Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

Ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie

niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

zwanego dalej „zużytym sprzętem”, i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych

skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania.

1.

Ustawę stosuje się do

1)

sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zwanego dalej „sprzętem”;

2)

zużytego sprzętu.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do następującego sprzętu

1)

niezbędnego dla ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich,

w tym broni, amunicji oraz materiałów wojskowych, przeznaczonych wyłącznie do celów

wojskowych;

2)

specjalnie zaprojektowanego i zainstalowanego jako część urządzenia, do którego nie

stosuje się przepisów ustawy i który może spełniać swoją funkcję tylko jako część

tego urządzenia;

3)

żarówek żarnikowych;

4)

przeznaczonego do wystrzeliwania w przestrzeń kosmiczną;

5)

wielkogabarytowych stacjonarnych narzędzi przemysłowych;

6)

wielkogabarytowych stałych instalacji, z wyłączeniem urządzeń, które nie są specjalnie

zaprojektowane i zainstalowane jako część tych instalacji, rozumianych jako wielkogabarytowe

zespoły różnego rodzaju aparatury oraz, w stosownych przypadkach, innych urządzeń,

które łącznie spełniają następujące warunki

a)

są montowane, instalowane i odinstalowywane przez profesjonalny personel,

b)

są przeznaczone do trwałego użytkowania jako część budynku lub konstrukcji w określonej

wcześniej i stałej lokalizacji,

c)

mogą być zastąpione wyłącznie tym samym, specjalnie zaprojektowanym sprzętem;

7)

środków transportu osób lub towarów, z wyłączeniem nieposiadających homologacji elektrycznych

pojazdów dwukołowych;

8)

maszyn ruchomych nieporuszających się po drogach, rozumianych jako maszyny z pokładowym

źródłem zasilania, których funkcjonowanie wymaga poruszania się albo ciągłego lub

półciągłego przemieszczania się między następującymi po sobie stałymi miejscami pracy,

udostępnianych wyłącznie do użytku profesjonalnego;

9)

przeznaczonego wyłącznie do celów badań i rozwoju, udostępnianego wyłącznie w ramach

transakcji B2B;

10)

wyrobów medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych, systemów i zestawów zabiegowych,

w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r.

w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr

178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG

i 93/42/EWG

(Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm.)rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 z dnia 5 kwietnia 2017 r.

w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz uchylenia dyrektywy 98/79/WE

i decyzji Komisji 2010/227/UE

(Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 176, z późn. zm.)

11)

informatycznych nośników danych wykorzystywanych do przetwarzania danych osobowych,

o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1206).

3.

Przepisów art. 18, art. 19, art. 20 ust. 1, art. 21 i art. 23 nie stosuje się do wprowadzającego

sprzęt, który wprowadza do obrotu

1)

małogabarytowy sprzęt, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 50 cm,

o łącznej średniorocznej masie sprzętu nieprzekraczającej 100 kg,

2)

wielkogabarytowy sprzęt, którego którykolwiek z zewnętrznych wymiarów przekracza 50

cm, o łącznej średniorocznej masie sprzętu nieprzekraczającej 1000 kg

- który skorzystał ze zwolnienia, o którym mowa w art. 76 ust. 1.

W sprawach dotyczących postępowania ze zużytym sprzętem w zakresie nieuregulowanym

w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, 1597, 1688, 1852 i 2029).

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

decyzjach w zakresie gospodarki odpadami - rozumie się przez to decyzje, o których

mowa w art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2024 r. poz. 54);

2)

dystrybutorze - rozumie się przez to osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą

osobowości prawnej lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt;

dystrybutor może być jednocześnie wprowadzającym sprzęt;

3)

marszałku województwa - rozumie się przez to w przypadku

a)

wprowadzającego sprzęt, autoryzowanego przedstawiciela oraz organizacji odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego - marszałka województwa właściwego ze względu na ich

siedzibę,

b)

zbierającego zużyty sprzęt, prowadzącego zakład przetwarzania, prowadzącego działalność

w zakresie recyklingu, prowadzącego działalność w zakresie innych niż recykling procesów

odzysku - marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce wykonywania przez

nich działalności;

4)

numerze rejestrowym - rozumie się przez to numer rejestrowy, o którym mowa w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

5)

państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej,

państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederację Szwajcarską;

6)

PCB - rozumie się przez to PCB w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

7)

prowadzącym zakład przetwarzania - rozumie się przez to podmiot prowadzący zakład

przetwarzania, który posiada decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na

przetwarzanie zużytego sprzętu;

8)

przedsiębiorcy - rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2024 r. poz. 236);

9)

publicznej kampanii edukacyjnej - rozumie się przez to każde działanie mające na celu

podnoszenie stanu świadomości ekologicznej społeczeństwa oraz wspomaganie osiągnięcia

wysokiego poziomu zbierania zużytego sprzętu, obejmujące informowanie o możliwym wpływie

zużytego sprzętu na środowisko i zdrowie ludzi oraz o prawidłowym postępowaniu ze

zużytym sprzętem, w szczególności o metodach selektywnego zbierania, dostępnych systemach

zwrotu oraz roli użytkowników sprzętu w przyczynianiu się do ponownego użycia i odzysku,

w tym recyklingu, zużytego sprzętu, w tym kampanie w środkach masowego przekazu, ulotki

i broszury informacyjne, plakaty, konkursy, konferencje oraz imprezy o charakterze

informacyjno-edukacyjnym;

10)

punkcie serwisowym - rozumie się przez to miejsce, w którym jest wykonywana działalność

gospodarcza polegająca na naprawie sprzętu;

11)

producencie - rozumie się przez to osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą

osobowości prawnej lub osobę prawną, która, bez względu na wykorzystywaną technikę

sprzedaży, w tym za pomocą środków porozumiewania się na odległość

a)

ma siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

i produkuje sprzęt pod własną nazwą lub znakiem towarowym lub wprowadza na rynek pod

własną nazwą lub znakiem towarowym na terytorium tego państwa członkowskiego sprzęt

zaprojektowany lub wyprodukowany dla niego,

b)

ma siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

i pod własną nazwą lub znakiem towarowym odsprzedaje na terytorium tego państwa członkowskiego

sprzęt wytworzony przez inne podmioty; odsprzedającego nie uznaje się za producenta,

jeżeli na sprzęcie znajduje się nazwa lub znak towarowy podmiotu, o którym mowa w

lit. a albo w pkt 20 lit. a,

c)

ma siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

i w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie, dostarcza sprzęt w

celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania po raz pierwszy na rynku tego państwa

członkowskiego z państwa niebędącego państwem członkowskim lub z innego państwa członkowskiego

lub

d)

ma siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

lub państwa niebędącego państwem członkowskim i sprzedaje sprzęt na terytorium kraju

za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio gospodarstwom domowym

lub użytkownikom innym niż gospodarstwa domowe

- z tym, że za producenta nie uznaje się podmiotu, który realizuje finansowanie na

zasadzie wyłączności w ramach lub zgodnie z umową finansową rozumianą jako każda umowa

lub ustalenia dotyczące pożyczki, dzierżawy, najmu lub sprzedaży odroczonej, odnoszące

się do jakiegokolwiek sprzętu, bez względu na to, czy warunki tej umowy lub ustaleń

albo każdej umowy dodatkowej lub dodatkowych ustaleń przewidują przeniesienie lub

możliwość przeniesienia prawa własności do tego sprzętu, chyba że jednocześnie działa

on jako producent;

12)

siedzibie - rozumie się przez to odpowiednio siedzibę lub miejsce zamieszkania;

13)

sprzęcie - rozumie się przez to urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione

od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie

mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych,

które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000

V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego;

14)

sprzęcie przeznaczonym dla gospodarstw domowych - rozumie się przez to sprzęt, który

może być używany w gospodarstwach domowych, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa

domowe;

15)

średniorocznej masie sprzętu - rozumie się przez to średnią masę sprzętu wprowadzonego

do obrotu w 3 poprzednich latach kalendarzowych przez danego wprowadzającego sprzęt;

jeżeli wprowadzający sprzęt nie wprowadzał do obrotu sprzętu przez 3 lata, średnią

masę sprzętu liczy się odpowiednio za 2 poprzednie lata kalendarzowe lub za poprzedni

rok kalendarzowy, w których nastąpiło wprowadzenie do obrotu sprzętu;

16)

terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

17)

udostępnieniu na rynku - rozumie się przez to dostarczanie sprzętu w celu jego dystrybucji,

konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatnie

lub nieodpłatnie;

18)

usunięciu - rozumie się przez to ręczną, mechaniczną, chemiczną lub metalurgiczną

obróbkę, w wyniku której niebezpieczne: substancje, mieszaniny i części składowe zostają

wyodrębnione w postaci oddzielnego strumienia lub stanowią wyróżniającą się część

strumienia w procesie przetwarzania, przy czym substancja, mieszanina lub część składowa

są możliwe do zidentyfikowania, jeżeli jest możliwe ich monitorowanie w celu zweryfikowania

przetwarzania bezpiecznego dla środowiska;

19)

wielkogabarytowych stacjonarnych narzędziach przemysłowych - rozumie się przez to

wielkogabarytowe zespoły maszyn, urządzeń lub elementów składowych, współpracujących

ze sobą w celu konkretnego zastosowania, trwale instalowane i odinstalowywane w konkretnym

miejscu przez profesjonalny personel oraz użytkowane i utrzymywane przez profesjonalny

personel w przemysłowym obiekcie produkcyjnym lub w obiekcie badawczo-rozwojowym;

20)

wprowadzającym sprzęt - rozumie się przez to osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną, która, bez względu na wykorzystywaną

technikę sprzedaży, w tym za pomocą środków porozumiewania się na odległość

a)

ma siedzibę na terytorium kraju i produkuje sprzęt pod własną nazwą lub znakiem towarowym

lub wprowadza do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym na terytorium kraju

sprzęt zaprojektowany lub wyprodukowany dla niego,

b)

ma siedzibę na terytorium kraju i pod własną nazwą lub znakiem towarowym odsprzedaje

na terytorium kraju sprzęt wytworzony przez inne podmioty; odsprzedającego nie uznaje

się za wprowadzającego sprzęt, jeżeli na sprzęcie znajdują się nazwa lub znak towarowy

wprowadzającego sprzęt, lub

c)

ma siedzibę na terytorium kraju i wprowadza do obrotu w ramach swojej działalności

sprzęt z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa niebędącego

państwem członkowskim

- z tym że za wprowadzającego sprzęt nie uznaje się podmiotu, który realizuje finansowanie

na zasadzie wyłączności w ramach lub zgodnie z umową finansową, o której mowa w pkt

11, chyba że jednocześnie działa on jako wprowadzający sprzęt;

21)

wprowadzeniu do obrotu - rozumie się przez to udostępnienie na rynku sprzętu po raz

pierwszy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej;

22)

zakładzie przetwarzania - rozumie się przez to instalację, obiekt budowlany lub jego

część, w których jest prowadzony demontaż zużytego sprzętu oraz przygotowanie do ponownego

użycia zużytego sprzętu lub odpadów powstałych po demontażu zużytego sprzętu, które

posiadają decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na przetwarzanie zużytego

sprzętu;

23)

zbierającym zużyty sprzęt - rozumie się przez to podmiot wykonujący działalność gospodarczą

w zakresie zbierania zużytego sprzętu, który posiada decyzję w zakresie gospodarki

odpadami zezwalającą na zbieranie zużytego sprzętu;

24)

zużytym sprzęcie - rozumie się przez to sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi

stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go;

25)

zużytym sprzęcie pochodzącym z gospodarstw domowych - rozumie się przez to zużyty

sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych oraz zużyty sprzęt pochodzący ze źródeł innych

niż gospodarstwa domowe, który ze względu na charakter i ilość jest podobny do zużytego

sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych; za zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw

domowych uznaje się odpady powstałe ze sprzętu, który z dużym prawdopodobieństwem

będzie używany zarówno przez gospodarstwa domowe, jak i przez użytkowników innych

niż gospodarstwa domowe.

1.

Sprzęt zalicza się do odpowiedniej grupy sprzętu.

2.

Numery i nazwy grup sprzętu oraz przykładowe rodzaje sprzętu należącego do tych grup

określa załącznik nr 1 do ustawy.

1.

Wprowadzenie do obrotu następuje w dniu

1)

wydania sprzętu z magazynu albo przekazania go osobie trzeciej - w przypadku sprzętu

wytworzonego na terytorium kraju;

2)

wystawienia faktury potwierdzającej przywóz sprzętu na terytorium kraju z terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej albo dokumentu

celnego potwierdzającego przywóz sprzętu na terytorium kraju z terytorium państwa

niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej;

3)

przywozu sprzętu na terytorium kraju w celu wprowadzenia do obrotu.

2.

Jeżeli wprowadzenie do obrotu nastąpiło w dwóch różnych dniach, o których mowa w ust.

1, za dzień wprowadzenia do obrotu uważa się dzień, w którym wprowadzenie do obrotu

nastąpiło wcześniej.

3.

Ciężar udowodnienia, że wprowadzenie do obrotu nie nastąpiło albo nastąpiło w innym

dniu niż określony w ust. 1, spoczywa na wprowadzającym sprzęt.

1.

Organy administracji publicznej, w zakresie swojej właściwości, wspierają współpracę

między wprowadzającymi sprzęt a podmiotami prowadzącymi działalność w zakresie recyklingu

i innych niż recykling procesów odzysku oraz podejmują działania na rzecz promowania

projektowania i produkcji sprzętu, aby ułatwić ponowne użycie, demontaż oraz odzysk

zużytego sprzętu, jego części składowych i materiałów.

2.

Przy projektowaniu sprzętu stosuje się wymagania dotyczące ekoprojektu, ułatwiające

ponowne użycie i przetwarzanie zużytego sprzętu, określone w przepisach wydanych na

podstawie art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2023 r. poz. 215).

3.

Zakazuje się uniemożliwiania ponownego użycia zużytego sprzętu przez stosowanie specyficznych

rozwiązań projektowych lub procesów produkcyjnych, o ile takie rozwiązania lub procesy

nie niosą korzyści nadrzędnych, w szczególności w odniesieniu do ochrony środowiska,

ochrony życia i zdrowia ludzi lub wymogów bezpieczeństwa.

1.

Przy ustalaniu masy sprzętu wprowadzonego do obrotu nie uwzględnia się masy sprzętu,

który został wywieziony z terytorium kraju przez wprowadzającego sprzęt lub innego

przedsiębiorcę, na podstawie dokumentów potwierdzających wywóz sprzętu z terytorium

kraju na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim lub wywóz sprzętu z

terytorium kraju na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

w tym samym roku kalendarzowym, w którym sprzęt został wprowadzony do obrotu.

2.

Przy ustalaniu masy sprzętu wprowadzonego do obrotu nie uwzględnia się masy baterii

i akumulatorów stanowiących przynależność albo część składową tego sprzętu.

Wywóz z terytorium kraju odpadów powstałych ze zużytego sprzętu w celu poddania ich

przetwarzaniu odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca

2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów

(Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1013/2006”, oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1418/2007 z dnia 29 listopada 2007 r. dotyczącym wywozu

w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów wymienionych w załączniku III lub IIIA

rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady do pewnych państw,

których nie obowiązuje decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania

odpadów

(Dz. Urz. UE L 316 z 04.12.2007, str. 6, z późn. zm.).

1.

Każda osoba fizyczna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba

prawna, która ma siedzibę na terytorium kraju, która sprzedaje sprzęt za pomocą środków

porozumiewania się na odległość bezpośrednio gospodarstwom domowym lub użytkownikom

innym niż gospodarstwa domowe w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim,

jest obowiązana do wyznaczenia w tym państwie przedstawiciela odpowiedzialnego za

wykonywanie na jego terytorium obowiązków określonych w przepisach krajowych tego

państwa dotyczących sprzętu oraz zużytego sprzętu.

2.

Przedstawiciel, o którym mowa w ust. 1, jest wyznaczany w drodze umowy zawartej w

formie pisemnej pod rygorem nieważności.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Wprowadzający sprzęt wykonuje obowiązki określone w ustawie

1)

samodzielnie albo

2)

za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z wyłączeniem

obowiązków, o których mowa w art. 12-14, art. 17, art. 22 ust. 1 i 3, art. 72 ust.

2 i art. 84.

2.

Wykonywanie obowiązków określonych w ustawie za pośrednictwem organizacji odzysku

sprzętu elektrycznego i elektronicznego zgodnie z ust. 1 pkt 2 nie zwalnia wprowadzającego

sprzęt z odpowiedzialności za realizację tych obowiązków.

3.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego wykonuje obowiązki wprowadzającego

sprzęt na podstawie zawartej z nim umowy w formie pisemnej pod rygorem nieważności,

w odniesieniu do masy sprzętu należącego do grupy sprzętu wskazanej w umowie, jaką

wprowadzający sprzęt wprowadził do obrotu w danym roku kalendarzowym.

4.

Wprowadzający sprzęt oraz organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

są obowiązani przechowywać umowę, o której mowa w ust. 3, przez 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym umowa przestała obowiązywać.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do umieszczania numeru rejestrowego na fakturach

i innych dokumentach sporządzanych w związku z wprowadzaniem do obrotu sprzętu.

2.

Wprowadzający sprzęt, który korzysta z uprawnienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1,

jest obowiązany do umieszczania na fakturach i innych dokumentach sporządzanych w

związku z wprowadzaniem do obrotu sprzętu pochodzącego od producenta, który wyznaczył

autoryzowanego przedstawiciela, numeru rejestrowego tego autoryzowanego przedstawiciela.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany dołączyć do sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw

domowych informację o

1)

zakazie umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami, wraz z wyjaśnieniem

znaczenia oznakowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1;

2)

potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie

niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych.

2.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do informowania o

1)

systemie zbierania, w tym zwrotu, zużytego sprzętu;

2)

roli, jaką gospodarstwo domowe spełnia w przyczynianiu się do ponownego użycia i odzysku,

w tym recyklingu, zużytego sprzętu.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do oznakowania sprzętu symbolem selektywnego

zbierania, którego wzór jest określony w załączniku nr 2 do ustawy. Oznakowanie oznacza

jednocześnie, że sprzęt został wprowadzony do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r.

2.

Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się na sprzęcie w sposób wyraźny, czytelny

i trwały, a jeżeli jest to uzasadnione wielkością lub funkcją sprzętu - na opakowaniu

i dokumentach dołączonych do sprzętu.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych

w stosunku do sprzętu, który został przez niego wprowadzony do obrotu.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, wykonywany przez wprowadzającego sprzęt za pośrednictwem

organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego uznaje się za zrealizowany

w ramach art. 62.

3.

Wprowadzający sprzęt, samodzielnie wykonując obowiązek, o którym mowa w ust. 1

1)

przeznacza na publiczne kampanie edukacyjne lub

2)

wnosi na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego

- łącznie co najmniej 0,1 % przychodów netto z tytułu wprowadzania do obrotu sprzętu

osiągniętych w poprzednim roku kalendarzowym.

4.

Wprowadzający sprzęt, który rozpoczyna działalność w danym roku kalendarzowym, oblicza

wysokość środków, o których mowa w ust. 3, w odniesieniu do przychodów netto z tytułu

wprowadzania do obrotu sprzętu osiągniętych w tym roku kalendarzowym.

5.

Rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, następuje w terminie do dnia

31 stycznia roku następującego po roku, w którym wprowadzający sprzęt był obowiązany

do przeprowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych.

6.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, uznaje się za wykonany, jeżeli wprowadzający sprzęt

posiada dokumentację potwierdzającą przeznaczenie środków, o których mowa w ust. 3,

na publiczne kampanie edukacyjne.

7.

Wprowadzający sprzęt jest zwolniony z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wysokość

środków obliczonych w sposób określony w ust. 3 nie przekracza 100 zł w danym roku

kalendarzowym.

8.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 7, ma zastosowanie, jeżeli

1)

wprowadzający sprzęt złoży marszałkowi województwa, w terminie do dnia 31 stycznia

każdego roku

a)

zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis w zakresie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy

publicznej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 702),

b)

informacje, których zakres został określony w przepisach wydanych na podstawie art.

37 ust. 2a ustawy, o której mowa w lit. a;

2)

w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt są spełnione warunki dopuszczalności pomocy

de minimis określone w obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej w zakresie pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie.

9.

Wartość pomocy de minimis odpowiada wysokości środków obliczonych zgodnie z ust. 3.

10.

Zaświadczenia, oświadczenie oraz informacje, o których mowa w ust. 8 pkt 1, przekazuje

się za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami,

o której mowa w art. 79 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zwanej dalej „BDO”.

11.

W przypadku gdy wprowadzający sprzęt, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie przeznaczył

na publiczne kampanie edukacyjne lub nie wniósł środków, o których mowa w ust. 3 pkt

2, albo przeznaczył lub wniósł je w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa

określa, w drodze decyzji, wysokość zobowiązania z tytułu środków, o których mowa

w ust. 3 pkt 2.

12.

Wysokość zobowiązania z tytułu środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2, ulega obniżeniu

o kwotę faktycznie przeznaczoną przez wprowadzającego sprzęt na publiczne kampanie

edukacyjne, potwierdzoną przez dokumentację, o której mowa w ust. 6.

13.

Wpływy z tytułu środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2, w wysokości 10 % stanowią

dochód budżetu samorządu województwa z przeznaczeniem na koszty egzekucji należności

z tytułu tych środków i obsługę administracyjną systemu tych środków.

14.

Wpływy z tytułu środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2, powiększone o wysokość dochodów

z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone o wysokość dochodów, o których

mowa w ust. 13, marszałek województwa przekazuje, w terminie 30 dni po upływie każdego

kwartału, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej.

15.

Do środków, o których mowa w ust. 3 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

1.

Z chwilą sprzedaży sprzętu przedstawia się nabywcom sprzętu koszty gospodarowania

odpadami obejmujące koszty zbierania i przetwarzania zużytego sprzętu, jeżeli wprowadzający

sprzęt przekazał dystrybutorom informację o wysokości kosztów gospodarowania odpadami.

2.

Dystrybutor jest obowiązany do informowania w sposób określony w ust. 3 nabywców sprzętu

o wysokości kosztów gospodarowania odpadami, jeżeli taką informację uzyskał od wprowadzającego

sprzęt.

3.

Informowanie nabywców sprzętu o wysokości kosztów gospodarowania odpadami następuje

przez wyróżnienie w cenie sprzętu kosztów gospodarowania odpadami przypadających na

jednostkę sprzętu.

4.

Koszty gospodarowania odpadami nie mogą przekraczać kosztów faktycznie poniesionych

na ten cel.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do opracowania informacji dotyczącej ponownego

użycia i przetwarzania zużytego sprzętu, zawierającej w szczególności wskazanie poszczególnych

części składowych oraz materiałów zawartych w sprzęcie, a także umiejscowienia w sprzęcie

niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, jest opracowywana w terminie 12 miesięcy od dnia

wprowadzenia na rynek państwa członkowskiego nowego typu sprzętu.

3.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do bezpłatnego przekazania prowadzącemu zakład

przetwarzania, prowadzącemu działalność w zakresie recyklingu oraz prowadzącemu działalność

w zakresie innych niż recykling procesów odzysku informacji, o której mowa w ust.

1, w terminie 14 dni od dnia złożenia przez nich wniosku o jej przekazanie.

4.

Informacja, o której mowa w ust. 1, jest sporządzana w postaci papierowej lub elektronicznej

na informatycznym nośniku danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2024 r. poz. 307).

1.

Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw

domowych, jest obowiązany do zorganizowania i sfinansowania odbierania od zbierających

zużyty sprzęt oraz przetwarzania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych.

2.

Jeżeli zużyty sprzęt powstał ze sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych wprowadzonego

do obrotu

1)

do dnia 13 sierpnia 2005 r. - obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wprowadzającego

sprzęt w stosunku do sprzętu należącego do tej samej grupy sprzętu co sprzęt przez

niego wprowadzony do obrotu, proporcjonalnie do jego udziału w masie wprowadzonego

do obrotu sprzętu należącego do tej grupy;

2)

po dniu 13 sierpnia 2005 r. - obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wprowadzającego

sprzęt w stosunku do sprzętu, który został przez niego wprowadzony do obrotu.

1.

Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw

domowych, jest obowiązany do zorganizowania i sfinansowania zbierania oraz przetwarzania

zużytego sprzętu pochodzącego od użytkowników innych niż gospodarstwa domowe, powstałego

ze sprzętu, który został przez niego wprowadzony do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r.

2.

Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw

domowych, jest także obowiązany do zorganizowania i sfinansowania zbierania oraz przetwarzania

zużytego sprzętu pochodzącego od użytkowników innych niż gospodarstwa domowe, który

został przez niego wprowadzony do obrotu do dnia 13 sierpnia 2005 r., jeżeli sprzęt

ten jest zastępowany przez niego sprzętem tego samego rodzaju lub spełniającym te

same funkcje.

3.

Zbieranie i przetwarzanie zużytego sprzętu, o którym mowa w ust. 2, może być również

finansowane przez użytkownika sprzętu innego niż przeznaczony dla gospodarstw domowych,

z którego powstał ten zużyty sprzęt, w zakresie określonym w umowie zawartej między

wprowadzającym sprzęt i użytkownikiem tego sprzętu.

4.

Zbieranie i przetwarzanie zużytego sprzętu innego niż wskazany w ust. 2, który został

wprowadzony do obrotu do dnia 13 sierpnia 2005 r., jest finansowane przez użytkownika

sprzętu innego niż przeznaczony dla gospodarstw domowych, z którego powstał ten zużyty

sprzęt.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do osiągnięcia minimalnych rocznych poziomów

zbierania zużytego sprzętu, które wynoszą

1)

od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. - nie mniej niż 40 % średniorocznej

masy sprzętu wprowadzonego do obrotu, a w przypadku sprzętu należącego do grupy sprzętu

nr 3 określonej w załączniku nr 1 do ustawy - nie mniej niż 50 % średniorocznej masy

sprzętu wprowadzonego do obrotu;

2)

od dnia 1 stycznia 2021 r. - nie mniej niż 65 % średniorocznej masy sprzętu wprowadzonego

do obrotu albo 85 % masy zużytego sprzętu wytworzonego na terytorium kraju.

2.

Przy obliczaniu poziomów zbierania zużytego sprzętu nie uwzględnia się masy zużytego

sprzętu powstałego ze sprzętu, który nie został wprowadzony do obrotu, oraz odpadów

poprodukcyjnych.

3.

Sposób obliczania minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu do dnia

31 grudnia 2020 r. określa załącznik nr 3 do ustawy.

4.

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, minimalne roczne

poziomy zbierania zużytego sprzętu, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w poszczególnych

latach do końca 2020 r., kierując się

1)

masą wprowadzonego do obrotu sprzętu;

2)

działaniami na rzecz konkurencyjności polskiej gospodarki;

3)

poziomem rozwoju infrastruktury niezbędnej w procesie zbierania zużytego sprzętu.

5.

Minister właściwy do spraw klimatu dokona, w drodze rozporządzenia, wyboru metody

spośród określonych w ust. 1 pkt 2 oraz określi szczegółowy sposób obliczania minimalnego

rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu od dnia 1 stycznia 2021 r., kierując się

potrzebą osiągnięcia minimalnego rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu oraz

zapewnienia porównywalności informacji w zakresie osiągniętego minimalnego poziomu

zbierania zużytego sprzętu przekazywanych przez wprowadzających sprzęt.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do osiągnięcia w poszczególnych latach określonych

poziomów odzysku oraz przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu.

2.

Należy osiągnąć następujące poziomy odzysku oraz przygotowania do ponownego użycia

i recyklingu zużytego sprzętu

1)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 1 i 4 określonych

w załączniku nr 1 do ustawy

a)

odzysku - 85 % masy zużytego sprzętu oraz

b)

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu - 80 % masy zużytego sprzętu;

2)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grupy sprzętu nr 2 określonej

w załączniku nr 1 do ustawy

a)

odzysku - 80 % masy zużytego sprzętu oraz

b)

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu - 70 % masy zużytego sprzętu;

3)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 5 i 6 określonych

w załączniku nr 1 do ustawy

a)

odzysku - 75 % masy zużytego sprzętu oraz

b)

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu - 55 % masy zużytego sprzętu;

4)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grupy sprzętu nr 3 określonej

w załączniku nr 1 do ustawy - recyklingu - w wysokości 80 % masy tego zużytego sprzętu.

3.

Sposób obliczania rocznego poziomu odzysku oraz poziomu przygotowania do ponownego

użycia i recyklingu zużytego sprzętu określa załącznik nr 4 do ustawy.

4.

Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia, warunki

zaliczania masy zużytego sprzętu do masy zużytego sprzętu poddanej recyklingowi, kierując

się koniecznością ujednolicenia sposobu obliczania poziomów odzysku oraz przygotowania

do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu, o których mowa w ust. 1, oraz przepisami

przyjętymi w tym zakresie przez Komisję Europejską.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do prowadzenia dodatkowej ewidencji obejmującej

informacje o masie wprowadzonego do obrotu sprzętu.

2.

Podstawę do obliczenia osiągniętych poziomów zbierania, odzysku oraz przygotowania

do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu stanowią dane zawarte w dodatkowej

ewidencji oraz w zaświadczeniach o zużytym sprzęcie.

3.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do przechowywania dodatkowej ewidencji oraz zaświadczeń

o zużytym sprzęcie przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego dotyczą.

1.

Wprowadzający sprzęt jest obowiązany do zawarcia umowy w formie pisemnej pod rygorem

nieważności z prowadzącym zakład przetwarzania, który prowadzi demontaż oraz przygotowanie

do ponownego użycia zużytego sprzętu, który powstał ze sprzętu należącego do grupy

sprzętu, do której należy sprzęt wprowadzony do obrotu przez wprowadzającego sprzęt.

2.

Wprowadzający sprzęt w przypadku

1)

cofnięcia prowadzącemu zakład przetwarzania decyzji w zakresie gospodarki odpadami,

2)

rozwiązania albo wygaśnięcia umowy, o której mowa w ust. 1

- jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy odpowiednio od dnia cofnięcia decyzji, rozwiązania

albo wygaśnięcia umowy, do wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1.

Do podmiotu mającego siedzibę na terytorium kraju i udostępniającego na rynku sprzęt

wprowadzony do obrotu przez dystrybutora, który nie jest wpisany do rejestru, o którym

mowa w art. 49 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zwanego dalej „rejestrem”, stosuje się przepisy ustawy dotyczące wprowadzającego

sprzęt.

1.

Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt pochodzący od producenta, nie

musi wykonywać obowiązków nałożonych na niego ustawą, o ile

1)

autoryzowany przedstawiciel tego producenta jest wpisany do rejestru;

2)

przekazał autoryzowanemu przedstawicielowi wszelkie dane niezbędne do wykonywania

przez autoryzowanego przedstawiciela obowiązków w odniesieniu do sprzętu wprowadzonego

do obrotu przez tego wprowadzającego sprzęt, w szczególności informacje o masie wprowadzonego

do obrotu w danym oraz w poprzednim roku kalendarzowym sprzętu pochodzącego od producenta,

który wyznaczył tego autoryzowanego przedstawiciela.

2.

W przypadku nieprzekazania autoryzowanemu przedstawicielowi danych, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, wprowadzający sprzęt jest obowiązany do wykonywania obowiązków nałożonych

na niego ustawą w odniesieniu do masy sprzętu, jaką wprowadził do obrotu w danym roku

kalendarzowym, o której nie poinformował autoryzowanego przedstawiciela.

3.

Autoryzowany przedstawiciel prowadzi wykaz wprowadzających sprzęt, którzy korzystają

z uprawnienia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Producent, o którym mowa w art. 4 pkt 11 lit. a-c, ma prawo do wyznaczenia autoryzowanego

przedstawiciela odpowiedzialnego za wykonywanie na terytorium kraju obowiązków określonych

ustawą dla wprowadzającego sprzęt w odniesieniu do wprowadzonego do obrotu sprzętu

pochodzącego od tego producenta.

2.

Producent, o którym mowa w art. 4 pkt 11 lit. d, jest obowiązany do wyznaczenia autoryzowanego

przedstawiciela odpowiedzialnego za wykonywanie na terytorium kraju obowiązków określonych

ustawą dla wprowadzającego sprzęt w odniesieniu do wprowadzonego do obrotu sprzętu

pochodzącego od tego producenta.

3.

Autoryzowany przedstawiciel jest wyznaczany w drodze umowy zawartej w formie pisemnej

pod rygorem nieważności.

4.

Autoryzowanym przedstawicielem może być osoba fizyczna, jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej lub osoba prawna mające siedzibę na terytorium kraju, w tym organizacja

odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

5.

Autoryzowany przedstawiciel wykonuje obowiązki określone ustawą dla wprowadzającego

sprzęt za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

z wyłączeniem obowiązków, o których mowa w art. 12-14, art. 17, art. 22 ust. 1 i 3

i art. 84.

6.

Wykonywanie obowiązków określonych w ustawie dla wprowadzającego sprzęt za pośrednictwem

organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego zgodnie z ust. 5 nie zwalnia

autoryzowanego przedstawiciela z odpowiedzialności za realizację tych obowiązków.

7.

W przypadku gdy autoryzowanym przedstawicielem jest organizacja odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego i autoryzowany przedstawiciel wykonuje obowiązki, o których mowa

w ust. 1, za pośrednictwem tej organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

nie zawiera się umowy, o której mowa w art. 11 ust. 3, między autoryzowanym przedstawicielem

a tą organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

8.

Do autoryzowanego przedstawiciela stosuje się przepisy ustawy dotyczące wprowadzającego

sprzęt.

9.

W przypadku ustanowienia autoryzowanego przedstawiciela przez producenta producent

działa wyłącznie za pośrednictwem autoryzowanego przedstawiciela. Autoryzowany przedstawiciel

działa w imieniu i na rzecz producenta, ponosząc odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków

określonych ustawą dla wprowadzającego sprzęt.

1.

Wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw

domowych

1)

który samodzielnie wykonuje obowiązek określony w art. 18 ust. 1,

2)

w przypadku wygaśnięcia albo rozwiązania umowy, o której mowa w art. 11 ust. 3,

3)

w przypadku otwarcia likwidacji, ogłoszenia upadłości lub wykreślenia z rejestru organizacji

odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z którą ma zawartą umowę, o której

mowa w art. 11 ust. 3

- jest obowiązany do wniesienia zabezpieczenia finansowego na dany rok kalendarzowy

przeznaczonego na pokrycie opłaty produktowej, zwanego dalej „zabezpieczeniem finansowym”.

2.

Zabezpieczenie finansowe ma formę

1)

depozytu wpłacanego na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego

prowadzony w Banku Gospodarstwa Krajowego;

2)

gwarancji ubezpieczeniowej złożonej do marszałka województwa;

3)

gwarancji bankowej złożonej do marszałka województwa.

3.

W przypadku gwarancji ubezpieczeniowej oraz gwarancji bankowej gwarantem może być

wyłącznie

1)

instytucja finansowa upoważniona do gwarantowania długu celnego;

2)

instytucja finansowa mająca siedzibę na terytorium państwa członkowskiego.

1.

Wprowadzający sprzęt, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1, jest obowiązany do wniesienia

zabezpieczenia finansowego w terminie do dnia 30 czerwca roku, którego dotyczy to

zabezpieczenie.

2.

Wprowadzający sprzęt, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1, który rozpoczyna działalność

w zakresie wprowadzania do obrotu sprzętu, jest obowiązany do wniesienia zabezpieczenia

finansowego przed złożeniem wniosku o wpis do rejestru.

3.

Wprowadzający sprzęt, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 i 3, są obowiązani do

wniesienia zabezpieczenia finansowego w terminie 14 dni od dnia, w którym

1)

wygasła albo uległa rozwiązaniu umowa, o której mowa w art. 11 ust. 3;

2)

nastąpiło otwarcie likwidacji, ogłoszenie upadłości lub wykreślenie z rejestru organizacji

odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z którą zawarto umowę, o której mowa

w art. 11 ust. 3.

1.

Podstawę obliczenia wysokości zabezpieczenia finansowego stanowi w przypadku

1)

wprowadzającego sprzęt wnoszącego zabezpieczenie finansowe przed złożeniem wniosku

o wpis do rejestru - masa sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, który zamierza

wprowadzić do obrotu w danym roku kalendarzowym;

2)

wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru - masa sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw

domowych, wprowadzonego do obrotu w poprzednim roku kalendarzowym.

2.

Wysokość zabezpieczenia finansowego oblicza się jako iloczyn stawki opłaty produktowej

oraz masy sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, o której mowa w ust. 1.

Gwarancja ubezpieczeniowa oraz gwarancja bankowa, o których mowa w art. 27 ust. 2

pkt 2 i 3, stwierdzają, że w razie nieuiszczenia opłaty produktowej zakład ubezpieczeń

albo bank ureguluje zobowiązania na rzecz marszałka województwa.

Marszałek województwa przechowuje złożone przez wprowadzającego sprzęt dokumenty potwierdzające

wniesienie zabezpieczenia finansowego przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

którego te dokumenty dotyczą.

1.

W razie powzięcia wątpliwości co do autentyczności dokumentów gwarancji bankowej lub

gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w art. 27 ust. 2 pkt 2 i 3, marszałek województwa

bezzwłocznie wzywa gwaranta do potwierdzenia udzielenia gwarancji.

2.

Bank lub zakład ubezpieczeń, do którego zostanie skierowane wezwanie, o którym mowa

w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania wraz z uwierzytelnioną kopią

dokumentu gwarancji przedłożonego marszałkowi województwa, informuje marszałka województwa,

czy dokument jest autentyczny.

3.

W przypadku uzyskania w trybie przewidzianym w ust. 2 informacji, że dokument gwarancji

nie jest autentyczny, marszałek województwa, w drodze decyzji, odmawia przyjęcia gwarancji.

Decyzja ma rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Decyzję, o której mowa w ust. 3, doręcza się też gwarantowi. Gwarant nie jest stroną

w sprawie i nie przysługują mu środki zaskarżenia.

1.

Marszałek województwa w terminie do dnia 30 października roku następującego po roku

kalendarzowym, w którym wniesiono zabezpieczenie finansowe, dokonuje rozliczenia tego

zabezpieczenia.

2.

W przypadku stwierdzenia, że wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt

przeznaczony dla gospodarstw domowych, nie osiągnął wymaganego minimalnego rocznego

poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku lub poziomu przygotowania do ponownego

użycia i recyklingu zużytego sprzętu oraz nie wniósł opłaty produktowej, marszałek

województwa orzeka, w drodze decyzji, o przeznaczeniu środków pochodzących z zabezpieczenia

finansowego na poczet pokrycia opłaty produktowej.

3.

Jeżeli ze sprawozdania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, wynika, że wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony dla

gospodarstw domowych, osiągnął wymagany minimalny roczny poziom zbierania zużytego

sprzętu, poziom odzysku oraz poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu

zużytego sprzętu, marszałek województwa orzeka, w drodze decyzji, o zwrocie wniesionego

przez niego zabezpieczenia finansowego.

4.

Jeżeli wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw

domowych, wniósł zabezpieczenie finansowe w wysokości wyższej niż opłata produktowa

wskazana w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, marszałek województwa orzeka, w drodze decyzji, o zwrocie wniesionego przez niego

zabezpieczenia finansowego w wysokości wynikającej z różnicy między środkami należnymi

z zabezpieczenia finansowego a należną opłatą produktową.

5.

Wydanie decyzji, o których mowa w ust. 3 i 4, nie stanowi przeszkody do wydania decyzji,

o której mowa w art. 77 ust. 1.

6.

Jeżeli wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony dla gospodarstw

domowych, zawarł umowę, o której mowa w art. 11 ust. 2, po wniesieniu zabezpieczenia

finansowego, marszałek województwa orzeka, w drodze decyzji, o zwrocie wniesionego

przez niego zabezpieczenia finansowego za rok kalendarzowy, którego dotyczy ta umowa.

7.

W przypadku wniesienia zabezpieczenia finansowego w formie depozytu wpłacanego na

odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego zwrot zabezpieczenia finansowego

następuje w kwocie nominalnej zabezpieczenia finansowego w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzje, o których mowa w ust. 3 i 6, stały się ostateczne, oraz po wskazaniu

przez wprowadzającego sprzęt rachunku bankowego, na który należy dokonać zwrotu.

8.

Marszałek województwa prowadzi ewidencję rozliczeń zabezpieczeń finansowych dokonanych

na podstawie decyzji, o których mowa w ust. 2-4 i 6, przez 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, którego dotyczą rozliczenia zabezpieczeń finansowych.

Zakazuje się umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami.

1.

Zakazuje się zbierania niekompletnego zużytego sprzętu oraz części pochodzących ze

zużytego sprzętu podmiotowi niebędącemu

1)

dystrybutorem prowadzącym jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w

rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 977, z późn. zm., wynoszącej co najmniej 400 m

2)

prowadzącym zakład przetwarzania;

3)

odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub prowadzącym punkt selektywnego

zbierania odpadów komunalnych, o których mowa w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2024 r. poz. 399).

2.

Za niekompletny zużyty sprzęt uważa się zużyty sprzęt, który nie zawiera istotnych,

z uwagi na przeznaczenie sprzętu do jakiego został zaprojektowany, części składowych,

podzespołów i materiałów eksploatacyjnych, stanowiących część sprzętu, z którego powstał

zużyty sprzęt, w dniu wprowadzenia do obrotu tego sprzętu.

3.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu informacji

o zakazie, o którym mowa w ust. 1.

Posiadacz zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych jest obowiązany do

przekazania go zbierającemu zużyty sprzęt lub podmiotowi uprawnionemu do zbierania

zużytego sprzętu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

1.

Dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego

z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju

i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany.

2.

Dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany

jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych

w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił

te same funkcje co sprzęt dostarczony.

3.

Dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu

art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m

4.

Dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży

informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1-3. Dystrybutor udostępniający na rynku

sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obowiązany do przekazania

tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie

internetowej lub w formie komunikatu.

System zbierania, w tym zwrotu, zużytego sprzętu, który tworzą zbierający zużyty sprzęt,

prowadzący zakłady przetwarzania, dystrybutorzy, podmioty, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, oraz prowadzący punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych, o których mowa

w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, uwzględnia gęstość zaludnienia.

Dystrybutor jest obowiązany do

1)

udostępniania na rynku wyłącznie sprzętu

a)

wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru lub pochodzącego

od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do rejestru,

b)

oznakowanego zgodnie z art. 14 ust. 1;

2)

umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania

zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania

się na odległość - do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie

się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu;

3)

udostępniania na rynku sprzętu wraz z dołączoną do niego informacją, o której mowa

w art. 13 ust. 1, w przypadku sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych.

1.

Prowadzący punkt serwisowy jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu,

w przypadku gdy naprawa przyjętego do punktu serwisowego sprzętu jest niemożliwa ze

względów technicznych lub gdy właściciel sprzętu uzna, że naprawa sprzętu jest dla

niego nieopłacalna.

2.

Prowadzący punkt serwisowy jest obowiązany do umieszczenia w punkcie serwisowym w

widocznym miejscu informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu.

3.

Prowadzący punkt serwisowy jest obowiązany do umieszczenia w punkcie serwisowym w

widocznym miejscu informacji o możliwości nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu,

w przypadku gdy naprawa przyjętego do punktu serwisowego sprzętu jest niemożliwa ze

względów technicznych lub gdy właściciel sprzętu uzna, że naprawa sprzętu jest dla

niego nieopłacalna.

1.

Dystrybutor oraz prowadzący punkt serwisowy mogą odmówić przyjęcia zużytego sprzętu,

który z uwagi na jego zanieczyszczenie stwarza zagrożenie dla zdrowia lub życia osób

przyjmujących zużyty sprzęt.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, posiadacz zużytego sprzętu przekazuje go do zbierającego

zużyty sprzęt lub prowadzącego zakład przetwarzania.

1.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do przyjęcia przekazywanego do niego zużytego

sprzętu, w tym do co najmniej nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego

z gospodarstw domowych.

2.

Zbierający zużyty sprzęt lub podmiot uprawniony do zbierania zużytego sprzętu, o którym

mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, jest obowiązany do zachowania niezbędnych środków ostrożności w celu ochrony zdrowia

i bezpieczeństwa pracowników.

Miejsca, w których jest magazynowany zużyty sprzęt, wyposaża się w

1)

zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz, w przypadku

zużytego sprzętu zawierającego substancje ciekłe, które podczas uszkodzenia zużytego

sprzętu mogą spowodować niekontrolowane wycieki do środowiska - w nieprzepuszczalne

podłoża wraz z urządzeniami do likwidacji wycieków oraz, w stosownym przypadku, odstojnikami

i odolejaczami;

2)

utwardzone podłoże;

3)

zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osobom postronnym.

1.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do przekazania zebranego zużytego sprzętu

prowadzącemu zakład przetwarzania posiadającemu decyzję w zakresie gospodarki odpadami

zezwalającą na przetwarzanie zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do

grupy sprzętu określonej w załączniku nr 1 do ustawy.

2.

Dopuszcza się przekazanie zebranego zużytego sprzętu prowadzącemu zakład przetwarzania

za pośrednictwem innego zbierającego zużyty sprzęt.

3.

Zbierający zużyty sprzęt przed przekazaniem zużytego sprzętu prowadzącemu zakład przetwarzania

zapewnia, w miarę możliwości, wyselekcjonowanie w punkcie zbierania zużytego sprzętu

przeznaczonego do przygotowania do ponownego użycia.

4.

Zbieranie i transport zużytego sprzętu odbywają się w warunkach optymalnych do przygotowania

go do ponownego użycia, recyklingu oraz innych niż recykling procesów odzysku, w tym

ograniczenia rozprzestrzeniania się niebezpiecznych substancji.

1.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do przekazania wójtowi, burmistrzowi albo

prezydentowi miasta, właściwemu ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej,

w terminie 30 dni od dnia podjęcia działalności, informacji zawierającej

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby zbierającego zużyty sprzęt;

2)

adresy punktów zbierania zużytego sprzętu, z wyłączeniem punktów sprzedaży sprzętu

oraz punktów serwisowych.

2.

W przypadku zmiany danych zawartych w informacji, o której mowa w ust. 1, zbierający

zużyty sprzęt jest obowiązany do poinformowania o tym wójta, burmistrza albo prezydenta

miasta, właściwego ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej, w

terminie 30 dni od dnia wystąpienia zmiany.

3.

Zbierający zużyty sprzęt jest obowiązany do poinformowania wójta, burmistrza albo

prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej,

o zakończeniu działalności gospodarczej, w terminie 30 dni od dnia trwałego zaprzestania

jej wykonywania.

1.

Demontaż zużytego sprzętu oraz przygotowanie do ponownego użycia zużytego sprzętu

oraz odpadów powstałych po demontażu zużytego sprzętu prowadzi się wyłącznie w zakładzie

przetwarzania.

2.

Demontaż zużytego sprzętu, recykling i inne niż recykling procesy odzysku, z wyjątkiem

przygotowania do ponownego użycia, obejmują przynajmniej usunięcie ze zużytego sprzętu

płynów oraz postępowanie prowadzone w sposób określony w załączniku nr 5 do ustawy.

3.

Procesy odzysku prowadzi się przy użyciu najlepszych dostępnych technik.

Zakazuje się unieszkodliwiania zużytego sprzętu przed poddaniem go przetwarzaniu,

o którym mowa w art. 46.

Wnioskodawca we wniosku o wydanie decyzji w zakresie gospodarki odpadami dla zakładu

przetwarzania jest obowiązany podać numer i nazwę grupy sprzętu określone w załączniku

nr 1 do ustawy, z którego powstaje przetwarzany przez niego zużyty sprzęt.

Prowadzący zakład przetwarzania, który zawarł umowę, o której mowa w art. 23 ust.

1, jest obowiązany do co najmniej nieodpłatnego przyjęcia zużytego sprzętu pochodzącego

z gospodarstw domowych od zbierającego zużyty sprzęt.

Miejsca, w których jest magazynowany zużyty sprzęt przed poddaniem go przetwarzaniu,

wyposaża się w

1)

nieprzepuszczalne podłoża na odpowiednim obszarze wraz z urządzeniami do likwidacji

wycieków oraz, w stosownym przypadku, odstojnikami i odolejaczami;

2)

zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych na właściwych obszarach;

3)

zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osobom postronnym.

1.

Zakład przetwarzania wyposaża się w

1)

legalizowane urządzenie ważące do ustalenia masy przyjętego zużytego sprzętu oraz

masy odpadów powstałych ze zużytego sprzętu, umożliwiające wykonanie zbiorczego, elektronicznego

wydruku wszystkich dokonywanych ważeń odrębnie dla zużytego sprzętu i odrębnie dla

odpadów powstałych ze zużytego sprzętu;

2)

magazyn na odpady powstałe ze zużytego sprzętu przygotowane do ponownego użycia;

3)

pojemniki do magazynowania baterii i akumulatorów, kondensatorów zawierających PCB

oraz innych odpadów niebezpiecznych, w tym odpadów promieniotwórczych;

4)

nieprzepuszczalne podłoża na odpowiednim obszarze wraz z urządzeniami do likwidacji

wycieków oraz, w stosownym przypadku, odstojnikami i odolejaczami;

5)

urządzenia do oczyszczania wody, które odpowiadają regulacjom z zakresu ochrony zdrowia

i środowiska, w szczególności przepisom prawa wodnego;

6)

instalacje umożliwiające przetworzenie zużytego sprzętu powstałego z poszczególnych

grup sprzętu przetwarzanego w danym zakładzie przetwarzania;

7)

instalacje umożliwiające wyeliminowanie substancji zubożających warstwę ozonową lub

fluorowanych gazów cieplarnianych o współczynniku globalnego ocieplenia (GWP) powyżej

15, w tym gazów znajdujących się w piankach i obiegach chłodniczych przez właściwe

ich odzyskanie i odpowiednie ich oczyszczenie lub zniszczenie, zgodnie z ustawą z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych

fluorowanych gazach cieplarnianych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2065) - w przypadku przetwarzania urządzeń chłodniczych.

2.

Zakazuje się przyjmowania zużytego sprzętu przez zakład przetwarzania, który nie jest

wyposażony zgodnie z ust. 1.

1.

Odpady powstałe po demontażu zużytego sprzętu przekazuje się prowadzącemu działalność

w zakresie recyklingu lub prowadzącemu działalność w zakresie innych niż recykling

procesów odzysku wpisanym do rejestru.

2.

Odpady powstałe po demontażu zużytego sprzętu, które nie zostały przekazane do recyklingu

lub innych niż recykling procesów odzysku, przekazuje się prowadzącemu działalność

w zakresie unieszkodliwiania odpadów.

3.

Prowadzący zakład przetwarzania może dokonać wywozu odpadów powstałych po demontażu

zużytego sprzętu w celu poddania ich recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku

lub unieszkodliwianiu z terytorium kraju na terytorium

1)

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;

2)

państwa niebędącego państwem członkowskim do instalacji spełniających wymagania nie

niższe niż określone dla instalacji eksploatowanych na terytorium kraju.

4.

W przypadku wywozu odpadów powstałych ze zużytego sprzętu z terytorium kraju na terytorium

państwa niebędącego państwem członkowskim w celu poddania ich recyklingowi, innym

niż recykling procesom odzysku lub unieszkodliwianiu, prowadzący zakład przetwarzania

jest obowiązany przekazać wprowadzającemu sprzęt pisemne oświadczenie, że recykling,

inne niż recykling procesy odzysku albo unieszkodliwianie odbywają się w instalacjach

spełniających wymagania nie niższe niż określone dla instalacji eksploatowanych na

terytorium kraju.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

6.

Prowadzący zakład przetwarzania przekazuje zużyte baterie i zużyte akumulatory zbierającemu

zużyte baterie lub zużyte akumulatory lub prowadzącemu zakład przetwarzania zużytych

baterii lub zużytych akumulatorów, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1113 oraz z 2023 r. poz. 1852).

1.

Prowadzący zakład przetwarzania sporządza zaświadczenie o zużytym sprzęcie za poprzedni

rok kalendarzowy, za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO.

2.

Zaświadczenie o zużytym sprzęcie zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy prowadzącego

zakład przetwarzania;

2)

imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy prowadzącego

działalność w zakresie recyklingu;

3)

imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy prowadzącego

działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku;

4)

informacje o masie zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania dla wprowadzającego

sprzęt, z podziałem na sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych oraz ze źródeł innych

niż gospodarstwa domowe;

5)

informacje o masie zużytego sprzętu przetworzonego w zakładzie przetwarzania dla wprowadzającego

sprzęt;

6)

numer i nazwę grupy sprzętu, z którego powstał przetworzony w zakładzie przetwarzania

zużyty sprzęt, z wyodrębnieniem paneli fotowoltaicznych;

7)

informacje o masie zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia dla wprowadzającego

sprzęt;

8)

informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu przygotowanych do ponownego

użycia dla wprowadzającego sprzęt;

9)

informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu poddanych recyklingowi i

innym niż recykling procesom odzysku dla wprowadzającego sprzęt;

10)

oznaczenie zastosowanego procesu odzysku, z podaniem rodzaju procesu określonego w

przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

11)

informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu poddanych unieszkodliwianiu

dla wprowadzającego sprzęt;

12)

oznaczenie zastosowanego procesu unieszkodliwiania, z podaniem rodzaju procesu określonego

w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

13)

informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu wywiezionych z terytorium

kraju na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim w celu poddania recyklingowi,

innym niż recykling procesom odzysku lub unieszkodliwianiu dla wprowadzającego sprzęt;

14)

informacje o masie odpadów powstałych ze zużytego sprzętu wywiezionych z terytorium

kraju na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego w celu

poddania recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku lub unieszkodliwianiu

dla wprowadzającego sprzęt.

3.

Prowadzący zakład przetwarzania w zaświadczeniu o zużytym sprzęcie może uwzględnić

1)

masę zużytego sprzętu oraz masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu przygotowanych

do ponownego użycia,

2)

masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu, poddanych recyklingowi, innym niż recykling

procesom odzysku lub unieszkodliwianiu,

3)

masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu, wywiezionych z terytorium kraju w celu

poddania recyklingowi, innym niż recykling procesom odzysku lub unieszkodliwianiu

- do dnia 1 lutego następnego roku.

4.

Prowadzący zakład przetwarzania udostępnia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1,

w terminie do dnia 28 lutego każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy, za pośrednictwem

indywidualnego konta w BDO, wprowadzającemu sprzęt albo organizacji odzysku sprzętu

elektrycznego i elektronicznego, z którymi zawarł umowę, o której mowa w art. 23 ust.

1, oraz marszałkowi województwa.

5.

(uchylony)

6.

Masę zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania ustala się na podstawie

kart przekazania odpadu.

7.

W przypadku prowadzącego zakład przetwarzania będącego jednocześnie zbierającym zużyty

sprzęt masę zużytego sprzętu przyjętego do zakładu przetwarzania, zebranego w ramach

prowadzenia działalności w zakresie zbierania zużytego sprzętu ustala się na podstawie

ewidencji odpadów prowadzonej przez tego przedsiębiorcę.

8.

Masę zużytego sprzętu przygotowanego do ponownego użycia oraz masę odpadów powstałych

ze zużytego sprzętu przygotowanych do ponownego użycia ustala się na podstawie karty

ewidencji zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

9.

Masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu poddanych recyklingowi i innym niż recykling

procesom odzysku ustala się odpowiednio na podstawie zaświadczenia potwierdzającego

recykling oraz zaświadczenia potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku.

10.

Masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu poddanych unieszkodliwianiu ustala się

na podstawie kart przekazania odpadu sporządzonych przez prowadzącego zakład przetwarzania,

potwierdzonych przez prowadzącego działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów.

11.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Prowadzący działalność w zakresie recyklingu sporządza zaświadczenie potwierdzające

recykling za poprzedni rok kalendarzowy za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO.

2.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzane na wniosek prowadzącego zakład

przetwarzania złożony, za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO, w terminie 7 dni

od dnia wpływu wniosku.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy prowadzącego

zakład przetwarzania;

2)

imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy prowadzącego

działalność w zakresie recyklingu;

3)

kod i nazwę rodzaju oraz masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu przekazanych

przez prowadzącego zakład przetwarzania do recyklingu;

4)

oznaczenie zastosowanego procesu odzysku, z podaniem jego rodzaju, określonego w przepisach

ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

4.

Prowadzący działalność w zakresie recyklingu udostępnia zaświadczenie, o którym mowa

w ust. 1, za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO, prowadzącemu zakład przetwarzania

przekazującemu odpady powstałe ze zużytego sprzętu do recyklingu oraz marszałkowi

województwa, w terminie określonym w ust. 2.

5.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku sporządza

zaświadczenie potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku za poprzedni rok kalendarzowy,

za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO.

2.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzane na wniosek prowadzącego zakład

przetwarzania złożony za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO, w terminie 7 dni

od dnia wpływu wniosku.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy prowadzącego

zakład przetwarzania;

2)

imię i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby oraz numer rejestrowy prowadzącego

działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku;

3)

kod i nazwę rodzaju oraz masę odpadów powstałych ze zużytego sprzętu przekazanych

przez prowadzącego zakład przetwarzania do innych niż recykling procesów odzysku;

4)

oznaczenie innego niż recykling zastosowanego procesu odzysku, z podaniem jego rodzaju,

określonego w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

4.

Prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku udostępnia

zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO,

prowadzącemu zakład przetwarzania przekazującemu odpady powstałe ze zużytego sprzętu

do innych niż recykling procesów odzysku oraz marszałkowi województwa, w terminie

określonym w ust. 2.

5.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest spółką akcyjną utworzoną

przez producentów, wprowadzających sprzęt, a także reprezentujące ich związki pracodawców

lub izby gospodarcze w celu realizacji określonych w ustawie obowiązków wykonywanych

na podstawie umów z wprowadzającymi sprzęt.

2.

Akcjonariuszami organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego są wyłącznie

podmioty, o których mowa w ust. 1.

1.

Przedmiotem działania organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

jest działalność związana z organizowaniem, zarządzaniem lub prowadzeniem przedsięwzięć

związanych ze zbieraniem, przetwarzaniem, recyklingiem i innymi niż recykling procesami

odzysku oraz unieszkodliwianiem zużytego sprzętu lub zużytych baterii lub zużytych

akumulatorów lub prowadzenie zbierania tych odpadów, w tym publiczne kampanie edukacyjne.

2.

Nazwa organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawiera oznaczenie

„organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego”.

3.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana posiadać

wdrożony system zarządzania środowiskowego zgodny z wymaganiami systemu ekozarządzania

i audytu (EMAS) lub z normą ISO 14001.

1.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana do prowadzenia

publicznych kampanii edukacyjnych.

2.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, wykonując obowiązek,

o którym mowa w ust. 1, przeznacza na publiczne kampanie edukacyjne co najmniej 5

% przychodów netto uzyskanych w poprzednim roku kalendarzowym z przejęcia obowiązków,

o których mowa w art. 18 i art. 19.

3.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, która rozpoczyna działalność

w danym roku kalendarzowym, przeznacza na publiczne kampanie edukacyjne co najmniej

5 % przychodów netto uzyskanych w tym roku kalendarzowym z przejęcia obowiązków, o

których mowa w art. 18 i art. 19.

4.

Rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, następuje w terminie do dnia

31 stycznia roku następującego po roku, w którym organizacja odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego była obowiązana do przeprowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych.

5.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, uznaje się za wykonany, jeżeli organizacja odzysku

sprzętu elektrycznego i elektronicznego posiada dokumentację potwierdzającą przeznaczenie

środków, o których mowa w ust. 2 i 3, na publiczne kampanie edukacyjne.

6.

W przypadku gdy organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie przeznaczyła

w terminie, o którym mowa w ust. 4, na publiczne kampanie edukacyjne środków w wysokości

co najmniej równej odpowiednio przychodom netto, o których mowa w ust. 2 albo 3, jest

ona obowiązana do wpłaty bez wezwania w terminie do dnia 15 lutego roku następującego

po roku, w którym organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego była

obowiązana do przeprowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych, na rachunek bankowy

urzędu marszałkowskiego środków w wysokości równej odpowiednio przychodom netto, o

których mowa w ust. 2 albo 3.

7.

Wysokość zobowiązania z tytułu środków, o których mowa w ust. 6, ulega obniżeniu o

kwotę faktycznie przeznaczoną przez organizację odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

na publiczne kampanie edukacyjne, potwierdzoną przez dokumentację, o której mowa w

ust. 5.

8.

W przypadku gdy organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie wniosła

środków, o których mowa w ust. 6, albo wniosła je w wysokości niższej od należnej,

marszałek województwa określa, w drodze decyzji, wysokość zobowiązania z tytułu tych

środków.

9.

Wpływy z tytułu środków, o których mowa w ust. 6, powiększone o wysokość dochodów

z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone o wysokość dochodów, o których

mowa w ust. 10, marszałek województwa przekazuje, w terminie 30 dni po upływie każdego

kwartału, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej.

10.

Wpływy z tytułu środków, o których mowa w ust. 6, w wysokości 10 % stanowią dochód

budżetu samorządu województwa z przeznaczeniem na koszty egzekucji należności z tytułu

tych środków i obsługę administracyjną systemu tych środków.

11.

Do środków, o których mowa w ust. 6, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

1.

Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego wynosi

co najmniej 5 000 000 zł i nie może być zebrany w drodze subskrypcji otwartej.

2.

Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego pokrywa

się w całości wkładem pieniężnym i wpłaca w całości przed jej wpisem do Krajowego

Rejestru Sądowego.

3.

Kapitał zakładowy organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie

może pochodzić z pożyczki lub kredytu ani być obciążony w jakikolwiek sposób.

4.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana

1)

utrzymywać kapitał własny w wysokości co najmniej połowy kapitału zakładowego, określonego

w ust. 1, zdeponowany na odrębnym rachunku bankowym lub w formie lokaty terminowej

albo

2)

posiadać gwarancję bankową lub gwarancję ubezpieczeniową, której gwarantem jest instytucja

finansowa upoważniona do gwarantowania długu celnego lub instytucja finansowa mająca

siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, w wysokości co najmniej połowy kapitału

zakładowego, określonego w ust. 1.

5.

Akcje organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego mogą być wyłącznie

akcjami imiennymi i nie mogą być zamienione na akcje na okaziciela.

6.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie może wydawać akcji

uprzywilejowanych.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana

1)

w terminie do dnia 15 marca każdego roku do przedstawienia marszałkowi województwa

za poprzedni rok kalendarzowy zaświadczenia wydanego przez bank o utrzymywaniu przez

nią na odrębnym rachunku bankowym lub w formie lokaty terminowej środków, o których

mowa w art. 63 ust. 4 pkt 1, albo dokumentu potwierdzającego wysokość gwarancji bankowej

lub gwarancji ubezpieczeniowej, wydanego przez gwaranta, o którym mowa w art. 63 ust.

4 pkt 2;

2)

do przedstawienia, na każde żądanie marszałka województwa, w terminie 14 dni od dnia

wpływu żądania, zaświadczenia wydanego przez bank o aktualnie utrzymywanych przez

organizację odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego na odrębnym rachunku bankowym

lub w formie lokaty terminowej środkach, o których mowa w art. 63 ust. 4 pkt 1, albo

dokumentu potwierdzającego wysokość gwarancji, o której mowa w art. 63 ust. 4 pkt

2.

1.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana do zachowania

w tajemnicy wszelkich danych przekazanych jej przez wprowadzających sprzęt oraz autoryzowanych

przedstawicieli, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy obowiązków informacyjnych

organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego wynikających z ustawy.

1.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz prowadzący zakład

przetwarzania są obowiązani do przeprowadzenia rocznego audytu zewnętrznego, zwanego

dalej „audytem”.

2.

Audyt przeprowadza się w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku kalendarzowym,

którego dotyczy. Audyt kończy się podpisaniem przez audytora sprawozdania z przeprowadzonego

audytu.

1.

Audyt jest przeprowadzany przez akredytowanego weryfikatora środowiskowego, o którym

mowa w przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25 listopada

2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu

we Wspólnocie (EMAS), uchylającego rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje Komisji

2001/681/WE i 2006/193/WE

(Dz. Urz. UE L 342 z 22.12.2009, str. 1, z późn. zm.).

1a.

Weryfikator środowiskowy, o którym mowa w ust. 1, wykonuje działalność na podstawie

dokumentu akredytacyjnego w zakresie audytu, wydanego przez krajową jednostkę akredytującą

wyznaczoną zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r.

ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do

warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93

(Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30).

2.

Audytora wybiera organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego albo

prowadzący zakład przetwarzania.

3.

Koszty przeprowadzenia audytu obciążają organizację odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego albo prowadzącego zakład przetwarzania.

1.

Celem audytu jest sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w zakresie ochrony środowiska

działalności organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz prowadzącego

zakład przetwarzania, w szczególności w zakresie gospodarowania zużytym sprzętem,

w tym procesów przetwarzania prowadzonych przez prowadzącego zakład przetwarzania.

2.

Audyt organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego obejmuje kontrolę,

w szczególności

1)

zakresu działalności prowadzonej przez organizację odzysku sprzętu elektrycznego i

elektronicznego;

2)

spełniania wymagań dotyczących akcjonariusza organizacji odzysku sprzętu elektrycznego

i elektronicznego;

3)

umów z prowadzącym zakład przetwarzania;

4)

zaświadczeń o zużytym sprzęcie wystawionych przez prowadzących zakłady przetwarzania;

5)

złożonych sprawozdań i terminowości ich złożenia.

3.

Audyt prowadzącego zakład przetwarzania obejmuje kontrolę, w szczególności

1)

spełniania wymagań wynikających z niniejszej ustawy oraz z ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w szczególności zgodności posiadanych decyzji w zakresie gospodarki odpadami z prowadzonym

procesem przetwarzania;

2)

możliwości technicznych, w tym mocy przerobowych instalacji służących do przetwarzania,

w szczególności umożliwiających demontaż oraz przygotowanie do ponownego użycia zebranego

zużytego sprzętu, który powstał ze sprzętu wprowadzonego do obrotu przez wprowadzających

sprzęt, z którymi zawarł umowy, oraz odpadów powstałych po demontażu zużytego sprzętu;

3)

zgodności informacji zawartych w zaświadczeniu o zużytym sprzęcie wystawionym przez

prowadzącego zakład przetwarzania ze stanem faktycznym.

Na podstawie zebranych dokumentów i dowodów audytor sporządza pisemne sprawozdanie

z przeprowadzonego audytu.

1.

Audytor przekazuje organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz

prowadzącemu zakład przetwarzania sprawozdanie z przeprowadzonego audytu wraz z dokumentacją

audytu.

2.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz prowadzący zakład

przetwarzania przekazują właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska

oraz marszałkowi województwa uwierzytelnioną kopię sprawozdania z przeprowadzonego

audytu niezwłocznie, nie później niż w terminie do dnia 15 maja roku następującego

po roku kalendarzowym, którego audyt dotyczy.

3.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz prowadzący zakład

przetwarzania są obowiązani do przechowywania sprawozdania z przeprowadzonego audytu

wraz z dokumentacją audytu przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego

audyt dotyczy.

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres i sposób przeprowadzania audytu,

2)

szczegółowy zakres sprawozdania z przeprowadzonego audytu

- kierując się potrzebą sprawdzenia wiarygodności informacji zawartych w dokumentach

objętych audytem oraz ujednolicenia sprawozdań z przeprowadzonego audytu.

1.

Rozliczenie wykonania obowiązku osiągnięcia minimalnego rocznego poziomu zbierania

zużytego sprzętu, poziomu odzysku oraz poziomu przygotowania do ponownego użycia i

recyklingu zużytego sprzętu następuje na koniec roku kalendarzowego.

2.

Wprowadzający sprzęt, który nie wykonał obowiązku osiągnięcia minimalnego rocznego

poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku lub poziomu przygotowania do ponownego

użycia i recyklingu zużytego sprzętu, jest obowiązany do wniesienia opłaty produktowej,

obliczanej oddzielnie dla każdej grupy sprzętu, w przypadku nieosiągnięcia wymaganego

poziomu

1)

zbierania;

2)

odzysku;

3)

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu.

2a

W przypadku niewykonania obowiązku osiągnięcia wymaganego minimalnego rocznego poziomu

zbierania zużytego sprzętu dla grupy sprzętu nr 4 opłatę produktową oblicza się oddzielnie

dla paneli fotowoltaicznych oraz pozostałego sprzętu z tej grupy.

3.

Rozliczenie wykonania obowiązku osiągnięcia minimalnego rocznego poziomu zbierania

zużytego sprzętu, poziomu odzysku oraz poziomu przygotowania do ponownego użycia i

recyklingu zużytego sprzętu wprowadzającego sprzęt, który wniósł zabezpieczenie finansowe

na dany rok kalendarzowy, następuje zgodnie z art. 33.

4.

W przypadku gdy należna opłata produktowa za nieosiągnięcie wymaganego minimalnego

rocznego poziomu zbierania zużytego sprzętu, poziomu odzysku oraz poziomu przygotowania

do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu jest wyższa niż zabezpieczenie finansowe,

wprowadzający sprzęt jest obowiązany do wniesienia różnicy pomiędzy należną opłatą

produktową a zabezpieczeniem finansowym.

1.

Podstawę obliczenia opłaty produktowej stanowi masa w kilogramach zużytego sprzętu.

2.

Należną opłatę produktową oblicza się jako iloczyn stawki opłaty produktowej i różnicy

pomiędzy odpowiednio wymaganym a osiągniętym minimalnym rocznym poziomem zbierania

zużytego sprzętu, poziomem odzysku oraz poziomem przygotowania do ponownego użycia

i recyklingu zużytego sprzętu.

1.

Stawka opłaty produktowej wynosi dla

1)

grupy sprzętu nr 3 określonej w załączniku nr 1 do ustawy - od 4 zł do 8 zł za 1 kg;

2)

innych grup sprzętu niż grupa wskazana w pkt 1 - od 0 zł do 2 zł za 1 kg.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe stawki opłaty produktowej,

kierując się kosztami zbierania, przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz

innych niż recykling procesów odzysku zużytego sprzętu dla poszczególnych grup sprzętu.

1.

Opłata produktowa jest obliczana na koniec roku kalendarzowego.

2.

Opłata produktowa jest wnoszona bez wezwania na odrębny rachunek bankowy właściwego

urzędu marszałkowskiego w terminie do dnia 15 marca roku następującego po roku kalendarzowym,

którego opłata dotyczy.

3.

W przypadku gdy wysokość opłaty produktowej za daną grupę sprzętu nie przekracza 50

zł, opłaty produktowej nie wnosi się.

4.

Wpływy z tytułu opłaty produktowej oraz dodatkowej opłaty produktowej, powiększone

o wysokość dochodów z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone o wysokość

dochodów, o których mowa w ust. 5, marszałek województwa przekazuje, w terminie 30

dni po upływie każdego kwartału, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej.

5.

Wpływy z tytułu opłaty produktowej oraz dodatkowej opłaty produktowej w wysokości

10 % stanowią dochody budżetu samorządu województwa z przeznaczeniem na koszty egzekucji

należności z tytułu opłaty produktowej oraz dodatkowej opłaty produktowej i obsługę

administracyjną systemu tych opłat.

1.

Wprowadzającego sprzęt, który wprowadza do obrotu

1)

małogabarytowy sprzęt, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 50 cm,

o łącznej średniorocznej masie sprzętu nieprzekraczającej 100 kg,

2)

wielkogabarytowy sprzęt, którego którykolwiek z zewnętrznych wymiarów przekracza 50

cm, o łącznej średniorocznej masie sprzętu nieprzekraczającej 1000 kg

- zwalnia się z opłaty produktowej.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie, jeżeli

1)

wprowadzający sprzęt złoży marszałkowi województwa, w terminie do dnia 15 marca każdego

roku

a)

zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis w zakresie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy

publicznej,

b)

informacje, których zakres został określony w przepisach wydanych na podstawie art.

37 ust. 2a ustawy, o której mowa w lit. a;

2)

w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt są spełnione warunki dopuszczalności pomocy

de minimis określone w obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej w zakresie pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie.

3.

Wartość pomocy de minimis odpowiada wartości zwolnienia z opłaty produktowej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu

zbierania.

4.

Zaświadczenia, oświadczenie oraz informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 1, przekazuje

się za pośrednictwem BDO.

1.

W przypadku nieuiszczenia opłaty produktowej albo wniesienia opłaty niższej od należnej

marszałek województwa określa, w drodze decyzji, wysokość zobowiązania z tytułu opłaty

produktowej.

2.

W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1, marszałek województwa ustala,

w drodze decyzji, dodatkową opłatę produktową w wysokości odpowiadającej 50 % kwoty

niewniesionej opłaty produktowej.

3.

Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 2, wynosi 14 dni od dnia, w którym

decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna. Opłata, o której mowa w ust.

2, jest wnoszona na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego.

4.

Ulgi i zwolnienia z danin publicznych udzielone na podstawie odrębnych ustaw nie mają

zastosowania do opłaty produktowej.

5.

W przypadku braku dodatkowej ewidencji, o której mowa w art. 22 ust. 1, lub prowadzenia

jej w sposób nierzetelny informacje o masie wprowadzonego do obrotu sprzętu marszałek

województwa określa w drodze oszacowania.

6.

Oszacowanie masy sprzętu wprowadzonego do obrotu następuje metodą

1)

porównawczą wewnętrzną - polegającą na porównaniu masy sprzętu wprowadzonego do obrotu

przez wprowadzającego sprzęt w poprzednich okresach, dla których jest znana wielkość

tej masy;

2)

porównawczą zewnętrzną - polegającą na porównaniu masy sprzętu wprowadzonego do obrotu

przez wprowadzającego sprzęt innego niż wskazany w pkt 1, który prowadzi działalność

gospodarczą o podobnej skali.

7.

Jeżeli w toku postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty

produktowej na podstawie dowodów innych niż dodatkowa ewidencja można określić masę

sprzętu wprowadzonego do obrotu, odstępuje się od oszacowania tej masy.

Do należności z tytułu opłat produktowych oraz dodatkowych opłat produktowych stosuje

się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o przemieszczaniu, należy przez to rozumieć

przewóz używanego sprzętu, w tym sprzętu wadliwego wysyłanego do naprawy gwarancyjnej,

odbywający się z terytorium kraju na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego lub państwa niebędącego państwem członkowskim.

1.

W przypadku przemieszczania używanego sprzętu, co do którego zachodzi podejrzenie,

w szczególności z uwagi na jego funkcjonalność, że jest on zużytym sprzętem, posiadacz

używanego sprzętu organizujący jego przemieszczanie jest obowiązany do wykazania,

że używany sprzęt nie jest zużytym sprzętem.

2.

W celu wykazania, że przemieszczany używany sprzęt nie jest zużytym sprzętem, posiadacz

używanego sprzętu organizujący jego przemieszczanie

1)

jest obowiązany do udostępnienia

a)

kopii dokumentu nabycia używanego sprzętu, w szczególności faktury i umowy sprzedaży,

potwierdzającego funkcjonalność oraz przeznaczenie do bezpośredniego ponownego użycia

używanego sprzętu,

b)

dowodów oceny lub badań w postaci kopii dokumentacji (certyfikat badań lub dowód sprawności

funkcjonalnej) dla każdego używanego sprzętu znajdującego się w przesyłce oraz protokołu

wyszczególniającego dokumentację, o której mowa w pkt 2 lit. b,

c)

oświadczenia posiadacza używanego sprzętu, organizującego jego przemieszczanie, że

używany sprzęt oraz przewożone z nim rzeczy nie są odpadem, oraz wskazującego na zakres

jego odpowiedzialności związanej z przemieszczaniem używanego sprzętu,

d)

dokumentu transportowego, w szczególności listu przewozowego;

2)

zapewnia

a)

przeprowadzenie badania używanego sprzętu polegającego na ocenie

-

jego funkcjonalności,

-

obecności w nim niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych,

b)

sporządzenie przez podmiot przeprowadzający badanie, o którym mowa w lit. a, dokumentacji

badania zawierającej

-

numer i nazwę grupy i rodzaj używanego sprzętu,

-

numer identyfikacyjny używanego sprzętu (numer typu), jeżeli został nadany,

-

rok produkcji używanego sprzętu, jeżeli jest znany,

-

wynik, rodzaj i datę przeprowadzenia badania oraz imię i nazwisko lub nazwę oraz adres

lub siedzibę podmiotu, który je przeprowadził.

3.

Posiadacz przemieszczanego używanego sprzętu jest obowiązany do umieszczenia na nim,

a w przypadku gdy używany sprzęt jest opakowany - na jego opakowaniu, dokumentacji,

o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b.

4.

Dokumentację, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b, umieszcza się w sposób

1)

bezpieczny, ale nietrwały;

2)

pozwalający na jej odczytanie bez konieczności rozpakowania używanego sprzętu, jeżeli

używany sprzęt jest opakowany.

Posiadacz używanego sprzętu, w tym sprzętu, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1,

organizujący jego przemieszczanie jest obowiązany do

1)

jego zabezpieczenia przed uszkodzeniem w czasie przemieszczania, załadunku i rozładunku,

w szczególności przez jego odpowiednie opakowanie i rozmieszczenie;

2)

przekazania podmiotowi dokonującemu jego przemieszczania dokumentów, o których mowa

odpowiednio w art. 80 ust. 2 pkt 1 albo art. 82 ust. 2.

1.

Przepisów art. 80, z wyłączeniem ust. 2 pkt 1 lit. c i d, nie stosuje się do odbywającego

się w ramach transakcji B2B przemieszczania

1)

sprzętu, który jako wadliwy jest wysyłany do naprawy gwarancyjnej z zamiarem jego

ponownego użycia lub

2)

używanego sprzętu przeznaczonego do użytku profesjonalnego, wysyłanego do regeneracji

lub naprawy do krajów, do których mają zastosowanie wydawane przez Radę Organizacji

Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) przepisy dotyczące kontroli transgranicznego

przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku z zamiarem ponownego użycia, lub

3)

wadliwego używanego sprzętu przeznaczonego do użytku profesjonalnego, w szczególności

wyrobu medycznego lub jego części, który jest wysyłany w celu przeprowadzenia analizy

przyczyn usterki - w przypadku gdy taką analizę może przeprowadzić wyłącznie wytwórca

tego sprzętu lub działająca w jego imieniu osoba trzecia.

2.

W czasie przemieszczania sprzętu lub używanego sprzętu odbywającego się w ramach transakcji

B2B, o której mowa w ust. 1, podmiot dokonujący jego przemieszczania jest obowiązany

do posiadania

1)

dokumentu transportowego, w szczególności listu przewozowego;

2)

oświadczenia posiadacza organizującego przemieszczanie sprzętu lub używanego sprzętu

wskazującego na zakres jego odpowiedzialności związanej z przemieszczaniem tego sprzętu

lub używanego sprzętu.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska wykaz krajów, o których

mowa w ust. 1 pkt 2.

1.

Używany sprzęt, w tym sprzęt, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1, uznaje się za

zużyty sprzęt, a jego przemieszczanie za nielegalne przemieszczanie w rozumieniu art.

2 pkt 35 rozporządzenia nr 1013/2006

1)

jeżeli odpowiednio z dokumentacji i dokumentów, o których mowa w art. 80 ust. 2 pkt

1 i pkt 2 lit. b, nie wynika, że nie jest on zużytym sprzętem;

2)

w przypadku braku odpowiednio dokumentacji, o której mowa w art. 80 ust. 2 pkt 2 lit.

b, albo dokumentów, o których mowa w art. 82 ust. 2;

3)

jeżeli nie jest on odpowiednio zabezpieczony przed uszkodzeniem podczas przemieszczania,

załadunku i rozładunku, w szczególności odpowiednio opakowany oraz rozmieszczony.

2.

Do nielegalnego przemieszczania używanego sprzętu stosuje się przepisy art. 24 i art.

25 rozporządzenia nr 1013/2006 oraz przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1792 oraz z 2023 r. poz. 1890).

Podmiot będący

1)

wprowadzającym sprzęt,

2)

autoryzowanym przedstawicielem,

3)

zbierającym zużyty sprzęt,

4)

prowadzącym zakład przetwarzania,

5)

prowadzącym działalność w zakresie recyklingu,

6)

prowadzącym działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku,

7)

organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

- podlega wpisowi do rejestru na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Podmiot będący

1)

wprowadzającym sprzęt,

2)

autoryzowanym przedstawicielem,

3)

zbierającym zużyty sprzęt,

4)

prowadzącym zakład przetwarzania,

5)

prowadzącym działalność w zakresie recyklingu,

6)

prowadzącym działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku,

7)

organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

- jest obowiązany do sporządzenia rocznego sprawozdania na zasadach i w trybie określonych

w dziale V rozdziale 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę

zakładu przetwarzania.

2.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska sporządza i przekazuje Głównemu Inspektorowi

Ochrony Środowiska, w terminie do dnia 15 lutego za poprzedni rok kalendarzowy, zbiorczą

informację o wynikach kontroli przeprowadzonych w poprzednim roku kalendarzowym.

Kontrolę przestrzegania przez dystrybutorów przepisów art. 37 i art. 39 sprawuje Inspekcja

Handlowa, działając na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 312).

(uchylony)

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw klimatu, organy inspekcji ochrony środowiska, organy inspekcji

handlowej oraz marszałkowie województw współpracują z właściwymi organami innych niż

Rzeczpospolita Polska państw członkowskich w sprawach dotyczących sprzętu i zużytego

sprzętu, w szczególności w celu ustanowienia odpowiedniego przepływu informacji, gwarantującego

przestrzeganie przez producentów i wprowadzających sprzęt przepisów z tego zakresu,

oraz w odpowiednich przypadkach udostępniają sobie nawzajem i Komisji Europejskiej

informacje, tak aby ułatwiać prawidłowe wykonanie tych przepisów. Współpraca administracyjna

i wymiana informacji, w szczególności pomiędzy krajowymi rejestrami zawierającymi

informacje o producentach i wprowadzających sprzęt, odbywa się z wykorzystaniem środków

komunikacji elektronicznej.

2.

Współpraca, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności dostęp do odpowiednich

dokumentów i informacji, uwzględniających wyniki kontroli, z zastrzeżeniem przepisów

dotyczących ochrony danych.

Administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto

1)

będąc do tego obowiązanym na podstawie art. 7 ust. 2 nie stosuje przy projektowaniu

sprzętu wymagań dotyczących ekoprojektu ułatwiających ponowne użycie i przetwarzanie

zużytego sprzętu, zgodnie z tym przepisem;

2)

wbrew przepisowi art. 7 ust. 3 uniemożliwia ponowne użycie zużytego sprzętu przez

stosowanie specyficznych rozwiązań projektowych lub procesów produkcyjnych;

3)

wbrew przepisowi art. 12 ust. 1 nie umieszcza numeru rejestrowego na fakturze i innych

dokumentach sporządzanych w związku z wprowadzaniem do obrotu sprzętu;

4)

wbrew przepisowi art. 13 ust. 1 nie dołącza do sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw

domowych informacji wskazanych w tym przepisie;

5)

wbrew przepisowi art. 13 ust. 2 pkt 1 nie informuje o systemie zbierania, w tym zwrotu,

zużytego sprzętu;

6)

wbrew przepisowi art. 13 ust. 2 pkt 2 nie informuje o roli, jaką gospodarstwo domowe

spełnia w przyczynianiu się do ponownego użycia i odzysku, w tym recyklingu, zużytego

sprzętu;

7)

wbrew przepisowi art. 14 ust. 1 nie oznakowuje sprzętu symbolem selektywnego zbierania;

8)

wbrew przepisowi art. 14 ust. 2 nie umieszcza w sposób wyraźny, czytelny i trwały

oznakowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1, na sprzęcie, opakowaniu lub dokumentach

dołączonych do sprzętu;

9)

wbrew przepisom art. 15 ust. 3 nie przeznacza na publiczne kampanie edukacyjne lub

nie wnosi na odrębny rachunek bankowy właściwego urzędu marszałkowskiego łącznie co

najmniej 0,1 % przychodów netto z tytułu wprowadzonego do obrotu sprzętu osiągniętych

w poprzednim roku kalendarzowym albo nie rozlicza wykonania tych obowiązków w terminie,

o którym mowa w art. 15 ust. 5;

10)

wbrew przepisowi art. 16 ust. 2 nie informuje nabywców sprzętu o wysokości kosztów

gospodarowania odpadami;

11)

wbrew przepisowi art. 17 ust. 1 nie opracowuje informacji dotyczącej ponownego użycia

i przetwarzania zużytego sprzętu, zawierającej w szczególności wskazanie poszczególnych

części składowych oraz materiałów zawartych w sprzęcie, a także umiejscowienia w sprzęcie

niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych;

12)

wbrew przepisowi art. 17 ust. 3 nie przekazuje bezpłatnie informacji, o której mowa

w art. 17 ust. 1;

13)

wbrew przepisowi art. 18 ust. 1 nie organizuje i nie finansuje odbierania od zbierających

zużyty sprzęt oraz przetwarzania zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych;

14)

wbrew przepisowi art. 19 ust. 1 nie organizuje i nie finansuje zbierania oraz przetwarzania

zużytego sprzętu pochodzącego od użytkowników innych niż gospodarstwa domowe;

15)

wbrew przepisowi art. 22 ust. 1 nie prowadzi dodatkowej ewidencji obejmującej informacje

o masie wprowadzonego do obrotu sprzętu albo prowadzi ją niezgodnie ze stanem rzeczywistym;

16)

wbrew przepisowi art. 22 ust. 3 nie przechowuje dodatkowej ewidencji oraz zaświadczeń

o zużytym sprzęcie;

17)

wbrew przepisom art. 23 nie zawiera umowy z prowadzącym zakład przetwarzania;

18)

wbrew przepisowi art. 26 ust. 2 nie wyznacza autoryzowanego przedstawiciela;

19)

wbrew przepisowi art. 26 ust. 5 nie wykonuje obowiązków określonych ustawą dla wprowadzającego

sprzęt za pośrednictwem organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego;

20)

wbrew przepisom art. 27 ust. 1 i art. 28 ust. 1 i 3 nie wnosi zabezpieczenia finansowego

albo nie wnosi go w terminie;

21)

wbrew zakazowi określonemu w art. 35 ust. 1 zbiera niekompletny zużyty sprzęt lub

części pochodzące ze zużytego sprzętu;

22)

wbrew przepisowi art. 37 ust. 1 nie odbiera nieodpłatnie zużytego sprzętu pochodzącego

z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży;

23)

wbrew przepisowi art. 37 ust. 2 nie odbiera nieodpłatnie zużytego sprzętu pochodzącego

z gospodarstw domowych w miejscu dostawy sprzętu;

24)

wbrew przepisowi art. 37 ust. 3 nie przyjmuje nieodpłatnie zużytego sprzętu pochodzącego

z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm,

bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych;

25)

wbrew przepisowi art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży

informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1-3, lub kto udostępniając na

rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość nie przekazuje tych

informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie

internetowej lub w formie komunikatu;

26)

wbrew przepisom art. 39

a)

udostępnia na rynku sprzęt niezgodnie z art. 39 pkt 1 lit. a,

b)

udostępnia na rynku sprzęt nieoznakowany zgodnie z art. 14 ust. 1,

c)

nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania

zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania

się na odległość - nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie

się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu,

d)

udostępnia na rynku sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych bez dołączonych do

niego informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1;

27)

wbrew przepisowi art. 40 ust. 1 nie przyjmuje nieodpłatnie zużytego sprzętu pomimo,

że zużyty sprzęt nie stwarza zagrożenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1;

28)

wbrew przepisom art. 40 ust. 2 i 3 nie umieszcza w punkcie serwisowym informacji o

punktach zbierania zużytego sprzętu oraz informacji o możliwości nieodpłatnego przyjęcia

zużytego sprzętu;

29)

wbrew przepisom art. 43 nie wyposaża miejsc, w których jest magazynowany zużyty sprzęt,

zgodnie z tymi przepisami;

30)

wbrew przepisom art. 44 ust. 1 nie przekazuje zebranego zużytego sprzętu prowadzącemu

zakład przetwarzania posiadającemu decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą

na przetwarzanie zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grupy sprzętu

określonej w załączniku nr 1 do ustawy;

31)

wbrew przepisowi art. 44 ust. 4 nie zapewnia zbierania i transportu zużytego sprzętu

w warunkach optymalnych do przygotowania go do ponownego użycia, recyklingu oraz innych

niż recykling procesów odzysku, w tym ograniczenia rozprzestrzeniania się niebezpiecznych

substancji;

32)

wbrew przepisom art. 45 nie przekazuje wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta

informacji, o których mowa w tych przepisach;

33)

wbrew przepisom art. 46

a)

prowadzi demontaż zużytego sprzętu lub przygotowuje do ponownego użycia zużyty sprzęt

oraz odpady powstałe po demontażu zużytego sprzętu poza zakładem przetwarzania,

b)

nie prowadzi demontażu zużytego sprzętu, procesów recyklingu i innych niż recykling

procesów odzysku, z wyjątkiem przygotowania do ponownego użycia, obejmujących przynajmniej

usunięcie ze zużytego sprzętu płynów oraz postępowanie, o którym mowa w art. 46 ust.

2;

34)

wbrew przepisowi art. 47 unieszkodliwia zużyty sprzęt przed poddaniem go przetwarzaniu,

o którym mowa w art. 46;

35)

wbrew przepisowi art. 49 nie przyjmuje co najmniej nieodpłatnie zużytego sprzętu pochodzącego

z gospodarstw domowych od zbierającego zużyty sprzęt;

36)

wbrew przepisom art. 50 nie wyposaża miejsc, w których jest magazynowany zużyty sprzęt

przed poddaniem go przetwarzaniu, zgodnie z tymi przepisami;

37)

wbrew przepisom art. 51 ust. 1 nie wyposaża zakładu przetwarzania zgodnie z tymi przepisami;

38)

wbrew przepisowi art. 51 ust. 2 przyjmuje zużyty sprzęt do zakładu przetwarzania,

który nie jest wyposażony zgodnie z art. 51 ust. 1;

39)

wbrew przepisom art. 52 ust. 1 lub 2 nie przekazuje odpadów powstałych po demontażu

zużytego sprzętu prowadzącemu działalność w zakresie recyklingu lub prowadzącemu działalność

w zakresie innych niż recykling procesów odzysku, wpisanym do rejestru, albo prowadzącemu

działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów;

40)

wbrew przepisowi art. 52 ust. 6 nie przekazuje zużytych baterii i zużytych akumulatorów

zbierającemu zużyte baterie lub zużyte akumulatory lub prowadzącemu zakład przetwarzania

zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, o których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach;

41)

wbrew przepisom art. 53 ust. 4 nie udostępnia zaświadczenia o zużytym sprzęcie albo

nie udostępnia zaświadczenia w terminie lub udostępnia zaświadczenie zawierające informacje

nierzetelne;

42)

(uchylony)

43)

wbrew przepisom art. 55 ust. 4 oraz art. 57 ust. 4 nie udostępnia zaświadczenia potwierdzającego

recykling albo zaświadczenia potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku albo

nie udostępnia zaświadczenia w terminie lub udostępnia zaświadczenie zawierające informacje

nierzetelne;

44)

wbrew przepisom art. 62 ust. 2 albo 3 nie przeznacza na publiczne kampanie edukacyjne

co najmniej 5 % przychodów netto uzyskanych w poprzednim albo danym roku kalendarzowym

albo nie rozlicza wykonania tego obowiązku w terminie, o którym mowa w art. 62 ust.

4;

45)

wbrew przepisom art. 64 nie przedstawia marszałkowi województwa dokumentów, o których

mowa w tych przepisach;

46)

wbrew przepisom art. 66 nie przeprowadza audytu albo nie przeprowadza go w terminie;

47)

wbrew przepisowi art. 70 ust. 2 nie przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska oraz marszałkowi województwa uwierzytelnionej kopii sprawozdania z przeprowadzonego

audytu albo nie przekazuje go niezwłocznie, nie później niż w terminie do dnia 15

maja roku następującego po roku kalendarzowym, którego audyt dotyczy;

48)

wbrew przepisowi art. 70 ust. 3 nie przechowuje sprawozdania z przeprowadzonego audytu

wraz z dokumentacją audytu przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego

audyt dotyczy.

Administracyjne kary pieniężne wynoszą

1)

w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 4-10, 29, 30, 35, 39 i 40 - od 10 000

zł do 1 000 000 zł;

2)

w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 1-3, 12-14, 17-21, 33, 34, 36-38, 41 i

46 - od 15 000 zł do 500 000 zł;

3)

w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 11, 15, 16, 27, 28, 31, 32, 43, 45, 47

i 48 - od 10 000 zł do 400 000 zł;

4)

w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 44 - od 15 000 zł do 1 000 000 zł;

5)

w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 22-24 i 26 - od 5000 zł do 500 000 zł;

6)

w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 25 - od 5000 zł do 300 000 zł.

1.

Administracyjne kary pieniężne za naruszenia przepisów, o których mowa w art. 91 pkt

1-21, 27-41 i 43-48, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor ochrony

środowiska.

2.

Administracyjne kary pieniężne za naruszenia przepisów, o których mowa w art. 91 pkt

22-26, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor inspekcji handlowej.

3.

Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości

naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność

podmiotu.

4.

Jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące,

że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego

rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na

powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których

podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia

administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej

sprawie umarza.

5.

W przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących

znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia,

której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia.

6.

Administracyjną karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja

o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej stała się ostateczna, na odrębny rachunek

bankowy odpowiednio właściwego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska albo właściwego

wojewódzkiego inspektora inspekcji handlowej.

7.

Należności z tytułu administracyjnych kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

W sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy

działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska albo wojewódzkiemu inspektorowi inspekcji handlowej.

Kto wbrew zakazowi określonemu w art. 34 umieszcza zużyty sprzęt łącznie z innymi

odpadami, podlega karze grzywny.

Kto wbrew przepisowi art. 36 nie przekazuje zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw

domowych zbierającemu zużyty sprzęt lub podmiotowi uprawnionemu do zbierania zużytego

sprzętu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, podlega karze grzywny.

1.

Kto wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 nie przyjmuje przekazywanego do niego zużytego

sprzętu, podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto, wbrew przepisowi art. 42 ust. 1, przyjmuje odpłatnie

zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych.

1.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 95-97, następuje w trybie przepisów

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1124 oraz z 2023 r. poz. 1963).

2.

Za wykroczenia, o których mowa w art. 95-97, odpowiada jak sprawca także ten, kto

na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania

zajmuje się sprawami gospodarczymi osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną,

w zakresie wprowadzania do obrotu sprzętu lub gospodarowania zużytym sprzętem.

(pominięte)

1.

Do dnia 31 grudnia 2017 r. przepisy ustawy stosuje się do sprzętu należącego do jednej

z grup sprzętu określonych w załączniku nr 6 do ustawy.

2.

Numery i nazwy grup sprzętu oraz przykładowe rodzaje sprzętu należącego do tych grup

określa załącznik nr 6 do ustawy.

Od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. wprowadzający sprzęt jest obowiązany

do osiągania minimalnych rocznych poziomów zbierania zużytego sprzętu, które wynoszą

nie mniej niż 40 % średniorocznej masy sprzętu wprowadzonego do obrotu, a w przypadku

sprzętu należącego do grupy sprzętu nr 5 określonej w załączniku nr 6 do ustawy, z

wyjątkiem opraw oświetleniowych do lamp fluorescencyjnych oraz pozostałego sprzętu

oświetleniowego do celów rozprowadzania lub regulacji światła, nie mniej niż 50 %

średniorocznej masy sprzętu wprowadzonego do obrotu.

1.

Do dnia 31 grudnia 2017 r. stawka opłaty produktowej wynosi dla

1)

sprzętu należącego do grupy sprzętu nr 5 określonej w załączniku nr 6 do ustawy, z

wyjątkiem opraw oświetleniowych do lamp fluorescencyjnych oraz pozostałego sprzętu

oświetleniowego do celów rozprowadzenia lub regulacji światła - od 4 zł do 8 zł za

1 kg;

2)

grup sprzętu innych niż wskazane w pkt 1, określonych w załączniku nr 6 do ustawy

- od 0 zł do 2 zł za 1 kg.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe stawki opłaty produktowej,

kierując się kosztami zbierania, przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz

innych niż recykling procesów odzysku zużytego sprzętu dla poszczególnych grup sprzętu.

1.

Od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. wprowadzający sprzęt jest obowiązany

osiągnąć następujące poziomy

1)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 1 i 10 określonych

w załączniku nr 6 do ustawy

a)

odzysku - 85 % masy zużytego sprzętu oraz

b)

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu - 80 % masy zużytego sprzętu;

2)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 3 i 4 określonych

w załączniku nr 6 do ustawy

a)

odzysku - 80 % masy zużytego sprzętu oraz

b)

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu - 70 % masy zużytego sprzętu;

3)

dla zużytego sprzętu powstałego ze sprzętu należącego do grup sprzętu nr 2 i 5-9 określonych

w załączniku nr 6 do ustawy

a)

odzysku - 75 % masy zużytego sprzętu oraz

b)

przygotowania do ponownego użycia i recyklingu - 55 % masy zużytego sprzętu;

4)

dla zużytych gazowych lamp wyładowczych - recyklingu zużytych lamp wyładowczych w

wysokości 80 % masy tych zużytych lamp.

2.

Do dnia 31 grudnia 2017 r. poziom odzysku oraz poziom recyklingu, w przypadku zużytego

sprzętu należącego do grupy sprzętu nr 5 określonej w załączniku nr 6 do ustawy, oblicza

się odrębnie dla lamp i opraw oświetleniowych.

1.

Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108

2.

Autoryzowany przedstawiciel przed rozpoczęciem działalności jest obowiązany do złożenia

do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wniosku o wpis do rejestru autoryzowanych

przedstawicieli.

3.

Wniosek o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

3)

numer REGON, o ile został nadany;

4)

numer i nazwę grupy sprzętu;

5)

informację o umowie z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

o której mowa w art. 11 ust. 3;

6)

wykaz producentów, z którymi autoryzowany przedstawiciel zawarł umowę, o której mowa

w art. 26 ust. 3.

4.

Do wniosku o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli dołącza się uwierzytelnioną

kopię

1)

wniesienia opłaty rejestrowej, o której mowa w ust. 8, o ile autoryzowany przedstawiciel

podlega obowiązkowi jej uiszczenia;

2)

umowy z organizacją odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, o której mowa

w art. 11 ust. 3;

3)

umowy, o której mowa w art. 26 ust. 3.

5.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmawia, w drodze decyzji, wpisu do rejestru autoryzowanych

przedstawicieli, jeżeli autoryzowany przedstawiciel nie wniósł opłaty rejestrowej,

o której mowa w ust. 8.

6.

W przypadku zmiany informacji zawartych w rejestrze autoryzowanych przedstawicieli

autoryzowany przedstawiciel jest obowiązany do złożenia do Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska, w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana, wniosku o zmianę

wpisu do tego rejestru.

7.

Wniosek, o którym mowa w ust. 6, zawiera

1)

numer rejestrowy;

2)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

4)

numer REGON, o ile został nadany;

5)

informacje, które uległy zmianie.

8.

Wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli podlega opłacie rejestrowej.

9.

Autoryzowany przedstawiciel uiszcza opłatę rejestrową na odrębny rachunek bankowy

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

10.

Autoryzowany przedstawiciel wpisany do rejestru autoryzowanych przedstawicieli uiszcza

w terminie do końca lutego każdego roku opłatę roczną na odrębny rachunek bankowy

Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

11.

Opłaty rocznej nie uiszcza się w roku, w którym została uiszczona opłata rejestrowa.

12.

Opłaty rejestrowej nie uiszcza autoryzowany przedstawiciel wpisany do rejestru, o

którym mowa w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS)

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2013), jeżeli składając wniosek o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli, przedłoży

informację potwierdzającą dobrowolny udział w systemie ekozarządzania i audytu (EMAS).

13.

Opłata rejestrowa i opłata roczna wynoszą po 2000 zł.

14.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, dokonując wpisu do rejestru autoryzowanych przedstawicieli,

nadaje autoryzowanemu przedstawicielowi numer rejestrowy, składający się z

1)

litery E;

2)

liczby składającej się z 7 cyfr arabskich, stanowiącej kolejny numer w rejestrze;

3)

litery A.

15.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadamia autoryzowanego przedstawiciela o nadanym

numerze rejestrowym.

16.

Rejestr autoryzowanych przedstawicieli zawiera numery rejestrowe i informacje zawarte

we wnioskach o wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli.

17.

W przypadku zakończenia działalności autoryzowany przedstawiciel jest obowiązany do

złożenia do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie 14 dni od dnia trwałego

zaprzestania wykonywania tej działalności, wniosku o wykreślenie z rejestru autoryzowanych

przedstawicieli.

18.

Wniosek, o którym mowa w ust. 17, zawiera

1)

numer rejestrowy;

2)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile został nadany;

4)

numer REGON, o ile został nadany;

5)

datę zaprzestania wykonywania działalności.

19.

Wykreślenia autoryzowanego przedstawiciela z rejestru autoryzowanych przedstawicieli

dokonuje, w drodze decyzji, Główny Inspektor Ochrony Środowiska.

20.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonuje z urzędu, w drodze decyzji, wykreślenia

autoryzowanego przedstawiciela z rejestru autoryzowanych przedstawicieli w przypadku

1)

nieuiszczenia opłaty rocznej, o której mowa w ust. 10;

2)

stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków określonych w przepisach

niniejszej ustawy oraz ustawy zmienianej w art. 108

3)

stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania działalności.

21.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmawia, w drodze decyzji, wpisu do rejestru autoryzowanych

przedstawicieli, w przypadku nieuiszczenia opłaty rejestrowej, o której mowa w ust.

8, w wymaganej wysokości.

22.

Autoryzowani przedstawiciele posiadający wpis do rejestru autoryzowanych przedstawicieli

są wpisywani do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108

23.

W przypadku gdy marszałek województwa, dokonując wpisu do rejestru, o którym mowa

w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108

24.

W przypadku nieuzupełnienia brakujących informacji w wyznaczonym terminie autoryzowany

przedstawiciel jest obowiązany do złożenia wniosku o wpis do rejestru, o którym mowa

w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108

25.

W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o nadaniu nowego numeru rejestrowego

autoryzowani przedstawiciele mogą używać numeru rejestrowego nadanego na podstawie

przepisu ust. 14.

26.

Autoryzowani przedstawiciele niewpisani z urzędu do rejestru, o którym mowa w art.

49 ustawy zmienianej w art. 108

27.

Z dniem uzyskania przez autoryzowanego przedstawiciela wpisu do rejestru, o którym

mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108

28.

W przypadku wyznaczenia przez producenta autoryzowanego przedstawiciela i posiadania

przez tego autoryzowanego przedstawiciela wpisu do rejestru autoryzowanych przedstawicieli,

wprowadzający sprzęt może, w terminie 14 dni od dnia uzyskania wpisu autoryzowanego

przedstawiciela do rejestru autoryzowanych przedstawicieli, złożyć do Głównego Inspektora

Ochrony Środowiska wniosek o wykreślenie z rejestru, o którym mowa w art. 235 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 108

29.

Do wniosku o wpis do rejestru oraz wniosku o zmianę wpisu do rejestru stosuje się

przepis art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803).

Podmioty zbierające zużyty sprzęt wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 235 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 108

Do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do opłat produktowych należnych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 141, oraz

do wpływów z tych opłat stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzje zezwalające na zbieranie

niekompletnego zużytego sprzętu oraz części pochodzących ze zużytego sprzętu, o których

mowa w art. 35 ust. 1, podmiotom, którym zakazuje się ich zbierania zgodnie z art.

35 ust. 1, wygasają w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

w zakresie dotyczącym tego zużytego sprzętu oraz tych części.

1.

Wnioskodawca we wniosku o wydanie decyzji w zakresie gospodarki odpadami dla zakładu

przetwarzania, składanym od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 1 stycznia

2019 r., podaje numer i nazwę grupy sprzętu, określone w załączniku nr 1 i 6 do ustawy,

z którego powstaje przetwarzany przez niego zużyty sprzęt.

2.

W decyzjach w zakresie gospodarki odpadami wydanych od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy do dnia 1 stycznia 2019 r. właściwy organ uwzględnia numer i nazwę grupy sprzętu,

określone w załączniku nr 1 i 6 do ustawy, z którego powstaje przetwarzany zużyty

sprzęt.

1.

Decyzje zezwalające na zbieranie zużytego sprzętu oraz przetwarzanie zużytego sprzętu

wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc na czas, na jaki

zostały wydane.

2.

W przypadku gdy decyzje, o których mowa w ust. 1, nie są dostosowane do wymogów niniejszej

ustawy, posiadacz odpadów, który w dniu wejścia w życie ustawy prowadzi zbieranie

zużytego sprzętu lub przetwarzanie zużytego sprzętu, jest obowiązany uzyskać w terminie

24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy od organu właściwego zmianę tych decyzji

w zakresie dostosowania do wymogów ustawy.

1.

Zaświadczenie o zużytym sprzęcie, zaświadczenie potwierdzające recykling oraz zaświadczenie

potwierdzające inne niż recykling procesy odzysku, sporządza się i wydaje się, za

rok 2015, stosując przepisy dotychczasowe.

2.

Prowadzący zakład przetwarzania, prowadzący działalność w zakresie recyklingu oraz

prowadzący działalność w zakresie innych niż recykling procesów odzysku są obowiązani

do przechowywania zaświadczeń, o których mowa w ust. 1, przez 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, którego dotyczą te zaświadczenia.

1.

Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108

2.

Wniosek o wpis do rejestru w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt zawiera dodatkowo

nazwę marki sprzętu, typ sprzętu (sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych lub

sprzęt inny niż przeznaczony dla gospodarstw domowych) oraz informację o stosowanej

technice sprzedaży sprzętu.

3.

Wprowadzający sprzęt, który uzyskał wpis do rejestru przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy jest obowiązany przekazać do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, informacje o nazwie marki sprzętu

i typie sprzętu (sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych lub sprzęt inny niż

przeznaczony dla gospodarstw domowych) oraz informację o stosowanej technice sprzedaży

sprzętu.

4.

Do czasu utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108

1)

w terminie do dnia 15 marca każdego roku do przedstawienia Głównemu Inspektorowi Ochrony

Środowiska za poprzedni rok kalendarzowy zaświadczenia wydanego przez bank o utrzymywaniu

przez nią na odrębnym rachunku bankowym lub w formie lokaty terminowej środków, o

których mowa w art. 63 ust. 4 pkt 1, albo dokumentu potwierdzającego wysokość gwarancji

bankowej lub gwarancji ubezpieczeniowej, wydanego przez gwaranta, o którym mowa w

art. 63 ust. 4 pkt 2;

2)

do przedstawienia, na każde żądanie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w terminie

14 dni od dnia wpływu żądania, zaświadczenia wydanego przez bank o aktualnie utrzymywanych

przez organizację odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego na odrębnym rachunku

bankowym lub w formie lokaty terminowej środkach, o których mowa w art. 63 ust. 4

pkt 1, albo dokumentu potwierdzającego wysokość gwarancji, o której mowa w art. 63

ust. 4 pkt 2.

5.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska zamieszcza na swojej stronie internetowej hiperłącza

do rejestrów prowadzonych w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich

w celu ułatwienia rejestracji we wszystkich państwach członkowskich.

6.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska dostosuje rejestr do wymogów, o których mowa w

ust. 1, oraz w art. 116, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków

o wpis do rejestru w odniesieniu do wprowadzającego sprzęt i autoryzowanego przedstawiciela

oraz sposób ich przekazywania, kierując się potrzebą ujednolicenia formy wniosków

oraz ułatwienia ich przekazywania.

8.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ust. 7 obowiązują do czasu utworzenia rejestru,

o którym mowa w art. 49 ustawy zmienianej w art. 108

Niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 108

1.

Za rok 2015 i 2016 organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego przekazuje

sprawozdanie, o którym mowa w art. 74a ustawy zmienianej w art. 108

2.

Za rok 2016 organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego przedkłada

sprawozdanie, o którym mowa w art. 237a ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 108

Wprowadzający sprzęt oraz organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego

prowadzą i rozliczają publiczne kampanie edukacyjne, za rok 2014 i 2015, zgodnie z

dotychczasowymi przepisami.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego jest obowiązana posiadać

wdrożony system zarządzania środowiskowego zgodny z wymaganiami systemu ekozarządzania

i audytu (EMAS) lub z normą ISO 14001 od dnia 1 stycznia 2017 r.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przechowuje dokumenty potwierdzające

wniesienie zabezpieczeń finansowych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 19 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 141, przez 5 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego, którego dotyczą te dokumenty.

Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w art. 89, obejmuje okres od dnia 14 lutego 2014 r.

do dnia 31 grudnia 2015 r.

1.

Wprowadzający sprzęt, który przed dniem 1 stycznia 2018 r. wprowadził do obrotu sprzęt

należący do grup sprzętu określonych w załączniku nr 6 do ustawy, jest obowiązany

do prowadzenia dodatkowej ewidencji, o której mowa w art. 22 ust. 1.

2.

Do potwierdzenia osiągnięcia minimalnych rocznych poziomów zbierania zużytego sprzętu

pochodzącego z gospodarstw domowych, poziomów odzysku i poziomów recyklingu zużytego

sprzętu za okres do dnia 31 grudnia 2015 r. stosuje się dodatkową ewidencję, o której

mowa w art. 32 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 141, oraz zaświadczenie, o którym

mowa w art. 50 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 141.

3.

Przedsiębiorcy, w tym organizacje odzysku zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

są obowiązani do przechowywania dodatkowej ewidencji, o której mowa w art. 32 ust.

1 ustawy, o której mowa w art. 141, oraz zaświadczeń, o których mowa w art. 53 i art.

54 ustawy, o której mowa w art. 141, przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

którego dotyczą te ewidencje.

1.

Do zabezpieczeń finansowych wniesionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 141, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

W przypadku gdy wprowadzający sprzęt, który wprowadza do obrotu sprzęt przeznaczony

dla gospodarstw domowych nie przedłoży sprawozdania, o którym mowa w art. 20 ust.

3 ustawy, o której mowa w art. 141, koniecznego do rozliczenia wniesionego zabezpieczenia

finansowego, w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zabezpieczenie

finansowe przeznacza się na poczet pokrycia opłaty produktowej.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska informuje Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej o zabezpieczeniach finansowych, których rozliczenie z przyczyn

wskazanych w ust. 2 nie było możliwe.

1.

Ilekroć w art. 27-33 jest mowa o marszałku województwa, do czasu utworzenia Bazy danych,

o której mowa w art. 79 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 108

2.

Ilekroć w art. 27-33 jest mowa o odrębnym rachunku bankowym właściwego urzędu marszałkowskiego

prowadzonym w Banku Gospodarstwa Krajowego, do czasu utworzenia Bazy danych, o której

mowa w art. 79 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 108

3.

Środki pochodzące z zabezpieczenia finansowego przeznaczone na poczet pokrycia opłaty

produktowej Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje, w terminie 30 dni po upływie

każdego kwartału, w którym decyzja, o której mowa w art. 33 ust. 2 stała się ostateczna,

na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Kto, wbrew przepisom art. 116 ust. 2, 6 i 17, nie składa wniosku o wpis do rejestru,

o zmianę wpisu w rejestrze albo o wykreślenie z rejestru albo składa wniosek niezgodny

ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny.

1.

Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w

1)

art. 123 ust. 2, nie przechowuje zaświadczeń, o których mowa w art. 123 ust. 1,

2)

art. 131 ust. 3, nie przechowuje dodatkowej ewidencji, o której mowa w art. 32 ust.

1 ustawy, o której mowa w art. 141, oraz zaświadczeń, o których mowa w art. 53 i art.

54 ustawy, o której mowa w art. 141

- podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł do 300 000 zł.

2.

Kary, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor

ochrony środowiska.

3.

Do postępowania w przedmiocie wymierzenia kar, o których mowa w ust. 1, stosuje się

przepisy art. 93 ust. 3, 4, 6 i 7 oraz art. 94.

1.

Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 80 ust. 2-9 ustawy, o której mowa w art.

141, oraz do wpływów z tych kar stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Orzekanie w sprawach, o czyny, o których mowa w art. 134, następuje w trybie przepisów

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Zarząd Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej sporządza i przekazuje

zbiorczą informację, o której mowa w art. 400k ust. 2 pkt 5 ustawy zmienianej w art.

104

2.

Zarządy wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej sporządzają i

przekazują kwartalną informację, o której mowa w art. 400k ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 104

Warunek, o którym mowa w art. 410a ust. 4 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 104

Przepisy art. 7 ustawy zmienianej w art. 109

Roczny raport o funkcjonowaniu systemu gospodarki zużytym sprzętem, o którym mowa

w art. 88 ust. 1, za 2019 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska sporządza i przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska, w terminie do dnia 30 listopada 2020 r.

1.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz prowadzący zakład

przetwarzania są obowiązani do przeprowadzenia za rok 2019 audytu, o którym mowa w

art. 66, w terminie do dnia 30 września 2020 r.

2.

Organizacja odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz prowadzący zakład

przetwarzania przekazują właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska

oraz marszałkowi województwa uwierzytelnioną kopię sprawozdania z przeprowadzonego

audytu, o którym mowa w ust. 1, nie później niż w terminie do dnia 15 listopada 2020 r.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 50 ust. 8, art. 55 i art. 66 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 141, zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 53 ust.

11, art. 59 i art. 114 ust. 2 niniejszej ustawy,

2)

art. 84 ustawy zmienianej w art. 108

- jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2016 r.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 114 ust. 2 niniejszej ustawy zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 74 ust.

2 niniejszej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1155, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 102 pkt 2-6 oraz art. 108 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni

od dnia ogłoszenia

2)

art. 110, który wchodzi w życie z dniem 10 września 2015 r.;

3)

art. 66-71 i art. 91 pkt 46-48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

4)

art. 2 ust. 2 pkt 4-10, art. 5 ust. 2 i art. 104 pkt 1 lit. b, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2018 r.