Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 marca 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów

1.

Ustawa określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie

publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów.

2.

Ustawa reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję,

praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów oraz stosowaniu niedozwolonych

postanowień wzorców umów, a także przeciwdziałania antykonkurencyjnym koncentracjom

przedsiębiorców i ich związków, jeżeli te praktyki, stosowanie niedozwolonych postanowień

lub koncentracje wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Ustawa określa także organy właściwe w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów.

1.

Ustawa nie narusza praw przysługujących na podstawie przepisów dotyczących ochrony

własności intelektualnej i przemysłowej, w szczególności przepisów o ochronie wynalazków,

wzorów użytkowych i przemysłowych, topografii układów scalonych, znaków towarowych,

oznaczeń geograficznych, praw autorskich i praw pokrewnych.

2.

Ustawę stosuje się do zawieranych między przedsiębiorcami

1)

umów, w szczególności licencji, a także innych niż umowy praktyk wykonywania praw,

o których mowa w ust. 1;

2)

umów dotyczących nieujawnionych do wiadomości publicznej

a)

informacji technicznych lub technologicznych,

b)

zasad organizacji i zarządzania

- co do których podjęto działania zmierzające do zapobieżenia ich ujawnieniu, jeżeli

skutkiem tych umów jest nieuzasadnione ograniczenie swobody działalności gospodarczej

stron lub istotne ograniczenie konkurencji na rynku.

Przepisów ustawy nie stosuje się do ograniczeń konkurencji dopuszczonych na podstawie

odrębnych ustaw.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

przedsiębiorcy - rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2024 r. poz. 236), a także

a)

osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną niemającą osobowości

prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi

o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców,

b)

osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą

działalność w ramach wykonywania takiego zawodu,

c)

osobę fizyczną, która posiada kontrolę, w rozumieniu pkt 4, nad co najmniej jednym

przedsiębiorcą, choćby nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, jeżeli podejmuje dalsze działania podlegające kontroli koncentracji, o której mowa

w art. 13,

d)

związek przedsiębiorców w rozumieniu pkt 2, z wyłączeniem przepisów dotyczących koncentracji;

2)

związkach przedsiębiorców - rozumie się przez to izby, zrzeszenia i inne organizacje

zrzeszające przedsiębiorców, o których mowa w pkt 1, jak również związki tych organizacji;

3)

przedsiębiorcy dominującym - rozumie się przez to przedsiębiorcę, który posiada kontrolę,

w rozumieniu pkt 4, nad innym przedsiębiorcą;

3a)

osobie zarządzającej - rozumie się przez to kierującego przedsiębiorstwem, w szczególności

osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy;

4)

przejęciu kontroli - rozumie się przez to wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego

uzyskania przez przedsiębiorcę uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu

wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego

wpływu na innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców; uprawnienia takie tworzą w szczególności

a)

dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników

albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z

innymi osobami,

b)

uprawnienie do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu lub rady nadzorczej

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z

innymi osobami,

c)

członkowie jego zarządu lub rady nadzorczej stanowią więcej niż połowę członków zarządu

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego),

d)

dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów w spółce osobowej zależnej

albo na walnym zgromadzeniu spółdzielni zależnej, także na podstawie porozumień z

innymi osobami,

e)

prawo do całego albo do części mienia innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego),

f)

umowa przewidująca zarządzanie innym przedsiębiorcą (przedsiębiorcą zależnym) lub

przekazywanie zysku przez takiego przedsiębiorcę;

5)

porozumieniach - rozumie się przez to

a)

umowy zawierane między przedsiębiorcami, między związkami przedsiębiorców oraz między

przedsiębiorcami i ich związkami albo niektóre postanowienia tych umów,

b)

uzgodnienia dokonane w jakiejkolwiek formie przez dwóch lub więcej przedsiębiorców

lub ich związki,

c)

uchwały lub inne akty związków przedsiębiorców lub ich organów statutowych;

5a)

kartelu - rozumie się przez to porozumienie co najmniej dwóch konkurentów, zmierzające

do koordynacji działań konkurencyjnych na rynku lub wpływania na istotne czynniki

konkurencji, polegające w szczególności na ustalaniu lub koordynowaniu cen zakupu,

sprzedaży lub innych warunków transakcji handlowych, w tym dotyczących praw własności

intelektualnej, ustalaniu poziomu produkcji lub sprzedaży, podziale rynków i kontrahentów,

w tym na zmowie przetargowej, ograniczeniu przywozu lub wywozu lub innych działaniach

antykonkurencyjnych podejmowanych przeciwko konkurentom;

5b)

tajnym kartelu - rozumie się przez to kartel, którego istnienie jest częściowo lub

w pełni ukryte;

5c)

programie łagodzenia kar - rozumie się przez to program, który ma zastosowanie do

naruszeń zakazu określonego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

zwanego dalej „TFUE”, lub w odpowiadającym mu przepisie prawa konkurencji innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w ramach którego uczestnik tajnego kartelu, niezależnie

od innych jego uczestników, podejmuje współpracę z organem ochrony konkurencji tego

państwa lub Komisją Europejską przez dobrowolne przedstawienie dowodów lub informacji,

którymi dysponuje, o kartelu oraz jego roli w kartelu, w zamian za co, w drodze decyzji

lub zaprzestania prowadzenia postępowania, uczestnik ten zostaje zwolniony z kary

pieniężnej za udział w kartelu albo kara ta zostaje obniżona;

5d)

oświadczeniu w ramach programu łagodzenia kar - rozumie się przez to dobrowolne przedstawienie

przez przedsiębiorcę lub osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą, ustnie lub na piśmie,

specjalnie na potrzeby przedłożenia organowi ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub Komisji Europejskiej w celu uzyskania zwolnienia z kary pieniężnej

albo jej obniżenia w ramach programu łagodzenia kar, dowodów lub informacji, którymi

dysponuje, o kartelu oraz roli w kartelu składającego oświadczenie, niestanowiących

dowodów, które istnieją niezależnie od postępowania w sprawie naruszenia zakazu określonego

w art. 101 TFUE, bez względu na to, czy znajdują się one w aktach takiego postępowania;

5e)

oświadczeniu w ramach wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub wniosku

o jej obniżenie - rozumie się przez to dobrowolne przedstawienie Prezesowi Urzędu

przez przedsiębiorcę lub osobę zarządzającą, ustnie lub na piśmie, specjalnie w celu

uzyskania odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej albo jej obniżenia na podstawie

art. 113b lub art. 113c, dowodów lub informacji, którymi dysponuje, o porozumieniu

oraz roli w porozumieniu składającego oświadczenie, niestanowiących dowodów, które

istnieją niezależnie od postępowania przed Prezesem Urzędu w sprawie naruszenia zakazu

określonego w art. 6 ust. 1 ustawy lub art. 101 TFUE, bez względu na to, czy znajdują

się one w aktach takiego postępowania;

5f)

propozycji ugodowej - rozumie się przez to oświadczenie dobrowolnie złożone organowi

ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Komisji Europejskiej

przez przedsiębiorcę lub w jego imieniu zawierające przyznanie się przedsiębiorcy

do udziału w naruszeniu zakazu określonego w art. 101 lub art. 102 TFUE lub w przepisach

prawa konkurencji tego państwa, opisujące zakres odpowiedzialności tego przedsiębiorcy

za naruszenie lub rezygnację przedsiębiorcy z kwestionowania jego udziału w naruszeniu,

sporządzone specjalnie na potrzeby umożliwienia temu organowi ochrony konkurencji

lub Komisji Europejskiej zastosowania procedury uproszczonej lub przyspieszonej;

5g)

organie wnioskującym - rozumie się przez to organ ochrony konkurencji innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej występujący do Prezesa Urzędu z wnioskiem w sprawie

powiadomienia o wstępnych zastrzeżeniach, aktach proceduralnych i innych dokumentach

dotyczących stosowania art. 101 lub art. 102 TFUE lub z wnioskiem o egzekucję kary

pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej, nałożonej w drodze decyzji w związku z naruszeniem

zakazu określonego w tych przepisach;

6)

(uchylony)

7)

towarach - rozumie się przez to rzeczy, jak również energię, papiery wartościowe i

inne prawa majątkowe, usługi, a także roboty budowlane;

8)

cenach - rozumie się przez to ceny, jak również opłaty o charakterze cen, marże handlowe,

prowizje i narzuty do cen;

9)

rynku właściwym - rozumie się przez to rynek towarów, które ze względu na ich przeznaczenie,

cenę oraz właściwości, w tym jakość, są uznawane przez ich nabywców za substytuty

oraz są oferowane na obszarze, na którym, ze względu na ich rodzaj i właściwości,

istnienie barier dostępu do rynku, preferencje konsumentów, znaczące różnice cen i

koszty transportu, panują zbliżone warunki konkurencji;

10)

pozycji dominującej - rozumie się przez to pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia

mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości

działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów;

domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku

właściwym przekracza 40 %;

11)

konkurentach - rozumie się przez to przedsiębiorców, którzy wprowadzają lub mogą wprowadzać

albo nabywają lub mogą nabywać, w tym samym czasie, towary na rynku właściwym;

12)

konsumencie - rozumie się przez to konsumenta w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, 1615, 1890 i 1933);

13)

organizacjach konsumenckich - rozumie się przez to niezależne od przedsiębiorców i

ich związków organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona interesów

konsumentów; organizacje konsumenckie mogą prowadzić działalność gospodarczą na zasadach

ogólnych, o ile dochód z działalności służy wyłącznie realizacji celów statutowych;

14)

grupie kapitałowej - rozumie się przez to wszystkich przedsiębiorców, którzy są kontrolowani

w sposób bezpośredni lub pośredni przez jednego przedsiębiorcę, w tym również tego

przedsiębiorcę;

15)

(uchylony)

16)

przeciętnym wynagrodzeniu - rozumie się przez to przeciętne miesięczne wynagrodzenie

w sektorze przedsiębiorstw za ostatni miesiąc kwartału poprzedzającego dzień wydania

decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ogłaszane przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów;

16a)

roku obrotowym - rozumie się przez to rok obrotowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2023 r. poz. 120, 295 i 1598);

17)

tajemnicy przedsiębiorstwa - rozumie się przez to tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu

art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1233);

18)

Prezesie Urzędu - rozumie się przez to Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów;

19)

(uchylony)

20)

rozporządzeniu nr 1/2003/WE - rozumie się przez to rozporządzenie Rady nr 1/2003/WE

z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych

w art. 81 i 82 Traktatu WE (Dz. Urz. UE L 1 z 04.01.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie

wydanie specjalne, rozdz. 08, t. 02, str. 205);

21)

rozporządzeniu nr 139/2004/WE - rozumie się przez to rozporządzenie Rady nr 139/2004/WE

z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorców (Dz. Urz.

UE L 024 z 29.01.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 08, t.

03, str. 40);

22)

(uchylony)

23)

rozporządzeniu 2018/302 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) 2018/302 z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie nieuzasadnionego blokowania

geograficznego oraz innych form dyskryminacji klientów ze względu na przynależność

państwową, miejsce zamieszkania lub miejsce prowadzenia działalności na rynku wewnętrznym

oraz w sprawie zmiany rozporządzeń (WE) nr 2006/2004 oraz (UE) 2017/2394 i dyrektywy

2009/22/WE (Dz. Urz. UE L 60 I z 02.03.2018, str. 1, z późn. zm.)

24)

rozporządzeniu nr 2017/2394 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r.

w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów

prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 („Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów”) (Dz. Urz.

UE L 345 z 27.12.2017).

Osoba fizyczna, która będąc przedsiębiorcą dopuściła się naruszenia przepisów art.

6, art. 9, art. 13, art. 23a i art. 24 ustawy oraz art. 101 lub art. 102 TFUE, podlega

odpowiedzialności za to naruszenie na zasadach określonych w ustawie i stosuje się

do niej odpowiednio przepisy ustawy, z wyłączeniem art. 10 ust. 4-9, art. 12a, art.

21, art. 49a, art. 53a, art. 61a, art. 106 ust. 4, art. 106a, art. 106b, art. 108,

art. 111 ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 2a i 3 i ust. 4 pkt 2a i 3, art. 113h, art. 113i

oraz art. 113j ust. 1 pkt 3 i 4 i ust. 2 i 3.

Przeliczenie wartości euro oraz innych walut obcych na złote oraz wartości złotego

na euro jest dokonywane według kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy

Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok zgłoszenia zamiaru

koncentracji lub nałożenia kary.

1.

Zakazane są porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie

lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym, polegające w szczególności

na

1)

ustalaniu, bezpośrednio lub pośrednio, cen i innych warunków zakupu lub sprzedaży

towarów;

2)

ograniczaniu lub kontrolowaniu produkcji lub zbytu oraz postępu technicznego lub inwestycji;

3)

podziale rynków zbytu lub zakupu;

4)

stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciążliwych lub niejednolitych warunków

umów, stwarzających tym osobom zróżnicowane warunki konkurencji;

5)

uzależnianiu zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia, niemającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy;

6)

ograniczaniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku przedsiębiorców nieobjętych

porozumieniem;

7)

uzgadnianiu przez przedsiębiorców przystępujących do przetargu lub przez tych przedsiębiorców

i przedsiębiorcę będącego organizatorem przetargu warunków składanych ofert, w szczególności

zakresu prac lub ceny.

2.

Porozumienia, o których mowa w ust. 1, są w całości lub w odpowiedniej części nieważne,

z zastrzeżeniem art. 7 i 8.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przez przedsiębiorcę zakazów określonych w art.

6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit. a-e TFUE odpowiedzialności podlega

również osoba zarządzająca, która w ramach sprawowania swojej funkcji w czasie trwania

stwierdzonego naruszenia tych zakazów umyślnie dopuściła przez swoje działanie lub

zaniechanie do naruszenia przez tego przedsiębiorcę wymienionych zakazów.

1.

W przypadku naruszenia przez przedsiębiorcę zakazów określonych w art. 6 ust. 1 ustawy

lub art. 101 TFUE naruszenia dopuszcza się również przedsiębiorca wywierający decydujący

wpływ na tego przedsiębiorcę.

2.

Wywieranie decydującego wpływu, o którym mowa w ust. 1, zachodzi w sytuacji, gdy między

przedsiębiorcami istnieją takie powiązania ekonomiczne, prawne lub organizacyjne,

których skutkiem jest wykonywanie lub dostosowywanie się przez przedsiębiorcę, na

którego jest wywierany decydujący wpływ, do instrukcji udzielanych mu przez przedsiębiorcę

wywierającego decydujący wpływ, w sposób ograniczający lub uniemożliwiający jego samodzielne

zachowania na rynku.

3.

Domniemywa się, że przedsiębiorca wywiera decydujący wpływ, o którym mowa w ust. 1,

jeżeli jego udział w kapitale przedsiębiorcy, na którego wywiera on decydujący wpływ,

przekracza 90 %.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do osób zarządzających przedsiębiorcy wywierającego

decydujący wpływ przepis art. 6a stosuje się.

1.

Zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie stosuje się do porozumień zawieranych między

1)

konkurentami - jeżeli ich łączny udział w rynku właściwym, którego dotyczy porozumienie,

nie przekracza 5 %;

2)

przedsiębiorcami, którzy nie są konkurentami - jeżeli udział żadnego z nich w rynku

właściwym, którego dotyczy porozumienie, nie przekracza 10 %.

2.

Zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie stosuje się również, w przypadku gdy udziały

w rynku właściwym określone w ust. 1 nie zostały przekroczone o więcej niż dwa punkty

procentowe w okresie dwóch kolejnych lat kalendarzowych w czasie trwania porozumienia.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do przypadków określonych w art. 6 ust. 1 pkt

1-3 i 7.

1.

Zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie stosuje się do porozumień, które jednocześnie

1)

przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego

lub gospodarczego;

2)

zapewniają nabywcy lub użytkownikowi odpowiednią część wynikających z porozumień korzyści;

3)

nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne

do osiągnięcia tych celów;

4)

nie stwarzają tym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym

w zakresie znacznej części określonych towarów.

2.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, spoczywa na przedsiębiorcy.

3.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wyłączyć określone rodzaje porozumień

spełniające przesłanki, o których mowa w ust. 1, spod zakazu, o którym mowa w art.

6 ust. 1, biorąc pod uwagę korzyści, jakie mogą przynieść określone rodzaje porozumień.

W rozporządzeniu Rada Ministrów określi

1)

warunki, jakie muszą być spełnione, aby porozumienie mogło być uznane za wyłączone

spod zakazu;

2)

klauzule, których występowanie w porozumieniu stanowi naruszenie art. 6;

3)

okres obowiązywania wyłączenia

oraz może określić klauzule, których występowania w porozumieniu nie uznaje się za

naruszenie art. 6.

1.

Zakazane jest nadużywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez jednego lub

kilku przedsiębiorców.

2.

Nadużywanie pozycji dominującej polega w szczególności na

1)

bezpośrednim lub pośrednim narzucaniu nieuczciwych cen, w tym cen nadmiernie wygórowanych

albo rażąco niskich, odległych terminów płatności lub innych warunków zakupu albo

sprzedaży towarów;

2)

ograniczeniu produkcji, zbytu lub postępu technicznego ze szkodą dla kontrahentów

lub konsumentów;

3)

stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciążliwych lub niejednolitych warunków

umów, stwarzających tym osobom zróżnicowane warunki konkurencji;

4)

uzależnianiu zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia, niemającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy;

5)

przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju

konkurencji;

6)

narzucaniu przez przedsiębiorcę uciążliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione

korzyści;

7)

podziale rynku według kryteriów terytorialnych, asortymentowych lub podmiotowych.

3.

Czynności prawne będące przejawem nadużywania pozycji dominującej są w całości lub

w odpowiedniej części nieważne.

W przypadku naruszenia przez przedsiębiorcę zakazu określonego w art. 9 ust. 1 ustawy

lub art. 102 TFUE naruszenia dopuszcza się również przedsiębiorca wywierający decydujący

wpływ na tego przedsiębiorcę. Przepisy art. 6b ust. 2 i 3 stosuje się.

1.

Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za ograniczającą konkurencję, jeżeli

stwierdzi naruszenie zakazów określonych w art. 6 lub w art. 9 ustawy lub w art. 101

lub w art. 102 TFUE.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakazuje zaniechanie stosowania praktyki

naruszającej zakazy, o których mowa w art. 6 lub w art. 9 ustawy lub w art. 101 lub

w art. 102 TFUE, jeżeli do czasu wydania decyzji praktyka ta nie została zaprzestana.

3.

Ciężar udowodnienia, że praktyka naruszająca zakazy, o których mowa w art. 6 lub w

art. 9 ustawy lub w art. 101 lub w art. 102 TFUE, została zaprzestana, spoczywa na

przedsiębiorcy.

4.

Prezes Urzędu może w decyzji, o której mowa w ust. 1, nakazać, w celu zaniechania

stosowania praktyki lub usunięcia jej skutków, zastosowanie środków polegających w

szczególności na

1)

udzieleniu licencji praw własności intelektualnej na niedyskryminacyjnych warunkach;

2)

umożliwieniu dostępu do określonej infrastruktury na niedyskryminacyjnych warunkach;

3)

zmianie umowy;

4)

zapewnieniu innym podmiotom dostawy określonych produktów lub świadczenia określonych

usług na niedyskryminacyjnych warunkach.

5.

W przypadku gdy środki, o których mowa w ust. 4, mogłyby okazać się nieskuteczne albo

skuteczne, lecz bardziej uciążliwe dla przedsiębiorcy, Prezes Urzędu może w decyzji,

o której mowa w ust. 1, nakazać zastosowanie środków polegających na

1)

podziale przedsiębiorcy;

2)

zbyciu całości albo części majątku jednego lub kilku przedsiębiorców;

3)

zbyciu udziałów lub akcji zapewniających kontrolę nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami;

4)

powierzeniu wykonywania określonej działalności gospodarczej, w tym wykonywania tej

działalności na różnych szczeblach obrotu, poszczególnym podmiotom w ramach grupy

kapitałowej lub odrębnym jednostkom organizacyjnym w ramach struktury przedsiębiorcy;

5)

ingerencji w strukturę przedsiębiorcy lub przedsiębiorców środkami innymi niż wymienione

w pkt 1-4 służącymi realizacji celu, o którym mowa w ust. 4.

6.

Środki, o których mowa w ust. 4 i 5, powinny być proporcjonalne do wagi i rodzaju

naruszenia i konieczne do jego zakończenia lub usunięcia jego skutków.

7.

Przed wydaniem decyzji nakazującej zastosowanie środków, o których mowa w ust. 4 i

5, Prezes Urzędu informuje przedsiębiorcę o zamiarze zastosowania określonych środków.

Przedsiębiorca może przedstawić stanowisko do planowanych środków w terminie 14 dni

od dnia doręczenia informacji.

8.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin realizacji środków,

o których mowa w ust. 4 i 5, uwzględniając wagę i rodzaj naruszenia oraz zastosowany

środek.

9.

W przypadku nakazania zastosowania środków, o których mowa w ust. 4 i 5, Prezes Urzędu

w decyzji, o której mowa w ust. 1, nakłada na przedsiębiorcę obowiązek składania w

wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji tych środków.

(uchylony)

1.

Jeżeli w toku postępowania antymonopolowego zostanie uprawdopodobnione - na podstawie

okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu lub będących podstawą wszczęcia

postępowania - że zostały naruszone zakazy, o których mowa w art. 6 lub art. 9 ustawy

lub w art. 101 lub art. 102 TFUE, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie

tych zakazów, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań w celu

zakończenia naruszenia lub usunięcia jego skutków, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji,

zobowiązać przedsiębiorcę do wykonania tych zobowiązań. W przypadku gdy przedsiębiorca

zaprzestał naruszania zakazów, o których mowa w art. 6 lub art. 9 ustawy lub w art.

101 lub art. 102 TFUE, i zobowiąże się do usunięcia skutków tego naruszenia, zdanie

pierwsze stosuje się odpowiednio.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin wykonania zobowiązań.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek

składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art.

10, art. 106 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 106a, z zastrzeżeniem ust. 7.

5.

Prezes Urzędu może, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1, w przypadku

gdy

1)

została ona wydana w oparciu o nieprawdziwe, niekompletne lub wprowadzające w błąd

informacje lub dokumenty;

2)

przedsiębiorca nie wykonuje zobowiązań lub obowiązków, o których mowa w ust. 1-3.

6.

Prezes Urzędu może, za zgodą przedsiębiorcy, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa

w ust. 1, w przypadku gdy nastąpiła zmiana okoliczności mających istotny wpływ na

wydanie decyzji.

7.

W przypadku uchylenia decyzji Prezes Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

Prezes Urzędu może stwierdzić, że osoba zarządzająca, o której mowa w art. 6a, umyślnie

dopuściła przez swoje działanie lub zaniechanie do naruszenia przez przedsiębiorcę

zakazów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit.

a-e TFUE, wyłącznie w decyzji, o której mowa w art. 10 ust. 1, w przypadku gdy w decyzji

tej zostaje nałożona na przedsiębiorcę kara pieniężna, o której mowa w art. 106 ust.

1 pkt 1 lub 2.

W przypadku gdy na przedsiębiorcę, który naruszył zakazy określone w art. 6 lub art.

9 ustawy lub w art. 101 lub art. 102 TFUE, był wywierany decydujący wpływ przez innego

przedsiębiorcę, Prezes Urzędu stwierdza wywieranie tego wpływu w decyzji, o której

mowa w art. 10 ust. 1.

1.

Zamiar koncentracji podlega zgłoszeniu Prezesowi Urzędu, jeżeli

1)

łączny światowy obrót przedsiębiorców uczestniczących w koncentracji w roku obrotowym

poprzedzającym rok zgłoszenia przekracza równowartość 1 000 000 000 euro lub

2)

łączny obrót na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorców uczestniczących

w koncentracji w roku obrotowym poprzedzającym rok zgłoszenia przekracza równowartość

50 000 000 euro.

2.

Obowiązek wynikający z ust. 1 dotyczy zamiaru

1)

połączenia dwóch lub więcej samodzielnych przedsiębiorców;

2)

przejęcia - przez nabycie lub objęcie akcji, innych papierów wartościowych, udziałów

lub w jakikolwiek inny sposób - bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad jednym lub

więcej przedsiębiorcami przez jednego lub więcej przedsiębiorców;

3)

utworzenia przez przedsiębiorców wspólnego przedsiębiorcy;

4)

nabycia przez przedsiębiorcę części mienia innego przedsiębiorcy (całości lub części

przedsiębiorstwa), jeżeli obrót realizowany przez to mienie w którymkolwiek z dwóch

lat obrotowych poprzedzających zgłoszenie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej równowartość 10 000 000 euro.

Nie podlega zgłoszeniu zamiar koncentracji

1)

jeżeli obrót przedsiębiorcy, nad którym ma nastąpić przejęcie kontroli, zgodnie z

art. 13 ust. 2 pkt 2, nie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w żadnym

z dwóch lat obrotowych poprzedzających zgłoszenie równowartości 10 000 000 euro;

1a)

jeżeli obrót żadnego z przedsiębiorców, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1 lub

3, nie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w żadnym z dwóch lat obrotowych

poprzedzających zgłoszenie równowartości 10 000 000 euro;

1b)

polegającej na przejęciu kontroli nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami należącymi

do jednej grupy kapitałowej oraz jednocześnie nabyciu części mienia przedsiębiorcy

lub przedsiębiorców należących do tej grupy kapitałowej - jeżeli obrót przedsiębiorcy

lub przedsiębiorców, nad którymi ma nastąpić przejęcie kontroli, i obrót realizowany

przez nabywane części mienia nie przekroczył łącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w żadnym z dwóch lat obrotowych poprzedzających zgłoszenie równowartości

10 000 000 euro;

2)

polegającej na czasowym nabyciu lub objęciu przez instytucję finansową akcji albo

udziałów w celu ich odsprzedaży, jeżeli przedmiotem działalności gospodarczej tej

instytucji jest prowadzone na własny lub cudzy rachunek inwestowanie w akcje albo

udziały innych przedsiębiorców, pod warunkiem, że odsprzedaż ta nastąpi przed upływem

roku od dnia nabycia lub objęcia, oraz że

a)

instytucja ta nie wykonuje praw z tych akcji albo udziałów, z wyjątkiem prawa do dywidendy,

lub

b)

wykonuje te prawa wyłącznie w celu przygotowania odsprzedaży całości lub części przedsiębiorstwa,

jego majątku lub tych akcji albo udziałów;

3)

polegającej na czasowym nabyciu lub objęciu przez przedsiębiorcę akcji lub udziałów

w celu zabezpieczenia wierzytelności, pod warunkiem że nie będzie on wykonywał praw

z tych akcji lub udziałów, z wyłączeniem prawa do ich sprzedaży;

4)

następującej w toku postępowania upadłościowego, z wyłączeniem przypadków, gdy zamierzający

przejąć kontrolę lub nabywający część mienia jest konkurentem albo należy do grupy

kapitałowej, do której należą konkurenci przedsiębiorcy przejmowanego lub którego

część mienia jest nabywana;

5)

przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej.

Dokonanie koncentracji przez przedsiębiorcę zależnego uważa się za jej dokonanie przez

przedsiębiorcę dominującego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 września 2023 r., z wyjątkiem

1)

art. 11, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

2)

art. 13, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Obrót, o którym mowa w art. 13 ust. 1, obejmuje obrót zarówno przedsiębiorców bezpośrednio

uczestniczących w koncentracji, jak i pozostałych przedsiębiorców należących do grup

kapitałowych, do których należą przedsiębiorcy bezpośrednio uczestniczący w koncentracji.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 i 4, obrót, o którym mowa w art.

13 ust. 1, obejmuje obrót przedsiębiorców przejmujących kontrolę lub nabywających

część mienia i pozostałych przedsiębiorców należących do grup kapitałowych, do których

należą ci przedsiębiorcy oraz obrót realizowany przez nabywaną część mienia lub przedsiębiorców,

nad którymi jest przejmowana kontrola i ich przedsiębiorców zależnych.

3.

Obrót, o którym mowa w art. 13 ust. 1, obejmuje również część obrotu przedsiębiorców

1)

nad którymi przedsiębiorcy bezpośrednio uczestniczący w koncentracji lub przedsiębiorcy

należący do grup kapitałowych, do których należą przedsiębiorcy bezpośrednio uczestniczący

w koncentracji, sprawują kontrolę wspólnie z innym przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami

- proporcjonalnie do liczby przedsiębiorców sprawujących kontrolę. Przepis ust. 1

stosuje się odpowiednio;

2)

którzy sprawują wspólnie kontrolę nad grupą kapitałową, do której należy przedsiębiorca

bezpośrednio uczestniczący w koncentracji - proporcjonalnie do liczby przedsiębiorców

sprawujących kontrolę. Przepisy pkt 1 oraz ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Obrót, o którym mowa w art. 14 pkt 1, obejmuje obrót zarówno przedsiębiorcy, nad którym

ma zostać przejęta kontrola, jak i jego przedsiębiorców zależnych. Jeżeli przedsiębiorca,

nad którym ma zostać przejęta kontrola lub jego przedsiębiorcy zależni sprawują kontrolę

nad przedsiębiorcą wspólnie z innym przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami, przepis ust.

3 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

5.

Jeżeli jednocześnie lub w okresie nie dłuższym niż 2 lata

1)

następuje przejęcie kontroli nad co najmniej dwoma przedsiębiorcami należącymi do

tej samej grupy kapitałowej - obrót, o którym mowa w art. 14 pkt 1, obejmuje łącznie

obrót wszystkich tych przedsiębiorców, jak i ich przedsiębiorców zależnych;

2)

przedsiębiorca nabywa części mienia należące do innego przedsiębiorcy lub przedsiębiorców

należących do tej samej grupy kapitałowej - obrót, o którym mowa w art. 13 ust. 2

pkt 4, obejmuje łączny obrót zrealizowany przez wszystkie te części mienia;

3)

następuje przejęcie kontroli nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami należącymi do

jednej grupy kapitałowej oraz nabycie części mienia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców

należących do tej grupy kapitałowej - obrót, o którym mowa w art. 14 pkt 1b, obejmuje

łącznie obrót wszystkich przedsiębiorców, nad którymi jest przejmowana kontrola i

ich przedsiębiorców zależnych oraz obrót realizowany przez wszystkie nabywane części

mienia.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania obrotu przedsiębiorców

na potrzeby ustalenia obowiązku zgłoszenia zamiaru koncentracji Prezesowi Urzędu,

uwzględniając specyfikę prowadzonej przez przedsiębiorców działalności, a także zasady

rachunkowości odnoszące się do poszczególnych kategorii przedsiębiorców, w tym do

banków, ubezpieczycieli i funduszy inwestycyjnych.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku

której konkurencja na rynku nie zostanie istotnie ograniczona, w szczególności przez

powstanie lub umocnienie pozycji dominującej na rynku.

1.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, gdy - po

spełnieniu przez przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji warunków określonych

w ust. 2 - konkurencja na rynku nie zostanie istotnie ograniczona, w szczególności

przez powstanie lub umocnienie pozycji dominującej na rynku.

2.

Prezes Urzędu może na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji

nałożyć obowiązek lub przyjąć ich zobowiązanie, w szczególności do

1)

zbycia całości lub części majątku jednego lub kilku przedsiębiorców,

2)

wyzbycia się kontroli nad określonym przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami, w szczególności

przez zbycie określonego pakietu akcji lub udziałów, lub odwołania z funkcji członka

organu zarządzającego lub nadzorczego jednego lub kilku przedsiębiorców,

3)

udzielenia licencji praw wyłącznych konkurentowi

- określając w decyzji, o której mowa w ust. 1, termin spełnienia warunków.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców

obowiązek składania, w wyznaczonym terminie, informacji o realizacji tych warunków.

4.

Prezes Urzędu, na wniosek przedsiębiorcy, na którego nałożono obowiązek spełnienia

warunków określonych w ust. 2, wydaje postanowienie o nieudostępnianiu, do dnia spełnienia

tych warunków, jednak nie później niż do upływu terminu do ich spełnienia, decyzji,

o której mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym terminu spełnienia tych warunków. Na

postanowienie Prezesa Urzędu nie przysługuje zażalenie.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, Prezes Urzędu nie publikuje i nie podaje w inny

sposób do publicznej wiadomości decyzji w zakresie określonym w ust. 4. W zakresie

tym decyzja nie podlega również udostępnieniu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 902).

6.

Wydanie postanowienia, o którym mowa w ust. 4, nie wyłącza obowiązków informacyjnych

przedsiębiorcy określonych w odrębnych przepisach.

1.

Prezes Urzędu zakazuje, w drodze decyzji, dokonania koncentracji, w wyniku której

konkurencja na rynku zostanie istotnie ograniczona, w szczególności przez powstanie

lub umocnienie pozycji dominującej na rynku.

2.

Prezes Urzędu wydaje, w drodze decyzji, zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku

której konkurencja na rynku zostanie istotnie ograniczona, w szczególności przez powstanie

lub umocnienie pozycji dominującej na rynku, w przypadku gdy odstąpienie od zakazu

koncentracji jest uzasadnione, a w szczególności

1)

przyczyni się ona do rozwoju ekonomicznego lub postępu technicznego;

2)

może ona wywrzeć pozytywny wpływ na gospodarkę narodową.

1.

Prezes Urzędu może uchylić decyzje, o których mowa w art. 18, art. 19 ust. 1 i w art.

20 ust. 2, jeżeli zostały one oparte na nierzetelnych informacjach, za które są odpowiedzialni

przedsiębiorcy uczestniczący w koncentracji, lub jeżeli przedsiębiorcy nie spełniają

warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2 i 3. W przypadku uchylenia decyzji Prezes

Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

2.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, koncentracja została już dokonana,

a przywrócenie konkurencji na rynku nie jest możliwe w inny sposób, Prezes Urzędu

może, w drodze decyzji, określając termin jej wykonania na warunkach określonych w

decyzji, nakazać w szczególności

1)

podział połączonego przedsiębiorcy na warunkach określonych w decyzji;

2)

zbycie całości lub części majątku przedsiębiorcy;

3)

zbycie udziałów lub akcji zapewniających kontrolę nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami

lub rozwiązanie spółki, nad którą przedsiębiorcy sprawują wspólną kontrolę.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana po upływie 5 lat od dnia dokonania

koncentracji.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku niezgłoszenia Prezesowi Urzędu

zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13 ust. 1, oraz w przypadku niewykonania

decyzji o zakazie koncentracji.

1.

Decyzje, o których mowa w art. 18 i art. 19 ust. 1 lub art. 20 ust. 2, wygasają, jeżeli

w terminie 2 lat od dnia ich wydania koncentracja nie została dokonana.

2.

Prezes Urzędu może, na wniosek przedsiębiorcy uczestniczącego w koncentracji złożony

nie później niż 30 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, przedłużyć,

w drodze postanowienia, ten termin o rok, jeżeli przedsiębiorca wykaże, że nie nastąpiła

zmiana okoliczności, w wyniku której koncentracja może spowodować istotne ograniczenie

konkurencji na rynku.

3.

Przed wydaniem postanowienia o przedłużeniu terminu, o którym mowa w ust. 1, Prezes

Urzędu może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

4.

W przypadku wydania postanowienia o odmowie przedłużenia terminu, o którym mowa w

ust. 1, dokonanie koncentracji po upływie tego terminu wymaga zgłoszenia zamiaru koncentracji

Prezesowi Urzędu i uzyskania zgody na jej dokonanie na zasadach i w trybie określonych

w ustawie.

Prezes Urzędu na wniosek instytucji finansowej może przedłużyć, w drodze decyzji,

termin, o którym mowa w art. 14 pkt 2, jeżeli instytucja ta udowodni, że odsprzedaż

akcji albo udziałów nie była w praktyce możliwa lub uzasadniona ekonomicznie przed

upływem roku od dnia ich nabycia.

Zakazane jest stosowanie we wzorcach umów zawieranych z konsumentami niedozwolonych

postanowień umownych, o których mowa w art. 385.

1.

Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone

i zakazującą jego wykorzystywania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego

w art. 23a. W decyzji Prezes Urzędu przytacza treść postanowienia wzorca umowy uznanego

za niedozwolone.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających

skutków naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 23a, w szczególności zobowiązać przedsiębiorcę

do

1)

poinformowania konsumentów, będących stronami umów zawartych na podstawie wzorca,

o którym mowa w ust. 1, o uznaniu za niedozwolone postanowienia tego wzorca - w sposób

określony w decyzji;

2)

złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia o treści i w formie określonej

w decyzji.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może nakazać publikację decyzji w

całości lub w części, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna, w określonej

w niej formie, na koszt przedsiębiorcy.

4.

Środki, o których mowa w ust. 2, powinny być proporcjonalne do wagi i rodzaju naruszenia

oraz konieczne do usunięcia jego skutków.

1.

Jeżeli przedsiębiorca przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 23b ust. 1, zobowiąże

się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zakończenia naruszenia

zakazu, o którym mowa w art. 23a, lub usunięcia skutków tego naruszenia, Prezes Urzędu

może, wydając decyzję, o której mowa w art. 23b ust. 1, zobowiązać przedsiębiorcę

do wykonania tych zobowiązań.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin wykonania zobowiązań.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek

składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, przepisów art. 23b ust. 2 pkt

1 i art. 106 ust. 1 pkt 3a nie stosuje się.

5.

Prezes Urzędu może, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1, w części dotyczącej

zobowiązań i nałożyć karę, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 3a, w przypadku gdy

1)

decyzja ta została wydana w oparciu o nieprawdziwe, niekompletne lub wprowadzające

w błąd informacje lub dokumenty;

2)

przedsiębiorca nie wykonuje zobowiązań lub obowiązków, o których mowa w ust. 1-3.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia

trwających skutków naruszenia zakazu, o których mowa w art. 23b ust. 2. Przepis art.

23b ust. 3 stosuje się.

7.

Prezes Urzędu może, za zgodą przedsiębiorcy, z urzędu uchylić decyzję, o której mowa

w ust. 1, w części dotyczącej zobowiązań, w przypadku gdy nastąpiła zmiana okoliczności

mających istotny wpływ na wydanie tej decyzji. Przepisy ust. 6 stosuje się odpowiednio.

Prawomocna decyzja o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone ma skutek

wobec przedsiębiorcy, co do którego stwierdzono stosowanie niedozwolonego postanowienia

umownego oraz wobec wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nim umowę na podstawie

wzorca wskazanego w decyzji.

1.

Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

2.

Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie

sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami zachowanie przedsiębiorcy, w szczególności

1)

(uchylony)

2)

naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji;

3)

nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji;

4)

proponowanie konsumentom nabycia usług finansowych, które nie odpowiadają potrzebom

tych konsumentów ustalonym z uwzględnieniem dostępnych przedsiębiorcy informacji w

zakresie cech tych konsumentów lub proponowanie nabycia tych usług w sposób nieadekwatny

do ich charakteru.

3.

Nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów.

Ochrona zbiorowych interesów konsumentów przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony

wynikającej z innych ustaw, w szczególności z przepisów o przeciwdziałaniu nieuczciwym

praktykom rynkowym i przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

1.

Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów

i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego

w art. 24.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających

skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w celu zapewnienia wykonania nakazu,

w szczególności zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego

oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może nakazać publikację decyzji w

całości lub w części, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna, w określonej

w niej formie, na koszt przedsiębiorcy.

4.

Środki, o których mowa w ust. 2, powinny być proporcjonalne do wagi i rodzaju naruszenia

oraz konieczne do usunięcia jego skutków.

1.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 26, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał

stosowania praktyki, o której mowa w art. 24.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za

naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania.

3.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, spoczywa na przedsiębiorcy.

4.

Przepisy art. 26 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

zostanie uprawdopodobnione - na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych

w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1, lub będących podstawą wszczęcia

postępowania - że został naruszony zakaz, o którym mowa w art. 24, a przedsiębiorca,

któremu jest zarzucane naruszenie tego zakazu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania

określonych działań zmierzających do zakończenia naruszenia lub usunięcia jego skutków,

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę do wykonania tych

zobowiązań. W przypadku gdy przedsiębiorca zaprzestał naruszania zakazu, o którym

mowa w art. 24, i zobowiąże się do usunięcia skutków tego naruszenia, zdanie pierwsze

stosuje się odpowiednio.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin wykonania zobowiązań

lub zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia

o treści i w formie określonej w decyzji lub do publikacji decyzji w całości lub w

części na koszt przedsiębiorcy, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek

składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, art. 26 i 27 oraz art. 106 ust.

1 pkt 4 nie stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 7.

5.

Prezes Urzędu może, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1, w przypadku

gdy

1)

została ona wydana w oparciu o nieprawdziwe, niekompletne lub wprowadzające w błąd

informacje lub dokumenty;

2)

przedsiębiorca nie wykonuje zobowiązań lub obowiązków, o których mowa w ust. 1-3.

6.

Prezes Urzędu może, za zgodą przedsiębiorcy, z urzędu uchylić decyzję, o której mowa

w ust. 1, w przypadku gdy nastąpiła zmiana okoliczności, mających istotny wpływ na

wydanie decyzji.

7.

W przypadku uchylenia decyzji Prezes Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

1.

Prezes Urzędu jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach

ochrony konkurencji i konsumentów. Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad działalnością

Prezesa Urzędu.

2.

Prezes Urzędu jest

1)

organem wykonującym zadania nałożone na władze państw członkowskich Unii Europejskiej

na podstawie art. 104 i art. 105 TFUE. W szczególności Prezes Urzędu jest właściwym

organem ochrony konkurencji w rozumieniu art. 35 rozporządzenia nr 1/2003/WE;

2)

jednolitym urzędem łącznikowym w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 2017/2394

oraz, w zakresie swoich ustawowych kompetencji, jest organem właściwym w rozumieniu

art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/2394.

2a.

Prezes Urzędu jest organem odpowiedzialnym w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia

2018/302 w zakresie przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję oraz praktykom

naruszającym zbiorowe interesy konsumentów.

3.

Prezes Urzędu jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów na pięcioletnią kadencję

spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Ta sama osoba

nie może być Prezesem Urzędu dłużej niż przez dwie kadencje. Po upływie kadencji Prezes

Urzędu pełni swoją funkcję do czasu powołania następcy.

3a.

Stanowisko Prezesa Urzędu może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Prezesa Urzędu;

8)

nie pełniła służby zawodowej ani nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa wymienionych

w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2024 r. poz. 273), ani nie była ich współpracownikiem.

3aa.

Prezes Urzędu nie może zajmować innego stanowiska, z wyjątkiem stanowiska dydaktycznego,

badawczego lub badawczo-dydaktycznego w uczelni, Polskiej Akademii Nauk, instytucie

badawczym lub innym podmiocie prowadzącym działalność naukową, lub stanowiska wykładowcy

w Krajowej Szkole Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

Lecha Kaczyńskiego, ani wykonywać innych zajęć zarobkowych sprzecznych z obowiązkami

Prezesa Urzędu.

3b.

Informację o naborze na stanowisko Prezesa Urzędu ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia

w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej

Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie

powinno zawierać

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

3c.

Termin, o którym mowa w ust. 3b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3d.

Nabór na stanowisko Prezesa Urzędu przeprowadza zespół, powołany przez Szefa Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, liczący co najmniej

3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów.

W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania

zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

3e.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 3d, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

3f.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 3e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

3g.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia Szefowi

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3h.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

3i.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

3j.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

4.

Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Urzędu przed upływem kadencji wyłącznie w przypadku

1)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

orzeczenia zakazu zajmowania kierowniczych stanowisk lub pełnienia funkcji związanych

ze szczególną odpowiedzialnością w organach państwa;

3)

pozbawienia praw publicznych;

4)

złożenia rezygnacji;

5)

utraty obywatelstwa polskiego;

6)

choroby stwierdzonej orzeczeniem lekarskim lub innej przeszkody, trwale uniemożliwiających

wykonywanie zadań;

7)

naruszenia zakazów, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1090);

8)

naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 3aa;

9)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego prawomocnym

orzeczeniem sądu.

4a.

Kadencja Prezesa Urzędu wygasa w razie jego śmierci albo odwołania.

4b.

W razie wygaśnięcia kadencji Prezesa Urzędu, do czasu powołania nowego Prezesa Urzędu,

jego obowiązki pełni wiceprezes Urzędu wskazany przez Prezesa Rady Ministrów.

5.

(uchylony)

6.

Prezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

zwanego dalej „Urzędem”.

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

1.

Prezes Rady Ministrów powołuje wiceprezesów Urzędu spośród osób wyłonionych w drodze

otwartego i konkurencyjnego naboru. Prezes Rady Ministrów odwołuje wiceprezesów Urzędu

na wniosek Prezesa Urzędu.

1a.

Stanowisko wiceprezesa Urzędu może zajmować osoba, która spełnia wymagania określone

w art. 29 ust. 3a i 3aa.

2.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 1, powołuje Prezes

Urzędu.

3.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 1, stosuje

się odpowiednio przepisy art. 29 ust. 3b-3j.

Do zakresu działania Prezesa Urzędu należy

1)

sprawowanie kontroli przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów ustawy;

2)

wydawanie decyzji w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, w sprawach koncentracji

przedsiębiorców, w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone oraz

w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, a także innych decyzji

przewidzianych w ustawie;

3)

prowadzenie badań stanu koncentracji gospodarki oraz zachowań rynkowych przedsiębiorców;

4)

przygotowywanie projektów rządowych programów rozwoju konkurencji oraz projektów rządowej

polityki konsumenckiej;

5)

współpraca z krajowymi i międzynarodowymi organami i organizacjami, do których zakresu

działania należy ochrona konkurencji i konsumentów;

6)

wykonywanie zadań i kompetencji organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, określonych w rozporządzeniu nr 1/2003/WE oraz w rozporządzeniu

nr 139/2004/WE;

7)

wykonywanie zadań i kompetencji właściwego organu oraz jednolitego urzędu łącznikowego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, określonych w rozporządzeniu nr 2017/2394;

7a)

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich

(Dz. U. poz. 1823);

7b)

wykonywanie zadań organu odpowiedzialnego w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia

2018/302 w zakresie przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję oraz praktykom

naruszającym zbiorowe interesy konsumentów;

8)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ministrów projektów aktów prawnych dotyczących

ochrony konkurencji i konsumentów;

9)

przedkładanie Radzie Ministrów okresowych sprawozdań z realizacji rządowych programów

rozwoju konkurencji i polityki konsumenckiej;

10)

współpraca z organami samorządu terytorialnego, w zakresie wynikającym z rządowej

polityki konsumenckiej;

11)

(uchylony)

12)

opracowywanie i wydawanie publikacji oraz programów edukacyjnych popularyzujących

wiedzę o ochronie konkurencji i konsumentów;

13)

występowanie do przedsiębiorców w sprawach z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów;

14)

realizacja zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie współpracy

i wymiany informacji w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów oraz pomocy publicznej;

15)

gromadzenie i upowszechnianie orzecznictwa w sprawach z zakresu ochrony konkurencji

i konsumentów, w szczególności przez zamieszczanie decyzji Prezesa Urzędu na stronie

internetowej Urzędu;

16)

współpraca z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym

do realizacji jego zadań ustawowych;

16a)

współpraca z Agencją do spraw Współpracy Organów Regulacji Energetyki, z organem właściwym

do spraw regulacji gospodarki paliwami i energią oraz organem właściwym w sprawach

nadzoru nad rynkiem finansowym, w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązków wynikających

z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1227/2011 z dnia 25 października

2011 r. w sprawie integralności i przejrzystości hurtowego rynku energii

(Dz. Urz. UE L 326 z 08.12.2011, str. 1);

16b)

współpraca z Polską Agencją Nadzoru Audytowego, w tym udzielanie informacji, wyjaśnień

i przekazywanie dokumentów, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań związanych z

monitorowaniem rynku w zakresie, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych

wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego,

uchylającego decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz. Urz. UE L 158 z 27.05.2014, str. 77

oraz Dz. Urz. UE L 170 z 11.06.2014, str. 66);

17)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub ustawach odrębnych.

Prezes Urzędu może wydać i ogłosić wyjaśnienia i interpretacje mające istotne znaczenie

dla stosowania przepisów w sprawach objętych zakresem działania Prezesa Urzędu. Wyjaśnienia

i interpretacje są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu.

1.

Prezes Urzędu, w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku, przekazuje Prezesowi Rady

Ministrów sprawozdanie z działalności Prezesa Urzędu za rok poprzedni zawierające

w szczególności informacje o

1)

realizacji zadań Prezesa Urzędu i ich efektach, w podziale na poszczególne obszary

jego działalności;

2)

Prezesie Urzędu i wiceprezesach Urzędu pełniących funkcję w danym roku kalendarzowym;

3)

zasobach, którymi Prezes Urzędu dysponował w danym roku kalendarzowym, wraz z informacją

o zmianach w zakresie tych zasobów w porównaniu z latami poprzednimi.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu publikuje na stronie internetowej

Urzędu.

Prezes Urzędu publikuje na stronie internetowej Urzędu w całości treść decyzji wydawanych

na podstawie przepisów ustawy, z zastrzeżeniem, że publikacja uzasadnienia nie obejmuje

tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również innych informacji podlegających ochronie na

podstawie odrębnych przepisów. Publikacja opatrzona jest informacją, czy decyzja jest

prawomocna.

Prezes Urzędu może nieodpłatnie publikować w publicznej radiofonii i telewizji, w

formie i czasie uzgodnionymi z właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji

1)

komunikaty dotyczące zachowań lub zjawisk mogących stanowić istotne zagrożenie dla

interesów konsumentów;

2)

informacje, co do których zostało wydane postanowienie, o którym mowa w art. 73a ust.

2.

Prezes Urzędu, jeżeli uzna że przemawia za tym interes publiczny, przedstawia sądowi

istotny dla sprawy pogląd w sprawach dotyczących ochrony konkurencji i konsumentów.

(uchylony)

1.

Przy Prezesie Urzędu działa punkt kontaktowy do spraw pozasądowego rozwiązywania sporów

konsumenckich oraz internetowego systemu rozwiązywania sporów konsumenckich, zwany

dalej „punktem kontaktowym”.

2.

Do zadań punktu kontaktowego należy

1)

udzielanie pomocy konsumentom w sprawach dotyczących pozasądowego rozwiązywania sporów

konsumenckich, w szczególności w sprawach sporów wynikających z transgranicznych umów

zawieranych z konsumentami;

2)

realizowanie zadań określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r.

w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia

(WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich)

(Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 1);

3)

zapewnienie łącza internetowego do platformy ODR, o której mowa w rozporządzeniu wymienionym

w pkt 2.

2a.

Punkt kontaktowy realizuje również zadania, o których mowa w art. 8 rozporządzenia

2018/302.

3.

Tryb pracy punktu kontaktowego określa regulamin ustalony przez Prezesa Urzędu.

W skład Urzędu wchodzą Centrala w Warszawie, delegatury Urzędu oraz laboratoria nadzorowane

przez Prezesa Urzędu.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje Urzędowi statut określający jego

organizację oraz zadania i rozmieszczenie delegatur Urzędu.

1.

Prezes Urzędu, wiceprezesi Urzędu i pracownicy Urzędu

1)

wykonują swoje obowiązki i uprawnienia niezależnie od wpływów politycznych i innych

wpływów zewnętrznych;

2)

nie mogą zwracać się o instrukcje do organów administracji rządowej, innego podmiotu

publicznego lub prywatnego oraz przyjmować od tych organów i podmiotów instrukcji

podczas wykonywania obowiązków i uprawnień;

3)

powstrzymują się od działań, które mogłyby skutkować konfliktem interesów.

2.

Prezes Urzędu, wiceprezesi Urzędu i pracownicy Urzędu, którzy brali udział w wydaniu

decyzji, w okresie 3 lat od zakończenia pełnienia funkcji lub ustania zatrudnienia

w Urzędzie nie mogą być zaangażowani w tę samą sprawę.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Prezes Urzędu może zlecić Inspekcji Handlowej przeprowadzenie kontroli lub realizację

innych zadań należących do zakresu jego działania.

4.

(uchylony)

(uchylony)

Zadania w dziedzinie ochrony interesów konsumentów w zakresie określonym ustawą oraz

odrębnymi przepisami wykonują również: samorząd terytorialny, a także organizacje

konsumenckie i inne instytucje, do których statutowych lub ustawowych zadań należy

ochrona interesów konsumentów.

Zadaniem samorządu terytorialnego w zakresie ochrony praw konsumentów jest prowadzenie

edukacji konsumenckiej.

1.

Zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony praw konsumentów wykonuje powiatowy

(miejski) rzecznik konsumentów, zwany dalej „rzecznikiem konsumentów”.

2.

Powiaty mogą, w drodze porozumienia, utworzyć jedno wspólne stanowisko rzecznika konsumentów.

1.

Z rzecznikiem konsumentów stosunek pracy nawiązuje starosta lub w miastach na prawach

powiatu prezydent miasta.

2.

Rzecznikiem konsumentów może być osoba posiadająca wyższe wykształcenie, w szczególności

prawnicze lub ekonomiczne, i co najmniej pięcioletnią praktykę zawodową.

3.

Rzecznik konsumentów jest bezpośrednio podporządkowany staroście (prezydentowi miasta).

4.

Rzecznika konsumentów wyodrębnia się organizacyjnie w strukturze starostwa powiatowego

(urzędu miasta), a w powiatach powyżej 100 tys. mieszkańców i w miastach na prawach

powiatu rzecznik konsumentów może wykonywać swoje zadania przy pomocy wyodrębnionego

biura.

5.

W pozostałym zakresie dotyczącym statusu prawnego rzecznika konsumentów stosuje się

przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 530).

(uchylony)

1.

Do zadań rzecznika konsumentów należy

1)

zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie

ochrony interesów konsumentów;

2)

składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie

ochrony interesów konsumentów;

3)

występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów;

4)

współdziałanie z Prezesem Urzędu, organami Inspekcji Handlowej oraz organizacjami

konsumenckimi;

5)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych.

2.

Rzecznik konsumentów może w szczególności wytaczać powództwa na rzecz konsumentów

oraz wstępować, za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów

konsumentów.

3.

Rzecznik konsumentów w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów jest oskarżycielem

publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1124 oraz z 2023 r. poz. 1963).

4.

Przedsiębiorca, do którego zwrócił się rzecznik konsumentów, działając na podstawie

ust. 1 pkt 3, jest obowiązany udzielić rzecznikowi wyjaśnień i informacji będących

przedmiotem wystąpienia oraz ustosunkować się do uwag i opinii rzecznika.

5.

Do rzecznika konsumentów stosuje się odpowiednio przepis art. 63 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

1.

Rzecznik konsumentów, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, przedkłada staroście

(prezydentowi miasta) do zaopiniowania roczne sprawozdanie ze swojej działalności

w roku poprzednim oraz przekazuje je Prezesowi Urzędu w terminie 7 dni od zaopiniowania

przez starostę (prezydenta miasta).

2.

W przypadku niezaopiniowania przez starostę (prezydenta miasta) sprawozdania, o którym

mowa w ust. 1, rzecznik konsumentów przekazuje sprawozdanie Prezesowi Urzędu w terminie

do dnia 10 maja każdego roku.

3.

Rzecznik konsumentów przekazuje na bieżąco Prezesowi Urzędu wnioski i sygnalizuje

problemy dotyczące ochrony konsumentów, które wymagają podjęcia działań przez organy

administracji rządowej.

1.

Przy Prezesie Urzędu działa Krajowa Rada Rzeczników Konsumentów, zwana dalej „Radą”.

2.

Rada jest stałym organem opiniodawczo-doradczym Prezesa Urzędu w zakresie spraw związanych

z ochroną praw konsumentów na szczeblu samorządu powiatowego.

3.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

przedstawianie propozycji dotyczących kierunków zmian legislacyjnych w przepisach

dotyczących ochrony praw konsumentów;

2)

wyrażanie opinii w przedmiocie projektów aktów prawnych lub kierunków rządowej polityki

konsumenckiej;

3)

wyrażanie opinii w innych sprawach z zakresu ochrony konsumentów przedłożonych Radzie

przez Prezesa Urzędu;

4)

przekazywanie informacji dotyczących ochrony konsumentów, w zakresie wskazanym przez

Prezesa Urzędu.

4.

W skład Rady wchodzi szesnastu rzeczników konsumentów po jednym z każdego województwa.

5.

Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Urzędu. Powołanie następuje za pisemną zgodą

powoływanych rzeczników konsumentów. W przypadku zaprzestania pełnienia funkcji rzecznika

konsumentów, członkostwo w Radzie wygasa.

6.

Obsługę administracyjną Rady zapewnia Urząd.

7.

Urząd zwraca członkom Rady koszty przejazdów na posiedzenia Rady, na zasadach określonych

w przepisach w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju.

8.

Tryb pracy Rady określa regulamin ustalony przez Prezesa Urzędu.

1.

Organizacje konsumenckie reprezentują interesy konsumentów wobec organów administracji

rządowej i samorządowej i mogą uczestniczyć w realizacji rządowej polityki konsumenckiej.

2.

Organizacje, o których mowa w ust. 1, mają w szczególności prawo do

1)

wyrażania opinii o projektach aktów prawnych i innych dokumentów dotyczących praw

i interesów konsumentów;

2)

opracowywania i upowszechniania konsumenckich programów edukacyjnych;

3)

wykonywania testów produktów i usług oraz publikowania ich wyników;

4)

wydawania czasopism, opracowań badawczych, broszur i ulotek;

5)

prowadzenia nieodpłatnego poradnictwa konsumenckiego oraz udzielania nieodpłatnej

pomocy konsumentom w dochodzeniu ich roszczeń, chyba że statut organizacji stanowi,

że działalność ta jest wykonywana odpłatnie;

6)

udziału w pracach normalizacyjnych;

7)

realizowania zadań państwowych w dziedzinie ochrony konsumentów, zlecanych przez organy

administracji rządowej i samorządowej;

8)

ubiegania się o dotacje ze środków publicznych na realizację zadań, o których mowa

w pkt 7.

3.

Organy administracji rządowej i samorządowej są obowiązane do zasięgania opinii organizacji

konsumenckich w sprawach dotyczących kierunków działania na rzecz ochrony interesów

konsumentów.

Wysokość rocznych dotacji celowych, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych,

przekazywanych z budżetu państwa na realizację zadań, o których mowa w art. 45 ust.

2 pkt 7, jest ustalana w ustawie budżetowej w części budżetu państwa, której dysponentem

jest Prezes Urzędu.

1.

Postępowanie przed Prezesem Urzędu jest prowadzone jako postępowanie wyjaśniające,

postępowanie antymonopolowe, postępowanie w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy

za niedozwolone lub postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy

konsumentów.

2.

Postępowanie wyjaśniające może poprzedzać wszczęcie postępowania antymonopolowego,

postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone lub postępowania

w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

1.

Prezes Urzędu może wszcząć z urzędu, w drodze postanowienia, postępowanie wyjaśniające,

jeżeli okoliczności wskazują na możliwość naruszenia przepisów ustawy, w sprawach

dotyczących określonej gałęzi gospodarki, w sprawach dotyczących ochrony interesów

konsumentów oraz w innych przypadkach, gdy ustawa tak stanowi.

2.

Postępowanie wyjaśniające może mieć na celu w szczególności

1)

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie przepisów ustawy uzasadniające wszczęcie

postępowania antymonopolowego, w tym, czy sprawa ma charakter antymonopolowy;

1a)

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w

sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone;

2)

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w

sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów;

3)

badanie rynku, w tym określenie jego struktury i stopnia koncentracji;

4)

wstępne ustalenie istnienia obowiązku zgłoszenia zamiaru koncentracji;

5)

ustalenie, czy miało miejsce naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów uzasadniające

podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach.

3.

Zakończenie postępowania wyjaśniającego następuje w drodze postanowienia.

4.

Postępowanie wyjaśniające nie powinno trwać dłużej niż 4 miesiące, a w sprawach szczególnie

skomplikowanych - nie dłużej niż 5 miesięcy od dnia jego wszczęcia.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, przepisu ust. 4 oraz art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) nie stosuje się.

1.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, postępowanie

w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, postępowanie w sprawach

o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone oraz w sprawach nakładania kar

pieniężnych wszczyna się z urzędu.

2.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach koncentracji wszczyna się na wniosek lub z

urzędu.

3.

Postanowienie o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1, wymaga uzasadnienia.

Uzasadnienie zawiera wyjaśnienie zarzutów stawianych przedsiębiorcy oraz informację

o zasadach ustalania wysokości kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca

dopuścił się naruszenia przepisów ustawy.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie

1)

dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę zakazów określonych

w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit. a-e TFUE;

2)

nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1, ust. 2-3a oraz

5 i 6.

1.

Prezes Urzędu, bez wszczynania postępowania, może wystąpić do przedsiębiorcy w sprawach

z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów.

2.

Przedsiębiorca, do którego Prezes Urzędu skierował wystąpienie, może w terminie określonym

przez Prezesa Urzędu przekazać stanowisko w sprawie, której dotyczy wystąpienie.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy niż 14 dni, licząc od dnia otrzymania

przez przedsiębiorcę wystąpienia.

1.

Przedsiębiorcy, niebędące przedsiębiorcami osoby fizyczne i osoby prawne oraz jednostki

organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym przepisy odrębne przyznają zdolność

prawną, są obowiązani do udzielania wszelkich koniecznych informacji, w tym przekazywania

dokumentów na żądanie Prezesa Urzędu.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

wskazanie zakresu informacji;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

wskazanie terminu udzielenia informacji;

4)

pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenie informacji nieprawdziwych

lub wprowadzających w błąd.

3.

Każdy ma prawo składania na piśmie - z własnej inicjatywy lub na prośbę Prezesa Urzędu

- wyjaśnień dotyczących istotnych okoliczności sprawy.

4.

Osoba fizyczna, do której zostało skierowane żądanie, o którym mowa w ust. 1, może

odmówić udzielenia informacji, w tym przekazania dokumentów, tylko wtedy, gdy naraziłoby

to ją lub jej małżonka, wstępnych, zstępnych, rodzeństwo oraz powinowatych w tej samej

linii lub stopniu, jak również osoby pozostające w stosunku przysposobienia, opieki

lub kurateli, a także osobę pozostającą we wspólnym pożyciu, na odpowiedzialność karną.

Prawo odmowy udzielenia informacji, w tym przekazania dokumentów, trwa po ustaniu

małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

5.

Informacje lub dokumenty przekazane przez osobę fizyczną na podstawie ust. 1 nie mogą

być wykorzystane na niekorzyść tej osoby lub osób wymienionych w ust. 4 w postępowaniu

prowadzonym przez Prezesa Urzędu w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa

w art. 106a i art. 106b. Zakaz ten trwa po ustaniu małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku

przysposobienia, opieki lub kurateli.

1.

Dowodem z dokumentu w postępowaniu przed Prezesem Urzędu może być tylko oryginał dokumentu

lub jego kopia poświadczona przez organ administracji publicznej, notariusza, adwokata,

radcę prawnego, doradcę podatkowego, rzecznika patentowego lub upoważnionego pracownika

przedsiębiorcy.

2.

Dowodem w postępowaniu przed Prezesem Urzędu jest dokument sporządzony w języku polskim,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Jeżeli dokument został sporządzony w języku obcym, należy przedłożyć także poświadczone

przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie na język polski tego dokumentu albo jego części

mającej stanowić dowód w sprawie.

1.

Strona, powołująca się na dowód ze świadków, jest obowiązana wskazać fakty, które

mają być potwierdzone zeznaniami poszczególnych świadków, oraz podać dane umożliwiające

prawidłowe wezwanie świadka.

1a.

Każda osoba wezwana w charakterze świadka w toku postępowania przed Prezesem Urzędu

ma obowiązek stawić się i złożyć zeznania.

2.

Prezes Urzędu, wzywając świadka, podaje w wezwaniu imię, nazwisko i miejsce zamieszkania

wezwanego, miejsce i czas składania wyjaśnień, określa strony i przedmiot sprawy oraz

wskazuje przepisy o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

3.

Przesłuchanie świadka może nastąpić przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających

przeprowadzenie tej czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu

i dźwięku.

4.

Do przesłuchania świadka, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 ust. 4 i 5 stosuje

się odpowiednio.

1.

Zeznanie świadka, po spisaniu do protokołu, będzie mu odczytane i, stosownie do okoliczności,

na podstawie jego uwag uzupełnione lub sprostowane.

2.

Protokół przesłuchania świadka podpisuje świadek i prowadzący przesłuchanie pracownik

Urzędu.

1.

Bez wszczynania odrębnego postępowania Prezes Urzędu może, na wniosek organu ochrony

konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w przypadku, o którym

mowa w art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE, wezwać świadka w celu odebrania od niego

zeznań. Przepisy art. 52 ust. 2 i art. 53 stosuje się. Przepisy art. 50 ust. 4 i 5

stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może upoważnić do udziału w przesłuchaniu

świadka pracownika organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

który wystąpił z wnioskiem o wezwanie świadka.

1.

W sprawach wymagających wiadomości specjalnych Prezes Urzędu, po wysłuchaniu wniosków

stron co do liczby biegłych i ich wyboru, może wezwać jednego lub kilku biegłych w

celu zasięgnięcia ich opinii.

2.

Biegłym, w rozumieniu ust. 1, może być również osoba prawna wyspecjalizowana w danej

dziedzinie.

Strona może żądać wyłączenia biegłego z przyczyn, z jakich można żądać wyłączenia

pracownika Urzędu, do ukończenia czynności biegłego. Strona składająca wniosek o wyłączenie

biegłego po rozpoczęciu przez niego czynności jest obowiązana uprawdopodobnić, że

przyczyna uzasadniająca wyłączenie powstała później lub że wcześniej nie była jej

znana.

Prezes Urzędu może zarządzić okazanie biegłemu akt sprawy i przedmiotu oględzin. Przepisy

art. 71 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Opinia biegłego powinna zawierać uzasadnienie.

2.

Biegli mogą złożyć opinię łączną.

1.

Prezes Urzędu przyznaje biegłym wynagrodzenie według przepisów o kosztach prowadzenia

dowodu z opinii biegłego w postępowaniu sądowym, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Prezes Urzędu może nałożyć na stronę, która złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu

z opinii biegłego, obowiązek wpłacenia zaliczki na poczet wydatków biegłego.

3.

Jeżeli nie wydano decyzji stwierdzającej stosowanie praktyki ograniczającej konkurencję

albo naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, koszty wynagrodzenia biegłego ponosi

Skarb Państwa.

1.

Prezes Urzędu może zwrócić się o wydanie opinii do podmiotu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce

(Dz. U. z 2023 r. poz. 742, z późn. zm..

2.

W opinii jednostka wskazuje osobę albo osoby, które przeprowadziły badania i wydały

opinię.

3.

Przepisy art. 54-58 stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu może w toku postępowania przeprowadzić rozprawę.

2.

Rozprawa, o której mowa w ust. 1, jest jawna, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Prezes Urzędu może wezwać na rozprawę i przesłuchać strony, świadków oraz zasięgnąć

opinii biegłych.

4.

Rozprawa, o której mowa w ust. 1, jest niejawna, jeżeli są podczas niej rozpatrywane

informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również inne tajemnice podlegające

ochronie na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy art. 153 i 154 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

5.

Do przesłuchania strony i świadka, o którym mowa w ust. 3, przepisy art. 50 ust. 4

i 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu może zwrócić się o przesłuchanie świadków lub o zasięgnięcie opinii

biegłych do właściwego miejscowo sądu rejonowego, jeżeli przemawia za tym charakter

dowodu albo wzgląd na poważne niedogodności lub znaczną wysokość kosztów przeprowadzenia

dowodu. Prezes Urzędu, zwracając się do sądu o przeprowadzenie dowodu, wydaje postanowienie,

w którym określa

1)

sąd, który ma przeprowadzić dowód;

2)

środek dowodowy;

3)

fakty podlegające stwierdzeniu.

2.

Do przesłuchania świadków, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 ust. 4 i 5 stosuje

się odpowiednio.

1.

Bez wszczynania odrębnego postępowania Prezes Urzędu może, na wniosek organu ochrony

konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w przypadku, o którym

mowa w art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE, zwrócić się o przesłuchanie świadków do

właściwego miejscowo sądu rejonowego, jeżeli przemawia za tym charakter dowodu albo

wzgląd na poważne niedogodności lub znaczną wysokość kosztów przeprowadzenia dowodu.

Przepisy art. 61 ust. 1 zdanie drugie stosuje się. Przepisy art. 50 ust. 4 i 5 stosuje

się odpowiednio.

2.

W przesłuchaniu, o którym mowa w ust. 1, może wziąć udział upoważniony pracownik organu

ochrony konkurencji państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który wystąpił z wnioskiem

o przeprowadzenie przesłuchania.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Prezes Urzędu, na wniosek lub z urzędu, może, w drodze postanowienia, w niezbędnym

zakresie ograniczyć prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego do akt sprawy,

jeżeli udostępnienie tego materiału groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa,

jak również innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również materiałów włączonych do postępowania

na podstawie art. 73 ust. 5.

3.

Na postanowienie wydane na podstawie ust. 1 przysługuje zażalenie.

4.

Wniosek o ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego składa się wraz z uzasadnieniem

oraz wersją dokumentu niezawierającą informacji objętych ograniczeniem, o którym mowa

w ust. 1, ze stosowną adnotacją.

4a.

Jeżeli wniosek nie spełnia wymagań określonych w ust. 4, Prezes Urzędu wzywa wnioskodawcę

do jego uzupełnienia w wyznaczonym terminie. W przypadku nieprzedłożenia w wyznaczonym

terminie wersji dokumentu, o której mowa w ust. 4, wniosek pozostawia się bez rozpoznania.

5.

Stronom oraz podmiotom zainteresowanym udostępnia się materiał dowodowy niezawierający

informacji objętych ograniczeniem, o którym mowa w ust. 1, ze stosowną adnotacją.

1.

Oświadczenie w ramach programu łagodzenia kar, oświadczenie w ramach wniosku o odstąpienie

od wymierzenia kary lub wniosku o jej obniżenie, propozycję ugodową lub oświadczenie

strony, o którym mowa w art. 89a ust. 8, udostępnia się wyłącznie stronie do celów

wykonywania przez nią prawa do obrony.

2.

Wykorzystanie przez stronę informacji pochodzących z oświadczenia w ramach programu

łagodzenia kar, oświadczenia w ramach wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary lub

wniosku o jej obniżenie, propozycji ugodowej lub oświadczenia strony, o którym mowa

w art. 89a ust. 8, jest możliwe jedynie w przypadku, gdy jest to konieczne do celów

wykonywania przez nią prawa do obrony w postępowaniu przed sądem

1)

w ramach sądowej kontroli decyzji Prezesa Urzędu wydanej w danej sprawie lub

2)

w sprawie dotyczącej rozdzielenia między przedsiębiorców kary nałożonej na nich solidarnie

przez Prezesa Urzędu w danej sprawie.

3.

Do czasu zakończenia przez Prezesa Urzędu postępowania nie mogą być wykorzystywane

przez stronę w postępowaniu przed sądami

1)

informacje przygotowane specjalnie na potrzeby postępowania prowadzonego przez Prezesa

Urzędu;

2)

informacje wytworzone przez Prezesa Urzędu i przekazane stronom w trakcie prowadzonego

postępowania;

3)

wycofane propozycje ugodowe.

4.

Przekazanie oświadczenia w ramach programu łagodzenia kar i oświadczenia w ramach

wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary lub wniosku o jej obniżenie organowi ochrony

konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie art. 12 rozporządzenia

nr 1/2003/WE jest możliwe

1)

za zgodą wnioskodawcy lub

2)

w przypadku gdy wnioskodawca złożył wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej

lub wniosek o jej obniżenie, a także oświadczenie w ramach programu łagodzenia kar

w związku z tym samym naruszeniem, o ile w chwili przekazywania tego oświadczenia

przez organ wnioskodawca nie ma możliwości wycofania informacji przekazanej krajowemu

organowi ochrony konkurencji otrzymującemu to oświadczenie.

5.

Oświadczenia i informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, nie podlegają udostępnieniu

w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

1.

Prezes Urzędu, wiceprezesi Urzędu i pracownicy Urzędu są obowiązani do ochrony tajemnicy

przedsiębiorstwa oraz innych informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych

przepisów, jak również innych informacji pozyskanych w związku z wykonywaniem czynności

służbowych, w tym

1)

informacji znanych ograniczonej liczbie osób, których ujawnienie może wywołać negatywne

skutki dla osoby, która je przedstawiła, lub dla osoby trzeciej, w sytuacji gdy interes,

który może być naruszony wskutek ujawnienia tych informacji, zasługuje na ochronę;

2)

dokumentów sporządzonych na użytek wewnętrzny Prezesa Urzędu, Komisji Europejskiej

lub organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz

korespondencji między tymi organami.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do informacji powszechnie dostępnych, informacji o

wszczęciu postępowania oraz informacji o wydaniu decyzji kończących postępowanie i

ich ustaleniach.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do pracowników Inspekcji Handlowej oraz innych

osób biorących udział w kontroli, o których mowa w art. 105a ust. 2.

Organy administracji publicznej są obowiązane do udostępniania Prezesowi Urzędu znajdujących

się w ich posiadaniu akt oraz informacji istotnych dla postępowania toczącego się

przed Prezesem Urzędu.

1.

Informacje uzyskane w toku postępowania nie mogą być wykorzystane w innych postępowaniach

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy

1)

postępowania karnego prowadzonego w trybie publicznoskargowym lub postępowania karno-skarbowego;

2)

innych postępowań prowadzonych przez Prezesa Urzędu;

3)

wymiany informacji z Komisją Europejską i organami ochrony konkurencji państw członkowskich

Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia nr 1/2003/WE;

4)

wymiany informacji z Komisją Europejską i właściwymi organami państw członkowskich

Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia nr 2017/2394;

5)

przekazywania właściwym organom informacji, które mogą wskazywać na naruszenie odrębnych

przepisów;

6)

postępowania cywilnego o naprawienie szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa konkurencji

w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2017 r. o roszczeniach o naprawienie szkody wyrządzonej

przez naruszenie prawa konkurencji

(Dz. U. poz. 1132) - w zakresie, w jakim przepisy wymienionej ustawy zezwalają na wykorzystanie informacji,

o których mowa w ust. 1.

7)

(uchylony)

3.

Prezes Urzędu udostępnia organom regulacyjnym w dziedzinie rynku usług telekomunikacyjnych

i pocztowych oraz gospodarki paliwami i energią, zwanym dalej „organami regulacyjnymi”,

oraz Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego, na podstawie art. 17ca ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2024 r. poz. 135), informacje, w tym wyniki badań i analiz rynkowych, niezbędne w postępowaniach prowadzonych

przez te organy, z wyjątkiem informacji

1)

co do których obowiązek zachowania poufności wynika z zobowiązań międzynarodowych,

w szczególności informacji uzyskanych w toku postępowań wszczętych na podstawie art.

101 lub art. 102 TFUE;

2)

o których mowa w art. 70 ust. 1 i 2.

4.

Organy regulacyjne oraz Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego są obowiązani do

ochrony informacji uzyskanych na podstawie ust. 3, w szczególności informacje te nie

mogą być wykorzystane w postępowaniach innych niż prowadzone przez te organy. Przepisy

art. 69 i art. 71 stosuje się odpowiednio.

5.

Informacje uzyskane w toku postępowania od organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego

Unii Europejskiej mogą być wykorzystane w toku tego postępowania na warunkach, na

jakich zostały przekazane przez ten organ, włączając w to niewykorzystanie informacji

do nałożenia sankcji na określone osoby.

6.

Prezes Urzędu zawiadamia strony o zaliczeniu w poczet dowodów informacji uzyskanych

w trakcie innego prowadzonego przez niego postępowania.

1.

Jeżeli z informacji zgromadzonych w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów wynika, że istnieje szczególnie uzasadnione podejrzenie,

że przedsiębiorca dopuszcza się praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów,

która może spowodować znaczne straty lub niekorzystne skutki dla szerokiego kręgu

konsumentów, Prezes Urzędu podaje do publicznej wiadomości, w tym na stronie internetowej

Urzędu, zgromadzone w toku postępowania informacje o tym zachowaniu i jego prawdopodobnych

skutkach.

2.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie podania do publicznej wiadomości informacji, o których

mowa w ust. 1, następuje w drodze postanowienia. Na postanowienie to stronie służy

zażalenie.

Prezes Urzędu, wydając decyzję kończącą postępowanie, uwzględnia tylko zarzuty, do

których strony mogły się ustosunkować.

1.

Prezes Urzędu umarza postępowanie, w drodze postanowienia, w przypadku

1)

wycofania zgłoszenia zamiaru koncentracji przedsiębiorców;

2)

nienałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 2, art. 107 i 108;

3)

przejęcia sprawy przez Komisję Europejską na podstawie przepisów prawa wspólnotowego.

2.

Prezes Urzędu może, w drodze postanowienia, umorzyć postępowanie w przypadku rozstrzygnięcia

sprawy przez właściwy organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, bieg terminu wskazanego w art. 76 pkt 1

i art. 93 ust. 1 ulega zawieszeniu w stosunku do wszystkich przedsiębiorców dopuszczających

się naruszenia zakazów określonych w art. 101 lub art. 102 TFUE w danej sprawie, z

dniem notyfikacji pierwszej formalnej czynności dochodzeniowej wobec co najmniej jednego

przedsiębiorcy objętego postępowaniem prowadzonym przez Komisję Europejską.

4.

Termin wskazany w art. 76 pkt 1 i art. 93 ust. 1, zawieszony w związku z wystąpieniem

okoliczności, o których mowa w ust. 3, biegnie dalej od dnia rozstrzygnięcia sprawy

przez Komisję Europejską.

Nie wszczyna się, z zastrzeżeniem art. 93, art. 99f i art. 105, postępowania, jeżeli

upłynęło 5 lat od końca roku, w którym

1)

dopuszczono się naruszenia przepisów ustawy;

2)

uprawomocniła się decyzja o nałożeniu kary pieniężnej.

1.

Jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy,

przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia oraz osoba zarządzająca, o której

mowa w art. 6a, są obowiązani ponieść koszty postępowania.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może nałożyć na stronę obowiązek

zwrotu tylko części kosztów albo nie obciążać jej kosztami.

Prezes Urzędu może, niezależnie od wyniku sprawy, nałożyć na stronę obowiązek zwrotu

kosztów wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, a w

szczególności kosztów powstałych wskutek uchylenia się od wyjaśnień lub złożenia wyjaśnień

niezgodnych z prawdą, zatajenia lub opóźnionego powołania dowodów.

Koszty niezbędnych opinii biegłych i podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce, w sprawach dotyczących koncentracji ponoszą przedsiębiorcy uczestniczący w koncentracji.

Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone

w decyzji kończącej postępowanie.

1.

Od decyzji Prezesa Urzędu przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu

ochrony konkurencji i konsumentów, zwanego dalej „sądem ochrony konkurencji i konsumentów”,

w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia.

2.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezes Urzędu przekazuje je wraz z aktami

sprawy do sądu ochrony konkurencji i konsumentów niezwłocznie, nie później niż w terminie

3 miesięcy od dnia wniesienia odwołania.

3.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie przysługuje odwołanie. Uchylając

albo zmieniając decyzję, Prezes Urzędu stwierdza jednocześnie, czy decyzja ta została

wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

3a.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji, uwzględniającej ostateczne stanowisko

strony o dobrowolnym poddaniu się karze pieniężnej, Prezes Urzędu, nie przekazując

akt sądowi, w razie

1)

uznania odwołania za słuszne

a)

uchyla swoją decyzję zgodnie z zasadami określonymi w ust. 3 albo

b)

zmienia swoją decyzję w całości lub w części zgodnie z zasadami określonymi w ust.

3, zmieniając ją również w zakresie kary pieniężnej; karę pieniężną nakłada się w

wysokości, w jakiej zostałaby ona nałożona, gdyby strona nie poddała się dobrowolnie

karze pieniężnej;

2)

nieuznania odwołania za słuszne - zmienia swoją decyzję w zakresie kary pieniężnej,

ustalając ją w wysokości, w jakiej zostałaby nałożona, gdyby strona nie poddała się

dobrowolnie karze pieniężnej, o czym niezwłocznie powiadamia stronę, przesyłając jej

nową decyzję, od której przysługuje odwołanie.

4.

Przed przekazaniem odwołania do sądu ochrony konkurencji i konsumentów lub uchyleniem

albo zmianą decyzji na podstawie ust. 3 lub 3a, Prezes Urzędu może również, w uzasadnionych

przypadkach, przeprowadzić dodatkowe czynności, zmierzające do wyjaśnienia zarzutów

podniesionych w odwołaniu.

5.

Do postanowień Prezesa Urzędu, na które przysługuje zażalenie, przepisy ust. 1-3 i

4 stosuje się odpowiednio, z tym że zażalenie wnosi się w terminie tygodnia od dnia

doręczenia postanowienia.

1.

Od decyzji Prezesa Urzędu stronie nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji

przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności

decyzji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień Prezesa Urzędu.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje

się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem art. 84.

W sprawach dotyczących dowodów w postępowaniu przed Prezesem Urzędu w zakresie nieuregulowanym

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio art. 227-315 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio w sprawach nakładania kar pieniężnych

za naruszenie przepisów ustawy.

1.

Każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia

stosowania praktyk ograniczających konkurencję wraz z uzasadnieniem.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może zawierać w szczególności

1)

wskazanie przedsiębiorcy, któremu jest zarzucane stosowanie praktyki ograniczającej

konkurencję;

2)

opis stanu faktycznego będącego podstawą zawiadomienia;

3)

wskazanie przepisu ustawy lub TFUE, którego naruszenie zarzuca zgłaszający zawiadomienie;

4)

uprawdopodobnienie naruszenia przepisów ustawy lub TFUE;

5)

dane identyfikujące zgłaszającego zawiadomienie.

3.

Do zawiadomienia dołącza się wszelkie dokumenty, które mogą stanowić dowód naruszenia

przepisów ustawy.

4.

Prezes Urzędu przekazuje zgłaszającemu zawiadomienie, w terminie określonym w art. 35-37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, informację na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem.

1.

Prezes Urzędu, zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003/WE, nie wszczyna

postępowania antymonopolowego, w przypadku gdy

1)

Komisja Europejska prowadzi postępowanie w tej samej sprawie;

2)

sprawa została rozstrzygnięta przez Komisję Europejską.

1a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepisy art. 75 ust. 3 i 4 stosuje się

odpowiednio.

2.

Prezes Urzędu, zgodnie z art. 13 rozporządzenia nr 1/2003/WE, może nie wszcząć postępowania

antymonopolowego, w przypadku gdy

1)

właściwy organ ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

prowadzi postępowanie w tej samej sprawie;

2)

sprawa została rozstrzygnięta przez właściwy organ ochrony konkurencji innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

2a.

W przypadku gdy Prezes Urzędu nie wszczął postępowania antymonopolowego w związku

z wystąpieniem przesłanki, o której mowa w ust. 2 pkt 1, bieg terminu wskazanego w

art. 76 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ulega zawieszeniu w stosunku do wszystkich przedsiębiorców

dopuszczających się naruszenia zakazów określonych w art. 101 lub art. 102 TFUE w

danej sprawie, z dniem notyfikacji pierwszej formalnej czynności dochodzeniowej wobec

co najmniej jednego przedsiębiorcy będącego stroną postępowania przed właściwym organem

ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2b.

Termin wskazany w art. 76 pkt 1 i art. 93 ust. 1, zawieszony w związku z wystąpieniem

okoliczności, o których mowa w ust. 2a, biegnie dalej od dnia rozstrzygnięcia sprawy

przez właściwy organ ochrony konkurencji, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

3.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, Prezes Urzędu wszczął postępowanie

antymonopolowe w sprawie, może, w drodze postanowienia, zawiesić postępowanie do czasu

wydania rozstrzygnięcia przez właściwy organ ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

4.

Prezes Urzędu informuje Komisję Europejską o umorzeniu lub zakończeniu postępowania

w sprawie naruszenia zakazów określonych w art. 101 lub art. 102 TFUE w związku z

brakiem podstaw do kontynuowania tego postępowania, w przypadku gdy wcześniej poinformował

Komisję Europejską o wszczęciu postępowania w tej sprawie zgodnie z art. 11 ust. 3

rozporządzenia nr 1/2003/WE.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie

praktyk ograniczających konkurencję.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania antymonopolowego i zawiadamia

o tym strony.

3.

W sprawach porozumień ograniczających konkurencję, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit. a-e TFUE, Prezes Urzędu wszczyna jedno postępowanie

antymonopolowe w sprawie

1)

naruszenia przez przedsiębiorcę zakazu określonego w tych przepisach;

2)

dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę tego zakazu.

3a.

W sytuacji, o której mowa w art. 6b i art. 9a, Prezes Urzędu wszczyna postępowanie

wobec przedsiębiorcy i przedsiębiorcy wywierającego na tego przedsiębiorcę decydujący

wpływ, jeżeli przeprowadzenie postępowania również wobec przedsiębiorcy wywierającego

decydujący wpływ przyczyni się do skutecznego stosowania przepisów art. 6 ust. 1 i

art. 9 ust. 1 ustawy lub art. 101 i art. 102 TFUE. W takim przypadku wszczyna się

i prowadzi jedno postępowanie wobec przedsiębiorcy i przedsiębiorcy wywierającego

decydujący wpływ na tego przedsiębiorcę.

4.

Przepisy ust. 3 i 3a stosuje się również, w przypadku gdy Prezes Urzędu powziął wiadomość

o okolicznościach wskazujących na dopuszczenie przez osobę zarządzającą do naruszenia

przez przedsiębiorcę zakazów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art.

101 ust. 1 lit. a-e TFUE po wszczęciu postępowania antymonopolowego w sprawie naruszenia

tych zakazów przez przedsiębiorcę.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w toku postępowania antymonopolowego zostanie uprawdopodobnione, że dalsze

stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować poważne i trudne do usunięcia zagrożenia

dla konkurencji, Prezes Urzędu przed zakończeniem postępowania antymonopolowego może,

w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę, któremu jest zarzucane stosowanie praktyki,

do zaniechania określonych działań w celu zapobieżenia tym zagrożeniom. Wniesienie

odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przed wydaniem decyzji stronie nie przysługuje

prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu określa czas jej obowiązywania. Decyzja

ta obowiązuje nie dłużej niż do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

3.

Prezes Urzędu może przedłużyć, w drodze decyzji, czas obowiązywania decyzji, o której

mowa w ust. 1. Przepis ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się kar, o których mowa w art. 106

ust. 1 pkt 1 i 2.

4a.

Prezes Urzędu informuje sieć organów ochrony konkurencji państw członkowskich Unii

Europejskiej oraz Komisję Europejską o wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1 i 3.

5.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu

przekazuje je wraz z aktami sprawy do sądu w terminie 10 dni od dnia otrzymania odwołania.

6.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów rozpoznaje odwołanie w terminie 2 miesięcy od

dnia przekazania odwołania przez Prezesa Urzędu.

1.

Przed zakończeniem postępowania antymonopolowego Prezes Urzędu może wystąpić, z urzędu

lub na wniosek strony, do wszystkich stron z propozycją przystąpienia do procedury

dobrowolnego poddania się karze pieniężnej, jeżeli uzna, że zastosowanie tej procedury

przyczyni się do przyspieszenia postępowania.

2.

W przypadku wystąpienia przez stronę z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu

w terminie 14 dni informuje tę stronę o rozpoczęciu bądź odmowie rozpoczęcia procedury

dobrowolnego poddania się karze pieniężnej.

3.

W przypadku zastosowania procedury, o której mowa w ust. 1, wysokość kary pieniężnej,

jaka może zostać nałożona na stronę, której ostateczne stanowisko, o którym mowa w

ust. 7, zostało uwzględnione w treści decyzji, zostaje obniżona o 10 % w stosunku

do kary pieniężnej, jaka zostałaby nałożona na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 1 lub

2 lub art. 106a ust. 1, gdyby strona nie poddała się dobrowolnie karze.

4.

Strona przedstawia stanowisko do propozycji Prezesa Urzędu, o której mowa w ust. 1,

w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

5.

W przypadku zgody na przystąpienie do procedury dobrowolnego poddania się karze pieniężnej

Prezes Urzędu informuje stronę, która tę zgodę wyraziła, o wstępnych ustaleniach postępowania

antymonopolowego jej dotyczących oraz o przewidywanej treści decyzji, w tym o wysokości

kary pieniężnej obniżonej zgodnie z ust. 3, jaka zostanie na stronę nałożona na podstawie

art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2 lub art. 106a ust. 1, a także o skutkach wniesienia odwołania

wynikających z art. 81 ust. 3a. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

6.

Prezes Urzędu po zapoznaniu się ze stanowiskiem strony ponownie przekazuje jej informacje

w zakresie, o którym mowa w ust. 5, biorąc pod uwagę informacje i dowody przez nią

przedstawione. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

7.

Po zapoznaniu się ze stanowiskiem strony do informacji, o których mowa w ust. 6, Prezes

Urzędu wzywa ją do zajęcia w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 14 dni, ostatecznego

stanowiska w sprawie dobrowolnego poddania się karze pieniężnej.

8.

Ostateczne stanowisko, o którym mowa w ust. 7, zawiera oświadczenie strony o dobrowolnym

poddaniu się karze pieniężnej oraz potwierdzenie

1)

wysokości kary pieniężnej zaakceptowanej przez stronę;

2)

o poinformowaniu strony o zarzucanych jej naruszeniach i umożliwieniu zajęcia stanowiska,

a także pouczeniu o skutkach wniesienia odwołania wynikających z art. 81 ust. 3a.

9.

Prezes Urzędu uwzględnia ostateczne stanowisko, o którym mowa w ust. 7, w treści decyzji,

o której mowa w art. 10, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11.

10.

Prezes Urzędu może odstąpić od stosowania procedury w sprawie dobrowolnego poddania

się karze pieniężnej na każdym etapie, jeśli uzna, że jej stosowanie nie przyczynia

się do przyspieszenia postępowania, o czym informuje niezwłocznie stronę uczestniczącą

w tej procedurze.

11.

Strona może odstąpić od uczestnictwa w procedurze dobrowolnego poddania się karze

pieniężnej na każdym etapie, informując o tym Prezesa Urzędu.

12.

Wszelkie informacje i dowody uzyskane przez Prezesa Urzędu w związku z zastosowaniem

procedury dobrowolnego poddania się karze pieniężnej, mające charakter oświadczenia

strony uczestniczącej w tej procedurze, nie mogą być wykorzystane jako dowód w prowadzonym

postępowaniu, w innych postępowaniach prowadzonych przez Prezesa Urzędu oraz w postępowaniach

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów - w przypadkach, o których mowa w ust.

10 lub 11.

13.

Zakazu wykorzystania informacji i dowodów, o których mowa w ust. 12, nie stosuje się

do postępowania cywilnego o naprawienie szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa

konkurencji w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2017 r. o roszczeniach o naprawienie szkody wyrządzonej

przez naruszenie prawa konkurencji - w zakresie, w jakim przepisy wymienionej ustawy zezwalają na ich wykorzystanie

jako dowodu.

Prezes Urzędu może nadać rygor natychmiastowej wykonalności decyzji w całości lub

w części, jeżeli wymaga tego ochrona konkurencji lub ważny interes konsumentów.

1.

Jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że w lokalu mieszkalnym lub

w jakimkolwiek innym pomieszczeniu, nieruchomości lub środku transportu są przechowywane

przedmioty, akta, księgi, dokumenty i informatyczne nośniki danych w rozumieniu przepisów

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, mogące mieć

wpływ na ustalenie stanu faktycznego istotnego dla prowadzonego postępowania, Prezes

Urzędu może przeprowadzić przeszukanie w tym lokalu mieszkalnym, pomieszczeniu, nieruchomości

lub środku transportu, w celu znalezienia i uzyskania informacji mogących stanowić

dowód w sprawie. Przepis art. 105n ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Przeprowadzenie przeszukania, o którym mowa w ust. 1, wymaga zgody sądu ochrony konkurencji

i konsumentów, udzielonej na wniosek Prezesa Urzędu. Przepisy art. 105n ust. 4-8 stosuje

się.

3.

Na postanowienie sądu ochrony konkurencji i konsumentów o udzieleniu zgody na przeprowadzenie

przeszukania posiadaczowi lokalu mieszkalnego, pomieszczenia, nieruchomości lub środka

transportu przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia

z uzasadnieniem. Przepisy art. 105na i art. 105nb ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

W przeszukaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą wziąć również udział inne osoby, o których

mowa w art. 105a ust. 2.

5.

Policja na wniosek Prezesa Urzędu zapewnia pomoc w przeszukaniu, o którym mowa w ust.

1. Przepisy art. 105ca ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

6.

Pomoc udzielana przez funkcjonariuszy Policji polega na

1)

umożliwieniu rozpoczęcia lub przeprowadzenia przeszukania;

2)

zapewnieniu porządku w miejscu przeprowadzania przeszukania i osobistego bezpieczeństwa

osób obecnych w tym miejscu, a także ustaleniu tożsamości osób.

7.

Funkcjonariusz Policji, w przypadku napotkania oporu ze strony posiadacza lokalu mieszkalnego,

pomieszczenia, nieruchomości lub środka transportu lub innych osób, który utrudnia

lub uniemożliwia rozpoczęcie lub przeprowadzenie przeszukania, ustnie wzywa te osoby

do zachowania umożliwiającego rozpoczęcie lub przeprowadzenie przeszukania przez przeszukujących.

8.

W przypadku niezastosowania się do wezwania funkcjonariusz Policji podejmuje wobec

danej osoby czynności zmierzające do umożliwienia rozpoczęcia lub przeprowadzenia

przeszukania przez przeszukujących.

9.

Posiadacz lokalu mieszkalnego, pomieszczenia, nieruchomości lub środka transportu

oraz osoby, których prawa zostały naruszone w toku przeszukania, mogą wnieść zażalenie

do sądu ochrony konkurencji i konsumentów na czynności przeszukania wykraczające poza

zakres przedmiotowy przeszukania lub inne czynności przeszukania podjęte z naruszeniem

przepisów, w terminie 7 dni od dnia dokonania tych czynności. Przepisy art. 105m ust.

2-5 stosuje się odpowiednio.

10.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do przeszukania, o którym mowa w ust. 1, przepisy

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2024 r. poz. 37) mające zastosowanie do przeszukania stosuje się odpowiednio.

11.

Sądem właściwym na potrzeby stosowania przepisów, o których mowa w ust. 10, jest sąd

ochrony konkurencji i konsumentów.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję powinno

być zakończone nie później niż w terminie 5 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Przepisy

art. 35-38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

1.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie praktyk ograniczających konkurencję, jeżeli

od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynęło 5 lat.

1a.

Bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu w dniu, w którym co najmniej

jeden przedsiębiorca uczestniczący w stosowaniu praktyki ograniczającej konkurencję

został powiadomiony przez Prezesa Urzędu o podjętych w stosunku do niego czynnościach

dochodzeniowych w postępowaniu wyjaśniającym.

1b.

Czynności dochodzeniowe, o których mowa w ust. 1a, obejmują

1)

wystąpienie z żądaniem informacji, o którym mowa w art. 50;

2)

przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 105a, lub przeszukania, o którym mowa

w art. 105n;

3)

wezwanie na przesłuchanie.

1c.

Zawieszenie biegu terminu, o którym mowa w ust. 1, trwa do dnia zakończenia postępowania

wyjaśniającego.

1d.

Zawieszenie biegu terminu, o którym mowa w ust. 1, wywiera skutek w stosunku do wszystkich

przedsiębiorców stosujących praktykę ograniczającą konkurencję.

2.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie praktyk ograniczających konkurencję wobec

osoby zarządzającej, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestała zachowania określonego

w art. 6a, upłynęło 5 lat. Przepisy ust. 1a-1d stosuje się odpowiednio.

1.

Stroną postępowania jest każdy, kto zgłasza, zgodnie z ust. 2, zamiar koncentracji.

2.

Zgłoszenia zamiaru koncentracji dokonują

1)

wspólnie łączący się przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2

pkt 1;

2)

przedsiębiorca przejmujący kontrolę - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2

pkt 2;

3)

wspólnie wszyscy przedsiębiorcy biorący udział w utworzeniu wspólnego przedsiębiorcy

- w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3;

4)

przedsiębiorca nabywający część mienia innego przedsiębiorcy - w przypadku, o którym

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 4.

3.

W przypadku gdy koncentracji dokonuje przedsiębiorca dominujący za pośrednictwem co

najmniej dwóch przedsiębiorców zależnych, zgłoszenia zamiaru tej koncentracji dokonuje

przedsiębiorca dominujący.

4.

Od wniosków o wszczęcie postępowania antymonopolowego w sprawach koncentracji przedsiębiorcy

uiszczają opłaty. Jeżeli wraz ze złożonym wnioskiem nie zostanie uiszczona opłata,

Prezes Urzędu wzywa wnioskodawcę do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni, z pouczeniem,

że nieuiszczenie opłaty spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

4a.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, nie podlegają zwrotowi w przypadku zwrotu wniosku

o wszczęcie postępowania antymonopolowego w sprawach koncentracji lub umorzenia postępowania.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie zamiaru koncentracji, w tym

wykaz informacji i dokumentów, które powinno ono zawierać, uwzględniając specyfikę

działalności prowadzonej przez różne rodzaje przedsiębiorców, w szczególności przez

instytucje finansowe;

2)

wysokość opłat, o których mowa w ust. 4, oraz tryb ich uiszczania, mając na uwadze,

aby nie stanowiły one bariery dla przedsiębiorców w zakresie dokonywania koncentracji.

1.

Prezes Urzędu

1)

zwraca zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców, jeżeli zamiar koncentracji

nie podlega zgłoszeniu;

2)

może zwrócić, w terminie 14 dni, zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców,

jeżeli nie spełnia ono warunków, jakim powinno odpowiadać;

3)

może wezwać zgłaszającego zamiar koncentracji do usunięcia wskazanych braków w zgłoszeniu

lub uzupełnienia w nim niezbędnych informacji w wyznaczonym terminie;

4)

może zwrócić zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców, jeżeli pomimo wezwania

na podstawie pkt 3 zgłaszający zamiar koncentracji nie usuwa wskazanych braków lub

nie uzupełnia informacji w wyznaczonym terminie.

2.

(uchylony)

1.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach koncentracji powinno być zakończone w terminie

miesiąca od dnia jego wszczęcia.

2.

Do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się okresów oczekiwania na

1)

dokonanie zgłoszenia przez pozostałych uczestników koncentracji;

2)

usunięcie braków lub uzupełnienie informacji, o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt

3;

3)

uiszczenie opłaty, o której mowa w art. 94 ust. 4.

1.

W sprawach

1)

szczególnie skomplikowanych,

2)

co do których z informacji zawartych w zgłoszeniu zamiaru koncentracji lub innych

informacji, w tym uzyskanych przez Prezesa Urzędu w toku prowadzonych postępowań,

wynika, że istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo istotnego ograniczenia konkurencji

na rynku w wyniku dokonania koncentracji lub

3)

wymagających przeprowadzenia badania rynku

- termin zakończenia postępowania ulega przedłużeniu o 4 miesiące.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 Prezes Urzędu przedłuża termin zakończenia postępowania

w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Postanowienie wymaga uzasadnienia.

3.

W sprawach, w których istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo istotnego ograniczenia

konkurencji na rynku w wyniku dokonania koncentracji, Prezes Urzędu przedstawia przedsiębiorcy

lub przedsiębiorcom uczestniczącym w koncentracji zastrzeżenia wobec tej koncentracji.

Przedstawienie zastrzeżeń wymaga uzasadnienia.

4.

Przedsiębiorca może ustosunkować się do zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

Prezes Urzędu, na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy, przedłuża ten termin o nie więcej

niż 14 dni.

5.

Prezes Urzędu może przedstawić przedsiębiorcy lub przedsiębiorcom uczestniczącym w

koncentracji warunki, o których mowa w art. 19 ust. 2. Przepis ust. 4 stosuje się

odpowiednio.

6.

Przedsiębiorca uczestniczący w koncentracji może przedstawić warunki, o których mowa

w art. 19 ust. 2, i zobowiązać się do ich spełnienia. Warunki te mogą zostać przedstawione

również w stanowisku przedsiębiorcy dotyczącym warunków zaproponowanych przez Prezesa

Urzędu.

7.

Brak stanowiska przedsiębiorcy, jego negatywne stanowisko co do warunków przedstawionych

przez Prezesa Urzędu lub niezaakceptowanie przez Prezesa Urzędu warunków przedstawionych

przez przedsiębiorcę powodują wydanie decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 1.

8.

Do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się okresów oczekiwania na

1)

usunięcie braków lub uzupełnienie informacji, o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt

3;

2)

ustosunkowanie się do przedstawionych przez Prezesa Urzędu zastrzeżeń, o których mowa

w ust. 3, lub warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2.

9.

W przypadku przedstawienia przez przedsiębiorcę warunków, o których mowa w art. 19

ust. 2, termin określony w ust. 1 ulega przedłużeniu o 14 dni.

1.

Przedsiębiorcy, których zamiar koncentracji podlega zgłoszeniu, są obowiązani do wstrzymania

się od dokonania koncentracji do czasu wydania przez Prezesa Urzędu decyzji lub upływu

terminu, w jakim decyzja powinna zostać wydana.

2.

Czynność prawna, na podstawie której ma nastąpić koncentracja, może być dokonana pod

warunkiem wydania przez Prezesa Urzędu, w drodze decyzji, zgody na dokonanie koncentracji

lub upływu terminów, o których mowa w art. 96 lub w art. 96a.

Nie stanowi naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 97 ust. 1, realizacja publicznej

oferty kupna lub zamiany akcji, zgłoszonej Prezesowi Urzędu na podstawie art. 13 ust.

1, jeżeli nabywca nie korzysta z prawa głosu wynikającego z nabytych akcji lub czyni

to wyłącznie w celu utrzymania pełnej wartości swej inwestycji kapitałowej lub dla

zapobieżenia poważnej szkodzie, jaka może powstać u przedsiębiorców uczestniczących

w koncentracji.

W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w art. 21 ust. 1 lub 4, Prezes Urzędu

może, w drodze decyzji, dokonać podziału przedsiębiorcy. Do podziału spółki stosuje

się odpowiednio przepisy tytułu IV działu II ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96). Prezesowi Urzędu przysługują kompetencje organów spółek uczestniczących w podziale.

Prezes Urzędu może ponadto wystąpić do sądu o stwierdzenie nieważności umowy lub podjęcie

innych środków prawnych zmierzających do przywrócenia stanu poprzedniego.

1.

Konsument, rzecznik konsumentów, Rzecznik Finansowy, organizacja konsumencka lub zagraniczna

organizacja wpisana na listę organizacji uprawnionych w państwach Unii Europejskiej

do wszczęcia postępowania o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, opublikowaną

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli cel jej działania uzasadnia wystąpienie

przez nią z takim zawiadomieniem dotyczącym wzorców umów stosowanych w Rzeczypospolitej

Polskiej, zagrażających interesom konsumentów w państwie członkowskim, w którym organizacja

ta ma swoją siedzibę, mogą zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące

podejrzenia naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 23a.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

wskazanie przedsiębiorcy, któremu zarzucane jest stosowanie niedozwolonych postanowień

wzorca umowy;

2)

opis stanu faktycznego będącego podstawą zawiadomienia;

3)

wskazanie postanowienia wzorca umowy naruszającego zakaz, o którym mowa w art. 23a;

4)

uprawdopodobnienie naruszenia zakazu określonego w art. 23a;

5)

dane identyfikujące zgłaszającego zawiadomienie.

3.

Przepisy art. 86 ust. 3 i 4 stosuje się.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie

o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie o uznanie postanowień

wzorca umowy za niedozwolone i zawiadamia o tym strony.

1.

Prezes Urzędu może dopuścić do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu zainteresowanego

podmiot uprawniony do złożenia zawiadomienia, jeżeli uzna, że udział takiego podmiotu

w postępowaniu może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

2.

Dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu zainteresowanego następuje

na wniosek podmiotu uprawnionego do złożenia zawiadomienia.

3.

Dopuszczenie lub odmowa dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu

zainteresowanego następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

4.

Prezes Urzędu zawiadamia stronę o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu podmiotu

zainteresowanego.

5.

Podmiot zainteresowany ma prawo składania dokumentów i wyjaśnień co do okoliczności

sprawy.

6.

Podmiot zainteresowany ma prawo wglądu do akt sprawy.

7.

Prezes Urzędu informuje podmiot zainteresowany o sposobie załatwienia sprawy. Podmiotowi

temu nie przysługuje prawo do wniesienia odwołania od decyzji.

Prezes Urzędu może nadać decyzji w całości lub w części rygor natychmiastowej wykonalności,

jeżeli wymaga tego ważny interes konsumentów.

Postępowanie w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone powinno

być zakończone w terminie 4 miesięcy, a w sprawie szczególnie skomplikowanej - nie

później niż w terminie 5 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Przepisy art. 35-38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone,

jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynęły 3 lata.

1.

Każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia

stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może także zgłosić zagraniczna organizacja

wpisana na listę organizacji uprawnionych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Wspólnot

Europejskich, jeżeli cel jej działania uzasadnia zgłoszenie przez nią zawiadomienia

dotyczącego naruszenia wynikającego z niezgodnych z prawem zaniechań lub działań podjętych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zagrażających zbiorowym interesom konsumentów

w państwie członkowskim, w którym organizacja ta ma swoją siedzibę.

3.

Przepisy art. 86 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie

praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów i zawiadamia o tym strony.

1.

Jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

zostanie uprawdopodobnione, że dalsze stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować

poważne i trudne do usunięcia zagrożenia dla zbiorowych interesów konsumentów, Prezes

Urzędu przed zakończeniem postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy

konsumentów może, w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę, któremu jest zarzucane

stosowanie praktyki, do zaniechania określonych działań w celu zapobieżenia tym zagrożeniom.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przed wydaniem decyzji stronie

nie przysługuje prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz

zgłoszonych żądań, o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu określa czas jej obowiązywania. Decyzja

ta obowiązuje nie dłużej niż do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

3.

Prezes Urzędu może przedłużyć, w drodze decyzji, czas obowiązywania decyzji, o której

mowa w ust. 1. Przepis ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się kary, o której mowa w art. 106

ust. 1 pkt 4.

5.

Przepisy art. 89 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

Prezes Urzędu może nadać decyzji w całości lub w części rygor natychmiastowej wykonalności,

jeżeli wymaga tego ważny interes konsumentów.

Postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów powinno

być zakończone w terminie 4 miesięcy, a w sprawie szczególnie skomplikowanej - nie

później niż w terminie 5 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Przepisy art. 35-38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów,

jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynęły 3 lata.

1.

W toku postępowania przed Prezesem Urzędu może być przeprowadzona przez upoważnionego

pracownika Urzędu lub Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „kontrolującym”, kontrola

u każdego przedsiębiorcy, zwanego dalej „kontrolowanym”, w zakresie objętym tym postępowaniem.

2.

Prezes Urzędu może upoważnić do udziału w kontroli

1)

pracownika organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego Unii Europejskiej w przypadku,

o którym mowa w art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE;

2)

pracownika organu wnioskującego w rozumieniu art. 3 pkt 9 rozporządzenia nr 2017/2394

w przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 3 tego rozporządzenia;

3)

osoby posiadające wiadomości specjalne, jeżeli do przeprowadzenia kontroli niezbędne

są tego rodzaju wiadomości.

3.

(uchylony)

4.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli lub do udziału w kontroli zawiera

1)

oznaczenie organu kontroli;

2)

wskazanie podstawy prawnej;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię, nazwisko i stanowisko kontrolującego oraz numer jego legitymacji służbowej,

a w przypadku upoważnienia do udziału w kontroli osób, o których mowa w ust. 2 - imiona

i nazwiska tych osób oraz numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;

5)

oznaczenie kontrolowanego;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli, w tym okresu objętego kontrolą;

7)

określenie daty rozpoczęcia kontroli i przewidywanej daty jej zakończenia;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

5.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, wydają odpowiednio

Prezes Urzędu oraz, na jego wniosek, wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej.

6.

Kontrolujący doręcza kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli oraz okazuje legitymację służbową, a osoby upoważnione

do udziału w kontroli, o których mowa w ust. 2, dowód osobisty, paszport lub inny

dokument potwierdzający tożsamość.

7.

W razie nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli oraz legitymacja służbowa, dowód osobisty, paszport lub

inny dokument potwierdzający tożsamość mogą być okazane innemu pracownikowi kontrolowanego,

który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny lub przywołanemu świadkowi, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący

jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. W takim przypadku upoważnienie

doręcza się niezwłocznie kontrolowanemu, nie później jednak niż trzeciego dnia od

wszczęcia kontroli.

1.

W celu uzyskania informacji mogących stanowić dowód w sprawie kontrolujący ma prawo

1)

wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz środków transportu

kontrolowanego;

2)

żądania udostępnienia związanych z przedmiotem kontroli akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju

pism, dokumentów oraz ich odpisów i wyciągów, korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną,

informatycznych nośników danych w rozumieniu przepisów o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne, innych urządzeń zawierających dane informatyczne

lub systemów informatycznych, w tym także zapewnienia dostępu do systemów informatycznych

będących własnością innego podmiotu zawierających dane kontrolowanego związane z przedmiotem

kontroli, w zakresie, w jakim kontrolowany ma do nich dostęp;

3)

sporządzania z materiałów i korespondencji, o których mowa w pkt 2, notatek;

4)

żądania sporządzenia przez kontrolowanego kopii lub wydruków materiałów, korespondencji,

o których mowa w pkt 2, oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach

lub w systemach, o których mowa w tym przepisie;

5)

żądania od osób, o których mowa w art. 105d ust. 1, ustnych wyjaśnień dotyczących

przedmiotu kontroli;

6)

żądania od osób, o których mowa w art. 105d ust. 1, udostępnienia i wydania innych

przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie;

7)

opieczętowania lokali, pomieszczeń lub przedmiotów w zakresie koniecznym do przeprowadzenia

kontroli.

1a.

Kontrolujący jest uprawniony do żądania ustnych wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli

od pracownika lub osoby wykonującej czynności w imieniu lub na rzecz kontrolowanego

na podstawie umowy innej niż umowa o pracę. Przepisy art. 105d ust. 2 i 3 stosuje

się odpowiednio.

1b.

Jeżeli może to usprawnić przeprowadzenie kontroli, kontrolujący jest uprawniony do

kontynuowania czynności kontrolnych w zakresie sporządzania, przeglądania lub analizowania

notatek, kopii lub wydruków z materiałów i korespondencji, o których mowa w ust. 1

pkt 2, lub informacji zgromadzonych na nośnikach informatycznych, w urządzeniach lub

w systemach, o których mowa w tym przepisie, w Centrali Urzędu lub w delegaturze Urzędu.

O terminie kontynuowania czynności kontrolnych powiadamia się kontrolowanego. Niestawiennictwo

kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej nie wstrzymuje przeprowadzenia czynności.

2.

Osobie upoważnionej do udziału w kontroli, na podstawie art. 105a ust. 2, przysługują

uprawnienia kontrolującego w zakresie wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub

innych pomieszczeń oraz środków transportu kontrolowanego oraz dostępu do materiałów

i korespondencji oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach lub w

systemach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także do sporządzania z nich notatek,

oraz uprawnienie do udziału wraz z kontrolującym w przeszukaniu, o którym mowa w art.

91 i w art. 105n.

3.

(uchylony)

4.

Przebieg kontroli lub poszczególne czynności w jej toku, po uprzednim poinformowaniu

kontrolowanego, mogą być utrwalane przy pomocy urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk.

Informatyczne nośniki danych w rozumieniu przepisów o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne, na których zarejestrowano przebieg kontroli

lub poszczególne czynności w jej toku, stanowią załącznik do protokołu kontroli.

(uchylony)

1.

Prezes Urzędu może zwrócić się do Policji lub organu kontroli państwowej o udzielenie

pomocy w przeprowadzeniu kontroli, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia kontroli.

2.

Policja lub organ kontroli państwowej, o którym mowa w ust. 1, zapewniają pomoc w

przeprowadzeniu kontroli. Pomoc udzielana przez Policję polega na zapewnieniu porządku

w miejscu przeprowadzania kontroli i osobistego bezpieczeństwa osób obecnych w tym

miejscu, a także na ustaleniu tożsamości osób.

3.

Prezes Urzędu występuje na piśmie o udzielenie pomocy do komendanta wojewódzkiego

Policji właściwego ze względu na miejsce kontroli lub organu kontroli państwowej,

o którym mowa w ust. 1, co najmniej 7 dni przed planowanym dniem wszczęcia kontroli.

W przypadkach niecierpiących zwłoki Prezes Urzędu występuje z wnioskiem, co najmniej

3 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia kontroli.

4.

Koszty poniesione przez Policję lub organ kontroli państwowej, o którym mowa w ust.

1, z tytułu udzielonej pomocy w przeprowadzeniu kontroli ponosi Prezes Urzędu. Koszty

te ustala się według stawki zryczałtowanej w wysokości 1,5 % przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale

roku poprzedniego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, za każdy

przypadek udzielenia pomocy.

1.

Kontrolowany, osoba przez niego upoważniona, posiadacz lokalu mieszkalnego, pomieszczenia,

nieruchomości lub środka transportu, o których mowa w art. 91 ust. 1, są obowiązani

do

1)

udzielenia żądanych informacji;

2)

umożliwienia wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz

środków transportu;

3)

udostępnienia i wydania materiałów, o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, lub innych

przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie;

4)

umożliwienia dostępu do informatycznych nośników danych, urządzeń lub systemów informatycznych,

o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, w zakresie informacji zgromadzonych na tych

nośnikach, w urządzeniach lub w systemach, w tym do korespondencji przesyłanej pocztą

elektroniczną.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą odmówić udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli tylko wtedy, gdy naraziłoby to je lub ich małżonka, wstępnych, zstępnych,

rodzeństwo oraz powinowatych w tej samej linii lub stopniu, jak również osoby pozostające

w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli, a także osobę pozostającą we wspólnym

pożyciu, na odpowiedzialność karną. Prawo odmowy udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli trwa po ustaniu małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku przysposobienia,

opieki lub kurateli.

3.

Odpowiedzi na pytania udzielone przez osoby, o których mowa w ust. 1, nie mogą być

wykorzystane na niekorzyść tej osoby lub osób wymienionych w ust. 2 w postępowaniu

prowadzonym przez Prezesa Urzędu w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa

w art. 106a i art. 106b. Zakaz ten trwa po ustaniu małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku

przysposobienia, opieki lub kurateli.

1.

Jeżeli w toku kontroli kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona oświadczy, że

ujawnione w toku kontroli pisma lub dokumenty, w tym zawarte na informatycznych nośnikach

danych, w urządzeniach lub w systemach informatycznych, o których mowa w art. 105b

ust. 1 pkt 2

1)

zawierają pisemną komunikację między kontrolowanym a niezależnym od kontrolowanego

adwokatem, radcą prawnym, prawnikiem z Unii Europejskiej w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych

pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 823) lub osobą, o której mowa w art. 2a tej ustawy, wytworzoną w celu realizacji prawa

kontrolowanego do uzyskania ochrony prawnej w związku z przedmiotem postępowania prowadzonego

przez Prezesa Urzędu, w toku którego jest przeprowadzana kontrola, lub

2)

zostały sporządzone wyłącznie w celu realizacji prawa kontrolowanego do uzyskania

ochrony prawnej od osób, o których mowa w pkt 1, w związku z przedmiotem postępowania

prowadzonego przez Prezesa Urzędu, w toku którego jest przeprowadzana kontrola

- kontrolujący pozostawia te pisma lub dokumenty w miejscu kontroli.

2.

W przypadku złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, kontrolujący może zapoznać

się pobieżnie z pismem lub dokumentem, w sposób pozwalający na ustalenie autora, adresata,

tytułu oraz przedmiotu pisma lub dokumentu oraz daty jego sporządzenia. Kontrolujący

jest uprawniony do żądania od kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej dodatkowych

ustnych wyjaśnień w przedmiocie złożonego oświadczenia oraz przygotowania wersji pisma

lub dokumentu niezawierającej informacji objętych ochroną zgodnie z ust. 1, jeżeli

jest to możliwe.

3.

Jeżeli oświadczenie kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, o którym mowa

w ust. 1, budzi wątpliwości, kontrolujący niezwłocznie, nie później niż po zakończeniu

kontroli, przekazuje pismo lub dokument, którego wątpliwość dotyczy, sądowi ochrony

konkurencji i konsumentów, w sposób zapewniający należyte zabezpieczenie przed ujawnieniem

jego treści.

4.

Na kontrolowanym spoczywa ciężar dowodu, że pisma lub dokumenty, o których mowa w

ust. 1, spełniają przesłanki określone w tym przepisie.

5.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów po zapoznaniu się z pismami lub dokumentami,

o których mowa w ust. 3, wydaje w terminie miesiąca od dnia ich przekazania postanowienie

o ich zwrocie kontrolowanemu w całości albo w części, jeżeli zawierają one pisemną

komunikację, o której mowa w ust. 1, i spełniają przesłanki określone w tym przepisie

albo wydaje postanowienie o ich zwrocie w całości albo w części Prezesowi Urzędu na

potrzeby prowadzonego postępowania. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie do

sądu drugiej instancji. Postanowienie podlega wykonaniu z chwilą uprawomocnienia.

1.

Kontrolowany zapewnia kontrolującemu oraz osobom upoważnionym do udziału w kontroli

warunki i środki niezbędne do sprawnego przeprowadzenia kontroli, a w szczególności

1)

sporządza we własnym zakresie kopie lub wydruki materiałów i korespondencji, o których

mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach

lub w systemach, o których mowa w tym przepisie;

2)

zapewnia w miarę możliwości samodzielne zamknięte pomieszczenie, jeżeli jest to niezbędne

do przeprowadzenia kontroli;

3)

zapewnia wydzielone miejsce do przechowywania dokumentów i zabezpieczonych przedmiotów;

4)

udostępnia środki łączności, którymi dysponuje, w zakresie niezbędnym do wykonywania

czynności kontrolnych.

2.

Kontrolowany dokonuje potwierdzenia za zgodność z oryginałem sporządzonych kopii dokumentów

i wydruków. W przypadku odmowy potwierdzenia za zgodność z oryginałem potwierdza je

kontrolujący, o czym czyni wzmiankę w protokole kontroli.

1.

Kontrolujący lub osoby upoważnione do udziału w kontroli ustalają stan faktyczny na

podstawie dowodów zebranych w toku kontroli, a w szczególności dokumentów, przedmiotów,

oględzin oraz ustnych lub pisemnych wyjaśnień i oświadczeń oraz innych nośników informacji.

2.

Dowody, o których mowa w ust. 1, mogą zostać zabezpieczone przez

1)

pozostawienie ich w wydzielonym lub oddzielnym, zamkniętym i opieczętowanym pomieszczeniu

u kontrolowanego;

2)

złożenie, za pokwitowaniem udzielonym kontrolowanemu, na przechowanie w pomieszczeniu

Urzędu lub wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej.

1.

Prezes Urzędu w toku kontroli, o której mowa w art. 105a ust. 1, może wydać postanowienie

o zajęciu akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju pism, dokumentów, korespondencji lub informatycznych

nośników danych, urządzeń, o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, oraz innych przedmiotów

mogących stanowić dowód w sprawie, na czas niezbędny do przeprowadzenia kontroli,

jednakże nie dłuższy niż 7 dni.

2.

Osobę posiadającą przedmioty, o których mowa w ust. 1, kontrolujący wzywa do wydania

ich dobrowolnie, a w razie odmowy można przeprowadzić ich odebranie w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Na postanowienie o zajęciu przedmiotów zażalenie przysługuje osobom, których prawa

zostały naruszone. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia.

4.

Do zabezpieczenia na miejscu kontroli, w celu wykonywania czynności w toku kontroli,

akt, ksiąg, innych wszelkiego rodzaju pism, dokumentów, korespondencji, informatycznych

nośników informacji, urządzeń, o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, oraz innych

przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie, jak również pomieszczeń kontrolowanego,

w których znajdują się te dokumenty lub przedmioty, w tym do opieczętowania, o którym

mowa w art. 105b ust. 1 pkt 7, przepisów ust. 1-3 nie stosuje się.

1.

Przedmioty podlegające zajęciu, o którym mowa w art. 105g ust. 1, należy po dokonaniu

oględzin i sporządzeniu protokołu zajęcia zabrać albo oddać na przechowanie osobie

godnej zaufania z zaznaczeniem obowiązku ich przedstawienia na żądanie organu prowadzącego

postępowanie.

2.

Protokół zajęcia zawiera: oznaczenie sprawy, z którą zajęcie ma związek, podanie dokładnej

godziny rozpoczęcia i zakończenia czynności, dokładną listę zajętych przedmiotów i,

w miarę potrzeby, ich opis oraz wskazanie postanowienia Prezesa Urzędu o zajęciu.

Protokół podpisują dokonujący zajęcia i przedstawiciel kontrolowanego.

3.

Dokonujący zajęcia jest obowiązany do natychmiastowego wręczenia osobom zainteresowanym

pokwitowania stwierdzającego, jakie przedmioty i przez kogo zostały zajęte, oraz do

niezwłocznego powiadomienia przedsiębiorcy, którego przedmioty zostały zajęte, o dokonanym

zajęciu.

4.

Zajęte przedmioty należy zwrócić niezwłocznie po stwierdzeniu, że są zbędne dla prowadzonego

postępowania, albo po uchyleniu przez sąd ochrony konkurencji i konsumentów postanowienia

o zajęciu przedmiotów, jednak nie później niż po upływie terminu, o którym mowa w

art. 105g ust. 1.

1.

Bez wszczynania odrębnego postępowania Prezes Urzędu może przeprowadzić kontrolę lub

dokonać przeszukania na podstawie art. 105n lub wystąpić z wnioskiem o wyrażenie zgody

na przeprowadzenie przeszukania na podstawie art. 91 na wniosek Komisji Europejskiej

lub organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w przypadku,

o którym mowa w art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE oraz w art. 12 rozporządzenia

nr 139/2004/WE.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może upoważnić do udziału w kontroli

lub przeszukaniu

1)

pracownika Urzędu;

2)

pracownika Komisji Europejskiej lub organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

3)

osoby posiadające wiadomości specjalne, jeżeli do przeprowadzenia kontroli niezbędne

są tego rodzaju wiadomości.

3.

W przypadku gdy przedsiębiorca lub osoba uprawniona do jego reprezentowania albo posiadacz

lokalu mieszkalnego, pomieszczenia, nieruchomości lub środka transportu, o których

mowa w art. 91 ust. 1, sprzeciwiają się przeprowadzeniu przez Komisję Europejską kontroli

w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1/2003/WE

lub rozporządzenia nr 139/2004/WE, osobom upoważnionym przez Prezesa Urzędu do udziału

w tej kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3, przysługują w toku kontroli uprawnienia,

o których mowa w art. 105b, art. 105ca, art. 105da, art. 105f-105h, art. 105n, art.

105nc i art. 105o.Przepisy art. 91 stosuje się.

1.

W celu uzyskania informacji mogących stanowić dowód w sprawie praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów kontrolujący ma prawo podjęcia czynności zmierzających

do zakupu towaru.

2.

Okazanie kontrolowanemu albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej

upoważniającej do wykonywania czynności kontrolnych oraz doręczenie upoważnienia do

przeprowadzenia kontroli i zgody sądu, o której mowa w ust. 4, następuje niezwłocznie

po zakończeniu czynności, o których mowa w ust. 1.

3.

Przebieg czynności, o których mowa w ust. 1, może być utrwalany za pomocą urządzeń

rejestrujących obraz lub dźwięk bez informowania kontrolowanego. Informatyczne nośniki

danych w rozumieniu przepisów o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne, na których zarejestrowano przebieg kontroli lub poszczególne czynności

w jej toku, stanowią załącznik do protokołu kontroli. Poinformowanie kontrolowanego

o utrwalaniu przebiegu czynności, o których mowa w ust. 1, następuje niezwłocznie

po dokonaniu czynności, o których mowa w zdaniu 1.

4.

Podjęcie czynności, o których mowa w ust. 1 i 3, wymaga zgody sądu ochrony konkurencji

i konsumentów, udzielonej na wniosek Prezesa Urzędu.

5.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów wydaje w ciągu 48 godzin postanowienie w sprawie,

o której mowa w ust. 4. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie.

1.

Przebieg przeprowadzonej kontroli kontrolujący przedstawia w protokole kontroli.

2.

Protokół kontroli powinien zawierać w szczególności

1)

wskazanie nazwy albo imienia i nazwiska oraz adresu kontrolowanego;

2)

datę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

3)

imię, nazwisko i stanowisko służbowe kontrolującego;

4)

określenie przedmiotu i zakresu kontroli;

5)

opis stanu faktycznego ustalonego w trakcie kontroli;

6)

opis załączników;

7)

informację o pouczeniu kontrolowanego o prawie zgłaszania zastrzeżeń do protokołu

oraz o prawie odmowy podpisania protokołu.

3.

Materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli stanowi załącznik do protokołu kontroli.

1.

Protokół kontroli podpisują kontrolujący i kontrolowany.

2.

Przed podpisaniem protokołu kontrolowany może, w terminie 7 dni od przedstawienia

mu go do podpisu, złożyć na piśmie zastrzeżenia do tego protokołu.

3.

W razie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 2, kontrolujący dokonuje ich

analizy i, w razie potrzeby, podejmuje dodatkowe czynności kontrolne, a w przypadku

stwierdzenia zasadności zastrzeżeń zmienia lub uzupełnia odpowiednią część protokołu

w formie aneksu do protokołu.

4.

W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części kontrolujący informuje

o tym kontrolowanego na piśmie.

5.

O odmowie podpisania protokołu kontrolujący czyni wzmiankę w protokole.

6.

Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden pozostawia się kontrolowanemu,

z wyłączeniem materiału dowodowego pozostającego w posiadaniu kontrolowanego.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.

Do kontroli u przedsiębiorcy w toku postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje się

odpowiednio przepisy art. 180, art. 224 § 1, art. 225 § 1, 2 i 4, art. 226 oraz art. 236a ustawy z dnia

6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego; sądem właściwym na potrzeby stosowania tych przepisów jest sąd ochrony konkurencji

i konsumentów.

1.

Podmiot, o którym mowa w art. 105b ust. 1 pkt 2, którego prawa zostały naruszone w

toku kontroli, może wnieść zażalenie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów na

czynności kontrolne wykraczające poza zakres przedmiotowy kontroli lub inne czynności

kontrolne podjęte z naruszeniem przepisów, w terminie 7 dni od dnia dokonania tych

czynności.

2.

Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje kontroli.

3.

Zażalenie wnosi się do sądu ochrony konkurencji i konsumentów za pośrednictwem Prezesa

Urzędu, który przekazuje je wraz z odpowiedzią do sądu w terminie 7 dni od dnia wniesienia

zażalenia.

4.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów rozpoznaje zażalenie w terminie 7 dni od dnia

jego przekazania przez Prezesa Urzędu. Postanowienie sąd uzasadnia z urzędu. Na postanowienie

sądu przysługuje zażalenie do sądu drugiej instancji.

5.

W przypadku uwzględnienia zażalenia dowody uzyskane w wyniku zaskarżonej czynności

kontrolnej nie mogą być wykorzystane w prowadzonym postępowaniu, w innych postępowaniach

prowadzonych przez Prezesa Urzędu oraz w postępowaniach prowadzonych na podstawie

odrębnych przepisów.

1.

W sprawach praktyk ograniczających konkurencję, w toku postępowania wyjaśniającego

i postępowania antymonopolowego, w celu znalezienia i uzyskania informacji z akt,

ksiąg, pism, wszelkiego rodzaju dokumentów lub informatycznych nośników danych, urządzeń

oraz systemów informatycznych oraz innych przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie,

Prezes Urzędu może przeprowadzić u przedsiębiorcy przeszukanie pomieszczeń i rzeczy,

jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że wymienione informacje lub

przedmioty tam się znajdują.

2.

Przeprowadzenie przeszukania wymaga zgody sądu ochrony konkurencji i konsumentów,

udzielonej na wniosek Prezesa Urzędu.

3.

Prezes Urzędu może wystąpić z wnioskiem o zgodę na przeprowadzenie przeszukania w

toku postępowania wyjaśniającego wyłącznie, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie poważnego

naruszenia przepisów ustawy, w szczególności gdy mogłoby dojść do zatarcia dowodów.

4.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów wydaje w ciągu 72 godzin postanowienie w sprawie,

o której mowa w ust. 2.

5.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia wniosek w całości albo odmawia uwzględnienia

wniosku w całości.

6.

Postanowienie o odmowie udzielenia zgody na przeprowadzenie przeszukania sąd ochrony

konkurencji i konsumentów uzasadnia z urzędu, w terminie 5 dni od dnia jego wydania.

W przypadku gdy odmowa udzielenia zgody na przeszukanie wynika z braku wystarczającego

uzasadnienia wniosku w części, sąd ochrony konkurencji i konsumentów wskazuje w uzasadnieniu

postanowienia, w jakiej części wniosek o udzielenie zgody na przeszukanie nie wyjaśniał

dostatecznie podstaw do przeprowadzenia przeszukania.

7.

W przypadku odmowy udzielenia przez sąd ochrony konkurencji i konsumentów zgody na

przeprowadzenie przeszukania Prezes Urzędu może przedstawić wniosek uwzględniający

treść postanowienia o odmowie udzielenia zgody na przeprowadzenie przeszukania lub

wskazujący na inne okoliczności faktyczne lub prawne uzasadniające przeprowadzenie

przeszukania.

8.

Postanowienie sądu ochrony konkurencji i konsumentów o udzieleniu zgody na przeprowadzenie

przeszukania zawiera zwięzłe wskazanie zasadniczych powodów rozstrzygnięcia.

9.

Na postanowienie sądu ochrony konkurencji i konsumentów o udzieleniu zgody na przeprowadzenie

przeszukania przeszukiwanemu przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia

postanowienia z uzasadnieniem.

1.

Sąd uzasadnia postanowienie o udzieleniu zgody na przeprowadzenie przeszukania na

żądanie przeszukiwanego zgłoszone w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu postanowienia.

2.

Zażalenie wnosi się do sądu drugiej instancji za pośrednictwem sądu ochrony konkurencji

i konsumentów. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje przeszukania.

3.

Sąd pierwszej instancji przedstawia akta sprawy sądowi drugiej instancji w terminie

7 dni od dnia wpływu zażalenia oraz doręcza Prezesowi Urzędu odpis zażalenia. Prezes

Urzędu może wnieść odpowiedź na zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu

zażalenia. Sąd drugiej instancji rozpoznaje zażalenie niezwłocznie. Postanowienie

sąd uzasadnia z urzędu.

4.

W przypadku uwzględnienia zażalenia w całości albo w części dowody uzyskane w wyniku

przeprowadzenia przeszukania w całości albo w uwzględnionej w wyniku zażalenia części

nie mogą być wykorzystane w prowadzonym postępowaniu, w innych postępowaniach prowadzonych

przez Prezesa Urzędu oraz w postępowaniach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów.

5.

Od postanowienia sądu drugiej instancji skarga kasacyjna nie przysługuje.

1.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów niezwłocznie doręcza Prezesowi Urzędu postanowienie,

o którym mowa w art. 105n ust. 4, a w razie uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie

przeszukania postanowienie wraz z odpisem dla przeszukiwanego.

2.

Przeszukujący doręcza przeszukiwanemu odpis postanowienia sądu ochrony konkurencji

i konsumentów o udzieleniu zgody na przeprowadzenie przeszukania wraz z rozpoczęciem

przeszukania. W razie nieobecności przeszukiwanego odpis postanowienia sądu ochrony

konkurencji i konsumentów może być okazany osobom, o których mowa w art. 105a ust.

7. Okazania dokonuje się wraz z rozpoczęciem przeszukania. W takim przypadku odpis

postanowienia sądu ochrony konkurencji i konsumentów o udzieleniu zgody na przeprowadzenie

przeszukania doręcza się niezwłocznie przeszukiwanemu, nie później jednak niż trzeciego

dnia od dnia rozpoczęcia przeszukania. Potwierdzenie doręczenia Prezes Urzędu niezwłocznie

przekazuje sądowi ochrony konkurencji i konsumentów.

3.

Wraz z rozpoczęciem przeszukania przeszukiwanemu doręcza się również upoważnienie

do przeprowadzenia przeszukania oraz okazuje legitymację służbową, dowód osobisty,

paszport lub inny dokument potwierdzający tożsamość. W razie nieobecności przeszukiwanego

dokumenty te mogą być okazane osobom, o których mowa w art. 105a ust. 7. W takim przypadku

upoważnienie doręcza się niezwłocznie przeszukiwanemu, nie później jednak niż trzeciego

dnia od dnia rozpoczęcia przeszukania.

1.

Prezes Urzędu może zwrócić się do Policji lub organu kontroli państwowej o udzielenie

pomocy w przeszukaniu, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia przeszukania. Przepisy

art. 105ca ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Pomoc udzielana przez funkcjonariuszy Policji polega na

1)

umożliwieniu rozpoczęcia lub przeprowadzenia przeszukania;

2)

zapewnieniu porządku w miejscu przeprowadzania przeszukania i osobistego bezpieczeństwa

osób obecnych w tym miejscu, a także ustaleniu tożsamości osób.

3.

Funkcjonariusz Policji, w przypadku napotkania oporu ze strony przeszukiwanego lub

innych osób, który utrudnia lub uniemożliwia rozpoczęcie lub przeprowadzenie przeszukania,

ustnie wzywa te osoby do zachowania umożliwiającego rozpoczęcie lub przeprowadzenie

przeszukania przez przeszukujących.

4.

W przypadku niezastosowania się do wezwania funkcjonariusz Policji podejmuje wobec

danej osoby czynności zmierzające do umożliwienia rozpoczęcia lub przeprowadzenia

przeszukania przez przeszukujących.

5.

Do poniesionych kosztów pomocy udzielonej przez Policję lub organ kontroli państwowej

przepis art. 105ca ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Przeszukanie przeprowadza się w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania

działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, przy czym za zgodą przedsiębiorcy

lub, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, bez takiej zgody, przeszukujący mogą

kontynuować przeszukanie poza tymi godzinami lub czasem faktycznego wykonywania działalności

gospodarczej przez przedsiębiorcę.

W celu uzyskania informacji mogących stanowić dowód w sprawie przeszukujący ma prawo

sporządzania z materiałów i korespondencji, o których mowa w art. 105b ust. 1 pkt

2, oraz z informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach lub w systemach, o

których mowa w tym przepisie, notatek, przez co należy rozumieć również sporządzenie

kopii lub wydruków.

Przeszukiwany oraz osoby, których prawa zostały naruszone w toku przeszukania, mogą

wnieść zażalenie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów na czynności przeszukania

wykraczające poza zakres przedmiotowy przeszukania lub inne czynności przeszukania

podjęte z naruszeniem przepisów, w terminie 7 dni od dnia dokonania tych czynności.

Przepisy art. 105m ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

Do przeszukania, o którym mowa w art. 105n, stosuje się odpowiednio przepisy

1)

art. 105a ust. 2 i 4-6, art. 105b, art. 105d-105h, art. 105j i art. 105k;

2)

art. 52 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców - w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale;

3)

art. 180, art. 224 § 1, art. 225 § 1, 2 i 4, art. 226 oraz art. 236a ustawy z dnia

6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego; sądem właściwym na potrzeby stosowania tych przepisów jest sąd ochrony konkurencji

i konsumentów.

1.

Bez wszczynania odrębnego postępowania Prezes Urzędu, na wniosek organu ochrony konkurencji

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, działając w imieniu i na rzecz tego

organu, podejmuje niezbędne działania w celu ustalenia, czy przedsiębiorca dostosował

się do czynności dochodzeniowych lub decyzji podjętych przez ten organ na podstawie

przepisów prawa konkurencji tego państwa.

2.

Działania, o których mowa w ust. 1, obejmują

1)

przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 105a;

2)

przeprowadzenie przeszukania, o którym mowa w art. 91 lub art. 105n;

3)

żądanie od przedsiębiorców przekazania wszelkich koniecznych informacji i dokumentów,

o którym mowa w art. 50;

4)

wezwanie świadka, o którym mowa w art. 53a;

5)

wystąpienie do sądu o przesłuchanie świadków, o którym mowa w art. 61a.

3.

Informacje uzyskane w wyniku działań, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu przekazuje

niezwłocznie organowi występującemu z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1.

Prezes Urzędu może wystąpić do organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w imieniu i na rzecz którego wykonywał czynności, o których mowa

w art. 53a, art. 61a, art. 105i lub art. 105r, o pokrycie kosztów związanych z wykonaniem

tych czynności, w tym kosztów tłumaczeń, pracy i kosztów administracyjnych.

1.

Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości

nie większej niż 10 % obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia

kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie

1)

dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 6, w zakresie niewyłączonym na podstawie

art. 7 i art. 8, lub naruszenia zakazu określonego w art. 9;

2)

dopuścił się naruszenia art. 101 lub art. 102 TFUE;

3)

dokonał koncentracji bez uzyskania zgody Prezesa Urzędu;

3a)

dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 23a;

4)

dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 24.

1a.

W przypadku gdy naruszenie zakazu określonego w art. 6, w zakresie niewyłączonym na

podstawie art. 7 i art. 8, zakazu określonego w art. 9 ustawy lub w art. 101 lub art.

102 TFUE, którego dopuścił się związek przedsiębiorców, jest związane z działalnością

jego członków, kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 10 % sumy

obrotów członków tego związku przedsiębiorców prowadzących działalność na rynku, którego

dotyczyło naruszenie, osiągniętych w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary.

1b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, wysokość kwoty objętej obowiązkiem zapłaty kary

pieniężnej przez członka związku przedsiębiorców nie może przekroczyć

1)

10 % obrotu tego członka związku przedsiębiorców, osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym

rok nałożenia kary, obliczonego zgodnie z ust. 3-5 i 7;

2)

10 000 euro, w przypadku gdy ten członek związku przedsiębiorców nie osiągnął obrotu

w okresie trzyletnim, o którym mowa w ust. 5, lub gdy jego obrót obliczony zgodnie

z tym przepisem nie przekracza równowartości 100 000 euro.

1c.

W przypadku nałożenia na związek przedsiębiorców kary pieniężnej, o której mowa w

ust. 1 pkt 1 lub 2, uwzględniającej obrót jego członków, w sytuacji niewypłacalności

tego związku, związek wzywa swoich członków do wniesienia wkładów w celu pokrycia

kwoty kary pieniężnej.

1d.

W przypadku gdy wkłady, o których mowa w ust. 1c, nie zostaną wniesione w terminie

wyznaczonym przez Prezesa Urzędu w kwocie pokrywającej w całości wysokość kary pieniężnej

nałożonej na związek przedsiębiorców, Prezes Urzędu może żądać zapłaty pozostałej

do uiszczenia kwoty kary pieniężnej od każdego z przedsiębiorców, którego przedstawiciele

wchodzili w skład organów decyzyjnych tego związku. Przepisy art. 366 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się odpowiednio.

1e.

W przypadku nieuiszczenia przez przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1d, kwoty pokrywającej

w całości wysokość kary pieniężnej nałożonej na związek przedsiębiorców, Prezes Urzędu

może żądać zapłaty pozostałej do uiszczenia kwoty tej kary od każdego przedsiębiorcy

będącego członkiem tego związku, jeżeli przedsiębiorca ten prowadził działalność na

rynku, na którym doszło do naruszenia.

1f.

Prezes Urzędu nie żąda uiszczenia kwoty kary pieniężnej na podstawie ust. 1d i 1e

od przedsiębiorcy, który wykaże, że nie wdrożył decyzji związku przedsiębiorców powodującej

naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2, i nie wiedział o istnieniu takiej

decyzji albo aktywnie zdystansował się od niej przed wszczęciem postępowania.

2.

Prezes Urzędu może również nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną

w wysokości nie większej niż 3 % obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym

rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten choćby nieumyślnie

1)

we wniosku, o którym mowa w art. 23, lub w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 94 ust.

2, podał nieprawdziwe dane;

2)

nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 10 ust. 9,

art. 12 ust. 3, art. 19 ust. 3, art. 23c ust. 3, art. 28 ust. 3 lub art. 50 bądź udzielił

nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji;

3)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie kontroli na podstawie art.

105a lub art. 105i, w tym nie wykonuje obowiązków określonych w art. 105d ust. 1 lub

w art. 105e ust. 1;

4)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie przeszukania na podstawie

art. 91 lub art. 105n, w tym nie wykonuje obowiązków określonych w art. 105d ust.

1 lub w art. 105e ust. 1;

5)

nie wykonuje decyzji, o których mowa w art. 10 ust. 4 i 5, art. 12 ust. 1 lub art.

89 ust. 1.

2a.

Prezes Urzędu może również nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną

w wysokości, o której mowa w ust. 2, w przypadku niestawiennictwa bez usprawiedliwionej

przyczyny na przesłuchaniu, o którym mowa w art. 52 lub art. 53a, lub na przesłuchaniu

na rozprawie, o której mowa w art. 60

1)

tego przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą;

2)

osoby upoważnionej do stawiennictwa na przesłuchaniu w imieniu tego przedsiębiorcy.

3.

Obrót, o którym mowa w ust. 1 i 2, oblicza się jako sumę

1)

przychodów wykazanych w rachunku zysków i strat - w przypadku przedsiębiorcy sporządzającego

taki rachunek na podstawie przepisów o rachunkowości;

2)

przychodów wykazanych w rocznym sprawozdaniu finansowym równoważnym do rachunku zysków

i strat sporządzanym na podstawie przepisów o rachunkowości lub w innym dokumencie

podsumowującym przychody w roku obrotowym, w tym w sprawozdaniu z wykonania budżetu

- w przypadku przedsiębiorcy, który nie sporządza rachunku zysków i strat na podstawie

przepisów o rachunkowości;

3)

udokumentowanych przychodów uzyskanych w roku obrotowym w szczególności ze sprzedaży

produktów, towarów lub materiałów, przychodów finansowych oraz przychodów z działalności

realizowanej na podstawie statutu lub innego dokumentu określającego zakres działalności

przedsiębiorcy, a także wartości uzyskanych przez przedsiębiorcę dotacji przedmiotowych

- w przypadku braku dokumentów, o których mowa w pkt 1 i 2;

4)

dochodów własnych pomniejszonych o wpływy z podatków - w przypadku gmin, powiatów

i województw.

3a.

Obliczając obrót, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy na przedsiębiorcę, który

dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 6, w zakresie niewyłączonym na podstawie

art. 7 i art. 8, zakazu określonego w art. 9 ustawy lub w art. 101 lub art. 102 TFUE,

był wywierany decydujący wpływ przez innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców, Prezes

Urzędu uwzględnia również obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę lub przedsiębiorców

wywierających decydujący wpływ oraz przedsiębiorców, na których ten decydujący wpływ

jest przez nich wywierany.

4.

W przypadku gdy przedsiębiorca powstał w wyniku połączenia lub przekształcenia innych

przedsiębiorców, obliczając wysokość jego obrotu, o którym mowa w ust. 1 i 2, Prezes

Urzędu uwzględnia obrót osiągnięty przez tych przedsiębiorców w roku obrotowym poprzedzającym

rok nałożenia kary.

5.

W przypadku gdy przedsiębiorca w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary

nie osiągnął obrotu lub osiągnął obrót w wysokości nieprzekraczającej równowartości

100 000 euro, Prezes Urzędu nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 i 2 uwzględnia

średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w trzech kolejnych latach obrotowych

poprzedzających rok nałożenia kary.

6.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie osiągnął obrotu w okresie trzyletnim, o którym

mowa w ust. 5, lub gdy obrót przedsiębiorcy obliczony na podstawie tego przepisu nie

przekracza równowartości 100 000 euro, Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę,

w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej równowartości 10 000

euro.

7.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie dysponuje przed wydaniem decyzji danymi finansowymi

niezbędnymi do ustalenia obrotu za rok obrotowy poprzedzający rok nałożenia kary,

Prezes Urzędu, nakładając karę pieniężną na podstawie ust. 1 i 2, uwzględnia

1)

obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę w roku obrotowym poprzedzającym ten rok;

2)

w przypadku, o którym mowa w ust. 5 - średni obrót osiągnięty przez przedsiębiorcę

w trzech kolejnych latach obrotowych poprzedzających ten rok. Przepis ust. 6 stosuje

się odpowiednio.

8.

W przypadku gdy przed wydaniem decyzji w sprawie nałożenia kary za naruszenie zakazu

określonego w art. 23a lub art. 24 lub w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie

ust. 2 nie można ustalić wysokości obrotu osiągniętego przez przedsiębiorcę w roku

obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary ze względu na brak dostępności danych

finansowych, Prezes Urzędu po uwzględnieniu przepisów ust. 5-7 może nałożyć na przedsiębiorcę

karę pieniężną w wysokości stanowiącej równowartość do 2 000 000 euro.

1.

Prezes Urzędu może nałożyć na osobę zarządzającą, o której mowa w art. 6a, karę pieniężną

w wysokości do 2 000 000 zł, jeżeli osoba ta umyślnie dopuściła do naruszenia przez

przedsiębiorcę zakazów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust.

1 lit. a-e TFUE.

2.

Nałożenie na osobę zarządzającą kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, może nastąpić

wyłącznie w decyzji, nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną, o której mowa

w art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2.

3.

Kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się, jeżeli na osobę zarządzającą

będącą przedsiębiorcą została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 106 ust. 1

pkt 1 lub 2 za to samo naruszenie zakazów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy

lub w art. 101 ust. 1 lit. a-e TFUE.

4.

Kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się na osobę, która pełni albo

pełniła funkcję kierowniczą lub zarządczą lub jest albo była pracownikiem u przedsiębiorcy,

który złożył wniosek o zwolnienie z kary w ramach programu łagodzenia kar do organu

ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w przypadku gdy

1)

wniosek ten dotyczy porozumienia naruszającego zakaz, o którym mowa w art. 101 ust.

1 lit. a-e TFUE, lub zakaz określony w przepisach prawa konkurencji tego państwa;

2)

porozumienie, o którym mowa w pkt 1, stanowi jednocześnie naruszenie zakazu określonego

w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub art. 101 ust. 1 lit. a-e TFUE - w przypadku gdy

organem właściwym do stwierdzenia naruszenia zakazu jest Prezes Urzędu i wniosek ten

jest zgodny z wymogami określonymi w art. 113a ust. 5;

3)

osoba ta aktywnie współpracuje z organem ochrony konkurencji prowadzącym postępowanie;

4)

wniosek ten został złożony przed poinformowaniem tych osób przez Prezesa Urzędu o

wszczęciu postępowania antymonopolowego w sprawie dopuszczenia przez te osoby do naruszenia

przez przedsiębiorcę zakazu określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub art. 101

ust. 1 lit. a-e TFUE.

5.

Prezes Urzędu występuje do organu ochrony konkurencji, o którym mowa w ust. 4, o przekazanie

informacji niezbędnych do ustalenia istnienia przesłanek uzasadniających nienakładanie

kary pieniężnej na osobę, o której mowa w tym przepisie.

1.

Prezes Urzędu może nałożyć na osobę zarządzającą karę pieniężną w wysokości do 2 000

000 zł, jeżeli osoba ta, w ramach sprawowania swojej funkcji w czasie trwania stwierdzonego

naruszenia, umyślnie dopuściła przez swoje działanie lub zaniechanie do naruszenia

przez przedsiębiorcę zakazów określonych w art. 23a lub art. 24.

2.

W przypadku osoby zarządzającej w podmiocie, o którym mowa w ustawach, o których mowa

w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, może być nałożona w wysokości do 5 000 000

zł.

3.

Nałożenie na osobę zarządzającą kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i 2, może

nastąpić wyłącznie w decyzji nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną, o której

mowa w art. 106 ust. 1 pkt 3a lub 4.

1.

W przypadku stwierdzenia, że na przedsiębiorcę, który dopuścił się naruszenia zakazu

określonego w art. 6, w zakresie niewyłączonym na podstawie art. 7 i art. 8, zakazu

określonego w art. 9 ustawy lub w art. 101 lub art. 102 TFUE, był wywierany decydujący

wpływ przez innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców, Prezes Urzędu może nałożyć,

w decyzji, o której mowa w art. 106 ust. 1, łączną karę pieniężną na tego przedsiębiorcę

i na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców wywierających na niego decydujący wpływ. Przepis

art. 106 ust. 3a stosuje się.

2.

Przedsiębiorca, który dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 6, w zakresie

niewyłączonym na podstawie art. 7 i art. 8, zakazu określonego w art. 9 ustawy lub

w art. 101 lub art. 102 TFUE, oraz przedsiębiorca lub przedsiębiorcy wywierający na

niego decydujący wpływ ponoszą solidarną odpowiedzialność za karę pieniężną, o której

mowa w ust. 1.

3.

Do odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w ust. 2, przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dla zobowiązań cywilnoprawnych stosuje się odpowiednio.

1.

Niezależnie od kary pieniężnej nałożonej na podstawie art. 106 ust. 2 lub 2a, Prezes

Urzędu, w celu przymuszenia przedsiębiorcy do wykonania nałożonych na niego obowiązków,

może nałożyć na tego przedsiębiorcę, w drodze decyzji, okresową karę pieniężną w wysokości

nieprzekraczającej 5 % średniego dziennego obrotu przedsiębiorcy osiągniętego w roku

obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary za każdy dzień opóźnienia

1)

w wykonaniu decyzji wydanych na podstawie art. 10, art. 12 ust. 1, art. 19 ust. 1,

art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 2 i 4, art. 23b, art. 23c ust. 1, art. 26, art. 27 ust.

2, art. 28 ust. 1, art. 89 ust. 1 i 3 oraz art. 101a ust. 1 i 3, postanowień wydanych

na podstawie art. 105g ust. 1 lub wyroków sądowych w sprawach z zakresu praktyk ograniczających

konkurencję, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, niedozwolonych postanowień

wzorców umów oraz koncentracji;

2)

w wykonaniu żądania Prezesa Urzędu, o którym mowa w art. 50 ust. 1;

3)

w przypadku niestawiennictwa bez usprawiedliwionej przyczyny na przesłuchaniu, o którym

mowa w art. 52 lub art. 53a

a)

tego przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą,

b)

osoby upoważnionej do stawiennictwa na przesłuchaniu w imieniu tego przedsiębiorcy;

4)

w przypadku uniemożliwiania lub utrudniania rozpoczęcia lub przeprowadzenia kontroli

na podstawie art. 105a lub art. 105i;

5)

w przypadku uniemożliwiania lub utrudniania rozpoczęcia lub przeprowadzenia przeszukania

na podstawie art. 91 lub art. 105n.

2.

Okresową karę pieniężną nakłada się, licząc od daty wskazanej w decyzji o nałożeniu

tej kary.

3.

Do obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art.

106 ust. 3, 4, 5 i 7.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę pełniącą funkcję kierowniczą

lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości

do pięćdziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli osoba ta umyślnie albo

nieumyślnie

1)

nie wykonała decyzji, postanowień lub wyroków, o których mowa w art. 107;

2)

nie zgłosiła zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13.

2.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę pełniącą funkcję kierowniczą

lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości,

o której mowa w ust. 1, jeżeli osoba ta

1)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie kontroli na podstawie art.

105a lub art. 105i;

2)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie przeszukania na podstawie

art. 91 lub art. 105n.

3.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości, o której

mowa w ust. 1, na

1)

osobę upoważnioną przez kontrolowanego lub przeszukiwanego, o której mowa w art. 105a

ust. 6, posiadacza lokalu mieszkalnego, pomieszczenia, nieruchomości lub środka transportu,

o których mowa w art. 91 ust. 1, za

a)

udzielenie w toku kontroli lub przeszukania nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd

informacji żądanych przez Prezesa Urzędu,

b)

uniemożliwianie lub utrudnianie rozpoczęcia lub przeprowadzenia kontroli na podstawie

art. 105a lub art. 105i, w tym niewykonywanie obowiązków, o których mowa w art. 105d

ust. 1 lub w art. 105e ust. 1,

c)

uniemożliwianie lub utrudnianie rozpoczęcia lub przeprowadzenia przeszukania na podstawie

art. 91 lub art. 105n, w tym niewykonywanie obowiązków, o których mowa w art. 105d

ust. 1 lub w art. 105e ust. 1;

2)

osobę, o której mowa w art. 105a ust. 7, będącą pracownikiem kontrolowanego, za uniemożliwianie

lub utrudnianie okazania dokumentów wymienionych w tym przepisie;

3)

osobę upoważnioną do stawienia się i udzielenia wyjaśnień w imieniu przedsiębiorcy

na rozprawie, o której mowa w art. 60, lub przesłuchaniu, o którym mowa w art. 52

lub art. 53a, za niestawiennictwo bez usprawiedliwionej przyczyny na przesłuchaniu,

o którym mowa w art. 52 lub art. 53a, lub na przesłuchaniu na rozprawie, o której

mowa w art. 60, albo za nieuzasadnioną odmowę udzielenia wyjaśnień w toku przesłuchania

lub przesłuchania na rozprawie, o której mowa w art. 60.

3a.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości, o której

mowa w ust. 1, na niebędącą przedsiębiorcą osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę

organizacyjną niebędącą osobą prawną, której przepisy odrębne przyznają zdolność prawną,

która nie udzieliła informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 50

albo udzieliła nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji.

4.

W przypadku gdy osoba upoważniona przez kontrolowanego lub przeszukiwanego, o której

mowa w art. 105a ust. 6, lub osoba, o której mowa w art. 105a ust. 7, będąca pracownikiem

kontrolowanego, pełnią funkcję kierowniczą lub wchodzą w skład organu zarządzającego

przedsiębiorcy, podstawę nałożenia kary pieniężnej przez Prezesa Urzędu stanowi ust.

3.

5.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości, o której

mowa w ust. 1, na każdego, kto wykorzystał informacje z oświadczenia w ramach programu

łagodzenia kar, oświadczenia w ramach wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej

lub wniosku o jej obniżenie, propozycji ugodowej lub oświadczenia strony, o którym

mowa w art. 89a ust. 8, w innym celu niż określony w art. 70 ust. 2.

6.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości do 5000 zł

na

1)

świadka za nieuzasadnioną odmowę zeznań lub nieusprawiedliwione niestawiennictwo na

wezwanie Prezesa Urzędu;

2)

biegłego za nieuzasadnioną odmowę złożenia opinii, nieusprawiedliwione opóźnienie

złożenia opinii lub za nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie Prezesa Urzędu.

W przypadku nieudzielenia informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art.

50 przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą albo w przypadku udzielenia

przez tę osobę informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd, podstawę nałożenia

kary pieniężnej na tę osobę stanowi art. 106 ust. 2 pkt 2.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Prezes Urzędu, ustalając wysokość nakładanej kary pieniężnej, uwzględnia w szczególności

okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz uprzednie naruszenie przepisów ustawy,

a także, w przypadku kary pieniężnej, o której mowa w

1)

art. 106 ust. 1 i w art. 108 ust. 1 pkt 2 - okres, stopień oraz skutki rynkowe naruszenia

przepisów ustawy, przy czym stopień naruszenia Prezes Urzędu ocenia biorąc pod uwagę

okoliczności dotyczące natury naruszenia, działalności przedsiębiorcy, która stanowiła

przedmiot naruszenia oraz - w przypadkach, o których mowa w art. 106 ust. 1 pkt 1-3

i w art. 108 ust. 1 pkt 2 - specyfiki rynku, na którym doszło do naruszenia;

2)

art. 106a i art. 106b - stopień wpływu zachowania osoby zarządzającej na naruszenie,

którego dokonał przedsiębiorca, przychody uzyskane przez osobę zarządzającą u danego

przedsiębiorcy, z uwzględnieniem okresu trwania naruszenia, oraz okres i skutki rynkowe

naruszenia lub skutki naruszenia dla konsumentów;

3)

art. 106 ust. 2 i 2a, art. 107 ust. 1 pkt 2-5 oraz art. 108 ust. 2 i 3 - wpływ naruszenia

na przebieg i termin zakończenia postępowania;

4)

art. 107 ust. 1 pkt 1 i art. 108 ust. 1 pkt 1 - skutki rynkowe niewykonania decyzji,

postanowień lub wyroków, o których mowa w art. 107 ust. 1;

5)

art. 108 ust. 3a, 5 i 6 - wpływ naruszenia na przebieg i termin zakończenia postępowania,

a w przypadku osoby fizycznej - również warunki osobiste osoby, na którą jest nakładana

kara pieniężna.

2.

Ustalając wysokość kar pieniężnych zgodnie z ust. 1, Prezes Urzędu bierze pod uwagę

okoliczności łagodzące lub obciążające, które wystąpiły w sprawie, oraz sankcje, o

których mowa w ust. 5.

3.

Okolicznościami łagodzącymi, o których mowa w ust. 2, są w szczególności

1)

w przypadku naruszenia zakazu praktyk ograniczających konkurencję

a)

dobrowolne usunięcie skutków naruszenia,

b)

zaniechanie stosowania zakazanej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie

po jego wszczęciu,

c)

podjęcie z własnej inicjatywy działań w celu zaprzestania naruszenia lub usunięcia

jego skutków,

d)

współpraca z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności przyczynienie się

do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania,

e)

bierna rola przedsiębiorcy w naruszeniu zakazu porozumień ograniczających konkurencję,

w tym unikanie przez niego wprowadzenia w życie postanowień porozumienia ograniczającego

konkurencję,

f)

działanie pod przymusem - w przypadku naruszenia zakazu porozumień ograniczających

konkurencję;

2)

w przypadku naruszenia zakazu praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

lub stosowania niedozwolonych postanowień wzorców umów - okoliczności, o których mowa

w pkt 1 lit. a-d;

2a)

w przypadku dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę

zakazów, o których mowa w art. 23a lub art. 24

a)

działanie pod przymusem,

b)

przyczynienie się do dobrowolnego usunięcia przez przedsiębiorcę skutków naruszenia,

c)

przyczynienie się do zaniechania przez przedsiębiorcę z własnej inicjatywy stosowania

niedozwolonej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu,

d)

okoliczności, o których mowa w pkt 1 lit. c i d;

3)

w przypadku dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę

zakazów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit.

a-e TFUE

a)

działanie pod przymusem,

b)

przyczynienie się do dobrowolnego usunięcia przez przedsiębiorcę skutków naruszenia,

c)

przyczynienie się do zaniechania przez przedsiębiorcę z własnej inicjatywy stosowania

niedozwolonej praktyki przed wszczęciem postępowania lub niezwłocznie po jego wszczęciu,

d)

okoliczności, o których mowa w pkt 1 lit. c i d;

4)

w przypadku niezgłoszenia zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13 - poinformowanie

Prezesa Urzędu o dokonaniu koncentracji oraz okoliczności, o których mowa w pkt 1

lit. d.

4.

Okolicznościami obciążającymi, o których mowa w ust. 2, są

1)

w przypadku naruszenia zakazu praktyk ograniczających konkurencję

a)

rola lidera lub inicjatora porozumienia ograniczającego konkurencję lub nakłanianie

innych przedsiębiorców do uczestnictwa w porozumieniu - w przypadku naruszenia zakazu

porozumień ograniczających konkurencję,

b)

przymuszanie, wywieranie presji lub stosowanie środków odwetowych w stosunku do innych

przedsiębiorców lub osób w celu wprowadzenia w życie lub kontynuowania naruszenia,

c)

dokonanie uprzednio podobnego naruszenia,

d)

umyślność naruszenia;

2)

w przypadku naruszenia zakazu praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

lub stosowania niedozwolonych postanowień wzorców umów

a)

znaczny zasięg terytorialny naruszenia lub jego skutków,

b)

znaczne korzyści uzyskane przez przedsiębiorcę w związku z dokonanym naruszeniem,

c)

okoliczności, o których mowa w pkt 1 lit. c i d;

2a)

w przypadku dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę

zakazów, o których mowa w art. 23a lub art. 24

a)

znaczne korzyści uzyskane przez osobę zarządzającą w związku z dokonanym naruszeniem,

b)

dokonanie uprzednio podobnego naruszenia;

3)

w przypadku dopuszczenia przez osobę zarządzającą do naruszenia przez przedsiębiorcę

zakazów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit.

a-e TFUE

a)

rola organizatora, inicjatora porozumienia ograniczającego konkurencję lub nakłanianie

innych przedsiębiorców lub osób do uczestnictwa w porozumieniu,

b)

znaczne korzyści uzyskane przez osobę zarządzającą w związku z dokonanym naruszeniem,

c)

okoliczności, o których mowa w pkt 1 lit. b i c;

4)

w przypadku niezgłoszenia zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13 - okoliczności,

o których mowa w pkt 1 lit. c i d.

5.

Ustalając wysokość kar pieniężnych w przypadku naruszenia zakazu praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów lub stosowania niedozwolonych postanowień wzorców umów,

Prezes Urzędu bierze pod uwagę sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie

w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli

informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem

nr 2017/2394.

1.

(uchylony)

2.

Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowa w art. 106-108, stanowią

dochód budżetu państwa, a w przypadku gdy kara pieniężna została nałożona na podmiot,

o którym mowa w ustawach, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - przychód Funduszu Edukacji Finansowej, o którym mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku

finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu Edukacji Finansowej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1809, 1723 i 1843).

3.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezesa

Urzędu.

4.

W razie upływu terminu, o którym mowa w ust. 3, kara pieniężna podlega ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

5.

W przypadku nieterminowego uiszczenia kary pieniężnej odsetek nie pobiera się.

6.

W przypadku uchylenia bądź zmiany prawomocnej decyzji, których następstwem jest uchylenie

kary pieniężnej bądź obniżenie jej wysokości, uiszczona kara podlega zwrotowi w części

albo w całości w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zwrotu tej kary wraz

z odpisem orzeczenia sądu i, w uzasadnionym przypadku, stwierdzeniem jego prawomocności.

Przy zwrocie kary odsetek nie nalicza się.

1.

Prezes Urzędu może na wniosek przedsiębiorcy, osoby zarządzającej lub innych osób,

o których mowa w art. 108, odroczyć uiszczenie kary pieniężnej albo rozłożyć ją na

raty ze względu na ważny interes wnioskodawcy.

1a.

Ulgi w spłacie kary pieniężnej, o których mowa w ust. 1, mogą być udzielane przedsiębiorcy

wyłącznie jako pomoc de minimis , w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa

Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis .

2.

Do wniosku dołącza się uzasadnienie wskazujące ważny interes wnioskodawcy.

3.

W przypadku odroczenia uiszczenia kary pieniężnej albo rozłożenia jej na raty, Prezes

Urzędu nalicza od nieuiszczonej kwoty odsetki w stosunku rocznym w wysokości wynoszącej

50 % stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), ogłaszanej na podstawie art. 56d tej ustawy, od dnia następującego po dniu złożenia

wniosku.

4.

W przypadku rozłożenia na raty kary pieniężnej, odsetki, o których mowa w ust. 3,

są naliczane odrębnie od każdej raty.

5.

Odsetki są naliczane za okres do dnia upływu odroczonego terminu płatności kary pieniężnej

albo terminu zapłaty poszczególnych rat.

6.

Prezes Urzędu może uchylić odroczenie uiszczenia kary pieniężnej albo rozłożenie jej

na raty, jeżeli ujawniły się nowe lub uprzednio nieznane okoliczności istotne dla

rozstrzygnięcia lub jeżeli rata nie została uiszczona w terminie.

7.

Rozstrzygnięcie Prezesa Urzędu w przedmiocie odroczenia uiszczenia kary pieniężnej

albo rozłożenia jej na raty następuje w drodze postanowienia, na które nie przysługuje

zażalenie.

1.

Przedsiębiorca, który zawarł porozumienie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy lub

art. 101 TFUE, może złożyć do Prezesa Urzędu wniosek o

1)

odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie zakazu określonego w art.

6 ust. 1 ustawy lub art. 101 TFUE, zwany dalej „wnioskiem o odstąpienie od wymierzenia

kary pieniężnej”, lub

2)

obniżenie kary pieniężnej za naruszenie zakazu określonego w art. 6 ust. 1 ustawy

lub art. 101 TFUE, zwany dalej „wnioskiem o obniżenie kary pieniężnej”.

2.

Wniosek o obniżenie kary pieniężnej może być złożony przez przedsiębiorcę w ramach

wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej albo po jego złożeniu przed upływem

terminu, o którym mowa w ust. 3, w formie oświadczenia w przedmiocie uznania złożonego

wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, w przypadku jego nieuwzględnienia

przez Prezesa Urzędu, za wniosek o obniżenie kary pieniężnej.

3.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej

w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunków, o których mowa w art. 113b

ust. 1 pkt 2 lub 3, Prezes Urzędu wzywa wnioskodawcę do złożenia, w terminie 7 dni,

oświadczenia w przedmiocie uznania tego wniosku za wniosek o obniżenie kary pieniężnej,

o ile wniosek ten nie został złożony w sposób, o którym mowa w ust. 2. W przypadku

złożenia oświadczenia, o którym mowa w zdaniu pierwszym, przepisu art. 113g nie stosuje

się.

4.

W przypadku złożenia wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej w sposób,

o którym mowa w ust. 2, lub w przypadku złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust.

3, wniosek o obniżenie kary pieniężnej uznaje się za złożony w chwili złożenia wniosku

o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej.

5.

Wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej zawiera nazwę i adres wnioskodawcy

oraz opis porozumienia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy lub art. 101 TFUE, wskazujący

w szczególności

1)

uczestników porozumienia;

2)

produkty lub usługi, których dotyczy porozumienie;

3)

terytorium, którego dotyczy porozumienie;

4)

cel porozumienia;

5)

okoliczności zawarcia porozumienia oraz przystąpienia do niego przez wnioskodawcę;

6)

szczegółowy opis okoliczności i sposobu funkcjonowania porozumienia oraz charakteru

praktyk stosowanych w ramach porozumienia;

7)

czas trwania porozumienia;

8)

rolę w porozumieniu jego uczestników, w tym wnioskodawcy;

9)

imiona, nazwiska i stanowiska służbowe osób pełniących w porozumieniu istotną rolę

wraz z jej opisem;

10)

czy wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, wniosek o obniżenie kary

pieniężnej lub inny wniosek, którego charakter jest równoważny takim wnioskom, został

złożony również do Komisji Europejskiej lub organu ochrony konkurencji innego państwa;

11)

czy wnioskodawca planuje złożenie wniosku do organów wymienionych w pkt 10.

6.

Wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej nie podlega uwzględnieniu, w

przypadku gdy Prezes Urzędu poweźmie informację o tym, że przedsiębiorca planujący

złożenie wniosku, od powzięcia takiego zamiaru

1)

niszczył, fałszował lub ukrywał dowody istnienia porozumienia;

2)

ujawnił zamiar złożenia wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub jakiekolwiek

elementy tego wniosku, z wyłączeniem ujawnienia ich Komisji Europejskiej lub organom

ochrony konkurencji innych państw.

7.

Na żądanie wnioskodawcy Prezes Urzędu potwierdza datę i godzinę złożenia wniosku o

odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej.

8.

Wnioskodawca jest obowiązany współpracować z Prezesem Urzędu z zachowaniem dobrej

wiary, w sposób stały, sprawny i w pełnym zakresie od złożenia wniosku o odstąpienie

od wymierzenia kary pieniężnej do zakończenia postępowania w sprawie, w której został

złożony ten wniosek, w szczególności

1)

z własnej inicjatywy i na żądanie Prezesa Urzędu przedstawiać niezwłocznie wszelkie

dowody lub informacje dotyczące porozumienia, którymi dysponuje albo którymi może

dysponować, mające istotne znaczenie dla sprawy;

2)

umożliwiać odebranie przez Prezesa Urzędu wyjaśnień od osób zarządzających wnioskodawcy,

pracowników wnioskodawcy oraz osób wykonujących czynności w jego imieniu lub na jego

rzecz, na podstawie umowy cywilnoprawnej, a także podejmować należyte środki w celu

umożliwienia odebrania przez Prezesa Urzędu wyjaśnień od osób będących w przeszłości

osobami zarządzającymi wnioskodawcy oraz byłych pracowników wnioskodawcy lub osób

wykonujących w przeszłości czynności, w jego imieniu lub na jego rzecz, na podstawie

umowy cywilnoprawnej;

3)

pozostawać do dyspozycji Prezesa Urzędu w celu udzielenia wyjaśnień mogących przyczynić

się do ustalenia faktów;

4)

nie niszczyć, nie fałszować, nie zatajać istotnych dowodów lub informacji związanych

ze sprawą;

5)

nie ujawniać faktu złożenia wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej ani

jego elementów bez zgody Prezesa Urzędu.

9.

Wnioskodawca, który nie zaprzestał uczestnictwa w porozumieniu przed złożeniem wniosku

o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, jest obowiązany zaprzestać tego uczestnictwa

niezwłocznie po złożeniu wniosku, z wyłączeniem działań, których podjęcie, w ocenie

Prezesa Urzędu, jest niezbędne do zapewnienia skuteczności postępowań prowadzonych

przez Prezesa Urzędu.

1.

Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia wnioskodawcy kary pieniężnej, o której mowa

w art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2, w przypadku gdy wnioskodawca ten łącznie spełnia następujące

warunki

1)

złożył wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej zgodny z wymogami określonymi

w art. 113a ust. 5, spełnił warunki określone w art. 113a ust. 8 i 9 oraz nie podjął

działań skutkujących nieuwzględnieniem wniosku, o których mowa w art. 113a ust. 6;

2)

jako pierwszy przedstawił

a)

dowód lub informacje pozwalające na wystąpienie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów

z wnioskiem o udzielenie zgody na przeprowadzenie przeszukania, o którym mowa w art.

105n ust. 1, w związku z porozumieniem, którego wniosek dotyczy, o ile w chwili przedstawienia

tego dowodu lub informacji Prezes Urzędu nie posiadał dowodów lub informacji pozwalających

na przeprowadzenie przeszukania lub nie rozpoczął jeszcze przeszukania dotyczącego

tego porozumienia, albo

b)

dowód, który w ocenie Prezesa Urzędu jest wystarczający do stwierdzenia naruszenia

zakazu określonego w art. 6 ust. 1 ustawy lub art. 101 TFUE, o ile Prezes Urzędu nie

posiadał w chwili złożenia wniosku dowodu wystarczającego na stwierdzenie tego naruszenia,

a żaden inny wnioskodawca nie spełnił w tym samym czasie warunku określonego w lit.

a;

3)

nie podejmował działań służących przymuszeniu innych przedsiębiorców do przystąpienia

lub kontynuowania uczestnictwa w porozumieniu.

2.

Przedsiębiorca, którego wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej nie zostanie

uwzględniony, może ubiegać się o obniżenie kary pieniężnej za naruszenie zakazu określonego

w art. 6 ust. 1 ustawy lub art. 101 TFUE zgodnie z art. 113c.

1.

Prezes Urzędu obniża karę pieniężną, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2,

nakładaną na wnioskodawcę, jeżeli wnioskodawca ten

1)

złożył wniosek o obniżenie kary pieniężnej spełniający wymogi określone w art. 113a

ust. 5;

2)

przedstawił dowód na potwierdzenie istnienia porozumienia mający istotną wartość dodaną

na potrzeby udowodnienia naruszenia zakazu określonego w art. 6 ust. 1 ustawy lub

art. 101 TFUE - w porównaniu do materiału dowodowego posiadanego przez Prezesa Urzędu

w chwili złożenia wniosku o obniżenie kary pieniężnej;

3)

współpracował z Prezesem Urzędu od dnia złożenia wniosku o obniżenie kary pieniężnej

do dnia zakończenia postępowania w sprawie, w sposób określony w art. 113a ust. 8;

4)

nie podjął działań, o których mowa w art. 113a ust. 6;

5)

zaprzestał uczestnictwa w porozumieniu przed złożeniem wniosku o obniżenie kary pieniężnej

albo niezwłocznie po jego złożeniu.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, przepis art. 113a ust. 9 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada karę pieniężną obniżoną

o

1)

30-50 % w stosunku do wysokości kary, jaka zostałaby nałożona na przedsiębiorcę, gdyby

wniosek o obniżenie kary pieniężnej nie został złożony - na wnioskodawcę, który jako

pierwszy spełnił warunki, o których mowa w ust. 1;

2)

20-30 % w stosunku do wysokości kary, jaka zostałaby nałożona na przedsiębiorcę, gdyby

wniosek o obniżenie kary pieniężnej nie został złożony - na wnioskodawcę, który jako

drugi spełnił warunki, o których mowa w ust. 1;

3)

maksymalnie 20 % w stosunku do wysokości kary, jaka zostałaby nałożona na przedsiębiorcę,

gdyby wniosek o obniżenie kary pieniężnej nie został złożony - na pozostałych wnioskodawców,

którzy spełnili warunki, o których mowa w ust. 1.

4.

W przypadku przedstawienia przez wnioskodawcę istotnych dowodów, które Prezes Urzędu

wykorzysta do wykazania istnienia dodatkowych okoliczności, prowadzących do podwyższenia

kar pieniężnych nakładanych na uczestników porozumienia, Prezes Urzędu nie bierze

pod uwagę tych dodatkowych okoliczności przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej nakładanej

na wnioskodawcę, który przedstawił te dowody, jeżeli do podwyższenia nakładanych kar

pieniężnych nie doszłoby w przypadku nieprzedstawienia przez wnioskodawcę tych dowodów.

1.

W przypadku gdy przedsiębiorca, o którym mowa w art. 113a ust. 1 pkt 2, przed wydaniem

decyzji w sprawie, w której złożył wniosek o obniżenie kary pieniężnej, jako pierwszy

z uczestników innego porozumienia, w sprawie którego nie zostało wszczęte postępowanie

antymonopolowe lub wyjaśniające, złożył również wniosek o odstąpienie od wymierzenia

kary pieniężnej dotyczący tego innego porozumienia i przedstawił Prezesowi Urzędu

informacje lub dowód, o których mowa w art. 113b ust. 1 pkt 2, Prezes Urzędu w sprawie,

w której został złożony

1)

pierwszy wniosek - obniża wysokość kary pieniężnej nakładanej na tego przedsiębiorcę,

o której mowa w art. 113c ust. 3, o 30 %;

2)

wniosek dotyczący innego porozumienia - odstępuje od wymierzenia temu przedsiębiorcy

kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2, jeżeli spełnił on łącznie

warunki, o których mowa w art. 113b.

2.

W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 113e, dotyczącego innego porozumienia,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Prezes Urzędu obniża wysokość kary pieniężnej nakładanej

na przedsiębiorcę w sprawie, w której został złożony pierwszy wniosek, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1, jeżeli brakujące informacje lub dowody zostały uzupełnione w terminie,

o którym mowa w art. 113e ust. 3.

1.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie dysponuje informacjami w zakresie określonym w

art. 113a ust. 5 lub dowodami lub informacjami, o których mowa w art. 113b ust. 1

pkt 2 lub art. 113c ust. 1 pkt 2, może złożyć do Prezesa Urzędu wniosek o wyznaczenie

terminu na złożenie wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub wniosku

o obniżenie kary pieniężnej.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera opis porozumienia, który wskazuje co najmniej

imię i nazwisko lub nazwę i adres wnioskodawcy, informacje, o których mowa w art.

113a ust. 5 pkt 1-3, 7, 9 i 10, oraz informacje dotyczące charakteru praktyki objętej

porozumieniem, jeżeli wnioskodawca dysponuje takimi informacjami.

3.

W przypadku uwzględnienia wniosku, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu niezwłocznie

po jego złożeniu wyznacza termin na złożenie wniosku o odstąpienie od wymierzenia

kary pieniężnej lub wniosku o obniżenie kary pieniężnej.

4.

W przypadku złożenia w wyznaczonym terminie wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary

pieniężnej lub wniosku o obniżenie kary pieniężnej, Prezes Urzędu uznaje ten wniosek

za złożony w dacie złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

5.

Niezłożenie wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub wniosku o obniżenie

kary pieniężnej w wyznaczonym terminie powoduje jego nieuwzględnienie.

1.

W przypadku złożenia przez przedsiębiorcę do Komisji Europejskiej wniosku o zwolnienie

z grzywien lub zmniejszenie grzywien, o których mowa w art. 23 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1/2003/WE, za udział w porozumieniu obejmującym terytorium więcej niż trzech państw

członkowskich Unii Europejskiej, przedsiębiorca może również złożyć do Prezesa Urzędu

wniosek w formie uproszczonej.

2.

Wniosek w formie uproszczonej może zostać złożony również w przypadku wystąpienia

przez przedsiębiorcę do Komisji Europejskiej o poświadczenie kolejności złożenia wniosku

o zwolnienie z grzywien lub zmniejszenie grzywien, o których mowa w art. 23 ust. 2

lit. a rozporządzenia nr 1/2003/WE.

3.

Wniosek w formie uproszczonej zawiera

1)

wskazanie imienia, nazwiska lub nazwy oraz adresu wnioskodawcy;

2)

wskazanie przedsiębiorców, którzy uczestniczyli w porozumieniu;

3)

wskazanie produktów lub usług, których dotyczy porozumienie;

4)

wskazanie terytorium objętego porozumieniem;

5)

wskazanie czasu trwania oraz charakteru praktyki objętej porozumieniem;

6)

wskazanie państw członkowskich Unii Europejskiej, w których prawdopodobnie znajdują

się dowody na istnienie porozumienia;

7)

informacje o złożonych wnioskach o złagodzenie kary lub o wnioskach, które przedsiębiorca

zamierza złożyć do Komisji Europejskiej lub organu ochrony konkurencji innego państwa,

którego dotyczy niedozwolone porozumienie.

4.

Prezes Urzędu przed wszczęciem postępowania dotyczącego porozumienia, o którym mowa

we wniosku w formie uproszczonej, może zwrócić się do przedsiębiorcy, o którym mowa

w ust. 1, wyłącznie o przedstawienie dodatkowych wyjaśnień w zakresie informacji wskazanych

w ust. 3.

5.

Po otrzymaniu wniosku w formie uproszczonej Prezes Urzędu sprawdza, czy do dnia otrzymania

tego wniosku nie wpłynął do Prezesa Urzędu wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary

pieniężnej, wniosek o obniżenie kary pieniężnej lub wniosek w formie uproszczonej

dotyczący tego samego porozumienia.

6.

Prezes Urzędu przekazuje wnioskodawcy informację o

1)

niezłożeniu przez innych przedsiębiorców wniosków o odstąpienie od wymierzenia kary

pieniężnej, wniosków o obniżenie kary pieniężnej lub wniosków w formie uproszczonej

dotyczących tego samego porozumienia;

2)

spełnieniu przez złożony wniosek wymogów określonych w ust. 3.

7.

Prezes Urzędu może wezwać wnioskodawcę do przedłożenia wniosku o odstąpienie od wymierzenia

kary pieniężnej lub wniosku o obniżenie kary pieniężnej przed otrzymaniem od Komisji

Europejskiej informacji o niekontynuowaniu postępowania w sprawie naruszenia, którego

dotyczy wniosek, wyłącznie w przypadku gdy jest to konieczne do prawidłowego ustalenia

zakresu naruszenia lub przyporządkowania sprawy do właściwego organu ochrony konkurencji.

8.

W przypadku wszczęcia postępowania dotyczącego porozumienia, o którym mowa we wniosku

w formie uproszczonej, Prezes Urzędu wzywa przedsiębiorcę do złożenia w wyznaczonym

terminie wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub wniosku o obniżenie

kary pieniężnej.

9.

W przypadku złożenia w terminie wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej

lub wniosku o obniżenie kary pieniężnej wniosek uznaje się za złożony w dniu złożenia

wniosku w formie uproszczonej, jeżeli wniosek w formie uproszczonej dotyczy produktów

lub usług, obszaru oraz czasu trwania porozumienia wskazanych we wniosku o złagodzenie

kary przedłożonym Komisji Europejskiej, z uwzględnieniem dokonanych aktualizacji tego

wniosku.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej

lub wniosku o obniżenie kary pieniężnej albo jego wycofania przez przedsiębiorcę wniosek

zwraca się w terminie 7 dni.

Przepisy art. 113a-113e i art. 113g stosuje się odpowiednio do osób zarządzających,

o których mowa w art. 6a, z uwzględnieniem art. 113i i art. 113j.

Osoba zarządzająca przedstawia we wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej

lub wniosku o obniżenie kary pieniężnej informacje w nim wymagane w zakresie, w jakim

dysponuje nimi ze względu na pełnioną u przedsiębiorcy funkcję i swoją rolę w porozumieniu.

1.

Wniosek przedsiębiorcy o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub jego wniosek

o obniżenie kary pieniężnej zgodny z wymogami określonymi w art. 113a ust. 5, wraz

z którym przedstawiono dowody lub informacje, o których mowa w art. 113b ust. 1 pkt

2 lub art. 113c ust. 1 pkt 2, obejmuje również

1)

przedsiębiorców wywierających decydujący wpływ na tego przedsiębiorcę;

2)

przedsiębiorców, na których ten przedsiębiorca wywiera decydujący wpływ;

3)

osoby zarządzające tego przedsiębiorcy, o których mowa w art. 6a;

4)

osoby zarządzające przedsiębiorców, o których mowa w pkt 1 i 2.

2.

Jeżeli osoba zarządzająca współpracuje z Prezesem Urzędu od powzięcia wiadomości o

złożeniu wniosku o obniżenie kary pieniężnej w sposób określony w art. 113a ust. 8,

Prezes Urzędu obniża karę pieniężną nakładaną na tę osobę na tych samych zasadach,

na jakich kara pieniężna zostaje obniżona w stosunku do przedsiębiorcy.

3.

Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia kary pieniężnej albo obniża karę pieniężną

nakładaną na osobę zarządzającą spełniającą warunki, o których mowa w ust. 2, pomimo

nieodstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy, który złożył wniosek

o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub wniosek o obniżenie kary pieniężnej,

albo nieobniżenia kary pieniężnej nakładanej na tego przedsiębiorcę z powodu niespełnienia

przez niego warunków określonych w art. 113a ust. 8 i 9 lub art. 113b ust. 1 pkt 3

lub w przypadku podjęcia działań, o których mowa w art. 113a ust. 6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb postępowania

z wnioskiem o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej i wnioskiem o obniżenie kary

pieniężnej złożonym przez przedsiębiorcę lub osobę zarządzającą, mając na uwadze kategorię

podmiotu składającego wniosek i konieczność zapewnienia rzetelnej oceny spełnienia

warunków, o których mowa w art. 113b ust. 1 i art. 113c ust. 1, oraz właściwego zakwalifikowania

wniosku.

1.

Prezes Urzędu na wniosek właściwego prokuratora lub sądu lub z urzędu

1)

przekazuje informacje niezbędne do ustalenia istnienia podstaw niepodlegania karze

sprawcy przestępstwa określonego w art. 305 § 1 lub 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2024 r. poz. 17), w związku z zaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 305 § 6 tej ustawy;

2)

występuje do Komisji Europejskiej lub organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej o przekazanie informacji niezbędnych do ustalenia istnienia podstaw

niepodlegania karze sprawcy przestępstwa określonego w art. 305 § 1 lub 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, w związku z zaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 305 § 6 tej ustawy.

2.

Przepis ust. 1 nie wyłącza obowiązków, o których mowa w art. 15 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

1.

Prezes Urzędu na wniosek i w imieniu organu wnioskującego powiadamia podmiot wskazany

w tym wniosku o

1)

wstępnych zastrzeżeniach dotyczących domniemanego naruszenia art. 101 lub art. 102

TFUE lub decyzjach wydanych z zastosowaniem tych przepisów;

2)

aktach proceduralnych wydanych w kontekście prowadzonego przez organ wnioskujący postępowania

dotyczącego stosowania art. 101 lub art. 102 TFUE, które podlegają notyfikacji zgodnie

z przepisami państwa organu wnioskującego;

3)

innych istotnych dokumentach dotyczących stosowania art. 101 lub art. 102 TFUE, w

tym o dokumentach dotyczących wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub okresowej

kary pieniężnej.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu realizuje bez zbędnej zwłoki za pomocą

jednolitego instrumentu, którego załącznik stanowi kopia dokumentu podlegającego notyfikacji.

3.

Jednolity instrument, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę, adres powiadamianego podmiotu oraz inne istotne informacje

dotyczące identyfikacji tego podmiotu;

2)

streszczenie istotnych faktów i okoliczności;

3)

streszczenie załączonej kopii dokumentu podlegającego notyfikacji;

4)

nazwę oraz adres oraz dane kontaktowe Prezesa Urzędu;

5)

informację o terminie, w którym powinno zostać dokonane powiadomienie, w szczególności

informację o terminach ustawowych lub terminach przedawnienia.

4.

Prezes Urzędu może zwrócić się do organu wnioskującego o przedstawienie dodatkowych

informacji niezbędnych do realizacji wniosku.

5.

Prezes Urzędu realizuje wniosek, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy został on

sporządzony w języku polskim lub w innym języku uprzednio uzgodnionym przez Prezesa

Urzędu i organ wnioskujący wraz z tłumaczeniem na język polski dokumentu podlegającego

notyfikacji.

6.

Do realizacji wniosku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o doręczeniach.

7.

Podmiotowi, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, przysługuje zażalenie na czynności Prezesa

Urzędu w przedmiocie wykonania wniosku, o którym mowa w ust. 1, podjęte z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego o doręczeniach powodujące nieskuteczność doręczenia temu podmiotowi dokumentów, o

których mowa w ust. 1. Zażalenie wnosi się do sądu ochrony konkurencji i konsumentów

w terminie 7 dni od dnia, w którym podmiot dowiedział się o dokonaniu tych czynności.

Prezes Urzędu, po uprzednim poinformowaniu organu wnioskującego, odmawia realizacji

wniosku, o którym mowa w art. 113m, w przypadku gdy

1)

wniosek nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 113m;

2)

wykonanie wniosku byłoby w oczywisty sposób sprzeczne z porządkiem publicznym Rzeczypospolitej

Polskiej.

Prezes Urzędu może wystąpić do organu wnioskującego o pokrycie kosztów działań związanych

z realizacją wniosku, o którym mowa w art. 113m, w tym kosztów tłumaczeń, pracy i

kosztów administracyjnych.

1.

Prezes Urzędu może wystąpić do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej z wnioskiem

o powiadomienie, w imieniu Prezesa Urzędu, podmiotu, w stosunku do którego Prezes

Urzędu podjął czynności w ramach stosowania art. 101 lub art. 102 TFUE, o decyzjach,

postanowieniach oraz innych dokumentach dotyczących stosowania tych przepisów, w szczególności

o dokumentach dotyczących wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub okresowej

kary pieniężnej, w tym o postanowieniach o odroczeniu uiszczenia kary pieniężnej albo

rozłożeniu jej na raty.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu dołącza jednolity instrument, którego

załącznik stanowi kopia dokumentu, o którym mowa w ust. 1. Przepis art. 113m ust.

3 stosuje się odpowiednio.

3.

Wniosek sporządza się w języku urzędowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej

realizującego wniosek o powiadomienie lub w innym języku uprzednio uzgodnionym przez

Prezesa Urzędu i to państwo. Prezes Urzędu wraz z wnioskiem przesyła tłumaczenie dokumentu,

o którym mowa w ust. 1, na język urzędowy tego państwa.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może wnieść zarzuty do jednolitego instrumentu.

5.

Podstawą zarzutu do jednolitego instrumentu może być niezgodne z treścią dokumentu

będącego przedmiotem wniosku, o którym mowa w ust. 1, określenie w jednolitym instrumencie

1)

podmiotu, którego dotyczy ten wniosek;

2)

istotnych faktów lub okoliczności przedstawionych w streszczeniu, o którym mowa w

art. 113m ust. 3 pkt 2.

6.

Zarzuty do jednolitego instrumentu wnosi się do Prezesa Urzędu w okresie realizacji

przez państwo członkowskie Unii Europejskiej wniosku, o którym mowa w ust. 1.

7.

Prezes Urzędu niezwłocznie informuje państwo członkowskie Unii Europejskiej o wszczęciu

postępowania w sprawie zarzutów do jednolitego instrumentu.

8.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie

1)

o niedopuszczalności zarzutów do jednolitego instrumentu - w przypadku gdy podstawa

zarzutu jest określona w sposób niezgodny z ust. 5;

2)

w sprawie

a)

uznania zarzutów do jednolitego instrumentu w całości albo w części,

b)

odmowy uznania zarzutów do jednolitego instrumentu.

9.

Na postanowienie o niedopuszczalności zarzutów do jednolitego instrumentu oraz na

postanowienie w sprawie zarzutów do jednolitego instrumentu podmiotowi służy zażalenie

do sądu ochrony konkurencji i konsumentów w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

10.

Prezes Urzędu niezwłocznie po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie zarzutów

do jednolitego instrumentu

1)

wycofuje wniosek, o którym mowa w ust. 1, wskazując przyczynę wycofania wniosku;

2)

zmienia wniosek, o którym mowa w ust. 1, wskazując przyczynę zmiany, oraz sporządza

zmieniony jednolity instrument;

3)

informuje państwo członkowskie Unii Europejskiej o zakończeniu postępowania w sprawie

zarzutów do jednolitego instrumentu.

Prezes Urzędu na żądanie państwa członkowskiego Unii Europejskiej realizującego wniosek

o powiadomienie pokrywa koszty działań związanych z realizacją wniosku, o którym mowa

w art. 113p ust. 1, w tym koszty tłumaczeń, pracy i koszty administracyjne.

1.

Prezes Urzędu może wystąpić do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej z wnioskiem

o egzekucję kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej, nałożonej w drodze decyzji

w związku z naruszeniem art. 101 lub art. 102 TFUE, zwanym w niniejszym artykule „wnioskiem

o egzekucję”, w przypadku ustalenia, że

1)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest znany majątek podmiotu, na który

została nałożona kara pieniężna lub okresowa kara pieniężna, z którego kara pieniężna

lub okresowa kara pieniężna mogłaby być zaspokojona, lub

2)

podmiot, na który została nałożona kara pieniężna lub okresowa kara pieniężna, nie

ma siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Do wniosku o egzekucję Prezes Urzędu dołącza jednolity instrument, którego załącznik

stanowi kopia decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej.

3.

Jednolity instrument, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę, adres podmiotu, na który została nałożona kara pieniężna

lub okresowa kara pieniężna, oraz inne istotne informacje dotyczące identyfikacji

tego podmiotu;

2)

streszczenie istotnych faktów i okoliczności dotyczących decyzji o nałożeniu kary

pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej;

3)

streszczenie załączonej kopii decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub okresowej kary

pieniężnej;

4)

nazwę, adres oraz inne dane kontaktowe organu właściwego do realizacji wniosku o egzekucję

w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

5)

informację o terminie, w którym kara pieniężna lub okresowa kara pieniężna ma zostać

wyegzekwowana, w szczególności informację o terminach przedawnienia nałożonej kary

pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej;

6)

informację o podlegającej wykonaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub okresowej

kary pieniężnej;

7)

datę uprawomocnienia się decyzji, o której mowa w pkt 6;

8)

kwotę kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej;

9)

informacje o racjonalnych staraniach podjętych przez Prezesa Urzędu w celu wyegzekwowania

kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

4.

Wniosek o egzekucję sporządza się w języku urzędowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej

organu realizującego wniosek. Prezes Urzędu przesyła organowi realizującemu wniosek

o egzekucję tłumaczenie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej

na język urzędowy tego państwa.

5.

Prezes Urzędu na żądanie państwa członkowskiego Unii Europejskiej realizującego wniosek

o egzekucję pokrywa koszty jego realizacji, w przypadku bezskutecznej realizacji wniosku

przez to państwo.

6.

Podmiot, którego dotyczy wniosek o egzekucję, może wnieść zarzuty do jednolitego instrumentu,

o którym mowa w ust. 2.

7.

Podstawą zarzutu do jednolitego instrumentu, o którym mowa w ust. 2, może być niezgodne

z treścią decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej, określenie

w jednolitym instrumencie

1)

podmiotu, którego dotyczy wniosek o egzekucję;

2)

kwoty kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej;

3)

okresu, którego dotyczy kara pieniężna lub okresowa kara pieniężna.

8.

Zarzuty do jednolitego instrumentu, o którym mowa w ust. 2, wnosi się do Prezesa Urzędu

w okresie realizacji wniosku o egzekucję przez państwo członkowskie Unii Europejskiej.

9.

Prezes Urzędu niezwłocznie informuje państwo członkowskie Unii Europejskiej o wszczęciu

postępowania w sprawie zarzutów do jednolitego instrumentu.

10.

W przypadku, o którym mowa w ust. 9, Prezes Urzędu może wystąpić z wnioskiem o dalszą

egzekucję kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej.

11.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie

1)

o niedopuszczalności zarzutów do jednolitego instrumentu, o którym mowa w ust. 2 -

w przypadku gdy podstawa zarzutu jest określona w sposób niezgodny z ust. 7;

2)

w sprawie

a)

uznania zarzutów do jednolitego instrumentu, o którym mowa w ust. 2, w całości albo

w części,

b)

odmowy uznania zarzutów do jednolitego instrumentu, o którym mowa w ust. 2.

12.

Na postanowienie o niedopuszczalności zarzutów do jednolitego instrumentu, o którym

mowa w ust. 2, oraz na postanowienie w sprawie zarzutów podmiotowi służy zażalenie

do sądu ochrony konkurencji i konsumentów w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

13.

Prezes Urzędu niezwłocznie po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie zarzutów

do jednolitego instrumentu, o którym mowa w ust. 2

1)

wycofuje wniosek o egzekucję, wskazując przyczynę wycofania wniosku;

2)

zmienia wniosek o egzekucję, wskazując przyczynę zmiany, oraz sporządza zmieniony

jednolity instrument;

3)

występuje z wnioskiem o dalszą egzekucję kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej,

chyba że wystąpił z takim wnioskiem na podstawie ust. 10;

4)

informuje państwo członkowskie Unii Europejskiej o zakończeniu postępowania w sprawie

zarzutów do jednolitego instrumentu, o którym mowa w ust. 2, w przypadku gdy wystąpił

z wnioskiem o dalszą egzekucję kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej na podstawie

ust. 10.

1.

W przypadku otrzymania od organu wnioskującego wniosku o egzekucję kary pieniężnej

lub okresowej kary pieniężnej Prezes Urzędu weryfikuje, bez zbędnej zwłoki, czy do

wniosku został dołączony jednolity instrument i kopia decyzji o nałożeniu kary pieniężnej

lub okresowej kary pieniężnej oraz czy jednolity instrument zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę, adres podmiotu, na który została nałożona kara pieniężna

lub okresowa kara pieniężna, oraz inne istotne informacje dotyczące identyfikacji

tego podmiotu;

2)

streszczenie istotnych faktów i okoliczności dotyczących decyzji o nałożeniu kary

pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej;

3)

streszczenie załączonej kopii decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub okresowej kary

pieniężnej;

4)

nazwę, adres oraz inne dane kontaktowe Prezesa Urzędu;

5)

informację o terminie, w którym kara pieniężna lub okresowa kara pieniężna powinna

zostać wyegzekwowana, w szczególności informację o terminach przedawnienia kary pieniężnej

lub okresowej kary pieniężnej;

6)

informację o decyzji o nałożeniu kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej, podlegającej

wykonaniu zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie organu wnioskującego;

7)

datę uprawomocnienia się decyzji, o której mowa w pkt 6;

8)

kwotę kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej;

9)

informację o racjonalnych staraniach podjętych przez organ wnioskujący w celu wyegzekwowania

kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej na własnym terytorium albo informację

o braku miejsca zamieszkania albo siedziby podmiotu, na który została nałożona kara

pieniężna lub okresowa kara pieniężna, na terytorium państwa organu wnioskującego.

2.

Prezes Urzędu rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 1, jeżeli dołączony do niego

jednolity instrument został sporządzony w języku polskim lub innym języku uzgodnionym

przez Prezesa Urzędu i organ wnioskujący.

3.

Jednolity instrument, o którym mowa w ust. 1, stanowi wyłączną podstawę stosowania

środków egzekucyjnych przez organ egzekucyjny. Jednolity instrument nie podlega zatwierdzeniu,

uzupełnieniu lub zastąpieniu. Jednolity instrument stanowi tytuł wykonawczy w rozumieniu

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

Prezes Urzędu może zwrócić się do organu wnioskującego o przedstawienie dodatkowych

informacji niezbędnych do realizacji wniosku, o którym mowa w ust. 1.

5.

Prezes Urzędu, po uprzednim poinformowaniu organu wnioskującego, zwraca wniosek, o

którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy

1)

nie spełnia on wymogów określonych w ust. 1 i 2;

2)

wykonanie wniosku byłoby w oczywisty sposób sprzeczne z porządkiem publicznym Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

W przypadku gdy wniosek oraz jednolity instrument spełniają warunki określone w ust.

1 i 2, Prezes Urzędu przekazuje jednolity instrument do realizacji organowi egzekucyjnemu

wraz z informacją o przeliczonej na złote, zgodnie z ust. 7, kwocie podlegającej ściągnięciu

oraz numerem rachunku bankowego Urzędu. Do jednolitego instrumentu Prezes Urzędu dołącza

informację o organie właściwym do rozpatrzenia zarzutów do jednolitego instrumentu.

7.

Prezes Urzędu dokonuje przeliczenia na złote kwoty kary pieniężnej lub okresowej kary

pieniężnej wskazanej w walucie obcej we wniosku, o którym mowa w ust. 1, według kursu

średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień nałożenia

tej kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej.

8.

Organ egzekucyjny ściąga w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

karę wskazaną we wniosku, o którym mowa w ust. 1, w kwocie przeliczonej przez Prezesa

Urzędu na złote zgodnie z ust. 7 i przekazuje ją na rachunek bankowy Urzędu wskazany

zgodnie z ust. 6.

9.

Na podstawie informacji przekazanych przez organ wnioskujący Prezes Urzędu informuje

organ egzekucyjny o zdarzeniach mających wpływ na egzekucję kary pieniężnej lub okresowej

kary pieniężnej wskazanej we wniosku, o którym mowa w ust. 1, w szczególności o

1)

zmianach w zakresie wysokości należności objętej wnioskiem;

2)

odroczeniu płatności;

3)

rozłożeniu na raty spłaty należności;

4)

istnieniu sporu co do należności objętej wnioskiem lub dotyczącego jednolitego instrumentu.

10.

W przypadku zmiany wysokości kwoty kary pieniężnej lub okresowej kary pieniężnej objętej

wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu dokonuje przeliczenia na złote zmienionej

kwoty wskazanej w walucie określonej we wniosku zgodnie z ust. 7.

11.

Prezes Urzędu może dokonać potrącenia poniesionych kosztów realizacji wniosku, o którym

mowa w ust. 1, ze środków pieniężnych przekazanych przez organ egzekucyjny na rachunek

bankowy, o którym mowa w ust. 6, w związku z realizacją tego wniosku.

12.

W przypadku, o którym mowa w art. 64c § 8a zdanie pierwsze ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 i 2760), Prezes Urzędu występuje do organu wnioskującego o pokrycie kosztów egzekucyjnych

powstałych w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie jednolitego instrumentu,

o którym mowa w ust. 1. Prezes Urzędu dokonuje przeliczenia kwoty kosztów egzekucyjnych

na walutę państwa organu wnioskującego według kursu średniego tej waluty ogłoszonego

przez Narodowy Bank Polski na dzień wystąpienia do organu wnioskującego.

Spory dotyczące

1)

zgodności z prawem decyzji, postanowień oraz innych dokumentów dotyczących stosowania

art. 101 lub art. 102 TFUE, będących przedmiotem wniosku o powiadomienie, o którym

mowa w art. 113m ust. 1,

2)

kar pieniężnych lub okresowych kar pieniężnych będących przedmiotem wniosku, o którym

mowa w art. 113s ust. 1, oraz jednolitego instrumentu dołączonego do tego wniosku

- są rozstrzygane przez właściwe organy państwa organu wnioskującego zgodnie z przepisami

obowiązującymi w tym państwie.

Terminy przedawnienia kar pieniężnych lub okresowych kar pieniężnych będących przedmiotem

wniosku, o którym mowa w art. 113s ust. 1, określają przepisy państwa organu wnioskującego.

1.

Kto, wbrew przepisowi art. 42 ust. 4, narusza obowiązek udzielenia rzecznikowi konsumentów

wyjaśnień i informacji będących przedmiotem wystąpienia rzecznika lub obowiązek ustosunkowania

się do uwag i opinii rzecznika, podlega karze grzywny, nie mniejszej niż 2000 zł.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

(pominięte)

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o którym mowa w art. 111, uwzględnia się również okoliczność naruszenia przepisów ustawy z dnia 15

grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2005 r. poz. 2080 oraz z 2006 r. poz. 1119, 1217 i 1834).

1.

Do postępowań wszczętych na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Postępowania antymonopolowe w sprawach koncentracji, wszczęte na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, umarza się w przypadku, gdy zamiar koncentracji nie podlega obowiązkowi zgłoszenia

na podstawie przepisów niniejszej ustawy.

3.

Wnioski o wszczęcie postępowań w sprawach praktyk ograniczających konkurencję oraz

w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, złożone na podstawie

ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, na podstawie których nie zostało wszczęte postępowanie antymonopolowe w sprawach

praktyk ograniczających konkurencję lub postępowanie w sprawach praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów, traktuje się jako zawiadomienia dotyczące podejrzenia

stosowania tych praktyk, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.

Do czasu powołania Prezesa Urzędu w trybie określonym w art. 29 funkcję tę pełni Prezes

Urzędu powołany w trybie przepisów dotychczasowych.

Członkowie Krajowej Rady Rzeczników Konsumenckich utworzonej na podstawie przepisów

ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zachowują członkostwo w Radzie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach

w niej określonych.

1.

Rzecznicy konsumentów powołani na podstawie przepisów dotychczasowych pełnią funkcje

do czasu ich odwołania w trybie art. 40 niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe warunki pracy i płacy rzecznika konsumentów zachowują moc do czasu określenia

przez starostę nowych warunków pracy i płacy rzecznika konsumentów.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy Urząd wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów utworzonego na podstawie dotychczasowych przepisów.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy mienie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utworzonego

na podstawie dotychczasowych przepisów staje się, z mocy prawa, mieniem Urzędu.

3.

Przejście praw i mienia Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utworzonego na podstawie

dotychczasowych przepisów na Urząd następuje nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków

i opłat.

4.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

utworzonego na podstawie dotychczasowych przepisów stają się, z mocy prawa, pracownikami

Urzędu.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16, art. 28 ust. 3, art. 57 ust. 6, art. 77 ust. 6, art. 94 ust. 5, art. 103a

ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 17, art. 33 ust. 3, art. 63 ust. 5, art. 94 ust. 6, art. 109 ust. 5 niniejszej

ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia.

Traci moc ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2005 r. poz. 2080 oraz z 2006 r. poz. 1119, 1217 i 1834).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia