Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

Ustawa określa

1)

prawa pacjenta;

2)

zasady udostępniania dokumentacji medycznej;

3)

obowiązki podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych związane z prawami pacjenta;

4)

tryb powoływania, odwoływania i kompetencje Rzecznika Praw Pacjenta;

5)

postępowanie w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów;

6

zasady, wysokość oraz tryb przyznawania świadczenia kompensacyjnego w przypadku zdarzeń

medycznych.

Przestrzeganie praw pacjenta określonych w ustawie jest obowiązkiem organów władzy

publicznej właściwych w zakresie ochrony zdrowia, Narodowego Funduszu Zdrowia, podmiotów

udzielających świadczeń zdrowotnych, osób wykonujących zawód medyczny oraz innych

osób uczestniczących w udzielaniu świadczeń zdrowotnych.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

opiekun faktyczny - osobę sprawującą, bez obowiązku ustawowego, stałą opiekę nad pacjentem,

który ze względu na wiek, stan zdrowia albo stan psychiczny opieki takiej wymaga;

2)

osoba bliska - małżonka, krewnego do drugiego stopnia lub powinowatego do drugiego

stopnia w linii prostej, przedstawiciela ustawowego, osobę pozostającą we wspólnym

pożyciu lub osobę wskazaną przez pacjenta;

3)

osoba wykonująca zawód medyczny - osobę wykonującą zawód medyczny, o której mowa w

art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 991, 1675 i 1972);

4)

pacjent - osobę zwracającą się o udzielenie świadczeń zdrowotnych lub korzystającą

ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych

lub osobę wykonującą zawód medyczny;

5)

podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych - podmiot wykonujący działalność leczniczą,

o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

6)

świadczenie zdrowotne - świadczenie zdrowotne, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

7)

(uchylony)

8)

wyciąg - skrótowy dokument zawierający wybrane informacje lub dane z całości dokumentacji

medycznej;

9)

odpis - dokument wytworzony przez przepisanie tekstu z oryginału dokumentacji medycznej

z wiernym zachowaniem zgodności co do treści z oryginałem;

10)

kopia - dokument wytworzony przez odwzorowanie oryginału dokumentacji medycznej, w

formie kserokopii albo odwzorowania cyfrowego (skanu);

11

zdarzenie medyczne - zaistniałe w trakcie udzielania lub w efekcie udzielenia bądź

zaniechania udzielenia świadczenia zdrowotnego

a)

zakażenie pacjenta biologicznym czynnikiem chorobotwórczym,

b)

uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia pacjenta, albo

c)

śmierć pacjenta

- którego z wysokim prawdopodobieństwem można było uniknąć w przypadku udzielenia

świadczenia zdrowotnego zgodnie z aktualną wiedzą medyczną albo zastosowania innej

dostępnej metody diagnostycznej lub leczniczej, chyba że doszło do dających się przewidzieć

normalnych następstw zastosowania metody, na którą pacjent wyraził świadomą zgodę.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o lekarzu, rozumie się przez to także lekarza dentystę

oraz felczera w zakresie wynikającym z przepisów o zawodzie felczera.

1.

W razie zawinionego naruszenia praw pacjenta sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią

sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego.

2.

W razie zawinionego naruszenia prawa pacjenta do umierania w spokoju i godności sąd

może, na żądanie małżonka, krewnych lub powinowatych do drugiego stopnia w linii prostej

lub przedstawiciela ustawowego, zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez

nich cel społeczny na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zawinionego naruszenia prawa pacjenta do

1)

przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

2)

informacji o rodzaju i zakresie świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmioty udzielające

świadczeń zdrowotnych;

3)

dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia;

4)

zgłaszania działań niepożądanych produktów leczniczych.

Kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub upoważniony przez niego

lekarz może ograniczyć korzystanie z praw pacjenta w przypadku wystąpienia zagrożenia

epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, a w przypadku

praw, o których mowa w art. 33 ust. 1, także ze względu na możliwości organizacyjne

podmiotu.

1.

Tworzy się Fundusz Kompensacyjny Zdarzeń Medycznych, o którym mowa w art. 67zi ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1.

2.

Pierwszy odpis, o którym mowa w art. 97 ust. 3i ustawy zmienianej w art. 3, jest przekazywany

na rachunek bankowy Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych w połowie wysokości

wynikającej z tego przepisu w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Rzecznik Praw Pacjenta we współpracy z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu

opinii ministra właściwego do spraw finansów publicznych, ustali w terminie miesiąca

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy pierwszy plan finansowy Funduszu Kompensacyjnego

Zdarzeń Medycznych, o którym mowa w art. 67zi ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, obejmujący

okres od 1. dnia miesiąca następującego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

do dnia 31 grudnia 2023 r.

4.

Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w art. 67zi ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1,

Rzecznik Praw Pacjenta składa do dnia 29 lutego 2024 r. za okres od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2023 r.

1.

Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy

medycznej.

2.

Pacjent ma prawo, w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń

zdrowotnych, do przejrzystej, obiektywnej, opartej na kryteriach medycznych, procedury

ustalającej kolejność dostępu do tych świadczeń.

3.

Pacjent ma prawo żądać, aby udzielający mu świadczeń zdrowotnych

1)

lekarz zasięgnął opinii innego lekarza lub zwołał konsylium lekarskie;

2)

pielęgniarka (położna) zasięgnęła opinii innej pielęgniarki (położnej).

4.

Lekarz może odmówić zwołania konsylium lekarskiego lub zasięgnięcia opinii innego

lekarza, jeżeli uzna, że żądanie, o którym mowa w ust. 3, jest bezzasadne.

5.

Żądanie, o którym mowa w ust. 3, oraz odmowę, o której mowa w ust. 4, odnotowuje się

w dokumentacji medycznej.

6.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się do pielęgniarki (położnej) w zakresie zasięgania opinii

innej pielęgniarki (położnej).

1.

Rzecznik Praw Pacjenta powoła co najmniej 20 członków Zespołu do spraw Świadczeń z

Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych, o którym mowa w art. 67x ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia powoła członków pierwszej kadencji Komisji Odwoławczej

do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych, o której mowa w

art. 67ze ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Pacjent ma prawo do natychmiastowego udzielenia świadczeń zdrowotnych ze względu na

zagrożenie zdrowia lub życia.

2.

W przypadku porodu pacjentka ma prawo do uzyskania świadczeń zdrowotnych związanych

z porodem.

1.

Z dniem 1 lipca 2024 r. likwiduje się wojewódzkie komisje do spraw orzekania o zdarzeniach

medycznych, o których mowa w art. 67e ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, zwane dalej

„komisjami”.

2.

Kadencja komisji, o której mowa w art. 67e ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, która

upływa w 2023 r., ulega przedłużeniu do czasu likwidacji tych komisji.

3.

Wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego, o którym mowa w art. 67c ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, dotyczący zdarzenia medycznego mającego miejsce przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy może być złożony do komisji na zasadach dotychczasowych, w terminie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Postępowania, o których mowa w art. 67i ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, wszczęte

i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a także w sprawie wniosku,

o którym mowa w ust. 3, są prowadzone przez komisje na zasadach dotychczasowych, z

wyłączeniem art. 67b ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1.

5.

Komisje niezwłocznie podejmują postępowania, o których mowa w art. 67i ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 1, zawieszone na podstawie art. 67b ust. 2 pkt 1 tej ustawy.

6.

Orzeczenie, o którym mowa w art. 67j ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w postępowaniu

w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 3, jest wydawane nie później niż w terminie

2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

7.

Orzeczenie, o którym mowa w art. 67j ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w postępowaniach,

o których mowa w art. 67i ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jest wydawane nie później niż w terminie

2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

8.

Postępowania przed komisjami, o których mowa w ust. 6 i 7, niezakończone do dnia 30

czerwca 2024 r., przejmuje do prowadzenia Rzecznik Praw Pacjenta.

9.

Do spraw, o których mowa w ust. 8, stosuje się odpowiednio przepisy art. 67a, art.

67b ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 67c, art. 67d, art. 67f, art. 69g i art. 67i-67o ustawy

zmienianej w art. 1. Skład orzekający jest wyznaczany przez Rzecznika Praw Pacjenta

spośród pracowników Biura Rzecznika Praw Pacjenta oraz członków Zespołu do spraw Świadczeń

z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych, o którym mowa w art. 67x ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 1, przy czym 2 członków składu orzekającego spełnia wymagania, o

których mowa w art. 67e ust. 3 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, a 2 członków składu

orzekającego spełnia wymagania, o których mowa w art. 67e ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 1.

Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez

podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym

w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Przy udzielaniu świadczeń

zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny kierują się zasadami etyki zawodowej określonymi

przez właściwe samorządy zawodów medycznych.

1.

Świadczenie kompensacyjne, o którym mowa w art. 67r ust. 1 ustawy zmienianej w art.

1, przyznaje się w odniesieniu do zdarzenia medycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1

pkt 11 ustawy zmienianej w art. 1 zaistniałego po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Wniosek o przyznanie świadczenia kompensacyjnego, o którym mowa w art. 67t ust. 1

ustawy zmienianej w art. 1, może również zostać wniesiony wtedy, gdy zdarzenie medyczne

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy zmienianej w art. 1 miało miejsce przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli wnioskodawca dowiedział się o zakażeniu

biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia albo

o śmierci pacjenta po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepisy ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Pacjent ma prawo do informacji o swoim stanie zdrowia.

2.

Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, lub jego przedstawiciel ustawowy

mają prawo do uzyskania od osoby wykonującej zawód medyczny przystępnej informacji

o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych

i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania,

wynikach leczenia oraz rokowaniu, w zakresie udzielanych przez tę osobę świadczeń

zdrowotnych oraz zgodnie z posiadanymi przez nią uprawnieniami.

3.

Pacjent lub jego ustawowy przedstawiciel mają prawo do wyrażenia zgody na udzielenie

informacji wymienionych w ust. 2 innym osobom.

4.

Pacjent ma prawo żądać, aby osoba wykonująca zawód medyczny nie udzielała mu informacji,

o której mowa w ust. 2.

5.

Po uzyskaniu informacji, o której mowa w ust. 2, pacjent ma prawo przedstawić osobie

wykonującej zawód medyczny swoje zdanie w tym zakresie.

6.

W przypadku określonym w art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1516, 1617, 1831 i 1972), pacjent ma prawo żądać, aby lekarz udzielił mu informacji, o której mowa w ust.

2, w pełnym zakresie.

7.

Pacjent małoletni, który nie ukończył 16 lat, ma prawo do uzyskania od osoby wykonującej

zawód medyczny informacji, o której mowa w ust. 2, w zakresie i formie potrzebnej

do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub terapeutycznego.

8.

Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, lub jego ustawowy przedstawiciel

mają prawo do uzyskania od pielęgniarki, położnej przystępnej informacji o jego pielęgnacji

i zabiegach pielęgniarskich.

W przypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, pacjent, jego przedstawiciel ustawowy lub opiekun faktyczny mają prawo do dostatecznie

wczesnej informacji o zamiarze odstąpienia przez lekarza od leczenia pacjenta i wskazania

przez tego lekarza możliwości uzyskania świadczenia zdrowotnego u innego lekarza lub

podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Pacjent ma prawo do informacji o prawach pacjenta określonych w niniejszej ustawie

oraz w przepisach odrębnych, uwzględniającej ograniczenia tych praw określone w tych

przepisach. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia tę informację w formie

pisemnej, poprzez umieszczenie jej w swoim lokalu, w miejscu ogólnodostępnym.

2.

Przepisu ust. 1 zdanie drugie nie stosuje się do wykonywanych wyłącznie w miejscu

wezwania indywidualnych praktyk lekarskich, indywidualnych specjalistycznych praktyk

lekarskich, indywidualnych praktyk pielęgniarek, położnych, indywidualnych specjalistycznych

praktyk pielęgniarek, położnych i indywidualnych praktyk fizjoterapeutycznych.

3.

W przypadku pacjenta niemogącego się poruszać informację, o której mowa w ust. 1,

udostępnia się w sposób umożliwiający zapoznanie się z nią w pomieszczeniu, w którym

pacjent przebywa.

1.

Pacjent ma prawo do informacji o rodzaju i zakresie świadczeń zdrowotnych udzielanych

przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, w tym o profilaktycznych programach

zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, realizowanych przez ten podmiot.

Przepisy art. 11 ust. 1 zdanie drugie i ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Pacjent będący osobą ze szczególnymi potrzebami, o której mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2240), ma prawo do otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 9-11, w zrozumiały

dla niego sposób, w szczególności z wykorzystaniem środków wspierających komunikowanie

się, o których mowa w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach

komunikowania się

(Dz. U. z 2023 r. poz. 20).

3.

Pacjentowi, któremu wszczepiono wyrób medyczny, podmiot wykonujący działalność leczniczą,

który wykonał implantację, jest obowiązany dostarczyć, wraz z kartą implantu, informacje,

o których mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia

5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia

(WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG

i 93/42/EWG

(Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm.)

Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy, lub opiekun faktyczny ma prawo zgłaszania

osobom wykonującym zawód medyczny, Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,

Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie

produktu leczniczego do obrotu działania niepożądanego produktu leczniczego zgodnie

z ustawą z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2301 oraz z 2023 r. poz. 605, 650, 1859 i 1938).

Pacjent ma prawo do zachowania w tajemnicy przez osoby wykonujące zawód medyczny,

w tym udzielające mu świadczeń zdrowotnych, informacji z nim związanych, a uzyskanych

w związku z wykonywaniem zawodu medycznego.

1.

W celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 13, osoby wykonujące zawód medyczny

są obowiązane zachować w tajemnicy informacje związane z pacjentem, w szczególności

ze stanem zdrowia pacjenta.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy

1)

tak stanowią przepisy odrębnych ustaw;

2)

zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta

lub innych osób;

3)

pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy;

4)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych innym osobom wykonującym zawód medyczny, uczestniczącym w udzielaniu

tych świadczeń.

2a.

(uchylony)

2b.

W sytuacjach, o których mowa w ust. 2, ujawnienie tajemnicy może nastąpić wyłącznie

w niezbędnym zakresie. W sytuacji, o której mowa w ust. 2 pkt 3, zakres ujawnienia

tajemnicy może określić pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy.

3

Osoby wykonujące zawód medyczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 2 pkt

1-3, są związane tajemnicą również po śmierci pacjenta, chyba że zgodę na ujawnienie

tajemnicy wyrazi osoba bliska. Osoba bliska wyrażająca zgodę na ujawnienie tajemnicy

może określić zakres jej ujawnienia, o którym mowa w ust. 2b.

4.

Zwolnienia z tajemnicy, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się, jeśli ujawnieniu

tajemnicy sprzeciwi się inna osoba bliska lub sprzeciwił się temu pacjent za życia,

z zastrzeżeniem ust. 6 i 7. Sprzeciw dołącza się do dokumentacji medycznej pacjenta.

5.

Przed wyrażeniem sprzeciwu, o którym mowa w ust. 4, pacjent ma prawo do uzyskania

informacji o skutkach złożenia sprzeciwu.

6.

W przypadku sporu między osobami bliskimi o ujawnienie tajemnicy lub o zakres jej

ujawnienia, zgodę na ujawnienie tajemnicy wyraża sąd, o którym mowa w art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, z późn. zm., w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby bliskiej lub osoby wykonującej zawód

medyczny. Osoba wykonująca zawód medyczny może wystąpić z wnioskiem do sądu także

w przypadku uzasadnionych wątpliwości, czy osoba występująca o ujawnienie tajemnicy

lub sprzeciwiająca się jej ujawnieniu jest osobą bliską. Sąd, wyrażając zgodę na ujawnienie

tajemnicy, może określić zakres jej ujawnienia, o którym mowa w ust. 2b.

7.

W przypadku gdy pacjent za życia sprzeciwił się ujawnieniu tajemnicy, o której mowa

w ust. 4, sąd, o którym mowa w art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby bliskiej, może wyrazić zgodę na ujawnienie

tajemnicy i określić zakres jej ujawnienia, jeżeli jest to niezbędne

1)

w celu dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia, z tytułu śmierci pacjenta;

2)

dla ochrony życia lub zdrowia osoby bliskiej.

8.

W przypadku wystąpienia do sądu z wnioskiem, o którym mowa w ust. 6 albo 7, sąd bada

1)

interes uczestników postępowania;

2)

rzeczywistą więź osoby bliskiej ze zmarłym pacjentem;

3)

wolę zmarłego pacjenta;

4)

okoliczności wyrażenia sprzeciwu.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do wyrażenia zgody na udzielenie świadczeń

zdrowotnych albo odmowy takiej zgody, jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią

inaczej.

Pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych

lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji w zakresie określonym w art. 9.

1.

Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie

badania lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych.

2.

Przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, całkowicie ubezwłasnowolnionego lub

niezdolnego do świadomego wyrażenia zgody, ma prawo do wyrażenia zgody, o której mowa

w ust. 1. W przypadku braku przedstawiciela ustawowego prawo to, w odniesieniu do

badania, może wykonać opiekun faktyczny.

3.

Pacjent małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent chory

psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem, ma

prawo do wyrażenia sprzeciwu co do udzielenia świadczenia zdrowotnego, pomimo zgody

przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. W takim przypadku wymagane jest

zezwolenie sądu opiekuńczego.

4.

Zgoda oraz sprzeciw, o których mowa w ust. 1-3, mogą być wyrażone ustnie albo przez

takie zachowanie się osób wymienionych w tych przepisach, które w sposób niebudzący

wątpliwości wskazuje na wolę poddania się czynnościom proponowanym przez osobę wykonującą

zawód medyczny albo brak takiej woli.

1.

W przypadku zabiegu operacyjnego albo zastosowania metody leczenia lub diagnostyki

stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta, zgodę, o której mowa w art. 17 ust.

1, wyraża się w formie pisemnej. Do wyrażania zgody oraz sprzeciwu stosuje się art.

17 ust. 2 i 3.

1a.

W przypadku wyrażenia zgody na zabieg operacyjny albo zastosowanie metody leczenia

lub diagnostyki stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta za pośrednictwem Internetowego

Konta Pacjenta, o którym mowa w art. 7a ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2465), lub przy użyciu podpisu osobistego, wymagana jest forma dokumentowa.

2.

Przed wyrażeniem zgody w sposób określony w ust. 1 i 1a pacjent ma prawo do uzyskania

informacji, o której mowa w art. 9 ust. 2.

3.

Przepisy art. 17 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Zasady przeprowadzenia badania lub udzielenia innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza,

ratownika medycznego, pielęgniarkę systemu oraz diagnostę laboratoryjnego mimo braku

zgody albo wobec zgłoszenia sprzeciwu, o których mowa w art. 17 i art. 18, określają

odpowiednio przepisy art. 33 i art. 34 ust. 6 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza

dentysty, art. 57 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie

ratowników medycznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2187), art. 12a ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2702 i 2705 oraz z 2023 r. poz. 185 i 1234) oraz art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 15 września 2022 r. o medycynie laboratoryjnej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2125).

1.

Pacjent ma prawo do poszanowania intymności i godności, w szczególności w czasie udzielania

mu świadczeń zdrowotnych.

2.

Prawo do poszanowania godności obejmuje także prawo do umierania w spokoju i godności.

1.

Pacjent ma prawo do leczenia bólu.

2.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych jest obowiązany podejmować działania polegające

na określeniu stopnia natężenia bólu, leczeniu bólu oraz monitorowaniu skuteczności

tego leczenia.

1.

Na życzenie pacjenta przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych może być obecna osoba bliska.

2.

Osoba wykonująca zawód medyczny udzielająca świadczeń zdrowotnych pacjentowi może

odmówić obecności osoby bliskiej przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w przypadku

istnienia prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na

bezpieczeństwo zdrowotne pacjenta. Odmowę odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

1.

W celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 20 ust. 1, osoba wykonująca zawód medyczny

ma obowiązek postępować w sposób zapewniający poszanowanie intymności i godności pacjenta.

2.

Osoby wykonujące zawód medyczny, inne niż udzielające świadczeń zdrowotnych, uczestniczą

przy udzielaniu tych świadczeń tylko wtedy, gdy jest to niezbędne ze względu na rodzaj

świadczenia lub wykonywanie czynności kontrolnych na podstawie przepisów o działalności

leczniczej. Uczestnictwo, a także obecność innych osób wymaga zgody pacjenta, a w

przypadku pacjenta małoletniego, całkowicie ubezwłasnowolnionego lub niezdolnego do

świadomego wyrażenia zgody, jego przedstawiciela ustawowego, i osoby wykonującej zawód

medyczny, udzielającej świadczenia zdrowotnego.

3.

Do osób, o których mowa w ust. 2 zdanie drugie, stosuje się odpowiednio art. 13 i

14.

1.

Pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia

oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.

2.

Dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie

oraz w przepisach odrębnych.

1.

W celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 23 ust. 1, podmiot udzielający świadczeń

zdrowotnych jest obowiązany prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną

w sposób określony w niniejszym rozdziale oraz w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, a także zapewnić ochronę danych zawartych w tej dokumentacji.

2.

Do przetwarzania danych zawartych w dokumentacji medycznej, o której mowa w art. 25

ust. 1, w celu ochrony zdrowia, udzielania oraz zarządzania udzielaniem świadczeń

zdrowotnych, utrzymania systemu teleinformatycznego, w którym przetwarzana jest dokumentacja

medyczna, i zapewnienia bezpieczeństwa tego systemu, są uprawnione

1)

osoby wykonujące zawód medyczny;

2)

inne osoby wykonujące czynności pomocnicze przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych,

a także czynności związane z utrzymaniem systemu teleinformatycznego, w którym przetwarzana

jest dokumentacja medyczna, i zapewnieniem bezpieczeństwa tego systemu, na podstawie

upoważnienia administratora danych.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 2, są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

związanych z pacjentem uzyskanych w związku z wykonywaniem zadań. Osoby te są związane

tajemnicą także po śmierci pacjenta.

4.

(uchylony)

5.

Jeżeli podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych zawarł umowę o powierzeniu przetwarzania

danych osobowych, o której mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia

27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych

osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy

95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

6.

Podmiot, któremu powierzono przetwarzanie danych osobowych w związku z realizacją

umowy o powierzeniu przetwarzania danych osobowych, o której mowa w art. 28 ust. 3

rozporządzenia 2016/679, jest obowiązany do zachowania w tajemnicy informacji związanych

z pacjentem uzyskanych w związku z realizacją tej umowy. Podmiot ten jest związany

tajemnicą także po śmierci pacjenta.

7.

W przypadku zaprzestania przetwarzania danych osobowych zawartych w dokumentacji medycznej

przez podmiot, któremu powierzono takie przetwarzanie, w szczególności w związku z

jego likwidacją, jest on zobowiązany do przekazania danych osobowych zawartych w dokumentacji

medycznej podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, który powierzył przetwarzanie danych

osobowych.

1.

Dokumentacja medyczna zawiera co najmniej

1)

oznaczenie pacjenta, pozwalające na ustalenie jego tożsamości

a)

nazwisko i imię (imiona),

b)

datę urodzenia,

c)

oznaczenie płci,

d)

adres miejsca zamieszkania,

e)

numer PESEL, jeżeli został nadany, w przypadku noworodka - numer PESEL matki, a w

przypadku osób, które nie mają nadanego numeru PESEL - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość,

f)

w przypadku gdy pacjentem jest osoba małoletnia, całkowicie ubezwłasnowolniona lub

niezdolna do świadomego wyrażenia zgody - nazwisko i imię (imiona) przedstawiciela

ustawowego oraz adres jego miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych ze wskazaniem komórki organizacyjnej,

w której udzielono świadczeń zdrowotnych;

3)

opis stanu zdrowia pacjenta lub udzielonych mu świadczeń zdrowotnych;

4)

datę sporządzenia.

2.

W dokumentacji medycznej zamieszcza się informację o wydaniu opinii albo orzeczenia,

o których mowa w art. 31 ust. 1.

2a.

Dokumentacja medyczna może zawierać informację o kwocie środków publicznych należnych

podmiotowi udzielającemu świadczeń opieki zdrowotnej za udzielenie tych świadczeń

pacjentowi, którego dokumentacja dotyczy.

3.

Przepisów o dokumentacji medycznej nie stosuje się do danych dotyczących treści zgłoszeń

alarmowych, w tym nagrań rozmów telefonicznych, o których mowa w art. 24b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

1.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi

lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta.

2.

Po śmierci pacjenta dokumentacja medyczna jest udostępniana osobie upoważnionej przez

pacjenta za życia lub osobie, która w chwili zgonu pacjenta była jego przedstawicielem

ustawowym. Dokumentacja medyczna jest udostępniana także osobie bliskiej, chyba że

udostępnieniu sprzeciwi się inna osoba bliska lub sprzeciwił się temu pacjent za życia,

z zastrzeżeniem ust. 2a i 2b.

2a.

W przypadku sporu między osobami bliskimi o udostępnienie dokumentacji medycznej,

zgodę na udostępnienie wyraża sąd, o którym mowa w art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby bliskiej lub osoby wykonującej zawód

medyczny. Osoba wykonująca zawód medyczny może wystąpić z wnioskiem do sądu także

w przypadku uzasadnionych wątpliwości, czy osoba występująca o udostępnienie dokumentacji

lub sprzeciwiająca się jej udostępnieniu jest osobą bliską.

2b.

W przypadku gdy pacjent za życia sprzeciwił się udostępnieniu dokumentacji medycznej,

o którym mowa w ust. 2, sąd, o którym mowa w art. 628 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby bliskiej, może wyrazić zgodę na udostępnienie

dokumentacji medycznej i określić zakres jej udostępnienia, jeżeli jest to niezbędne

1)

w celu dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia, z tytułu śmierci pacjenta;

2)

dla ochrony życia lub zdrowia osoby bliskiej.

2c.

W przypadku wystąpienia do sądu z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2a albo 2b, sąd

bada

1)

interes uczestników postępowania;

2)

rzeczywistą więź osoby bliskiej ze zmarłym pacjentem;

3)

wolę zmarłego pacjenta;

4)

okoliczności wyrażenia sprzeciwu.

3.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną również

1)

podmiotom udzielającym świadczeń zdrowotnych, jeżeli dokumentacja ta jest niezbędna

do zapewnienia ciągłości świadczeń zdrowotnych;

2)

organom władzy publicznej, w tym Rzecznikowi Praw Pacjenta, Narodowemu Funduszowi

Zdrowia, organom samorządu zawodów medycznych oraz konsultantom w ochronie zdrowia,

a także Rzecznikowi Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, w zakresie niezbędnym

do wykonywania przez te podmioty ich zadań, w szczególności nadzoru i kontroli;

2a)

podmiotom, o których mowa w art. 119 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli na zlecenie ministra właściwego

do spraw zdrowia;

2b)

upoważnionym przez podmiot, o którym mowa w art. 121 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, osobom wykonującym zawód medyczny, w zakresie niezbędnym do sprawowania nadzoru

nad podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą;

2c)

Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, w zakresie niezbędnym do wykonywania

przez nią zadań określonych w art. 31n ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 146);

2d)

Agencji Badań Medycznych w zakresie określonym ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2064);

3)

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, sądom, w tym sądom dyscyplinarnym, prokuraturom,

lekarzom sądowym i rzecznikom odpowiedzialności zawodowej, w związku z prowadzonym

postępowaniem;

4)

uprawnionym na mocy odrębnych ustaw organom i instytucjom, jeżeli badanie zostało

przeprowadzone na ich wniosek;

5)

organom rentowym oraz zespołom do spraw orzekania o niepełnosprawności, w związku

z prowadzonym przez nie postępowaniem;

6)

podmiotom prowadzącym rejestry usług medycznych, w zakresie niezbędnym do prowadzenia

rejestrów;

7)

zakładom ubezpieczeń, za zgodą pacjenta;

7a)

komisjom lekarskim podległym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wojskowym

komisjom lekarskim oraz komisjom lekarskim Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub

Agencji Wywiadu, podległym Szefom właściwych Agencji;

8

osobom wykonującym zawód medyczny, w związku z prowadzeniem przeglądu akredytacyjnego

podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o jakości w opiece zdrowotnej i bezpieczeństwie pacjenta

(Dz. U. poz. 1692) albo procedury uzyskiwania innych certyfikatów jakości, w zakresie niezbędnym do

ich przeprowadzenia;

9)

(uchylony)

10)

(uchylony)

11)

osobom wykonującym czynności kontrolne na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia, w zakresie niezbędnym do ich przeprowadzenia;

12)

członkom zespołów kontroli zakażeń szpitalnych, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1284, 909 i 1938), w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań.

3a.

Dokumentacja medyczna podmiotów leczniczych, o których mowa w art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, instytutów badawczych, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 498 oraz z 2023 r. poz. 1672), i innych podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych uczestniczących w przygotowaniu

osób do wykonywania zawodu medycznego i kształceniu osób wykonujących zawód medyczny

jest udostępniana tym osobom wyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji celów dydaktycznych.

3b.

Osoby, o których mowa w ust. 3a, są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

zawartych w dokumentacji medycznej, także po śmierci pacjenta.

4.

Dokumentacja medyczna może być udostępniona także szkole wyższej lub instytutowi badawczemu

do wykorzystania w celach naukowych, bez ujawniania nazwiska i innych danych umożliwiających

identyfikację osoby, której dokumentacja dotyczy.

5.

Elektroniczna dokumentacja medyczna, o której mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, jest udostępniana na zasadach określonych w przepisach tej ustawy, ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

1.

Dokumentacja medyczna jest udostępniana

1)

do wglądu, w tym także do baz danych w zakresie ochrony zdrowia, w miejscu udzielania

świadczeń zdrowotnych, z wyłączeniem medycznych czynności ratunkowych, albo w siedzibie

podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, z zapewnieniem pacjentowi lub innym

uprawnionym organom lub podmiotom możliwości sporządzenia notatek lub zdjęć;

2)

przez sporządzenie jej wyciągu, odpisu, kopii lub wydruku;

3)

przez wydanie oryginału za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu,

na żądanie organów władzy publicznej albo sądów powszechnych, a także w przypadku

gdy zwłoka w wydaniu dokumentacji mogłaby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia

pacjenta;

4)

za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej;

5)

na informatycznym nośniku danych.

2.

Zdjęcia rentgenowskie wykonane na kliszy, przechowywane przez podmiot udzielający

świadczeń zdrowotnych, są udostępniane za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem

zwrotu po wykorzystaniu.

3.

Dokumentacja medyczna prowadzona w postaci papierowej może być udostępniona przez

sporządzenie kopii w formie odwzorowania cyfrowego (skanu) i przekazanie w sposób

określony w ust. 1 pkt 4 i 5, na żądanie pacjenta lub innych uprawnionych organów

lub podmiotów, jeżeli przewiduje to regulamin organizacyjny podmiotu udzielającego

świadczeń zdrowotnych.

4.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych prowadzi wykaz zawierający następujące informacje

dotyczące udostępnianej dokumentacji medycznej

1)

imię (imiona) i nazwisko pacjenta, którego dotyczy dokumentacja medyczna;

2)

sposób udostępnienia dokumentacji medycznej;

3)

zakres udostępnionej dokumentacji medycznej;

4)

imię (imiona) i nazwisko osoby innej niż pacjent, której została udostępniona dokumentacja

medyczna, a w przypadkach, o których mowa w art. 26 ust. 3 i 4, także nazwę uprawnionego

organu lub podmiotu;

5)

imię (imiona) i nazwisko oraz podpis osoby, która udostępniła dokumentację medyczną;

6)

datę udostępnienia dokumentacji medycznej.

1.

Za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w art. 27 ust. 1 pkt 2

i 5 oraz w ust. 3 podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych może pobierać opłatę.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień organów rentowych określonych w art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1230, 1429, 1672 i 1941) i art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1251, 1429 i 1672).

2a.

Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie pobiera się w przypadku udostępnienia dokumentacji

medycznej

1)

pacjentowi albo jego przedstawicielowi ustawowemu po raz pierwszy w żądanym zakresie

i w sposób, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz ust. 3;

1a)

w związku z postępowaniem, o którym mowa w art. 17d ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, prowadzonym przez Rzecznika Praw Pacjenta;

1b)

w związku z postępowaniem, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o badaniach klinicznych produktów leczniczych

stosowanych u ludzi

(Dz. U. poz. 605), prowadzonym przez Rzecznika Praw Pacjenta;

2)

(uchylony)

3

w związku z postępowaniem w sprawie świadczenia kompensacyjnego, o którym mowa w art.

67v.

2b.

Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie pobiera się w przypadku udostępnienia dokumentacji

medycznej Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji oraz Agencji Badań Medycznych.

3.

Opłatę za udostępnienie dokumentacji medycznej w przypadkach, o których mowa w ust.

1, ustala podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych.

4.

Maksymalna wysokość opłaty za

1)

jedną stronę wyciągu albo odpisu dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,002,

2)

jedną stronę kopii albo wydruku dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,00007,

3)

udostępnienie dokumentacji medycznej na informatycznym nośniku danych - nie może przekraczać

0,0004

- przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło

ogłoszenie.

5.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, uwzględnia podatek od towarów i usług, jeżeli

na podstawie odrębnych przepisów usługa jest opodatkowana tym podatkiem.

1.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przechowuje dokumentację medyczną przez

okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu,

z wyjątkiem

1)

dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub

zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym nastąpił zgon;

1a)

dokumentacji medycznej zawierającej dane niezbędne do monitorowania losów krwi i jej

składników, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym dokonano ostatniego wpisu;

2)

zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją medyczną pacjenta, które są

przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wykonano

zdjęcie;

3)

skierowań na badania lub zleceń lekarza, które są przechowywane przez okres

a)

5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym udzielono świadczenia zdrowotnego

będącego przedmiotem skierowania lub zlecenia lekarza,

b)

2 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wystawiono skierowanie - w przypadku

gdy świadczenie zdrowotne nie zostało udzielone z powodu niezgłoszenia się pacjenta

w ustalonym terminie, chyba że pacjent odebrał skierowanie;

4)

dokumentacji medycznej dotyczącej dzieci do ukończenia 2. roku życia, która jest przechowywana

przez okres 22 lat.

2.

Po upływie okresów wymienionych w ust. 1 podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych

niszczy dokumentację medyczną w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego

dotyczyła. Dokumentacja medyczna przeznaczona do zniszczenia może być wydana pacjentowi,

jego przedstawicielowi ustawowemu lub osobie upoważnionej przez pacjenta.

3.

Po upływie okresów, o których mowa w ust. 1, do postępowania z dokumentacją medyczną

będącą materiałem archiwalnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 164), stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 5 ust. 2 i 2b tej ustawy.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady Fizjoterapeutów oraz Krajowej

Rady Diagnostów Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i zakres

dokumentacji medycznej, sposób jej przetwarzania oraz wzory określonych rodzajów dokumentacji

medycznej, w szczególności wzór książeczki zdrowia dziecka, uwzględniając rodzaje

podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, a także konieczność zapewnienia realizacji

prawa dostępu do dokumentacji medycznej, rzetelnego jej prowadzenia, ochrony danych

i informacji dotyczących stanu zdrowia pacjenta oraz jednolitych wzorów dokumentacji

medycznej mającej istotne znaczenie dla szybkiego i skutecznego udzielania świadczeń

zdrowotnych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady Fizjoterapeutów

i Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Rady Lekarskiej Wojskowej

Izby Lekarskiej, każdy w zakresie swojego działania, określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje i zakres dokumentacji medycznej, sposób jej przetwarzania oraz wzory określonych

rodzajów dokumentacji medycznej, w szczególności wzór książeczki zdrowia dziecka,

uwzględniając konieczność zapewnienia realizacji prawa dostępu do dokumentacji medycznej,

rzetelnego jej prowadzenia, ochrony danych i informacji dotyczących stanu zdrowia

pacjenta oraz jednolitych wzorów dokumentacji medycznej mającej istotne znaczenie

dla szybkiego i skutecznego udzielania świadczeń zdrowotnych.

1.

W przypadku zaprzestania wykonywania działalności leczniczej podmiot udzielający świadczeń

zdrowotnych przekazuje dokumentację medyczną podmiotom, o których mowa w ust. 2-4

i 7, w sposób zapewniający zabezpieczenie przed jej zniszczeniem, uszkodzeniem lub

utratą oraz dostępem osób nieuprawnionych.

2.

Dokumentację medyczną podmiotu zaprzestającego wykonywania działalności leczniczej

przejmuje podmiot, który przejął jego zadania.

3.

W przypadku braku podmiotu, o którym mowa w ust. 2, za przechowywanie i udostępnianie

dokumentacji medycznej po zaprzestaniu udzielania świadczeń zdrowotnych odpowiada

1)

podmiot tworzący albo sprawujący nadzór - w przypadku podmiotu leczniczego niebędącego

przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej albo instytutu badawczego, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych;

2)

podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, z którym podmiot zaprzestający wykonywania

działalności leczniczej zawarł umowę o przechowywanie dokumentacji medycznej - w przypadku

podmiotu leczniczego innego niż określony w pkt 1 oraz praktyki zawodowej w rozumieniu

art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

3)

właściwa okręgowa izba lekarska albo okręgowa izba pielęgniarek i położnych albo Krajowa

Izba Fizjoterapeutów albo Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych - w przypadku śmierci

odpowiednio lekarza albo pielęgniarki lub położnej albo fizjoterapeuty albo diagnosty

laboratoryjnego wykonujących zawód w formie praktyki zawodowej w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

4.

W przypadkach, o których mowa w art. 108 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, organ prowadzący rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą wzywa podmiot

udzielający świadczeń zdrowotnych podlegający wykreśleniu do wskazania, w wyznaczonym

terminie, nazwy (firmy) i adresu podmiotu, z którym zawarł umowę o przechowywanie

dokumentacji medycznej.

5.

W razie bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 4, organ prowadzący rejestr

podmiotów wykonujących działalność leczniczą określa sposób postępowania z dokumentacją

medyczną, na koszt podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych podlegającego wykreśleniu.

6.

Do należności z tytułu kosztów, o których mowa w ust. 5, stosuje się przepisy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

7.

W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za przechowywanie

dokumentacji medycznej po zaprzestaniu wykonywania działalności leczniczej, za przechowywanie

dokumentacji medycznej odpowiada wojewoda.

8.

Przepisów ust. 2-7 nie stosuje się do dokumentacji medycznej, o której mowa w ust.

9.

9.

Dokumentacja medyczna, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 13a ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, po zaprzestaniu wykonywania działalności leczniczej jest przechowywana i udostępniana

przez jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwą w zakresie

systemów informacyjnych ochrony zdrowia, w Systemie Informacji Medycznej, o którym

mowa w art. 10 tej ustawy.

10.

(uchylony)

11.

Osoby, które w związku z realizacją umowy o powierzeniu przetwarzania danych osobowych,

o której mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, uzyskały dostęp do informacji

związanych z pacjentem, są obowiązane do zachowania ich w tajemnicy, także po śmierci

pacjenta.

12.

W przypadku zaprzestania przetwarzania danych osobowych zawartych w dokumentacji medycznej

przez podmiot, któremu powierzono takie przetwarzanie, w szczególności w związku z

jego likwidacją, jest on obowiązany do przekazania danych osobowych zawartych w dokumentacji

medycznej podmiotowi, o którym mowa w ust. 3 i 7, który powierzył przetwarzanie tych

danych.

13.

Przepisy art. 13, art. 14, art. 23, art. 24 i art. 26-29 oraz przepisy wydane na podstawie

art. 30 stosuje się odpowiednio do podmiotów, które przechowują i udostępniają dokumentację

medyczną po zaprzestaniu wykonywania działalności leczniczej przez podmiot udzielający

świadczeń zdrowotnych.

1.

Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia

określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające

z przepisów prawa.

2.

Sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta,

za pośrednictwem Rzecznika Praw Pacjenta, w terminie 30 dni od dnia wydania opinii

albo orzeczenia przez lekarza orzekającego o stanie zdrowia pacjenta.

3.

Sprzeciw wymaga uzasadnienia, w tym wskazania przepisu prawa, z którego wynikają prawa

lub obowiązki, o których mowa w ust. 1.

4.

W przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 3 sprzeciw jest zwracany osobie,

która go wniosła.

5.

Komisja Lekarska na podstawie dokumentacji medycznej oraz, w miarę potrzeby, po przeprowadzeniu

badania pacjenta, wydaje orzeczenie niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni

od dnia wniesienia sprzeciwu.

6.

Komisja Lekarska wydaje orzeczenie bezwzględną większością głosów w obecności pełnego

składu tej komisji.

7.

Od rozstrzygnięcia Komisji Lekarskiej nie przysługuje odwołanie.

8.

Do postępowania przed Komisją Lekarską nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

9.

Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się w przypadku postępowania odwoławczego w odniesieniu

do opinii i orzeczeń, uregulowanego w odrębnych przepisach.

1.

W skład Komisji Lekarskiej wchodzi trzech lekarzy powołanych przez Rzecznika Praw

Pacjenta z listy, o której mowa w ust. 2, w tym dwóch tej samej specjalności, co lekarz,

który wydał opinię albo orzeczenie, o których mowa w art. 31 ust. 1.

2.

Konsultanci krajowi, w porozumieniu z właściwymi konsultantami wojewódzkimi, opracowują

raz w roku w terminie do dnia 30 marca, listę lekarzy w danej dziedzinie medycyny,

którzy mogą być członkami Komisji Lekarskiej. Lista zawiera imiona i nazwiska lekarzy,

ich numery telefonów i adresy korespondencyjne oraz adresy poczty elektronicznej,

jeżeli je posiadają.

2a.

Wpisanie lekarza na listę, o której mowa w ust. 2, wymaga uzyskania jego uprzedniej

pisemnej zgody.

2b

Lekarz może odmówić udziału w Komisji Lekarskiej z ważnych powodów. Uporczywe uchylanie

się od udziału w Komisji Lekarskiej powoduje skreślenie z listy, o której mowa w ust.

2.

3.

Z tytułu uczestnictwa w Komisji Lekarskiej lekarzowi przysługuje wynagrodzenie, które

ustala Rzecznik Praw Pacjenta.

3a.

Członkom Komisji Lekarskiej przysługuje zwolnienie od pracy w dniu jej posiedzenia,

bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

4.

Koszty działania Komisji Lekarskiej są finansowane z budżetu państwa, z części będącej

w dyspozycji Rzecznika Praw Pacjenta.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób działania Komisji Lekarskiej uwzględniając

efektywność realizacji praw pacjenta.

1.

Pacjent podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne

i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej

ma prawo do kontaktu osobistego, telefonicznego lub korespondencyjnego z innymi osobami.

2.

Pacjent ma prawo do odmowy kontaktu z osobami wymienionymi w ust. 1.

1.

Pacjent ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej.

2.

Przez dodatkową opiekę pielęgnacyjną, o której mowa w ust. 1, rozumie się opiekę,

która nie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w tym także opiekę sprawowaną

nad pacjentem małoletnim albo posiadającym orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności

oraz nad pacjentką w warunkach ciąży, porodu i połogu.

3.

Przez dodatkową opiekę pielęgnacyjną sprawowaną nad pacjentem małoletnim lub posiadającym

orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, w podmiocie leczniczym, o którym

mowa w art. 33 ust. 1, rozumie się również prawo do pobytu wraz z nim przedstawiciela

ustawowego albo opiekuna faktycznego.

1.

Pacjent ponosi koszty realizacji praw, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust.

1, jeżeli realizacja tych praw skutkuje kosztami poniesionymi przez podmiot leczniczy

wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej.

2.

Wysokość opłaty rekompensującej koszty, o których mowa w ust. 1, ustala kierownik

podmiotu, uwzględniając rzeczywiste koszty realizacji praw, o których mowa w art.

33 ust. 1 i art. 34 ust. 1.

3.

Informacja o wysokości opłaty, o której mowa w ust. 2, oraz sposobie jej ustalenia,

a także o uprawnieniach wynikających z ust. 4, jest jawna i udostępniana w lokalu

zakładu leczniczego podmiotu, o którym mowa w ust. 1.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku dodatkowej opieki pielęgnacyjnej, o której

mowa w art. 34 ust. 3.

Pacjent przebywający w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej ma prawo do opieki duszpasterskiej.

W sytuacji pogorszenia się stanu zdrowia lub zagrożenia życia podmiot, o którym mowa

w art. 33 ust. 1, jest obowiązany umożliwić pacjentowi kontakt z duchownym jego wyznania.

Podmiot leczniczy ponosi koszty realizacji praw pacjenta, o których mowa w art. 36

i 37, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Pacjent przebywający w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej ma prawo do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie. Koszty realizacji

tego prawa ponosi ten podmiot, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres spisu przedmiotów oddawanych do depozytu,

2)

sposób zabezpieczenia przedmiotów oddanych do depozytu,

3)

sposób i warunki prowadzenia i przechowywania księgi depozytów

- uwzględniając zapewnienie właściwej realizacji prawa pacjenta, o którym mowa w art.

39.

1.

Kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych może utworzyć stanowisko pełnomocnika

do spraw praw pacjenta.

2.

Do zadań pełnomocnika do spraw praw pacjenta należy wspieranie podmiotu udzielającego

świadczeń zdrowotnych w realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 2, przez podejmowanie

działań na rzecz poprawy stopnia przestrzegania praw pacjenta w tym podmiocie, w tym

przez

1)

udział w rozpatrywaniu skarg pacjentów;

2)

analizę stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących realizacji praw pacjenta oraz proponowanie

kierownikowi podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych działań naprawczych;

3)

prowadzenie szkoleń z zakresu praw pacjenta dla osób zatrudnionych w podmiocie udzielającym

świadczeń zdrowotnych.

3.

Pełnomocnikiem do spraw praw pacjenta może być osoba, której wiedza i doświadczenie

dają rękojmię właściwej realizacji zadań przewidzianych dla tej funkcji.

4.

Funkcja pełnomocnika do spraw praw pacjenta może być łączona z zatrudnieniem na innym

stanowisku w podmiocie udzielającym świadczeń zdrowotnych, o którym mowa w ust. 1,

jeżeli nie powoduje to obaw co do zachowania bezstronności przez tego pełnomocnika.

5.

W zakresie zadań, o których mowa w ust. 2, pełnomocnik do spraw praw pacjenta podlega

bezpośrednio kierownikowi podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych.

6.

Rzecznik Praw Pacjenta współpracuje z pełnomocnikami do spraw praw pacjenta, w szczególności

udziela im wyjaśnień dotyczących realizacji praw pacjenta oraz prowadzi dla nich szkolenia

w tym zakresie.

W celu ochrony praw pacjenta określonych w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych

ustanawia się Rzecznika Praw Pacjenta, zwanego dalej „Rzecznikiem”.

1.

Rzecznik jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony

praw pacjentów określonych w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych.

2.

Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad działalnością Rzecznika.

3.

Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Rzecznika Praw Pacjenta, zwanego

dalej „biurem”.

1.

Rzecznikiem może zostać osoba spełniająca łącznie następujące kryteria

1)

posiada co najmniej wykształcenie wyższe i tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

2)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie;

3)

stan jej zdrowia pozwala na prawidłowe sprawowanie funkcji Rzecznika;

4)

posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego sprawowania funkcji Rzecznika.

2.

Rzecznik nie może

1)

zajmować innego stanowiska, z wyjątkiem stanowiska profesora szkoły wyższej, ani wykonywać

innych zajęć zawodowych;

2)

należeć do partii politycznej;

3)

prowadzić działalności publicznej niedającej się pogodzić z obowiązkami i godnością

jego urzędu.

1.

Rzecznik jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów spośród osób wyłonionych w drodze

otwartego i konkurencyjnego naboru.

2.

Informację o naborze na stanowisko Rzecznika ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia

w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie biura oraz w Biuletynie Informacji Publicznej,

o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 902) i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie

powinno zawierać

1)

nazwę i adres biura;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem pracy, wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4.

Nabór na stanowisko Rzecznika przeprowadza zespół powołany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają

rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

5.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 4, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

6.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 5, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

7.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż trzech kandydatów, których przedstawia

Prezesowi Rady Ministrów.

8.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres biura;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż trzech najlepszych kandydatów uszeregowanych

według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

9.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie poprzez umieszczenie informacji w Biuletynach

Informacji Publicznej, o których mowa w ust. 2. Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres biura;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona i nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu

przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

10.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

Rzecznik jest odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów. Rzecznik pełni obowiązki do

dnia powołania następcy.

1.

Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy nie więcej niż dwóch zastępców.

2.

Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje zastępców Rzecznika na wniosek Rzecznika.

3.

Zastępcą Rzecznika może być osoba spełniająca łącznie następujące kryteria

1)

posiada co najmniej wykształcenie wyższe;

2)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie;

3)

stan jej zdrowia pozwala na prawidłowe sprawowanie funkcji zastępcy Rzecznika;

4)

posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego sprawowania funkcji zastępcy

Rzecznika.

4.

Jeden z zastępców Rzecznika jest obowiązany posiadać co najmniej wykształcenie wyższe

w dziedzinie nauk medycznych i tytuł zawodowy magistra lub równorzędny.

5.

Zastępca Rzecznika nie może

1)

zajmować innego stanowiska, z wyjątkiem stanowiska profesora szkoły wyższej, ani wykonywać

innych zajęć zawodowych;

2)

należeć do partii politycznej;

3)

prowadzić działalności publicznej niedającej się pogodzić z obowiązkami i godnością

jego urzędu.

1.

Do zakresu działania Rzecznika należy

1)

prowadzenie postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów;

1a

wykonywanie zadań związanych z prowadzeniem postępowań w sprawie świadczenia kompensacyjnego

oraz obsługą Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych, o których mowa w rozdziale

13b;

2)

prowadzenie postępowań w trybie art. 50-53;

2a)

wykonywanie zadań określonych w przepisach art. 41 ust. 2, 5 i 6, art. 42 ust. 5, art. 43, art. 45 ust. 3, art. 46 ust. 6, art.

47 ust. 4 i 5, art. 48 ust. 1, art. 49 ust. 4, 8 i 13, art. 50, art. 51 ust. 1-3,

art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 4, art. 54 ust. 2, art. 56 ust. 2 i art. 57 ustawy z

dnia 9 marca 2023 r. o badaniach klinicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi;

3)

w sprawach cywilnych wykonywanie zadań określonych w art. 55;

3a)

ochrona praw pacjentów korzystających ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez szpital

psychiatryczny, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2123 oraz z 2023 r. poz. 1972);

3b

zbieranie informacji o zdarzeniach niepożądanych oraz opracowywanie na ich podstawie

rekomendacji, analiz i raportów w zakresie bezpieczeństwa pacjenta;

4)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ministrów projektów aktów prawnych dotyczących

ochrony praw pacjenta;

5)

występowanie do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywy ustawodawczej

bądź o wydanie lub zmianę aktów prawnych w zakresie ochrony praw pacjenta;

6)

opracowywanie i wydawanie publikacji oraz programów edukacyjnych popularyzujących

wiedzę o ochronie praw pacjenta;

7)

współpraca z organami władzy publicznej w celu zapewnienia pacjentom przestrzegania

ich praw, w szczególności z ministrem właściwym do spraw zdrowia;

7a

inicjowanie przedsięwzięć w dziedzinie bezpieczeństwa pacjenta, w szczególności w

zakresie promocji i działań edukacyjnych, opracowywania dobrych praktyk oraz prowadzenia

szkoleń w tym obszarze;

8)

przedstawianie właściwym organom władzy publicznej, organizacjom i instytucjom oraz

samorządom zawodów medycznych ocen i wniosków zmierzających do zapewnienia skutecznej

ochrony praw pacjenta;

9)

współpraca z organizacjami pozarządowymi, społecznymi i zawodowymi, do których celów

statutowych należy ochrona praw pacjenta;

9a)

współpraca w zakresie przestrzegania praw pacjenta z podmiotami udzielającymi świadczeń

zdrowotnych;

9b

współpraca z pełnomocnikami do spraw praw pacjenta w zakresie poprawy stopnia przestrzegania

praw pacjenta;

9c

prowadzenie szkoleń dla pełnomocników do spraw praw pacjenta;

10)

analiza skarg pacjentów w celu określenia zagrożeń i obszarów w systemie ochrony zdrowia

wymagających naprawy;

10a)

wykonywanie zadań określonych w przepisach art. 17b ust. 2, 7 i 8, art. 17c ust. 5, art. 17d-17g i art. 17i ustawy z dnia 5 grudnia

2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;

10b)

prowadzenie wykazu stowarzyszeń posiadających wpis do Krajowego Rejestru Sądowego

zgodnie z ustawą z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2261) oraz fundacji, o których mowa w ustawie z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach

(Dz. U. z 2023 r. poz. 166), do których celów statutowych należy ochrona praw pacjenta, zwanego dalej „wykazem

organizacji pacjentów”;

11)

wykonywanie innych zadań określonych w przepisach prawa lub zleconych przez Prezesa

Rady Ministrów.

1a.

Zadanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, Rzecznik realizuje w szczególności przy pomocy

Rzeczników Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, których zadania i zakres działania

określa ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego.

2.

Organy i instytucje, do których Rzecznik zwrócił się z wnioskami określonymi w ust.

1 pkt 5 i 8, są obowiązane ustosunkować się do tych wniosków w terminie 30 dni od

dnia ich otrzymania.

1.

Rzecznik może przetwarzać wszelkie informacje, w tym dane osobowe niezbędne do realizacji

swoich ustawowych zadań.

2

Rzecznik przetwarza dane osobowe, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679,

wyłącznie w celu ochrony praw pacjentów przy realizacji zadań, o których mowa w art.

47 ust. 1 pkt 1-3b i 7-10a.

3.

Administratorem danych, o których mowa w ust. 1 i 2, jest Rzecznik.

4.

Dane osobowe podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu z

prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na

1)

dopuszczeniu przez administratora danych do przetwarzania danych osobowych wyłącznie

osób pisemnie do tego upoważnionych;

2)

pisemnym zobowiązaniu się osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do

zachowania ich w tajemnicy;

3)

regularnym testowaniu i doskonaleniu stosowanych środków technicznych i organizacyjnych.

Rzecznik może zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka

o podjęcie działań z zakresu ich kompetencji.

Rzecznik i zastępcy Rzecznika nie mogą prowadzić działalności niedającej się pogodzić

ze sprawowanym urzędem.

1.

Rzecznik wszczyna postępowanie wyjaśniające, jeżeli poweźmie wiadomość co najmniej

uprawdopodabniającą naruszenie praw pacjenta, obejmującą w szczególności

1)

oznaczenie wnioskodawcy;

2)

oznaczenie pacjenta, którego praw sprawa dotyczy;

3)

zwięzły opis stanu faktycznego.

2.

Wniosek kierowany do Rzecznika jest wolny od opłat.

3.

Rzecznik może wszcząć postępowanie wyjaśniające z własnej inicjatywy, biorąc pod uwagę

w szczególności uzyskane informacje co najmniej uprawdopodabniające naruszenie praw

pacjenta.

Rzecznik po zapoznaniu się ze skierowanym do niego wnioskiem może

1)

podjąć sprawę,

2)

poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu lub pacjentowi środków prawnych,

3)

przekazać sprawę według właściwości,

4)

nie podjąć sprawy

- zawiadamiając o tym wnioskodawcę i pacjenta, którego sprawa dotyczy.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 51 pkt 1, Rzecznik może

1)

samodzielnie prowadzić postępowanie wyjaśniające;

2)

zwrócić się o zbadanie sprawy lub jej części do właściwych organów, w szczególności

organów nadzoru, prokuratury, kontroli państwowej, zawodowej lub społecznej, zgodnie

z ich kompetencjami.

2.

Prowadząc postępowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Rzecznik ma prawo

1)

zbadać, nawet bez uprzedzenia, każdą sprawę na miejscu;

1a)

żądać złożenia wyjaśnień oraz zapewnienia dostępu do dokumentów, przez podmioty udzielające

świadczeń zdrowotnych;

2)

żądać złożenia wyjaśnień, przedstawienia akt każdej sprawy prowadzonej przez naczelne

i centralne organy administracji państwowej, organy administracji rządowej, organy

organizacji pozarządowych, społecznych i zawodowych, oraz organy jednostek organizacyjnych

posiadających osobowość prawną, a także organy jednostek samorządu terytorialnego

i samorządowych jednostek organizacyjnych oraz samorządów zawodów medycznych;

3)

żądać przedłożenia informacji o stanie sprawy prowadzonej przez sądy, a także prokuraturę

i inne organy ścigania oraz żądać do wglądu w biurze akt sądowych i prokuratorskich

oraz akt innych organów ścigania, po zakończeniu postępowania i zapadnięciu rozstrzygnięcia;

4)

zlecać sporządzanie ekspertyz i opinii.

3.

Rzecznik odmawia ujawnienia nazwiska i innych danych osobowych pacjenta, w tym także

wobec organów władzy publicznej, jeżeli uzna to za niezbędne dla ochrony praw tego

pacjenta, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

1.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik może

1)

wyjaśnić wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, że nie stwierdził naruszenia

praw pacjenta;

2)

skierować wystąpienie do podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, organu, organizacji

lub instytucji, w których działalności stwierdził naruszenie praw pacjenta; wystąpienie

takie nie może naruszać niezawisłości sędziowskiej;

3)

zwrócić się do organu nadrzędnego nad jednostką, o której mowa w pkt 2, z wnioskiem

o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Rzecznik informuje o niestwierdzeniu naruszenia

praw pacjenta także podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, którego zarzut naruszenia

tych praw dotyczył.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wnioskodawcy przysługuje wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy. Art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

3a.

W przypadku utrzymania w mocy rozstrzygnięcia Rzecznika wydanego po rozpatrzeniu wniosku,

o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

4.

W wystąpieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Rzecznik formułuje opinie lub wnioski

co do sposobu załatwiania sprawy, a także może żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego

lub zastosowania sankcji służbowych.

5.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, organ, organizacja lub instytucja, do których

zostało skierowane wystąpienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, są obowiązane niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 30 dni, poinformować Rzecznika o podjętych działaniach

lub zajętym stanowisku. W przypadku gdy Rzecznik nie podziela tego stanowiska, może

zwrócić się do właściwego organu nadrzędnego z wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych

w przepisach prawa.

W zakresie nieuregulowanym w art. 49-53 do postępowania prowadzonego przez Rzecznika

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W sprawach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta, określonych w niniejszej

ustawie oraz w przepisach odrębnych, Rzecznik może z urzędu lub na wniosek strony

1)

żądać wszczęcia postępowania,

2)

brać udział w toczącym się postępowaniu

- na prawach przysługujących prokuratorowi.

1.

Rzecznik prowadzi wykaz organizacji pacjentów.

2.

Wykaz organizacji pacjentów zawiera

1)

nazwę organizacji pacjentów;

2)

teren działania i siedzibę organizacji pacjentów;

3)

cele i główne obszary działalności organizacji pacjentów, w szczególności problemy

zdrowotne, których działalność ta dotyczy;

4)

organ uprawniony do reprezentowania organizacji pacjentów oraz imiona i nazwiska osób

wchodzących w jego skład;

5)

sposób reprezentowania organizacji pacjentów;

6)

informację, czy organizacja pacjentów należy do związku stowarzyszeń (federacji),

a jeżeli tak, to do którego;

7)

numer Krajowego Rejestru Sądowego, pod którym jest ujawniona organizacja pacjentów.

3.

Wykaz organizacji pacjentów jest prowadzony w formie elektronicznej.

4.

Rzecznik dokonuje wpisu organizacji pacjentów do wykazu organizacji pacjentów na jej

wniosek. Wpis nie podlega opłacie.

5.

Do wniosku o wpis do wykazu organizacji pacjentów organizacja pacjentów dołącza kopię

statutu stowarzyszenia lub fundacji.

6.

Rzecznik udostępnia na stronie internetowej urzędu go obsługującego wzór wniosku o

wpis do wykazu organizacji pacjentów.

7.

Rzecznik dokonuje zmiany danych zawartych w wykazie organizacji pacjentów na podstawie

informacji przekazanych przez organizację pacjentów. Organizacja pacjentów zawiadamia

niezwłocznie Rzecznika o zmianie danych zawartych w wykazie organizacji pacjentów,

w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zaistnienia zmiany. W przypadku niedopełnienia

przez organizację pacjentów tego obowiązku Rzecznik może wykreślić organizację pacjentów

z wykazu organizacji pacjentów.

8.

Organizacja pacjentów może złożyć wniosek o wykreślenie jej z wykazu organizacji pacjentów.

Rzecznik dokonuje wykreślenia organizacji pacjentów z wykazu organizacji pacjentów

niezwłocznie, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku.

9.

Organizacja pacjentów wykreślona z wykazu organizacji pacjentów może złożyć ponowny

wniosek o wpis do wykazu organizacji pacjentów.

10.

Wykaz organizacji pacjentów jest jawny. Wykaz organizacji pacjentów jest udostępniany

w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej urzędu obsługującego Rzecznika.

Rzecznicy Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego są pracownikami biura i wykonują swoje zadania przy pomocy tego biura.

Organizację biura i jego szczegółowy sposób działania określa statut nadany, w drodze

zarządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.

1.

Rzecznik przedstawia corocznie Radzie Ministrów, nie później niż do dnia 31 lipca

roku następnego, sprawozdanie dotyczące przestrzegania praw pacjenta na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej, nie później niż do dnia

31 sierpnia roku następnego, sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, wraz ze swoim stanowiskiem

w sprawie tego sprawozdania.

1.

Przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie się

1)

bezprawne zorganizowane działania lub zaniechania podmiotów udzielających świadczeń

zdrowotnych,

2)

stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu zorganizowanie wbrew przepisom o rozwiązywaniu

sporów zbiorowych akcji protestacyjnej lub strajku przez organizatora strajku

- mające na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenie tych praw, w szczególności

podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Nie jest zbiorowym prawem pacjentów

suma praw indywidualnych.

2.

Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

3.

Ochrona zbiorowych praw pacjentów przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony wynikającej

z innych ustaw, w szczególności z przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji,

przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisów o przeciwdziałaniu nieuczciwym

praktykom rynkowym.

Stroną postępowania jest każdy, kto wnosi o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej

zbiorowe prawa pacjentów lub wobec którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie

stosowania takiej praktyki. Do wnoszącego o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej

zbiorowe prawa pacjentów stosuje się przepisy art. 50 ust. 1 i 2.

1.

W postępowaniu w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów

Rzecznik ma prawo żądać przedstawienia dokumentów oraz wszelkich informacji dotyczących

okoliczności stosowania praktyk, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż

mają charakter praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, w terminie nie dłuższym

niż 30 dni od dnia otrzymania żądania.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

wskazanie zakresu informacji;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

wskazanie terminu udzielenia informacji;

4)

pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenie informacji nieprawdziwych

lub wprowadzających w błąd.

3.

Każdy ma prawo składania na piśmie - z własnej inicjatywy lub na prośbę Rzecznika

- wyjaśnień odnoszących się do istotnych okoliczności sprawy dotyczącej naruszenia

praw pacjentów.

Rzecznik wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie stosowania praktyk

naruszających zbiorowe prawa pacjentów i zawiadamia o tym strony.

1.

Rzecznik odmawia, w drodze decyzji, wszczęcia postępowania, jeżeli działanie lub zaniechanie

w sposób oczywisty nie spełnia przesłanek określonych w art. 59 ust. 1 lub jeżeli

wnoszący o wydanie decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów

nie uprawdopodobnił pozbawienia pacjentów ich praw lub ograniczenia tych praw.

2.

Rzecznik może odmówić, w drodze decyzji, wszczęcia postępowania, jeżeli uzna to za

uzasadnione.

1.

W przypadku wydania przez Rzecznika decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe

prawa pacjentów nakazuje on jej zaniechanie lub wskazuje działania niezbędne do usunięcia

skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów, wyznaczając terminy podjęcia tych działań.

Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Rzecznik może nałożyć na podmiot udzielający świadczeń

zdrowotnych albo organizatora strajku obowiązek składania w wyznaczonym terminie informacji

o stopniu realizacji działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe

prawa pacjentów lub usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów.

3.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli podmiot udzielający świadczeń

zdrowotnych albo organizator strajku zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa

w art. 59 ust. 1.

4.

W przypadku określonym w ust. 3 Rzecznik wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą

zbiorowe prawa pacjentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania.

5.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 3, spoczywa na podmiocie udzielającym

świadczeń zdrowotnych albo organizatorze strajku.

Decyzje Rzecznika są ostateczne. W zakresie nieuregulowanym w przepisach niniejszego

rozdziału i rozdziału 14 do postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających

zbiorowe prawa pacjentów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Na decyzję Rzecznika przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

2.

Sąd administracyjny rozpatruje skargę niezwłocznie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 26 ust. 1-3 i 5, art. 28-41, art. 44-53, art. 55, art. 56 i art. 66, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

2)

art. 22 ust. 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.;

3)

art. 26 ust. 4 i 6 oraz art. 27, które wchodzą w życie po upływie 24 miesięcy od dnia

ogłoszenia.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe

prawa pacjentów, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął

rok.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do zdarzeń medycznych zaistniałych w trakcie

udzielania lub w efekcie udzielenia bądź zaniechania udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych w szpitalu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

1.

W przypadku zaistnienia zdarzenia medycznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 11

lit. a oraz b, pacjentowi przysługuje świadczenie kompensacyjne.

2.

W przypadku zaistnienia zdarzenia medycznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 11

lit. c, świadczenie kompensacyjne przysługuje krewnemu pierwszego stopnia, niepozostającemu

w separacji małżonkowi, osobie pozostającej w stosunku przysposobienia oraz osobie

pozostającej z pacjentem we wspólnym pożyciu.

1.

Wysokość świadczenia kompensacyjnego z tytułu jednego zdarzenia medycznego w odniesieniu

do jednego wnioskodawcy wynosi w przypadku

1)

zakażenia biologicznym czynnikiem chorobotwórczym - od 2000 zł do 200 000 zł;

2)

uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia - od 2000 zł do 200 000 zł;

3)

śmierci pacjenta - od 20 000 zł do 100 000 zł.

2.

Wysokość świadczenia kompensacyjnego podlega co roku waloryzacji w stopniu odpowiadającym

wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych za okres poprzedniego roku obliczonemu

na podstawie średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z zaokrągleniem do pełnych złotych w górę.

3.

Informację o wysokości świadczenia kompensacyjnego, ustalonej na podstawie ust. 2,

Rzecznik zamieszcza na stronie internetowej urzędu go obsługującego.

4.

Przy ustalaniu wysokości świadczenia kompensacyjnego uwzględnia się w przypadku

1)

zakażenia biologicznym czynnikiem chorobotwórczym - charakter następstw zdrowotnych

oraz stopień dolegliwości wynikających z zakażenia biologicznym czynnikiem chorobotwórczym,

w tym w zakresie uciążliwości leczenia, uszczerbku na zdrowiu oraz pogorszenia jakości

życia;

2)

uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia - charakter następstw zdrowotnych oraz stopień

dolegliwości wynikających ze zdarzenia medycznego, w tym w zakresie uciążliwości leczenia,

uszczerbku na zdrowiu oraz pogorszenia jakości życia;

3)

śmierci pacjenta - pozostawanie w związku małżeńskim w chwili śmierci pacjenta, pokrewieństwo,

pozostawanie w stosunku przysposobienia, pozostawanie we wspólnym pożyciu oraz wiek

osoby, o której mowa w art. 67r ust. 2, i wiek zmarłego pacjenta.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Rzecznika, określi, w drodze

rozporządzenia, sposób ustalania wysokości świadczenia kompensacyjnego z tytułu zakażenia

biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia albo

śmierci pacjenta, kierując się koniecznością przejrzystości w ustalaniu wysokości

świadczenia kompensacyjnego oraz zapewnienia ochrony interesów wnioskodawców.

1.

Wniosek o przyznanie świadczenia kompensacyjnego, zwany dalej „wnioskiem”, składa

się do Rzecznika.

2.

Osobami uprawnionymi do złożenia wniosku są pacjent, a w przypadku śmierci pacjenta

- osoby, o których mowa w art. 67r ust. 2, zwani dalej „wnioskodawcą”.

3.

Wniosek może być złożony w terminie roku od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział

się o zakażeniu biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzeniu ciała lub rozstroju

zdrowia albo śmierci pacjenta, jednakże termin ten nie może być dłuższy niż 3 lata

od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie skutkujące zakażeniem biologicznym czynnikiem

chorobotwórczym, uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia albo śmiercią pacjenta.

4.

Złożenie wniosku podlega opłacie w wysokości 300 zł. Opłatę uiszcza się na rachunek

bankowy Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 4, podlega zwrotowi w przypadku przyznania świadczenia

kompensacyjnego.

6.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, podlega corocznej waloryzacji o średnioroczny

wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku kalendarzowym,

ogłaszany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z zaokrągleniem do pełnych złotych w górę.

7.

Informację o wysokości opłaty, ustalonej na podstawie ust. 6, Rzecznik zamieszcza

na stronie internetowej urzędu go obsługującego.

1.

Wniosek zawiera

1)

dane wnioskodawcy

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL, a w przypadku gdy wnioskodawcy nie nadano tego numeru - rodzaj i numer

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz datę urodzenia;

2)

imię i nazwisko przedstawiciela ustawowego, jeżeli dotyczy;

3)

adres korespondencyjny;

4)

numer telefonu lub adres poczty elektronicznej, jeżeli wnioskodawca je posiada;

5)

wskazanie, czy przedmiotem wniosku jest zakażenie biologicznym czynnikiem chorobotwórczym,

uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia albo śmierć pacjenta;

6)

dane, o których mowa w pkt 1, zmarłego pacjenta, w przypadku gdy wnioskodawcą jest

osoba, o której mowa w art. 67r ust. 2;

7)

wskazanie relacji, o której mowa w art. 67r ust. 2;

8)

oznaczenie podmiotu wykonującego działalność leczniczą prowadzącego szpital w rozumieniu

art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, z którego działalnością wiąże się wniosek;

9)

datę, w której wnioskodawca dowiedział się o zdarzeniu medycznym;

10)

uzasadnienie, w tym wskazanie faktów, na których wniosek jest oparty;

11)

numer rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który ma być przekazane świadczenie kompensacyjne, albo adres, na który ma być

dokonany przekaz pocztowy.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

kopię posiadanej dokumentacji medycznej oraz innych dokumentów potwierdzających opisany

stan faktyczny albo szczegółową informację o braku takich dokumentów;

2)

dokumenty potwierdzające, że wnioskodawca jest osobą, o której mowa w art. 67r ust.

2, jeżeli dotyczy;

3)

potwierdzenie wniesienia opłaty, o której mowa w art. 67t ust. 4;

4)

oświadczenie, że w sprawie objętej wnioskiem nie toczy się lub nie zostało prawomocnie

zakończone postępowanie cywilne w sprawie o odszkodowanie, rentę lub zadośćuczynienie;

5)

oświadczenie, że wnioskodawca nie uzyskał odszkodowania, renty lub zadośćuczynienia

od osoby odpowiedzialnej za szkodę, w tym z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej;

6)

oświadczenie, że sąd nie orzekł na rzecz wnioskodawcy obowiązku naprawienia szkody

wyrządzonej przestępstwem lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo nawiązki.

3.

Informacje przedstawione we wniosku składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

we wniosku klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

4.

W przypadku gdy wniosek jest niekompletny lub nienależycie opłacony, Rzecznik wzywa

wnioskodawcę do jego uzupełnienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, ze

wskazaniem stwierdzonych w nim braków, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Postępowania w sprawie świadczenia kompensacyjnego, zwanego dalej „postępowaniem”,

nie wszczyna się, a wszczęte umarza, w przypadku gdy w związku z tym zdarzeniem medycznym

1)

prawomocnie osądzono sprawę o odszkodowanie, rentę lub zadośćuczynienie;

2)

toczy się postępowanie cywilne w sprawie o odszkodowanie, rentę lub zadośćuczynienie;

3)

wnioskodawca uzyskał odszkodowanie, rentę lub zadośćuczynienie od osoby odpowiedzialnej

za szkodę, w tym z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej;

4)

sąd orzekł na rzecz wnioskodawcy obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem

lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo nawiązkę.

1.

Stroną postępowania jest wnioskodawca.

2.

Przez czas trwania postępowania bieg przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wynikłej

ze zdarzenia medycznego, którego dotyczy wniosek, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty

ulega zawieszeniu.

3.

Wnioskodawca ma obowiązek zawiadomić Rzecznika, jeżeli w toku postępowania zmianie

ulegną okoliczności, co do których składał oświadczenie, o którym mowa w art. 67u

ust. 2 pkt 4-6.

1.

Przy Rzeczniku działa Zespół do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń

Medycznych, zwany dalej „Zespołem”, do zadań którego należy wydawanie w toku postępowania

opinii w przedmiocie wystąpienia zdarzenia medycznego i jego skutków.

2.

Opinię, o której mowa w ust. 1, Zespół wydaje w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania

wniosku w składzie nie więcej niż 3 członków.

3.

Obsługę administracyjną Zespołu zapewnia Rzecznik. Rzecznik wyznacza spośród pracowników

biura sekretarza Zespołu, który organizuje prace Zespołu.

4.

W skład Zespołu wchodzi co najmniej 20 członków, powoływanych przez Rzecznika, w tym

co najmniej 15 członków wykonujących zawód lekarza.

5.

Członkiem Zespołu może być wyłącznie osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny, uzyskany po ukończeniu studiów na

kierunku związanym z kształceniem w zakresie nauk medycznych;

2)

wykonuje zawód medyczny przez okres co najmniej 5 lat albo posiada stopień naukowy

doktora w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu;

3)

nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

korzysta z pełni praw publicznych.

6.

Kandydat na członka Zespołu składa Rzecznikowi pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności

karnej, że nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje

pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

7.

Członek Zespołu podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonych w art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803). Członek Zespołu niezwłocznie informuje Rzecznika o zaistnieniu okoliczności stanowiących

podstawę do wyłączenia.

8.

Członek Zespołu jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania Rzecznika o zaistnieniu

okoliczności powodujących utratę wymagań koniecznych do pełnienia funkcji członka

Zespołu oraz powstaniu przeszkód uniemożliwiających wykonywanie zadań członka Zespołu.

9.

Członkowi Zespołu przysługuje wynagrodzenie za udział w sporządzeniu opinii, o której

mowa w ust. 1, w wysokości nieprzekraczającej 15 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku ubiegłego,

ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, nie więcej jednak

niż 120 % tego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznie, a także zwrot kosztów przejazdu

w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1465).

10.

Rzecznik odwołuje członka Zespołu w przypadku

1)

ujawnienia, że nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 5;

2)

orzeczenia zakazu pełnienia funkcji związanych ze szczególną odpowiedzialnością w

organach państwa;

3)

choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;

4)

zaistnienia okoliczności, które wpływają na niezależne sprawowanie funkcji członka

Zespołu;

5)

uchylania się od wykonywania obowiązków członka Zespołu albo ich nieprawidłowego wykonywania;

6)

złożenia rezygnacji.

11.

Członek Zespołu jest obowiązany do zachowania w tajemnicy uzyskanych w związku z toczącym

się postępowaniem informacji dotyczących wnioskodawcy, a także zmarłego pacjenta,

w tym również po ustaniu członkostwa w Zespole.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Rzecznika, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

regulamin Zespołu określający jego szczegółowy tryb pracy oraz organizację,

2)

szczegółowe zadania sekretarza Zespołu,

3)

wysokość wynagrodzenia członków Zespołu

- mając na uwadze sprawność i terminowość działania Zespołu.

1.

Rzecznik ma dostęp do dokumentacji medycznej dotyczącej osoby, której dotyczy zdarzenie

medyczne, niezbędnej do rozpatrzenia wniosku, w tym gromadzonej w systemie, o którym

mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, oraz danych i informacji zawartych w rejestrach medycznych prowadzonych na podstawie

tej ustawy, w zakresie niezbędnym do rozpatrzenia wniosku.

2.

Zespół przetwarza dokumentację gromadzoną w związku z postępowaniem w zakresie koniecznym

do sporządzenia opinii, o której mowa w art. 67x ust. 1.

3.

Administratorem danych zawartych w dokumentacji gromadzonej lub sporządzonej w związku

z postępowaniem jest Rzecznik.

1.

Rzecznik, prowadząc postępowanie, ma prawo

1)

wezwać wnioskodawcę do udzielenia informacji, złożenia wyjaśnień oraz przedstawienia

dokumentów, niezbędnych do rozpatrzenia sprawy;

2)

żądać udzielenia informacji, złożenia wyjaśnień oraz przedstawienia posiadanych dokumentów

przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, który udzielił świadczeń zdrowotnych

osobie, której dotyczy zdarzenie medyczne.

2.

Rzecznik wyznacza termin realizacji czynności, o których mowa w ust. 1, nie krótszy

niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

1.

Fundusz Kompensacyjny Zdarzeń Medycznych, zwany dalej „Funduszem”, jest państwowym

funduszem celowym tworzonym w celu wypłacania świadczeń kompensacyjnych w przypadku

wystąpienia zdarzeń medycznych.

2.

Dysponentem Funduszu jest Rzecznik.

3.

Przychody Funduszu pochodzą z

1)

odpisu, o którym mowa w art. 97 ust. 3i ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych;

2)

opłat, o których mowa w art. 67t ust. 4 i art. 67ze ust. 2;

3)

odsetek od zgromadzonych środków;

4)

zwiększenia odpisu, o którym mowa w art. 97 ust. 3j ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych;

5)

innych źródeł, w szczególności ze spadków, zapisów i darowizn.

4.

Ze środków zgromadzonych w Funduszu są finansowane

1)

wypłaty świadczeń kompensacyjnych;

2)

zwroty opłat, o których mowa w art. 67t ust. 4 oraz art. 67ze ust. 2;

3)

odsetki za nieterminowe wypłaty świadczeń kompensacyjnych;

4)

koszty bezpośrednio związane z bieżącym funkcjonowaniem Funduszu;

5)

koszty związane z prowadzeniem postępowań oraz obsługi i funkcjonowania Zespołu i

Komisji.

5.

Roczny plan finansowy Funduszu, w terminie określonym w przepisach dotyczących prac

nad projektem ustawy budżetowej, opracowuje Rzecznik we współpracy z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

6.

Rzecznik sporządza sprawozdanie z wykonania rocznego planu finansowego Funduszu w

terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia okresu sprawozdawczego.

1.

Rzecznik, po uzyskaniu opinii Zespołu, o której mowa w art. 67x ust. 1, wydaje decyzję

administracyjną w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego i ustalenia jego

wysokości albo odmowy przyznania świadczenia kompensacyjnego.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się, na wniosek pacjenta, czy zdarzenie

medyczne spowodowało poważne następstwa zdrowotne, oraz wskazuje się okres ich przewidywanego

trwania, nie dłuższy jednak niż 5 lat. Jeżeli w dniu wydania decyzji zgodnie z wiedzą

medyczną poważne następstwa zdrowotne nie ustąpią przed upływem 5 lat, okresu ich

przewidywanego trwania nie wskazuje się.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest wydawana w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania

kompletnego i prawidłowo opłaconego wniosku. W przypadku, o którym mowa w art. 67z

ust. 1, bieg terminu wydania decyzji ulega wstrzymaniu do czasu przedłożenia niezbędnych

informacji, wyjaśnień lub dokumentów.

Pacjentowi z chwilą, gdy decyzja w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego

stała się prawomocna, doręcza się niezwłocznie zaświadczenie potwierdzające okoliczności,

o których mowa w art. 67za ust. 2.

1.

W terminie 30 dni od dnia, gdy decyzja, w której przyznano świadczenie kompensacyjne

i ustalono jego wysokość, stała się prawomocna, wnioskodawca składa Rzecznikowi oświadczenie

o przyjęciu świadczenia kompensacyjnego lub o rezygnacji ze świadczenia kompensacyjnego.

Rzecznik informuje wnioskodawcę o konieczności złożenia takiego oświadczenia, pouczając

go o skutkach złożenia i niezłożenia oświadczenia.

2.

Złożenie oświadczenia o przyjęciu świadczenia kompensacyjnego jest równoznaczne ze

zrzeczeniem się przez wnioskodawcę wszelkich roszczeń o odszkodowanie, rentę oraz

zadośćuczynienie pieniężne mogących wynikać ze zdarzenia medycznego w zakresie szkód,

które ujawniły się do dnia złożenia wniosku.

3.

Złożenie oświadczenia o rezygnacji ze świadczenia kompensacyjnego lub niezłożenie

żadnego z oświadczeń, o których mowa w ust. 1, jest równoznaczne ze zrzeczeniem się

przez wnioskodawcę świadczenia kompensacyjnego.

1.

Świadczenie kompensacyjne jest wypłacane w terminie 14 dni od dnia złożenia oświadczenia

o przyjęciu świadczenia kompensacyjnego wynikającego z prawomocnej decyzji.

2.

Rzecznik informuje podmiot wykonujący działalność leczniczą, z którego działalnością

wiąże się wniosek, o wypłacie świadczenia kompensacyjnego.

3.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą, który został poinformowany przez Rzecznika

o wypłacie świadczenia kompensacyjnego, dokonuje analizy przyczyn źródłowych zdarzenia

medycznego oraz formułuje i wdraża zalecenia podjęcia działań na rzecz poprawy jakości

i bezpieczeństwa udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej mających na celu zapobieżenie

ponownemu wystąpieniu zdarzenia medycznego, chyba że w tym zakresie analiza ta została

już przeprowadzona.

1.

Od decyzji Rzecznika, o której mowa w art. 67za ust. 1, wnioskodawcy przysługuje odwołanie

do Komisji Odwoławczej do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych,

zwanej dalej „Komisją”, działającej przy Rzeczniku.

2.

Wniesienie odwołania podlega opłacie w wysokości 200 zł. Opłatę uiszcza się na rachunek

bankowy Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych.

3.

Do opłaty, o której mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 67t ust.

6 i 7.

4.

W przypadku gdy odwołanie nie zostało należycie opłacone, Rzecznik wzywa wnioskodawcę

do usunięcia tego braku w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, z pouczeniem,

że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania.

5.

W przypadku uchylenia decyzji na skutek wniesionego odwołania opłata, o której mowa

w ust. 2, podlega zwrotowi na rachunek bankowy albo rachunek w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej, albo adres, na który ma być dokonany przekaz pocztowy,

wskazane we wniosku.

1.

Obsługę administracyjną Komisji zapewnia Rzecznik.

2.

Orzeczenia Komisji zapadają na posiedzeniu niejawnym większością głosów. W przypadku

równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego. Członek Komisji nie może wstrzymać

się od głosu.

3.

Komisja przetwarza dokumentację gromadzoną w związku z rozpatrzeniem odwołania w zakresie

koniecznym do sporządzenia orzeczenia.

1.

W skład Komisji wchodzi 9 członków posiadających wiedzę i doświadczenie dające rękojmię

prawidłowego sprawowania tej funkcji, w tym

1)

2 członków wskazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia;

2)

1 członek wskazany przez Ministra Sprawiedliwości;

3)

1 członek wskazany przez Rzecznika;

4)

1 członek wskazany przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia;

5)

1 członek wskazany przez Naczelną Radę Lekarską;

6)

1 członek wskazany przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych;

7)

2 członków wskazanych przez organizacje pacjentów wpisane do wykazu organizacji pacjentów.

2.

Członków Komisji powołuje minister właściwy do spraw zdrowia, z tym że członkowie,

o których mowa w ust. 1 pkt 2-6, są powoływani na wniosek właściwych organów.

3.

Członkowie Komisji, o których mowa w ust. 1 pkt 7, są powoływani spośród kandydatów

zgłoszonych w terminie 14 dni od dnia podania do publicznej wiadomości na stronie

internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia oraz w Biuletynie

Informacji Publicznej tego urzędu ogłoszenia o naborze przedstawicieli tych organizacji

na członków Komisji.

4.

Kadencja członków Komisji wynosi 3 lata. W przypadku odwołania członka Komisji albo

jego śmierci przed upływem kadencji, kadencja członka powołanego na jego miejsce upływa

z dniem upływu kadencji odwołanego albo zmarłego członka.

5.

Członkiem Komisji może być wyłącznie osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny, uzyskany po ukończeniu studiów na

kierunku związanym z kształceniem w zakresie nauk medycznych lub nauk prawnych;

2)

nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

3)

korzysta z pełni praw publicznych.

6.

Kandydat na członka Komisji składa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia pisemne

oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie został skazany prawomocnym

wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne

przestępstwo skarbowe. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli

o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń.

7.

Członek Komisji jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania ministra właściwego

do spraw zdrowia oraz Rzecznika o zaistnieniu okoliczności powodujących utratę wymagań

koniecznych do pełnienia funkcji członka Komisji oraz powstaniu przeszkód uniemożliwiających

wykonywanie zadań członka Komisji.

8.

Członkowi Komisji przysługuje wynagrodzenie za udział w posiedzeniu w wysokości nieprzekraczającej

20 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku w czwartym kwartale roku ubiegłego, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia,

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, nie więcej jednak niż 120 % tego wynagrodzenia miesięcznie,

a także zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 77.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia

członków Komisji, uwzględniając zakres jej zadań.

10.

Pracami Komisji kieruje przewodniczący przy pomocy wiceprzewodniczącego. Przewodniczący

i wiceprzewodniczący są wybierani spośród członków Komisji na pierwszym posiedzeniu

bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej 2/3 jej członków w głosowaniu

tajnym.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje członka Komisji przed upływem kadencji

w przypadku

1)

ujawnienia, że nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 5;

2)

orzeczenia zakazu pełnienia funkcji związanych ze szczególną odpowiedzialnością w

organach państwa;

3)

choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;

4)

zaistnienia okoliczności, które wpływają na niezależne sprawowanie funkcji członka

Komisji;

5)

uchylania się od wykonywania obowiązków członka Komisji albo ich nieprawidłowego wykonywania;

6)

złożenia rezygnacji.

12.

Tryb pracy Komisji określa regulamin uchwalany przez Komisję.

1.

Członek Komisji podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonych w art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Członek Komisji niezwłocznie informuje Rzecznika o zaistnieniu okoliczności stanowiących

podstawę do wyłączenia.

2.

Członek Komisji jest obowiązany do zachowania w tajemnicy uzyskanych w toku postępowania

informacji dotyczących wnioskodawcy, a także zmarłego pacjenta, w tym również po ustaniu

członkostwa w Komisji.

Rzecznik nakłada na podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo organizatora strajku,

w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 500 000 złotych w przypadku niepodjęcia

działań określonych w decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1, w terminie w niej wskazanym.

W przypadku nieprzekazania na żądanie Rzecznika dokumentów oraz informacji, o których

mowa w art. 61 lub art. 67z ust. 1 pkt 2, Rzecznik nakłada, w drodze decyzji, na podmiot,

do którego skierowano żądanie, karę pieniężną do wysokości 50 000 złotych.

1.

W przypadku niedopełnienia obowiązków dotyczących postępowania z dokumentacją medyczną

po zaprzestaniu wykonywania działalności leczniczej, o których mowa w art. 30a, organ

prowadzący rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą nakłada, w drodze

decyzji administracyjnej, na ostatniego kierownika podmiotu udzielającego świadczeń

zdrowotnych, likwidatora albo syndyka karę pieniężną w wysokości do trzykrotności

przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale, począwszy od pierwszego dnia miesiąca

następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ogłoszenie przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na

podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

2.

W przypadku praktyk zawodowych lekarzy uchwałę w sprawie nałożenia kary pieniężnej

podejmuje właściwa okręgowa rada lekarska.

3.

W przypadku praktyk zawodowych pielęgniarek uchwałę w sprawie nałożenia kary pieniężnej

podejmuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych.

3a.

W przypadku praktyk zawodowych fizjoterapeutów uchwałę w sprawie nałożenia kary pieniężnej

podejmuje Krajowa Rada Fizjoterapeutów.

4.

Do uchwał, o których mowa w ust. 2-3a, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

5.

Organem wyższego stopnia w sprawach nałożenia kary pieniężnej jest minister właściwy

do spraw zdrowia.

6.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym

decyzja administracyjna stała się ostateczna.

7.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej organ prowadzący rejestr podmiotów wykonujących

działalność leczniczą uwzględnia rodzaj i wagę stwierdzonych naruszeń.

8.

Do kary pieniężnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760) dotyczące terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz odsetek za zwłokę od

zaległości podatkowych.

Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 68 i 69, należy uwzględnić

w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także

uprzednie naruszenie przepisów ustawy.

1.

Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowa w art. 68 i 69, stanowią

dochód budżetu państwa.

1a.

Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowa w art. 69a, stanowią

1)

dochód budżetu państwa - w przypadku podmiotów leczniczych;

2)

przychód właściwej okręgowej izby lekarskiej - w przypadku praktyk zawodowych lekarzy;

3)

przychód właściwej okręgowej izby pielęgniarek i położnych - w przypadku praktyk zawodowych

pielęgniarek.

2.

Kara pieniężna podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Ustawa wchodzi w życie w terminieustawę o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, ustawę o akredytacji w ochronie

zdrowia oraz ustawę o konsultantach w ochronie zdrowia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 90, art. 93, art. 104 i art. 105, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 22 czerwca 2023 r.;

2)

art. 89, art. 95 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 92 pkt 3, pkt 5 lit. a i c oraz pkt 6 i art. 96, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia;

4)

art. 87 i art. 106, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

5)

art. 92 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 4 oraz pkt 5 lit. b, które wchodzą w życie po upływie

18 miesięcy od dnia ogłoszenia.