Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 marca 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie żeglugi i portów morskich

1.

Ustawa określa zasady ochrony żeglugi morskiej i portów morskich, w tym ochrony życia

i zdrowia osób znajdujących się na terenie portów morskich, obiektów portowych lub

na statkach, zgodnie z wymaganiami określonymi w

1)

Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada

1974 r.

(Dz. U. z 1984 r. poz. 318 i 319, z 2005 r. poz. 1016, z 2016 r. poz. 869 i 2029 oraz z 2017 r. poz. 142), wraz z Protokołem dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie

dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. poz. 320 i 321 oraz z 1986 r. poz. 177), zwanej dalej „Konwencją SOLAS”;

2)

Międzynarodowym kodeksie dla ochrony statków i obiektów portowych, przyjętym w dniu

12 grudnia 2002 r. Rezolucją Nr 2 Konferencji Umawiających się Rządów-Stron Międzynarodowej

konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974 (Dz. U. z 2005 r. poz. 1016), zwanym

dalej „Kodeksem ISPS”;

3)

rozporządzeniu (WE) nr 725/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.

w sprawie wzmocnienia ochrony statków i obiektów portowych

(Dz. Urz. UE L 129 z 09.04.2004, str. 6; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 74), zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 725/2004”.

2.

Ustawa reguluje sprawy ochrony statków i obiektów portowych w zakresie nieobjętym

przepisami rozporządzenia (WE) nr 725/2004.

3

Ustawa określa również zasady ochrony

1)

międzysystemowego Gazociągu Bałtyckiego (Baltic Pipe) stanowiącego połączenie systemów

przesyłowych Rzeczypospolitej Polskiej i Królestwa Danii wraz z infrastrukturą niezbędną

do jego obsługi na terenie obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp

do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej;

3)

wykorzystywanych w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju

konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak

również innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej

strefy ekonomicznej, w szczególności w celach energetycznych, w tym morskich farm

wiatrowych w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej

w morskich farmach wiatrowych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 182), zwanej dalej „ustawą o promowaniu”, i zespołów urządzeń służących do wyprowadzenia

mocy w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy o promowaniu, oraz podmorskich sieci elektroenergetycznych

i światłowodowych lub rurociągów, a także związanej z nimi infrastruktury;

4)

terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

następujących rodzajów statków morskich o polskiej przynależności uprawiających żeglugę

międzynarodową

a)

statków pasażerskich, włączając pasażerskie jednostki szybkie,

b)

statków towarowych, włączając jednostki szybkie, o pojemności brutto 500 i powyżej,

c)

ruchomych platform wiertniczych;

2)

następujących rodzajów statków morskich o obcej przynależności uprawiających żeglugę

międzynarodową, znajdujących się na polskim morzu terytorialnym lub morskich wodach

wewnętrznych

a)

statków pasażerskich, włączając pasażerskie jednostki szybkie,

b)

statków towarowych, włączając jednostki szybkie, o pojemności brutto 500 i powyżej,

c)

ruchomych platform wiertniczych;

3)

morskich statków pasażerskich o polskiej i obcej przynależności uprawiających żeglugę

krajową, w trakcie której znajdują się dalej niż 20 mil morskich od brzegu, a prawdopodobieństwo

napotkania fal o znaczącej wysokości przekraczającej 2,5 m jest większe niż 10 %,

zwanych dalej „statkami pasażerskimi klasy A”;

4)

morskich statków pasażerskich, innych niż statki pasażerskie klasy A, uprawiających

żeglugę krajową, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6;

5)

obiektów portowych obsługujących statki, o których mowa w pkt 1-3;

6)

innych obiektów portowych obsługujących statki, o których mowa w pkt 4;

7)

portów morskich, na terenie których znajdują się obiekty portowe, o których mowa w

pkt 5 i 6.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej, Policji oraz Krajowej

Administracji Skarbowej;

2)

innych statków pełniących specjalną służbę państwową;

3)

portów wojennych, instalacji wojskowych w portach morskich oraz rejonów portów morskich

wraz z infrastrukturą portową będących w użytkowaniu Straży Granicznej, o których

mowa w ust. 1 pkt 5-7.

2a.

Przepisy ustawy w zakresie ochrony statku stosuje się do stałych platform wiertniczych

rozumianych jako jednostki górnicze przeznaczone do wydobycia i przetwarzania węglowodorów,

osadzone na dnie morskim na stałe, stanowiące morską budowlę hydrotechniczną, które

znajdują się w polskich obszarach morskich.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ogłasza, w drodze obwieszczenia, listę

portów morskich podlegających przepisom ustawy, w których znajduje się jeden lub więcej

obiektów portowych objętych postanowieniami Kodeksu ISPS, rozporządzenia (WE) nr 725/2004

lub ustawy, z uwzględnieniem obszarów portowych mających znaczenie z punktu widzenia

ochrony.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej listę

portów morskich podlegających przepisom ustawy oraz informuje ją o zmianach w tej

liście.

5.

Dyrektor Urzędu Morskiego ogłasza, w drodze obwieszczenia, listę obiektów portowych,

o których mowa w ust. 1 pkt 5, znajdujących się w jego terytorialnym zakresie działania.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może określić, w drodze rozporządzenia,

wykaz

1)

rodzajów statków, innych niż statki pasażerskie klasy A, uprawiających żeglugę krajową,

do których stosuje się przepisy ustawy,

2)

obiektów portowych obsługujących te statki

- mając na uwadze art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 725/2004 oraz konieczność zapewnienia

ochrony żeglugi i portów morskich.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

zdarzeniu naruszającym ochronę - oznacza to zdarzenie, o którym mowa w Prawidle 1/13

Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;

2)

porcie morskim - oznacza to akweny i grunty oraz związaną z nimi infrastrukturę portową,

na obszarze których znajduje się jeden lub więcej obiektów portowych, objętych postanowieniami

Kodeksu ISPS, rozporządzenia (WE) nr 725/2004 lub ustawy;

3)

obiekcie portowym - oznacza to obiekt, o którym mowa w Prawidle 1/9 Rozdziału XI-2

Konwencji SOLAS;

4)

planie ochrony portu morskiego - oznacza to plan zastosowania środków ochrony portu

morskiego, statków, osób, ładunków, jednostek ładunkowych i zapasów statkowych, znajdujących

się w obrębie tego portu - przed powstaniem zdarzeń naruszających ochronę; plan ochrony

portu morskiego integruje plany ochrony obiektów portowych, które znajdują się w jego

granicach;

5)

planie ochrony obiektu portowego - oznacza to plan, o którym mowa w sekcji 2.1.5 w

części A Kodeksu ISPS;

6)

planie ochrony statku - oznacza to plan, o którym mowa w sekcji 2.1.4 w części A Kodeksu

ISPS;

7)

oficerze ochrony portu morskiego - oznacza to kapitana portu morskiego;

8)

PFSO - oznacza to oficera ochrony obiektu portowego;

9)

SSO - oznacza to oficera ochrony statku;

10)

CSO - oznacza to oficera ochrony armatora;

10a)

DAO - oznacza to należycie upoważnionego inspektora w rozumieniu rozporządzenia (WE)

nr 725/2004;

11)

alercie - oznacza to sygnał o zagrożeniu bądź naruszeniu ochrony statku;

12)

działaniach statek - obiekt portowy - oznacza to działania, o których mowa w Prawidle

1/8 Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;

13)

działaniach statek - statek - oznacza to działania, o których mowa w Prawidle 1/10

Rozdziału XI-2 Konwencji SOLAS;

14)

deklaracji ochrony - oznacza to porozumienie, o którym mowa w Prawidle 1/15 Rozdziału

XI-2 Konwencji SOLAS;

15)

poziomie ochrony - oznacza to poziom, o którym mowa w Prawidle 1/14 Rozdziału XI-2

Konwencji SOLAS;

16)

jednostce ochrony portu lub obiektu portowego - oznacza to specjalistyczną uzbrojoną

formację ochrony wykonującą zadania w zakresie ochrony żeglugi i portów morskich,

działającą na podstawie i zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1995), z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy;

17)

RSO - oznacza to organizację, o której mowa w Prawidle 1/16 Rozdziału XI-2 Konwencji

SOLAS.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

statku, rozumie się przez to statek, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1-4;

2)

porcie, rozumie się przez to port morski, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

Podmiotami obowiązanymi do działań w zakresie ochrony żeglugi i portów są

1)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w zakresie

a)

ustalania odpowiedniego poziomu ochrony dla statków o polskiej przynależności, z uwzględnieniem

rejonów ich pływania,

b)

wprowadzania poziomu ochrony 3 dla portów i obiektów portowych,

c)

zatwierdzania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oceny stanu

ochrony i planu ochrony portu oraz poprawek do tych dokumentów,

d)

zatwierdzania oceny stanu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do tej oceny, o

których mowa w art. 20 ust. 4a pkt 1,

e)

zatwierdzania planu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do tego planu w przypadku,

o którym mowa w art. 21 ust. 4 pkt 1,

f)

wydawania potwierdzenia zgodności obiektu portowego w przypadku, o którym mowa w art.

21 ust. 7 pkt 1,

g)

realizacji zadań centralnego punktu kontaktowego;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych w zakresie

a)

zatwierdzania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej oceny

stanu ochrony i planu ochrony portu oraz poprawek do tych dokumentów,

b)

wykonywania przez podległe i nadzorowane służby obowiązków polegających na

-

uzgadnianiu planu ochrony portu w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 8,

-

uzgadnianiu oceny stanu ochrony i planu ochrony obiektu portowego w przypadkach, o

których mowa w art. 20 ust. 6 i art. 21 ust. 6,

c)

występowania z wnioskiem do Ministra Obrony Narodowej o podjęcie działań, o których

mowa w art. 27 ust. 1;

3)

Minister Obrony Narodowej w zakresie

a)

podejmowania decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1,

b)

wykonywania przez podległe i nadzorowane służby obowiązków polegających na uzgadnianiu

planów ochrony portu w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 7;

4)

minister właściwy do spraw finansów publicznych w zakresie wykonywania przez podległe

i nadzorowane służby obowiązków polegających na współdziałaniu z jednostką ochrony

portu w zakresie kontroli ładunku, o której mowa w art. 39;

5)

minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie kontaktowania się z właściwymi

organami państw oraz utrzymywania kontaktu z ich przedstawicielami dyplomatycznymi

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach zagrożenia ochrony statków;

6)

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki w zakresie oceny stopnia zagrożenia radiacyjnego;

7)

właściwy wojewoda w zakresie

a)

uzgadniania oceny stanu ochrony i planu ochrony portu w przypadkach, o których mowa

w art. 18 ust. 6,

b)

uzgadniania oceny stanu ochrony i planu ochrony obiektu portowego w przypadkach, o

których mowa w art. 20 ust. 5 i art. 21 ust. 5,

c)

zapewnienia współdziałania i pomocy ze strony innych instytucji i organów administracji,

a także organizacji pomocy medycznej oraz ewakuacji, w przypadku wprowadzenia poziomu

ochrony 3;

8)

dyrektor właściwego urzędu morskiego w zakresie

a)

wprowadzania poziomu ochrony 2 dla portu lub obiektu portowego,

b)

występowania z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o wprowadzenie

poziomu ochrony 3 dla portu lub obiektu portowego oraz o ustalenie odpowiedniego poziomu

ochrony dla statków o polskiej przynależności, z uwzględnieniem rejonów ich pływania,

c)

realizacji zadań organu ochrony portu,

d)

opracowania oceny stanu ochrony portu lub obiektu portowego oraz zatwierdzania poprawek

do oceny stanu ochrony obiektu portowego w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust.

4a pkt 2,

e)

zatwierdzania planu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do tego planu w przypadku,

o którym mowa w art. 21 ust. 4 pkt 2,

f)

opracowania i sprawowania nadzoru nad wdrożeniem planu ochrony portu,

g)

współdziałania z PFSO, CSO, właściwym terytorialnie wojewodą, Strażą Graniczną, Policją,

Państwową Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji ochrony żeglugi

i portów, w sposób określony w ustawie,

h)

realizacji zadań regionalnego punktu kontaktowego;

9)

Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne wchodzące w skład Morskiej Służby Poszukiwania

i Ratownictwa - w zakresie realizacji zadań punktu odbioru alertu;

10)

zarządzający portem w zakresie

a)

realizacji ochrony na obszarze portu, w sposób określony w ustawie i w planie ochrony

portu,

b)

wdrożenia planu ochrony portu,

c)

współdziałania z organem ochrony portu i z oficerem ochrony portu,

d)

współdziałania z PFSO, CSO, Strażą Graniczną, Policją, Państwową Strażą Pożarną oraz

Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji, w sposób określony w ustawie, ochrony na

obszarze portu oraz zapewnienia im warunków do wykonywania obowiązków służbowych;

11)

zarządzający obiektem portowym w zakresie

a)

opracowania i wdrożenia planu ochrony obiektu portowego,

b)

wyznaczania PFSO i zapewnienia mu ścisłej współpracy z oficerem ochrony portu,

c)

wydania PFSO dokumentu identyfikacyjnego,

d)

współdziałania z organami administracji morskiej, Strażą Graniczną, Policją, Państwową

Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji ochrony na obszarze obiektu

portowego, w sposób określony w ustawie i w planie ochrony obiektu portowego,

e)

zapewnienia technicznych i finansowych środków do realizacji zadań związanych z ochroną

obiektu portowego, z uwzględnieniem wniosków wynikających z oceny stanu ochrony obiektu

portowego;

12)

armator statku w zakresie

a)

opracowania oceny stanu ochrony statku,

b)

opracowania oraz wdrożenia planu ochrony statku,

c)

wyznaczania CSO i SSO,

d)

współdziałania z organami administracji morskiej, Strażą Graniczną, Policją, Państwową

Strażą Pożarną oraz Służbą Celno-Skarbową w celu realizacji ochrony na statku, w sposób

określony w ustawie i w planie ochrony statku, oraz zapewnienie im warunków do wykonywania

obowiązków służbowych,

e)

zapewniania technicznych i finansowych środków do realizacji zadań związanych z ochroną

statku, z uwzględnieniem wniosków wynikających z oceny stanu ochrony statku;

13)

PFSO, CSO oraz SSO, w zakresie realizacji zadań określonych odpowiednio dla tych oficerów

w Kodeksie ISPS.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, na wniosek zarządzającego obiektem

portowym, zezwolić, w drodze decyzji administracyjnej, na wprowadzenie innych niż

przewidziane w Kodeksie ISPS środków ochrony w stosunku do obiektu portowego lub grupy

obiektów portowych, z wyjątkiem obiektów objętych umowami międzynarodowymi, o których

mowa w ust. 3, jeżeli środki te są równoważne pod względem skuteczności ze środkami

przewidzianymi w Kodeksie ISPS.

2.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku może, na

wniosek armatora, zezwolić, w drodze decyzji administracyjnej, na wprowadzenie na

jego statkach środków ochrony innych niż przewidziane w Kodeksie ISPS, jeżeli środki

te są równoważne pod względem skuteczności ze środkami przewidzianymi w Kodeksie ISPS.

3.

W drodze umów międzynarodowych mogą być przewidziane, zgodne z Prawidłem 11 Rozdziału

XI-2 Konwencji SOLAS, alternatywne rozwiązania w zakresie ochrony statków wykonujących

krótkie podróże międzynarodowe na stałych trasach między obiektami portowymi położonymi

na terytorium państw-stron tych umów.

1.

Do zadań centralnego punktu kontaktowego, o którym mowa w sekcji 4.14 w części B Kodeksu

ISPS, należy

1)

przekazywanie informacji CSO statków o polskiej przynależności;

2)

przekazywanie Komisji Europejskiej i Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) oraz

właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o wprowadzonych

środkach ochrony na morzu;

3)

przyjmowanie od punktu odbioru alertu informacji o odbiorze alertu;

4)

składanie Komisji Europejskiej i IMO raportów i sprawozdań o naruszeniu ochrony statków.

2.

Do zadań regionalnego punktu kontaktowego, o którym mowa w sekcji 4.14 w części B

Kodeksu ISPS, należy

1)

przekazywanie do centralnego punktu kontaktowego informacji w zakresie ochrony żeglugi

i portów;

2)

informowanie statków o aktualnym poziomie ochrony obiektu portowego lub portu;

3)

w odniesieniu do statku zmierzającego do polskiego portu

a)

przyjmowanie informacji o poziomie ochrony statku i przekazywanie ich do właściwego

oficera ochrony portu i PFSO,

b)

informowanie statku o posiadaniu przez właściwy obiekt portowy, znajdujący się w terytorialnym

zakresie działania punktu kontaktowego, ważnego potwierdzenia zgodności obiektu portowego,

c)

informowanie o szczegółach kontaktowania się z właściwym PFSO i oficerem ochrony portu;

4)

doradztwo w zakresie ochrony na morzu dla statku

a)

o polskiej przynależności,

b)

znajdującego się na polskim morzu terytorialnym lub morskich wodach wewnętrznych lub

który zawiadomił o zamiarze wejścia na te akweny.

3.

Do zadań punktu odbioru alertu należy

1)

zarządzanie informacją o alercie, w tym

a)

odbiór alertu,

b)

informowanie centralnego punktu kontaktowego o odebranym alercie,

c)

informowanie o odebranym alercie punktu odbioru alertu państwa, na którego obszarze

morskim w danej chwili statek przebywa;

2)

odbiór od właściwych organów innych państw informacji o zagrożeniu ochrony statku

znajdującego się na polskich obszarach morskich i zarządzanie tą informacją;

3)

utrzymywanie ciągłej gotowości do przyjmowania alertów i ich natychmiastowego przekazywania

do centralnego punktu kontaktowego;

4)

alarmowanie Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa;

5)

prowadzenie szkoleń i ćwiczeń oraz testowanie procedur, systemów łączności i systemów

uzyskiwania informacji w zakresie zarządzania informacją o alercie.

1.

Oficer ochrony portu realizuje zadania punktu kontaktowego polegające w szczególności

na utrzymywaniu kontaktu z PFSO, CSO i SSO oraz wymianie informacji w zakresie ochrony

portu.

2.

Organ ochrony portu może powierzyć jednemu oficerowi ochrony portu obowiązki oficera

ochrony portu dla kilku obiektów portowych, także nieleżących w granicach portu.

1.

PFSO jest obowiązany informować regionalny punkt kontaktowy i właściwego oficera ochrony

portu o zdarzeniach i przesłankach mogących wpłynąć na ochronę obiektu portowego i

portu, w tym w szczególności o wystąpieniu sytuacji zagrożenia lub prawdopodobieństwie

wystąpienia sytuacji zagrożenia, które mogą wpływać na zmianę poziomu ochrony w obiekcie

portowym lub porcie.

2.

Kapitan, SSO lub CSO statku znajdującego się na polskim morzu terytorialnym lub morskich

wodach wewnętrznych i CSO statku o polskiej przynależności są obowiązani informować

regionalny punkt kontaktowy o zdarzeniach i przesłankach mogących wpłynąć na ochronę

statku, w szczególności takich, które mogą wpływać na zmianę poziomu ochrony statku.

3.

Na podstawie uzyskanych informacji dyrektor właściwego urzędu morskiego informuje

o sytuacji ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

1.

Na każdym statku powinny znajdować się

1)

plan ochrony statku zgodny z Kodeksem ISPS, zatwierdzony przez administrację państwa

bandery statku;

2)

międzynarodowy certyfikat ochrony statku lub tymczasowy międzynarodowy certyfikat

ochrony statku;

3)

zapis historii statku;

4)

lista portów zawinięć statku;

5)

zapisy czynności, o których mowa w sekcji 10.1 w części A Kodeksu ISPS.

2.

Zapisy czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 5, przechowuje się na statku przez okres

co najmniej 6 miesięcy.

3.

Listę portów zawinięć sporządza kapitan statku. Lista ta powinna zawierać wykaz ostatnich

10 portów zawinięć statku.

1.

Plan ochrony statku sporządza armator na podstawie oceny stanu ochrony statku.

2.

Do przygotowania oceny stanu ochrony statku stosuje się postanowienia sekcji 8 w części

A Kodeksu ISPS oraz sekcji 8 w części B Kodeksu ISPS.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 8, który

wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do planu ochrony statku stosuje się postanowienia sekcji 9 w części A Kodeksu ISPS.

2.

Plan ochrony statku o polskiej przynależności sporządza się co najmniej w trzech egzemplarzach

w języku roboczym lub językach roboczych statku, w tym jedną wersję w językach polskim

i angielskim.

3.

Armator przedstawia, w celu zatwierdzenia, projekt planu ochrony statku dyrektorowi

urzędu morskiego właściwemu ze względu na port macierzysty statku.

4.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku zatwierdza

plan ochrony statku, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli odpowiada on wymaganiom

oraz uwzględnia przesłanki wynikające z oceny stanu ochrony statku.

5.

Poprawki do zatwierdzonego planu ochrony statku, które

1)

zmieniają zasadniczo dotychczasowe podejście do utrzymywania ochrony statku,

2)

wynikają z usunięcia lub wymiany urządzeń lub systemów ochrony uznanych w planie ochrony

za kluczowe dla utrzymania ochrony statku

- podlegają zatwierdzeniu przez dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na

port macierzysty statku.

6.

Do zatwierdzenia poprawek do planu ochrony statku stosuje się przepis ust. 4.

7.

Armator zabezpiecza plan ochrony statku przed nieuprawnionym dostępem lub ujawnieniem.

1.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje, w

drodze decyzji administracyjnej, międzynarodowy certyfikat ochrony statku, zgodnie

z postanowieniami sekcji 19.2 w części A Kodeksu ISPS, na okres 5 lat.

2.

Wzór międzynarodowego certyfikatu ochrony statku określa załącznik nr 1 do części

A Kodeksu ISPS.

1.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje, w

drodze decyzji administracyjnej, tymczasowy międzynarodowy certyfikat ochrony statku,

zgodnie z postanowieniami sekcji 19.4 w części A Kodeksu ISPS, z tym że informacje,

o których mowa w sekcji 19.4.2, powinny być sporządzone w języku polskim.

2.

Wzór tymczasowego międzynarodowego certyfikatu ochrony statku określa załącznik nr

2 do części A Kodeksu ISPS.

1.

Zapis historii statku wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek armatora,

dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku.

2.

We wniosku o wydanie zapisu historii statku zamieszcza się informacje zgodne z Prawidłem

5.3 w Rozdziale XI-1 Konwencji SOLAS.

3.

Zapis historii statku sporządza się w językach polskim i angielskim.

4.

W przypadku potrzeby wprowadzenia zmian w zapisie historii statku armator lub kapitan

statku wypełnia

1)

formularz poprawek,

2)

indeks poprawek

oraz załącza je do aktualnego zapisu.

5.

Kopię wypełnionego formularza, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, przesyła się do dyrektora

urzędu morskiego właściwego ze względu na port macierzysty statku.

6.

Wszelkie uprzednie zmiany w zapisie historii statku nie mogą być modyfikowane, wykreślane,

usuwane lub zamazywane.

7.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku po otrzymaniu

kopii formularza poprawek wydaje zmieniony zapis historii statku, w terminie 3 miesięcy

od dnia otrzymania tej kopii.

8.

W przypadku zmiany państwa przynależności statku z polskiej na obcą dyrektor urzędu

morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje armatorowi zapis historii

statku, wskazujący datę wykreślenia z rejestru państwa przynależności, oraz przesyła

jego kopię właściwej administracji państwa nowej przynależności statku.

9.

W przypadku zmiany państwa przynależności statku z obcej na polską dyrektor urzędu

morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje zapis historii statku

o kolejnym numerze, w terminie 3 miesięcy, licząc od daty zmiany państwa przynależności

statku.

1.

W przypadku utraty lub zniszczenia zapisu historii statku armator lub kapitan statku

powiadamia, w formie pisemnej, dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na

port macierzysty statku, załączając listę dokumentów utraconych lub zniszczonych.

2.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku wydaje duplikaty

zapisu historii statku, o których mowa w ust. 1, z zachowaniem porządku numeracji.

Zabrania się używania alertu, w celu innym niż potrzeba wskazania, że statek znajduje

się w niebezpieczeństwie, bez zaistnienia okoliczności zagrożenia bądź naruszenia

ochrony statku lub używania sygnału, który mógłby być wzięty za alert.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór zapisu historii statku, wzór formularza poprawek i indeksu poprawek do zapisu

historii statku oraz wzór listy portów zawinięć statku, wskazując sposób wypełniania

tych dokumentów,

2)

szczegółowe zadania i sposób działania punktu odbioru alertu oraz wymagania dotyczące

funkcjonowania systemu alertu

- mając na uwadze postanowienia Konwencji SOLAS, Kodeksu ISPS oraz rozporządzenia

(WE) nr 725/2004.

1.

Dla każdego portu organ ochrony portu sporządza

1)

ocenę stanu ochrony portu;

2)

plan ochrony portu - na podstawie tej oceny.

2.

Dokonując oceny stanu ochrony portu, uwzględnia się

1)

specyfikę różnych części portu, a także obszarów przyległych do nich, oraz

2)

ocenę stanu ochrony obiektów portowych znajdujących się w jego granicach.

3.

Elementy oceny stanu ochrony portu określa załącznik nr 1 do ustawy.

4.

Plan ochrony portu określa dla każdego z trzech poziomów ochrony

1)

procedury, których należy przestrzegać;

2)

środki ochrony, które należy wprowadzić;

3)

działania, jakie należy podjąć.

5.

Elementy planu ochrony portu określa załącznik nr 2 do ustawy.

6.

Organ ochrony portu uzgadnia ocenę stanu ochrony i plan ochrony portu z właściwym

terytorialnie wojewodą w zakresie zadań wynikających z art. 22 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w

województwie

(Dz. U. z 2023 r. poz. 190) w terminie 14 dni.

7.

W przypadku gdy port graniczy z portem wojennym, plan ochrony portu wymaga również

uzgodnienia z Dowódcą Generalnym Rodzajów Sił Zbrojnych w zakresie wzajemnego funkcjonowania

planów ochrony.

8.

W przypadku gdy na obszarze portu został określony terytorialny zasięg morskiego przejścia

granicznego, plan ochrony portu wymaga również uzgodnienia z właściwym terytorialnie

komendantem oddziału Straży Granicznej w zakresie funkcjonowania morskiego przejścia

granicznego.

9.

Ocenę stanu ochrony i plan ochrony portu zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej,

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, jeżeli zostały uwzględnione wymagania określone odpowiednio

w załączniku nr 1 i 2 do ustawy.

9a.

Ocena stanu ochrony portu i plan ochrony portu podlegają przeglądowi i aktualizacji

co najmniej raz na pięć lat.

10.

Ocena stanu ochrony portu i plan ochrony portu podlegają ochronie przed nieuprawnionym

dostępem lub ujawnieniem.

1.

Dla każdego obiektu portowego sporządza się ocenę stanu ochrony obiektu portowego

i plan ochrony obiektu portowego - na podstawie tej oceny.

2.

Zarządzający obiektem portowym powinien uzyskać potwierdzenie zgodności obiektu portowego

przed oddaniem tego obiektu do użytku.

1.

Ocenę stanu ochrony obiektu portowego sporządza dyrektor właściwego urzędu morskiego

lub RSO w przypadku, o którym mowa w art. 57 ust. 1.

2.

Ocenę stanu ochrony obiektu portowego sporządza się zgodnie z postanowieniami sekcji

15 w części A oraz sekcji 15.3 i 15.4 w części B Kodeksu ISPS.

3.

Raport, o którym mowa w sekcji 15.7 w części A Kodeksu ISPS, sporządza podmiot, o

którym mowa w ust. 1.

4.

Ocenę stanu ochrony obiektu portowego zatwierdza minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej.

4a.

Poprawki do oceny stanu ochrony obiektu portowego zatwierdza

1)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jeżeli wprowadzone poprawki obejmują

zmianę

a)

nazwy obiektu portowego,

b)

przedmiotu działalności obiektu portowego,

c)

własności obiektu portowego,

d)

podmiotu zarządzającego obiektem portowym,

e)

lokalizacji i granic obiektu portowego;

2)

dyrektor właściwego urzędu morskiego - w przypadku poprawek innych niż wymienione

w pkt 1.

5.

Ocenę stanu ochrony obiektu portowego, uzgodnioną w terminie 14 dni z właściwym terytorialnie

wojewodą w zakresie zadań wynikających z art. 22 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w

województwie, zatwierdza się w terminie 2 miesięcy, jeżeli zostały spełnione wymagania określone

w ust. 2.

6.

W przypadku gdy obiekt portowy znajduje się w terytorialnym zasięgu morskiego przejścia

granicznego, ocenę stanu ochrony obiektu portowego uzgadnia się, w terminie 14 dni,

z właściwym terytorialnie komendantem oddziału Straży Granicznej, w zakresie funkcjonowania

morskiego przejścia granicznego.

1.

Zarządzający obiektem portowym sporządza plan ochrony obiektu portowego stosownie

do działań statek - obiekt portowy.

2.

Do planu ochrony obiektu portowego stosuje się postanowienia sekcji 16 w części A

Kodeksu ISPS oraz w sekcjach 16.3 i 16.8 w części B Kodeksu ISPS.

3.

Zarządzający obiektem portowym zapewnia, aby ocena stanu ochrony i plan ochrony obiektu

portowego były chronione przed nieuprawnionym dostępem lub ujawnieniem.

3a.

Plan ochrony obiektu portowego jest opracowywany w terminie 3 miesięcy od dnia zatwierdzenia

oceny stanu ochrony obiektu portowego.

3b.

Na wniosek zarządzającego obiektem portowym dyrektor urzędu morskiego przedłuża termin,

o którym mowa w ust. 3a, o kolejne 3 miesiące, jeżeli zarządzający obiektem portowym

wykaże w tym wniosku obiektywne przesłanki przemawiające za takim przedłużeniem, w

szczególności dotyczące toczących się lub planowanych w najbliższym czasie zmian w

organizacji ochrony obiektu portowego.

4.

Plan ochrony obiektu portowego zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej

1)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jeżeli plan ochrony obiektu portowego

został sporządzony przez dyrektora urzędu morskiego;

2)

dyrektor właściwego urzędu morskiego - dla pozostałych obiektów portowych usytuowanych

w jego terytorialnym zakresie działania.

5.

Plan ochrony obiektu portowego, uzgodniony w terminie 14 dni z właściwym terytorialnie

wojewodą w zakresie zadań wynikających z art. 22 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w

województwie, zatwierdza się w terminie 2 miesięcy, jeżeli zostały spełnione wymagania określone

w Kodeksie ISPS.

6.

W przypadku gdy obiekt portowy znajduje się w terytorialnym zasięgu morskiego przejścia

granicznego, plan ochrony obiektu portowego uzgadnia się, w terminie 14 dni, z właściwym

terytorialnie komendantem oddziału Straży Granicznej, w zakresie funkcjonowania morskiego

przejścia granicznego.

7.

Zatwierdzając plan ochrony obiektu portowego, potwierdzenie zgodności obiektu portowego,

na okres 5 lat, wydaje

1)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jeżeli plan ochrony obiektu portowego

został sporządzony przez dyrektora urzędu morskiego;

2)

dyrektor właściwego urzędu morskiego - dla pozostałych obiektów portowych znajdujących

się w jego terytorialnym zakresie działania.

8.

Dokument, o którym mowa w ust. 7, wymaga corocznego potwierdzenia, którego dokonuje

się nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem kolejnego roku od daty wydania potwierdzenia

zgodności obiektu portowego i nie później niż 3 miesiące po upływie tej daty.

9.

Wzór potwierdzenia zgodności obiektu portowego określa załącznik nr 2 do części B

Kodeksu ISPS.

Ocena stanu ochrony obiektu portowego i plan ochrony obiektu portowego podlegają przeglądowi

i aktualizacji co najmniej raz na pięć lat.

W przypadku gdy granice portu i obiektu portowego istotne z punktu widzenia ochrony

pokrywają się, zastosowanie mają przepisy w zakresie ochrony obiektów portowych.

1.

Za dokonanie czynności, o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust.

1, art. 20 ust. 4 i art. 21 ust. 7 pkt 2, oraz za zatwierdzenie dokumentów, o których

mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 4 pkt 2, oraz poprawek do tych dokumentów,

a także w przypadku, gdy oceny stanu ochrony i plany ochrony portu były przygotowane

przez RSO, pobiera się opłaty, które stanowią dochód budżetu państwa.

2.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy.

3.

Opłaty za dokonanie czynności, o której mowa w art. 20 ust. 4, nie pobiera się, jeżeli

ocenę stanu ochrony obiektu portowego sporządził dyrektor urzędu morskiego.

1.

Ustala się trzy poziomy ochrony żeglugi i portów

1)

poziom ochrony 1 - poziom, dla którego w każdym czasie będą utrzymywane minimalne

środki ochrony wynikające z planu ochrony;

2)

poziom ochrony 2 - poziom, dla którego w wyniku zwiększonego ryzyka zajścia zdarzenia

naruszającego ochronę przez określony czas będą utrzymywane odpowiednie, dodatkowe

środki ochrony wynikające z planu ochrony;

3)

poziom ochrony 3 - poziom, dla którego przez ograniczony czas będą utrzymywane dodatkowe

środki ochrony wynikające z planu ochrony, związane z prawdopodobieństwem lub bezpośrednią

groźbą zajścia zdarzenia naruszającego ochronę, przy czym identyfikacja konkretnego

celu ataku może nie być możliwa.

2.

W zależności od stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia naruszającego ochronę,

w różnych obiektach portowych na terenie tego samego portu mogą być wprowadzane różne

poziomy ochrony oraz różne środki ochrony na każdym z poziomów.

1.

Dyrektor właściwego urzędu morskiego wprowadza poziom ochrony 2 dla obiektu portowego

lub portu, jeżeli istnieje zwiększone ryzyko zajścia zdarzenia naruszającego ochronę.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora urzędu morskiego,

wprowadza poziom ochrony 3, jeżeli istnieją wiarygodne informacje o prawdopodobieństwie

zajścia zdarzenia naruszającego ochronę albo o bezpośrednim zagrożeniu. O wprowadzeniu

poziomu ochrony 3 niezwłocznie informuje się Prezesa Rady Ministrów oraz właściwego

terytorialnie wojewodę.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora urzędu morskiego,

wprowadza poziomy ochrony na statkach o polskiej przynależności.

4.

Podejmując decyzję o zmianie poziomu ochrony, bierze się pod uwagę stopień wiarygodności

informacji o zagrożeniu oraz potencjalne konsekwencje wystąpienia zdarzenia naruszającego

ochronę, jak również stopnie alarmowe wprowadzone na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 92).

5.

W przypadku wprowadzenia poziomu ochrony 3 stosuje się odpowiednio art. 21 i art. 25 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 122).

6.

Poziomy ochrony obniżają organy upoważnione do ich wprowadzania.

1.

W sprawach, o których mowa w art. 24 ust. 1-3, wydaje się decyzje administracyjne.

2.

Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Decyzję doręcza się za pośrednictwem posłańca lub przy użyciu telefaksu, poczty elektronicznej

albo w szczególnych przypadkach - ogłasza się ustnie. W razie doręczenia decyzji przy

użyciu telefaksu lub poczty elektronicznej, dowodem doręczenia jest potwierdzenie

transmisji danych.

W celu zapobieżenia lub ograniczenia zagrożenia ochrony żeglugi i portów dyrektor

właściwego urzędu morskiego, w odniesieniu do każdego statku, może

1)

nakazać, aby statek udał się na określoną pozycję na morzu;

2)

nakazać statkowi wyjście z portu;

3)

zakazać statkowi wejścia do portu;

4)

zakazać statkowi wyjścia z portu;

5)

wstrzymać działania: statek - obiekt portowy lub statek - statek;

6)

zakazać statkowi cumowania przy obiekcie portowym nieposiadającym potwierdzenia zgodności

obiektu portowego.

1.

W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa

grożącego

1)

statkom, obiektom portowym i portom oraz związanej z nimi infrastrukturze,

2)

międzysystemowemu Gazociągowi Bałtyckiemu (Baltic Pipe) stanowiącemu połączenie systemów

przesyłowych Rzeczypospolitej Polskiej i Królestwa Danii wraz z infrastrukturą niezbędną

do jego obsługi na terenie obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

obiektom, urządzeniom i instalacjom wchodzącym w skład infrastruktury zapewniającej

dostęp do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej,

4)

wykorzystywanym w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznym wyspom, wszelkiego rodzaju

konstrukcjom i urządzeniom przeznaczonym do rozpoznawania lub eksploatacji zasobów,

jak również innym przedsięwzięciom w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji

wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności w celach energetycznych, w tym morskim

farmom wiatrowym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o promowaniu i zespołom urządzeń

służącym do wyprowadzenia mocy w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy o promowaniu, oraz

podmorskim sieciom elektroenergetycznym i światłowodowym lub rurociągom, a także związanej

z nimi infrastrukturze,

5)

terminalowi regazyfikacyjnemu skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu

- powstałego na skutek użycia statku lub obiektu pływającego jako środka ataku o charakterze

terrorystycznym, w przypadku gdy siły i środki Policji oraz Straży Granicznej są niewystarczające

lub mogą okazać się niewystarczające, Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, może podjąć decyzję o zastosowaniu przez Siły Zbrojne

Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach morskich niezbędnych środków, do zatopienia

tego statku lub obiektu pływającego włącznie.

2.

Wniosek o podjęcie decyzji o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej

na polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia

lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których

mowa w ust. 1, może być skutecznie przekazany także ustnie, telefonicznie, za pomocą

środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2020 r. poz. 344) lub za pomocą innych środków łączności, a ich treść oraz istotne motywy takiego załatwienia

sprawy utrwala się w formie pisemnej w postaci papierowej.

3.

O podjęciu decyzji o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na

polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia

lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których

mowa w ust. 1, Minister Obrony Narodowej powiadamia niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej oraz Prezesa Rady Ministrów.

4.

Decyzję o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach

morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego

i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, Minister

Obrony Narodowej przekazuje Dowódcy Operacyjnemu Rodzajów Sił Zbrojnych w formie pisemnej

w postaci papierowej, ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej

w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, określając w szczególności

1)

oddziały lub pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej niezbędne do wykonania

decyzji, zwane dalej „zgrupowaniem zadaniowym”, i ich zadania;

2)

środki będące na wyposażeniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej obejmujące środki

przymusu bezpośredniego, broń i inne uzbrojenie, które mogą być użyte, oraz ewentualne

ograniczenia dotyczące ich użycia.

5.

W przypadku gdy decyzja o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej

na polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia

lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których

mowa w ust. 1, została przekazana ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji

elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, Minister Obrony Narodowej niezwłocznie potwierdza

wydanie decyzji w formie pisemnej w postaci papierowej.

6.

Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych niezwłocznie powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, ministra właściwego do spraw

gospodarki morskiej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego

do spraw zagranicznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, dyrektorów właściwych

urzędów morskich oraz właściwe terytorialnie organy administracji rządowej o planowanych

działaniach, które mają być podjęte przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej,

w zakresie niezbędnym do zorganizowania współdziałania organów chroniących obszary

morskie Rzeczypospolitej Polskiej.

7.

Rozkaz o użyciu środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia w celu

zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa

grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, wydaje niezwłocznie Dowódca Operacyjny

Rodzajów Sił Zbrojnych. Rozkaz wydaje się adekwatnie do zagrożenia, w granicach określonych

w wiążących Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych, po rozpatrzeniu

całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia i wynikającego z niego realnego i

poważnego zagrożenia dla życia osób postronnych, w tym możliwych ofiar ataku o charakterze

terrorystycznym, z uwzględnieniem nadrzędności ochrony życia osób postronnych, traktując

możliwość zatopienia statku lub obiektu pływającego jako środek ostateczny.

8.

Rozkaz o użyciu środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia w celu

zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa

grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, może być przekazany ze skutkiem wiążącym

także ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu

art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, a jego treść oraz istotne motywy takiego

załatwienia sprawy utrwala się w formie pisemnej w postaci papierowej.

9.

Atakiem o charakterze terrorystycznym jest czyn zabroniony, o którym mowa w art. 115 § 20 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2024 r. poz. 17).

1.

W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa

grożącego obiektom, o których mowa w art. 27 ust. 1, powstałego na skutek działania

obcych okrętów wojennych lub obcych wojskowych obiektów pływających Minister Obrony

Narodowej może podjąć decyzję o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej

na polskich obszarach morskich niezbędnych środków, do zatopienia tego okrętu lub

obiektu pływającego włącznie.

2.

Przepisy art. 27 ust. 3-9 stosuje się.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 27 ust. 1 i art. 27

1)

minimalizujący spowodowanie zagrożenia życia lub zdrowia osób postronnych;

2)

wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobom, przeciwko którym środki zostały użyte;

3)

ograniczający zniszczenie statku lub obiektu pływającego użytego jako środek ataku

o charakterze terrorystycznym, innych statków, obiektów portowych i portów oraz związanej

z nimi infrastruktury.

2.

Ograniczeń wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się

1)

w przypadku, o którym mowa w art. 27

2)

jeżeli jest to niezbędne do przeciwdziałania bezpośredniemu, bezprawnemu, gwałtownemu

zamachowi na życie lub zdrowie człowieka lub do uwolnienia zakładnika, lub

3)

w przypadku uzasadnionego podejrzenia o

a)

obecności na statku lub obiekcie pływającym urządzenia wybuchowego,

b)

zamiarze niezwłocznego i nieuchronnego wykorzystania statku lub obiektu pływającego

jako środka ataku o charakterze terrorystycznym.

3.

Od stosowania środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia należy odstąpić,

gdy cel ich zastosowania został osiągnięty.

4.

Jeżeli w wyniku użycia środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia

nastąpiło zranienie osoby albo wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub

zdrowia, dowódca zgrupowania zadaniowego zapewnia udzielenie osobie poszkodowanej

niezbędnej pierwszej pomocy medycznej, wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub

podmiotów świadczących medyczne czynności ratunkowe.

5.

Jeżeli w wyniku użycia środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia

nastąpiła konieczność udzielenia osobie poszkodowanej niezbędnej pomocy medycznej,

nastąpiła śmierć osoby lub wyrządzona została szkoda w mieniu znacznej wartości, dowódca

zgrupowania zadaniowego niezwłocznie

1)

zapewnia zabezpieczenie miejsca zdarzenia, w tym przed dostępem osób postronnych;

2)

zapewnia zabezpieczenie śladów i dowodów zastosowania środków przymusu bezpośredniego,

broni i innego uzbrojenia;

3)

powiadamia Dowódcę Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych.

1.

W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego niebezpieczeństwa, w tym

wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, grożącego terminalowi regazyfikacyjnemu skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu,

właściwy miejscowo wojewoda, na wniosek lub po zasięgnięciu opinii właściwego miejscowo

komendanta oddziału Straży Granicznej oraz kierownika właściwej terytorialnie jednostki

organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, może wprowadzić czasowy zakaz

przebywania na określonym obszarze w odległości do 200 m od granicy nieruchomości,

na której znajduje się ten terminal.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy osób, które

1)

stale zamieszkują, prowadzą działalność gospodarczą, wykonują pracę zarobkową, wykonują

pracę w gospodarstwach rolnych znajdujących się na obszarze objętym zakazem, pobierają

naukę lub są opiekunami osób pobierających naukę na obszarze objętym zakazem;

2)

będąc małżonkiem, wstępnym, zstępnym lub rodzeństwem, sprawują opiekę lub udzielają

pomocy w załatwianiu bieżących spraw życia codziennego osobie stale zamieszkującej

na obszarze objętym zakazem;

3)

są objęte wychowaniem przedszkolnym lub formami opieki nad dziećmi w wieku do lat

3 na obszarze objętym zakazem, oraz ich opiekunów;

4)

przebywają na obszarze objętym zakazem w celu załatwienia sprawy w urzędzie administracji

publicznej lub w celu sprawowania lub udziału w kulcie religijnym;

5)

są właścicielami lub posiadaczami nieruchomości zlokalizowanych na obszarze objętym

zakazem;

6)

są osobami niepełnosprawnymi albo opiekunami osób niepełnosprawnych przebywającymi

na obszarze objętym zakazem w związku z korzystaniem z ośrodka dla osób niepełnosprawnych.

3.

W uzasadnionych przypadkach właściwy miejscowo komendant placówki Straży Granicznej

może zezwolić na przebywanie, na czas określony i na określonych zasadach, na obszarze

objętym zakazem, o którym mowa w ust. 1, innych osób niż wymienione w ust. 2, w szczególności

dziennikarzy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1914).

4.

Osoby przebywające na obszarze, na którym wprowadzono zakaz, o którym mowa w ust.

1, obowiązane są posiadać przy sobie dowód osobisty lub inny dokument stwierdzający

tożsamość.

5.

Zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do

1)

załóg przemieszczających się pojazdami ratownictwa medycznego i innych służb interwencyjnych

oraz osób przewożonych w tych pojazdach w związku z prowadzoną przez te załogi lub

służby działalnością;

2)

osób przemieszczających się bezpośrednio do podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 991, 1675 i 1972) w celu skorzystania ze świadczeń zdrowotnych;

3)

funkcjonariuszy i pracowników służb państwowych oraz żołnierzy i pracowników Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej wykonujących zadania służbowe.

1.

Obszar objęty zakazem, o którym mowa w art. 27a ust. 1, oznacza się w dobrze widocznych

miejscach tablicami z napisem „Obszar objęty zakazem przebywania - wejście zabronione”.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory tablic,

o których mowa w ust. 1, oraz sposób ich utrzymywania przez właściwego miejscowo komendanta

oddziału Straży Granicznej, uwzględniając konieczność należytego oznaczenia obszaru

objętego zakazem, o którym mowa w art. 27a ust. 1.

Informację o wprowadzeniu zakazu, o którym mowa w art. 27a ust. 1, ogłasza się w sposób

zwyczajowo przyjęty na obszarze objętym tym zakazem oraz zamieszcza się na stronie

podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właściwego miejscowo urzędu wojewódzkiego

oraz urzędu miasta Świnoujście.

1.

Każdy, a w szczególności SSO, CSO i PFSO, ma obowiązek zastosowania się do poleceń

i instrukcji dotyczących ochrony żeglugi i portów, wydanych przez organy administracji

morskiej.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

przekazywania i obiegu informacji w zakresie ochrony żeglugi i portów, mając na uwadze

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa teleinformatycznego przetwarzanych i przekazywanych

informacji oraz ochronę informacji niejawnych.

1.

Statki, obiekty portowe i porty podlegają weryfikacji i próbom efektywności w zakresie

ochrony żeglugi i portów.

2.

Weryfikacja polega na badaniu systemów, środków, procedur i struktur systemu ochrony

żeglugi i portów, w celu określenia ich zgodności z ustawą, Konwencją SOLAS, w szczególności

Kodeksem ISPS oraz rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.

3.

Próba efektywności polega na sprawdzeniu środków ochrony żeglugi i portów, polegającym

na symulacji zamiaru popełnienia aktu bezprawnego, w celu zbadania skuteczności wdrożonych

procedur.

4.

Podczas przeprowadzania próby efektywności jest dopuszczalne stosowanie tylko takich

środków, które odpowiadają potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji, aby można

było skutecznie oraz bezpiecznie przeprowadzić taką próbę.

1.

Weryfikacje i próby efektywności przeprowadza

1)

inspekcja państwa bandery lub inspekcja państwa portu - w odniesieniu do statków;

2)

zespół, który powołuje i którego przewodniczącego wyznacza

a)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej lub osoba przez niego upoważniona -

w odniesieniu do portów,

b)

dyrektor właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obiektów portowych.

2.

W skład zespołu wchodzą

1)

w odniesieniu do statków - inspektorzy inspekcji państwa bandery lub inspekcji państwa

portu;

2)

w odniesieniu do portów

a)

przedstawiciele ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej oraz dyrektorów urzędów

morskich,

b)

funkcjonariusze Policji wyznaczeni przez Komendanta Głównego Policji;

3)

w odniesieniu do obiektów portowych

a)

przedstawiciele dyrektora właściwego urzędu morskiego,

b)

funkcjonariusze Policji wyznaczeni przez Komendanta Głównego Policji.

3.

(uchylony)

4.

Dyrektor właściwego urzędu morskiego

1)

jest uprawniony, za pośrednictwem DAO, do prowadzenia doraźnych kontroli przestrzegania

wymagań Kodeksu ISPS przez statki oraz obiekty portowe;

2)

wydaje dokumenty identyfikacyjne DAO oraz prowadzi listę DAO na stronie podmiotowej

urzędu morskiego.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

dokumentu identyfikacyjnego DAO, kierując się koniecznością określenia niezbędnych

informacji umożliwiających identyfikację inspektora, a także potrzebą określenia jednolitego

wzoru tego dokumentu.

1.

Weryfikacje i próby efektywności w portach przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat.

2.

Weryfikacja portu obejmuje zagadnienia zawarte w planie ochrony portu, określone w

załączniku nr 2 do ustawy.

1.

Weryfikacje i próby efektywności w obiektach portowych przeprowadza się co roku, nie

wcześniej niż 3 miesiące przed upływem kolejnego roku od daty wydania potwierdzenia

zgodności obiektu portowego i nie później niż 3 miesiące po upływie tej daty.

2.

Weryfikacja obiektu portowego obejmuje zagadnienia zawarte w planie ochrony obiektu

portowego, zgodnie z postanowieniami sekcji 16 w części A Kodeksu ISPS oraz sekcji

16 w części B Kodeksu ISPS.

1.

O terminie planowanej weryfikacji portu lub obiektu portowego informuje się zarządzającego

portem lub obiektem portowym oraz określa się zakres tej weryfikacji, a także imiona

i nazwiska członków zespołu, który będzie jej dokonywał.

2.

Z przeprowadzonej weryfikacji sporządza się protokół w terminie 14 dni roboczych od

dnia jej zakończenia.

3.

Protokół z weryfikacji zawiera w szczególności stwierdzone nieprawidłowości, a także

wnioski i zalecenia.

4.

Do protokołu z weryfikacji mogą zostać dołączone dowody w postaci zdjęć, nagrań obrazu

lub dźwięku.

5.

Protokół z weryfikacji podpisują przewodniczący zespołu oraz odpowiednio oficer ochrony

portu, PFSO lub kapitan statku, a w razie ich nieobecności osoba przez nich upoważniona.

6.

Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole z weryfikacji.

1.

Statki o polskiej przynależności podlegają weryfikacji zgodnie z postanowieniami sekcji

19 w części A Kodeksu ISPS w ramach inspekcji państwa bandery.

2.

Statki o obcej przynależności podlegają weryfikacji zgodnie z Prawidłem 9/2 Rozdziału

XI-2 Konwencji SOLAS w ramach inspekcji państwa portu.

3.

Do przeprowadzenia weryfikacji statków stosuje się odpowiednio przepisy o bezpieczeństwie

morskim.

Dyrektor właściwego urzędu morskiego w sprawach określonych w Prawidle 9/2.5 Rozdziału

XI-2 Konwencji SOLAS wydaje decyzje administracyjne.

1.

Za przeprowadzenie weryfikacji ochrony obiektu portowego pobiera się opłatę określoną

w załączniku nr 3 do ustawy.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

3.

Opłaty nie pobiera się, jeżeli zarządzającym obiektem portowym jest dyrektor urzędu

morskiego.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

przeprowadzania weryfikacji i prób efektywności w zakresie ochrony żeglugi i portów,

mając na uwadze

1)

zapewnienie skuteczności weryfikacji i prób efektywności;

2)

(uchylony)

3)

postanowienia Kodeksu ISPS.

1.

Osoby udające się na teren portu, obiektu portowego lub na statek oraz ich bagaż poddaje

się kontroli w celu zapewnienia ochrony żeglugi i portów, w szczególności ustalenia,

czy posiadają uprawnienia do przebywania na terenie portu, obiektu portowego lub statku,

a także wykrycia przedmiotów lub substancji, o których mowa w art. 41 ust. 1.

2.

Zadania związane z kontrolą, o której mowa w ust. 1, wykonuje zarządzający portem

lub obiektem portowym - we współdziałaniu z Policją, w zakresie określonym w planie

ochrony portu lub obiektu portowego. W przypadku gdy osoba jest poddawana kontroli

granicznej, zarządzający portem lub obiektem portowym współdziała ze Strażą Graniczną.

1.

Ładunek statkowy oraz inne przedmioty, wyłączając bagaż, o którym mowa w art. 38 ust.

1, przeznaczone do transportu na teren portu, obiektu portowego lub na statek poddaje

się kontroli w celu ochrony statków, obiektów portowych i portów, w szczególności

ustalenia zgodności z dokumentami przewozowymi lub wykrycia niezgodnych z tymi dokumentami

przedmiotów lub substancji, o których mowa w art. 41 ust. 1.

2.

Zadania związane z kontrolą, o której mowa w ust. 1, wykonuje zarządzający portem

lub obiektem portowym zgodnie z planem ochrony portu lub obiektu portowego, we współdziałaniu

odpowiednio ze Służbą Celno-Skarbową lub Strażą Graniczną, w zakresie określonym w

tych planach.

1.

Zarządzający portem lub obiektem portowym realizuje zadania, o których mowa w art.

38 i art. 39, przez jednostkę ochrony portu lub obiektu portowego.

2.

W przypadku gdy zadania jednostki ochrony portu lub obiektu portowego wykonuje przedsiębiorca,

o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, pracownicy tego przedsiębiorcy powinni być przeszkoleni w zakresie ochrony żeglugi

i portów, w tym w zakresie wykonywania dodatkowych uprawnień, wynikających z ust.

4. Przeszkolenie zapewnia zarządzający portem lub obiektem portowym w porozumieniu

z przedsiębiorcą.

3.

Jednostka ochrony portu lub obiektu portowego wykonuje zadania wynikające odpowiednio

z planu ochrony portu lub obiektu portowego, w szczególności w zakresie

1)

kontroli przepustek wydawanych przez zarządzających portem lub obiektem portowym;

2)

prowadzenia kontroli dostępu do obszarów o ograniczonym dostępie;

3)

ujęcia i przekazania Policji osoby naruszającej ochronę;

4)

ochrony obszarów o ograniczonym dostępie;

5)

czynności, o których mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

4.

Pracownik jednostki ochrony portu lub obiektu portowego przy wykonywaniu zadań z zakresu

ochrony żeglugi i portów, niezależnie od uprawnień określonych w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, ma prawo do

1)

niedopuszczenia do wejścia na obszar lub do obiektu podlegającego ochronie osoby nieposiadającej

wymaganych uprawnień;

2)

kontroli manualnej i przeglądania zawartości bagażu;

3)

stosowania urządzeń technicznych do wykrywania przedmiotów lub substancji, o których

mowa w art. 41 ust. 1.

5.

Kontrola manualna jest zespołem czynności wykonywanych ręcznie bez ingerencji w wewnętrzne

powłoki ciała oraz w sposób powodujący w jak najmniejszym stopniu naruszenie intymności,

w celu wykrycia w odzieży lub na ciele oraz w przedmiotach osobistych osoby kontrolowanej

przedmiotów lub substancji, o których mowa w art. 41 ust. 1.

6.

Komendant Główny Policji sprawuje nadzór nad działalnością jednostki ochrony portu

lub obiektu portowego w zakresie określonym w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz niniejszej ustawie.

7.

Nadzór, o którym mowa w ust. 6, polega na

1)

realizacji czynności określonych w art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia;

2)

kontroli prawidłowości prowadzenia dokumentacji organizacji i przebiegu ochrony oraz

zgodności sprawowanej ochrony z prowadzoną dokumentacją ochronną;

3)

kontroli sposobu zabezpieczenia broni palnej i amunicji oraz środków przymusu bezpośredniego

oraz zgodności ewidencji broni palnej, amunicji i środków przymusu bezpośredniego

ze stanem faktycznym.

8.

Do zarządzającego portem stosuje się odpowiednio przepisy art. 43 ust. 3 i art. 50a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

9.

Funkcjonariuszowi Policji przysługuje prawo do wykonywania czynności, o których mowa

w art. 40 ust. 7, po okazaniu legitymacji służbowej i pisemnego upoważnienia, o którym

mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2024 r. poz. 236).

10.

Przeprowadzenie kontroli przez jednostkę ochrony portu lub obiektu portowego nie wyklucza

przeprowadzenia kontroli zgodnie z planem ochrony statku.

1.

Zabrania się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieuprawnionego posiadania oraz transportu

na teren portu, obiektu portowego lub na statek następujących przedmiotów lub substancji

1)

broni;

2)

materiałów wybuchowych i pirotechnicznych;

3)

środków drażniących lub ogłuszających;

4)

substancji chemicznych palnych i żrących;

5)

innych materiałów chemicznych, biologicznych lub radiacyjnych.

2.

Przedmioty lub substancje zabronione, o których mowa w ust. 1, mogą być transportowane

na teren portu lub obiektu portowego przez pracowników portu lub obiektu portowego,

zarządzającego portem lub obiektem portowym, przedstawicieli innych podmiotów wykonujących

czynności służbowe lub prowadzących działalność na terenie portu lub obiektu portowego,

o ile jest to niezbędne do zapewnienia funkcjonowania tych podmiotów. Czynności te

odbywają się zgodnie z postanowieniami planu ochrony portu lub obiektu portowego.

3.

Przedmioty lub substancje, o których mowa w ust. 1, mogą być transportowane na statek

przez uprawnionych żołnierzy oraz funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego i

Wywiadu Wojskowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Policji, Straży Granicznej, straży pożarnej, Służby Ochrony

Państwa oraz Służby Celno-Skarbowej, podczas wykonywania czynności służbowych.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, listę przedmiotów lub substancji,

o których mowa w ust. 1, oraz metody i środki ochrony przewozu broni, mając na uwadze

przepisy o broni i amunicji oraz potrzebę zapewnienia ochrony żeglugi i portów.

Rada Ministrów, mając na uwadze poziomy ochrony żeglugi i portów, określi, w drodze

rozporządzenia, metody i środki kontroli, uwzględniając w szczególności organizację

i formy kontroli, działania zapobiegawcze oraz działania w przypadkach bezprawnej

ingerencji oraz rodzaje urządzeń technicznych stosowanych do kontroli.

1.

Kapitan statku lub jego przedstawiciel przed wejściem statku do portu, zgodnie z art.

6 rozporządzenia (WE) nr 725/2004, zgłasza statek do regionalnego punktu kontaktowego

na formularzu zgłoszenia wstępnego za pomocą Krajowego Pojedynczego Punktu Kontaktowego,

o którym mowa w art. 91 ust. 1a ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1666 i 2005).

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

formularza zgłoszenia wstępnego, mając na uwadze zakres informacji niezbędnych do

zgłoszenia statku.

1.

Zgłoszenia nie wymaga się w stosunku do statków, które uzyskały zwolnienie z obowiązku

zgłoszenia wstępnego zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 725/2004.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w drodze decyzji administracyjnej,

wydaje zwolnienie, o którym mowa w ust. 1

1)

na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

na wniosek polskiego armatora.

3.

We wnioskach, o których mowa w ust. 2, zamieszcza się

1)

nazwę statku;

2)

numer IMO statku;

3)

sygnał wywoławczy statku;

4)

państwo bandery statku;

5)

oznaczenie armatora;

6)

wykaz statków prowadzących regularne usługi między portami znajdującymi się na terytorium

państw członkowskich Unii Europejskiej oraz dane dotyczące 24-godzinnego punktu kontaktowego,

o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 725/2004.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w drodze decyzji administracyjnej,

wycofuje zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli choćby jeden z warunków określonych

w art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 725/2004 przestał być spełniany.

Kapitan statku jest obowiązany do okazania dyrektorowi właściwego urzędu morskiego

1)

międzynarodowego certyfikatu ochrony statku lub tymczasowego międzynarodowego certyfikatu

ochrony statku;

2)

zapisu historii statku;

3)

listy portów zawinięć statku.

W celu ustalenia, czy zachodzi potrzeba sporządzenia deklaracji ochrony, kapitan statku

lub SSO oraz PFSO obiektu portowego, do którego zmierza statek, przekazują właściwemu

regionalnemu punktowi kontaktowemu i sobie nawzajem informację o aktualnym poziomie

ochrony odpowiednio statku lub obiektu portowego.

1.

Deklarację ochrony sporządza się, w przypadku gdy

1)

statek i obiekt portowy, między którymi będą zachodzić działania statek - obiekt portowy,

mają ustalone różne poziomy ochrony;

2)

statki, między którymi będą zachodzić działania statek - statek, mają ustalone różne

poziomy ochrony.

2.

Deklarację ochrony sporządza się także w przypadku, gdy statek i obiekt portowy mają

ustalony ten sam poziom ochrony 2 lub 3.

3.

Deklarację ochrony sporządza się także w przypadku, gdy statek i obiekt portowy, między

którymi będą zachodzić działania, znajdują się na poziomie ochrony 1, jeżeli

1)

działania są prowadzone ze statkiem, który w ciągu ostatnich 10 zawinięć do portów

znajdował się w porcie lub w obiekcie portowym, który nie posiadał zatwierdzonego

planu ochrony, lub

2)

działania są prowadzone ze statkiem, który nie posiada zatwierdzonego planu ochrony,

lub

3)

statek prowadzi działania w porcie lub w obiekcie portowym, który nie posiada zatwierdzonego

planu ochrony, lub

4)

obowiązek posiadania deklaracji ochrony wynika z planu ochrony statku lub obiektu

portowego.

4.

Statek może żądać wypełnienia deklaracji ochrony w przypadkach określonych w sekcji

5.2 w części A Kodeksu ISPS.

5.

W przypadku gdy poziom ochrony zostaje podwyższony w stosunku do poziomu określonego

w deklaracji ochrony, sporządza się nową deklarację, a następnie wdraża jej postanowienia.

6.

Dyrektor właściwego urzędu morskiego może wprowadzić, w drodze decyzji administracyjnej,

obowiązek sporządzenia deklaracji ochrony i wdrożenia jej postanowień, jeżeli jest

to niezbędne ze względu na ochronę żeglugi i portów.

1.

Deklarację ochrony sporządzają, w formie pisemnej, odpowiednio kapitan statku lub

SSO w imieniu statku oraz PFSO w imieniu obiektu portowego.

2.

Deklarację ochrony sporządza się i wdraża jej postanowienia przed podjęciem jakichkolwiek

działań statek - statek lub statek - obiekt portowy.

1.

Deklaracja ochrony dla statku i obiektu portowego zachowuje ważność przez okres prowadzenia

działań statek - statek lub statek - obiekt portowy.

2.

W odniesieniu do statków odbywających krótkie podróże międzynarodowe na stałych trasach

deklaracja ochrony zachowuje ważność przez okres

1)

90 dni - w odniesieniu do poziomu ochrony 1;

2)

30 dni - w odniesieniu do poziomu ochrony 2.

3.

Termin ważności deklaracji ochrony sporządzonej na poziomie ochrony 3 jest równy okresowi

wskazanemu w ust. 1 lub okresowi trwania tego poziomu.

1.

Na statku przechowuje się deklarację ochrony z 10 ostatnich zawinięć do portów, jednakże

nie krócej niż przez okres 90 dni.

2.

PFSO przechowuje deklarację ochrony przez okres 90 dni.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

deklaracji ochrony, mając na uwadze postanowienia Kodeksu ISPS.

1.

Funkcję SSO, CSO oraz PFSO mogą pełnić osoby, które posiadają ważne świadectwo przeszkolenia

w zakresie ochrony żeglugi i portów.

2.

Świadectwo przeszkolenia, na podstawie zaświadczenia o przeszkoleniu, wydaje dyrektor

urzędu morskiego właściwy dla ośrodka prowadzącego szkolenie.

3.

Za wydanie świadectwa pobiera się opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa.

4.

Szkolenia prowadzi się zgodnie z przepisami o bezpieczeństwie morskim.

5.

Programy szkoleń oraz wzór świadectwa przeszkolenia SSO określają przepisy dotyczące

wyszkolenia i kwalifikacji zawodowych marynarzy.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

świadectwa przeszkolenia CSO i PFSO oraz programy szkoleń, mając na uwadze zapewnienie

odpowiedniej wiedzy.

7.

Wysokość opłat za wydanie świadectwa przeszkolenia CSO i PFSO określa załącznik nr

3 do ustawy.

1.

Na podstawie świadectwa przeszkolenia zarządzający obiektem portowym wydaje PFSO dokument

identyfikacyjny.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

dokumentu identyfikacyjnego, biorąc pod uwagę zakres danych umożliwiających identyfikację

PFSO.

Piloci morscy wykonujący usługi pilotowe dla statków, o których mowa w art. 2 ust.

1-4, są obowiązani posiadać świadectwo przeszkolenia SSO.

1.

Ćwiczenia w zakresie ochrony statku i obiektu portowego organizują oraz zapewniają

środki do ich przeprowadzenia odpowiednio

1)

armator - w odniesieniu do statków, zgodnie z postanowieniami sekcji 13 w części A

Kodeksu ISPS i sekcji 13.5-13.8 w części B Kodeksu ISPS;

2)

zarządzający obiektem portowym - w odniesieniu do obiektów portowych, zgodnie z postanowieniami

sekcji 18 w części A Kodeksu ISPS i sekcji 18 w części B Kodeksu ISPS.

2.

Ćwiczenia w zakresie ochrony portu organizuje i zapewnia środki do ich przeprowadzenia

zarządzający portem we współdziałaniu z organem ochrony portu, co najmniej raz w roku

kalendarzowym, z tym że przerwa między ćwiczeniami nie może wynosić więcej niż 18

miesięcy.

3.

Ćwiczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być organizowane łącznie z ćwiczeniami

w zakresie reagowania kryzysowego organizowanymi przez inne organy.

1.

Funkcję RSO może sprawować wyłącznie upoważniona organizacja, która spełnia kryteria

określone odpowiednio w załącznikach nr 4 i 5 do ustawy.

2.

W przypadku RSO dla statków upoważnić można tylko organizację, która została uznana

przez Unię Europejską.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po przeprowadzeniu oceny spełniania

kryteriów, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, udziela upoważnienia,

w drodze decyzji administracyjnej określającej zakres tego upoważnienia, jeżeli jest

to niezbędne do zapewnienia właściwej ochrony żeglugi i portów lub uzasadnione potrzebami

polskiej administracji morskiej.

4.

Decyzję wydaje się w terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

1.

W sprawach ochrony portu lub obiektu portowego RSO może zostać upoważniona do

1)

sporządzania oceny stanu ochrony portu, konkretnego obiektu portowego lub więcej niż

jednego obiektu portowego oraz wprowadzania poprawek do tych ocen;

2)

sporządzania, na podstawie ocen stanu ochrony portu lub obiektu portowego, planu ochrony

portu lub obiektu portowego oraz wprowadzania poprawek do tych planów;

3)

doradzania lub udzielania pomocy zarządzającym portami lub obiektami portowymi w sprawach

ochrony.

2.

Nie upoważnia się RSO, która przygotowała ocenę stanu ochrony portu lub obiektu portowego,

do sporządzenia lub wprowadzenia poprawek do planu ochrony tego samego portu lub obiektu

portowego.

3.

W sprawach ochrony statku RSO może zostać upoważniona do

1)

sporządzania oceny stanu ochrony statku oraz wprowadzania poprawek do tej oceny;

2)

sporządzania, na podstawie oceny ochrony statku, planu ochrony statku i wprowadzania

poprawek do tego planu;

3)

przeprowadzania weryfikacji wstępnej, odnawiającej, pośredniej i dodatkowej statku

w celu stwierdzenia zgodności z wymaganiami Konwencji SOLAS dotyczącymi ochrony statku;

4)

wydawania międzynarodowego certyfikatu ochrony statku lub tymczasowego międzynarodowego

certyfikatu ochrony statku;

5)

doradzania lub udzielania pomocy armatorom w sprawach ochrony.

1.

Organizacja ubiegająca się o upoważnienie przedstawia ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki morskiej pisemny wniosek zawierający proponowany zakres upoważnienia. Do

wniosku dołącza się dokumentację potwierdzającą spełnienie kryteriów, o których mowa

w załączniku nr 4 do ustawy, a w przypadku RSO dla statków dodatkowo wymienioną w

załączniku nr 5 do ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

wniosku o udzielenie upoważnienia RSO, mając na uwadze zakres wymaganych informacji.

1.

Upoważnienie cofa się

1)

w przypadku stwierdzenia, że RSO przestała spełniać kryteria będące podstawą udzielenia

upoważnienia;

2)

gdy nie zachodzą przesłanki określone w art. 56 ust. 3;

3)

na wniosek RSO.

2.

Upoważnienie można zawiesić w przypadku stwierdzenia, że RSO nie realizuje w należyty

sposób zadań określonych w upoważnieniu.

3.

Zawieszenia oraz cofnięcia upoważnienia dokonuje, w drodze decyzji administracyjnej,

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w uzgodnieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych.

1.

O udzieleniu, zawieszeniu lub cofnięciu upoważnienia zawiadamia się

1)

IMO;

2)

Komisję Europejską;

3)

właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej.

2.

Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przesyła się informacje dotyczące oceny działalności

prowadzonej przez RSO.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przeprowadza co najmniej raz na 2 lata

kontrolę RSO.

2.

W celu przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

gospodarki morskiej wyznacza komisję kontrolującą, powołuje jej przewodniczącego i

udziela upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

3.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

oznaczenie osób przeprowadzających kontrolę;

2)

nazwę kontrolowanej RSO;

3)

określenie zakresu kontroli.

4.

Kontroli podlega działalność RSO w zakresie określonym w upoważnieniu, a w szczególności

1)

dokumentacja;

2)

organizacja pracy RSO.

5.

Komisja kontrolująca jest uprawniona do

1)

wstępu na teren siedziby RSO;

2)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz okazania dokumentów związanych z działalnością

objętą zakresem kontroli;

3)

żądania udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach

objętych zakresem kontroli.

6.

Czynności kontrolne przeprowadzane są w obecności przedstawiciela RSO.

7.

Z przeprowadzonej kontroli, w terminie 14 dni od jej zakończenia, sporządza się protokół

i przedstawia do wiadomości RSO.

8.

W terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu RSO może ustosunkować się do jego treści.

9.

Protokół, o którym mowa w ust. 7, powinien zawierać opis stanu faktycznego stwierdzonego

w trakcie kontroli, w tym ustalone nieprawidłowości, a także wnioski i zalecenia.

1.

Za wykonywanie czynności określonych w upoważnieniu RSO pobiera opłaty zgodnie z załącznikiem

nr 3 do ustawy.

2.

RSO przekazuje 10 % opłaty, o której mowa w ust. 1, do budżetu państwa.

Koszty związane z ochroną żeglugi i portów są finansowane ze środków

1)

budżetu państwa w częściach, których dysponentami są: minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej, minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Obrony Narodowej;

2)

pochodzących z budżetu Unii Europejskiej;

3)

podmiotów zarządzających portami;

4)

podmiotów zarządzających obiektami portowymi;

5)

armatorów;

6)

finansowych i rzeczowych, przekazanych na ten cel przez zagraniczne i krajowe osoby

fizyczne i prawne;

7)

wojewodów.

Kto

1)

wbrew art. 4 pkt 11 i 12 nie dopełnia obowiązku wyznaczenia PFSO, SSO oraz CSO,

1a)

nie opracowuje planu ochrony obiektu portowego w terminach określonych w art. 21 ust.

3a lub 3b,

2)

nie przekazuje, w sposób określony w art. 8 ust. 1 i 2, posiadanych wiadomości o zagrożeniu

ochrony portu, obiektu portowego lub statku,

3)

używa alertu wbrew zakazowi wyrażonemu w art. 16,

4)

nie realizuje postanowień zawartych w planie ochrony portu, obiektu portowego lub

statku, przez co obniża bezpieczeństwo portu, obiektu portowego lub statku,

5)

nie stosuje się do poleceń i instrukcji dotyczących ochrony żeglugi i portów wydanych

przez organy administracji morskiej, zgodnie z art. 28 ust. 1,

6)

nie stosuje się do zakazu posiadania lub transportu na teren portu, obiektu portowego

lub na statek urządzeń, substancji lub przedmiotów określonych w art. 41 ust. 1,

7)

wbrew obowiązkowi wyrażonemu w art. 48 ust. 1 nie sporządza deklaracji ochrony

- podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

dla celów emerytalnych i rentowych.

1.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 64, wymierza dyrektor urzędu morskiego, w drodze

decyzji administracyjnej, biorąc pod uwagę skalę zagrożenia wywołanego czynami, o

których mowa w art. 64.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Kwoty z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, przebywa na obszarze objętym zakazem, o którym

mowa w art. 27a ust. 1, w czasie jego obowiązywania podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto zabiera, niszczy, uszkadza, usuwa lub przesuwa tablice, o których mowa w art.

27b ust. 1 podlega karze grzywny.

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

1.

Dokumenty ochrony statku i obiektu portowego, w tym plany ochrony wydane w związku

z wejściem w życie Kodeksu ISPS, zachowują ważność na czas w nich określony.

2.

Świadectwa przeszkolenia SSO wydane w związku z wejściem w życie Kodeksu ISPS zachowują

ważność na czas w nich określony.

3.

Osoby pełniące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy funkcje PFSO i CSO są obowiązane

uzyskać świadectwo przeszkolenia w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej

ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 69

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na statkach o polskiej przynależności oraz

w portach i obiektach portowych obowiązuje poziom ochrony 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia