Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 marca 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin

Ustawa określa zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobytu

oraz wyjazdu z tego terytorium

1)

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,

2)

obywateli państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) -

stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

3)

obywateli Konfederacji Szwajcarskiej,

3a)

obywateli Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, o których

mowa w art. 10 ust. 1 lit. b i d Umowy o Wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej

Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii

Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7), zwanej dalej „Umową Wystąpienia”,

zwanych dalej „obywatelami Zjednoczonego Królestwa”,

4)

członków rodzin obywateli, o których mowa w pkt 1-3, którzy do nich dołączają lub

z nimi przebywają,

5)

członków rodzin obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, którzy do nich dołączają lub

z nimi przebywają,

6)

członków rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. e i f Umowy Wystąpienia, zwanych dalej „członkami

rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa”

- a także tryb postępowania i organy właściwe w tych sprawach.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

granica - granicę państwową Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 295 oraz z 2023 r. poz. 1114 i 1489);

2)

dokument podróży - dokument podróży w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2023 r. poz. 519, 185 i 547);

3)

obywatel UE - cudzoziemca

a)

obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

b)

obywatela państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

c)

obywatela Konfederacji Szwajcarskiej,

d)

obywatela Zjednoczonego Królestwa;

4)

członek rodziny

a)

w przypadku członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w pkt 3 lit. a-c - cudzoziemca

będącego lub niebędącego obywatelem UE

-

małżonka obywatela UE,

-

bezpośredniego zstępnego obywatela UE lub jego małżonka, w wieku do 21 lat lub pozostającego

na utrzymaniu obywatela UE lub jego małżonka,

-

bezpośredniego wstępnego obywatela UE lub jego małżonka, pozostającego na utrzymaniu

obywatela UE lub jego małżonka,

-

bezpośredniego wstępnego małoletniego obywatela UE, sprawującego faktyczną opiekę

nad tym małoletnim obywatelem UE i na którego utrzymaniu ten małoletni obywatel UE

pozostaje,

b)

w przypadku członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej - cudzoziemca niebędącego

obywatelem UE

-

małżonka obywatela Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku spełnienia łącznie następujących

warunków

-

- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej posiadał prawo pobytu powyżej 3 miesięcy lub prawo stałego pobytu w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji

Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

-

- związek małżeński z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został zawarty przed pobytem

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej lub w trakcie pobytu w tym państwie,

-

- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej zamierza ponownie zamieszkać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na stałe,

-

małżonka obywatela Rzeczypospolitej Polskiej posiadającego poprzednio obywatelstwo

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

-

bezpośredniego zstępnego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej lub jego małżonka, w

wieku do 21 lat lub pozostającego na utrzymaniu obywatela Rzeczypospolitej Polskiej

lub jego małżonka, w przypadku spełnienia łącznie następujących warunków

-

- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej posiadał prawo pobytu powyżej 3 miesięcy lub prawo stałego pobytu w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji

Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

-

- życie rodzinne z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej zostało rozwinięte lub umocnione

przed pobytem w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii

i Irlandii Północnej lub w trakcie pobytu w tym państwie,

-

- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej zamierza ponownie zamieszkać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na stałe,

-

bezpośredniego wstępnego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej lub jego małżonka, pozostającego

na utrzymaniu obywatela Rzeczypospolitej Polskiej lub jego małżonka, w przypadku spełnienia

łącznie następujących warunków

-

- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej posiadał prawo pobytu powyżej 3 miesięcy lub prawo stałego pobytu w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji

Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

-

- życie rodzinne z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej zostało rozwinięte lub umocnione

przed pobytem w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii

i Irlandii Północnej lub w trakcie pobytu w tym państwie,

-

- obywatel Rzeczypospolitej Polskiej zamierza ponownie zamieszkać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na stałe,

-

bezpośredniego wstępnego małoletniego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku

spełnienia łącznie następujących warunków

-

- małoletni obywatel Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed przyjazdem na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej posiadał prawo pobytu powyżej 3 miesięcy lub prawo stałego

pobytu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

Konfederacji Szwajcarskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

-

- małoletni obywatel Rzeczypospolitej Polskiej zamierza ponownie zamieszkać na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na stałe,

-

- bezpośredni wstępny sprawuje faktyczną opiekę nad tym małoletnim obywatelem Rzeczypospolitej

Polskiej,

-

- małoletni obywatel Rzeczypospolitej Polskiej pozostaje na utrzymaniu bezpośredniego

wstępnego,

c)

w przypadku członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w pkt 3 lit. d - cudzoziemca,

o którym mowa w art. 9 lit. a Umowy Wystąpienia;

5)

osoba pracująca na własny rachunek - osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2024 r. poz. 236), a także każdą inną osobę fizyczną wykonującą działalność zarobkową we własnym imieniu

i na własny rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności

gospodarczej, lub osoby wykonującej taką działalność do przedsiębiorców;

6)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, Konfederację Szwajcarską;

7)

pracownik - osobę pozostającą w stosunku pracy, a także osobę wykonującą pracę w ramach

umowy cywilnoprawnej;

8)

wiza - wizę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1

Do osób, o których mowa w art. 1, stosuje się przepisy art. 11, przepisy wydane na

podstawie art. 12 ust. 1 i 3, art. 49-56, przepisy wydane na podstawie art. 57 ust. 1, art.

260-266, art. 288-292, art. 293 pkt 1, 4 i 5, art. 294, art. 296-298, art. 338, przepisy

wydane na podstawie art. 339 ust. 1, art. 342-345, art. 347, przepisy wydane na podstawie

art. 394 ust. 6, art. 395 ust. 1, art. 396, art. 397, art. 402, art. 404, art. 405,

art. 407, art. 410-426, przepisy wydane na podstawie art. 427, art. 428 ust. 1 pkt

2 lit. a i k oraz pkt 3-5, art. 429 ust. 1 pkt 7, 8, 9a i 12 oraz ust. 2, art. 430

ust. 1, 2 pkt 5 i 7 oraz ust. 6 i 7, art. 432, art. 439, art. 440, art. 441, art.

444, art. 446, art. 447, art. 449, art. 449b-456 oraz przepisy wydane na podstawie

art. 457 ust. 1 i art. 458 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

2.

Do osób, o których mowa w art. 1 pkt 4-6, stosuje się ponadto przepisy

1

art. 3 pkt 20-22, art. 58, art. 59, art. 60 ust. 1 pkt 17 i 17a, art. 66 ust. 1, 2

i 3, art. 67-71, art. 73, art. 74, art. 74a, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 і 3 lit. a i

e oraz ust. 7 і 8, art. 78 ust. 1 і 2, art. 79 ust. 1-4, przepisy wydane na podstawie

art. 80 ust. 1, art. 96, przepisy wydane na podstawie art. 97 ust. 1, art. 360-379,

art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 429 ust. 1 pkt 1, art. 443 ust. 1 pkt 5 i ust.

2, art. 443a, art. 448-448b oraz art. 449a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

2)

art. 34 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia

13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy)

(Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1, z późn. zm.) w zakresie unieważnienia lub cofnięcia wizy krajowej.

3.

Do osób, o których mowa w art. 1 pkt 3a i 6, stosuje się ponadto przepisy działu V

rozdziałów 3 i 3a oraz przepisy działu VI rozdziału 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, a należących do właściwości konsulów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1329), o ile ustawa nie stanowi inaczej.

3.

W sprawach należących do właściwości wojewody, uregulowanych w ustawie, nie stosuje

się przepisu art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w

województwie

(Dz. U. z 2023 r. poz. 190).

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach określonych w ustawie.

Organ właściwy w sprawach uregulowanych w ustawie może odstąpić od uzasadnienia decyzji

lub postanowienia wydanych w tych sprawach, w całości lub w części, jeżeli wymagają

tego względy bezpieczeństwa państwa.

Organy właściwe w sprawach uregulowanych w ustawie są obowiązane do pouczenia obywatela

UE i członka rodziny w języku dla nich zrozumiałym o

1)

zasadach i trybie postępowania w tych sprawach;

2)

przysługujących im prawach i ciążących na nich obowiązkach;

3)

treści decyzji, na podstawie których odmawia się wjazdu lub wydania wizy, cofa się

lub unieważnia wizę, odmawia się zarejestrowania pobytu lub unieważnia się zarejestrowanie

pobytu;

4)

treści decyzji, na podstawie których odmawia się wydania dokumentów określonych w

ustawie lub unieważnia się te dokumenty;

5)

treści decyzji o wydaleniu;

6)

trybie i terminie wnoszenia odwołania lub innych zwykłych środków zaskarżenia.

1.

Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim i składa na formularzach.

2.

Dokumenty sporządzone w języku obcym, dołączane do wniosków w sprawach uregulowanych

w ustawie, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski, sporządzonym przez

tłumacza przysięgłego.

3.

Wnioski składane w postępowaniu przed konsulem oraz dokumenty sporządzone w języku

obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy przed konsulem,

składa się w języku polskim lub języku wskazanym przez konsula.

W postępowaniach w sprawach uregulowanych w ustawie obywatel UE lub członek rodziny

obywatela UE w razie braku możliwości okazania dokumentu podróży lub innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość i obywatelstwo, mogą przedstawić inny dowód niż dokument

urzędowy, który pozwoli potwierdzić ich tożsamość i obywatelstwo w niebudzący wątpliwości

sposób.

W postępowaniach oraz rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane

następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

nazwisko poprzednie;

3)

płeć;

4)

imię ojca;

5)

imię matki;

6)

data urodzenia;

7)

miejsce i kraj urodzenia;

8)

rysopis

a)

wzrost w centymetrach,

b)

kolor oczu,

c)

znaki szczególne;

9)

odciski linii papilarnych;

10)

obywatelstwo;

11)

stan cywilny;

12)

miejsce zamieszkania lub pobytu;

13)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);

14)

wizerunek twarzy.

1.

Pracownikowi zatrudnionemu w

1)

Urzędzie do Spraw Cudzoziemców,

2)

urzędzie wojewódzkim,

3)

urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

4)

Komendzie Głównej Straży Granicznej,

5)

komendzie oddziału Straży Granicznej,

6)

placówce Straży Granicznej

- obowiązki dotyczące czynności postępowania administracyjnego w sprawach uregulowanych

w ustawie, określone w przepisach działu II Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności przygotowywanie projektów załatwienia spraw i przeprowadzanie dowodów,

z wyłączeniem czynności kancelaryjnych, a także załatwiania tych spraw na podstawie

upoważnienia, o którym mowa w art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, powierza się po sprawdzeniu przez pracodawcę, że pracownik nie był skazany prawomocnym

wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się przed zatrudnieniem danej osoby

na stanowisku związanym z wykonywaniem obowiązków, o których mowa w ust. 1, a także

przed powierzeniem pracownikowi nowych obowiązków, o których mowa w ust. 1, przez

zasięgnięcie informacji o danej osobie z Krajowego Rejestru Karnego.

3.

W przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe pracownik nie może zajmować stanowiska związanego z wykonywaniem obowiązków,

o których mowa w ust. 1, a jeżeli temu pracownikowi wydano upoważnienie, o którym

mowa w art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, do załatwiania spraw uregulowanych w ustawie, zostaje ono cofnięte.

1.

Odciski linii papilarnych pobiera się od obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania

odcisków.

2.

Odciski linii papilarnych w celu wydania karty pobytowej lub karty stałego pobytu

pobiera się od osoby, która do dnia złożenia wniosku o wydanie tej karty ukończyła

6. rok życia.

1.

Obywatel UE może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ważnego

dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE może wjechać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie ważnego dokumentu podróży oraz wizy, o ile przepisy ustawy nie

stanowią inaczej.

3.

Obowiązek posiadania wizy, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy

1)

obywatela państwa, wobec którego stosuje się częściowe lub całkowite zniesienie obowiązku

wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1806 z dnia 14 listopada

2018 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas

przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego

wymogu

(Dz. Urz. UE L 303 z 28.11.2018, str. 39);

2)

członka rodziny niebędącego obywatelem UE, posiadającego wydany przez inne państwo

członkowskie UE, państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederację Szwajcarską lub Zjednoczone

Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ważny dokument odpowiadający karcie

pobytowej, o której mowa w art. 30 lub art. 65b ust. 2 pkt 1, lub karcie stałego pobytu,

o której mowa w art. 54 lub art. 65b ust. 2 pkt 2, lub ważną kartę pobytu, o której

mowa w art. 226 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

„1. Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawach zmienianych w art. 1 i art.

5 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

1.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydaje się wizę Schengen lub wizę krajową

w celu dołączenia do obywatela państwa członkowskiego lub przebywania z nim.

2.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania wizy, gdy

1)

nie spełnia przesłanek jej wydania lub

2)

jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których

pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, prowadzonego na podstawie

art. 434 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zwanego dalej „wykazem”, lub

3)

w postępowaniu o wydanie wizy

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego

użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

4)

ubiega się on o wydanie wizy w celu obejścia przepisów prawa obowiązujących w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium Unii Europejskiej, pobytu na

tym terytorium oraz wyjazdu z niego, lub

5)

związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został

zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu

na nim i wyjazdu z niego, lub

6)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

7)

wymagają tego względy zdrowia publicznego.

3.

Wizę wydaje lub odmawia jej wydania konsul lub komendant placówki Straży Granicznej

niezwłocznie po złożeniu wniosku, zapewniając członkowi rodziny wszelkie dopuszczalne

przez przepisy prawa ułatwienia w uzyskaniu wizy.

4.

Odmowa wydania wizy przez konsula następuje w drodze decyzji.

5.

Od decyzji o odmowie wydania wizy wydanej przez konsula przysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw zagranicznych, a od decyzji o odmowie wydania wizy, wydanej przez

komendanta placówki Straży Granicznej - do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

1.

Wizę cofa się z urzędu, jeżeli po jej wydaniu powstały następujące okoliczności

1)

członek rodziny niebędący obywatelem UE wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w okresie obowiązywania wpisu do wykazu lub

2)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

3)

wymagają tego względy zdrowia publicznego.

2.

Wizę można cofnąć na wniosek posiadacza.

Wizę unieważnia się, jeżeli w chwili jej wydania zachodziły następujące okoliczności

1)

obowiązywał wpis danych członka rodziny niebędącego obywatelem UE do wykazu lub

2)

członek rodziny niebędący obywatelem UE nie spełniał przesłanek jej wydania, lub

3)

w postępowaniu o wydanie wizy członek rodziny niebędący obywatelem UE

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego

użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

4)

członek rodziny niebędący obywatelem UE ubiegał się o wydanie wizy w celu obejścia

przepisów prawa obowiązujących w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na

terytorium Unii Europejskiej, pobytu na tym terytorium oraz wyjazdu z niego, lub

5)

związek małżeński członka rodziny niebędącego obywatelem UE został zawarty z obywatelem

UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej w celu obejścia przepisów określających

zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich

przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, lub

6)

względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku

publicznego wymagały odmowy jej wydania, lub

7)

względy zdrowia publicznego wymagały odmowy jej wydania.

Wizę cofa lub unieważnia w drodze decyzji

1)

konsul;

2)

komendant oddziału Straży Granicznej;

3)

komendant placówki Straży Granicznej.

Od decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy wydanej przez

1)

konsula - przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zagranicznych;

2)

komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej -

przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Wydanie decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy odnotowuje się w dokumencie podróży.

1.

Właściwy do zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wygaśnięcia ostatecznej

decyzji lub postanowienia, wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów w sprawach

1)

wydania lub wymiany karty pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu udzielono zgody

na pobyt ze względów humanitarnych,

2)

wydania lub wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”,

3)

zobowiązania cudzoziemca do powrotu,

4)

przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu,

5)

cofnięcia zakazu ponownego wjazdu, o którym mowa w art. 318 ustawy zmienianej w art.

1,

6)

przekazania cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej

w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób,

7)

udzielenia lub cofnięcia zgody na pobyt ze względów humanitarnych,

8)

udzielenia lub cofnięcia zgody na pobyt tolerowany,

9)

wydalenia obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 5,

10)

wydalenia członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy zmienianej

w art. 5,

11)

uchylenia decyzji o wydaleniu obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 5,

12)

uchylenia decyzji o wydaleniu członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w art. 2

pkt 4 ustawy zmienianej w art. 5

- jest organ, który stał się organem wyższego stopnia właściwym w tych sprawach z

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do wznowienia postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem,

wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych w sprawach

1)

wydania lub wymiany karty pobytu w przypadku cudzoziemca, któremu udzielono zgody

na pobyt ze względów humanitarnych;

2)

wydania lub wymiany dokumentu „zgoda na pobyt tolerowany”;

3)

zobowiązania cudzoziemca do powrotu;

4)

przedłużenia terminu dobrowolnego powrotu;

5)

cofnięcia zakazu ponownego wjazdu, o którym mowa w art. 318 ustawy zmienianej w art.

1;

6)

przekazania cudzoziemca do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej

w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób;

7)

udzielenia lub cofnięcia zgody na pobyt ze względów humanitarnych;

8)

udzielenia lub cofnięcia zgody na pobyt tolerowany;

9)

wydalenia obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 5;

10)

wydalenia członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy zmienianej

w art. 5;

11)

uchylenia decyzji o wydaleniu obywatela UE, o którym mowa w art. 2 pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 5;

12)

uchylenia decyzji o wydaleniu członka rodziny obywatela UE, o którym mowa w art. 2

pkt 4 ustawy zmienianej w art. 5.

1.

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE można odmówić wjazdu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy

1)

jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu lub

2)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

3)

nie posiada dokumentu, o którym mowa odpowiednio w art. 9 ust. 1 lub 2, chyba że udowodni

w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że jest uprawniony do korzystania ze swobody

przepływu osób, lub

4)

wymagają tego względy zdrowia publicznego.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu wzięcia udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie

o wydalenie z tego terytorium i gdy przebywanie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE na tym terytorium nie spowoduje poważnych zakłóceń porządku publicznego

lub bezpieczeństwa publicznego.

3.

Decyzji o odmowie wjazdu nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

W przypadku wydania członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE decyzji o odmowie

wjazdu na podstawie ust. 1 pkt 1 lub 2, wydaje się także decyzję o unieważnieniu wizy.

1.

W przypadku wydawania decyzji o

1)

odmowie wydania wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 6 lub 7,

2)

cofnięciu wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10a ust. 1 pkt 2 lub 3,

3)

unieważnieniu wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10b pkt 6 lub 7,

4)

odmowie wjazdu w przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 lub 4

- uwzględnia się zasadę proporcjonalności.

2.

Decyzja o

1)

odmowie wydania wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 6,

2)

cofnięciu wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10a ust. 1 pkt 2,

3)

unieważnieniu wizy w przypadkach, o których mowa w art. 10b pkt 6,

4)

odmowie wjazdu w przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2

- może być wydana wyłącznie osobie, której zachowanie stanowi rzeczywiste, aktualne

i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu społecznego, przy czym wcześniejsza

karalność tej osoby nie może stanowić samoistnej podstawy do wydania decyzji.

3.

Na zagrożenie dla interesu społecznego nie można się powoływać dla celów gospodarczych.

Komendant placówki Straży Granicznej umożliwia obywatelowi UE lub członkowi rodziny

niebędącemu obywatelem UE, przez okres nie dłuższy niż 72 godziny przed wydaniem decyzji

o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podjęcie działań zmierzających

do uzyskania dokumentów, o których mowa odpowiednio w art. 9 ust. 1 lub 2, albo do

udowodnienia w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że osoby te są uprawnione do korzystania

ze swobody przepływu osób.

1.

Decyzje o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz decyzje o unieważnieniu

wizy wydaje komendant placówki Straży Granicznej.

2.

Od decyzji komendanta placówki Straży Granicznej przysługuje odwołanie do Komendanta

Głównego Straży Granicznej.

1.

Obywatel UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ważnego

dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie ważnego dokumentu podróży.

3.

W przypadku nieposiadania dokumentu, o którym mowa odpowiednio w ust. 1 lub 2, obywatel

UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli udowodni w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że jest uprawniony

do korzystania ze swobody przepływu osób.

1.

Bez konieczności zachowania warunków pobytu określonych w niniejszym rozdziale na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może przebywać

1)

obywatel UE i członek rodziny niebędący obywatelem UE - przez okres do 3 miesięcy;

2)

obywatel UE, który wjechał na to terytorium w celu poszukiwania pracy - przez okres

nie dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że po upływie tego okresu wykaże, że aktywnie kontynuuje

poszukiwanie pracy i ma rzeczywiste szanse na zatrudnienie.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1

1)

obywatel UE jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży albo inny ważny dokument

potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo;

2)

członek rodziny niebędący obywatelem UE jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży.

Obywatelowi UE przysługuje prawo pobytu przez okres dłuższy niż 3 miesiące, w przypadku

gdy spełnia jeden z następujących warunków

1)

jest pracownikiem lub osobą pracującą na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

posiada wystarczające środki finansowe do utrzymania siebie i członków rodziny na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak aby nie stanowić obciążenia dla pomocy społecznej,

oraz

a)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 146) lub

b)

jest osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji

w rozumieniu art. 5 pkt 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, lub

c)

posiada dokument potwierdzający posiadanie prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego, pokrywającego

wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w związku z potrzebą pomocy medycznej lub leczeniem szpitalnym, w którym

ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń

zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie

wystawionego przez ten podmiot rachunku;

3)

studiuje lub odbywa szkolenie zawodowe w Rzeczypospolitej Polskiej oraz

a)

posiada wystarczające środki finansowe do utrzymania siebie i członków rodziny na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak aby nie stanowić obciążenia dla pomocy społecznej,

oraz

b)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub

c)

jest osobą uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji

w rozumieniu art. 5 pkt 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, lub

d)

posiada dokument potwierdzający posiadanie prywatnego ubezpieczenia zdrowotnego, pokrywającego

wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w związku z potrzebą pomocy medycznej lub leczeniem szpitalnym, w którym

ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń

zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie

wystawionego przez ten podmiot rachunku;

4)

jest małżonkiem obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Obywatel UE, który przestał być pracownikiem lub osobą pracującą na własny rachunek,

zachowuje prawo pobytu przysługujące pracownikowi lub osobie pracującej na własny

rachunek w następujących przypadkach

1)

nieświadczenia pracy lub niewykonywania innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek wskutek okresowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub

wypadku lub w związku z ciążą i połogiem albo

2)

niezamierzonego bezrobocia wynikającego z rejestru bezrobotnych prowadzonego przez

powiatowy urząd pracy;

3)

podjęcia kształcenia lub szkolenia zawodowego.

2.

Jeżeli okres wykonywania pracy lub wykonywania innej działalności zarobkowej we własnym

imieniu i na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzedzający

bezrobocie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, był krótszy niż rok, prawo pobytu przysługujące

pracownikowi lub osobie pracującej na własny rachunek obywatel UE zachowuje przez

okres 6 miesięcy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy.

Prawo pobytu przysługujące obywatelowi UE, o którym mowa w art. 16

1)

pkt 1 i 2 oraz w art. 17, rozciąga się na członka rodziny dołączającego do niego lub

przebywającego z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

pkt 3, rozciąga się na małżonka i dziecko pozostające na jego utrzymaniu lub na utrzymaniu

małżonka, dołączających do niego lub przebywających z nim na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Członkowi rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 2 pkt

4 lit. b, przysługuje prawo pobytu, jeżeli dołącza do obywatela Rzeczypospolitej Polskiej

lub przebywa z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Członek rodziny będący obywatelem UE zachowuje prawo pobytu w przypadku rozwodu, unieważnienia

małżeństwa, śmierci lub wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela UE,

o którym mowa w art. 16 lub art. 17, lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE zachowuje prawo pobytu w przypadku

1)

śmierci obywatela UE, o którym mowa w art. 16 lub art. 17, lub obywatela Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli przebywał z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres

nie krótszy niż rok przed dniem jego śmierci;

2)

rozwodu lub unieważnienia małżeństwa z zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej obywatelem UE, o którym mowa w art. 16 lub art. 17, lub obywatelem Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli

a)

małżeństwo trwało co najmniej 3 lata przed wszczęciem postępowania w sprawie o rozwód

lub o unieważnienie małżeństwa, w tym co najmniej rok w czasie pobytu obywatela UE

lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

b)

jako były małżonek obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej sprawuje opiekę

nad jego dziećmi, na podstawie porozumienia między byłymi małżonkami lub na podstawie

orzeczenia sądu, lub

c)

przemawiają za tym szczególnie istotne okoliczności, w tym związane ze stosowaniem

przemocy w rodzinie w trakcie trwania małżeństwa, lub

d)

jako były małżonek obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej ma prawo do

odwiedzin małoletniego dziecka, na podstawie porozumienia między byłymi małżonkami

lub na podstawie orzeczenia sądu, gdy z porozumienia lub orzeczenia wynika, że odwiedziny

odbywają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

W przypadku śmierci lub wyjazdu obywatela UE, o którym mowa w art. 16 lub art. 17,

lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dziecko

obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej przebywające i uczące się lub

studiujące na tym terytorium oraz rodzic sprawujący nad nim opiekę, bez względu na

posiadane obywatelstwo, zachowują prawo pobytu do czasu zakończenia przez dziecko

nauki lub studiów.

1.

Dziecku obywatela UE, który był pracownikiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

ale nie zachował prawa pobytu na podstawie art. 17, które przebywa i uczy się lub

studiuje na tym terytorium, przysługuje prawo pobytu do czasu zakończenia nauki lub

studiów.

2.

Rodzicowi sprawującemu opiekę nad dzieckiem obywatela UE, który był pracownikiem na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale nie zachował prawa pobytu na podstawie art.

17, które przebywa i uczy się lub studiuje na tym terytorium, przysługuje prawo pobytu

do czasu osiągnięcia przez dziecko pełnoletności; prawo to przysługuje także po osiągnięciu

przez dziecko pełnoletności, jeżeli nadal wymaga ono obecności i opieki tego rodzica,

aby móc kontynuować i ukończyć naukę.

1.

Jeżeli pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwa przez okres dłuższy niż

3 miesiące, obywatel UE jest obowiązany zarejestrować swój pobyt, a członek rodziny

niebędący obywatelem UE jest obowiązany uzyskać kartę pobytową.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy obywatela UE posiadającego prawo pobytu

w okolicznościach, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2.

1.

Zarejestrowanie pobytu następuje na wniosek obywatela UE, a wydanie karty pobytowej

- na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem UE.

2.

Wniosek o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej składa się osobiście,

nie później niż w następnym dniu po upływie 3 miesięcy od dnia wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem następujących przypadków

1)

wniosek o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej osobie małoletniej

składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ opiekunowie albo jeden z

rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;

2)

wniosek o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej osobie ubezwłasnowolnionej

całkowicie pozostającej pod władzą rodzicielską składają rodzice, a niepozostającej

pod władzą rodzicielską składa opiekun ustanowiony przez sąd lub inny organ;

3)

wniosek o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej osobie małoletniej

bez opieki składa kurator.

2a.

Przy składaniu wniosku o wydanie karty pobytowej jest wymagana obecność małoletniego

członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który do dnia złożenia wniosku ukończył

6. rok życia.

2b.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela

UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, można odstąpić od wymogu osobistego

stawiennictwa, o którym mowa w ust. 2.

3.

Do wniosku o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej dołącza się dokumenty

lub pisemne oświadczenia potwierdzające spełnianie warunków pobytu określonych w niniejszym

rozdziale oraz aktualne fotografie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE.

3a.

Od członka rodziny niebędącego obywatelem UE ubiegającego się o wydanie karty pobytowej,

który do dnia złożenia wniosku ukończył 6. rok życia, pobiera się odciski linii papilarnych.

4.

Przy składaniu wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytowej okazuje

się ważny dokument podróży. Obywatel UE może okazać inny ważny dokument potwierdzający

jego tożsamość i obywatelstwo.

5.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydaje się niezwłocznie zaświadczenie

o złożeniu wniosku.

Zarejestrowania pobytu i wydania zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE dokonuje się niezwłocznie, a kartę pobytową wydaje się nie później niż w terminie

6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o jej wydanie, albo w tych terminach odmawia się

zarejestrowania pobytu lub wydania karty.

1.

Przed zarejestrowaniem pobytu obywatela UE lub przed wydaniem karty pobytowej organ

prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej

zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji

i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o przekazanie informacji,

czy wjazd obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i ich pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla

obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty

pobytowej przekazuje, wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, kopie wniosków, o

których mowa w art. 21 ust. 1, komendantowi oddziału Straży Granicznej, komendantowi

wojewódzkiemu Policji i Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

3.

Komendant oddziału Straży Granicznej, komendant wojewódzki Policji i Szef Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie

30 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 3, może być przedłużony

do 60 dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust.

1, zawiadamia organ prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub

o wydanie karty pobytowej.

5.

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże

informacji w terminach, o których mowa w ust. 3 lub 4, uznaje się, że wymóg uzyskania

informacji został spełniony.

6.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do obywatela UE oraz członka rodziny niebędącego

obywatelem UE, który do dnia złożenia wniosku o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie

karty pobytowej nie ukończył 13. roku życia.

7.

Wymiana informacji między organem prowadzącym postępowanie w sprawie o zarejestrowanie

pobytu lub o wydanie karty pobytowej a organami, o których mowa w ust. 1, może odbywać

się za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

8.

W przypadku gdy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzeka o zarejestrowaniu pobytu

obywatela UE lub wydaniu karty pobytowej jako organ odwoławczy, a organ prowadzący

postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej nie

zwrócił się z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców

występuje z tym wnioskiem do organów obowiązanych do przekazania informacji, o których

mowa w ust. 1. Przepisy ust. 2-7 stosuje się odpowiednio.

1.

Organ prowadzący postępowanie o zarejestrowanie pobytu ustala, czy został spełniony

warunek posiadania wystarczających środków finansowych, o którym mowa w art. 16 pkt

2 lub 3 lit. a.

2.

Przy ocenie spełniania warunku posiadania wystarczających środków finansowych, o którym

mowa w art. 16 pkt 2 lub 3 lit. a, uwzględnia się udział obywatela UE w programach

pomocowych współfinansowanych ze środków unijnych, mających na celu zwalczanie wykluczenia

społecznego i wzmocnienie integracji społecznej.

Jeżeli w postępowaniu o wydanie karty pobytowej okoliczności sprawy wskazują, że

1)

jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie

małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie

społecznej,

2)

małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa,

3)

małżonkowie nie zamieszkują wspólnie,

4)

małżonkowie nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa,

5)

małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga,

6)

małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych

okoliczności, które ich dotyczą,

7)

jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa w celu

obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu

z niego

- organ prowadzący postępowanie ustala, czy związek małżeński z obywatelem UE lub

obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został zawarty w celu obejścia przepisów określających

zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich

przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego.

1.

W celu dokonania ustaleń, o których mowa w art. 25, organ prowadzący postępowanie

w sprawie o wydanie karty pobytowej może zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie

wywiadu środowiskowego lub ustalenie miejsca pobytu małżonków do komendanta oddziału

Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej, właściwego ze względu

na miejsce pobytu członka rodziny obywatela UE albo obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Przy dokonywaniu ustaleń, o których mowa w art. 25, oraz przy przeprowadzaniu wywiadu

środowiskowego lub ustalaniu miejsca pobytu małżonków nie stosuje się przepisu art. 79 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty

pobytowej może wystąpić, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji, do właściwego organu państwa członkowskiego z wnioskiem

o udzielenie informacji o osobie, której postępowanie dotyczy, znajdujących się w

rejestrach karnych.

1.

Zarejestrowanie pobytu następuje w rejestrze pobytu obywatela UE.

2.

Obywatelowi UE, którego pobyt został zarejestrowany, wydaje się zaświadczenie o zarejestrowaniu

pobytu obywatela UE.

3.

Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE jest ważne przez 10 lat.

1.

W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karcie pobytowej umieszcza

się

1)

następujące dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który

złożył wniosek

a)

imię (imiona) i nazwisko (nazwiska),

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

informację o obywatelstwie,

d)

informację o płci,

e)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy,

f)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

- w przypadku gdy został nadany;

2)

obraz linii papilarnych członka rodziny niebędącego obywatelem UE - w przypadku karty

pobytowej;

3)

nazwę organu, który je wydał;

4)

datę zarejestrowania pobytu - w przypadku zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE, lub datę wydania karty pobytowej;

5)

datę upływu terminu ważności zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE,

lub karty pobytowej;

6)

fotografię obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE;

7)

adnotację „Dyrektywa 2004/38/WE” - w przypadku zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu

obywatela UE;

8)

adnotację „Członek rodziny obywatela UE, art. 10 dyrektywy 2004/38/WE” - w przypadku

karty pobytowej.

2.

Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu

obywatela UE lub karta pobytowa może zawierać podpis obywatela UE lub członka rodziny

niebędącego obywatelem UE oraz zakodowany zapis danych, o których mowa w ust. 1 pkt

1 lit. a-d lub pkt 5.

3.

W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karcie pobytowej nie umieszcza

się podpisu ich posiadacza, gdy są one wydawane

1)

osobie małoletniej, która do dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu obywatela UE lub karty pobytowej nie ukończyła 13. roku życia, lub

2)

osobie, która z powodu swojej niepełnosprawności nie może złożyć podpisu samodzielnie.

4.

W karcie pobytowej nie umieszcza się obrazu linii papilarnych, jeżeli

1)

jest wydana osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest fizycznie niemożliwe,

lub

2)

odstąpiono od osobistego stawiennictwa na podstawie art. 21 ust. 2b lub art. 33 ust.

3.

5.

W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karcie pobytowej nie umieszcza

się danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. e, gdy obywatel UE lub członek rodziny

niebędący obywatelem UE nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego trwającego ponad

2 miesiące.

1.

Obywatel UE odbiera zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE po okazaniu

ważnego dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość

i obywatelstwo.

2.

W przypadku gdy zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE zostało wydane

osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia jego odbioru, albo

osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie, odbioru zaświadczenia dokonuje odpowiednio

rodzic, opiekun prawny albo kurator, po okazaniu ważnego dokumentu potwierdzającego

jego tożsamość.

3.

Odbioru zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE może dokonać pełnomocnik,

na podstawie pełnomocnictwa szczególnego do odbioru tego zaświadczenia, po okazaniu

dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

4.

Osoba odbierająca zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE potwierdza odbiór

zaświadczenia podpisem składanym na formularzu wniosku o jego wydanie.

1.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE odbiera kartę pobytową osobiście po okazaniu

ważnego dokumentu podróży.

2.

W przypadku gdy karta pobytowa została wydana osobie małoletniej, która nie ukończyła

13. roku życia do dnia jej odbioru, albo osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie, odbioru

karty pobytowej dokonuje odpowiednio rodzic, opiekun prawny albo kurator, po okazaniu

ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

3.

Odbiór karty pobytowej wydanej osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie albo małoletniej,

która do dnia złożenia wniosku o wydanie karty pobytowej ukończyła 6. rok życia, wymaga

obecności tej osoby.

4.

Przed odbiorem karty pobytowej sprawdza się za pomocą czytnika elektronicznego, czy

dane osobowe w niej zamieszczone są zgodne ze stanem faktycznym.

5.

W przypadkach, o których mowa w art. 21 ust. 2b, odbioru karty pobytowej może dokonać

pełnomocnik, na podstawie pełnomocnictwa szczególnego do odbioru tego dokumentu, po

okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Przepisu ust. 4 nie stosuje się.

6.

Osoba odbierająca kartę pobytową potwierdza odbiór karty podpisem składanym na formularzu

wniosku o jej wydanie.

1.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE jest obowiązany posiadać kartę pobytową, która

potwierdza jego prawo do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i uprawnia

wraz z ważnym dokumentem podróży do wielokrotnego przekraczania granicy bez wizy.

2.

Karta pobytowa jest ważna przez 5 lat, a w przypadku gdy zamierzony okres pobytu obywatela

UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego członek rodziny dołącza lub

z którym przebywa, jest krótszy niż 5 lat - dokument ten jest ważny przez zamierzony

okres pobytu obywatela UE.

1.

Obywatelowi UE odmawia się zarejestrowania pobytu, a członkowi rodziny niebędącemu

obywatelem UE odmawia się wydania karty pobytowej, w przypadku gdy

1)

nie zostały spełnione warunki pobytu określone w niniejszym rozdziale lub

2)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

3)

w postępowaniu o zarejestrowanie pobytu lub o wydanie karty pobytowej

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego

użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

4)

ubiega się o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytowej w celu obejścia przepisów

prawa obowiązujących w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium

Unii Europejskiej, pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do

1)

obywatela UE będącego członkiem rodziny, obywatela UE lub obywatela Rzeczypospolitej

Polskiej innym niż ten, o którym mowa w art. 2 pkt 4, który dołącza do niego lub przebywa

z nim na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z powodu

a)

zależności finansowej od niego lub pozostawania z nim w gospodarstwie domowym, w kraju,

z którego przybył obywatel UE ubiegający się o zarejestrowanie pobytu, lub

b)

poważnych względów zdrowotnych wymagających osobistej opieki, sprawowanej przez obywatela

UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel, dołącza lub z

którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

obywatela UE prowadzącego życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r.

(Dz. U. z 1993 r. poz. 284, z późn. zm., z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel,

dołącza lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania karty pobytowej, także

gdy jego związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej

został zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu

na nim i wyjazdu z niego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, decyzja powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności

i opierać się wyłącznie na zachowaniu danej osoby, które stanowi rzeczywiste, aktualne

i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu społecznego. Wcześniejsza karalność

tej osoby nie może stanowić samoistnej podstawy do podjęcia decyzji. Na zagrożenia,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie można się powoływać dla celów gospodarczych.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1a pkt 2, organ, który prowadzi postępowanie w sprawie

o zarejestrowanie pobytu obywatela UE, ustala w szczególności, czy więzi tego obywatela

z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, do którego ten obywatel,

dołącza lub z którym przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są rzeczywiste

i stałe.

1.

Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karta pobytowa podlegają wymianie

w przypadku

1)

zmiany danych w nich zamieszczonych;

2)

uszkodzenia;

3)

utraty zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej;

4)

zmiany wizerunku twarzy posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE lub karty pobytowej w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego w tym zaświadczeniu

lub w tej karcie pobytowej w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację

ich posiadacza.

2.

W przypadku upływu terminu ważności zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE lub karty pobytowej wydaje się nowe zaświadczenie lub kartę.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1 w zakresie art. 15c, art. 1 pkt 23, art. 4 pkt 1 w zakresie art. 11c

oraz art. 30, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 26 lit. b i c oraz pkt 27, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia

ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 30-33, które wchodzą w życie z dniem 1 czerwca 2023 r.;

4)

art. 1 pkt 60 i 74 oraz art. 29, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia

ogłoszenia;

5)

art. 9 i art. 31 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie ogłoszonym

na podstawie art. 32;

6)

art. 3, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;

7)

art. 17 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia,

z mocą od dnia 7 marca 2023 r.

1.

Wymiana lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE następuje

niezwłocznie na wniosek obywatela UE, a wymiana lub wydanie nowej karty pobytowej

- niezwłocznie na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem UE.

1a.

Wniosek o wymianę zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej

składa się w terminie 14 dni po wystąpieniu przesłanek ich wymiany, o których mowa

w art. 32 ust. 1.

1b.

Wniosek o wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub nowej

karty pobytowej składa się co najmniej na 30 dni przed upływem okresu ich ważności.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1a i 1b, składa się osobiście. Wymóg osobistego stawiennictwa

nie dotyczy

1)

małoletniego obywatela UE;

2)

małoletniego członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który do dnia złożenia wniosku

nie ukończył 6. roku życia.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela

UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, można odstąpić od wymogu osobistego

stawiennictwa, o którym mowa w ust. 2.

4.

Do wniosku o wymianę albo wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE lub karty pobytowej dołącza się aktualne fotografie obywatela UE lub członka rodziny

niebędącego obywatelem UE.

5.

Przy składaniu wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty pobytowej okazuje się ważny

dokument podróży.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1a i 1b, w przypadku obywatela UE lub członka rodziny

niebędącego obywatelem UE będącego

1)

osobą małoletnią - składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ opiekunowie

albo jeden z rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;

2)

osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - składa opiekun ustanowiony przez sąd lub inny

organ;

3)

osobą małoletnią bez opieki - składa kurator.

7.

Od członka rodziny niebędącego obywatelem UE ubiegającego się o wymianę albo wydanie

nowej karty pobytowej, który do dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1a i 1b,

ukończył 6. rok życia, pobiera się odciski linii papilarnych.

1.

Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, który utracił lub uszkodził

zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę pobytową, zawiadamia

o tym fakcie, w terminie 3 dni od dnia ich utraty lub uszkodzenia, organ, który wydał

te dokumenty.

2.

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, który zawiadomił o

utracie lub uszkodzeniu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty

pobytowej, wydaje się nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające ten fakt.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, jest ważne do czasu wymiany zaświadczenia o

zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej, nie dłużej jednak niż przez

2 miesiące.

4.

Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na formularzu zawierającym dane,

o których mowa w art. 28 ust. 1, oraz podpis zawiadamiającego.

1.

Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, który odzyskał utracone zaświadczenie

o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub utraconą kartę pobytową, zawiadamia o tym

fakcie, w terminie 3 dni od dnia ich odzyskania, organ, który wydał te dokumenty.

2.

Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, który otrzymał wymienione

zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub wymienioną kartę pobytową

w miejsce utraconego zaświadczenia lub utraconej karty, niezwłocznie zwraca odzyskane

dokumenty organowi, który je wydał.

1.

Osoba, która znalazła cudze zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub

cudzą kartę pobytową, niezwłocznie przekazuje je wojewodzie, komendantowi wojewódzkiemu

Policji, komendantowi powiatowemu Policji, komendantowi komisariatu Policji, innemu

organowi administracji publicznej lub konsulowi Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, przekazują niezwłocznie znalezione zaświadczenie

o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub znalezioną kartę pobytową organowi, który

je wydał, w celu anulowania.

1.

Do odbioru nowego lub wymienionego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE stosuje się przepisy art. 29.

2.

Do odbioru nowej lub wymienionej karty pobytowej stosuje się przepisy art. 29a.

1.

Zarejestrowanie pobytu unieważnia się w przypadku, gdy

1)

w postępowaniu o zarejestrowanie pobytu wnioskodawca

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego

użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego lub

2)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

3)

obywatel UE nie spełnia warunków pobytu określonych w art. 16, art. 17, art. 19 ust.

1 lub 3 lub art. 19a, lub

4)

obywatel UE zarejestrował swój pobyt w celu obejścia przepisów prawa obowiązujących

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium Unii Europejskiej,

pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepis art. 31

ust. 3.

1.

Kartę pobytową unieważnia się w przypadku, gdy

1)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub

2)

w postępowaniu o wydanie karty pobytowej wnioskodawca

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego

użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

3)

związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został

zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu

na nim i wyjazdu z niego, lub

4)

członek rodziny nie spełnia warunków pobytu określonych w art. 18-19a, lub

5)

członek rodziny uzyskał kartę pobytową w celu obejścia przepisów prawa obowiązujących

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium Unii Europejskiej,

pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 31

ust. 3.

1.

Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE zwraca zaświadczenie o zarejestrowaniu

pobytu obywatela UE lub kartę pobytową organowi, który ją wydał, w przypadku gdy

1)

nabył obywatelstwo polskie;

2)

wydano mu decyzję o unieważnieniu zarejestrowania pobytu lub karty pobytowej;

3)

uzyskał dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub kartę stałego pobytu.

2.

Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE zwraca zaświadczenie o zarejestrowaniu

pobytu obywatela UE lub kartę pobytową niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie

14 dni od dnia, w którym

1)

doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego lub

2)

decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, stała się ostateczna, lub

3)

odebrał dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub kartę stałego pobytu.

3.

Podmiot uprawniony do pochówku na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 887 i 1688) niezwłocznie zwraca zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę

pobytową organowi, który to zaświadczenie lub tę kartę wydał.

4.

Organ, któremu zwrócono zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę

pobytową, wydaje na wniosek obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE nieodpłatnie zaświadczenie o zwrocie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE lub karty pobytowej ważne przez okres 30 dni.

Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę pobytową anuluje się

w przypadku

1)

gdy zostały utracone albo uszkodzone - z dniem zgłoszenia utraty albo uszkodzenia

do właściwego organu;

2)

gdy zachodzi potrzeba ich wymiany z powodu

a)

zmiany wizerunku twarzy posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE lub karty pobytowej w stosunku do wizerunku twarzy umieszczonego w tym zaświadczeniu

lub w tej karcie pobytowej w stopniu utrudniającym lub uniemożliwiającym identyfikację

ich posiadacza,

b)

zmiany danych w nich umieszczonych

- z dniem odbioru nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub nowej

karty pobytowej;

3)

nabycia przez obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE obywatelstwa

polskiego - z dniem upływu terminu zwrotu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE lub karty pobytowej;

4)

zgonu posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej

- z dniem uzyskania przez organ, który je wydał, informacji o zgonie obywatela UE

lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE;

5)

gdy zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karta pobytowa nie zostały

zwrócone po wydaniu decyzji o ich unieważnieniu.

Zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę pobytową anuluje

1)

organ, który je wydał, w przypadku

a)

nabycia przez posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty

pobytowej obywatelstwa polskiego,

b)

zgonu posiadacza zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej,

c)

gdy decyzja o unieważnieniu zarejestrowania pobytu lub karty pobytowej stała się ostateczna,

d)

przekazania cudzego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub cudzej

karty pobytowej przez osobę, która je znalazła, chyba że zostały one już unieważnione,

e)

zwrócenia odzyskanego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub odzyskanej

karty pobytowej, chyba że zostały one już unieważnione;

2)

organ, który wymienia zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartę

pobytową, w przypadku

a)

zgłoszenia do właściwego organu ich uszkodzenia,

b)

odbioru nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub nowej karty

pobytowej w przypadku zmiany danych w nich zamieszczonych lub ich uszkodzenia.

W przypadku gdy organ prowadzący kontrolę graniczną lub kontrolę legalności pobytu

ustali, że obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE posługuje się zaświadczeniem

o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub kartą pobytową, które był obowiązany zwrócić

na podstawie art. 37 ust. 1, organ ten

1)

zatrzymuje takie zaświadczenie lub taką kartę;

2)

wydaje nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające zatrzymanie takiego zaświadczenia

lub takiej karty;

3)

przesyła zatrzymane zaświadczenie lub zatrzymaną kartę organowi, który je wydał;

4)

dokumentuje realizację czynności, o których mowa w pkt 1-3.

1.

W przypadku gdy obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, mimo ciążącego

na nim obowiązku zwrotu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty

pobytowej, nie zwrócił ich lub w przypadku gdy zawiadomił o ich utracie, organ, do

którego należało je zwrócić, lub organ, który został zawiadomiony o ich utracie, umieszcza

informacje o takim zaświadczeniu lub takiej karcie w Systemie Informacyjnym Schengen

w celu ich zajęcia.

2.

Organ, który na podstawie ust. 1 umieścił informacje o zaświadczeniu o zarejestrowaniu

pobytu obywatela UE lub karcie pobytowej w Systemie Informacyjnym Schengen, usuwa

te informacje, gdy zaświadczenie lub karta zostaną zwrócone.

Odmowa lub unieważnienie zarejestrowania pobytu, odmowa wymiany zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu obywatela UE, odmowa wydania lub wymiany oraz unieważnienie karty pobytowej

następują w drodze decyzji.

1.

Organem właściwym w sprawach zarejestrowania pobytu lub unieważnienia zarejestrowania

pobytu, wymiany lub wydania nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE, wydania, wymiany lub unieważnienia karty pobytowej jest wojewoda właściwy ze względu

na miejsce pobytu obywatela UE.

2.

Organem właściwym w sprawach wydania, wymiany lub unieważnienia karty pobytowej w

przypadku, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 3, jest wojewoda właściwy ze względu na

miejsce pobytu członka rodziny.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory

a)

formularza wniosku o zarejestrowanie pobytu,

b)

formularza wniosku o wydanie karty pobytowej,

c)

formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu

obywatela UE,

d)

formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty pobytowej,

e)

formularza zgłoszenia utraty lub uszkodzenia zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu

obywatela UE lub karty pobytowej,

f)

zaświadczenia o utracie lub uszkodzeniu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE lub karty pobytowej,

g)

zaświadczenia o zwrocie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty

pobytowej,

h)

zaświadczenia potwierdzającego zatrzymanie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu

obywatela UE lub karty pobytowej,

i)

zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE,

j)

karty pobytowej;

2)

dokumenty, które dołącza się do wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty

pobytowej;

3)

liczbę fotografii i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych

do wniosku o zarejestrowanie pobytu obywatela UE, wniosku o wydanie karty pobytowej,

wniosku o wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE i wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty pobytowej;

4)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych członka rodziny niebędącego obywatelem

UE w celu umieszczenia ich obrazu w karcie pobytowej;

5)

sposób utrwalania danych umieszczanych w zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE lub karcie pobytowej i przekazywania ich w celu spersonalizowania zaświadczenia

o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty pobytowej;

6)

sposób i tryb anulowania zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub karty

pobytowej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wzorów, o których mowa w ust. 1

pkt 1;

2)

dane osobowe w zakresie niezbędnym do zarejestrowania pobytu, wymiany lub wydania

nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE oraz wydania lub wymiany

karty pobytowej;

3)

potrzebę zapewnienia sprawnej rejestracji pobytu obywatela UE oraz sprawnego wydania

karty pobytowej oraz możliwości skutecznej weryfikacji przesłanek dokonania tych czynności;

4)

zapewnienie możliwości sprawnego wyeliminowania wadliwego dokumentu.

1.

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, w stosunku do którego

istnieje domniemanie, że jest ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu art. 115 § 22 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2024 r. poz. 17), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, wydaje się zaświadczenie potwierdzające istnienie

tego domniemania.

2.

W zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce i państwo urodzenia;

4)

obywatelstwo;

5)

płeć.

1.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, wydaje organ właściwy do prowadzenia

postępowania w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego.

2.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, jest ważne przez okres 3 miesięcy

od dnia jego wydania, a w przypadku małoletniego obywatela UE lub małoletniego członka

rodziny niebędącego obywatelem UE - przez okres 4 miesięcy od dnia jego wydania.

3.

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE może być wydane kolejne

zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, na okres co najmniej 6 miesięcy, nie

dłużej jednak niż na okres 3 lat, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki

1)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

podjął współpracę z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie o przestępstwo,

o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego, a w przypadku małoletniego cudzoziemca - otrzymał status pokrzywdzonego w postępowaniu

w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 189a § 1 Kodeksu karnego;

3)

zerwał kontakty z osobami podejrzanymi o popełnienie przestępstwa, o którym mowa w

art. 189a § 1 Kodeksu karnego.

1.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, unieważnia się w przypadku, gdy

1)

ustały przesłanki do jego wydania lub

2)

w postępowaniu o wydanie zaświadczenia wnioskodawca

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego

użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

3)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

2.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, unieważnia organ, który je wydał.

Organ, który wydał lub unieważnił obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu

obywatelem UE zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1, powiadamia o tym fakcie

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia,

o którym mowa w art. 41a ust. 1, uwzględniając cel, w jakim zaświadczenie jest wydawane,

oraz dane potwierdzające tożsamość obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE.

Obywatel UE nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas którego spełniał co najmniej jedną z

przesłanek prawa pobytu określoną w art. 16, art. 17, art. 19 ust. 1 lub 3 lub art.

19a.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat

nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z obywatelem UE lub

z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej, podczas którego spełniał co najmniej jedną

z przesłanek prawa pobytu określoną w art. 18, art. 18a, art. 19 ust. 2 lub 3 lub

art. 19a.

Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE będący małżonkiem obywatela

Rzeczypospolitej Polskiej nabywa prawo stałego pobytu po upływie 3 lat nieprzerwanego

pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas którego spełniał co najmniej

jedną z przesłanek prawa pobytu określoną w art. 18, art. 18a, art. 19 ust. 2 lub

3 lub art. 19a.

1.

Członek rodziny będący obywatelem UE, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nieprzerwanie przez okres 5 lat i który zachował prawo pobytu na podstawie

art. 19 ust. 1, nabywa prawo stałego pobytu.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nieprzerwanie przez okres 5 lat i który zachował prawo pobytu na podstawie

art. 19 ust. 2 lub 3, nabywa prawo stałego pobytu.

1.

Prawo stałego pobytu przed upływem 5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nabywa

1)

pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek, która w chwili zakończenia wykonywania

pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek osiągnęła

wiek emerytalny określony przez polskie przepisy dotyczące ubezpieczenia emerytalnego

lub która zakończyła wykonywanie pracy w celu przejścia na wcześniejszą emeryturę,

jeżeli przedtem przez okres 12 miesięcy wykonywała pracę lub inną działalność zarobkową

we własnym imieniu i na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i

przebywała na tym terytorium nieprzerwanie przez okres dłuższy niż 3 lata;

2)

pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek, która zaprzestała wykonywania pracy

lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek na tym terytorium

z powodu trwałej niezdolności do pracy, jeżeli przebywała na tym terytorium nieprzerwanie

przez okres dłuższy niż 2 lata;

3)

pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek, która po 3 latach nieprzerwanego

pobytu i wykonywania pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i

na własny rachunek na tym terytorium wykonuje pracę lub inną działalność zarobkową

we własnym imieniu i na własny rachunek w innym państwie członkowskim, przebywając

nadal na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dokąd powraca co najmniej raz w tygodniu.

2.

Wykonywaniem pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny

rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub

2, jest także wykonywanie pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek w innym państwie członkowskim.

3.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także do pracownika lub osoby pracującej na własny

rachunek, która, zachowując miejsce pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

wykonywała pracę lub inną działalność zarobkową we własnym imieniu i na własny rachunek

w innym państwie członkowskim i zaprzestała ich wykonywania z powodu trwałej niezdolności

do pracy.

4.

Wymogów dotyczących długości nieprzerwanego pobytu i wykonywania pracy lub innej działalności

zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

oraz wymogu dotyczącego długości nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w ust. 1 pkt

2, nie stosuje się do małżonka obywatela polskiego.

5.

Wymogu dotyczącego długości nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie

stosuje się, gdy zaprzestanie wykonywania pracy lub innej działalności zarobkowej

we własnym imieniu i na własny rachunek nastąpiło z powodu trwałej niezdolności do

pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

6.

Do okresów pracy lub wykonywania innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek zalicza się okresy

1)

niezamierzonego bezrobocia wynikającego z rejestru bezrobotnych prowadzonego przez

powiatowy urząd pracy;

2)

przerw w pracy lub w wykonywaniu innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek niezależnych od woli osoby, o której mowa w ust. 1;

3)

nieświadczenia pracy lub niewykonywania innej działalności zarobkowej we własnym imieniu

i na własny rachunek wskutek okresowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub

wypadku.

1.

Prawo stałego pobytu, które nabył pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek

na podstawie art. 45, nabywa także członek rodziny przebywający z nią na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na posiadane obywatelstwo.

2.

W przypadku śmierci pracownika lub osoby pracującej na własny rachunek w okresie wykonywania

pracy lub innej działalności zarobkowej we własnym imieniu i na własny rachunek przed

nabyciem prawa stałego pobytu na podstawie art. 45 członek rodziny, który w dniu śmierci

przebywał z nimi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nabywa prawo stałego pobytu,

bez względu na posiadane obywatelstwo, jeżeli

1)

pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek do dnia śmierci przebywała na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez okres 2 lat albo

2)

śmierć pracownika lub osoby pracującej na własny rachunek nastąpiła wskutek wypadku

przy pracy lub choroby zawodowej.

1.

Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, w przypadku

gdy przerwy w nim nie przekroczyły łącznie 6 miesięcy w roku.

2.

Pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przerywa opuszczenie tego terytorium

na okres dłuższy niż określony w ust. 1 z powodu

1)

odbycia obowiązkowej służby wojskowej albo

2)

ważnej sytuacji osobistej, w szczególności ciąży, porodu, choroby, studiów, szkolenia

zawodowego, oddelegowania, która wymaga pobytu poza tym terytorium, pod warunkiem

że okres ten jest nie dłuższy niż 12 kolejnych miesięcy.

3.

Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przerywa

1)

wykonanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE;

2)

odbywanie kary pozbawienia wolności przez członka rodziny niebędącego obywatelem UE.

1.

Obywatelowi UE, który nabył prawo stałego pobytu zgodnie z warunkami określonymi w

niniejszym rozdziale, wydaje się dokument potwierdzający prawo stałego pobytu.

2.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE, który nabył prawo stałego pobytu zgodnie

z warunkami określonymi w niniejszym rozdziale, jest obowiązany uzyskać kartę stałego

pobytu.

1.

Wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu następuje na wniosek obywatela

UE, a karty stałego pobytu - na wniosek członka rodziny niebędącego obywatelem UE.

2.

Wniosek o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu składa się osobiście, z wyjątkiem następujących przypadków

1)

wniosek o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu osobie małoletniej składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ

opiekunowie albo jeden z rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;

2)

wniosek o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie pozostającej pod władzą rodzicielską

składają rodzice, a osobie niepozostającej pod władzą rodzicielską składa opiekun

ustanowiony przez sąd lub inny organ;

3)

wniosek o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu osobie małoletniej bez opieki składa kurator.

2a.

Przy składaniu wniosku o wydanie karty stałego pobytu jest wymagana obecność małoletniego

członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który do dnia złożenia wniosku ukończył

6. rok życia.

2b.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela

UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, można odstąpić od wymogu osobistego

stawiennictwa, o którym mowa w ust. 2.

3.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE składa wniosek o wydanie karty stałego pobytu

przed upływem terminu ważności karty pobytowej.

4.

Do wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu dołącza się aktualne fotografie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE.

5.

Przy składaniu wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub

karty stałego pobytu okazuje się ważny dokument podróży. Obywatel UE może okazać inny

ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo.

6.

Od członka rodziny niebędącego obywatelem UE ubiegającego się o wydanie karty stałego

pobytu, który do dnia złożenia wniosku ukończył 6. rok życia, pobiera się odciski

linii papilarnych.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu wydaje się niezwłocznie po złożeniu wniosku

o jego wydanie, a kartę stałego pobytu - nie później niż w terminie 6 miesięcy od

dnia złożenia wniosku o jej wydanie, albo w tych terminach odmawia się ich wydania.

1.

Do postępowania o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu stosuje

się przepisy art. 23.

2.

Do postępowania o wydanie karty stałego pobytu stosuje się przepisy art. 23, art.

25 i art. 25a.

1.

W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu umieszcza

się

1)

następujące dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, który

złożył wniosek

a)

imię (imiona) i nazwisko (nazwiska),

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

informację o obywatelstwie,

d)

informację o płci,

e)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy,

f)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

- w przypadku gdy został nadany;

2)

obraz linii papilarnych członka rodziny niebędącego obywatelem UE - w przypadku karty

stałego pobytu;

3)

nazwę organu, który go wydał;

4)

datę wydania;

5)

datę upływu terminu ważności dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty

stałego pobytu;

6)

fotografię obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE;

7)

adnotację „Dyrektywa 2004/38/WE” - w przypadku dokumentu potwierdzającego prawo stałego

pobytu;

8)

adnotację „członek rodziny obywatela UE, art. 20 dyrektywy 2004/38/WE” - w przypadku

karty stałego pobytu.

2.

Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, dokument potwierdzający prawo stałego

pobytu lub karta stałego pobytu może zawierać podpis posiadacza oraz zakodowany zapis

danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-d lub pkt 5.

3.

W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza

się podpisu ich posiadacza, gdy są one wydawane

1)

osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia złożenia wniosku o

wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu,

lub

2)

osobie, która z powodu swojej niepełnosprawności nie może złożyć podpisu samodzielnie.

4.

W karcie stałego pobytu nie umieszcza się obrazu linii papilarnych, jeżeli

1)

jest wydawana osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest fizycznie

niemożliwe, lub

2)

odstąpiono od osobistego stawiennictwa, na podstawie art. 49 ust. 2b.

5.

W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza

się danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. e, gdy obywatel UE lub członek rodziny

niebędący obywatelem UE nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego trwającego ponad

2 miesiące.

1.

Obywatel UE, odbierając dokument potwierdzający prawo stałego pobytu, okazuje ważny

dokument podróży lub inny ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo.

2.

Do odbioru dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu stosuje się odpowiednio

przepisy art. 29 ust. 2-4.

1.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE odbiera kartę stałego pobytu osobiście po

okazaniu ważnego dokumentu podróży.

2.

Do odbioru karty stałego pobytu stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ust. 2-6.

Członek rodziny obywatela UE jest obowiązany posiadać kartę stałego pobytu, która

potwierdza jego prawo do stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

uprawnia wraz z ważnym dokumentem podróży do wielokrotnego przekraczania granicy bez

wizy.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu i karta stałego pobytu są ważne przez

10 lat.

1.

Odmawia się wydania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu, w przypadku gdy

1)

nie zostały spełnione warunki stałego pobytu określone w niniejszym rozdziale lub

2)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

3)

w postępowaniu o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub o wydanie

karty stałego pobytu wnioskodawca

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego

użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

4)

obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE ubiega się o wydanie dokumentu

potwierdzającego prawo stałego pobytu albo karty stałego pobytu w celu obejścia przepisów

prawa obowiązujących w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium

Unii Europejskiej, pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.

2.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania karty stałego pobytu

także wtedy, gdy związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej

Polskiej został zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu

cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium,

pobytu na nim i wyjazdu z niego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepis art. 31

ust. 3.

Do wymiany lub wydania nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub

nowej karty stałego pobytu stosuje się odpowiednio przepisy art. 32.

Do wniosku o wymianę albo wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego

pobytu lub nowej karty stałego pobytu stosuje się odpowiednio przepisy art. 33 ust.

1a-7.

1.

W przypadku utraty lub uszkodzenia dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu

lub karty stałego pobytu stosuje się odpowiednio przepisy art. 33a ust. 1-3, art.

33b i art. 33c.

2.

Zawiadomienia o utracie lub uszkodzeniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu

lub karty stałego pobytu dokonuje się na formularzu zawierającym dane, o których mowa

w art. 52 ust. 1, oraz podpis zawiadamiającego.

1.

Do odbioru nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu stosuje się przepisy

art. 29.

2.

Do odbioru nowej karty stałego pobytu stosuje się przepisy art. 29a.

1.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu unieważnia się, w przypadku gdy

1)

w postępowaniu o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu wnioskodawca

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego

użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego lub

2)

wymagają tego poważne względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

3)

obywatel UE nabył prawo stałego pobytu w celu obejścia przepisów prawa obowiązujących

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na terytorium Unii Europejskiej,

pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.

2.

Kartę stałego pobytu unieważnia się, w przypadku gdy

1)

w postępowaniu o wydanie karty stałego pobytu wnioskodawca

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu jego

użycia jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego lub

2)

wymagają tego poważne względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

3)

związek małżeński z obywatelem UE lub obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej został

zawarty w celu obejścia przepisów określających zasady i warunki wjazdu cudzoziemców

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu

na nim i wyjazdu z niego, lub

4)

członek rodziny niebędący obywatelem UE nabył prawo stałego pobytu w celu obejścia

przepisów prawa obowiązujących w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej regulujących zasady wjazdu na

terytorium Unii Europejskiej, pobytu oraz wyjazdu z tego terytorium.

3.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub kartę stałego pobytu można unieważnić,

w przypadku gdy obywatel UE albo członek rodziny niebędący obywatelem UE opuścił terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 2 lata.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, stosuje się odpowiednio

przepis art. 31 ust. 3.

1.

Obywatel UE lub członek rodziny obywatela UE zwraca dokument potwierdzający prawo

stałego pobytu lub kartę stałego pobytu organowi, który go wydał, gdy

1)

nabył obywatelstwo polskie;

2)

wydano mu decyzję o unieważnieniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu

lub karty stałego pobytu.

2.

Do zwrotu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu

stosuje się odpowiednio przepisy art. 37 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i 4.

Do anulowania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu

stosuje się odpowiednio przepisy art. 37a, art. 37b i art. 37d.

W przypadku gdy organ prowadzący kontrolę graniczną lub kontrolę legalności pobytu

ustali, że obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE posługuje się dokumentem

potwierdzającym prawo stałego pobytu lub kartą stałego pobytu, które był obowiązany

zwrócić na podstawie art. 61 ust. 1, organ ten

1)

zatrzymuje taki dokument lub kartę;

2)

wydaje nieodpłatnie zaświadczenie potwierdzające zatrzymanie takiego dokumentu lub

takiej karty;

3)

przesyła zatrzymany dokument lub zatrzymaną kartę organowi, który je wydał;

4)

dokumentuje realizację czynności, o których mowa w pkt 1-3.

Odmowa wydania lub wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty

stałego pobytu oraz ich unieważnienie następuje w drodze decyzji.

1.

Organem właściwym w sprawach wydania, wymiany lub unieważnienia dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu jest wojewoda właściwy ze względu na

miejsce pobytu obywatela UE.

2.

Organem właściwym w sprawach wydania, wymiany lub unieważnienia karty stałego pobytu

w przypadku, o którym mowa w art. 44 i 46 ust. 2, jest wojewoda właściwy ze względu

na miejsce pobytu członka rodziny.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory

a)

formularza wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu,

b)

formularza wniosku o wydanie karty stałego pobytu,

c)

formularza wniosku o wymianę albo wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo

stałego pobytu,

d)

formularza wniosku o wymianę albo wydanie nowej karty stałego pobytu,

e)

formularza zgłoszenia utraty lub uszkodzenia dokumentu potwierdzającego prawo stałego

pobytu lub karty stałego pobytu,

f)

zaświadczenia o utracie lub uszkodzeniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu

lub karty stałego pobytu,

g)

zaświadczenia o zwrocie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty

stałego pobytu,

h)

zaświadczenia potwierdzającego zatrzymanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego

pobytu lub karty stałego pobytu;

2)

wzory dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu i karty stałego pobytu;

3)

liczbę fotografii i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych

do wniosku o wydanie lub wymianę dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub

karty stałego pobytu;

4)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych członka rodziny niebędącego obywatelem

UE w celu umieszczenia ich obrazu w karcie stałego pobytu;

5)

sposób utrwalania danych umieszczanych w dokumencie potwierdzającym prawo stałego

pobytu lub karcie stałego pobytu i przekazywania ich w celu spersonalizowania dokumentu

potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wzorów, o których mowa w ust. 1

pkt 1 i 2;

2)

dane osobowe w zakresie niezbędnym do wydania lub wymiany dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu;

3)

potrzebę zapewnienia sprawnego wydania lub sprawnej wymiany dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu oraz możliwości skutecznej weryfikacji

przesłanek dokonania tych czynności;

4)

zapewnienie możliwości sprawnego wyeliminowania wadliwego dokumentu.

Do postępowań w sprawie prawa pobytu lub prawa stałego pobytu obywateli Zjednoczonego

Królestwa oraz członków rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa stosuje się przepisy

rozdziału 3 i rozdziału 4, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału.

1.

Obywatelom Zjednoczonego Królestwa wydaje się

1)

w przypadku posiadania prawa pobytu - zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu;

2)

w przypadku posiadania prawa stałego pobytu - dokument potwierdzający prawo stałego

pobytu.

2.

Członkom rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa wydaje się

1)

w przypadku posiadania prawa pobytu - kartę pobytową;

2)

w przypadku posiadania prawa stałego pobytu - kartę stałego pobytu.

1.

Przy składaniu wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytowej jest wymagana

obecność małoletniego obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela

Zjednoczonego Królestwa, który do dnia złożenia wniosku ukończył 6. rok życia.

2.

Od obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa

ubiegającego się o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytowej, który do dnia

złożenia wniosku ukończył 6. rok życia, pobiera się odciski linii papilarnych.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela

Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, można

odstąpić od wymogu osobistego stawiennictwa, o którym mowa w ust. 1.

1.

W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub karcie pobytowej umieszcza się

1)

następujące dane obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego

Królestwa, który złożył wniosek

a)

imię (imiona) i nazwisko (nazwiska),

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

informację o obywatelstwie,

d)

informację o płci,

e)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy,

f)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

- w przypadku gdy został nadany;

2)

obraz linii papilarnych obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela

Zjednoczonego Królestwa;

3)

nazwę organu, który je wydał;

4)

datę zarejestrowania pobytu - w przypadku zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,

lub datę wydania karty pobytowej;

5)

datę upływu terminu ważności zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej;

6)

fotografię obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego

Królestwa;

7)

adnotację „Art. 50 TUE, Art. 18 ust. 4 Umowy Wystąpienia”;

8)

adnotację „Art. 50 TUE - pracownik przygraniczny” - w przypadku zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu wydanego obywatelowi Zjednoczonego Królestwa będącemu pracownikiem przygranicznym,

o którym mowa w art. 9 lit. b Umowy Wystąpienia, korzystającym z uprawnień pracownika

w zakresie wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu

lub karta pobytowa może zawierać podpis obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka

rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa oraz zakodowany zapis danych osobowych,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-d lub pkt 5.

3.

W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub karcie pobytowej nie umieszcza się podpisu

ich posiadacza, gdy są one wydawane

1)

osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia złożenia wniosku o

wydanie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej, lub

2)

osobie, która z powodu swojej niepełnosprawności nie może złożyć podpisu samodzielnie.

4.

W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub karcie pobytowej nie umieszcza się obrazu

linii papilarnych, jeżeli

1)

dokument jest wydawany osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest

fizycznie niemożliwe, lub

2)

odstąpiono od osobistego stawiennictwa na podstawie art. 65c ust. 3 lub art. 65f ust.

3.

5.

W zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub karcie pobytowej nie umieszcza się danych,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. e, gdy obywatel Zjednoczonego Królestwa lub członek

rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa nie zameldował się w miejscu pobytu czasowego

trwającego ponad 2 miesiące.

1.

Obywatel Zjednoczonego Królestwa odbiera osobiście zaświadczenie o zarejestrowaniu

pobytu po okazaniu ważnego dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego

jego tożsamość i obywatelstwo.

2.

Członek rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa odbiera osobiście kartę pobytową

po okazaniu ważnego dokumentu podróży.

3.

W przypadku gdy zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu lub karta pobytowa zostały

wydane osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia ich odbioru,

albo osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie, odbioru zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu lub karty pobytowej dokonuje odpowiednio rodzic, opiekun prawny albo kurator,

po okazaniu ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

4.

Odbiór zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej wydanych osobie

ubezwłasnowolnionej całkowicie albo małoletniej, która do dnia złożenia wniosku o

zarejestrowaniu pobytu lub wydanie karty pobytowej ukończyła 6. rok życia, wymaga

obecności tej osoby.

5.

Przed odbiorem zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej sprawdza

się za pomocą czytnika elektronicznego, czy dane osobowe w nich zamieszczone są zgodne

ze stanem faktycznym.

6.

W przypadkach, o których mowa w art. 65c ust. 3 lub art. 65f ust. 3, odbioru karty

pobytowej może dokonać pełnomocnik na podstawie pełnomocnictwa szczególnego do odbioru

tego dokumentu, po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Przepisu ust.

5 nie stosuje się.

7.

Osoba odbierająca zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu lub kartę pobytową potwierdza

ich odbiór podpisem składanym na formularzu wniosku o ich wydanie.

1.

Wniosek o wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub nowej

karty pobytowej składa się osobiście.

2.

Wymóg osobistego stawiennictwa w chwili złożenia wniosków, o których mowa w ust. 1,

nie dotyczy małoletniego obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela

Zjednoczonego Królestwa, który do dnia złożenia wniosku nie ukończył 6. roku życia.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela

Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, można

odstąpić od wymogu osobistego stawiennictwa, o którym mowa w ust. 1.

4.

Do wniosku o wymianę albo wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub

nowej karty pobytowej dołącza się aktualne fotografie obywatela Zjednoczonego Królestwa

lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa.

5.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, w przypadku obywatela Zjednoczonego Królestwa lub

członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa będącego

1)

osobą małoletnią - składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ opiekunowie

albo jeden z rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;

2)

osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - składa opiekun ustanowiony przez sąd lub inny

organ;

3)

osobą małoletnią bez opieki - składa kurator.

6.

Organ właściwy do wymiany lub wydania nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu

lub nowej karty pobytowej pobiera od obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka

rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, który składa wniosek, o którym mowa w ust.

1, odciski linii papilarnych.

Do odbioru nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub nowej karty pobytowej

stosuje się przepisy art. 65e.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory

a)

formularza wniosku o zarejestrowanie pobytu obywatela Zjednoczonego Królestwa,

b)

formularza wniosku o wydanie karty pobytowej członkowi rodziny obywatela Zjednoczonego

Królestwa,

c)

formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,

d)

formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty pobytowej,

e)

formularza zgłoszenia utraty lub uszkodzenia zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu

lub karty pobytowej,

f)

zaświadczenia o utracie lub uszkodzeniu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub

karty pobytowej,

g)

zaświadczenia o zwrocie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej,

h)

zaświadczenia potwierdzającego zatrzymanie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu

lub karty pobytowej,

i)

zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,

j)

karty pobytowej;

2)

dokumenty, które dołącza się do wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty

pobytowej;

3)

liczbę fotografii i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych

do wniosku o zarejestrowanie pobytu, wniosku o wydanie karty pobytowej, wniosku o

wymianę lub wydanie nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu i wniosku o wymianę

lub wydanie nowej karty pobytowej;

4)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych od obywateli Zjednoczonego Królestwa

oraz członków rodzin obywateli Zjednoczonego Królestwa w celu umieszczenia ich obrazu

w karcie pobytowej;

5)

sposób utrwalania danych umieszczanych w zaświadczeniu o zarejestrowaniu pobytu lub

karcie pobytowej i przekazywania ich w celu spersonalizowania zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu lub karty pobytowej;

6)

sposób i tryb anulowania zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wzorów, o których mowa w ust. 1

pkt 1;

2)

dane osobowe w zakresie niezbędnym do zarejestrowania pobytu, wydania karty pobytowej,

wymiany lub wydania nowego zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub karty pobytowej.

1.

Przy składaniu wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub

karty stałego pobytu jest wymagana obecność małoletniego obywatela Zjednoczonego Królestwa

lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, który do dnia złożenia wniosku

ukończył 6. rok życia.

2.

Od obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa

ubiegającego się o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty

stałego pobytu, który do dnia złożenia wniosku ukończył 6. rok życia, pobiera się

odciski linii papilarnych.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela

Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, można

odstąpić od wymogu osobistego stawiennictwa, o którym mowa w ust. 1.

1.

W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu umieszcza

się

1)

następujące dane obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego

Królestwa, który złożył wniosek

a)

imię (imiona) i nazwisko (nazwiska),

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

informację o obywatelstwie,

d)

informację o płci,

e)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy,

f)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

- w przypadku gdy został nadany;

2)

obraz linii papilarnych obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela

Zjednoczonego Królestwa;

3)

nazwę organu, który go wydał;

4)

datę wydania;

5)

datę upływu terminu ważności dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty

stałego pobytu;

6)

fotografię obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego

Królestwa;

7)

adnotację „Art. 50 TUE, Art. 18 ust. 4 Umowy Wystąpienia”.

2.

Niezależnie od danych, o których mowa w ust. 1, dokument potwierdzający prawo stałego

pobytu lub karta stałego pobytu może zawierać podpis obywatela Zjednoczonego Królestwa

lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa oraz zakodowany zapis danych

osobowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-d lub pkt 5.

3.

W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza

się podpisu ich posiadacza, gdy są one wydawane

1)

osobie małoletniej, która nie ukończyła 13. roku życia do dnia złożenia wniosku o

wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu,

lub

2)

osobie, która z powodu swojej niepełnosprawności nie może złożyć podpisu samodzielnie.

4.

W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza

się obrazu linii papilarnych, jeżeli

1)

są wydane osobie, od której pobranie odcisków linii papilarnych jest fizycznie niemożliwe;

2)

odstąpiono od osobistego stawiennictwa, na podstawie art. 65i ust. 3 lub art. 65l

ust. 3.

5.

W dokumencie potwierdzającym prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu nie umieszcza

się danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. e, gdy obywatel Zjednoczonego Królestwa

lub członek rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa nie zameldował się w miejscu

pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące.

1.

Obywatel Zjednoczonego Królestwa odbiera osobiście dokument potwierdzający prawo stałego

pobytu po okazaniu ważnego dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego

jego tożsamość i obywatelstwo.

2.

Członek rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa odbiera osobiście kartę stałego

pobytu po okazaniu ważnego dokumentu podróży.

3.

W przypadku gdy dokument, o którym mowa w ust. 1 lub 2, został wydany osobie małoletniej,

która nie ukończyła 13. roku życia do dnia jej odbioru, albo osobie ubezwłasnowolnionej

całkowicie, odbioru dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu dokonuje odpowiednio rodzic, opiekun prawny albo kurator, po okazaniu ważnego

dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

4.

Odbiór dokumentu, o którym mowa w ust. 1 lub 2, wydanego osobie ubezwłasnowolnionej

całkowicie albo małoletniej, która do dnia złożenia wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu ukończyła 6. rok życia, wymaga obecności

tej osoby.

5.

Przed odbiorem dokumentu, o którym mowa w ust. 1 lub 2, sprawdza się za pomocą czytnika

elektronicznego, czy dane osobowe w niej zamieszczone są zgodne ze stanem faktycznym.

6.

W przypadkach, o których mowa w art. 65i ust. 3 lub art. 65l ust. 3, odbioru dokumentu

może dokonać pełnomocnik na podstawie pełnomocnictwa szczególnego do odbioru tego

dokumentu, po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. Przepisu ust. 5

nie stosuje się.

7.

Osoba odbierająca dokument, o którym mowa w ust. 1 lub 2, potwierdza odbiór dokumentu

podpisem składanym na formularzu wniosku o jego wydanie.

1.

Wniosek o wymianę lub wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu

lub nowej karty stałego pobytu składa się osobiście.

2.

Wymóg osobistego stawiennictwa w chwili złożenia wniosków, o których mowa w ust. 1,

nie dotyczy małoletniego obywatela Zjednoczonego Królestwa lub małoletniego członka

rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, który do dnia złożenia wniosku nie ukończył

6. roku życia.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w tym ze względu na stan zdrowia obywatela

Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa, można

odstąpić od wymogu osobistego stawiennictwa, o którym mowa w ust. 1.

4.

Do wniosku o wymianę albo wydanie nowego dokumentu, o którym mowa w ust. 1, dołącza

się aktualne fotografie obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny obywatela

Zjednoczonego Królestwa.

5.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, w przypadku obywatela Zjednoczonego Królestwa lub

członka rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa będącego

1)

osobą małoletnią - składają rodzice lub ustanowieni przez sąd lub inny organ opiekunowie

albo jeden z rodziców lub ustanowionych przez sąd lub inny organ opiekunów;

2)

osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - składa opiekun ustanowiony przez sąd lub inny

organ;

3)

osobą małoletnią bez opieki - składa kurator.

6.

Organ właściwy do wymiany lub wydania nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego

pobytu lub nowej karty stałego pobytu pobiera od obywatela Zjednoczonego Królestwa,

który składa wniosek, o którym mowa w ust. 1, odciski linii papilarnych.

Do odbioru nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub nowej karty

stałego pobytu stosuje się przepisy art. 65k.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory

a)

formularza wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu obywatelowi

Zjednoczonego Królestwa,

b)

formularza wniosku o wydanie karty stałego pobytu członkowi rodziny obywatela Zjednoczonego

Królestwa,

c)

formularza wniosku o wymianę albo wydanie nowego dokumentu potwierdzającego prawo

stałego pobytu,

d)

formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty stałego pobytu,

e)

formularza zgłoszenia utraty lub uszkodzenia dokumentu potwierdzającego prawo stałego

pobytu albo karty stałego pobytu,

f)

zaświadczenia o utracie lub uszkodzeniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu

albo karty stałego pobytu,

g)

zaświadczenia o zwrocie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu albo karty

stałego pobytu,

h)

zaświadczenia potwierdzającego zatrzymanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego

pobytu albo karty stałego pobytu;

2)

wzór dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu i karty stałego pobytu;

3)

liczbę fotografii i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych

do wniosku o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu, wniosku o wydanie

karty stałego pobytu, wniosku o wymianę lub wydanie nowego dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu i wniosku o wymianę lub wydanie nowej karty stałego pobytu;

4)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych od obywateli Zjednoczonego Królestwa

oraz członków ich rodzin w celu umieszczenia ich obrazu w dokumencie potwierdzającym

prawo stałego pobytu lub karcie stałego pobytu;

5)

sposób utrwalania danych umieszczanych w dokumencie potwierdzającym prawo stałego

pobytu lub karcie stałego pobytu i przekazywania ich w celu spersonalizowania dokumentu

potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu;

6)

sposób i tryb anulowania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty

stałego pobytu.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wzorów, o których mowa w ust. 1

pkt 1 i 2;

2)

dane osobowe w zakresie niezbędnym do wydania dokumentu potwierdzającego prawo stałego

pobytu, karty stałego pobytu, wymiany lub wydania nowego dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu lub nowej karty stałego pobytu.

Dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub kartę stałego pobytu, wydane obywatelowi

Zjednoczonego Królestwa albo członkowi rodziny obywatela Zjednoczonego Królestwa można

unieważnić, w przypadku gdy obywatel Zjednoczonego Królestwa albo członek rodziny

obywatela Zjednoczonego Królestwa opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na

okres przekraczający 5 lat.

1.

Obywatelowi UE, który nie posiada prawa pobytu zgodnie z art. 16 lub art. 18 lub nie

zachował prawa pobytu w przypadku, o którym mowa w art. 17, art. 19 ust. 1 i 3 lub

art. 19a, może być wydana decyzja o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, który

1)

nie posiada prawa pobytu zgodnie z art. 18 lub art. 18a lub nie zachował prawa pobytu

w przypadku, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 3 lub art. 19a, lub

2)

nie posiada prawa pobytu lub nie zachował prawa pobytu w przypadku, o którym mowa

w art. 19 ust. 3, w związku z wyjazdem z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela

UE lub obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, z którym przebywał na tym terytorium

- może być wydana decyzja o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, którzy nie posiadają

prawa stałego pobytu, może być wydana decyzja o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, w przypadku gdy

1)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub

2)

ich pobyt na tym terytorium stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego.

2.

Choroba, której objawy wystąpią po upływie 3 miesięcy od dnia wjazdu obywatela UE

lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

nie może stanowić podstawy do wydalenia z powodu zagrożenia dla zdrowia publicznego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób,

które uzasadniają podjęcie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE z powodu zagrożenia dla zdrowia publicznego.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się choroby epidemiczne określone

przez Światową Organizację Zdrowia oraz inne choroby wysoce zakaźne i szczególnie

niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu u obywateli polskich na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1284, 909 i 1938).

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE, którzy posiadają prawo

stałego pobytu, może być wydana decyzja o wydaleniu, w przypadku gdy ich pobyt na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi poważne zagrożenie dla obronności lub

bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

1.

Obywatelowi UE, który posiada prawo stałego pobytu oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres 10 lat bezpośrednio poprzedzających wydanie decyzji o wydaleniu,

decyzja o wydaleniu może być wydana tylko w przypadku, gdy jego pobyt na tym terytorium

stanowi szczególnie poważne zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub

bezpieczeństwa publicznego, w szczególności przez zagrożenie dla pokoju, ludzkości,

niepodległości lub obronności Rzeczypospolitej Polskiej lub ze względu na działalność

terrorystyczną, handel ludźmi, seksualne wykorzystywanie osób, nielegalny handel narkotykami,

nielegalny handel bronią, pranie pieniędzy, korupcję, fałszowanie środków płatniczych,

przestępczość komputerową lub przestępczość zorganizowaną.

2.

Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 1, przerywa odbywanie

kary pozbawienia wolności przez obywatela UE.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że obywatel

UE posiada silne więzi rodzinne, społeczne i kulturowe w Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Dokonując oceny okoliczności, o których mowa w ust. 3, uwzględnia się

1)

okres pobytu obywatela UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed odbywaniem

kary pozbawienia wolności;

2)

istnienie więzi rodzinnych, społecznych i kulturowych z państwem pochodzenia;

3)

charakter i okoliczności popełnionego przestępstwa, za które obywatel UE odbywał karę

pozbawienia wolności;

4)

zachowanie obywatela UE w okresie odbywania kary pozbawienia wolności.

1.

Decyzja o wydaleniu powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności i opierać się wyłącznie

na zachowaniu danej osoby, które stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne

zagrożenie dla interesu społecznego.

2.

Zasady proporcjonalności nie stosuje się, w przypadku gdy pobyt obywatela UE lub członka

rodziny niebędącego obywatelem UE stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego.

3.

Wcześniejsza karalność nie może stanowić samoistnej podstawy do podjęcia decyzji o

wydaleniu. Na zagrożenia, o których mowa w ust. 1, nie można się powoływać dla celów

gospodarczych.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do decyzji, o której mowa w art. 65p.

Małoletniemu obywatelowi UE decyzja o wydaleniu może być wydana tylko w przypadku,

gdy

1)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 68, lub

2)

przemawia za tym dobro dziecka zgodnie z Konwencją o prawach dziecka, przyjętą przez

Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r.

poz. 526, z 2000 r. poz. 11, z 2012 r. poz. 1333 oraz z 2013 r. poz. 677).

W postępowaniu o wydalenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE uwzględnia się w szczególności

1)

okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

wiek i stan zdrowia;

3)

sytuację rodzinną i ekonomiczną;

4)

stopień integracji społecznej i kulturalnej w Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

stopień więzi z krajem pochodzenia.

1.

W decyzji o wydaleniu obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem

UE nakazuje się opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nie krótszym

niż 31 dni.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, nie określa się terminu opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej albo określa się termin krótszy niż 31 dni, gdy wymaga tego

stopień zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

2a.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, w której nie określono terminu opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, wskazuje się państwo, do którego następuje wydalenie obywatela

UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE.

2b.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, w której nie określono terminu opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, podlega przymusowemu wykonaniu.

3.

Przymusowe wykonanie decyzji o wydaleniu zarządza się także, gdy obywatel UE lub członek

rodziny niebędący obywatelem UE nie opuścili terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w terminie określonym w decyzji o wydaleniu.

1.

W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o wydaleniu, wraz

z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin wykonania nakazu opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej ulega przedłużeniu do dnia, w którym postanowienie w sprawie

tego wniosku stało się prawomocne.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy decyzja o wydaleniu została wydana

ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 68 ust. 1.

1.

Decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE wydaje

1)

z urzędu - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej,

który stwierdził istnienie przesłanki uzasadniającej wydanie decyzji o wydaleniu;

2)

na wniosek wojewody, Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szefa Agencji Wywiadu, organu Krajowej Administracji Skarbowej, komendanta wojewódzkiego

lub komendanta powiatowego Policji - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant

placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na siedzibę organu występującego z

wnioskiem albo miejsce pobytu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE.

2.

Decyzję o wydaleniu organy mogą przekazywać między sobą za pośrednictwem urządzeń

umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym lub za pośrednictwem

sieci telekomunikacyjnej i doręczać tę decyzję obywatelowi UE lub członkowi rodziny

niebędącemu obywatelem UE w formie uzyskanej w wyniku takiego przekazu.

3.

Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje

wydanie decyzji o wydaleniu w dokumencie podróży obywatela UE lub członka rodziny

niebędącego obywatelem UE oraz niezwłocznie informuje o tym organ, który wystąpił

z wnioskiem o jej wydanie.

4.

W przypadku doręczenia decyzji o wydaleniu w formie, o której mowa w ust. 2, organ

Straży Granicznej, który wykonuje tę decyzję, odnotowuje fakt jej wydania w dokumencie

podróży cudzoziemca.

1.

Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który

wydał decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE, pobiera od niego odciski linii papilarnych oraz sporządza jego fotografię.

2.

Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który

pobrał odciski linii papilarnych obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE, przekazuje Komendantowi Głównemu Policji ich obraz, dane osobowe obywatela UE

lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE oraz dane osobowe i informacje, o których

mowa w art. 430 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Decyzję o wydaleniu małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE do kraju jego pochodzenia lub do innego państwa wykonuje się, gdy cudzoziemiec

ten ma w państwie, do którego zostaje wydalony, zapewnioną opiekę rodziców, innych

osób pełnoletnich lub instytucji opiekuńczych, zgodnie ze standardami określonymi

przez Konwencję o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych

dnia 20 listopada 1989 r.

2.

Małoletniego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE można wydalić

tylko pod opieką przedstawiciela ustawowego, chyba że decyzja o wydaleniu jest wykonywana w taki sposób, że małoletniego przekazuje się

przedstawicielowi ustawowemu albo przedstawicielowi właściwych władz państwa, do którego następuje wydalenie.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, wydaje

decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela UE lub członka

rodziny niebędącego obywatelem UE, co do których istnieje obawa, że mogą prowadzić

działalność terrorystyczną lub szpiegowską, albo podejrzewanych o popełnienie jednego

z tych przestępstw.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu, przymusowemu wykonaniu.

Organem wyższego stopnia, w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży

Granicznej w sprawach o wydalenie lub o uchylenie decyzji o wydaleniu obywatela UE

lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE jest Komendant Główny Straży Granicznej.

1.

Przymusowe wykonanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega

na doprowadzeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE do granicy

albo do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony.

2.

Doprowadzenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

1)

do granicy - wykonuje komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki

Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE lub członka rodziny

niebędącego obywatelem UE;

2)

od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego zostaje doprowadzony

- wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel UE lub członek rodziny niebędący

obywatelem UE przekracza granicę.

3.

Komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym obywatel

UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE przekracza granicę, odnotowuje w rejestrze,

o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 2 lit. k ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, datę opuszczenia przez obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który

wydał decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE, informuje organ gminy właściwy ze względu na miejsce zameldowania na pobyt stały

lub pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE o opuszczeniu przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku

z wykonaniem decyzji o wydaleniu.

1.

Organ Straży Granicznej właściwy do przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu obywatela

UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

określa, w drodze decyzji, wysokość kosztów związanych z wydaniem i przymusowym wykonaniem

decyzji o wydaleniu, podmioty obowiązane do pokrycia tych kosztów oraz termin i sposób

ich uiszczenia.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do Komendanta Głównego Straży

Granicznej.

4.

Koszty, o których mowa w ust. 1, ustala się, gdy decyzja o wydaleniu obywatela UE

lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE stała się ostateczna, a w przypadku

wydania takiej decyzji przez organ wyższego stopnia - gdy decyzja ostateczna została

doręczona, chyba że podlega ona natychmiastowemu wykonaniu.

5.

Należności z tytułu kosztów, o których mowa w ust. 1, przedawniają się z upływem 5

lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja o ustaleniu wysokości kosztów

stała się ostateczna.

Koszty, o których mowa w art. 74a ust. 1, ponosi odpowiednio obywatel UE lub członek

rodziny niebędący obywatelem UE.

1.

Organ Straży Granicznej, który wydał decyzję o ustaleniu wysokości kosztów, o których

mowa w art. 74a ust. 1, może zmienić tę decyzję, jeżeli koszty te uległy zmianie po

wydaniu decyzji. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do Komendanta Głównego Straży

Granicznej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

treść wniosku o wydanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności i prawidłowości postępowania,

a w szczególności konieczność uzyskania informacji niezbędnych do wydania decyzji

o wydaleniu;

2)

sposób odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o wydaleniu, uwzględniając

zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży obywatela UE lub

członka rodziny niebędącego obywatelem UE, że decyzja ta została wydana.

Komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, który

wydał decyzję o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE, uchyla tę decyzję, jeżeli nie została wykonana po upływie 2 lat od dnia jej wydania,

w przypadku gdy

1)

obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE nie stanowi już rzeczywistego

zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i

porządku publicznego lub

2)

okoliczności, które miały wpływ na wydanie decyzji o wydaleniu uległy istotnej zmianie.

Do czasu zakończenia postępowania w sprawie uchylenia decyzji o wydaleniu obywatela

UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, o którym mowa w art. 75, decyzji

tych nie wykonuje się.

1.

Dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, którym wydano decyzję

o wydaleniu ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub

ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, umieszcza się w wykazie na okres 5

lat, począwszy od dnia

1)

wykonania decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE;

2)

upływu terminu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określonego w decyzji

o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, w przypadku

braku informacji o wykonaniu tej decyzji.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, gdy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uzyskał

informację o wykonaniu decyzji o wydaleniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE będącej podstawą wpisu do wykazu, okres obowiązywania wpisu jest korygowany

w ten sposób, że za jego początek uznaje się dzień wykonania tej decyzji.

3.

Dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE usuwa się z wykazu

po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 i 2.

1.

Obowiązywanie wpisu do wykazu zawiesza się, jeżeli obywatel UE lub członek rodziny

niebędący obywatelem UE posiada ważne zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust.

1.

2.

Obowiązywanie wpisu do wykazu zawiesza się do dnia, w którym ustaną okoliczności uzasadniające

to zawieszenie.

3.

Zawieszenie obowiązywania wpisu do wykazu przerywa okres obowiązywania wpisu do wykazu.

1.

Wpisu do wykazu, przedłużenia obowiązywania wpisu, zawieszenia obowiązywania wpisu

oraz wykreślenia wpisu dokonuje z urzędu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

2.

Wykreślenie wpisu może nastąpić na wniosek osoby, której dane zostały wpisane do wykazu,

w przypadku gdy istotnie zmieniły się okoliczności, które miały wpływ na wydanie decyzji

o wydaleniu.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydaje decyzję

w sprawie wykreślenia wpisu do wykazu w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

1.

Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE, wobec którego zachodzą okoliczności

uzasadniające wydanie mu decyzji o wydaleniu, w której nie określa się terminu opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub określa się termin krótszy niż 31 dni, albo

który uchyla się od wykonania obowiązków określonych w tej decyzji, może być zatrzymany

na okres nie dłuższy niż 48 godzin.

2.

Obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE może także zostać zatrzymany

na okres nie dłuższy niż 48 godzin w celu przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu.

3.

Zatrzymania obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE dokonuje Straż

Graniczna lub Policja, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 - Straż Graniczna.

4.

Organy, o których mowa w ust. 3, niezwłocznie pobierają odciski linii papilarnych

od obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE i przekazują Komendantowi

Głównemu Policji dane osobowe i informacje, o których mowa w art. 430 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

5.

Po zatrzymaniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

1)

Policja - niezwłocznie przekazuje go do dyspozycji właściwego ze względu na miejsce

jego zatrzymania organu Straży Granicznej, składając jednocześnie wniosek o wydanie

decyzji o wydaleniu;

2)

Straż Graniczna w zależności od okoliczności

a)

występuje do sądu z wnioskiem o umieszczenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE w strzeżonym ośrodku lub o zastosowanie wobec nich aresztu dla cudzoziemców

lub

b)

doprowadza obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE do granicy albo

portu lotniczego albo morskiego państwa, do którego następuje doprowadzenie.

6.

Zatrzymanego obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE zwalnia się

1)

jeżeli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania nie zostali oni przekazani do dyspozycji

sądu i jednocześnie nie został złożony wniosek o umieszczenie ich w strzeżonym ośrodku

albo o zastosowanie wobec nich aresztu dla cudzoziemców lub

2)

jeżeli w ciągu 24 godzin od chwili przekazania do dyspozycji sądu nie doręczono im

postanowienia o umieszczeniu w strzeżonym ośrodku albo o zastosowaniu wobec nich aresztu

dla cudzoziemców, lub

3)

na polecenie sądu, lub

4)

jeżeli ustanie przyczyna zatrzymania, o której mowa w ust. 1 i 2.

Obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE umieszcza się w strzeżonym

ośrodku, jeżeli

1)

istnieje prawdopodobieństwo wydania decyzji o wydaleniu, w której nie będzie określony

termin opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo będzie określony termin

krótszy niż 31 dni, lub

2)

wydano decyzję o wydaleniu, w której nie określono terminu opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej albo określony termin jest krótszy niż 31 dni i istnieje

konieczność zabezpieczenia jej przymusowego wykonania, lub

3)

nie opuścili oni terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w decyzji

o wydaleniu.

1.

Areszt dla cudzoziemców stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 78b, gdy

istnieje ryzyko, że obywatel UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE nie podporządkuje

się zasadom pobytu obowiązującym w strzeżonym ośrodku.

2.

Areszt dla cudzoziemców wykonuje się w pomieszczeniach strzeżonych ośrodków lub w

pomieszczeniach Straży Granicznej przeznaczonych dla osób zatrzymanych.

Postanowienia o umieszczeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec nich aresztu dla cudzoziemców nie

wydaje się, jeżeli mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo dla ich życia lub zdrowia.

1.

Sąd po wysłuchaniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE wydaje

postanowienie o umieszczeniu ich w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec nich

aresztu dla cudzoziemców.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, na wniosek organu Straży Granicznej,

sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce aktualnego pobytu obywatela UE lub członka

rodziny niebędącego obywatelem UE.

3.

Wniosek o umieszczenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

w strzeżonym ośrodku albo o zastosowanie wobec nich aresztu dla cudzoziemców zawiera

1)

następujące dane obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE

a)

imię (imiona), nazwisko, płeć oraz imiona rodziców,

b)

datę, miejsce i państwo urodzenia,

c)

obywatelstwo;

2)

dotychczasowe miejsce zamieszkania;

3)

stałe miejsce zamieszkania za granicą;

4)

podstawę prawną wniosku;

5)

wskazanie okresu, na jaki umieszcza się w strzeżonym ośrodku lub stosuje się wobec

nich areszt dla cudzoziemców;

6)

uzasadnienie.

4.

Sąd, rozpatrując wniosek o umieszczenie w strzeżonym ośrodku obywatela UE lub członka

rodziny niebędącego obywatelem UE wraz z małoletnim pozostającym pod ich opieką, kieruje

się także dobrem tego małoletniego.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

o umieszczenie obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE w strzeżonym

ośrodku albo o zastosowanie wobec nich aresztu dla cudzoziemców, uwzględniając konieczność

zapewnienia sprawnego prowadzenia postępowań w sprawie umieszczenia obywatela UE lub

członka rodziny niebędącego obywatelem UE w strzeżonym ośrodku albo zastosowania wobec

nich aresztu dla cudzoziemców.

1.

Sąd w postanowieniu o umieszczeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec niego aresztu dla cudzoziemców wskazuje

okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców, nie dłuższy jednak

niż 3 miesiące.

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do sądu okręgowego

w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie

7 dni.

1.

Postanowienie o zwolnieniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem

UE ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców wydaje niezwłocznie, z urzędu

lub na wniosek obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE, organ Straży

Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców, w przypadku

1)

ustania przyczyny uzasadniającej stosowanie tych środków lub

2)

stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 78d, lub

3)

stwierdzenia okoliczności innych niż określone w art. 78d, uniemożliwiających stosowanie

tych środków, lub

4)

zastosowania wobec obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE tymczasowego

aresztowania albo innego środka prawnego skutkującego pozbawieniem wolności, lub

5)

stwierdzenia, że ze względów prawnych lub faktycznych wykonanie decyzji o wydaleniu

nie jest możliwe.

2.

Na postanowienie organu Straży Granicznej o odmowie uwzględnienia wniosku o zwolnienie

obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego ośrodka

lub z aresztu dla cudzoziemców przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia

postanowienia. Zażalenie wnosi się do sądu rejonowego właściwego ze względu na siedzibę

organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,

za pośrednictwem organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt

dla cudzoziemców.

3.

Zażalenie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje tylko wtedy, gdy wniosek o zwolnienie

obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego ośrodka

lub z aresztu dla cudzoziemców został złożony po upływie co najmniej 1 miesiąca od

dnia wydania postanowienia o umieszczeniu obywatela UE lub członka rodziny niebędącego

obywatelem UE w strzeżonym ośrodku lub zastosowaniu wobec niego aresztu dla cudzoziemców

lub zwolnienia obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego

ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców.

4.

Organ Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,

niezwłocznie przekazuje zażalenie do sądu rejonowego. Sąd rozpoznaje zażalenie w terminie

7 dni.

5.

Obywatela UE lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE umieszczonego w strzeżonym

ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców zwalnia się w przypadku

1)

upływu okresu pobytu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 78f ust. 1,

lub

2)

wydania postanowienia lub zarządzenia o zwolnieniu obywatela UE lub członka rodziny

niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego ośrodka albo z aresztu dla cudzoziemców,

lub

3)

doręczenia obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE decyzji

o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o wydaleniu.

6.

Organ Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt dla cudzoziemców,

niezwłocznie informuje sąd, który wydał postanowienie, o zwolnieniu obywatela UE lub

członka rodziny niebędącego obywatelem UE ze strzeżonego ośrodka albo z aresztu dla

cudzoziemców.

W sprawach dotyczących obywateli UE i członków rodzin niebędących obywatelami UE prowadzi

się w systemie informatycznym następujące rejestry

1)

pobytu obywatela UE;

2)

kart pobytowych;

3)

dokumentów potwierdzających prawo stałego pobytu;

4)

kart stałego pobytu;

5)

zaświadczeń, o których mowa w art. 41a ust. 1.

Rejestry w sprawach dotyczących obywateli UE i członków rodzin niebędących obywatelami

UE prowadzą

1)

wojewoda i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, każdy w swoim zakresie - w przypadku

rejestrów, o których mowa w art. 79 pkt 1-4;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku rejestru, o którym mowa w art.

79 pkt 5.

W rejestrach przechowuje się dane, o których mowa w art. 8, dotyczące obywateli UE

i członków rodzin niebędących obywatelami UE, wobec których prowadzi się postępowania

w sprawach uregulowanych w ustawie, a ponadto

1)

w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 1, przechowuje się

a)

informacje o wnioskach dotyczących zarejestrowania pobytu, wydania nowego i wymiany

zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu,

b)

informacje dotyczące zarejestrowania pobytu,

c)

imię, nazwisko i stanowisko służbowe pracownika dokonującego wpisu do rejestru,

d)

informacje o wydaniu nowego i wymianie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela

UE lub zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,

e)

informacje o decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących

odmowy i unieważnienia zarejestrowania pobytu,

f)

informacje o dacie wydania, numerze, serii i dacie upływu okresu ważności zaświadczenia

o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu,

g)

obraz linii papilarnych - w przypadku obywateli Zjednoczonego Królestwa;

2)

w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 2, przechowuje się informacje o

a)

wnioskach o wydanie karty pobytowej, wydanie nowej karty pobytowej i wymianę karty

pobytowej,

b)

dacie wydania, numerze, serii i dacie upływu okresu ważności karty pobytowej,

c)

decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących wymiany i

unieważnienia karty pobytowej,

d)

obrazie linii papilarnych;

3)

w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 3, przechowuje się informacje o

a)

wnioskach o wydanie dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu, wydanie nowego

dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu i wymianę dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu,

b)

dacie wydania, numerze, serii i dacie upływu okresu ważności dokumentu potwierdzającego

prawo stałego pobytu,

c)

decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących wymiany i

unieważnienia dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu,

d)

obrazie linii papilarnych - w przypadku obywateli Zjednoczonego Królestwa;

4)

w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 4, przechowuje się informacje o

a)

wnioskach o wydanie karty stałego pobytu, wydanie nowej karty stałego pobytu i wymianę

karty stałego pobytu,

b)

dacie wydania, numerze, serii i dacie upływu okresu ważności karty stałego pobytu,

c)

decyzjach administracyjnych, postanowieniach i wyrokach sądu dotyczących wymiany i

unieważnienia karty stałego pobytu,

d)

obrazie linii papilarnych;

5)

w rejestrze, o którym mowa w art. 79 pkt 5, przechowuje się informacje o

a)

organie, który wydał zaświadczenie, o którym mowa w art. 41a ust. 1,

b)

dacie wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 41a ust. 1,

c)

dacie unieważnienia zaświadczenia, o którym mowa w art. 41a ust. 1.

1.

Dane w postaci odcisków linii papilarnych pobranych w celu wydania karty pobytowej

lub karty stałego pobytu przechowuje się w rejestrach, o których mowa w art. 79 pkt

2 lub 4, do czasu wpisania do tych rejestrów potwierdzenia odbioru tych kart przez

organ, który je wydał, nie dłużej niż 90 dni od dnia wydania tych kart.

2.

W przypadku wydania decyzji o odmowie wydania karty pobytowej lub karty stałego pobytu

lub decyzji o odmowie ich wymiany dane w postaci odcisków linii papilarnych przechowuje

się w rejestrach, o których mowa w art. 79 pkt 2 lub 4, do czasu wpisania informacji

o wydaniu tych decyzji do rejestrów, gdy decyzje te stały się prawomocne.

1.

Dane w postaci odcisków linii papilarnych pobranych w celu zarejestrowania pobytu

obywatela Zjednoczonego Królestwa, wydania nowego lub wymiany zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu lub wydania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu obywatela Zjednoczonego

Królestwa, wydania nowego lub wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu

przechowuje się w rejestrach, o których mowa w art. 79 pkt 1 lub 3, do czasu wpisania

do tych rejestrów potwierdzenia odbioru zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub

dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu przez organ, który je wydał, nie dłużej

niż 90 dni od daty wydania tych dokumentów.

2.

W przypadku wydania decyzji o odmowie zarejestrowania pobytu obywatela Zjednoczonego

Królestwa, wydania dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu obywatela Zjednoczonego

Królestwa lub decyzji o odmowie wymiany zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu lub

wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu dane w postaci odcisków linii

papilarnych przechowuje się w rejestrach, o których mowa w art. 79 pkt 1 lub 3, do

czasu wpisania informacji o wydaniu tych decyzji do rejestrów, gdy decyzje te stały

się prawomocne.

Kto

1)

nie dopełnia obowiązku zarejestrowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

uchyla się od obowiązku posiadania albo wymiany karty pobytowej lub karty stałego

pobytu,

3)

wbrew obowiązkowi nie zwraca zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE,

karty pobytowej, dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego

pobytu,

4)

wbrew obowiązkowi nie zawiadamia o utracie zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu

obywatela UE, karty pobytowej, dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu lub

karty stałego pobytu w terminie 3 dni od dnia ich utraty

- podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 81, następuje w trybie określonym

w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1124 oraz z 2023 r. poz. 1963).

(pominięte)

1.

Zezwolenia na pobyt, zezwolenia na pobyt czasowy, karty pobytu obywatela Unii Europejskiej

oraz dokumenty pobytu wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 104, zachowują

ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

2.

Zezwolenia na osiedlenie się udzielone obywatelom UE oraz członkom ich rodzin na podstawie

ustawy z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 1992 r. poz. 30 i 112 oraz z 1995 r. poz. 120), ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. poz. 1400, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone członkom rodzin obywateli

UE na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach lub ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane, o ile ustawy nie stanowią

inaczej.

3.

Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich udzielone członkom

rodzin obywateli UE na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach i dokumenty wydane na podstawie tych ustaw zachowują ważność przez okres, na jaki

zostały wydane, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

4.

Posiadanie zezwolenia na pobyt, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich zwalnia obywatela UE z obowiązku

zarejestrowania pobytu, o którym mowa w art. 20.

5.

Posiadanie zezwolenia na pobyt, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich zwalnia członka rodziny niebędącego

obywatelem UE z obowiązku posiadania karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej,

o którym mowa w art. 20.

Osobom, które posiadają zezwolenie na pobyt udzielone na podstawie dotychczasowych

przepisów, przysługuje prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

niniejszej ustawy.

Do postępowań w sprawach zezwoleń na pobyt lub zezwoleń na pobyt czasowy, wszczętych

przed dniem wejścia w życie ustawy i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się

przepisy niniejszej ustawy.

Decyzje o przyznaniu pomocy dla cudzoziemców, w sprawie których zostały wszczęte postępowania

o nadanie statusu uchodźcy na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, którzy uzyskali zgodę na pobyt tolerowany, wygasają po upływie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

Dane obywateli UE i członków ich rodzin, zgromadzone w wykazie na podstawie dotychczasowych

przepisów, przechowuje się przez okres, na jaki zostały w nim zamieszczone, o ile

nie jest to sprzeczne z niniejszą ustawą.

Dotychczasowe wpisy dokonane w rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, dotyczące wniosków o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia

na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich,

cudzoziemcom będącym obywatelami UE lub członkami ich rodzin i wydanych w tych sprawach

decyzji oraz wpisy dokonane w rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy, o której

mowa w art. 104, zachowują ważność.

(pominięty)

Traci moc ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. poz. 1180, z 2003 r. poz. 1175, z 2004 r. poz. 959 i 1808 oraz z 2005 r. poz. 757).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia