 ust. 1.

1.

Jednostki szkolące posiadające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy uprawnienia

do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego farmaceutów stają się z dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy jednostkami szkolącymi, o których mowa w art. 45 ust. 1, na

okres akredytacji udzielonej im na podstawie dotychczasowych przepisów.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, zostają z urzędu wpisane na listę jednostek posiadających

akredytację, o której mowa w art. 45 ust. 11.

3.

Programy szkolenia specjalizacyjnego obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy zachowują ważność do dnia wejścia w życie nowych programów szkolenia specjalizacyjnego,

o których mowa w art. 49.

4.

Członkowie zespołów ekspertów do spraw programów szkolenia specjalizacyjnego działających

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy członkami zespołów ekspertów, o których mowa w art. 49 ust. 3.

1.

Farmaceuci, którzy rozpoczęli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy szkolenie

specjalizacyjne na podstawie programów specjalizacji obowiązujących przed tym dniem,

odbywają po tym dniu szkolenie specjalizacyjne na podstawie tych programów.

2.

Rejestr farmaceutów odbywających specjalizację prowadzony na podstawie art. 107i ustawy

zmienianej w art. 83

1.

Przewodniczący i członkowie PKE powołanej do przeprowadzania PESF oraz przewodniczący

i członkowie Zespołów Egzaminacyjnych działających przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stają się odpowiednio przewodniczącymi i członkami PKE i zespołów, o których

mowa w art. 63 ust. 1.

2.

Testy, pytania i zadania egzaminacyjne PESF opracowane przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy uznaje się za opracowane w trybie przewidzianym w niniejszej ustawie.

3.

Regulamin porządkowy PESF obowiązujący w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy zachowuje

ważność do dnia wejścia w życie nowego regulaminu porządkowego PESF.

4.

PESF rozpoczęty i niezakończony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przeprowadza

się na podstawie dotychczasowych przepisów.

Farmaceuci, którzy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęli realizację

podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez uczestnictwo w ciągłym szkoleniu, o którym

mowa w art. 107zf ustawy zmienianej w art. 83

1.

Wydane na podstawie dotychczasowych przepisów dokumenty potwierdzające prawo wykonywania

zawodu farmaceuty zachowują ważność.

2.

Osoba pełniąca w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy funkcję kierownika apteki

ogólnodostępnej, apteki szpitalnej lub zakładowej lub działu farmacji szpitalnej,

która nie spełnia wymagań przewidzianych odpowiednio w art. 88 ust. 2 lub art. 93

ust. 3 lub 4 ustawy zmienianej w art. 83

3.

Farmaceuta, który nie spełnia wymogu posiadania specjalizacji, określonego w art.

93 ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 83

4.

Sprawy dotyczące przyznania prawa wykonywania zawodu farmaceuty wszczęte i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się z zastosowaniem przepisów

niniejszej ustawy.

1.

Osoba, która w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wykonuje czynności, o których

mowa w art. 4 ust. 1-4 niniejszej ustawy, a nie posiada prawa wykonywania zawodu farmaceuty

lub nie jest wpisana do rejestru farmaceutów, jest obowiązana wystąpić do właściwej

okręgowej rady aptekarskiej lub NRA o przyznanie prawa wykonywania zawodu farmaceuty

lub o wpis do rejestru farmaceutów, nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, która w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy wystąpiła do właściwej okręgowej rady aptekarskiej lub NRA o przyznanie

prawa wykonywania zawodu farmaceuty lub o wpis do rejestru farmaceutów, zachowuje

prawo do wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 1-4 niniejszej ustawy,

przez okres od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do wydania ostatecznej decyzji

w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu farmaceuty lub decyzji w sprawie wpisu

do rejestru farmaceutów.

Farmaceuta, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy narusza ograniczenia, o

których mowa w art. 88 ust. 1a-1c ustawy zmienianej w art. 83

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 107zc i art. 107zf ust. 4 ustawy zmienianej w art. 83

2)

art. 2c ust. 6, art. 4 ust. 4, art. 4c ust. 6 oraz art. 4e ust. 4 ustawy zmienianej

w art. 82

- jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Do dnia 31 stycznia 2023 r. kształcenie podyplomowe farmaceutów w zakresie czynności

dokonywanych za pomocą SMK odbywa się na dotychczasowych zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 90, art. 93, art. 104 i art. 105, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 22 czerwca 2023 r.;

2)

art. 89, art. 95 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 92 pkt 3, pkt 5 lit. a i c oraz pkt 6 i art. 96, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia;

4)

art. 87 i art. 106, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

5)

art. 92 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 4 oraz pkt 5 lit. b, które wchodzą w życie po upływie

18 miesięcy od dnia ogłoszenia.