Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 lutego 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

1.

Ustawa określa

1)

zasady i tryb zapobiegania oraz zwalczania zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i rozprzestrzeniania

się choroby zakaźnej u ludzi, wywołanej tym wirusem, w tym zasady i tryb podejmowania

działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia

i przecięcia dróg szerzenia się tej choroby zakaźnej;

2)

zadania organów administracji publicznej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażenia

lub choroby zakaźnej, o których mowa w pkt 1;

3)

uprawnienia i obowiązki, świadczeniodawców oraz świadczeniobiorców i innych osób przebywających

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażenia

lub choroby zakaźnej, o których mowa w pkt 1;

4)

zasady pokrywania kosztów realizacji zadań, o których mowa w pkt 1-3, w szczególności

tryb finansowania świadczeń opieki zdrowotnej dla osób z podejrzeniem zakażenia lub

choroby zakaźnej, o których mowa w pkt 1, w celu zapewnienia tym osobom właściwego

dostępu do diagnostyki i leczenia.

2.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1284, 909 i 1938).

1.

Przepisy ustawy stosuje się do zakażeń i choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2,

zwanej dalej „COVID-19”.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „przeciwdziałaniu COVID-19” rozumie się przez to wszelkie

czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się,

profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby, o której

mowa w ust. 1.

1.

W celu przeciwdziałania COVID-19 Rada Ministrów może przyjmować programy rządowe udzielania

wsparcia finansowego skierowane do poszczególnych przedsiębiorców lub ich grup, z

uwzględnieniem właściwych regulacji szczególnych oraz wymogów dotyczących pomocy publicznej.

2.

Program rządowy, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności organ lub organy

i instytucje właściwe do udzielania wsparcia finansowego, a także tryb, formy, kwotę,

warunki i okres udzielania wsparcia finansowego oraz zasady monitorowania i sprawozdawczości

związane z realizacją programu.

3.

Działania, o których mowa w ust. 1, mogą być finansowane z Funduszu Przeciwdziałania

COVID-19, o którym mowa w art. 65 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 568, z późn. zm., z uwzględnieniem regulacji dotyczących pomocy publicznej.

(uchylony)

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii wójt, burmistrz,

prezydent miasta, w tym prezydent miasta na prawach powiatu, starosta oraz marszałek

województwa może polecić

1)

pracownikowi podległego mu urzędu, tymczasowe przeniesienie,

2)

kierownikowi podległej jednostki organizacyjnej, tymczasowe przeniesienie pracownika

tej jednostki

- do wykonywania innej pracy, niż określona w umowie o pracę, zgodnej z jego kwalifikacjami,

w innej jednostce, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 530), w tej samej lub innej miejscowości, na czas określony do 3 miesięcy. W okresie tym

przysługuje pracownikowi wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy, lecz nie niższe

od dotychczasowego. Przeniesienie ma na celu zapewnienie sprawnej realizacji zadań

jednostki, do której przenoszony jest pracownik.

2.

Przeniesienie pracownika, o którym mowa w ust. 1, nie powoduje rozwiązania stosunku

pracy z pracodawcą dotychczasowym.

3.

Przeniesienia pracownika do pracy w innej jednostce nie można dokonać bez zgody pracownika

- w przypadku kobiety w ciąży, pracownika opiekującego się dzieckiem do ukończenia

przez nie 4 roku życia lub osoby będącej jedynym opiekunem dziecka w wieku do lat

piętnastu.

1.

W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,

do których uczęszcza dziecko, albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub

dziennego opiekuna z powodu COVID-19 ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy

oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu od pełnienia służby z

powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się

orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do ukończenia 18

lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o potrzebie

kształcenia specjalnego przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy do dnia 28 czerwca

2020 r.

1a.

W przypadku zamknięcia szkoły, ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, ośrodka wsparcia,

warsztatu terapii zajęciowej lub innej placówki pobytu dziennego o podobnym charakterze

z powodu COVID-19, do których uczęszcza dorosła osoba niepełnosprawna, ubezpieczonemu

zwolnionemu od wykonywania pracy oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu

od pełnienia służby, z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dorosłą

osobą niepełnosprawną, przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy do dnia 28 czerwca

2020 r.

1b.

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1 i 1a, przysługuje ubezpieczonemu

zwolnionemu od wykonywania pracy oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu

od pełnienia służby z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem

legitymującym się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności

do ukończenia 18 lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem

o potrzebie kształcenia specjalnego, albo dorosłą osobą niepełnosprawną również w

przypadku otwarcia placówek, o których mowa w tych przepisach, w czasie trwania COVID-19

do dnia 28 czerwca 2020 r. W okresie tym uwzględnia się okres, o którym mowa w ust.

1.

1c.

W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,

do których uczęszcza dziecko, albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub

dziennego opiekuna z powodu COVID-19, ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy

oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu od pełnienia służby, z

powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2780), przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy do dnia 28 czerwca 2020 r.

1d.

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1c, przysługuje ubezpieczonemu

zwolnionemu od wykonywania pracy oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu

od pełnienia służby z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem,

o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, również w przypadku otwarcia placówek, o których mowa w tych przepisach, w czasie

trwania COVID-19 do dnia 28 czerwca 2020 r.

2.

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przyznawany jest w trybie i na zasadach określonych w

ustawie, o której mowa w ust. 1c, i nie wlicza się do okresu, o którym mowa w art.

33 ust. 1 tej ustawy. Za okres pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego, zasiłek,

o którym mowa w art. 32 ust. 1 tej ustawy, nie przysługuje.

3.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić

dłuższy okres pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego niż wskazany w ust. 1-1d

dla poszczególnych grup osób uprawnionych oraz w zależności od funkcjonowania poszczególnych

placówek, o których mowa w tych przepisach, mając na względzie okres obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

4.

Zasiłki, o których mowa w ust. 1-1d, stanowiące dodatkowe uposażenie funkcjonariuszy

służb wymienionych w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1280, 1429 i 1834), przyznaje się w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2024 r. poz. 145), ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1080, 1088, 1489, 1723, 1860 i 2608), ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 127), ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1136, 1834 i 1860), ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego

oraz Służby Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2098), ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

(Dz. U. z 2024 r. poz. 184), ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1683 i 1860), ustawie z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 66, z późn. zm., ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm. oraz ustawie z dnia 26 stycznia 2018 r. o Straży Marszałkowskiej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1729). Okresów pobierania tych zasiłków nie wlicza się do okresów, o których mowa odpowiednio

w art. 121b ust. 3, art. 125b ust. 3, art. 105b ust. 3, art. 136b ust. 3, art. 96b

ust. 3, art. 102b ust. 3, art. 60c ust. 3, art. 194 ust. 3, art. 233 ust. 2 oraz art.

87 ust. 3 tych ustaw.

1.

W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,

do których uczęszcza dziecko, albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub

dziennego opiekuna z powodu COVID-19 osobie, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu

społecznym rolników

(Dz. U. z 2024 r. poz. 90), przysługuje zasiłek opiekuńczy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki

nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności

do ukończenia 18 lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem

o potrzebie kształcenia specjalnego.

1a.

W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,

do których uczęszcza dziecko, albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub

dziennego opiekuna z powodu COVID-19, osobie, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu

społecznym rolników, przysługuje zasiłek opiekuńczy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki

nad dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

2.

Zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1 i 1a, przysługuje do dnia 28 czerwca 2020 r.

2a.

Przepis art. 4 ust. 1b i 1d stosuje się odpowiednio.

3.

Zasiłek opiekuńczy za każdy dzień wynosi 1/30 kwoty emerytury podstawowej w rozumieniu

art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

4.

Do przyznawania i wypłaty zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w ust. 1 i 1a, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa.

5.

Zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1 i 1a, finansowany jest z budżetu państwa

za pośrednictwem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

6.

Do zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w ust. 1 i 1a, nie stosuje się art. 29 ust. 10 i 12 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b

ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1270, z późn. zm..

7.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić

dłuższy okres pobierania zasiłku opiekuńczego niż wskazany w ust. 2 dla poszczególnych

grup osób uprawnionych oraz w zależności od funkcjonowania poszczególnych placówek,

o których mowa w tych przepisach, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w sytuacjach

szczególnych związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19,

w celu zapewnienia niezbędnej pomocy osobom przebywającym w

1)

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej świadczących usługi całodobowo, noclegowniach

oraz innych placówkach zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle

chorym lub w podeszłym wieku, o których mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 901, 1693, 1938 i 2760),

2)

placówkach opiekuńczo-wychowawczych, regionalnych placówkach opiekuńczo-terapeutycznych

oraz interwencyjnych ośrodkach preadopcyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 177)

- pracownicy i inne osoby świadczące pracę w tych podmiotach, poddane w nich obowiązkowej

kwarantannie, mogą za zgodą tych osób świadczyć pracę określoną w umowie i otrzymywać

z tego tytułu wynagrodzenie.

2.

W przypadku świadczenia pracy w trakcie kwarantanny, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje

wynagrodzenie, o którym mowa w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1465) ani świadczenie pieniężne z tytułu choroby określone w odrębnych przepisach.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ubezpieczonemu

zatrudnionemu w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej świadczących usługi

całodobowo, noclegowniach oraz innych placówkach zapewniających całodobową opiekę

osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub w podeszłym wieku, o których mowa w

ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w okresie podlegania obowiązkowej kwarantannie lub izolacji lub izolacji w warunkach

domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi, wynikających z pozostawania w styczności z osobami chorymi z powodu

COVID-19 w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z zatrudnienia w tych podmiotach

oraz w czasie niezdolności do pracy z powodu COVID-19 powstałej w związku z wykonywaniem

obowiązków wynikających z zatrudnienia w tych podmiotach przysługuje prawo do 100

% wynagrodzenia, o którym mowa w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub zasiłek chorobowy, którego miesięczny wymiar wynosi 100 % podstawy wymiaru zasiłku

obliczonej na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

1.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracodawca

prowadzący jednostkę organizacyjną pomocy społecznej świadczącą usługi całodobowo,

o której mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa osobom korzystającym z usług tych jednostek, ciągłości

opieki i funkcjonowania, może po uzyskaniu uprzedniej zgody pracowników, na czas określony

1)

zmienić system lub rozkład czasu pracy pracowników;

2)

polecić pracownikom świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych w niezbędnym wymiarze;

3)

polecić pracownikom realizowanie prawa do odpoczynku w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę

bez możliwości jego opuszczania;

4)

zawiesić stosowanie przepisu art. 133 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przy zachowaniu w każdej dobie nieprzerwanego odpoczynku dobowego, o którym mowa

w art. 132 § 1 tej ustawy.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, pracodawca jest obowiązany zapewnić

pracownikowi zakwaterowanie i wyżywienie niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb

bytowych pracownika poza godzinami świadczenia pracy. Wartość świadczeń polegających

na zakwaterowaniu i wyżywieniu nie podlega wliczeniu do podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenia społeczne oraz nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób fizycznych.

3.

Przy ustalaniu warunków pracy na zasadach określonych w ust. 1 nie stosuje się art. 42 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do pracowników: placówek opiekuńczo-wychowawczych,

regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych oraz interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ubezpieczonemu

zatrudnionemu w podmiocie leczniczym, w okresie podlegania obowiązkowej kwarantannie

lub izolacji w warunkach domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz

zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wynikających z pozostawania w styczności

z osobami chorymi z powodu COVID-19 w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających

z zatrudnienia w podmiocie leczniczym oraz w czasie niezdolności do pracy z powodu

COVID-19 powstałej w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z zatrudnienia

w podmiocie leczniczym przysługuje zasiłek chorobowy, którego miesięczny wymiar wynosi

100 % podstawy wymiaru zasiłku obliczonej na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

1.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii z powodu COVID-19

pracownicy i inne osoby zatrudnione, poddane obowiązkowej kwarantannie, mogą, za zgodą

pracodawcy albo zatrudniającego, świadczyć w trybie pracy zdalnej pracę określoną

w umowie i otrzymywać z tego tytułu wynagrodzenie. Przepisy działu drugiego rozdziału IIc ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku świadczenia pracy w trakcie kwarantanny, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje

wynagrodzenie, o którym mowa w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, ani świadczenie pieniężne z tytułu choroby określone w odrębnych przepisach.

1.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii z powodu COVID-19

pracownicy i inne osoby zatrudnione, poddane obowiązkowej izolacji w warunkach domowych,

mogą, za zgodą pracodawcy albo zatrudniającego, świadczyć w trybie pracy zdalnej pracę

określoną w umowie i otrzymywać z tego tytułu wynagrodzenie. Przepisy działu drugiego rozdziału IIc ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku świadczenia pracy w trakcie izolacji w warunkach domowych, o której mowa

w ust. 1, nie przysługuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, ani świadczenie pieniężne z tytułu choroby.

Za okres nieświadczenia pracy w trakcie kwarantanny albo izolacji w warunkach domowych

przysługuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, albo świadczenie pieniężne z tytułu choroby.

(utracił moc)

1.

(utracił moc)

2.

(utracił moc)

3.

Do zamówień, o których mowa w ust. 1 , w zakresie, w jakim dotyczą inwestycji, o której mowa w art. 95d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 146), nie stosuje się warunku uzyskania opinii o celowości inwestycji, o której mowa w

tym przepisie.

4.

Zamawiający, w terminie 14 dni od dnia udzielenia zamówienia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, a jeżeli

jej nie posiada, na swojej stronie internetowej, informację o udzieleniu zamówienia,

podając nazwę (firmę) albo imię i nazwisko podmiotu, z którym zawarł umowę o wykonanie

zamówienia.

1.

Do zamówień na usługi lub dostawy niezbędne do przeciwdziałania COVID-19 nie stosuje

się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1605 i 1720), jeżeli zachodzi wysokie prawdopodobieństwo szybkiego i niekontrolowanego rozprzestrzeniania

się choroby lub jeżeli wymaga tego ochrona zdrowia publicznego.

2.

Zamawiający, w terminie 7 dni od dnia udzielenia zamówienia, o którym mowa w ust.

1, zamieszcza w Biuletynie Zamówień Publicznych informację o udzieleniu tego zamówienia,

w której podaje

1)

nazwę (firmę) i adres siedziby zamawiającego;

2)

datę i miejsce zawarcia umowy lub informację o zawarciu umowy drogą elektroniczną;

3)

opis przedmiotu umowy, z wyszczególnieniem odpowiednio ilości rzeczy lub innych dóbr

oraz zakresu usług;

4)

cenę albo cenę maksymalną, jeżeli cena nie jest znana w chwili zamieszczenia ogłoszenia;

5)

wskazanie okoliczności faktycznych uzasadniających udzielenie zamówienia bez zastosowania

przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych;

6)

nazwę (firmę) podmiotu albo imię i nazwisko osoby, z którymi została zawarta umowa.

(utracił moc)

1.

Obwieszczenia, o których mowa w art. 37 ust. 1 oraz 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 826, 1733, 1938 i 2105), obowiązujące od dnia 1 marca 2020 r. zachowują ważność do dnia 31 sierpnia 2020 r.

2.

Okres obowiązywania decyzji administracyjnych wraz z załącznikami, o których mowa

w art. 11 i art. 40 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, który kończy się przed dniem 1 lipca 2020 r., przedłuża się do dnia 31 sierpnia

2020 r.

3.

Decyzje administracyjne, o których mowa w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, których termin wejścia w życie

określono na dzień 1 maja 2020 r., ustala się na dzień 1 września 2020 r.

4.

Bieg terminów w zakresie postępowań wszczętych i niezakończonych

1)

przed dniem 8 marca 2020 r.,

2)

w okresie od dnia 8 marca 2020 r. do dnia 15 sierpnia 2020 r.

- na podstawie przepisów o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego oraz wyrobów medycznych, ulega zawieszeniu z mocy prawa do dnia 31 sierpnia

2020 r. Postanowień w sprawie zawieszenia tych postępowań nie wydaje się.

5.

W okresie zawieszenia postępowań, o których mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw

zdrowia może podejmować wszelkie czynności w ramach tych postępowań włącznie z wydaniem

decyzji administracyjnych uwzględniających w całości żądanie wnioskodawcy, o których

mowa w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Ograniczenia wynikającego z art. 102 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) nie stosuje się.

W okresie obowiązywania polecenia albo nałożenia obowiązku, o których mowa w art. 42 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zapewnienia

funkcjonowania ochrony zdrowia w związku z epidemią COVID-19 oraz po jej ustaniu

(Dz. U. poz. 1493) oraz w art. 10d ust. 2 i art. 11h ust. 1-3, zobowiązującego podmioty lecznicze do

realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, u pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem COVID-19,

które tym pacjentom udzielają świadczeń opieki zdrowotnej w zakresach wskazanych w

poleceniu albo obowiązku, zawiesza się wykonywanie obowiązków wynikających z art. 23, art. 23a i art. 23b ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dla tych zakresów.

(utracił moc)

(uchylony)

(utracił moc)

1.

Osoba podlegająca na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i

chorób zakaźnych u ludzi obowiązkowej kwarantannie w związku z podejrzeniem zakażenia

wirusem SARS-CoV-2 instaluje na swoim urządzeniu mobilnym udostępnione przez ministra

właściwego do spraw informatyzacji oprogramowanie służące do potwierdzania realizacji

obowiązku przestrzegania kwarantanny oraz używa go do potwierdzania realizacji tego

obowiązku.

2.

Obowiązek zainstalowania i używania oprogramowania, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

osoby z dysfunkcją wzroku (niewidzącej lub niedowidzącej), osoby, która złożyła oświadczenie,

że nie jest abonentem lub użytkownikiem sieci telekomunikacyjnej lub nie posiada urządzenia

mobilnego umożliwiającego zainstalowanie tego oprogramowania.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie zamieszcza w nim klauzulę

następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, składa się do Policji lub państwowego powiatowego

inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca odbywania kwarantanny. Oświadczenie

może być złożone za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Oświadczenie

może być złożone za pośrednictwem organów administracji publicznej oraz jednostek

organizacyjnych wykonujących zadania związane z potwierdzaniem realizacji obowiązku

przestrzegania kwarantanny.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii okres akredytacji,

o którym mowa w art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2702 i 2705 oraz z 2023 r. poz. 185 i 1234), kończący się w okresie ogłoszenia jednego z tych stanów, przedłuża się o 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

(uchylony)

(utracił moc)

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw rolnictwa i rozwoju wsi może, w drodze rozporządzenia,

ustalić maksymalne ceny lub maksymalne marże hurtowe i detaliczne stosowane w sprzedaży

towarów lub usług mających istotne znaczenie dla ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa

ludzi lub kosztów utrzymania gospodarstw domowych.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

może ustalić maksymalne ceny dla różnych poziomów obrotu towarowego lub uwzględnić

skalę sprzedaży albo świadczenia usług i uwarunkowania regionalne, a przy ustalaniu

wysokości maksymalnych cen może wziąć pod uwagę wysokość cen w okresie poprzedzającym

wprowadzenie stanu zagrożenia epidemicznego, a także uzasadnione zmiany kosztów produkcji

i zaopatrzenia.

3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

1)

określi podstawę obliczania maksymalnych marż;

2)

może ustalić maksymalne marże dla poszczególnych rodzajów towarów lub marże naliczane

od ceny hurtowej.

Zakazuje się stosowania w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cen lub

marż wyższych niż maksymalne ceny lub marże ustalone zgodnie z przepisami art. 8 i art. 8a.

1.

Kontrolę przestrzegania przez przedsiębiorców zakazu, o którym mowa w art. 8b, sprawuje

w zakresie swojej właściwości, Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.

2.

W zakresie niezastrzeżonym dla inspekcji, o której mowa w ust. 1, kontrolę przestrzegania

przez przedsiębiorców zakazu, o którym mowa w art. 8b, sprawuje Inspekcja Handlowa.

3.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2024 r. poz. 236), z wyłączeniem art. 47, art. 48, art. 49 ust. 7 pkt 5, art. 50, art. 54, art. 55,

art. 58 i art. 59 tej ustawy.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, Prezes Rady Ministrów

może, na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia, nałożyć na jednostkę samorządu

terytorialnego obowiązek wykonania określonego zadania w związku z przeciwdziałaniem

COVID-19.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może nałożyć obowiązek, o którym mowa w ust. 1,

na podmiot leczniczy będący

1)

spółką kapitałową, w której jedynym albo większościowym udziałowcem albo akcjonariuszem

jest

a)

Skarb Państwa lub

b)

jednostka samorządu terytorialnego, lub

c)

uczelnia medyczna w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej,

2)

samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej lub jednostką budżetową,

3)

instytutem badawczym, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 498 oraz z 2023 r. poz. 1672)

- w przypadku gdy obowiązek ten ma charakter ponadwojewódzki lub skutki jego wykonania

wykraczają poza teren województwa, na terenie którego podmiot leczniczy ma siedzibę

lub miejsce udzielenia świadczeń zdrowotnych.

3.

Zadanie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, może dotyczyć w szczególności zmian w strukturze

organizacyjnej podmiotu leczniczego lub przekazania produktów leczniczych, wyrobów

medycznych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz aparatury

i sprzętu medycznego, w celu zapewnienia kontynuacji udzielenia świadczeń zdrowotnych

w innym podmiocie leczniczym. Zmiany w strukturze organizacyjnej podmiotu leczniczego

nie wymagają podjęcia aktów, w tym uchwał, właściwych organów administracji publicznej.

4.

Wnioski o wpis oraz o zmianę wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą lub Krajowego Rejestru Sądowego składane w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

są nieodpłatne.

5.

W przypadku nałożenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, zapewnia się środki

na pokrycie wydatków związanych z wykonaniem tego zadania.

6.

W przypadku poniesienia przez podmiot leczniczy szkody przy wykonywaniu zadania nałożonego

w trybie ust. 2 minister właściwy do spraw zdrowia jest obowiązany do jej naprawienia.

7.

Zadania nałożone w trybie, o którym mowa w ust. 1, są realizowane przez jednostki

samorządu terytorialnego jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

1.

W celu zapewnienia prawidłowego wykonania obowiązków, o których mowa w art. 34 ust. 1-3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, Policja może wykonywać czynności wynikające z ustawowych uprawnień, z wyłączeniem

czynności, o których mowa w art. 19-19b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

2.

Wszystkie informacje, w tym dane osobowe, uzyskane w toku realizacji czynności, o

których mowa w ust. 1, usuwa się lub niszczy w terminie jednego miesiąca po upływie

obowiązywania niniejszej ustawy.

3.

Komendant Główny Policji może w okresie obowiązywania niniejszej ustawy wprowadzić

pełnienie służby w systemie skoszarowanym.

4.

Pełnienie służby w systemie, o którym mowa w ust. 3, może obowiązywać w okresie obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w okresie do 30 dni następujących

po ich odwołaniu.

1.

Właściciel infrastruktury krytycznej, w tym urządzeń służących do świadczenia usług

telekomunikacyjnych, dostarczania energii elektrycznej, wody, ciepła, ropy naftowej,

paliw lub gazu oraz odprowadzania ścieków, lub jego upoważniony przedstawiciel, którego

infrastruktura lub urządzenia są zlokalizowane na terenie nieruchomości należących

do osób trzecich lub znajdujących się w posiadaniu osób trzecich, może w okresie obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu wyjątkowego, wnioskować

do właściwego miejscowo komendanta Policji o asystę funkcjonariuszy Policji, w celu

umożliwienia wejścia lub wjazdu na teren nieruchomości, w tym do budynku, również

z użyciem środków przełamujących istniejące zabezpieczenia, w celu przeprowadzenia

czynności niezbędnych dla ciągłości świadczenia usług, w tym w zakresie prac budowlanych.

Asysta funkcjonariusza Policji jest udzielana niezwłocznie.

2.

Asysta funkcjonariusza Policji jest udzielana po przedstawieniu przez właściciela

infrastruktury lub urządzeń, o którym mowa w ust. 1, lub jego upoważnionego przedstawiciela,

właściwemu miejscowo komendantowi Policji dowodów potwierdzających odmowę przez właściciela,

użytkownika lub zarządcę nieruchomości wejścia lub wjazdu na teren nieruchomości,

w tym budynku.

3.

Funkcjonariusz Policji, asystując przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust.

1, zapewnia bezpieczeństwo uczestnikom czynności, mając w szczególności na względzie

poszanowanie godności osób biorących udział w tych czynnościach oraz zapewnia zachowanie

porządku.

4.

Przepis ust. 2 obejmuje także sytuację braku możliwości kontaktu z właścicielem, użytkownikiem

lub zarządcą nieruchomości, w tym budynku.

5.

Z czynności, o których mowa w ust. 1, jest sporządzany protokół, w szczególności uwzględniający

zakres czynności wykonanych w celu wejścia lub wjazdu na teren nieruchomości lub do

budynku. Protokół sporządza się w trzech egzemplarzach, ze wskazaniem dokładnego terminu

i czasu zdarzenia, opisem przeprowadzonych czynności oraz podpisami przedstawiciela

właściciela infrastruktury lub urządzeń, o którym mowa w ust. 1, oraz funkcjonariusza

Policji.

6.

Właściciel infrastruktury lub urządzeń, po zakończeniu czynności, o których mowa w

ust. 1, jest obowiązany do zabezpieczenia nieruchomości, w tym budynku przed dostępem

osób niepowołanych, niezwłocznego poinformowania jego właściciela, użytkownika lub

zarządcy o zaistniałym stanie faktycznym oraz do naprawienia szkód, o ile powstały

w związku z prowadzonymi czynnościami.

7.

W przypadkach, gdy nieruchomość lub budynek są objęte ograniczeniem dostępu osób z

uwagi na działania podejmowane w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 ust. 1-4 stosuje

się odpowiednio, przy czym wejście lub wjazd na teren tej nieruchomości lub tego budynku

jest możliwy po uzgodnieniu niezbędnych środków bezpieczeństwa z właściwym Powiatowym

Inspektorem Sanitarnym.

1.

W związku z przeciwdziałaniem COVID-19, podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu

epidemii albo stanu klęski żywiołowej, operator w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2024 r. poz. 34) jest obowiązany do udostępniania ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji danych

lokalizacyjnych, obejmujących okres ostatnich 14 dni, telekomunikacyjnego urządzenia

użytkownika końcowego chorego na chorobę zakaźną COVID-19 lub objętego kwarantanną,

na żądanie oraz w sposób i w formie ustalonej przez ministra właściwego do spraw informatyzacji.

2.

Operator w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne na żądanie ministra właściwego do spraw informatyzacji jest obowiązany do przekazania

w sposób i w formie ustalonej przez tego ministra, w celu przeciwdziałania COVID-19,

podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu klęski żywiołowej

zanonimizowanych danych lokalizacyjnych urządzeń końcowych użytkowników końcowych.

3.

Zgoda użytkownika końcowego na przetwarzanie i udostępnianie danych, o których mowa

w ust. 1 i 2, nie jest wymagana.

Podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu klęski żywiołowej

anonimizacja danych lokalizacyjnych w celu przeciwdziałania COVID-19 nie stanowi czynności

przetwarzania, o której mowa w art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu wojewoda może wydawać

polecenia obowiązujące wszystkie organy administracji rządowej działające w województwie,

państwowe osoby prawne, organy samorządu terytorialnego, samorządowe osoby prawne

oraz samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. O wydanych

poleceniach wojewoda niezwłocznie informuje właściwego ministra.

2.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu minister właściwy do

spraw zdrowia może, z własnej inicjatywy lub na wniosek wojewody, wydawać polecenia

obowiązujące

1)

podmioty inne niż wymienione w ust. 1, w szczególności osoby prawne i jednostki organizacyjne

nieposiadające osobowości prawnej oraz przedsiębiorców;

2)

państwowe jednostki organizacyjne posiadające osobowość prawną.

3.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu Prezes Rady Ministrów

może, z własnej inicjatywy, wydawać polecenia obowiązujące podmioty, o których mowa

w ust. 1 i 2. Wydając polecenie wobec przedsiębiorcy, Prezes Rady Ministrów może wyznaczyć

organ odpowiedzialny za zawarcie umowy.

4.

Polecenia, o których mowa w ust. 1-3, są wydawane w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,

w drodze decyzji administracyjnej i podlegają natychmiastowemu wykonaniu z chwilą

ich doręczenia lub ogłoszenia oraz nie wymagają uzasadnienia.

5.

Polecenia, o których mowa w ust. 1-3, mogą być uchylane lub zmieniane, jeżeli przemawia

za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Ich uchylenie lub zmiana nie

wymaga zgody stron.

6.

Zadania Prezesa Rady Ministrów wynikające z ust. 3 wykonuje Szef Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów z jego upoważnienia.

7.

Wykonywanie zadań objętych poleceniami wydanymi w stosunku do przedsiębiorców następuje

na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą, przez wskazanego w decyzji

1)

Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ministra albo wojewodę - w przypadku decyzji

wydawanych przez Prezesa Rady Ministrów lub

2)

ministra albo wojewodę - w przypadku decyzji wydawanych przez ministra właściwego

do spraw zdrowia

- i jest finansowane ze środków budżetu państwa z części budżetowej, której dysponentem

jest, odpowiednio, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, minister albo wojewoda;

finansowanie może odbywać się także ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19,

o którym mowa w art. 65 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, na zasadach określonych w ustawie.

8.

Prace związane z prowadzeniem przygotowań do realizacji zadań objętych poleceniami,

o których mowa w ust. 7, mające charakter planistyczny, są finansowane ze środków

własnych przedsiębiorcy.

9.

W przypadku niezawarcia umowy, o której mowa w ust. 7, zadania objęte poleceniami

są wykonywane na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 4. W takim przypadku decyzja

podlega natychmiastowemu wykonaniu.

10.

Polecenia, o których mowa w ust. 1-3, nie mogą dotyczyć rozstrzygnięć co do istoty

sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, a także nie mogą dotyczyć czynności

operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania

wykroczeń.

11.

Polecenia, o których mowa w ust. 1-3, mogą być wydawane także ustnie, pisemnie w formie

adnotacji, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu

art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2020 r. poz. 344) lub za pomocą innych środków łączności. Istotne okoliczności takiego załatwienia

sprawy powinny być utrwalone w formie protokołu.

12.

Właściwy minister może wstrzymać wykonanie poleceń, o których mowa w ust. 1, i wystąpić

z wnioskiem do Prezesa Rady Ministrów o rozstrzygnięcie sporu, przedstawiając jednocześnie

stanowisko w sprawie.

13.

Zadania nałożone w trybie, o którym mowa w ust. 1, są realizowane przez jednostki

samorządu terytorialnego jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

1.

W przypadku braku na obszarze województwa technicznych i organizacyjnych możliwości

unieszkodliwiania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, odpadów medycznych o właściwościach

zakaźnych wytworzonych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, wojewoda może wydać,

w drodze decyzji administracyjnej, polecenie dotyczące gospodarowania tymi odpadami

podmiotom, o których mowa w art. 11h ust. 1 i 2. Polecenie podlega natychmiastowemu

wykonaniu z chwilą jego doręczenia lub ogłoszenia oraz nie wymaga uzasadnienia. Przepisy

art. 11h ust. 4, 5, 7-10 i 12 stosuje się odpowiednio.

2.

Unieszkodliwianie odpadów medycznych o właściwościach zakaźnych, o których mowa w

ust. 1, odbywa się przez termiczne przekształcanie rozumiane jako

1)

spalanie odpadów przez ich utlenianie w temperaturze nie niższej niż 850ºC;

2)

inne, niż wskazany w pkt 1, procesy termicznego przekształcania odpadów, w tym pirolizę,

zgazowanie i proces plazmowy, o ile substancje powstające podczas tych procesów są

następnie spalane.

3.

Do gospodarowania odpadami medycznymi o właściwościach zakaźnych, o których mowa w

ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, 1597, 1688, 1852 i 2029) w zakresie warunków transportu odpadów, zbierania odpadów lub ich unieszkodliwiania

oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2024 r. poz. 54) w zakresie warunków korzystania ze środowiska. Polecenie, o którym mowa w ust. 1,

można również wydać w odniesieniu do podmiotu, który nie posiada decyzji z zakresu

gospodarowania odpadami.

4.

Polecenie, o którym mowa w ust. 1, określa

1)

podmiot lub podmioty zobowiązane do gospodarowania odpadami;

2)

miejsce, dopuszczoną metodę i warunki unieszkodliwiania, w tym transportowania i magazynowania

odpadów przed ich przetworzeniem;

3)

obowiązek prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów w postaci papierowej,

o ile nie ma możliwości prowadzenia tej ewidencji za pośrednictwem Bazy danych o produktach

i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, o której mowa w art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

4)

okres obowiązywania polecenia.

5.

Wydanie polecenia, o którym mowa w ust. 1, jest możliwe, jeżeli podmiot zobowiązany

do gospodarowania odpadami posiada stosowne możliwości techniczne i organizacyjne

do jego realizacji.

6.

Do prowadzenia ewidencji odpadów w przypadku wydania przez wojewodę polecenia, o którym

mowa w ust. 1, podmiotowi, który nie ma możliwości prowadzenia tej ewidencji za pośrednictwem

Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, stosuje się odpowiednio

art. 67 ust. 7, 9, 12 i 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Podmiot, który nie ma możliwości prowadzenia ewidencji odpadów za pośrednictwem

Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, a który dokonał

unieszkodliwienia odpadów na podstawie polecenia wojewody, o którym mowa w ust. 1,

przekazuje kopię karty ewidencji odpadów właściwemu ze względu na miejsce unieszkodliwienia

odpadów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie 14 dni od dnia unieszkodliwienia

odpadów.

7.

Nadzór nad prawidłowym gospodarowaniem odpadami dokonywanym na podstawie polecenia

wojewody, o którym mowa w ust. 1, sprawuje właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

8.

Wojewoda przesyła kopię polecenia, o którym mowa w ust. 1, ministrowi właściwemu do

spraw klimatu w terminie 7 dni od dnia jego wydania.

9.

Polecenie, o którym mowa w ust. 1, może także dotyczyć magazynowania odpadów medycznych

przez ich wytwórcę.

1.

W przypadku braku na obszarze województwa technicznych i organizacyjnych możliwości

unieszkodliwiania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, odpadów wytwarzanych w związku

z przeciwdziałaniem COVID-19 innych niż odpady medyczne o właściwościach zakaźnych,

wojewoda może wydać, w drodze decyzji administracyjnej, polecenie dotyczące gospodarowania

tymi odpadami podmiotom, o których mowa w art. 11h ust. 1 i 2. Polecenie podlega natychmiastowemu

wykonaniu z chwilą jego doręczenia lub ogłoszenia oraz nie wymaga uzasadnienia. Przepisy

art. 11h ust. 4, 5, 7-10 i 12 oraz art. 11i ust. 3-8 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku odpadów komunalnych polecenie wojewody może także dotyczyć

1)

przekazywania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do innych instalacji

niż instalacje komunalne zapewniające przetwarzanie, o którym mowa w art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;

2)

składowania lub termicznego przekształcania odpadów komunalnych bez (jakichkolwiek

lub określonych) wstępnych procesów przetwarzania.

1.

Wojewoda może, w drodze zarządzenia, zmienić lub wyłączyć wymagania dotyczące selektywnego

zbierania odpadów komunalnych, określone w regulaminie utrzymania czystości i porządku

w gminie oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1469 i 1852).

2.

W zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wojewoda może także, na wniosek wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta, zmienić częstotliwość odbierania odpadów komunalnych oraz

sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych,

określone w uchwałach rady gminy wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie.

3.

W przypadku wydania zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, na obszarze województwa lub

jego części, których zarządzenie dotyczy, nie stosuje się wymagań dotyczących selektywnego

zbierania odpadów komunalnych, określonych w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

(utracił moc)

1.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia

ogłoszenia danego stanu, zawiesza się wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów

1)

art. 229 § 2 zdanie pierwsze, § 4a w zakresie badań okresowych i § 5 ustawy z dnia

26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

2)

art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 39d ust. 2, art. 39f, art. 39j, art. 39k i art. 39l ust.

1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm..

3)

(uchylony)

2.

Po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony

stan epidemii albo po odwołaniu stanu epidemii, pracodawca i pracownik są obowiązani

niezwłocznie podjąć wykonywanie zawieszonych obowiązków, o których mowa w ust. 1,

i wykonać je w okresie nie dłuższym niż 180 dni od dnia odwołania danego stanu.

3.

W przypadku braku dostępności do lekarza uprawnionego do przeprowadzenia badania wstępnego

lub kontrolnego, badanie takie może przeprowadzić i wydać odpowiednie orzeczenie lekarskie

inny lekarz. Orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza traci moc po upływie

180 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie

ogłoszony stan epidemii, albo od dnia odwołania stanu epidemii. Lekarz ten może przeprowadzić

badanie i wydać orzeczenie lekarskie w trybie określonym w art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Do orzeczenia lekarskiego stosuje się odpowiednio art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2465). Orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza włącza się do akt osobowych pracownika.

4.

Przepisy ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także żołnierzy zawodowych,

w tym również do pierwszego badania okresowego.

5.

W trakcie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii

1)

w stosunku do osoby zatrudnianej na stanowisko pracy inne niż administracyjno-biurowe

okresy, o których mowa w art. 229 § 1, zostają wydłużone do 180 dni;

2)

wstępnym badaniom lekarskim nie podlegają osoby zatrudniane na stanowisko administracyjno-biurowe,

jeżeli posiadają aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do

pracy w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie i pracodawca

stwierdzi, że warunki te odpowiadają warunkom występującym na danym stanowisku pracy.

(utracił moc)

Terminy przejścia kursu doskonalącego, o którym mowa w przepisie art. 38b ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1995) i przedstawienia zaświadczenia o odbyciu tego kursu właściwemu komendantowi wojewódzkiemu

Policji oraz termin wydania opinii, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 tej ustawy,

przedłuża się do 90. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii.

Terminy przedstawienia właściwemu organowi Policji orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2516 oraz z 2023 r. poz. 535, 803, 1030 i 1532), przedłuża się do 90. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii.

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii dopuszcza się przeprowadzanie

szkoleń wstępnych w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy i służby w całości za

pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, z wyjątkiem instruktażu stanowiskowego

1)

pracownika zatrudnianego na stanowisku robotniczym;

2)

pracownika zatrudnionego na stanowisku, na którym występuje narażenie na działanie

czynników niebezpiecznych;

3)

pracownika przenoszonego na stanowisko, o którym mowa w pkt 1 i 2;

4)

ucznia odbywającego praktyczną naukę zawodu oraz studenta odbywającego praktykę studencką.

2.

W przypadku gdy termin przeprowadzenia szkolenia okresowego w dziedzinie bezpieczeństwa

i higieny pracy lub bezpieczeństwa i higieny służby przypada w

1)

okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii lub

2)

w okresie 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy

nie zostanie ogłoszony stan epidemii, albo stanu epidemii

- termin ten wydłuża się do 180. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego,

w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony stan epidemii, albo stanu epidemii.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii wydłuża

się cykle przeglądowo-naprawcze, o których mowa przepisach wydanych na podstawie art. 20 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, o czasookres: 1 miesiąc dla 2 poziomu utrzymania, 3 miesiące dla 3 poziomu utrzymania

i 6 miesięcy dla 4 poziomu utrzymania.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19

sąd penitencjarny, na wniosek dyrektora zakładu karnego, zatwierdzony przez Dyrektora

Generalnego Służby Więziennej, może udzielić skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia

wolności, chyba że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skazany w czasie pobytu

poza zakładem karnym nie będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności popełni

przestępstwo, lub nie będzie stosował się do wytycznych, poleceń lub decyzji właściwych

organów związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 lub leczeniem zarażenia wirusem SARS-CoV-2.

2.

Dyrektor zakładu karnego może złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w jego

ocenie udzielenie przerwy skazanemu może przyczynić się do ograniczenia albo wyeliminowania

epidemii. Do wniosku dołącza się opinię o skazanym, sporządzoną przez administrację

zakładu karnego, dotyczącą okoliczności będących podstawą udzielenia przerwy, o których

mowa w ust. 1.

3.

Sąd udziela przerwy na czas oznaczony. Okres przerwy może być przedłużany na wniosek

dyrektora zakładu karnego na dalszy czas oznaczony. Okres przerwy udzielonej na podstawie

ust. 1 może trwać nie dłużej niż do ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu

epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19.

4.

W posiedzeniu sądu ma prawo wziąć udział prokurator.

5.

Jeżeli prokurator oświadczy, nie później niż do czasu wydania postanowienia w przedmiocie

wniosku o udzielenie albo przedłużenie przerwy, że sprzeciwia się jego uwzględnieniu,

sąd umarza postępowanie.

6.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do skazanych

1)

za przestępstwo umyślne zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata;

2)

za przestępstwo nieumyślne na karę przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności;

3)

w warunkach określonych w art. 64 § 1 i 2 lub art. 65 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

7.

Z dniem ogłoszenia przez właściwe władze o ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii, który stanowił przesłankę udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu

kary pozbawienia wolności, udzielona uprzednio przerwa ustaje z mocy prawa. W takim

przypadku skazany jest zobowiązany do powrotu do zakładu karnego w terminie 3 dni

od ustania tego stanu, chyba że nie jest to możliwe z uwagi na obowiązki nałożone

na niego na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi.

8.

W kwestiach nieuregulowanych w ust. 1-5 stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 127, z 2022 r. poz. 2600 oraz z 2023 r. poz. 818, 1606 i 1860) o przerwie w wykonaniu kary pozbawienia wolności.

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19,

jeżeli skazanemu nie można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności

na podstawie art. 14c, a ograniczenie albo wyeliminowanie ryzyka zarażenia przez skazanego

innej osoby nie jest możliwe w ramach działań podejmowanych w zakładzie karnym, dyrektor

zakładu karnego może złożyć do sądu penitencjarnego wniosek, zatwierdzony przez Dyrektora

Generalnego Służby Więziennej, o wykonywanie kary w postaci umieszczenia skazanego

w odpowiednim zakładzie leczniczym. Do wykonywania kary w postaci umieszczenia skazanego

w zakładzie leczniczym stosuje się odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 260 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

2.

Sąd orzeka o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poprzez umieszczenie skazanego

w odpowiednim zakładzie leczniczym na czas oznaczony albo odmawia uwzględnienia wniosku,

jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w ust. 1. Czas ten może być przedłużany

na wniosek dyrektora zakładu karnego na dalszy czas oznaczony. Czas wykonywania kary

w postaci umieszczenia skazanego w odpowiednim zakładzie leczniczym może trwać nie

dłużej niż do ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19.

3.

Posiedzenie odbywa się bez udziału stron.

4.

Na postanowienie zażalenie przysługuje prokuratorowi i dyrektorowi zakładu karnego.

5.

W kwestiach nieuregulowanych w ust. 1-4 stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

Przepisy art. 14d stosuje się również do skazanych, w odniesieniu do których wykonywane

są kary i środki przymusu określone w art. 242 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu

COVID-19, Dyrektor Generalny Służby Więziennej może określić, w drodze zarządzenia,

czasowe cele, strukturę organizacyjną i zadania podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych

wolności, o którym mowa w art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Wydając zarządzenie, Dyrektor Generalny Służby Więziennej powinien określić zadania

podmiotów leczniczych w taki sposób, aby zapewnić osobom pozbawionym wolności dostęp

do opieki medycznej.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 statut podmiotu leczniczego określony na podstawie

art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej ulega zawieszeniu.

3.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu

COVID-19, badaniom kontrolnym podmiotowym (wywiad chorobowy) i przedmiotowym (fizykalnym)

poddaje się osobę pozbawioną wolności przed jej zwolnieniem z zakładu karnego, a osobę

pozbawioną wolności przed jej przetransportowaniem tylko wtedy, gdy według oceny personelu

medycznego stan zdrowia osoby pozbawionej wolności tego wymaga lub osoba pozbawiona

wolności zgłasza dolegliwości zdrowotne.

4.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu

COVID-19, lekarz podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych wolności może udzielić

porady lekarskiej oraz zlecić wykonanie badania (w tym badania kontrolnego), nie mając

bezpośredniego kontaktu z pacjentem.

5.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu

COVID-19, przygotowane przez uprawniony personel medyczny jednorazowe dawki leków,

także w podmiotach zapewniających całodobową opiekę pielęgniarską, mogą być przekazane

osobie pozbawionej wolności za pośrednictwem funkcjonariusza lub pracownika Służby

Więziennej w sposób uniemożliwiający niewłaściwe wydanie.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19, w wypadku gdy w posiedzeniu sądu penitencjarnego bierze udział

skazany pozbawiony wolności, posiedzenie to może się odbyć przy użyciu urządzeń technicznych

umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim

przekazem obrazu i dźwięku. W miejscu przebywania skazanego w czynności tej bierze

udział przedstawiciel administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego.

2.

Przepisy art. 517ea ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie roku po ich odwołaniu w sprawach rozpoznawanych

według przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica nie przekracza

5 lat, na rozprawie apelacyjnej sąd orzeka w składzie jednego sędziego, jeżeli w pierwszej

instancji sąd orzekał w takim samym składzie.

2.

Sąd orzeka na rozprawie apelacyjnej w składzie jednego sędziego również po upływie

okresu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli przewód sądowy na tej rozprawie rozpoczęto

przed upływem tego okresu.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19, funkcjonariusz Służby Więziennej w zakresie realizacji zadań, o

których mowa w art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, może pełnić służbę nie dłużej niż 24 godziny, po których następuje co najmniej 48

godzin wolnych od służby. Przepis art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej stosuje się odpowiednio.

2.

Funkcjonariuszowi Służby Więziennej w trakcie pełnienia służby w rozkładzie, o którym

mowa w ust. 1, przysługuje przerwa w wykonywaniu zadań służbowych w wymiarze 45 minut,

wliczana do czasu służby. W trakcie przerwy funkcjonariusz zachowuje gotowość do podjęcia

czynności służbowych.

(utracił moc)

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19 zebrania rejonowe, o których mowa w art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1166 oraz z 2023 r. poz. 1860), oraz wybory odbywające się w ich trakcie mogą odbywać się w miejscu określonym przez

radę okręgowej izby radców prawnych w sposób, który nie wymaga jednoczesnej obecności

uprawnionych do głosowania.

1a.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19 zgromadzenia izby adwokackiej, o których mowa w art. 41 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 i 1268 oraz z 2023 r. poz. 1860), Krajowy Zjazd Adwokatury oraz wybory odbywające się w ich trakcie, o których mowa

w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, mogą odbywać się w sposób, który nie wymaga obecności w tym samym miejscu uprawnionych

do udziału, przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej.

1b.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19 posiedzenia Krajowej Rady Komorniczej, Krajowej Komisji Rewizyjnej

i organów izb komorniczych odbywane w celach, o których mowa w rozdziale 10 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1691 i 1860), oraz wybory przeprowadzane w ich trakcie mogą odbywać się w sposób, który nie wymaga

obecności w tym samym miejscu uprawnionych do udziału, przy wykorzystaniu środków

komunikacji elektronicznej.

2.

Wybory przeprowadzone w sposób, o którym mowa w ust. 1-1b, oraz uchwały podjęte w

ten sposób są ważne bez względu na to, ile osób uprawnionych do głosowania wzięło

w nich udział. Wymóg powiadomienia o projekcie uchwały uważa się za spełniony w przypadku

wysłania projektu na ostatni znany adres osoby uprawnionej, określony na podstawie

właściwych przepisów samorządowych.

3.

Sposób przeprowadzenia wyborów, o których mowa w ust. 1, a także wyborów organów samorządu

radców prawnych lub wyborów osób pełniących funkcję w tych organach lub funkcję w

samorządzie radców prawnych, które odbywają się w okresie stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, określa Krajowa Rada Radców Prawnych.

3a.

Naczelna Rada Adwokacka określa sposób działania zgromadzeń izb adwokackich i Krajowego

Zjazdu Adwokatury w okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19, a także sposób przeprowadzenia w tym okresie wyborów, o których

mowa w ust. 1a, wyborów organów samorządu adwokackiego oraz wyborów osób pełniących

funkcję w tych organach lub funkcję w samorządzie adwokackim.

3b.

Krajowa Rada Komornicza określa sposób odbywania posiedzeń oraz przeprowadzania wyborów,

o których mowa w ust. 1b.

4.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, w okręgowych izbach radców prawnych nie

przeprowadzono wyborów na kolejną kadencję organów samorządu radców prawnych lub wyboru

osób pełniących funkcję w tych organach lub w samorządzie radcowskim, dotychczasowe

organy samorządu radców prawnych i osoby pełniące funkcje w tych organach lub w samorządzie

radcowskim działają do czasu wyboru oraz ukonstytuowania się nowych organów samorządu

radców prawnych lub do czasu wyboru osób do pełnienia funkcji w tych organach lub

w samorządzie radcowskim, nie dłużej jednak niż przez trzy miesiące od zakończenia

kadencji organów samorządu radców prawnych, z tym że nie dłużej niż do 5 października

2020 r. Przepis stosuje się odpowiednio do zastępców rzecznika dyscyplinarnego.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, kolegialne organy samorządów zawodowych, a także ich organy wykonawcze

oraz inne organy wewnętrzne mogą podejmować uchwały przy wykorzystaniu środków bezpośredniego

porozumiewania się na odległość lub w trybie obiegowym.

2.

Uchwała podjęta w trybie, o którym mowa w ust. 1, jest ważna, gdy wszyscy członkowie

danego organu zostali powiadomieni o treści projektu uchwały i terminie oddania głosu

oraz w głosowaniu wzięła udział co najmniej połowa członków tego organu. W przypadku

projektu uchwały dotyczącej wyborów dokonywanych przez organy samorządów zawodowych

członków danego organu powiadamia się o imieniu i nazwisku kandydatów oraz o liczbie

mandatów w danych wyborach.

3.

W przypadku gdy przepisy szczególne dotyczące podejmowania uchwał przez organy samorządów

zawodowych wymagają podjęcia uchwały w głosowaniu tajnym, organy, o których mowa w

ust. 1, mogą w trybie, o którym mowa w ust. 1, znieść wymóg tajności głosowania w

określonej sprawie.

4.

Uchwałę podjętą w trybie, o którym mowa w ust. 1, podpisuje przewodniczący organu

kolegialnego albo inny upoważniony przez niego członek tego organu biorący udział

w głosowaniu.

1.

Aplikanta adwokackiego i radcowskiego, który złożył wniosek o dopuszczenie do egzaminów

adwokackiego albo radcowskiego, wyznaczonych na dni 24-27 marca 2020 r., oraz spełnił

przesłanki udziału w danym egzaminie i niezależnie od przyczyny nie przystąpił do

egzaminu w terminie dodatkowym w dniach 23-26 czerwca 2020 r., odpowiednio okręgowa

rada adwokacka albo rada okręgowej izby radców prawnych skreśla z listy aplikantów

po upływie dwóch lat od daty zakończenia aplikacji wskazanej w zaświadczeniu o odbyciu

aplikacji adwokackiej albo radcowskiej. Przepisy art. 68 ust. 5-7 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze i art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych stosuje się odpowiednio.

2.

Aplikant adwokacki i radcowski, o którym mowa w ust. 1, może zastępować adwokata lub

radcę prawnego w zakresie, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze i art. 35, przez okres dwóch lat od daty zakończenia aplikacji wskazanej w zaświadczeniu o

odbyciu aplikacji adwokackiej albo radcowskiej. Przepisy art. 77 ust. 3-5 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze i art. 35 stosuje się odpowiednio.

3.

Do aplikanta adwokackiego i radcowskiego, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania art. 79 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo

o adwokaturze i art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.

1.

Jeżeli w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii

ogłoszonego z powodu COVID-19 upływa kadencja organu statutowego organizacji samorządu

gospodarczego rzemiosła i w związku z obowiązywaniem tego stanu organizacja ta nie

ma możliwości przeprowadzenia wyborów, kadencja tego organu ulega przedłużeniu o czas

trwania tego stanu. W takim przypadku wybory przeprowadza się niezwłocznie po zakończeniu

obowiązywania tego stanu.

2.

Jeżeli w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii

ogłoszonego z powodu COVID-19 lub do 30 dni po odwołaniu danego stanu upływa kadencja

organu statutowego związku zawodowego, związku lub organizacji przedsiębiorców, związków

pracodawców, ich federacji i konfederacji lub społecznego inspektora pracy i w związku

z obowiązywaniem tego stanu nie mają oni możliwości przeprowadzenia wyborów, kadencja

tych organów ulega przedłużeniu do czasu wyboru organu statutowego związku zawodowego,

związku lub organizacji przedsiębiorców, związków pracodawców, ich federacji i konfederacji

lub społecznego inspektora pracy na nową kadencję, jednak nie dłużej niż do 90 dni

od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

(uchylony)

1.

W związku z przeciwdziałaniem COVID-19 pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej

może ubiegać się o rekompensatę poniesionych za dany miesiąc kosztów płacy, o których

mowa w art. 2 pkt 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 44), dotyczących pracowników niepełnosprawnych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1

tej ustawy, proporcjonalnie w takiej części, w jakiej pozostaje - według wyboru pracodawcy

1)

liczba dni przestoju w działalności zakładu aktywności zawodowej w miesiącu objętym

wnioskiem do liczby dni tego miesiąca albo

2)

spadek przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej w miesiącu objętym wnioskiem

względem przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej z analogicznego miesiąca

roku 2019, albo

3)

spadek przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej w miesiącu objętym wnioskiem

względem średniomiesięcznego przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej z czwartego

kwartału roku 2019.

2.

Pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej w celu uzyskania rekompensaty, o której

mowa w ust. 1, składa wniosek o rekompensatę do właściwego ze względu na siedzibę

zakładu aktywności zawodowej oddziału Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

3.

Wniosek o rekompensatę zawiera w szczególności

1)

nazwę zakładu aktywności zawodowej, jego adres i siedzibę;

2)

wskazanie miesiąca, za który pracodawca ubiega się o rekompensatę;

3)

określenie wysokości poniesionych kosztów płacy podlegających rekompensacie, o której

mowa w ust. 1.

4.

Do wniosku o rekompensatę dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające wysokość poniesionych kosztów płacy;

2)

oświadczenie o liczbie dni przestoju w działalności zakładu aktywności zawodowej w

miesiącu objętym wnioskiem albo

3)

oświadczenie o wysokości przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej osiągniętego

w miesiącu objętym wnioskiem oraz w analogicznym miesiącu roku 2019, albo

4)

oświadczenie o wysokości przychodu z działalności wytwórczej lub usługowej osiągniętego

w miesiącu objętym wnioskiem oraz o wysokości średniomiesięcznego przychodu z działalności

wytwórczej lub usługowej z czwartego kwartału roku 2019.

4a.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4 pkt 2-4, są składane pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

5.

Wniosek o rekompensatę składa się w terminie 2 miesięcy, licząc od ostatniego dnia

miesiąca, którego dotyczy ten wniosek.

6.

Rekompensatę wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku o

rekompensatę.

7.

Rekompensata wypłacana jest ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

8.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydaje decyzję

o

1)

wysokości rekompensaty, gdy ustalona przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

kwota rekompensaty jest inna niż określona we wniosku o rekompensatę, albo

2)

odmowie wypłaty rekompensaty.

9.

Od decyzji, o których mowa w ust. 8, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy

do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

10.

Przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

11.

Wypłacona kwota rekompensaty jest księgowana i wydatkowana analogicznie do środków

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wypłacanych jako miesięczne

dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

1.

Dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

kosztów uczestnictwa w warsztacie terapii zajęciowej, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie ulega obniżeniu, w związku z zawieszeniem działalności warsztatu na skutek przeciwdziałania

COVID-19.

1a.

Po wznowieniu działalności warsztatu terapii zajęciowej, dofinansowanie ze środków

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o którym mowa w ust. 1,

w okresie trwania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, nie ulega obniżeniu,

w sytuacji zmniejszonej liczby uczestników warsztatu biorących udział w zajęciach.

2.

Dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

kosztów działania zakładów aktywności zawodowej, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie ulega obniżeniu w związku z przestojem działalności zakładu na skutek przeciwdziałania

COVID-19.

1.

Wojewoda może wydać polecenie podmiotowi prowadzącemu centrum integracji społecznej

lub klub integracji społecznej, o których mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2241), zawieszenia zajęć na czas oznaczony, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19. Przepisy

art. 11h ust. 1, 4 i 5 oraz 10-12 stosuje się.

2.

Dofinansowanie działalności centrum integracji społecznej, w szczególności, o którym

mowa w art. 8 ust. 3 oraz art. 10 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, lub klubu integracji społecznej nie ulega obniżeniu w związku z zawieszeniem zajęć,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Uczestnikowi centrum integracji społecznej przysługuje świadczenie integracyjne, o

którym mowa w art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, w pełnej wysokości w przypadku

1)

zawieszenia zajęć, o którym mowa w ust. 1;

2)

nieobecności spowodowanej poddaniem się obowiązkowej kwarantannie lub izolacji w warunkach

domowych, o której mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi.

4.

W przypadku zawieszenia zajęć, o którym mowa w ust. 1, trwającego łącznie dłużej niż

3 miesiące, kierownik centrum integracji społecznej, na wniosek lub po zasięgnięciu

opinii pracownika socjalnego centrum integracji społecznej, może przedłużyć okres

uczestnictwa w zajęciach w centrum integracji społecznej o okres tego zawieszenia.

Za przedłużony okres uczestnictwa przysługuje świadczenie integracyjne na zasadach

określonych w ust. 3 oraz w art. 15 ust. 4-7a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym.

W związku z przeciwdziałaniem COVID-19 dopuszcza się obniżenie lub podwyższenie czasu

dziennego pobytu uczestnika w centrum integracji społecznej, z tym że tygodniowy czas

tego pobytu nie może być krótszy niż 30 godzin.

1.

W przypadku zawieszenia lub czasowego zamknięcia działalności ośrodków wsparcia dla

osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w art. 51a ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu przeciwdziałania COVID-19, wojewoda przekazuje miesięczną kwotę dotacji na

pokrycie bieżących kosztów ich prowadzenia.

2.

Wysokość miesięcznej kwoty dotacji z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów

prowadzenia środowiskowego domu samopomocy w sytuacji, o której mowa w ust. 1, jest

obliczana jako iloczyn aktualnej liczby osób, posiadających decyzje o skierowaniu

nie większej niż statutowa liczba miejsc w tym domu oraz średniej miesięcznej kwoty

dotacji wyliczonej dla województwa, zgodnie z art. 51c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, z uwzględnieniem zwiększeń, o których mowa w art. 51c ust. 4 i 5 tej ustawy.

3.

Wysokość miesięcznej kwoty dotacji z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów

prowadzenia klubu samopomocy w sytuacji, o której mowa w ust. 1, jest obliczana jako

iloczyn statutowej liczby miejsc w klubie oraz średniej miesięcznej kwoty dotacji

wyliczonej dla województwa, zgodnie z art. 51c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, osoby ponoszące odpłatność za usługi świadczone

w ośrodkach wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w art. 51a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zwalnia się na ich wniosek z odpłatności za okres niekorzystania z tych usług w

związku z zawieszeniem lub czasowym zamknięciem działalności tych ośrodków, na zasadach

i w trybie określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, bez konieczności przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego.

W związku z przeciwdziałaniem negatywnym skutkom COVID-19 przy wyliczaniu średniego

miesięcznego kosztu utrzymania w domu pomocy społecznej, o którym mowa w art. 6 pkt 15 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, na rok 2021, nie uwzględnia się wydatków i kosztów, które zostały pokryte ze środków

finansowych pochodzących z programów finansowanych z udziałem środków europejskich,

programów krajowych lub dotacji celowych z budżetu państwa udzielonych na podstawie

art. 115 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

W przypadku czasowego ograniczenia lub czasowego zawieszenia funkcjonowania żłobka,

klubu dziecięcego lub dziennego opiekuna w celu przeciwdziałania COVID-19, otrzymane

na zapewnienie funkcjonowania tego żłobka, klubu dziecięcego lub dziennego opiekuna

dotacje celowe z budżetu państwa oraz środki z Funduszu Pracy przyznane na realizację

programów, o których mowa w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat

3

(Dz. U. z 2023 r. poz. 204 i 1429) nie podlegają zwrotowi.

1.

Na wniosek świadczeniodawcy zobowiązanie wynikające z kwot wypłaconych zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych świadczeniodawcy realizującemu umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

1)

w rodzaju leczenie uzdrowiskowe

a)

za okresy od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 14 czerwca 2020 r. i od dnia 24 października

2020 r. do dnia 10 marca 2021 r.,

b)

za okresy od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 13 marca 2020 r. i od dnia 15 czerwca

2020 r. do dnia 23 października 2020 r.,

2)

za rok 2020 w rodzajach

a)

opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień w zakresach świadczeń opieki zdrowotnej

udzielanych w warunkach stacjonarnych,

b)

rehabilitacja lecznicza w zakresach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych w warunkach

stacjonarnych,

c)

świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej w zakresach

świadczeń opieki zdrowotnej udzielanej w warunkach stacjonarnych,

d)

opieka paliatywna i hospicyjna w zakresach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanej

w warunkach stacjonarnych,

e)

świadczenia zdrowotne kontraktowane odrębnie, związane z zapewnieniem całodobowej

możliwości wykonania świadczenia

- jest finansowane na zasadach określnych w ust. 2-13.

2.

Zobowiązanie, o którym mowa w ust. 1, ustalone według stanu na dzień 30 listopada

2021 r., jest finansowane w wysokości

1)

nie wyższej niż 70 % kwoty zobowiązania wynikającej z umowy o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej za okresy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a;

2)

odpowiadającej wyrażonemu w procentach poziomowi realizacji umowy o udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej w 2020 r. w rodzajach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b oraz

pkt 2; w przypadku świadczeń w rodzaju leczenie uzdrowiskowe przy ustalaniu procentu

realizacji umowy nie uwzględnia się okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a.

3.

Kwoty finansowane zgodnie z ust. 2 pomniejsza się o kwotę środków finansowych otrzymanych

przez świadczeniodawcę na podstawie art. 15gga ust. 1, art. 15ggb ust. 1, art. 15zq

ust. 1 pkt 1, art. 15zs

4.

Zobowiązanie, o którym mowa w ust. 1, które nie zostało sfinansowane zgodnie z ust. 2 i 3, Narodowy Fundusz Zdrowia rozlicza zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, nie później niż do dnia 31 grudnia 2023 r.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, świadczeniodawca składa do Narodowego Funduszu Zdrowia.

Do wniosku świadczeniodawca załącza oświadczenie o kwocie otrzymanych środków finansowych,

o których mowa w ust. 3. Oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

6.

Narodowy Fundusz Zdrowia rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14

dni od dnia jego otrzymania.

7.

Na sfinansowanie kwot zobowiązań ustalonych w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3,

Narodowy Fundusz Zdrowia otrzymuje środki z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, o

którym mowa w art. 65 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, lub w formie dotacji z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw zdrowia.

8.

Środki, o których mowa w ust. 7, są przekazywane na podstawie sprawozdania Narodowego

Funduszu Zdrowia zawierającego informacje o wysokości zobowiązań sfinansowanych na

zasadach określonych w ust. 2 i 3, w podziale na oddziały wojewódzkie Narodowego Funduszu

Zdrowia.

9.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 8, sprawdzone pod względem merytorycznym i formalno-rachunkowym,

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia przekazuje na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia wraz z wnioskiem o przekazanie środków, o których

mowa w ust. 7, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje Narodowemu Funduszowi Zdrowia środki,

o których mowa w ust. 7, w terminie 14 dni od dnia przekazania sprawozdania, o którym

mowa w ust. 9.

11.

W przypadku konieczności dokonania przez Narodowy Fundusz Zdrowia korekty przekazanego

sprawozdania lub udzielenia wyjaśnień dotyczących tego sprawozdania, termin, o którym

mowa w ust. 10, ulega przedłużeniu, nie dłużej jednak niż o 7 dni.

12.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w terminie 30 dni od dnia przekazania sprawozdania,

o którym mowa w ust. 9, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw zdrowia rozliczenie

otrzymanych środków, o których mowa w ust. 7.

13.

Niewykorzystaną część środków, o których mowa w ust. 7, Narodowy Fundusz Zdrowia zwraca

w terminie 45 dni od dnia przekazania sprawozdania, o którym mowa w ust. 9.

1.

W okresie ograniczenia lub zawieszenia funkcjonowania jednostki systemu oświaty wprowadzonego

na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 30b ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2023 r. poz. 900, 1672, 1718 i 2005) pracodawca zwalnia młodocianego pracownika odbywającego przygotowanie zawodowe z

obowiązku świadczenia pracy.

1a.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy młodocianego pracownika, który

1)

jest uczniem branżowej szkoły I stopnia i w okresie ograniczenia lub zawieszenia funkcjonowania

jednostki systemu oświaty realizuje zajęcia z zakresu kształcenia ogólnego lub kształcenia

zawodowego teoretycznego na terenie szkoły lub innej jednostki systemu oświaty, do

których uczęszcza,

2)

spełnia obowiązek nauki poprzez realizowanie przygotowania zawodowego u pracodawcy

w pozaszkolnym systemie kształcenia

- o ile u pracodawcy nie występują zdarzenia, które ze względu na aktualną sytuację

epidemiologiczną mogą zagrozić zdrowiu młodocianego pracownika.

1b.

(uchylony)

2.

Pracodawca, z którym zawarta została umowa o refundację, o której mowa w art. 12 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 735, 1429, 1723 i 1737), w przypadku wypłaty młodocianemu pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, wynagrodzenia

za okres zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy, w całości lub w części, zachowuje

prawo do refundacji.

3.

Przepisy ust. 1, 1a i 2 stosuje się również w przypadku zawieszenia działalności jednostek

systemu oświaty na podstawie odrębnych przepisów w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.

1.

Przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2023 r. poz. 571) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19,

państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 87), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, a także

kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła

Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i

związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka

organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony

miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym

albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach

określonych w ust. 7 i 10.

1a.

Samorządowa instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, może zwrócić

się z wnioskami o wypłatę świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych

przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia

COVID-19 ze środków organizatora i ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

na zasadach określonych w ust. 7a i 10a.

2.

Podmiotom, o których mowa w ust. 1 i 1a, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników

należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1230, 1429, 1672 i 1941) od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, muszą spełniać kryteria, o których mowa w

art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach

związanych z ochroną miejsc pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 669), z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na

ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału

2019 r.

4.

Pracownikiem, o którym mowa w ust. 1 i 1a, jest osoba fizyczna, która zgodnie z przepisami

polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy. Przepisy ust. 1 i 1a stosuje

się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy

zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, 1615, 1890 i 1933) stosuje się przepisy dotyczące zlecania, albo która wykonuje pracę zarobkową na podstawie

innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną

lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega

obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej

przez osobę fizyczną.

5.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, są

wypłacane w okresach przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy, o

których mowa w art. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z ochroną miejsc pracy.

6.

Pracownikowi objętemu przestojem ekonomicznym pracodawca wypłaca wynagrodzenie obniżone

nie więcej niż o 50 %, nie niższe jednak niż w wysokości minimalnego wynagrodzenia

za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z

uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.

7.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 6, wypłacane przez podmioty, o których mowa w

ust. 1, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

w wysokości 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie przepisów

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy. Dofinansowanie

nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu

poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było

wyższe niż 300 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.

7a.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 6, wypłacane przez podmioty, o których mowa w

ust. 1a, jest dofinansowywane w wysokości 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę

ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem

wymiaru czasu pracy, przy czym 40 % dofinansowania jest wypłacane ze środków Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a 60 % dofinansowania jest wypłacane ze środków

organizatora. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie

uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym zostały złożone wnioski, o których

mowa w ust. 1a, było wyższe niż 300 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień

złożenia wniosku.

8.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą obniżyć wymiar czasu pracy pracownika

maksymalnie o 20 %, nie więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie

nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie przepisów

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.

9.

Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się spadek sprzedaży towarów lub usług,

w ujęciu ilościowym lub wartościowym

1)

nie mniej niż o 15 %, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych

2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 31 grudnia 2019 r.

do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu

do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego;

za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w

przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,

to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego, lub

2)

nie mniej niż o 25 % obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca

kalendarzowego, przypadającego po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego

dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu do obrotów z miesiąca

poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych,

w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,

to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.

9a.

Do spadku przychodów państwowych lub prowadzonych wspólnie z ministrem właściwym do

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucji kultury, o którym mowa w

ust. 1, oraz do spadku przychodów samorządowych instytucji kultury, o którym mowa

w ust. 1a, stosuje się odpowiednio ust. 9.

10.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 8, wypłacane przez podmioty, o których mowa w

ust. 1, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

do wysokości połowy wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 8, jednak nie więcej niż 40

% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o którym

mowa w ust. 1. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których

wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony

wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na

podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego

na dzień złożenia wniosku.

10a.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 8, wypłacane przez podmioty, o których mowa w

ust. 1a, jest dofinansowywane do wysokości połowy wynagrodzenia, o którym mowa w ust.

8, jednak nie więcej niż 40 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień

złożenia wniosków, o których mowa w ust. 1a, przy czym 40 % dofinansowania jest wypłacane

ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a 60 % dofinansowania

jest wypłacane ze środków organizatora. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń

pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym

zostały złożone wnioski, o których mowa w ust. 1a, było wyższe niż 300 % przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.

11.

Warunki i tryb wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego

wymiaru czasu pracy ustala się w porozumieniu. Porozumienie zawiera pracodawca oraz

1)

organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25

(Dz. U. z 2022 r. poz. 854), z których każda zrzesza co najmniej 5 % pracowników zatrudnionych u pracodawcy,

albo

2)

organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25 - jeżeli u pracodawcy nie działają reprezentatywne zakładowe organizacje związkowe

zrzeszające co najmniej 5 % pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo

3)

zakładowa organizacja związkowa - jeżeli u pracodawcy działa jedna organizacja związkowa,

albo

4)

przedstawiciele pracowników, wyłonieni w trybie przyjętym u danego pracodawcy - jeżeli

u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa; w przypadku trudności w przeprowadzeniu

wyborów przedstawicieli pracowników z powodu COVID-19, w szczególności wywołanych

nieobecnością pracowników, trwającym przestojem lub wykonywaniem przez część pracowników

pracy zdalnej, porozumienie to może być zawarte z przedstawicielami pracowników wybranymi

przez pracowników uprzednio dla innych celów przewidzianych w przepisach prawa pracy.

12.

Pracodawca przekazuje kopię porozumienia właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy

w terminie 5 dni roboczych od dnia zawarcia porozumienia. W przypadku gdy pracownicy

zatrudnieni u pracodawcy byli objęci ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, okręgowy

inspektor pracy przekazuje informacje o porozumieniu w sprawie określenia warunków

i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru

czasu pracy do rejestru ponadzakładowych układów pracy.

13.

W zakresie i przez czas określony w porozumieniu, o którym mowa w ust. 11, nie stosuje

się wynikających z układu ponadzakładowego oraz z układu zakładowego warunków umów

o pracę i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy.

14.

W porozumieniu określa się co najmniej

1)

grupy zawodowe objęte przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy;

2)

obniżony wymiar czasu pracy obowiązujący pracowników;

3)

okres, przez jaki obowiązują rozwiązania dotyczące przestoju ekonomicznego lub obniżonego

wymiaru czasu pracy.

15.

Przy ustalaniu warunków i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego

lub obniżonego wymiaru czasu pracy nie stosuje się art. 42 § 1-3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

16.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują

przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym

mowa w ust. 1, lub wniosków, o których mowa w ust. 1a.

17.

Do wypłaty i rozliczania świadczeń wypłacanych ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środków, o których mowa

w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7-16 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z ochroną miejsc pracy, z wyjątkiem art. 8 ust. 3 pkt 8 oraz art. 13 pkt 2 tej ustawy, oraz przepisy wykonawcze

do tej ustawy.

17a.

Zasady wypłaty i rozliczania świadczeń wypłacanych ze środków organizatora, o których

mowa w ust. 1a, ustala organizator.

17b.

Rozliczenie przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń,

o których mowa w ust. 1 i 1a, lub środków, o których mowa w ust. 2, następuje dwuetapowo

w drodze

1)

wstępnej weryfikacji rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy

z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i dokumentacji, potwierdzającej

wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem przekazanych świadczeń i środków, o których

mowa w ust. 1, 1a lub 2, polegającej w szczególności na analizie jej kompletności,

prawidłowości złożonych przez beneficjentów oświadczeń oraz weryfikacji kwot przekazanych

i faktycznie wykorzystanych środków, której dokonuje się w terminie 60 dni od dnia

złożenia prawidłowych i kompletnych rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej dane

zawarte w rozliczeniu;

2)

końcowej weryfikacji dokumentacji, potwierdzającej wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem

przekazanych świadczeń i środków, o których mowa w ust. 1, 1a lub 2, i ostatecznego

zatwierdzenia przekazanego rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc

pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, która może zostać dokonana

w okresie 3 lat od dnia upływu terminu do złożenia rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej

dane zawarte w rozliczeniu, wynikającego z umowy zawartej przez uprawniony podmiot

z dyrektorem wojewódzkiego urzędu pracy.

17c.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy nie dochodzi zwrotu przekazanych świadczeń, o

których mowa w ust. 1 i 1a, lub środków, o których mowa w ust. 2, jeżeli po dokonaniu

rozliczenia, o którym mowa w ust. 17b pkt 1 lub 2, kwota należna do zwrotu nie przekracza,

określonych na dzień dokonania rozliczenia, najniższych kosztów doręczenia w obrocie

krajowym przesyłki poleconej za potwierdzeniem odbioru przez operatora wyznaczonego

w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1640). Kwota ta zaliczana jest w koszty Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

17d.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może przeprowadzać, w okresie pobierania świadczeń,

o których mowa w ust. 1 lub 1a, oraz w okresie 3 lat po zakończeniu tego okresu, kontrole

podmiotu, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w zakresie wydatkowania środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń zgodnie z przeznaczeniem i w tym celu

może żądać okazania wszelkiej dokumentacji z tym związanej oraz żądać złożenia stosownych

wyjaśnień. Kontrola może być prowadzona w kontrolowanym podmiocie lub w wojewódzkim

urzędzie pracy.

18.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu

do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony

miejsc pracy.

18a.

Przepisu ust. 18 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek

na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy,

na które podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, zwróciły się z wnioskiem o przyznanie

świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem

ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19.

19.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania skutkom gospodarczym COVID-19, w drodze

rozporządzenia, przedłużyć okres, o którym mowa w ust. 16, mając na względzie okres

obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz skutki nimi

wywołane.

20.

Zadania organów administracji wynikające z ust. 1 realizują dyrektorzy wojewódzkich

urzędów pracy.

1.

Przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który na dzień 30 września 2020 r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną

według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności,

kodami 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 49.39.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z,

56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.20.Z, 59.14.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.90.A,

82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności

leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego,

o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach

i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 151, 1688 i 1692), lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D,

90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B,

93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, i którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów

podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku

był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40 % w stosunku do przychodu

uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, może

zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników

w rozumieniu art. 15g ust. 4.

2.

Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej

działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje

się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września

2020 r.

3.

Do świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy uprawniony jest przedsiębiorca

1)

który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy

lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r., z wyjątkiem gdy zadłużony

przedsiębiorca zawarł umowę z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał decyzję

urzędu skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub korzysta

z odroczenia terminu płatności;

2)

który nie spełnia przesłanek do ogłoszenia upadłości, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;

3)

wobec którego nie jest prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne lub likwidacyjne.

4.

Dofinansowanie wynosi miesięcznie 2000 zł do wynagrodzenia jednego pracownika, z uwzględnieniem

wymiaru czasu pracy.

5.

Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników

1)

których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został

złożony wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, było wyższe

niż 300 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku;

2)

zatrudnionych w okresie krótszym niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.

6.

Wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy jest składany w postaci

elektronicznej za pomocą udostępnionego narzędzia do dyrektora wojewódzkiego urzędu

pracy właściwego ze względu na siedzibę przedsiębiorcy i zawiera w szczególności

1)

informacje o wnioskowanej kwocie na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i liczbie

pracowników, których to świadczenie dotyczy;

2)

oświadczenie o prowadzeniu na dzień 30 września 2020 r. działalności gospodarczej,

o której mowa w ust. 1;

3)

oświadczenie potwierdzające, że przychód z działalności gospodarczej uzyskany w jednym

z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej

o 40 % w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym

miesiącu roku poprzedniego;

4)

oświadczenie o spełnianiu warunków, o których mowa w ust. 3;

5)

oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników

objętych wnioskiem, z uwzględnieniem ust. 4 i 5;

6)

oświadczenie, że przedsiębiorca na dzień sporządzenia wniosku sporządził zgodny ze

stanem faktycznym wykaz pracowników objętych wnioskiem i jednocześnie zobowiązuje

się dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionego organu;

7)

oświadczenie o niekorzystaniu w miesiącach, na które składany jest wniosek, z innej

pomocy w formie dofinansowania wynagrodzeń pracowników udzielonej w celu przeciwdziałania

negatywnym skutkom COVID-19.

7.

Wykaz pracowników objętych wnioskiem obejmuje następujące dane dotyczące pracowników

imię (imiona) i nazwisko, numer PESEL, a w przypadku jego braku - rodzaj, serię i

numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, wysokość wynagrodzenia brutto, wymiar

czasu pracy.

8.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, przedsiębiorca składa pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

9.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu

przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, występuje

niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń na

rzecz ochrony miejsc pracy.

10.

Dysponent Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przekazuje dyrektorowi wojewódzkiego

urzędu pracy, na podstawie limitu/zapotrzebowania, środki Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych.

11.

Dofinansowanie jest udzielane na podstawie umowy o świadczenia na rzecz ochrony miejsc

pracy i przysługuje przez łączny okres 3 miesięcy kalendarzowych, przypadających od

miesiąca złożenia wniosku.

12.

Dofinansowanie nie przysługuje za miesiące, w których przedsiębiorca korzysta z innej

pomocy w formie dofinansowania wynagrodzeń pracowników udzielonej w celu przeciwdziałania

negatywnym skutkom COVID-19.

13.

Dofinansowanie przekazywane jest w transzach miesięcznych.

14.

Środki przekazane na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy mogą podlegać

egzekucji prowadzonej jedynie na rzecz pracowników, na których wynagrodzenia przyznano

dofinansowanie.

15.

Do obowiązków przedsiębiorcy, który zawarł umowę o świadczenia na rzecz ochrony miejsc

pracy, należy

1)

niewypowiadanie umowy o pracę pracownikom z przyczyn niedotyczących pracownika przez

okres objęty dofinansowaniem;

2)

powiadamianie dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy w terminie 7 dni od dnia powzięcia

informacji o zmianie mającej wpływ na wysokość wypłacanej transzy środków;

3)

rozliczenie otrzymanego dofinansowania i złożenie dokumentów potwierdzających wykorzystanie

środków zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania;

4)

zwrot niewykorzystanych środków w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania;

5)

poddanie się kontroli dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy.

16.

W przypadku niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w ust. 15 pkt 1, przedsiębiorca

jest obowiązany do zwrotu całego dofinansowania otrzymanego do wynagrodzenia pracownika,

któremu wypowiedziano umowę z przyczyn niedotyczących tego pracownika.

17.

W przypadku wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania środków nienależnie

lub w nadmiernej wysokości przedsiębiorca jest obowiązany do zwrotu tej części pomocy,

która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, pobrana nienależnie lub w

nadmiernej wysokości.

18.

Przedsiębiorca, który złożył przynajmniej jedno z oświadczeń, o których mowa w ust.

6 pkt 2-4, niezgodnie ze stanem faktycznym, nie sporządził na dzień złożenia wniosku

wykazu pracowników objętych wnioskiem lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany

do zwrotu całości otrzymanej pomocy.

19.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa przedsiębiorcę, który nie wywiązał się z

obowiązku określonego w ust. 15 pkt 3 lub 4, do wywiązania się z niego w wyznaczonym

przez siebie dodatkowym terminie. Przedsiębiorca, który nie wywiąże się z tego obowiązku

w dodatkowym terminie, jest obowiązany do zwrotu całości otrzymanej pomocy.

20.

Środki podlegające zwrotowi na podstawie ust. 16-19 zwracane są wraz z odsetkami w

wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania

środków.

21.

Do rozliczenia świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy stosuje się odpowiednio przepisy

art. 15g ust. 17b i 17c.

22.

Do przeprowadzania kontroli stosuje się odpowiednio przepis art. 15gg ust. 22.

23.

Zadania organów administracji, o których mowa w ust. 1, realizują dyrektorzy wojewódzkich

urzędów pracy.

24.

W sprawach dotyczących zawierania, realizacji lub rozwiązywania umów, o których mowa

w ust. 11, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania,

pozywać i być pozywany.

25.

Przychód z tytułu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy nie stanowi dla przedsiębiorcy

przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów

o podatku dochodowym od osób prawnych.

26.

Wnioski o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy mogą być składane do

dnia 28 lutego 2021 r.

1.

Przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który na dzień 30 września 2020 r. prowadził działalność gospodarczą polegającą

na sprzedaży środków spożywczych, papierniczych i piśmienniczych na rzecz uczniów,

słuchaczy lub wychowanków na terenie jednostek systemu oświaty, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej

działalności, kodami 47.11.Z albo 47.19.Z, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie

świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Przepis art. 15gga stosuje

się, z uwzględnieniem przepisów ust. 2-8.

2.

Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej

działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje

się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września

2020 r.

3.

Warunkiem przyznania świadczenia jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że jego przychód

z działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów prawa podatkowego był niższy w

następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40 % w listopadzie 2020 r., grudniu

2020 r., styczniu 2021 r., lutym 2021 r. albo w marcu 2021 r. w stosunku do przychodu

uzyskanego we wrześniu 2019 r. lub we wrześniu 2020 r.

4.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, do wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz

ochrony miejsc pracy zamiast oświadczeń, o których mowa w art. 15gga ust. 6 pkt 2

i 3, załącza oświadczenia

1)

o posiadaniu pisemnego zaświadczenia wystawionego przez dyrektora jednostki systemu

oświaty o tym, że był związany przez okres co najmniej 14 dni w miesiącu, w którym

wystąpił spadek przychodów, o którym mowa w ust. 3, umową najmu powierzchni przeznaczonej

do prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1;

2)

o prowadzeniu na dzień 30 września 2020 r. przeważającej działalności gospodarczej,

o której mowa w ust. 1;

3)

że jego przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów prawa podatkowego

był niższy co najmniej o 40 % w listopadzie 2020 r., grudniu 2020 r., styczniu 2021 r.,

lutym 2021 r. albo w marcu 2021 r. w stosunku do przychodu uzyskanego we wrześniu

2019 r. lub we wrześniu 2020 r.

5.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenia zawiera w nich klauzulę

o treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu uprawnionego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

6.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu

przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 4 i art. 15gga ust.

6 pkt 4-7, występuje niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń

na rzecz ochrony miejsc pracy.

7.

Przedsiębiorca, który złożył przynajmniej jedno z oświadczeń, o których mowa w ust.

4 i art. 15gga ust. 6 pkt 4-7, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie poddał się

kontroli, jest obowiązany do zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości

określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.

8.

Wnioski o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy mogą być składane do

dnia 30 września 2021 r.

1.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przyznać

ponowną wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o których mowa w art. 15gga

ust. 1 albo art. 15gga

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, może ustalać krąg przedsiębiorców, którym

przysługują świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, poprzez określenie

1)

innych niż wskazane w przepisie art. 15gga ust. 1 albo art. 15gga

2)

kodów, którymi oznaczona była, na dzień wskazany w rozporządzeniu, według Polskiej

Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, działalność

gospodarcza przedsiębiorcy.

3.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, może także określać

1)

inną niż wskazana w przepisie art. 15gga ust. 6 pkt 2, 3 i 7 lub art. 15gga

2)

inny niż wskazany w przepisie art. 15gga ust. 26 lub art. 15gga

3)

inny niż wskazany w przepisie art. 15gga ust. 11 okres przysługiwania dofinansowania.

1.

Wnioski o przyznanie świadczeń na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, o których

mowa w art. 15g, art. 15ga i art. 15gg, mogą być składane do dnia 10 czerwca 2021 r.

2.

Dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników, o których mowa w art. 15g, art. 15ga i

art. 15gg, może być udzielane do dnia 30 czerwca 2021 r.

3.

Na podstawie wniosków, o których mowa w ust. 1, rozpatrzonych do dnia 30 czerwca 2021 r.,

możliwe jest dokonanie wypłaty dofinansowania po tym terminie, nie później niż do

dnia 31 marca 2022 r.

4.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, nierozpatrzone do dnia 30 czerwca 2021 r. mogą być

rozpatrzone, a kwota dofinansowania może być wypłacona w terminie do dnia 31 marca

2022 r.

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, nie stosuje się przepisów art. 28 ust. 2-4 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach

związanych z ochroną miejsc pracy.

1.

Do umarzania, odraczania terminów lub rozkładania na raty spłat należności powstałych

w związku z udzieleniem pomocy na podstawie art. 15g, art. 15g.

2.

Dysponent Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dokonuje umorzenia, o którym

mowa w art. 56 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, na podstawie wniosku sporządzonego przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy.

3.

Dysponent Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dokonuje umorzenia, odroczenia

terminu lub rozłożenia na raty, o których mowa w art. 57 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, na podstawie wniosku dłużnika, przekazanego i zaopiniowanego przez dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w

sprawach dotyczących wypłaty lub zwrotu świadczeń lub środków, o których mowa w art.

15g ust. 1-2, art. 15gga i art. 15gga

Przepisy art. 15g stosuje się do spółek wodnych, o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1478, 1688, 1890, 1963 i 2029).

1.

Osobie prawnej, jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, której

ustawa przyznaje zdolność prawną, lub osobie fizycznej, której przysługuje tytuł prawny

do zabytku o statusie pomnika historii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami lub zabytku wpisanego na Listę dziedzictwa światowego, o której mowa w art. 11 ust. 2 Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego,

przyjętej w Paryżu dnia 16 listopada 1972 r. przez Konferencję Generalną Organizacji Narodów Zjednoczonych dla Wychowania, Nauki

i Kultury na jej siedemnastej sesji (Dz. U. z 1976 r. poz. 190), przysługuje, na jej

wniosek, dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników zatrudnionych przez tę osobę lub

jednostkę organizacyjną, nieprzerwanie w okresie nie krótszym niż przez 3 miesiące

bezpośrednio poprzedzające ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego, którzy wykonują

czynności zawodowe dotyczące zabytku lub infrastruktury z nim związanej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o

pracę nakładczą, umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług,

do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące umowy zlecenia.

3.

Dofinansowanie przysługuje podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

1)

na dzień ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego oraz na dzień złożenia wniosku,

o którym mowa w ust. 9, zatrudnia co najmniej 50 pracowników;

2)

w następstwie ograniczeń związanych z ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego lub

stanu epidemii spadły dochody podmiotu uzyskiwane w związku z funkcjonowaniem zabytku;

3)

podmiot nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania do wynagrodzeń w odniesieniu

do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.

4.

Przez spadek dochodów podmiotu uzyskiwanych w związku z funkcjonowaniem zabytku, o

którym mowa w ust. 3 pkt 2, rozumie się spadek nie mniej niż o 25 % obliczony jako

stosunek dochodów uzyskiwanych w związku z funkcjonowaniem zabytku z dowolnie wskazanego

miesiąca kalendarzowego, przypadającego po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego

dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 9, w porównaniu do dochodów z miesiąca

poprzedniego. Za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych

- w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w dniu innym niż pierwszy dzień

danego miesiąca kalendarzowego.

5.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych w wysokości do 80 % wynagrodzenia brutto pracowników, o których

mowa w ust. 1, nie więcej niż 100 % kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2207 oraz z 2023 r. poz. 1667) oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne, z uwzględnieniem

wymiaru czasu pracy. Wysokość wynagrodzenia brutto ustala się na podstawie średniego

wynagrodzenia z okresu 3 miesięcy poprzedzających ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego

1)

liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy - w przypadku pracowników pozostających

w stosunku pracy;

2)

wynikającego z zawartych umów - w przypadku pracowników zatrudnionych na podstawie

umowy o pracę nakładczą, umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie

usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące umowy zlecenia.

6.

Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane

w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa

w ust. 9, było wyższe niż 300 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień

złożenia wniosku.

7.

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się jednokrotnie na okres nie dłuższy

niż 3 miesiące, przypadający od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 9.

8.

W odniesieniu do jednego zabytku, o którym mowa w ust. 1, dofinansowanie przysługuje

jednemu podmiotowi.

9.

Wniosek o przyznanie dofinansowania zawiera w szczególności

1)

wskazanie zabytku, o którym mowa w ust. 1, i tytułu prawnego składającego wniosek

do tego zabytku;

2)

oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w ust. 3;

3)

oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem ust. 6;

4)

numer rachunku bankowego podmiotu wnioskującego o dofinansowanie.

9a.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 9, są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

10.

Zadania organów administracji wynikające z ust. 1 wykonują dyrektorzy wojewódzkich

urzędów pracy.

11.

Wypłata dofinansowania następuje w okresach miesięcznych.

12.

Odmowa przyznania dofinansowania następuje w drodze decyzji administracyjnej.

13.

Od decyzji dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, o której mowa w ust. 12, przysługuje

odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego.

14.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może przeprowadzać kontrolę w podmiotach, o których

mowa w ust. 1, w zakresie wydatkowania środków Funduszu na wypłatę świadczeń zgodnie

z przeznaczeniem i w tym celu może żądać okazania wszelkiej dokumentacji z tym związanej

oraz żądać złożenia stosownych wyjaśnień.

15.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może udzielić dofinansowania, o którym mowa w

ust. 1, w stosunku do przedsiębiorców, zgodnie z zasadami udzielania pomocy de minimis,

określonymi we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących pomocy de

minimis.

1.

Pracodawca, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, u którego wystąpił spadek przychodów ze sprzedaży towarów lub usług w następstwie

wystąpienia COVID-19 i w związku z tym wystąpił istotny wzrost obciążenia funduszu

wynagrodzeń, może

1)

obniżyć wymiar czasu pracy pracownika, o którym mowa w art. 15g ust. 4, maksymalnie

o 20 %, nie więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie nie może być

niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie przepisów o minimalnym

wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy pracownika przed jego

obniżeniem;

2)

objąć pracownika przestojem ekonomicznym, z zastrzeżeniem, że pracownikowi objętemu

przestojem ekonomicznym pracodawca wypłaca wynagrodzenie obniżone nie więcej niż o

50 %, nie niższe jednak niż w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego

na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru

czasu pracy.

2.

Przez istotny wzrost obciążenia funduszu wynagrodzeń rozumie się zwiększenie ilorazu

kosztów wynagrodzeń pracowników, z uwzględnieniem składek na ubezpieczenia społeczne

pracowników finansowanych przez pracodawcę i przychodów ze sprzedaży towarów lub usług

z tego samego miesiąca kalendarzowego dowolnie wskazanego przez przedsiębiorcę i przypadającego

od dnia 1 marca 2020 r. do dnia poprzedzającego skorzystanie przez pracodawcę z uprawnienia,

o którym mowa w ust. 1, nie mniej niż o 5 % w porównaniu do takiego ilorazu z miesiąca

poprzedzającego (miesiąc bazowy); za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących

dni kalendarzowych, w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca

kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.

3.

Do kosztu wynagrodzeń pracowników, o którym mowa w ust. 2, nie zalicza się

1)

kosztów wynagrodzeń pracowników, z którymi rozwiązano umowę o pracę;

2)

kosztów wynagrodzeń pracowników, którym obniżono wynagrodzenie w trybie art. 15g ust.

8, w wysokości odpowiadającej wysokości tego obniżenia.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli iloraz kosztów wynagrodzeń pracowników, z

uwzględnieniem składek na ubezpieczenia społeczne pracowników finansowanych przez

pracodawcę, i przychodów ze sprzedaży towarów lub usług w miesiącu, w którym wystąpił

istotny wzrost obciążenia funduszu wynagrodzeń, w rozumieniu ust. 2, wynosi mniej

niż 0,3.

5.

Obniżenie czasu pracy albo objęcie pracownika przestojem ekonomicznym, o których mowa

w ust. 1, ma zastosowanie w okresie do 6 miesięcy od miesiąca, w którym iloraz, o

którym mowa w ust. 2, uległ zmniejszeniu do poziomu mniejszego niż 105 % ilorazu z

miesiąca bazowego, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, chyba że pracodawca wcześniej przywróci

czas pracy obowiązujący przed jego obniżeniem lub zakończy przestój ekonomiczny pracownika,

który był nim objęty.

6.

Warunki i tryb wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego

wymiaru czasu pracy ustala się w porozumieniu. Przepisy art. 15g ust. 11-15 stosuje

się odpowiednio.

7.

Obniżenie czasu pracy albo objęcie pracownika przestojem ekonomicznym, o których mowa

w ust. 1, nie wyklucza możliwości złożenia wniosku o dofinansowanie, o którym mowa

w art. 15g ust. 1, jeżeli spełnione są przesłanki, o których mowa w tym przepisie.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, pracodawca może udzielić pracownikowi, w terminie przez siebie

wskazanym, bez uzyskania zgody pracownika i z pominięciem planu urlopów, urlopu wypoczynkowego

niewykorzystanego przez pracownika w poprzednich latach kalendarzowych, w wymiarze

do 30 dni urlopu, a pracownik jest obowiązany taki urlop wykorzystać.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, w przypadku wystąpienia u pracodawcy w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub istotnego wzrostu

obciążenia funduszu wynagrodzeń, o którym mowa w art. 15gb ust. 2, wysokość odprawy,

odszkodowania lub innego świadczenia pieniężnego wypłacanego przez tego pracodawcę

pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, jeżeli przepisy przewidują obowiązek

wypłacenia świadczenia, nie może przekroczyć dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia

za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku wypowiedzenia albo rozwiązania

umowy zlecenia, innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, umowy o dzieło albo w związku z ustaniem

odpłatnego pełnienia funkcji, z wyłączeniem umowy agencyjnej.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19, w przypadku wystąpienia u pracodawcy w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub istotnego wzrostu

obciążenia funduszu wynagrodzeń, o którym mowa w art. 15gb ust. 2, pracodawca może

zawiesić obowiązki

1)

tworzenia lub funkcjonowania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,

2)

dokonywania odpisu podstawowego,

3)

wypłaty świadczeń urlopowych

- o których mowa w ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 998 i 1586).

2.

Jeżeli u pracodawcy, o którym mowa w ust. 1, działają organizacje związkowe reprezentatywne,

o których mowa w art. 15g ust. 11 pkt 1 albo 2, zawieszenie obowiązków, o których

mowa w ust. 1, następuje w porozumieniu z tymi organizacjami związkowymi.

3.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19, w przypadku wystąpienia u pracodawcy w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub istotnego wzrostu

obciążenia funduszu wynagrodzeń, o którym mowa w art. 15gb ust. 2, nie stosuje się

postanowień układów zbiorowych pracy lub regulaminów wynagradzania, wprowadzonych

na podstawie art. 4 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, ustalających wyższą wysokość odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych oraz

inne świadczenia o charakterze socjalno-bytowym niż określa ta ustawa. W takim przypadku

stosuje się wysokość odpisu na ten fundusz określoną w tej ustawie.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, strony umowy o zakazie konkurencji obowiązującym po ustaniu

1)

stosunku pracy,

2)

umowy agencyjnej,

3)

umowy zlecenia,

4)

innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia,

5)

umowy o dzieło

- na rzecz których ustanowiono zakaz działalności konkurencyjnej, mogą ją wypowiedzieć

z zachowaniem terminu 7 dni.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych

w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się

z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją

siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników,

o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych

1)

przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub

2)

przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g

ust. 5, lub

3)

obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w

art. 15g ust. 5.

2.

Podmiotom, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych

od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art.

15g ust. 3.

4.

Wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane ze środków

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzeń, o

których mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż 40 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na

podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego

na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

5.

Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane

w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa

w ust. 1, było wyższe niż 300 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień

złożenia wniosku.

6.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują

przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym

mowa w ust. 1.

7.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych

samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc

pracy.

7a.

Przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek

na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy,

na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń

na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników.

8.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników,

nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie

pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia.

9.

Wniosek o przyznanie dofinansowania zawiera w szczególności

1)

informacje o wnioskowanej kwocie na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i liczbie

pracowników, której to świadczenie dotyczy;

2)

dane wnioskodawcy oraz numer telefonu lub adres poczty elektronicznej umożliwiające

kontakt z wnioskującym;

3)

numer rachunku bankowego podmiotu wnioskującego o dofinansowanie;

4)

oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w ust. 1 i kryteriów, o których mowa

w art. 15g ust. 3;

5)

oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem ust. 5;

6)

oświadczenie, że wysokość wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników

spełnia warunki określone w ust. 4;

7)

oświadczenie, że na dzień sporządzenia wniosku wnioskodawca sporządził wykaz pracowników

uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

i jednocześnie zobowiązuje się dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionych organów.

10.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 9, podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa pod

rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

11.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy po stwierdzeniu kompletności wniosku i spełnienia

przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, warunków, o których mowa w ust. 1, i kryteriów,

o których mowa w art. 15g ust. 3, niezwłocznie występuje w formie elektronicznej do

dysponenta Funduszu o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń,

o których mowa w ust. 1, i środków, o których mowa w ust. 2.

12.

Dysponent Funduszu przekazuje dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy, na podstawie

limitu/zapotrzebowania, środki Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

13.

W przypadku stwierdzenia przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy złożenia przez

podmiot, o którym mowa w ust. 1, wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 9, oraz

potwierdzenia we właściwych rejestrach prowadzenia działalności przez podmiot, o którym

mowa w ust. 1, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy przekazuje na rachunek bankowy

podmiotu wskazanego we wniosku wnioskowaną kwotę na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników.

14.

Wypłata dofinansowania następuje w transzach odpowiadających ilości miesięcy wskazanych

we wniosku.

15.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, podmiot, o którym mowa w ust. 1, wypłaca pracownikom

po potrąceniu składek na ubezpieczenia społeczne finansowanych ze środków ubezpieczonego,

składek na ubezpieczenie zdrowotne, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych

na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także

należności alimentacyjnych na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, dotyczących potrącania tych należności z wynagrodzenia za pracę.

16.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, po dokonaniu potrąceń ze świadczeń, odprowadza należne

składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz zaliczki na

podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

17.

Środki, o których mowa w ust. 1 i 2, przekazane na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony

miejsc pracy mogą podlegać egzekucji prowadzonej jedynie na rzecz osób, dla których

zostały przekazane.

18.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do powiadamiania na piśmie w terminie

7 dni dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy o zmianie mającej wpływ na wysokość wypłacanej

transzy środków.

19.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń

i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na

rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania

świadczeń.

20.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w

szczególności

1)

dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem;

2)

dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie,

przez okres wskazany we wniosku.

21.

Do rozliczenia przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń,

o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, przepisy art. 15g ust.

17b i 17c stosuje się odpowiednio.

22.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może przeprowadzać, w okresie pobierania świadczeń,

o których mowa w ust. 1, oraz w okresie 3 lat po zakończeniu tego okresu, kontrole

podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie wydatkowania środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń zgodnie z przeznaczeniem i w tym celu

może żądać okazania wszelkiej dokumentacji z tym związanej oraz żądać złożenia stosownych

wyjaśnień. Kontrola może być prowadzona w kontrolowanym podmiocie lub w wojewódzkim

urzędzie pracy.

23.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył oświadczenie dotyczące spełniania warunku

spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub kryteriów, o których mowa w art.

15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie sporządził na dzień złożenia wniosku

wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany

do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki,

całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości

podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami

określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje

decyzję o zwrocie.

23a.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku

określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni

od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy

wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi

od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym

terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.

23b.

W przypadku niewywiązania się z obowiązku określonego w ust. 8 podmiot jest obowiązany

do zwrotu całego otrzymanego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika, któremu wypowiedziano

umowę z przyczyn niedotyczących tego pracownika, wraz z odsetkami w wysokości określonej

jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych

niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie.

23c.

W przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których

mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości

stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o finansach publicznych.

23d.

Do zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2,

w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, w tym do zwrotu niewykorzystanych

środków wynikających z rozliczenia złożonego przez podmiot, o którym mowa w ust. 1,

niezwróconych w terminie, o którym mowa w ust. 19, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

24.

Zadania organów administracji, o których mowa w ust. 1, realizują dyrektorzy wojewódzkich

urzędów pracy.

25.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, są składane w formie elektronicznej.

26.

Odmowa przyznania dofinansowania następuje w drodze decyzji administracyjnej.

27.

Od decyzji dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, o których mowa w ust. 28, przysługuje

odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego.

28.

Do zadań dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy należy w szczególności wydawanie decyzji

administracyjnych o

1)

odmowie przyznania świadczeń, o których mowa w ust. 1 lub środków, o których mowa

w ust. 2;

2)

obowiązku zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w

ust. 2.

29.

Należności do zwrotu podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

(uchylony)

1.

W związku z wystąpieniem COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii oraz w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu zakaz, o

którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta

oraz w niektóre inne dni

(Dz. U. z 2023 r. poz. 158 i 2626), nie obowiązuje w niedziele w zakresie wykonywania czynności związanych z handlem,

polegających na rozładowywaniu, przyjmowaniu i ekspozycji towarów pierwszej potrzeby

oraz powierzania pracownikowi lub zatrudnionemu wykonywania takich czynności.

2.

Zwolnienie z zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie obowiązuje w niedziele, w które przypada

święto.

1.

Opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, za rok 2020 wnosi się w terminie do dnia 31 stycznia 2021 r.

2.

(uchylony)

3.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się w terminie do dnia 31 stycznia 2021 r. także

w przypadku ustalenia wcześniejszego terminu zapłaty na podstawie art. 71 ust. 4 zdanie trzecie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

Opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność

Skarbu Państwa, w odniesieniu do której organem reprezentującym Skarb Państwa jest

starosta lub prezydent miasta na prawach powiatu, wykonujący zadania z zakresu administracji

rządowej, wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, należna za 2020 r.

od przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacji pozarządowej w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, oraz państwowej osoby prawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19,

podlega pomniejszeniu proporcjonalnie do liczby dni w tym roku, w których obowiązywał

stan zagrożenia epidemicznego oraz stan epidemii z powodu COVID-19, pod warunkiem

1)

zgłoszenia wniesienia opłaty w pomniejszonej wysokości staroście lub prezydentowi

miasta na prawach powiatu, wykonującym zadania z zakresu administracji rządowej, przed

upływem terminu, o którym mowa w art. 15j ust. 1;

2)

braku zaległości w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy

lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.

Nie pobiera się czynszu najmu i dzierżawy oraz opłaty za użytkowanie przypadających

Skarbowi Państwa za okres kolejnych trzech miesięcy w 2020 r. następujących po miesiącu,

w którym dokonano zgłoszenia, o którym mowa w pkt 1, z tytułu umów najmu, dzierżawy

lub użytkowania zawartych na okres co najmniej trzech miesięcy w odniesieniu do nieruchomości

należącej do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, od przedsiębiorcy w rozumieniu

art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacji pozarządowej w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, oraz państwowej osoby prawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19,

pod warunkiem

1)

zgłoszenia wnoszenia należności z pominięciem należności za wskazany we wniosku okres

kolejnych trzech miesięcy staroście lub prezydentowi miasta na prawach powiatu, wykonującym

zadania z zakresu administracji rządowej, lub kierownikowi państwowej jednostki organizacyjnej,

na rzecz której ustanowiono trwały zarząd na podstawie art. 45 ust. 1 lub art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przed upływem terminu do ich wniesienia;

2)

braku zaległości w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy

lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.

1.

Przez spadek obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15ja i art. 15jb, rozumie

się spadek sprzedaży towarów lub usług, w ujęciu ilościowym lub wartościowym

1)

nie mniej niż o 15 %, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych

2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 31 grudnia 2019 r.

do dnia poprzedzającego dzień dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 15ja pkt

1 lub art. 15jb pkt 1, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych

miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po

sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy

rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy

dzień danego miesiąca kalendarzowego lub

2)

nie mniej niż o 25 %, obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca

kalendarzowego, przypadającego po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego

dzień dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 15ja pkt 1 lub art. 15jb pkt 1, w

porównaniu do obrotów z miesiąca poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno

po sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna

się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego

miesiąca kalendarzowego.

2.

Dokonując zgłoszenia, o którym mowa w art. 15ja pkt 1 i art. 15jb pkt 1, podmiot,

o którym mowa w art. 15ja i art. 15jb, oświadcza

1)

o wystąpieniu spadku obrotów gospodarczych w wysokości, o której mowa w ust. 1, w

związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w art. 15ja lub art. 15jb;

2)

o niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy

lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.;

3)

że wykorzystuje nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, jest składane pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

4.

Dokonując zgłoszenia, o którym mowa w art. 15ja pkt 1 i art. 15jb pkt 1, podmiot,

o którym mowa w art. 15ja i art. 15jb, przedstawia informacje, o których mowa w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących

pomocy publicznej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 702).

5.

Za dzień udzielenia pomocy publicznej uznaje się dzień dokonania zgłoszenia, o którym

mowa w art. 15ja pkt 1 lub art. 15jb pkt 1.

6.

Na żądanie właściwego organu podmiot, o którym mowa w art. 15ja i art. 15jb, przedstawia

w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania dokumenty potwierdzające spełnienie przesłanek,

o których mowa w ust. 2, art. 15ja, art.15jb, lub warunków udzielenia pomocy, o której

mowa w art. 15zzzh ust. 2.

7.

Nieprzedstawienie w terminie dokumentów, o których mowa w ust. 6, niezłożenie oświadczenia,

o którym mowa w ust. 2, nieprzedstawienie informacji, o których mowa w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących

pomocy publicznej, lub stwierdzenie przez właściwy organ, iż nie zostały spełnione przesłanki, o których

mowa w ust. 2, art. 15ja, art.15jb, lub warunki udzielenia pomocy, o której mowa w

art. 15zzzh ust. 2, stanowi podstawę do dochodzenia opłaty, o której mowa w art. 15ja,

lub należności, o których mowa w art. 15jb, w pełnej wysokości.

1.

Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w art. 15j ust. 1, podmiot, o którym mowa

w art. 15ja, wniósł w niepomniejszonej wysokości, opłatę roczną z tytułu użytkowania

wieczystego za rok 2020, obniżeniu, o kwotę wyliczoną zgodnie z art. 15ja podlega

wysokość należnej od tego podmiotu opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego

za rok 2021.

2.

Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w art. 15j ust. 1, podmiot, o którym mowa

w art. 15ja, wniósł w niepomniejszonej wysokości, opłatę roczną z tytułu użytkowania

wieczystego za rok 2020, które uległo przekształceniu w prawo własności w 2020 roku,

obniżeniu o kwotę wyliczoną zgodnie z art. 15ja, podlega wysokość należnej od tego podmiotu opłaty, o której mowa w art.

13 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego

gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów

(Dz. U. z 2023 r. poz. 904 i 1586 oraz z 2024 r. poz. 123), za rok 2021 albo wnoszonej w tym roku jako opłata jednorazowa.

3.

Przepisy art. 15ja oraz art. 15jc stosuje się odpowiednio, z tym, że zgłoszenia, o

którym mowa w art. 15ja pkt 1, należy dokonać przed upływem terminu na wniesienie

opłaty

1)

rocznej z tytułu użytkowania wieczystego za rok 2021 - w przypadku, o którym mowa

w ust. 1;

2)

o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania

wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, należnej za rok 2021 - w przypadku, o którym mowa w ust. 2.

1.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może, w drodze uchwały, postanowić

o

1)

pomniejszeniu opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej

odpowiednio własność gminy, powiatu lub województwa, wykorzystywanej do prowadzenia

działalności gospodarczej, należnej za 2020 r. od podmiotów, o których mowa w art.

15ja;

2)

niepobieraniu czynszu najmu i dzierżawy oraz opłaty z tytułu oddania nieruchomości

w użytkowanie przypadających jednostce samorządu terytorialnego za okres kolejnych

trzech miesięcy w 2020 r. następujących po miesiącu, w którym dokonano zgłoszenia

zgodnie z ust. 2 pkt 2, z tytułu umów najmu, dzierżawy lub użytkowania zawartych na okres co

najmniej trzech miesięcy w odniesieniu do nieruchomości należącej odpowiednio do gminnego,

powiatowego albo wojewódzkiego zasobu nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, od podmiotów, o których

mowa w art. 15jb.

2.

Przepisy art. 15ja-15jca stosuje się odpowiednio, z tym że

1)

zgłoszenie, o którym mowa w art. 15ja pkt 1, wnosi się do właściwego organu wykonawczego

jednostki samorządu terytorialnego;

2)

zgłoszenie, o którym mowa w art. 15jb pkt 1, wnosi się do właściwego organu wykonawczego

jednostki samorządu terytorialnego lub do kierownika samorządowej jednostki organizacyjnej,

na rzecz której ustanowiono trwały zarząd na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Przepisy art. 15jb, art. 15jc oraz art. 15jd stosuje się do należności z tytułu umów

najmu, dzierżawy lub użytkowania zawartych w okresie poprzedzającym wprowadzenie stanu

zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii z powodu COVID-19.

1.

Odstąpienie od umowy w trybie określonym w art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych lub rozwiązanie przez organizatora turystyki umowy o udział w imprezie turystycznej

w trybie określonym w art. 47 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, które to odstąpienie od umowy

lub rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem epidemii wirusa

SARS-CoV-2, jest skuteczne z mocy prawa po upływie 180 dni od dnia powiadomienia przez

podróżnego o odstąpieniu lub powiadomienia o rozwiązaniu przez organizatora turystyki.

2.

Odstąpienie od umowy bądź jej rozwiązanie, o którym mowa w ust. 1, nie jest skuteczne

w przypadku wyrażenia przez podróżnego zgody na otrzymanie w zamian od organizatora

turystyki vouchera do realizacji na poczet przyszłych imprez turystycznych w ciągu

2 lat od dnia, w którym miała się odbyć impreza turystyczna.

3.

Wartość vouchera, o którym mowa w ust. 2, nie może być niższa niż kwota wpłacona na

poczet realizacji dotychczasowej umowy o imprezę turystyczną.

4.

Środki odpowiadające wpłatom na poczet realizacji umów o imprezy turystyczne, w stosunku

do których zastosowanie znajdzie ust. 2, są objęte zabezpieczeniem finansowym organizatora

turystyki, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, obowiązującym w dniu zawarcia dotychczasowej umowy o udział w imprezie turystycznej.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 15k ust. 1, organizator turystyki może ubiegać się

o wypłatę na rzecz podróżnego środków pieniężnych wpłaconych przez tego podróżnego

na rzecz organizatora turystki na poczet imprezy turystycznej, na zasadach i w trybie

określonych w ust. 2-37. O wypłaty mogą ubiegać się wyłącznie organizatorzy turystyki,

którzy

1)

przyjęli płatność w formie bezgotówkowej;

2)

zostali wpisani do właściwego rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych.

2.

Organizator turystyki składa wniosek o udzielenie wypłaty, zwany dalej „wnioskiem

organizatora turystyki”, do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego tego Funduszu. Organizator turystyki może złożyć wniosek

dotyczący wypłaty na rzecz więcej niż jednego podróżnego. O udzieleniu wypłaty, o

której mowa w ust. 1, decyduje kolejność złożenia kompletnych, zgodnych w zakresie

zawartych w nich danych, oraz pozytywnie zweryfikowanych wniosków organizatora turystyki

oraz podróżnego pod warunkiem dostępności środków z Turystycznego Funduszu Zwrotów.

3.

Wniosek organizatora turystyki zawiera wskazanie całkowitej kwoty wypłaty oraz oświadczenie

organizatora turystyki stwierdzające

1)

odstąpienie przez podróżnego od umowy w trybie art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych albo rozwiązanie umowy z podróżnym w trybie art. 47 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, które

to odstąpienie od umowy lub rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem

epidemii wirusa SARS-CoV-2;

2)

że nie wręczył oraz że nie wręczy on podróżnemu vouchera, o którym mowa w art. 15k

ust. 2;

3)

że nie dokonał on zwrotu wpłat wniesionych przez podróżnego;

4)

że zobowiązuje się do zwrotu wypłaty na zasadach i w terminach określonych w art.

15kb ust. 7 i 8.

4.

W terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku organizatora turystyki dokonuje on na rzecz

Turystycznego Funduszu Pomocowego

1)

wpłaty w wysokości 7,5 % łącznej wartości wypłat objętych tym wnioskiem;

2)

opłaty w wysokości

a)

2,5 % łącznej wartości wypłat objętych tym wnioskiem, jeśli wniosek składa mikroprzedsiębiorca,

mały przedsiębiorca lub średni przedsiębiorca, albo

b)

4,1 % łącznej wartości wypłat objętych tym wnioskiem, jeśli wniosek składa duży przedsiębiorca.

5.

Wpłaty i opłaty, o których mowa w ust. 4, podlegają zwrotowi do organizatora turystyki,

w przypadku

1)

negatywnej weryfikacji wniosków, o której mowa w ust. 18;

2)

pozostawienia wniosku bez rozpoznania, o którym mowa w ust. 15.

6.

Oświadczenie organizatora turystyki składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń. Organizator turystyki składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

7.

Wniosek organizatora turystyki dotyczy umów, od których podróżni odstąpili w trybie

art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, oraz umów rozwiązanych z podróżnymi w trybie art. 47 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, które

to odstąpienie od umowy lub rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem

epidemii wirusa SARS-CoV-2, a organizator turystyki nie dokonał zwrotu wpłat wniesionych

przez podróżnego lub podróżny nie wyraził zgody na otrzymanie w zamian od organizatora

turystyki vouchera, o którym mowa w art. 15k ust. 2.

8.

Wniosek organizatora turystyki zawiera także

1)

imiona i nazwiska podróżnych, którzy zawarli umowy o udział w imprezie turystycznej,

lub firmy (nazwy) przedsiębiorców i innych podmiotów, którzy zawarli umowy o udział

w imprezie turystycznej na rzecz podróżnych;

2)

numer PESEL, a w przypadku gdy nie nadano numeru PESEL - rodzaj, numer i serię dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

3)

numer NIP - w przypadku podmiotów innych niż osoby fizyczne;

4)

numer rezerwacji lub umowy o udział w imprezie turystycznej, o ile posiada;

5)

datę zawarcia umowy o udział w imprezie turystycznej;

6)

datę rozpoczęcia imprezy turystycznej;

7)

liczbę podróżnych objętych umową o udział w imprezie turystycznej;

8)

miejsce lub trasę wykonania umowy o udział w imprezie turystycznej;

9)

datę powiadomienia przez podróżnego o odstąpieniu od umowy o udział w imprezie turystycznej

lub powiadomienia o rozwiązaniu umowy o udział w imprezie turystycznej przez organizatora

turystyki;

10)

terminy i wysokość dokonanych wpłat;

11)

kwotę należną do zwrotu;

12)

termin i wysokość zwrotu wpłat podróżnemu, jeśli zwrot został dokonany;

13)

numer rachunku bankowego podróżnego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który ma zostać dokonana wypłata;

14)

numer rachunku bankowego podróżnego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

z którego została dokonana wpłata należności za imprezę turystyczną, o ile dotyczy;

15)

numer rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który została dokonana wpłata należności za imprezę turystyczną.

9.

Organizator turystyki, który nie dysponuje danymi, o których mowa w ust. 8, gromadzi

je i przetwarza na potrzeby złożenia wniosku organizatora turystyki.

10.

Podróżny, na rzecz którego ma zostać dokonana wypłata, o którą ubiega się organizator

turystyki, składa za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Ubezpieczeniowego Funduszu

Gwarancyjnego wniosek o wypłatę na jego rzecz, zwany dalej „wnioskiem podróżnego”,

o czym Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny informuje organizatora turystyki. Do złożenia

wniosku jest uprawniony podróżny, który zawarł umowę o udział w imprezie turystycznej.

11.

Wniosek podróżnego zawiera

1)

imię i nazwisko podróżnego, uprawnionego do złożenia wniosku, albo firmę (nazwę) przedsiębiorcy

albo innego podmiotu, który zawarł umowę o udział w imprezie turystycznej na rzecz

podróżnego;

2)

numer PESEL, a w przypadku gdy nie nadano numeru PESEL - rodzaj, numer i serię dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

3)

numer NIP - w przypadku podmiotów innych niż osoby fizyczne;

4)

adres zamieszkania, a w przypadku osób innych niż osoby fizyczne - adres siedziby

oraz adres poczty elektronicznej;

5)

nazwę lub firmę organizatora turystyki, z którym została zawarta umowa o udział w

imprezie turystycznej;

6)

numer rezerwacji lub umowy o udział w imprezie turystycznej, o ile posiada;

7)

datę zawarcia umowy o udział w imprezie turystycznej;

8)

datę powiadomienia przez podróżnego o odstąpieniu od umowy o udział w imprezie turystycznej

lub powiadomienia o rozwiązaniu umowy o udział w imprezie turystycznej przez organizatora

turystyki;

9)

datę rozpoczęcia imprezy turystycznej;

10)

numer rachunku bankowego podróżnego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

z którego została dokonana wpłata należności za imprezę turystyczną, o ile dotyczy;

11)

numer rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który została dokonana wpłata należności za imprezę turystyczną;

12)

wysokość wpłaconych kwot za imprezę turystyczną i daty obciążenia lub uznania rachunku;

13)

numer karty płatniczej, w zakresie umożliwiającym weryfikację dokonania płatności

kartą płatniczą, oraz imię i nazwisko posiadacza tej karty, z której została dokonana

wpłata należności za imprezę turystyczną, o ile dotyczy;

14)

kwotę należną do zwrotu;

15)

numer rachunku bankowego podróżnego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który ma zostać dokonany zwrot.

12.

Do wniosku podróżnego dołącza się oświadczenie składane pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o

1)

prawdziwości danych, o których mowa w ust. 11;

2)

braku zwrotu wpłaty oraz o nieotrzymaniu vouchera, o którym mowa w art. 15k ust. 2,

lub niewyrażeniu zgody na jego przyjęcie.

13.

Podróżny składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej

treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

14.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, po otrzymaniu wniosku organizatora turystyki

i wniosku podróżnego dokonuje oceny ich kompletności. W przypadku otrzymania niekompletnego

wniosku lub rozbieżności w złożonym wniosku, wzywa organizatora turystyki lub podróżnego

do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Wniosek organizatora turystyki rozpatruje się w odniesieniu do poszczególnych podróżnych

wykazanych w tym wniosku.

15.

W przypadku nieuzupełnienia braków lub niezłożenia wyjaśnień przez organizatora turystyki

lub podróżnego w terminie określonym w wezwaniu wniosek pozostawia się bez rozpoznania,

o czym informuje się organizatora turystyki oraz podróżnego za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

16.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, po otrzymaniu za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego wniosków organizatora turystyki oraz podróżnego

i potwierdzeniu ich kompletności oraz zgodności danych w nich zawartych, w terminie

30 dni od dnia otrzymania późniejszego z tych wniosków dokonuje ich weryfikacji, biorąc

pod uwagę dostępność środków na Turystycznym Funduszu Zwrotów. W przypadku konieczności

przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego termin ulega przedłużeniu

do 4 miesięcy od dnia otrzymania późniejszego z tych wniosków.

17.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, w terminie 14 dni od dnia pozytywnej weryfikacji,

dokonuje wypłaty z Turystycznego Funduszu Zwrotów na rzecz podróżnych, nie wcześniej

jednak niż przed uzyskaniem od organizatora turystyki wpłat, o których mowa w ust.

4.

18.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny informuje organizatora turystyki i podróżnego

o negatywnej weryfikacji wniosków, w tym o braku środków w Turystycznym Funduszu Zwrotów,

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego tego Funduszu.

19.

W przypadku złożenia przez organizatora turystyki oraz podróżnego wniosku o wypłatę

przed upływem terminu zwrotu określonego w art. 47 ust. 6 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, jak również po jego upływie, lecz w terminie nie dłuższym niż do dnia, o którym

mowa w art. 36a ust. 2, termin zwrotu poniesionych opłat i wpłat, o którym mowa w

art. 47 ust. 6 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, uznaje się za zachowany, w przypadku dokonania wypłaty, o której mowa w ust. 1,

na rzecz podróżnych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

20.

W przypadku gdy wpłaty podróżnego dokonane zostały w walucie innej niż polska, kwotę

należnej wypłaty ustala się w walucie polskiej z zastosowaniem kursu średniego ogłoszonego

dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych

oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1639).

21.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny oraz osoby działające w jego imieniu z należytą

starannością nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą z niewłaściwej realizacji

wypłat, o których mowa w ust. 1.

22.

W celu realizacji wypłat, o których mowa w ust. 1, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

może uzyskiwać nieodpłatnie dane

1)

z systemów teleinformatycznych ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz

organów Krajowej Administracji Skarbowej, w tym dane, informacje i dokumenty, o których

mowa w dziale IIIB ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

2)

ze zbiorów danych, w tym zbiorów danych osobowych prowadzonych przez organy władzy

publicznej oraz państwowe jednostki organizacyjne;

3)

z systemów teleinformatycznych dostawców usług płatniczych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 30), w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia weryfikacji, o której mowa w ust. 16.

23.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może zawrzeć z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych oraz organami Krajowej Administracji Skarbowej umowy o udostępnianiu danych,

o których mowa w ust. 22 pkt 1, zgromadzonych w zbiorach w drodze teletransmisji bez

konieczności składania każdorazowo pisemnych wniosków o ich udostępnienie.

24.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w odniesieniu do danych osobowych zgromadzonych

na podstawie ust. 3, 8, 11 i 22 jest administratorem w rozumieniu art. 4 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób

fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu

takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie

danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.).

25.

Do ochrony danych uzyskanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny na podstawie

ust. 3, 8, 11 i 22 stanowiących tajemnice prawnie chronione stosuje się przepisy regulujące

zasady ochrony tych tajemnic.

26.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny przetwarza dane osobowe uzyskane na podstawie

ust. 3, 8, 11 i 22 przez okres, w którym są one niezbędne do realizowania wypłat,

o których mowa w ust. 1. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny dokonuje, nie rzadziej

niż raz w roku, weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania tych danych, usuwając

lub anonimizując dane, które nie są wymagane w związku z ustalonym celem.

27.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może przeprowadzić czynności sprawdzające w stosunku

do organizatorów turystyki lub podróżnych, na rzecz których dokonana została wypłata.

28.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, w toku czynności sprawdzających lub dodatkowego

postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w ust. 16, może żądać od organizatora turystyki

lub podróżnego przedstawienia kopii

1)

umowy o udział w imprezie turystycznej zawartej między podróżnym a organizatorem turystyki;

2)

dowodu wpłaty na rzecz organizatora turystyki należności za imprezę turystyczną;

3)

dowodu wpłat, o których mowa w ust. 4.

29.

W przypadku

1)

ujawnienia w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających, że wypłata, o której

mowa w ust. 1, stanowi kwotę nienależnie pobraną,

2)

niedokonywania zwrotu wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, na Turystyczny Fundusz

Zwrotów

- Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny występuje do ministra właściwego do spraw turystyki

z wnioskiem o wydanie decyzji o zwrocie kwoty nienależnie pobranej.

30.

W przypadku, o którym mowa w ust. 29 pkt 2, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, przed wystąpieniem do ministra

właściwego do spraw turystyki z wnioskiem o wydanie decyzji o zwrocie kwoty nienależnie

pobranej, wzywa organizatora turystyki do zwrotu środków wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości określonej w wezwaniu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

wezwania.

31.

Za kwotę nienależnie pobraną uważa się wypłatę, która została przekazana podróżnemu

mimo braku uprawnienia do wypłaty.

32.

W przypadku ujawnienia w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających przez Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny, że wypłata stanowi kwotę nienależnie pobraną, otrzymana wypłata

podlega zwrotowi do Turystycznego Funduszu Zwrotów, a w przypadku jego likwidacji

- do budżetu państwa, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia

przekazania nienależnej wypłaty na rzecz podróżnych.

33.

Współadministratorami danych osobowych przetwarzanych na potrzeby obsługi wypłat są

minister właściwy do spraw turystyki i Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

34.

Minister właściwy do spraw turystyki zawiera z Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym

umowę w sprawie zlecenia Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu przyjmowania,

rozpatrywania wniosków i dokonywania wypłat, o których mowa w ust. 1, która stanowi

podstawę realizacji przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny czynności określonych

w ust. 2-33.

35.

Umowa, o której mowa w ust. 34, określa w szczególności

1)

czas trwania umowy;

2)

zakres sprawozdawczości i obowiązki sprawozdawcze w zakresie zrealizowanych wypłat

z Turystycznego Funduszu Zwrotów;

3)

przyczyny i warunki rozwiązania umowy;

4)

sposób pokrycia kosztów realizacji przedmiotu umowy;

5)

szczegółowy zakres obowiązków i zasady odpowiedzialności w zakresie przetwarzanych

danych osobowych;

6)

warunki pokrycia kosztów Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego związanych z obsługą

wypłat;

7)

zakres odpowiedzialności Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z tytułu wykonania

przedmiotu umowy;

8)

zakres upoważnienia do dysponowania środkami zgromadzonymi na Turystycznym Funduszu

Zwrotów w imieniu ministra właściwego do spraw turystyki.

36.

Źródłem finansowania wypłat, o których mowa w ust. 1, realizowanych w imieniu ministra

właściwego do spraw turystyki jest Turystyczny Fundusz Zwrotów.

37.

Wypłata na rzecz podróżnego, o której mowa w ust. 1, nie wpływa na ważność zawartych

dotychczas umów agencyjnych pomiędzy organizatorami turystyki a agentami turystycznymi

i należnych agentom turystycznym prowizji z tytułu zawartych umów o udział w imprezie

turystycznej.

1.

W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Turystyczny Fundusz Zwrotów, zwany dalej

„Funduszem Zwrotów”, z którego realizowane są, do wyczerpania zgromadzonych na nim

środków, wypłaty na rzecz podróżnych w trybie określonym w art. 15ka, gdy podróżny

nie otrzymał lub nie wyraził zgody na przyjęcie vouchera, o którym mowa w art. 15k

ust. 2.

2.

Środki Funduszu Zwrotów pochodzą z

1)

wpłat z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw

turystyki;

2)

odsetek od lokat okresowo wolnych środków Funduszu Zwrotów zdeponowanych w bankach

oraz odsetek od środków przekazanych w depozyt zgodnie z ust. 3 pkt 2;

3)

wpłaty z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19;

4)

zwrotów wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, dokonanych przez organizatorów

turystyki zgodnie z ust. 7;

5)

wpłat z innych tytułów.

3.

Okresowo wolne środki Funduszu Zwrotów Bank Gospodarstwa Krajowego może lokować w

1)

innych bankach;

2)

formie depozytu, o którym mowa w art. 78b ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

4.

Kosztami Funduszu Zwrotów są

1)

wypłaty, o których mowa w art. 15ka ust. 1;

2)

koszty obsługi wypłat i koszty prowadzenia Funduszu Zwrotów.

5.

Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w imieniu ministra właściwego do spraw

turystyki, przysługuje roszczenie do masy upadłości organizatora turystyki o zwrot

wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, z uwzględnieniem zwrotu dokonanego przez

organizatora turystyki na zasadach określonych w ust. 7.

6.

Wierzytelności, o których mowa w ust. 5, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, w imieniu

ministra właściwego do spraw turystyki, może zgłaszać syndykowi do czasu prawomocnego

wykonania planów podzia łu funduszu masy upadłościowej.

7.

Zwrotu wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, organizator turystyki dokonuje do

Turystycznego Funduszu Zwrotów w 72 równych ratach do łącznej kwoty stanowiącej ich

równowartość pomniejszonej o wpłatę, o której mowa w art. 15ka ust. 4 pkt 1. Raty

oblicza się indywidualnie dla każdego organizatora turystyki w odniesieniu do wysokości

wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, dokonanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz

Gwarancyjny na wniosek tego organizatora turystyki.

7a.

Zwrot pierwszej z rat, o których mowa w ust. 7, następuje do dnia 31 grudnia 2021 r.

7b.

Zwrot rat, o których mowa w ust. 7, z wyłączeniem pierwszej raty, o której mowa w

ust. 7a, jest dokonywany w terminie do 21. dnia każdego miesiąca, począwszy od stycznia

2022 r.

7c.

Zwrotu wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, zgodnie z zasadami określonymi w

ust. 7-7b i 7d-7f, dokonuje przedsiębiorca także po wykreśleniu z rejestru, o którym

mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych

i powiązanych usługach turystycznych.

7d.

Terminu, o którym mowa w ust. 7a, nie stosuje się do organizatora turystyki, którego

łączna liczba podróżnych od stycznia do grudnia 2021 r. w porównaniu do łącznej liczby

podróżnych od stycznia do grudnia 2019 r., wynikająca z zawartych umów o udział w

imprezie turystycznej, według stanu na dzień 31 marca 2022 r., wyniosła 40 % lub mniej,

zgodnie z danymi zawartymi w deklaracjach, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i

powiązanych usługach turystycznych.

7e.

Organizator turystyki spełniający kryteria, o których mowa w ust. 7d, dokonuje zwrotu

pierwszej z rat, o których mowa w ust. 7, do dnia 31 grudnia 2022 r.

7f.

W przypadku, o którym mowa w ust. 7d, zwrot rat, o których mowa w ust. 7, z wyłączeniem

pierwszej raty, jest dokonywany w terminie do 21. dnia każdego miesiąca począwszy

od stycznia 2023 r.

8.

W przypadku nieuiszczania rat zgodnie z zasadami określonymi w ust. 7-7b i 7d-7f przepisy art. 2 ust. 2, art. 30 ust. 7 pkt 2, art. 31 pkt 2 oraz

art. 37 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i

powiązanych usługach turystycznych stosuje się odpowiednio.

9.

Minister właściwy do spraw turystyki zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajowego umowę

określającą zakres upoważnienia do korzystania z Funduszu Zwrotów w imieniu ministra

właściwego do spraw turystyki przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny oraz wysokość

wynagrodzenia z tytułu utworzenia i prowadzenia Turystycznego Funduszu Zwrotów.

10.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może zawrzeć z Bankiem Gospodarstwa Krajowego

umowę określającą szczegółowe zasady współpracy w związku z dokonywaniem wypłat, o

których mowa w art. 15ka ust. 1.

11.

Fundusz Zwrotów działa na podstawie rocznego planu finansowego, który stanowi podstawę

dokonywania wypłat ze środków Funduszu Zwrotów.

12.

Bank Gospodarstwa Krajowego sporządza dla Funduszu Zwrotów odrębny bilans oraz rachunek

zysków i strat.

13.

Bank Gospodarstwa Krajowego przedstawia ministrowi właściwemu do spraw turystyki i

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych w terminie

1)

do dnia 15 kwietnia danego roku

a)

sprawozdanie z realizacji planu finansowego Funduszu Zwrotów za rok poprzedni,

b)

bilans oraz rachunek zysków i strat za rok poprzedni.

2)

(uchylony)

13a.

Bank Gospodarstwa Krajowego przedstawia ministrowi właściwemu do spraw turystyki i

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych projekt rocznego planu finansowego

Funduszu Zwrotów na następny rok w terminie do dnia 15 czerwca roku poprzedzającego

rok, którego dotyczy ten plan.

14.

Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje ministrowi właściwemu do spraw turystyki kwartalne

informacje o realizacji planu finansowego Funduszu Zwrotów w terminie do końca miesiąca

następującego po danym kwartale.

15.

Projekt rocznego planu finansowego Funduszu Zwrotów na następny rok zatwierdza minister

właściwy do spraw turystyki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych w terminie do dnia 31 lipca roku poprzedzającego rok, którego dotyczy

ten plan.

16.

Zwroty wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, dokonane na rachunek Funduszu Zwrotów,

są przekazywane na rachunek Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, do 15. dnia miesiąca

następującego po miesiącu, w którym dokonano zwrotu tych wypłat.

17.

Po dokonaniu ostatecznych rozliczeń z organizatorami turystyki środki Funduszu Zwrotów

podlegają przekazaniu na rachunek wskazany przez ministra właściwego do spraw turystyki.

Z chwilą przekazania tych środków Fundusz Zwrotów ulega likwidacji.

1.

Tworzy się Turystyczny Fundusz Pomocowy, zwany dalej „Funduszem Pomocowym”, stanowiący

wyodrębniony rachunek w Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym.

2.

Obsługę Funduszu Pomocowego zapewnia Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

3.

Środki Funduszu Pomocowego są gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego.

4.

Środki Funduszu Pomocowego pochodzą

1)

z wpłat i opłat organizatorów turystyki, o których mowa w art. 15ka ust. 4;

2)

z odsetek od środków pieniężnych gromadzonych na rachunku bankowym, o którym mowa

w ust. 3;

3)

z przychodów z lokat środków Funduszu Pomocowego;

4)

ze środków uzyskanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny z pożyczek i kredytów

na rzecz Funduszu Pomocowego;

5)

ze składek organizatorów turystyki;

6)

ze zwrotów wypłat, o których mowa w ust. 14, dokonanych przez organizatorów turystyki

zgodnie z ust. 17;

7)

z innych wpływów.

5.

Składka, o której mowa w ust. 4 pkt 5, jest naliczana w wysokości nie wyższej niż

30 zł od każdego podróżnego z tytułu zawartej umowy o udział w imprezie turystycznej.

6.

Składka jest należna z dniem zawarcia umowy lub z dniem dokonania płatności przez

podróżnego na rzecz organizatora turystyki, jeżeli jest on wcześniejszy niż dzień

zawarcia umowy.

7.

W przypadku umów generalnych za dzień, w którym powstaje należność na Fundusz Pomocowy,

uważa się dzień doręczenia w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku do organizatora

turystyki zlecenia określającego w szczególności miejsce docelowe, sposób i środek

transportu, jeśli przewóz jest objęty umową, oraz liczbę osób, które będą korzystały

z imprezy turystycznej.

8.

Składka przekazana na Fundusz Pomocowy nie podlega zwrotowi. W przypadku

1)

składki odprowadzonej lub należnej do odprowadzenia w danym miesiącu za podróżnego,

którego impreza turystyczna została odwołana przez organizatora turystyki z powodu

niewystarczającej liczby zgłoszeń, jeżeli jej realizacja była uzależniona od liczby

zgłoszeń,

2)

zmiany liczby podróżnych, miejsca realizacji imprezy turystycznej, rodzaju zapewnianego

środka transportu oraz rozwiązania umowy lub odstąpienia od umowy przez podróżnego

- składka podlega zarachowaniu na poczet następnych należnych do przekazania składek.

8a.

Zwrot składek przekazanych na Fundusz Pomocowy jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku

1)

gdy przedsiębiorca turystyczny został wykreślony z rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, w związku z zaprzestaniem wykonywania działalności objętej wpisem i przekazał wszystkie

wymagane informacje oraz odprowadził należne składki w okresie wykonywania działalności,

a odprowadzone składki nie podlegają dalszemu zarachowaniu;

2)

odprowadzenia ich w kwocie przewyższającej wysokość należnej składki określonej w

informacji przekazanej do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego;

3)

odprowadzenia ich przez podmiot niezobowiązany względem Funduszu Pomocowego.

8b.

Przedsiębiorca turystyczny w przypadku, o którym mowa w ust. 8a

1)

pkt 1 - może wystąpić do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego o zwrot składek

niepodlegających dalszemu zarachowaniu, nie później niż w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja administracyjna właściwego marszałka województwa o wykreśleniu z

rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, w związku z zaprzestaniem wykonywania działalności objętej wpisem, stała się ostateczna;

2)

pkt 2 lub 3 - może wystąpić do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego o zwrot składek,

nie później niż w terminie 30 dni od dnia, w którym dokonał wpłaty składki.

8c.

Roszczenia o zwrot składek, o których mowa w ust. 8a, ulegają przedawnieniu z upływem

3 lat, licząc od dnia następującego po upływie terminu określonego w ust. 8b

1)

pkt 1, dla składek, o których mowa w ust. 8a pkt 1;

2)

pkt 2, dla składek, o których mowa w ust. 8a pkt 2 lub 3.

8d.

We wniosku do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego o zwrot składek należy wykazać

kwotę mającą podlegać zwrotowi. Do wniosku dołącza się

1)

kopię ostatecznej decyzji administracyjnej właściwego marszałka województwa o wykreśleniu

z rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, w związku z zaprzestaniem wykonywania działalności objętej wpisem wraz z wykazem

umów, z których wynikają składki podlegające zwrotowi w przypadku, o którym mowa w

ust. 8a pkt 1;

2)

korektę przekazanej informacji wraz z wykazem umów, z których wynikają składki podlegające

zwrotowi w przypadku, o którym mowa w ust. 8a pkt 2;

3)

dokumenty, z których wynika brak zobowiązania względem Funduszu Pomocowego w przypadku,

o którym mowa w ust. 8a pkt 3.

9.

Organizatorzy turystyki dokonując wpłat składek na Fundusz Pomocowy w należnej wysokości

bez wezwania

1)

obliczają kwotę należną z tytułu składki na Fundusz Pomocowy za okres jednego miesiąca

i przekazują tę kwotę oraz

2)

przekazują do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

tego Funduszu, informacje o wysokości należnej składki

- w terminie do 21. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który jest należna

składka.

9a.

Przedsiębiorca, który złożył marszałkowi województwa oświadczenie o niewypłacalności,

o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych

i powiązanych usługach turystycznych, nie jest obowiązany do składania informacji, o której mowa w ust. 9 pkt 2. W takim

przypadku obowiązek ten wygasa z początkiem miesiąca następującego po miesiącu, w

którym złożono takie oświadczenie.

10.

W przypadku niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 9, Ubezpieczeniowy Fundusz

Gwarancyjny wzywa, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego tego Funduszu, organizatora

turystyki do realizacji tych obowiązków w terminie nie dłuższym niż 14 dni. Po bezskutecznym

upływie tego terminu Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny jest uprawniony do dochodzenia

należnych składek wraz z odsetkami. Wezwanie jest wysyłane do wiadomości właściwego

marszałka województwa.

11.

W przypadku nieuiszczania składek lub niezłożenia informacji zgodnie z zasadami określonymi

w ust. 9 i 10 przepisy art. 2 ust. 2, art. 30 ust. 7 pkt 2, art. 31 pkt 2 oraz art.

37 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych stosuje się odpowiednio.

12.

Minister właściwy do spraw turystyki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość składki na Fundusz Pomocowy, w zależności

od miejsca realizacji imprezy turystycznej, sposobu transportu i rodzaju zapewnianego

środka transportu, uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej ochrony i bezpieczeństwa

podróżnym i mając na względzie potrzeby finansowe Funduszu Pomocowego związane z realizacją

zadań wynikających z ustawy, przy czym minimalna stawka może być określona na poziomie

0 zł.

13.

W przypadku niedoboru środków niezbędnych do właściwego funkcjonowania Funduszu Pomocowego,

w tym realizacji zadań, o których mowa w ust. 14, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

może udzielić Funduszowi Pomocowemu zwrotnego finansowania ze środków zgromadzonych

w ramach Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach

turystycznych, na warunkach odpowiadających stopie oprocentowania lokat uzyskiwanych przez Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny w danym okresie, przy uwzględnieniu bezpieczeństwa i płynności

środków Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Wysokość zwrotnego finansowania

udzielonego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny na rzecz Funduszu Pomocowego

nie może przekroczyć wysokości 5 % środków zgromadzonych na Turystycznym Funduszu

Gwarancyjnym.

14.

Ze środków zgromadzonych na rachunku, o którym mowa w ust. 1, Fundusz Pomocowy zapewnia

organizatorom turystyki wypłaty na pokrycie zwrotów podróżnym wpłat należności za

imprezy turystyczne, które nie zostały lub nie zostaną zrealizowane z powodu ogłoszenia

albo wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w miejscu realizacji

imprezy turystycznej nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa

w art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych uznanych w drodze komunikatu wydanego przez ministra właściwego do spraw turystyki

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych za właściwe dla

uruchomienia wypłat na pokrycie podróżnym zwrotów wpłat należności za imprezę turystyczną,

która nie została lub nie zostanie zrealizowana.

14a.

Komunikat, o którym mowa w ust. 14, określa termin powiadomienia przez podróżnego

o odstąpieniu od umowy o udział w imprezie turystycznej lub powiadomienia o rozwiązaniu

umowy o udział w imprezie turystycznej przez organizatora turystyki, które to odstąpienie

od umowy lub rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z nieuniknionymi i

nadzwyczajnymi okolicznościami, o których mowa w ust. 14.

15.

Wypłaty z Funduszu Pomocowego udzielane są w przypadku, gdy organizator turystyki

nie jest w stanie zapewnić podróżnym zwrotów należności za imprezę turystyczną, o

których mowa w art. 47 ust. 4 i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych

i powiązanych usługach turystycznych.

16.

Organizator turystyki oraz podróżny składa wniosek o wypłatę przed upływem terminu

zwrotu określonego w art. 47 ust. 6 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych.

16a.

W przypadku niezłożenia w terminie, o którym mowa w art. 47 ust. 6 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, wniosku organizatora turystyki albo wniosku podróżnego umożliwiających powiązanie

tych wniosków, złożony wniosek pozostawia się bez rozpoznania, o czym informuje się

organizatora turystyki albo podróżnego za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

17.

Zwrotu wypłat, o których mowa w ust. 14, organizator turystyki dokonuje do Funduszu

Pomocowego w 72 równych ratach do łącznej kwoty stanowiącej ich równowartość pomniejszonej

o wpłatę, o której mowa w ust. 4 pkt 1, w terminie do 21. dnia każdego miesiąca, następującego

po upływie 3 miesięcy od dokonania wypłaty, o której mowa w ust. 14. Raty oblicza

się indywidualnie dla każdego organizatora turystyki w odniesieniu do wysokości wypłat,

o których mowa w ust. 14, dokonanych przez Fundusz Pomocowy na wniosek tego organizatora

turystyki.

17a.

W przypadku

1)

ujawnienia w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających, że wypłata, o której

mowa w ust. 14, stanowi kwotę nienależnie pobraną,

2)

niedokonywania zwrotu wypłat, o których mowa w ust. 17, na Fundusz Pomocowy

- Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wzywa organizatora turystyki do zwrotu środków

wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości określonej w wezwaniu, w terminie 14 dni od

dnia doręczenia wezwania.

18.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny oraz osoby działające w jego imieniu z należytą

starannością nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą z niewłaściwej realizacji

wypłat, o których mowa w ust. 14.

19.

W przypadku gdy wpłaty podróżnego dokonane zostały w walucie innej niż polska, kwotę

należnej wypłaty ustala się w walucie polskiej z zastosowaniem kursu średniego ogłoszonego

dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski z dnia poprzedzającego dzień złożenia

wniosku przez organizatora turystyki.

20.

Ze środków Funduszu Pomocowego dokonuje się spłaty pożyczek i kredytów, o których

mowa w ust. 4 pkt 4, wraz z odsetkami i innymi kosztami obsługi pożyczek i kredytów.

Spłata pożyczek i kredytów nie może być dokonywana ze środków Ubezpieczeniowego Funduszu

Gwarancyjnego innych niż zgromadzone na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 3.

21.

Ze środków Funduszu Pomocowego pokrywa się koszty związane z realizacją wypłat, o

których mowa w ust. 14 i art. 15ka ust. 1, oraz koszty jego obsługi przez Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny i spłatę zwrotnego finansowania, o którym mowa w ust. 13. Roszczenia

i zobowiązania Funduszu Pomocowego nie mogą być pokrywane ze środków Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 3.

22.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny dokonuje w imieniu organizatorów turystyki zwrotu

środków na Fundusz Przeciwdziałania COVID-19, a w przypadku jego likwidacji - do budżetu

państwa, w wysokości odpowiadającej kwocie wpłat i opłat, o których mowa w art. 15ka

ust. 4 w terminie 6 lat, od dnia dokonania ostatniej z tych wpłat lub opłat.

23.

W zakresie wypłat, o których mowa w ust. 14, przepisy art. 15ka ust. 1-19, 22-28,

31, 32 i 37 oraz art. 15kb ust. 5, 6, 7c i 8, stosuje się odpowiednio, przy czym wypłata

podlega zwrotowi do Funduszu Pomocowego.

1.

Od przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców przez okres, w którym obowiązuje zakaz prowadzenia działalności na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wstrzymuje się pobieranie

1)

wynagrodzeń dla organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami

pokrewnymi wynikających z umowy, której przedmiotem jest korzystanie z utworów lub

przedmiotów praw pokrewnych lub pobór wynagrodzenia za takie korzystanie, a wynagrodzenia

te nie są określane jako wprost zależne od faktycznego przychodu lub dochodu tego

podmiotu za świadczenie przez niego usług w danym okresie,

2)

opłat abonamentowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1689)

- jeżeli spełniają oni łącznie warunki określone w ust. 2.

2.

Warunkami skorzystania z wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat, o których mowa w

ust. 1 pkt 1 i 2, są

1)

świadczenie przed wejściem w życie niniejszej ustawy przez przedsiębiorcę usług w

miejscu, które umożliwia zapoznawanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami

praw pokrewnych;

2)

bycie płatnikiem wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

3)

uiszczenie wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, za okresy rozliczeniowe

przypadające przed dniem 8 marca 2020 r.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do organizacji pozarządowych w rozumieniu

art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie i podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 tej ustawy w zakresie, w którym prowadzą

działalność pożytku publicznego.

4.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii przedsiębiorca,

którego nie dotyczy zakaz, o którym mowa w ust. 1, oraz organizacja pozarządowa i

podmiot, o których mowa w ust. 3, mogą żądać obniżenia wynagrodzenia dla organizacji

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, proporcjonalnie

do obniżenia jego przychodu w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym okresie

rozliczeniowym w roku przed ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w

okresie 12 miesięcy po ich odwołaniu, minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego może przeznaczać środki budżetu państwa z części, której jest

dysponentem, oraz środki Funduszu Promocji Kultury, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, na wsparcie finansowe osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych

nieposiadających osobowości prawnej, w przypadku gdy działalność twórcza lub artystyczna

nie może być kontynuowana w obecnej formie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii, ze względu na ograniczenia, zakazy i nakazy, o

których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi i może być kontynuowana w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii, bez naruszania tych ograniczeń, zakazów i nakazów pod warunkiem zmiany

formy upowszechniania tej działalności.

2.

Wsparcie finansowe może zostać udzielone, w przypadku gdy działalność osób i jednostek,

o których mowa w ust. 1, jest działalnością kulturalną objętą mecenatem państwa w

przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 9a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności

kulturalnej lub działalnością polegającą na produkcji audiowizualnej i jest przyznawane na dofinansowanie

wydatków na zmianę formy upowszechniania działalności twórczej i artystycznej.

3.

Wsparcia finansowego może udzielić minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego lub wyznaczona przez niego państwowa instytucja kultury.

4.

Udzielenie wsparcia następuje w ramach programów ogłaszanych w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub wyznaczonej przez niego państwowej instytucji

kultury.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki uzyskiwania wsparcia finansowego, o którym mowa

w ust. 1, w tym maksymalną wysokość tego wsparcia, rodzaj wydatków objętych wsparciem,

dane, które wniosek o przyznanie wsparcia powinien zawierać, tryb składania wniosków

oraz przekazywania środków, biorąc pod uwagę okres, przez który obowiązuje stan zagrożenia

epidemicznego albo stan epidemii, zakres ograniczeń, zakazów i nakazów, o których

mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, priorytety społeczne oraz konieczność zapewnienia ciągłości realizacji zadań, na

które przeznaczane są środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem, oraz

przedsięwzięć i działań, o których mowa w art. 87 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w

okresie 12 miesięcy po ich odwołaniu, minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego może przeznaczać środki budżetu państwa z części, której jest

dysponentem, na wsparcie finansowe, w postaci pomocy socjalnej, twórców i artystów.

2.

Wsparcie finansowe może zostać udzielone w przypadku, gdy działalność osób, o których

mowa w ust. 1, jest działalnością kulturalną objętą mecenatem państwa w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 9a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności

kulturalnej.

3.

Wsparcia finansowego może udzielić minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego albo wyznaczona przez niego państwowa instytucja kultury.

4.

Wsparcia finansowego udziela się na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, złożony

do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego albo wyznaczonej

przez niego państwowej instytucji kultury.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki uzyskiwania wsparcia finansowego, w tym maksymalną

wysokość tego wsparcia, dane, które wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać,

a także tryb składania tego wniosku oraz przekazywania środków, biorąc pod uwagę okres,

przez który obowiązuje stan zagrożenia epidemicznego albo stan epidemii, zakres ograniczeń,

zakazów i nakazów, o których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, priorytety społeczne oraz konieczność zapewnienia ciągłości realizacji zadań, na

które przeznaczane są środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w

okresie 12 miesięcy po ich odwołaniu, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

może przeznaczać środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem na wsparcie

właścicieli albo armatorów jachtów komercyjnych, o których mowa w art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1666 i 2005), w przypadku gdy wykonywana przez nich działalność, o której mowa w art. 5 pkt 9

lit. c tej ustawy, nie może być kontynuowana w następstwie wystąpienia COVID-19.

2.

Wsparcie finansowe, o którym mowa w ust. 1, może zostać przyznane na wycofanie jachtu

komercyjnego z wykonywania aktualnie prowadzonej działalności poprzez jego zezłomowanie

albo przystosowanie do wykonywania działalności innej niż wskazana w art. 5 pkt 9 lit. c ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.

3.

Wsparcia finansowego może udzielić minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

lub wybrany przez niego podmiot.

4.

W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw gospodarki morskiej lub wybranego przez niego podmiotu ogłasza

się informacje o programach, w ramach których następuje udzielenie wsparcia.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki uzyskiwania wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, w tym maksymalną

wysokość tego wsparcia, rodzaj wydatków objętych wsparciem, dane, które wniosek o

przyznanie wsparcia powinien zawierać, tryb składania wniosków oraz przekazywania

środków, biorąc pod uwagę okres, przez który obowiązuje stan zagrożenia epidemicznego

albo stan epidemii, priorytety społeczne oraz konieczność zapewnienia ciągłości realizacji

zadań, na które przeznaczane są środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem.

1.

Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie stosuje się w przypadku

1)

konieczności podjęcia czynności związanych z przeciwdziałaniem COVID-19;

2)

braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy

okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie,

nie później niż w terminie 14 dni od dnia odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu

przekazać organowi, który udzielił zezwolenia informacje o zastosowanych odstępstwach,

a także podać je do publicznej wiadomości, przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych

w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach.

1.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, ilekroć zgodnie z ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wymagane jest przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji,

w szczególności z osobą lub rodziną, które zostały poddane kwarantannie w związku

z podejrzeniem zakażenia lub choroby zakaźnej, ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej,

dochodowej i majątkowej zamiast przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego

lub jego aktualizacji może nastąpić na podstawie

1)

rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym, a w przypadku osób niepełnosprawnych

z powodu dysfunkcji narządu słuchu przy wykorzystaniu środków wspierających komunikowanie

się, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach

komunikowania się

(Dz. U. z 2023 r. poz. 20), oraz

2)

dokumentów lub oświadczenia, o których mowa w art. 107 ust. 5b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od osoby lub rodziny ubiegającej

się o pomoc lub

3)

informacji udostępnionych przez podmioty, o których mowa w art. 105 tej ustawy.

1a.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, w przypadku osób korzystających ze stałych form

pomocy, u których nie nastąpiła zmiana danych, aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego

nie sporządza się, pomimo upływu ustawowego terminu. W takim przypadku aktualizację

rodzinnego wywiadu środowiskowego sporządza się niezwłocznie po odwołaniu stanu zagrożenia

epidemicznego lub stanu epidemii.

2.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 przyznawanie lub aktualizacja prawa

do świadczeń opiekuńczych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, oraz zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, w szczególności osobie, która została poddana kwarantannie w związku z podejrzeniem

o zakażenie lub o chorobę zakaźną, nie wymaga przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego,

a ustalenie sprawowania opieki może nastąpić w szczególności na podstawie

1)

rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym oraz

2)

dokumentów lub oświadczeń, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od

osoby ubiegającej się o świadczenie lub je otrzymującej lub od członków jej rodziny.

1.

Obniżenie wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub obniżenie

dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 390, 658 i 1429) z powodu przeciwdziałania COVID-19, stanowi utratę dochodu w rozumieniu tej ustawy

i jest uwzględniane przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych na okresy zasiłkowe

od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 października 2022 r.

2.

Obniżenie wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub obniżenie

dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1993) z powodu przeciwdziałania COVID-19, stanowi utratę dochodu w rozumieniu tej ustawy

i jest uwzględniane przy ustalaniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na

okresy świadczeniowe od dnia 1 października 2019 r. do dnia 30 września 2022 r.

1.

Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, za część roku 2020 oraz za wybrane miesiące

2021 r., zwolnienia z podatku od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których

płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji

ekonomicznych z powodu COVID-19.

2.

W uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może wprowadzić również zwolnienia od

podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli zajętych na prowadzenie działalności

przez

1)

organizacje pozarządowe, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, oraz

2)

podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy, o której mowa w pkt 1

- których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych

konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

1.

Rada gminy może przedłużyć, w drodze uchwały, wskazanym grupom przedsiębiorców, których

płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji

ekonomicznych z powodu COVID-19, terminy płatności rat podatku od nieruchomości, płatnych

w kwietniu, maju i czerwcu 2020 r., nie dłużej niż do dnia 30 września 2020 r. oraz

płatnych w wybranych miesiącach 2021 r., nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2021 r.

2.

W uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może przedłużyć terminy płatności rat,

o których mowa w ust. 1, również

1)

organizacjom pozarządowym, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, oraz

2)

podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 ustawy, o której mowa w pkt 1

- których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych

konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

Zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub

poza miejscem sprzedaży wydane na podstawie art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2151), których ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii zachowują ważność przez dodatkowy okres 6 miesięcy od dnia utraty pierwotnego

terminu ważności zezwolenia, pod warunkiem wniesienia proporcjonalnej opłaty za wydanie

zezwolenia przed upływem pierwotnego terminu ważności zezwolenia.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. zarządy województwa mogą wykorzystać środki z opłat, o

których mowa w art. 9, również na działania związane z przeciwdziałaniem COVID-19.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. wójt (burmistrz, prezydent miasta) może wykorzystać dochody

z opłat za zezwolenia wydane na podstawie art. 18 lub art. 18 oraz dochody z opłat określonych w art. 11

Do dnia 31 grudnia 2020 r. samorząd województwa może powierzyć powiatowi, w drodze

porozumienia, prowadzenie zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19.

1.

Strony umowy w sprawie zamówienia publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, niezwłocznie, wzajemnie informują się o wpływie okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić.

Strony umowy potwierdzają ten wpływ dołączając do informacji, o której mowa w zdaniu

pierwszym, oświadczenia lub dokumenty, które mogą dotyczyć w szczególności

1)

nieobecności pracowników lub osób świadczących pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie

niż stosunek pracy, które uczestniczą lub mogłyby uczestniczyć w realizacji zamówienia;

2)

decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego lub działającego z jego upoważnienia

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,

nakładających na wykonawcę obowiązek podjęcia określonych czynności zapobiegawczych

lub kontrolnych;

3)

poleceń lub decyzji wydanych przez wojewodów, ministra właściwego do spraw zdrowia

lub Prezesa Rady Ministrów, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, o których mowa

w art. 11 ust. 1-3 ;

4)

wstrzymania dostaw produktów, komponentów produktu lub materiałów, trudności w dostępie

do sprzętu lub trudności w realizacji usług transportowych;

5)

innych okoliczności, które uniemożliwiają bądź w istotnym stopniu ograniczają możliwość

wykonania umowy;

6)

okoliczności, o których mowa w pkt 1-5, w zakresie w jakim dotyczą one podwykonawcy

lub dalszego podwykonawcy.

1a.

W przypadku wykonawców mających siedzibę lub wykonujących działalność związaną z realizacją

umowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w miejsce dokumentów, o których mowa

w ust. 1 pkt 1-5, składa się dokumenty wydane przez odpowiednie instytucje w tych

krajach lub oświadczenia tych wykonawców.

2.

Każda ze stron umowy, o której mowa w ust. 1, może żądać przedstawienia dodatkowych

oświadczeń lub dokumentów potwierdzających wpływ okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy.

3.

Strona umowy, o której mowa w ust. 1, na podstawie otrzymanych oświadczeń lub dokumentów,

o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania, przekazuje

drugiej stronie swoje stanowisko, wraz z uzasadnieniem, odnośnie do wpływu okoliczności,

o których mowa w ust. 1, na należyte jej wykonanie. Jeżeli strona umowy otrzymała

kolejne oświadczenia lub dokumenty, termin liczony jest od dnia ich otrzymania.

4.

Zamawiający, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o

których mowa w ust. 1, wpływają na należyte wykonanie umowy, o której mowa w ust.

1, w uzgodnieniu z wykonawcą dokonuje zmiany umowy, o której mowa w art. 455 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, w szczególności przez

1)

zmianę terminu wykonania umowy lub jej części, lub czasowe zawieszenie wykonywania

umowy lub jej części,

2)

zmianę sposobu wykonywania dostaw, usług lub robót budowlanych,

3)

zmianę zakresu świadczenia wykonawcy i odpowiadającą jej zmianę wynagrodzenia lub

sposobu rozliczenia wynagrodzenia wykonawcy

- o ile wzrost wynagrodzenia spowodowany każdą kolejną zmianą nie przekroczy 50 %

wartości pierwotnej umowy.

4a.

W przypadku stwierdzenia, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o których

mowa w ust. 1, mogą wpłynąć na należyte wykonanie umowy, o której mowa w ust. 1, zamawiający,

w uzgodnieniu z wykonawcą, może dokonać zmiany umowy zgodnie z ust. 4.

5.

Jeżeli umowa w sprawie zamówienia publicznego zawiera postanowienia korzystniej kształtujące

sytuację wykonawcy, niż wynikałoby to z ust. 4, do zmiany umowy stosuje się te postanowienia,

z zastrzeżeniem, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o których mowa

w ust. 1, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do wykonania umownego prawa odstąpienia

od umowy.

6.

Jeżeli umowa w sprawie zamówienia publicznego zawiera postanowienia dotyczące kar

umownych lub odszkodowań z tytułu odpowiedzialności za jej niewykonanie lub nienależyte

wykonanie z powodu oznaczonych okoliczności, strona umowy, o której mowa w ust. 1,

w stanowisku, o którym mowa w ust. 3, przedstawia wpływ okoliczności związanych z

wystąpieniem COVID-19 na należyte jej wykonanie oraz wpływ okoliczności związanych

z wystąpieniem COVID-19, na zasadność ustalenia i dochodzenia tych kar lub odszkodowań,

lub ich wysokość.

7.

Wykonawca i podwykonawca, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem

COVID-19, mogą wpłynąć lub wpływają na należyte wykonanie łączącej ich umowy, która

jest związana z wykonaniem zamówienia publicznego lub jego części, uzgadniają odpowiednią

zmianę tej umowy, w szczególności mogą zmienić termin wykonania umowy lub jej części,

czasowo zawiesić wykonywanie umowy lub jej części, zmienić sposób wykonywania umowy

lub zmienić zakres wzajemnych świadczeń.

8.

W przypadku dokonania zmiany umowy, o której mowa w ust. 1, jeżeli zmiana ta obejmuje

część zamówienia powierzoną do wykonania podwykonawcy, wykonawca i podwykonawca uzgadniają

odpowiednią zmianę łączącej ich umowy, w sposób zapewniający, że warunki wykonania

tej umowy przez podwykonawcę nie będą mniej korzystne niż warunki wykonania umowy,

o której mowa w ust. 1, zmienionej zgodnie z ust. 4.

9.

Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się do umowy zawartej między podwykonawcą a dalszym podwykonawcą.

10.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz związanych

z nimi ograniczeń w przemieszczaniu się, umowy w sprawie zamówienia publicznego zawierane

są pod rygorem nieważności w formie pisemnej, albo za zgodą zamawiającego w postaci

elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

11.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się odpowiednio do umów w sprawie zamówień publicznych wyłączonych

ze stosowania ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.

(uchylony)

1.

Strona umowy offsetowej, zawartej na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o niektórych umowach zawieranych w związku z realizacją

zamówień o podstawowym znaczeniu dla bezpieczeństwa państwa

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1218), oraz umowy offsetowej, o której mowa w art. 34 ust. 1 tej ustawy, będąca zagranicznym

dostawcą w rozumieniu tej ustawy, niezwłocznie informuje odpowiednio Ministra Obrony

Narodowej lub ministra właściwego do spraw gospodarki o wpływie okoliczności związanych

z wystąpieniem COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy oraz zasadność ustalenia i

dochodzenia kar lub odszkodowań, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić.

2.

Strona umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, będąca zagranicznym dostawcą, o którym

mowa w ust. 1, przedstawia odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej lub ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki oświadczenia lub dokumenty potwierdzające wpływ okoliczności

związanych z wystąpieniem COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy oraz zasadność

ustalenia i dochodzenia kar lub odszkodowań.

3.

Odpowiednio Minister Obrony Narodowej lub minister właściwy do spraw gospodarki na

podstawie otrzymanych oświadczeń lub dokumentów, o których mowa w ust. 2, w terminie

14 dni od dnia ich otrzymania, przekazuje stronie umowy offsetowej, o której mowa

w ust. 1, będącej zagranicznym dostawcą, o którym mowa w ust. 1, swoje stanowisko,

wraz z uzasadnieniem, odnoszące się do wpływu okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19 na należyte wykonanie umowy offsetowej oraz zasadność ustalenia i dochodzenia

kar lub odszkodowań.

4.

Stanowisko, o którym mowa w ust. 3, stanowi w szczególności podstawę do

1)

zastosowania w odniesieniu do umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, art. 21 ustawy,

o której mowa w ust. 1;

2)

czasowego zawieszenia wykonywania umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, lub jej

części na czas trwania okoliczności związanych z wystąpieniem COVID-19.

4a.

W przypadku zawieszenia biegu terminów wykonania umowy, o którym mowa w ust. 4 pkt

2, terminy te biegną dalej z chwilą odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu

epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później, lub ustania okoliczności związanych z COVID-19 mających wpływ na

należyte wykonanie umowy. Odpowiednio Minister Obrony Narodowej lub minister właściwy

do spraw gospodarki określi w oświadczeniu przekazanym stronie umowy offsetowej, o

której mowa w ust. 1, będącej zagranicznym dostawcą, o którym mowa w ust. 1, w jakich

terminach bieg wykonania umowy jest zawieszony, oraz od jakiego terminu wykonanie

umowy biegnie dalej.

5.

Do zmian umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, wprowadzanych w związku z ust.

1-4 mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy, o której mowa w ust. 1.

6.

Odpowiednio Minister Obrony Narodowej lub minister właściwy do spraw gospodarki, na

wniosek strony umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, będącej zagranicznym dostawcą,

o którym mowa w ust. 1, lub z własnej inicjatywy, w związku z ust. 1-3, może wyrazić

zgodę na przedłużenie okresu wykonywania umowy offsetowej przez okres dłuższy niż

10 lat.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 17 ust. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności

za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

1)

nieustalenie lub niedochodzenie od strony umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1,

należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy

w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19, o których mowa w art. 15r ust. 1;

2)

zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.

Nie popełnia przestępstwa, o którym mowa w art. 296 § 1-4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, kto nie ustala lub nie dochodzi od strony umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1,

należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy

w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19, o których mowa w art. 15r ust. 1, lub zmienia umowę w sprawie zamówienia

publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.

Za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami

umowy spółki, o której mowa w art. 293 § 1 albo art. 483 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96), nie odpowiada wobec spółki członek zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej

oraz likwidator, który nie ustala lub nie dochodzi od strony umowy, o której mowa

w art. 15r ust. 1, należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym

wykonaniem umowy w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych

z wystąpieniem COVID-19, o którym mowa w art. 15r ust. 1, lub zmienia umowę w sprawie

zamówienia publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.

Przepis art. 15r nie narusza praw stron umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1, wynikających

z przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem art. 15r ust. 5.

(utracił moc)

(utracił moc)

(uchylony)

1.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracodawca

może, na czas oznaczony nie dłuższy niż do czasu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii

1)

zmienić system lub rozkład czasu pracy pracowników w sposób niezbędny dla zapewnienia

ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa lub stacji;

2)

polecić pracownikom świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych w zakresie i wymiarze

niezbędnym dla zapewnienia ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa lub stacji;

3)

zobowiązać pracownika do pozostawania poza normalnymi godzinami pracy w gotowości

do wykonywania pracy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym przez pracodawcę,

przepisu art. 151ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy nie stosuje się;

4)

polecić pracownikowi realizowanie prawa do odpoczynku w miejscu wyznaczonym przez

pracodawcę.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do pracodawców zatrudniających pracowników

1)

w przedsiębiorstwie prowadzącym działalność polegającą na zapewnieniu funkcjonowania

a)

systemów i obiektów infrastruktury krytycznej w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 122),

b)

sieci przesyłowych lub dystrybucyjnych w rozumieniu art. 3 pkt 11a i 11b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, z późn. zm.,

c)

źródeł ciepła i sieci ciepłowniczych;

2)

w przedsiębiorstwie będącym podwykonawcą lub dostawcą, którzy nie są częścią infrastruktury

krytycznej, o której mowa w pkt 1 lit. a i b, ale są kluczowi dla zachowania ciągłości

działania infrastruktury krytycznej;

3)

zapewniających funkcjonowanie stacji paliw płynnych w rozumieniu art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne oraz stacji gazu ziemnego w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i 1681);

4)

u przedsiębiorcy, w stosunku do którego wydano polecenie, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ;

5)

w przedsiębiorstwie pełniącym funkcję sprzedawcy z urzędu w rozumieniu art. 3 pkt 29 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

6)

na obszarze lub na terenie obiektu ważnego dla obronności, interesu gospodarczego

państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa, o których

mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, umieszczonych w wykazach, o których mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy;

7)

w przedsiębiorstwie prowadzącym działalność polegającą na świadczeniu czynności bankowych

w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2488);

8)

w przedsiębiorstwie prowadzącym obiekt unieszkodliwiania odpadów wydobywczych kategorii

A w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2336), którego działanie lub niewłaściwe działanie może spowodować poważny wypadek, wynikający

z krótkoterminowej lub długoterminowej utraty stateczności tego obiektu obejmującej

wszelkie awarie mechanizmów związanych z jego konstrukcją lub jego niewłaściwej eksploatacji,

który skutkuje znacznym ryzykiem utraty życia, poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzi

lub środowiska;

9)

u przedsiębiorcy prowadzącego działalność w sektorze rolno-spożywczym związaną z wytwarzaniem

lub dostarczaniem żywności.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1

1)

pracodawca obowiązany jest zapewnić pracownikowi zakwaterowanie i wyżywienie niezbędne

do realizacji przez pracownika jego obowiązków pracowniczych. Wartość świadczeń polegających

na zakwaterowaniu i wyżywieniu nie podlega wliczeniu do podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenia społeczne;

2)

pracodawca odmawia udzielenia pracownikowi urlopu wypoczynkowego, w tym urlopu, o

którym mowa w art. 167, urlopu bezpłatnego oraz innego urlopu, a także przesuwa termin takiego urlopu lub

odwołuje pracownika z takiego urlopu, jeżeli został on już pracownikowi udzielony;

nie dotyczy to urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego, urlopu ojcowskiego i urlopu wychowawczego.

Do okresu finansowania zwrotnego oraz do okresu kredytowania, o których mowa w art. 15b ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju

mieszkalnictwa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 790, 1114, 1463 i 1693) nie wlicza się okresu karencji w spłacie kapitału, jeżeli karencja ta nastąpiła na

wniosek kredytobiorcy złożony w związku z wystąpieniem stanu epidemii lub stanu zagrożenia

epidemicznego.

(uchylony)

W przypadku cudzoziemca będącego obywatelem państwa określonego w przepisach wydanych

na podstawie art. 90 ust. 10 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, ubiegającego się o wydanie wizy krajowej na terytorium tego państwa, odstępuje się

od wymogu osobistego złożenia dokumentów, o których mowa w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, w związku z ubieganiem się o tę wizę.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Do dnia 30 września 2020 r. w ramach realizacji zadań przeciwdziałania COVID-19 powierza

się operatorowi wyznaczonemu, o którym mowa w art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, świadczenie usługi pocztowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, przy

wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej na etapie doręczania.

2.

Przez usługę pocztową, o której mowa w ust. 1, rozumie się przyjęcie przesyłki poleconej,

a następnie jej przemieszczenie i doręczenie w postaci dokumentu elektronicznego do

adresata bez konieczności składania własnoręcznego podpisu.

3.

Usługa pocztowa, o której mowa w ust. 1, jest przeznaczona dla podmiotów posiadających

profil zaufany w rozumieniu art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 57, 1123, 1234 i 1703).

4.

Przez przesyłkę poleconą rozumie się również przesyłkę poleconą z potwierdzeniem odbioru,

pokwitowaniem odbioru albo elektronicznym potwierdzeniem odbioru.

1.

Do dnia 30 września 2020 r. ilekroć w przepisach prawa jest mowa o przesyłce poleconej

w rozumieniu w art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo o doręczaniu pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu

tej ustawy, doręczenie takiej przesyłki może nastąpić przy wykorzystaniu środków komunikacji

elektronicznej, jeżeli adresat wyrazi na to zgodę i upoważni operatora wyznaczonego

do obioru przesyłek poleconych celem ich przetworzenia i doręczenia w postaci dokumentów

elektronicznych na skrzynkę elektroniczną adresata. W upoważnieniu adresat uzgadnia

z operatorem wyznaczonym sposób postępowania z odebranymi przesyłkami poleconymi.

2.

Datą doręczenia przesyłki jest data zapoznania się przez odbiorcę z dokumentem zamieszczonym

na skrzynce elektronicznej adresata. W razie braku zapoznania się dokument uznaje

się za doręczony po upływie 14 dni od zamieszczenia dokumentu.

3.

Operator wyznaczony przesyła na adres elektroniczny wskazany przez adresata zawiadomienie

zawierające informację, że doręczono na skrzynkę elektroniczną adresata dokument elektroniczny.

1.

Przepisu art. 15zzu

1)

konieczność doręczenia niepodlegającego przekształceniu dokumentu utrwalonego w postaci

innej niż elektroniczna lub rzeczy;

2)

ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwo,

obronność lub porządek publiczny;

3)

opatrzenie tekstem plastycznym, odbitką pieczęci plastycznej, hologramem lub innym

zabezpieczeniem, które nie może być odzwierciedlone w wyniku przekształcenia;

4)

inne przyczyny techniczne.

2.

Istnienie przesłanek wymienionych w ust. 1 ocenia nadawca.

Niniejsze przepisy mają zastosowanie do wszystkich przesyłek poleconych, o których

mowa w art. 15zzu

Dokument elektroniczny powstały w ramach realizacji usługi, o której mowa w art. 15zzu

1.

Operator wyznaczony w ramach świadczenia usługi, o której mowa w art. 15zzu

1)

jest obowiązany do zapewnienia jednoznacznej identyfikacji adresata będącego osobą

fizyczną;

2)

może zapewnić jednoznaczną identyfikację adresata lub osób uprawnionych do jego reprezentowania,

w przypadku gdy adresat jest osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, o ile operator wyznaczony ma takie możliwości techniczne.

2.

Minister właściwy do spraw informatyzacji na okres do dnia 30 września 2020 r. zapewnia

adresatowi będącemu osobą fizyczną możliwość uwierzytelnienia w systemie operatora

wyznaczonego za pomocą profilu zaufanego dla potrzeb korzystania z usługi, o której

mowa w art. 15zzu

Operator wyznaczony świadczy usługę, o której mowa w art. 15zzuustawie z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, określa zasady identyfikacji adresata oraz zasady odbioru przesyłek.

1.

Dodatkowe czynności związane z doręczeniem wynikające z pełnomocnictwa, o którym mowa

w art. 15zzu

2.

Podstawę obliczenia należnych operatorowi wyznaczonemu środków stanowi

1)

wartość poniesionych w okresie świadczenia usługi kosztów uzasadnionych rozumianych

jako całkowity rzeczywisty koszt jednostkowy przesyłki hybrydowej, skalkulowany zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i przepisami wydanymi na podstawie art. 104 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe oraz opisem kalkulacji kosztów zatwierdzanym przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej

zgodnie z art. 97 ust. 2 tej ustawy, powiększonych o wskaźnik zwrotu kosztu zaangażowanego

kapitału dla operatora wyznaczonego;

2)

rzeczywisty wolumen przesyłek hybrydowych zrealizowanych w okresie świadczenia usługi.

3.

Okresem rozliczeniowym środków jest miesiąc kalendarzowy.

4.

Środki, o w których mowa w ust. 1, stanowią pomoc publiczną i mogą być udzielone zgodnie

z postanowieniami zawartymi w decyzji Komisji Europejskiej, wydanej w wyniku notyfikacji,

w okresie obowiązywania tej decyzji.

5.

W przypadku gdy przepisy Unii Europejskiej dotyczące pomocy publicznej dopuszczają

zwolnienie z wymogu notyfikacji Komisji Europejskiej pomocy publicznej udzielanej

zgodnie z ich postanowieniami, środki, o których mowa w ust. 1, mogą być również udzielone

zgodnie z tymi przepisami.

6.

Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki udzielania środków, o których mowa w ust. 1, zwolnionych z wymogu notyfikacji

Komisji Europejskiej, mając na uwadze potrzebę zapewnienia zgodności przyznawania

tych środków z rynkiem wewnętrznym.

1.

Do decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, na podstawie wniosku złożonego

w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonych

w związku z COVID-19 albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie stosuje

się przepisów art. 57 § 1 i 8 tej ustawy.

1a.

W zaświadczeniu, o którym mowa w art. 306e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wystawianym w okresie objętym zaniechaniem poboru odsetek za zwłokę od zaległości

podatkowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 2 lub 3, nie uwzględnia

się zaległości podatkowych, których zapłata po upływie terminu płatności jest objęta

tym zaniechaniem poboru odsetek. Przepis stosuje się odpowiednio do ustalania spełnienia

warunku braku istnienia zaległości podatkowych w celu skorzystania ze wsparcia finansowego

w ramach programów rządowych.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, zaniechać

w całości lub w części poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, określając

w szczególności rodzaj podatku, zakres terytorialny zaniechania, okres, w którym następuje

zaniechanie, i grupy obowiązanych, których dotyczy zaniechanie, mając na względzie

okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii w związku z COVID-19

oraz skutki nimi wywołane.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, zaniechać

w całości lub w części poboru odsetek za zwłokę od niewpłaconej w terminie daniny

solidarnościowej, o której mowa w rozdziale 6a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 226 i 232), określając w szczególności zakres terytorialny zaniechania, okres, w którym następuje

zaniechanie, i grupy obowiązanych, których dotyczy zaniechanie, mając na względzie

okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii w związku z COVID-19

oraz skutki nimi wywołane.

W ramach doręczania, o którym mowa w art. 15zzu

1)

w toku przekształcenia wykonanie z należytą starannością i jakością techniczną odwzorowania

cyfrowego druku lub korespondencji zawartej w przesyłce listowej oraz koperty umożliwiające

zapoznanie się z treścią dokumentu elektronicznego bez potrzeby weryfikacji tej treści

z dokumentem w postaci papierowej;

2)

integralność dokumentu elektronicznego wytworzonego w wyniku przekształcenia.

Przepisów art. 15zzu

1.

Do dnia 30 września 2021 r., w ramach realizacji zadań przeciwdziałania COVID-19 powierza

się operatorowi wyznaczonemu, o którym mowa w art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, świadczenie usługi pocztowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, przy

wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej na etapie doręczania.

2.

Przez usługę pocztową, o której mowa w ust. 1, rozumie się przyjęcie przesyłki poleconej,

a następnie jej przemieszczenie i doręczenie w postaci dokumentu elektronicznego do

adresata bez konieczności składania własnoręcznego podpisu.

3.

Usługa pocztowa, o której mowa w ust. 1, jest przeznaczona dla podmiotów posiadających

profil zaufany w rozumieniu art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

4.

Przez przesyłkę poleconą rozumie się również przesyłkę poleconą z potwierdzeniem odbioru,

pokwitowaniem odbioru albo elektronicznym potwierdzeniem odbioru.

1.

Do dnia 30 września 2021 r. ilekroć w przepisach prawa jest mowa o przesyłce poleconej

w rozumieniu art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo o doręczaniu pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu

tej ustawy, doręczenie takiej przesyłki może nastąpić przy wykorzystaniu środków komunikacji

elektronicznej, jeżeli adresat wyrazi na to zgodę i upoważni operatora wyznaczonego

do odbioru przesyłek poleconych celem ich przetworzenia i doręczenia w postaci dokumentów

elektronicznych na skrzynkę elektroniczną adresata. W upoważnieniu adresat uzgadnia

z operatorem wyznaczonym sposób postępowania z odebranymi przesyłkami poleconymi.

2.

Datą doręczenia przesyłki jest data zapoznania się przez odbiorcę z dokumentem zamieszczonym

na skrzynce elektronicznej adresata. W przypadku braku zapoznania się dokument uznaje

się za doręczony po upływie 14 dni od zamieszczenia dokumentu.

3.

Operator wyznaczony przesyła na adres elektroniczny wskazany przez adresata zawiadomienie

zawierające informację, że doręczono na skrzynkę elektroniczną adresata dokument elektroniczny.

1.

Przepisów art. 15zzu

1)

konieczność doręczenia niepodlegającego przekształceniu dokumentu utrwalonego w postaci

innej niż elektroniczna lub rzeczy;

2)

ważny interes publiczny, w szczególności bezpieczeństwo państwa, obronność lub porządek

publiczny;

3)

opatrzenie tekstem plastycznym, odbitką pieczęci plastycznej, hologramem lub innym

zabezpieczeniem, które nie może być odzwierciedlone w wyniku przekształcenia;

4)

inne przyczyny techniczne.

2.

Istnienie przesłanek wymienionych w ust. 1 ocenia nadawca.

Przepisy mają zastosowanie do przesyłek poleconych, o których mowa w art. 15zzu

Dokument elektroniczny powstały w ramach realizacji usługi, o której mowa w art. 15zzu

1.

Operator wyznaczony w ramach świadczenia usługi, o której mowa w art. 15zzu

1)

jest obowiązany do zapewnienia jednoznacznej identyfikacji adresata będącego osobą

fizyczną;

2)

może zapewnić jednoznaczną identyfikację adresata lub osób uprawnionych do jego reprezentowania,

w przypadku gdy adresat jest osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, o ile operator wyznaczony ma takie możliwości techniczne.

2.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w okresie do dnia 30 września 2021 r. zapewnia

adresatowi będącemu osobą fizyczną możliwość uwierzytelnienia w systemie operatora

wyznaczonego za pomocą profilu zaufanego dla potrzeb korzystania z usługi, o której

mowa w art. 15zzu

Operator wyznaczony świadczy usługę, o której mowa w art. 15zzuustawie z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, określa zasady identyfikacji adresata oraz zasady odbioru przesyłek.

1.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. dodatkowe czynności związane z doręczeniem wynikające z

upoważnienia, o którym mowa w art. 15zzu

2.

Od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 30 września 2021 r. dodatkowe czynności związane

z doręczeniem wynikające z upoważnienia, o którym mowa w art. 15zzu

3.

Łączną kwotę dotacji, o której mowa w ust. 2, określa ustawa budżetowa.

4.

Podstawę obliczenia należnych operatorowi wyznaczonemu środków, o których mowa w ust.

1, oraz należnej operatorowi wyznaczonemu dotacji, o której mowa w ust. 2, stanowi

1)

wartość poniesionych w okresie świadczenia usługi kosztów uzasadnionych rozumianych

jako całkowity rzeczywisty koszt jednostkowy przesyłki hybrydowej, skalkulowany zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i przepisami wydanymi na podstawie art. 104 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe oraz opisem kalkulacji kosztów zatwierdzanym przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej

zgodnie z art. 97 ust. 2 tej ustawy, powiększonych o wskaźnik zwrotu kosztu zaangażowanego

kapitału dla operatora wyznaczonego;

2)

rzeczywisty wolumen przesyłek hybrydowych zrealizowanych w okresie świadczenia usługi.

5.

Okresem rozliczeniowym środków, o których mowa w ust. 1, oraz dotacji, o której mowa

w ust. 2, jest miesiąc kalendarzowy.

6.

Środki, o których mowa w ust. 1, oraz dotacja, o w której mowa w ust. 2, stanowią

pomoc publiczną i mogą być udzielone zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji

Komisji Europejskiej, wydanej w wyniku notyfikacji, w okresie obowiązywania tej decyzji.

7.

W przypadku gdy przepisy Unii Europejskiej dotyczące pomocy publicznej dopuszczają

zwolnienie z wymogu notyfikacji Komisji Europejskiej pomocy publicznej udzielanej

zgodnie z ich postanowieniami, środki, o których mowa w ust. 1, oraz dotacja, o której

mowa w ust. 2, mogą być również udzielone zgodnie z tymi przepisami.

8.

Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki udzielania środków, o których mowa w ust. 1, zwolnionych z wymogu notyfikacji

Komisji Europejskiej, mając na uwadze potrzebę zapewnienia zgodności przyznawania

tych środków z rynkiem wewnętrznym.

9.

Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki udzielania dotacji, o której mowa w ust. 2, zwolnionej z wymogu notyfikacji

Komisji Europejskiej, mając na uwadze potrzebę zapewnienia zgodności przyznawania

tych środków z rynkiem wewnętrznym.

1.

W przypadku odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, dotyczącego należności z tytułu składek należnych za okres od 1 stycznia 2020 r.,

na podstawie wniosku złożonego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie nalicza

się opłaty prolongacyjnej, o której mowa w art. 29 ust. 4.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego

za pomocą profilu informacyjnego utworzonego w systemie teleinformatycznym udostępnionym

przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego

kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo

wykorzystując sposób potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych udostępniony

bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w systemie teleinformatycznym.

W ramach doręczania, o którym mowa w art. 15zzu

1)

w toku przekształcenia, wykonanie z należytą starannością i jakością techniczną odwzorowania

cyfrowego druku lub korespondencji zawartej w przesyłce listowej oraz koperty, umożliwiające

zapoznanie się z treścią dokumentu elektronicznego bez potrzeby weryfikacji tej treści

z dokumentem w postaci papierowej;

2)

integralność dokumentu elektronicznego wytworzonego w wyniku przekształcenia.

1.

Przepisów art. 15zzu

1)

Sądy i Trybunały;

2)

prokuraturę i inne organy ścigania;

3)

komornika sądowego.

2.

W przypadku przesyłek wysyłanych do oraz wysyłanych przez organy ścigania, o których

mowa w ust. 1 pkt 2, warunkiem niestosowania przepisów art. 15zzu

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii spółka

prowadząca rynek regulowany udostępnia uczestnikom obrotu zmiany regulaminu rynku

regulowanego oraz inne ustanowione przez spółkę regulacje obowiązujące na prowadzonym

przez nią rynku, co najmniej na 3 dni robocze przed dniem ich wejścia w życie.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji

wydawanej na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 646, 825, 1723 i 1941), określić inny termin, nie dłuższy jednak niż 2 tygodnie, jeżeli wymaga tego interes

uczestników obrotu.

Jeżeli termin wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, lub dopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3 tej ustawy, przypadał

w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w przypadku

niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w art.

14 ust. 1 albo 2 tej ustawy, lub niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 14

ust. 3 tej ustawy, organ nadzoru może zastosować wobec zakładu ubezpieczeń środki

nadzorcze określone w art. 362 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 656, 614, 825, 1723, 1843 i 1941).

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister

właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia, może określić inny

termin podjęcia przez walne zgromadzenie spółki uchwały w sprawie polityki wynagrodzeń

członków zarządu i rady nadzorczej, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej

i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu

oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 2217 oraz z 2020 r. poz. 288 i 695), biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji tego obowiązku.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii organy

stanowiące jednostek samorządu terytorialnego oraz działające kolegialnie organy

wykonawcze w jednostkach samorządu terytorialnego, w związkach jednostek samorządu

terytorialnego, w związku metropolitalnym, w regionalnych izbach obrachunkowych, samorządowych

kolegiach odwoławczych oraz w organach pomocniczych jednostek samorządu terytorialnego

mogą zwoływać i odbywać obrady, sesje, posiedzenia, zgromadzenia lub inne formy działania

właściwe dla tych organów, a także podejmować rozstrzygnięcia, w tym uchwały, z wykorzystaniem

środków porozumiewania się na odległość lub korespondencyjnie (zdalny tryb obradowania).

2.

O zdalnym trybie obradowania decyduje organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego

albo inny organ działający kolegialnie, w głosowaniu jawnym.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do kolegialnych organów wewnętrznych,

takich jak komisje oraz zespoły, działających w organach stanowiących jednostek samorządu

terytorialnego oraz organach działających kolegialnie.

1.

W przypadku, gdy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii urząd administracji publicznej lub inny podmiot wykonujący zadania publiczne

stanie się niezdolny do wykonywania zadań w całości albo w części, wojewoda może w

drodze zarządzenia powierzyć wykonywanie zadań tego urzędu lub podmiotu, w całości

albo w części, w określonym terminie, innemu urzędowi administracji publicznej lub

podmiotowi wykonującemu zadania publiczne.

2.

Powierzenie wykonywania zadań urzędu administracji publicznej lub innego podmiotu,

o którym mowa w ust. 1, może odbywać się w grupie takich samych urzędów administracji

publicznej lub takich samych podmiotów wykonujących zadania publiczne.

3.

Urząd administracji publicznej lub podmiot wykonujący zadania publiczne, któremu wojewoda

powierzył wykonywanie zadań w trybie ust. 1 wykonuje te zadania na koszt urzędu administracji

publicznej lub innego podmiotu wykonującemu zadania publicznej, od których przejął

te zadania do wykonywania.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie mają zastosowania do urzędów naczelnych i centralnych organów

władzy publicznej.

W przypadku przemijającej przeszkody w wykonywaniu zadań i kompetencji wójta, burmistrza,

prezydenta miasta, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii, spowodowanej niezdolnością do pracy z powodu choroby trwającej do 30 dni,

jego zadania i kompetencje, w okresie tej niezdolności do pracy, przejmuje zastępca,

a w gminach, w których powołano więcej niż jednego zastępcę - pierwszy zastępca.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, pracownika

samorządowego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych można tymczasowo przenieść, za jego zgodą, do wykonywania innej pracy, niż określona

w umowie o pracę, zgodnej z jego kwalifikacjami, w jednostce organizacyjnej pomocy

społecznej, o której mowa w art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w tej samej lub innej miejscowości, jeżeli nie narusza to ważnego interesu jednostki,

która dotychczas zatrudniała pracownika samorządowego, oraz przemawiają za tym ważne

potrzeby po stronie jednostki przejmującej.

2.

Okres wykonywania pracy, o której mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż do 30 dni

od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

3.

Przeniesienia dokonuje się w drodze porozumienia jednostek, o których mowa w ust.

1, zawierającego w szczególności

1)

wskazanie podstawy prawnej przeniesienia;

2)

dane pracownika i jego kwalifikacje oraz dotychczasowe stanowisko pracy;

3)

określenie nowego stanowiska pracy;

4)

określenie daty, z jaką nastąpi przeniesienie, rozpoczęcie i zakończenie świadczenia

pracy;

5)

informacje o wynagrodzeniu, w wysokości nie niższej niż dotychczasowe;

6)

oświadczenie, że przeniesienie nie narusza ważnego interesu jednostki, która dotychczas

zatrudniała pracownika;

7)

wskazanie potrzeb jednostki przyjmującej uzasadniających przeniesienie;

8)

określenie zasad odpowiedzialności jednostki, która dotychczas zatrudniała pracownika

i jednostki przyjmującej za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do pracowników placówek opiekuńczo-wychowawczych,

regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych oraz interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych.

(uchylony)

1.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o

1)

częściowej niezdolności do pracy,

2)

całkowitej niezdolności do pracy,

3)

całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji,

4)

niezdolności do samodzielnej egzystencji

- wydane na czas określony na podstawie odpowiednio przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1251, 1429 i 1672), ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2194), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2189), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób

zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 984), ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących

ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2039), ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1100), ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących

żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla,

kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1774), ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do

samodzielnej egzystencji

(Dz. U. z 2023 r. poz. 156, 535, 1429 i 2760), którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność

przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu jego ważności, w przypadku

złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres przed upływem

terminu ważności tego orzeczenia.

2.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 orzeczenie o okolicznościach uzasadniających

ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, wydane na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa, którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność

przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu ważności tego orzeczenia,

jednak nie dłużej niż przez okres, o którym mowa w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, w przypadku złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres,

przed upływem terminu ważności tego orzeczenia.

3.

Prawo do świadczeń uzależnionych od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności

do samodzielnej egzystencji ulega wydłużeniu do końca miesiąca kalendarzowego, w którym

upłynie wydłużony zgodnie z ust. 1 termin ważności tego orzeczenia, bez konieczności

wydania w tej sprawie decyzji.

4.

Na zasadach określonych w ust. 3 wydłużeniu ulega również termin ważności książki

inwalidy wojennego (wojskowego), legitymacji osoby represjonowanej, legitymacji emeryta-rencisty

oraz emeryta-rencisty wojskowego, wydanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

jeżeli w dokumencie tym określono termin jego ważności.

5.

Zasady określone w ust. 1-3 mają odpowiednie zastosowanie do orzeczeń, których termin

ważności upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeśli wniosek o ustalenie

uprawnień do świadczenia na dalszy okres został złożony przed upływem terminu ważności

tego orzeczenia i nowe orzeczenie nie zostało wydane przed dniem wejścia w życie ustawy.

6.

Zasady określone w ust. 1, 3 i 5 mają zastosowanie do orzeczeń wojskowych komisji

lekarskich wydanych na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2528 oraz z 2023 r. poz. 347, 658, 1429, 1834 i 1872).

7.

Jeżeli w wyniku późniejszego wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, okaże się,

że w okresie, w którym nastąpiło wydłużenie prawa do świadczenia zgodnie z ust. 3,

przysługiwało prawo do tego świadczenia w wyższej wysokości, świadczenie przysługuje

w odpowiednio podwyższonej wysokości od miesiąca, w którym powstało prawo do jego

podwyższenia.

8.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określać

dłuższe okresy ważności orzeczeń, niż wskazane w ust. 1 i 2, mając na względzie okres

obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

9.

W przypadku wydłużenia okresu w trybie ust. 8, przepisy ust. 3-7 stosuje się odpowiednio.

10.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia

ogłoszenia danego stanu, zawiesza się wykonywanie obowiązków wynikających z przepisu

art. 190 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny

(Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) w zakresie kierowania z urzędu żołnierzy zawodowych do wojskowej komisji lekarskiej

po powrocie do kraju.

11.

Po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony

stan epidemii albo po odwołaniu stanu epidemii, należy niezwłocznie podjąć wykonywanie

zawieszonych obowiązków, o których mowa w ust. 10, i wykonać je w okresie nie dłuższym

niż 90 dni od dnia odwołania danego stanu.

(uchylony)

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w

terminie 6 miesięcy po ogłoszeniu jego odwołania w przypadku wygaśnięcia w czasie

kadencji mandatu członka zarządu lub członka organu kontroli wewnętrznej, powodującej

zmniejszenie liczby członków zarządu lub członków organu kontroli wewnętrznej poniżej

minimum przewidzianego w statucie polskiego związku sportowego, odpowiednio zarządowi

lub organowi kontroli wewnętrznej polskiego związku sportowego przysługuje prawo uzupełnienia

składu do stanu minimum określonym w statucie związku.

2.

W przypadku upływu kadencji organów polskiego związku sportowego do dnia 30 czerwca

2021 r. kadencja tych organów ulega przedłużeniu nie dłużej niż do dnia 30 września

2021 r.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do związków sportowych, o których mowa

w art. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

1.

W związku ze skutkami COVID-19 Bank Gospodarstwa Krajowego może udzielać, we własnym

imieniu i na własny rachunek, poręczeń i gwarancji spłaty kredytów lub innych zobowiązań,

zaciągniętych przez przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, z przeznaczeniem na zapewnienie płynności finansowej.

2.

Poręczenie lub gwarancja mogą stanowić pomoc publiczną.

3.

Do poręczenia i gwarancji stosuje się art. 2b ust. 1 i art. 34ca ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach

udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 926 i 1114) o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez BGK w ramach rządowych programów poręczeniowo-gwarancyjnych.

4.

Poręczenie lub gwarancja obejmują nie więcej niż 80 % pozostającej do spłaty kwoty

kredytu lub innego zobowiązania, objętych poręczeniem lub gwarancją.

4a.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w szczególności ze względu na ważny interes

gospodarczy lub społeczny, poręczenie lub gwarancja mogą zostać udzielone w wysokości

do 90 % pozostającej do spłaty kwoty kredytu lub innego zobowiązania, objętych poręczeniem

lub gwarancją.

5.

Poręczenie lub gwarancja są udzielane na wniosek przedsiębiorcy, o którym mowa w ust.

1.

1.

Należności pieniężne, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę lub użytkowanie, przypadające

za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, mogą być umarzane w całości

albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty przez starostę

lub prezydenta miasta na prawach powiatu, wykonujących zadania z zakresu administracji

rządowej, bez zgody wojewody.

2.

Starosta lub prezydent miasta na prawach powiatu wykonujący zadania z zakresu administracji

rządowej bez zgody wojewody może odstąpić od dochodzenia należności, o których mowa

w ust. 1, na wniosek podmiotu, którego płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku

z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości określonych w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami może odstąpić od dochodzenia należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu,

którego płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych

konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

3a.

Kierownicy państwowych jednostek organizacyjnych na rzecz których ustanowiony został

trwały zarząd w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa mogą odstąpić od dochodzenia

należności z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę lub użytkowanie, przypadających

za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii na wniosek podmiotu, którego

płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji

ekonomicznych z powodu COVID-19.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2-3a, przepisu art. 12a ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami nie stosuje się.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może, w drodze uchwały, postanowić

o odstąpieniu od dochodzenia należności o charakterze cywilnoprawnym przypadających

jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym, wymienionym

w art. 9 pkt 3, 4 i 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w stosunku do podmiotów, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku

z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19 i które złożą

wniosek o odstąpienie od dochodzenia należności.

1.

Do czasu określenia przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego zasad

udzielania ulg, o których mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotyczących należności pieniężnych z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę

lub użytkowanie przypadających za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym, wymienionym

w art. 9 pkt 3, 4 i 13 tej ustawy, należności te mogą być umarzane, terminy ich spłaty

mogą zostać odroczone lub płatność tych należności może zostać rozłożona na raty przez

wójta, burmistrza, prezydenta miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa.

2.

Do czasu podjęcia uchwały, o której mowa w art. 15zzzf, wójt, burmistrz, prezydent

miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa może postanowić o odstąpieniu od dochodzenia

należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu, którego płynność finansowa

uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych

z powodu COVID-19.

1.

Od wpływów i odsetek, o których mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, osiąganych w okresie do dnia 31 grudnia 2020 r. potrąca się 50 % środków, które

stanowią dochód powiatu, na obszarze którego są położone nieruchomości, o których

mowa w tym przepisie.

2.

Do wpływów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania

wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów

(Dz. U. z 2023 r. poz. 904 i 1586 oraz z 2024 r. poz. 123), przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Wsparcie

1)

o którym mowa w art. 15gga, art. 15ka, art. 15kb, art. 15m, art. 15m

2)

udzielone na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z COVID-19 - w przypadku podatku, którego termin płatności upływa po dniu

31 grudnia 2019 r., lub zaległości podatkowej powstałej po tym dniu

- zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy

państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C

91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) stanowi pomoc publiczną mającą na

celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce.

2.

Wsparcie i ulgi, o których mowa w art. 15ja, art. 15jb, art. 15jca, art. 15jd oraz

art. 15zzze-15zzzg, w przypadku udzielenia ich podmiotowi prowadzącemu działalność

gospodarczą, stanowią pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom

w gospodarce, o której mowa w komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy

państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19.

3.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może być udzielone podatnikowi prowadzącemu

działalność gospodarczą, u którego nastąpił spadek obrotów gospodarczych z powodu

COVID-19 o co najmniej 25 % w dowolnym miesiącu przypadającym po dniu 31 stycznia

2020 r. w porównaniu do miesiąca poprzedniego lub analogicznego miesiąca roku poprzedniego.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach kolegialne organy administracji publicznej

mogą zdecydować o odbyciu swoich posiedzeń przy użyciu środków komunikacji elektronicznej,

co obejmuje w szczególności

1)

transmisję posiedzenia w czasie rzeczywistym pomiędzy uczestnikami posiedzenia danego

organu,

2)

wielostronną komunikację w czasie rzeczywistym, w ramach której uczestnicy posiedzenia

danego organu mogą wypowiadać się w toku jego posiedzenia

- z zachowaniem niezbędnych zasad bezpieczeństwa.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kolegialny organ administracji publicznej może

podejmować rozstrzygnięcia także w trybie obiegowym.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zawiesza

się wynikające z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1752, 1615, 1688 i 1762)

1)

wykonywanie obowiązku zgłaszania prac geodezyjnych i przekazywania wyników prac geodezyjnych

dotyczących wytyczenia budynku lub sieci uzbrojenia terenu;

2)

pobieranie opłat, wydawanie licencji oraz wystawianie Dokumentów Obliczenia Opłaty

za udostępnianie zbiorów danych

a)

ortofotomapy,

b)

państwowego rejestru podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych,

c)

szczegółowych osnów geodezyjnych,

d)

dotyczących działek ewidencyjnych w zakresie ich identyfikatorów i geometrii,

e)

dotyczących budynków w zakresie ich identyfikatorów, geometrii i rodzaju według Klasyfikacji

Środków Trwałych.

2.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii

1)

zgłoszenie prac geodezyjnych może nastąpić po ich rozpoczęciu, jednak nie później

niż w terminie 10 dni roboczych od dnia rozpoczęcia tych prac;

2)

o wyniku weryfikacji organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej informuje wykonawcę

prac geodezyjnych za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie później niż w dniu

roboczym następującym po dniu sporządzenia protokołu;

3)

wykonawca prac geodezyjnych, których celem jest geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza

obiektów budowlanych lub sporządzenie mapy do celów projektowych, po uzyskaniu informacji

o pozytywnym wyniku weryfikacji może umieścić na dokumentach przeznaczonych dla podmiotu,

na rzecz którego wykonuje prace geodezyjne, powstałych w wyniku tych prac, oświadczenie

o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, jest równoważne z uwierzytelnieniem dokumentów

opracowanych na podstawie wykonanych prac geodezyjnych na potrzeby postępowań administracyjnych,

postępowań sądowych lub czynności cywilnoprawnych.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

5.

Treść oświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, zawiera dane identyfikujące zgłoszenie

prac geodezyjnych, w tym nazwę organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, który

otrzymał zgłoszenie prac geodezyjnych, wykonawcę prac geodezyjnych, imię i nazwisko

oraz numer uprawnień zawodowych kierownika prac geodezyjnych, a także numer oraz datę

sporządzenia dokumentu potwierdzającego wynik pozytywnej weryfikacji.

(uchylony)

1.

Za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonych z powodu

COVID-19, dodatek mieszkaniowy, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1335), może zostać przyznany z mocą wsteczną.

2.

Dodatek mieszkaniowy może zostać przyznany z mocą wsteczną wyłącznie w przypadku wniosku

o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożonego nie później niż po upływie 30 dni od

dnia zakończenia obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ogłoszonych z powodu COVID-19.

3.

Dodatek mieszkaniowy przyznaje się z mocą wsteczną, jeżeli osoba uprawniona do dodatku

mieszkaniowego we wniosku o przyznanie tego dodatku wskazała okres poprzedzający dzień

złożenia tego wniosku jako okres objęty tym wnioskiem. Do wniosku dołącza się deklarację

o dochodach gospodarstwa domowego, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, za okres 3 miesięcy poprzedzających miesiąc, od którego ma zostać przyznany dodatek

mieszkaniowy z mocą wsteczną.

4.

Wskazanie okresu poprzedzającego dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego

jako okresu objętego tym wnioskiem następuje w formie klauzuli dołączanej do tego

wniosku i podpisanej przez wnioskodawcę.

5.

W przypadku przyznania dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną, okres, o którym mowa

w art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, skraca się o liczbę miesięcy poprzedzających pierwszy dzień miesiąca następujący

po dniu złożenia wniosku, za które przyznano dodatek mieszkaniowy.

6.

Dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną nie przyznaje się za okres, w którym osobie

do niego uprawnionej przysługiwał dodatek mieszkaniowy na podstawie innej decyzji.

7.

W przypadku przyznania dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną, dodatek mieszkaniowy

za miesiące poprzedzające pierwszy dzień miesiąca następujący po dniu złożenia wniosku

wypłaca się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego

stała się ostateczna.

1.

Dochód na jednego członka gospodarstwa domowego, będący podstawą ustalenia prawa do

dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną, ustala się za okres 3 kolejnych miesięcy poprzedzających

miesiąc, od którego ma zostać przyznany dodatek mieszkaniowy z mocą wsteczną.

2.

Wydatki, będące podstawą ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną,

ustala się na miesiąc poprzedzający miesiąc, od którego ma zostać przyznany dodatek

mieszkaniowy z mocą wsteczną.

1.

Osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, może zostać przyznany dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę z Funduszu Przeciwdziałania

COVID-19, zwaną dalej „dopłatą do czynszu”.

2.

Wysokość dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu stanowi 75 % miesięcznego

czynszu opłacanego przez najemcę, jednak nie więcej niż 1500 zł.

3.

Wysokość dopłaty do czynszu stanowi różnicę między wysokością dodatku mieszkaniowego

powiększonego o tę dopłatę a wysokością dodatku mieszkaniowego ustaloną zgodnie z

art. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Wysokość dopłaty do czynszu wskazuje się w decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, przyznającej dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę.

4.

W przypadku przyznania dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu ubiegającemu

się o taki dodatek i posiadającemu prawo do dodatku mieszkaniowego na podstawie decyzji

wcześniejszej, wynikający z tej decyzji wcześniejszej okres, o którym mowa w art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, skraca się do miesiąca poprzedzającego miesiąc pierwszej wypłaty dodatku powiększonego

o dopłatę do czynszu.

Dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu przyznaje się wyłącznie najemcy

lub podnajemcy spełniającemu warunki przyznania dodatku mieszkaniowego wynikające

z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, w przypadku, gdy

1)

średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego ubiegającego się

o dodatek mieszkaniowy w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, zwanego dalej „wnioskiem o dodatek”, jest co najmniej o 25 % niższy niż średni miesięczny

dochód na jednego członka gospodarstwa domowego najemcy osiągnięty w 2019 r. oraz

2)

ubiegający się o dodatek mieszkaniowy najmował albo podnajmował lokal mieszkalny przed

dniem 14 marca 2020 r., oraz

3)

ubiegającemu się o dodatek mieszkaniowy nie przysługiwał wcześniej dodatek mieszkaniowy

powiększony o dopłatę do czynszu.

1.

Dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu przyznaje się w przypadku umieszczenia

przez ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy na wniosku o dodatek adnotacji „wniosek

o dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu”, zwanej dalej „adnotacją”.

Dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu przyznaje się na wniosek o dodatek

z adnotacją złożony nie później niż w dniu 31 marca 2021 r.

2.

Do wniosku o dodatek z adnotacją, poza dokumentami, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, dołącza się

1)

oświadczenie o średnim miesięcznym dochodzie przypadającym w 2019 r. na jednego członka

gospodarstwa domowego ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę

do czynszu;

2)

oświadczenie o spełnianiu przez ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy powiększony

o dopłatę do czynszu warunków, o których mowa w art. 15zzzid pkt 2 i 3;

3)

dokumenty potwierdzające wysokość miesięcznego czynszu opłacanego przez ubiegającego

się o dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu.

3.

Warunek, o którym mowa w art. 15zzzid pkt 2, uznaje się za spełniony również w przypadku,

gdy lokal mieszkalny najmowany w dniu składania wniosku o dodatek z adnotacją przez

ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu jest innym

lokalem mieszkalnym niż najmowany przez najemcę w dniu 14 marca 2020 r.

4.

Wysokość miesięcznego czynszu opłacanego przez ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy

powiększony o dopłatę do czynszu ustala się według stanu na dzień złożenia wniosku

o dodatek z adnotacją. W przypadku gdy wysokość miesięcznego czynszu opłacanego w

dniu 14 marca 2020 r. jest niższa niż wysokość miesięcznego czynszu opłacanego w dniu

składania wniosku o dodatek z adnotacją, wysokość miesięcznego czynszu będącą podstawą

obliczenia dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu ustala się według

stanu na dzień 14 marca 2020 r. W takim przypadku dokumenty potwierdzające wysokość

miesięcznego czynszu ubiegający się o dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do

czynszu składa według stanu na dzień 14 marca 2020 r.

5.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

6.

Stwierdzone w toku postępowania wszczętego na wniosek o dodatek z adnotacją niespełnienie

przez ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy warunków, o których mowa w art. 15zzzid,

nie wyklucza przyznania w toku tego postępowania dodatku mieszkaniowego bez dopłaty

do czynszu.

1.

Wypłata dodatku mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu w zakresie tej dopłaty

jest zadaniem związanym z przeciwdziałaniem COVID-19.

2.

Środki na wypłatę dopłat do czynszu w danym półroczu, zwane dalej „środkami na dopłaty

do czynszu”, są przekazywane gminie przez wojewodę, na jej wniosek składany nie później

niż na 30 dni przed pierwszym dniem półrocza, w którym dokonywane mają być wypłaty.

We wniosku gmina wskazuje wysokość szacunkowego zapotrzebowania na środki na dopłaty

do czynszu z rozbiciem na poszczególne miesiące półrocza.

3.

Przy ustalaniu wysokości środków na dopłaty do czynszu uwzględnia się ponoszone przez

gminę koszty realizacji zadania, o którym mowa w ust. 1, w wysokości 1 % łącznej kwoty

przekazywanych gminie środków na dopłaty do czynszu.

4.

Środki na dopłaty do czynszu są przekazywane gminie w miesięcznych ratach, nie później

niż do 5. dnia każdego miesiąca. Wysokość rat odpowiada określonej we wniosku gminy

szacunkowej wysokości zapotrzebowania na środki na dany miesiąc.

5.

Środki na dopłaty do czynszu niewykorzystane w danym miesiącu gmina zalicza na poczet

środków wypłacanych w miesiącu następnym lub zwraca wojewodzie.

6.

Rozliczenie środków na dopłaty do czynszu otrzymanych w danym miesiącu gmina przekazuje

wojewodzie do 15. dnia miesiąca następnego. Rozliczenie zawiera informację o

1)

kwocie środków na dopłaty do czynszu wykorzystanych w miesiącu objętym rozliczeniem

oraz łącznej kwocie środków wykorzystanych na dopłaty do czynszu;

2)

kwocie środków na dopłaty do czynszu niewykorzystanych w miesiącu objętym rozliczeniem

a)

zaliczanych na poczet środków wypłacanych w miesiącu następnym,

b)

zwracanych wojewodzie;

3)

liczbie najemców i podnajemców, którym

a)

przyznano dodatek powiększony o dopłatę do czynszu w miesiącu objętym rozliczeniem,

b)

wypłacono dodatek powiększony o dopłatę do czynszu w miesiącu objętym rozliczeniem,

c)

przyznano dodatek powiększony o dopłatę do czynszu.

7.

Środki na dopłaty do czynszu stanowią dochód jednostek samorządu terytorialnego w

rozumieniu ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

1.

Środki na dopłaty do czynszu dla gmin są przekazywane wojewodzie z Funduszu Przeciwdziałania

COVID-19, o którym mowa w art. 65 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, na jego wniosek składany nie później niż na 21 dni przed pierwszym dniem półrocza,

w którym dokonywane mają być wypłaty. We wniosku wojewoda wskazuje wysokość szacunkowego

zapotrzebowania na środki na dopłaty do czynszu z rozbiciem na poszczególne kwartały

półrocza.

2.

Wniosek o przekazanie środków na dopłaty do czynszu dla gmin wojewoda składa do ministra

właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz

mieszkalnictwa.

3.

Środki na dopłaty do czynszu dla gmin są przekazywane wojewodzie w kwartalnych ratach,

nie później niż do 25. dnia miesiąca poprzedzającego kwartał. Wysokość rat odpowiada

określonej we wniosku wojewody szacunkowej wysokości zapotrzebowania na środki na

kwartał.

4.

Środki na dopłaty do czynszu dla gmin niewykorzystane w danym kwartale wojewoda przekazuje

gminom na wypłaty w kwartale następnym lub zwraca na rachunek Funduszu Przeciwdziałania

COVID-19.

5.

Rozliczenie środków na dopłaty do czynszu dla gmin otrzymanych w danym kwartale wojewoda

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa, w terminie do ostatniego dnia kwartału następującego

po kwartale, w którym dokonywane miały być wypłaty. Rozliczenie zawiera informację

o

1)

kwocie środków na dopłaty do czynszu przekazanych gminom w kwartale objętym rozliczeniem

oraz łącznej kwocie środków przekazanych gminom na dopłaty do czynszu;

2)

kwocie środków na dopłaty do czynszu niewykorzystanych w kwartale objętym rozliczeniem

a)

przewidzianej do przekazania gminom na wypłaty dopłat do czynszu w kwartale następnym,

b)

zwracanej do Funduszu Przeciwdziałania COVID-19;

3)

łącznej liczbie najemców i podnajemców, którym

a)

przyznano dodatek powiększony o dopłatę do czynszu w kwartale objętym rozliczeniem,

b)

wypłacono dodatek powiększony o dopłatę do czynszu w kwartale objętym rozliczeniem,

c)

przyznano dodatek powiększony o dopłatę do czynszu.

1.

Do 15. dnia każdego miesiąca gmina może złożyć korektę wniosku, o którym mowa w art.

15zzzif ust. 2, wskazując wyższe niż określone w tym wniosku zapotrzebowanie na środki

na dopłaty do czynszu w kolejnych miesiącach.

2.

W przypadku gdy przekazane wojewodzie środki na dopłaty do czynszu dla gmin są niewystarczające

do pokrycia zapotrzebowania na dopłaty do czynszu, wojewoda występuje z wnioskiem

o dodatkowe środki na dopłaty do czynszu dla gmin. Dodatkowe środki na dopłaty do

czynszu dla gmin są przekazywane wojewodzie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

Do wniosków o dodatkowe środki na dopłaty do czynszu dla gmin stosuje się przepis

art. 15zzzig ust. 2.

1.

Przepis art. 15zzzib stosuje się odpowiednio do dodatku mieszkaniowego powiększonego

o dopłatę do czynszu.

2.

W przypadku gdy wysokość miesięcznego czynszu opłacanego w dniu 14 marca 2020 r. jest

niższa niż wysokość miesięcznego czynszu opłacanego w miesiącu poprzedzającym miesiąc,

od którego ma zostać przyznany dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do czynszu

z mocą wsteczną, wysokość miesięcznego czynszu będącego podstawą obliczenia dodatku

mieszkaniowego powiększonego o dopłatę do czynszu z mocą wsteczną ustala się według

stanu na dzień 14 marca 2020 r. W takim przypadku dokumenty potwierdzające wysokość

miesięcznego czynszu ubiegający się o dodatek mieszkaniowy powiększony o dopłatę do

czynszu składa według stanu na dzień 14 marca 2020 r.

(Oznaczenie i tytuł rozdziału 2a - uchylone)

1.

Karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 8b stosuje ceny lub marże

wyższe niż ustalone zgodnie z obwieszczeniem, o którym mowa w art. 8 , lub z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 8a.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się w wysokości od 5000 do 5 000

000 zł.

3.

Karę pieniężną nakłada, w drodze decyzji, odpowiednio w zakresie swojej właściwości

1)

(uchylony)

2)

wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych;

3)

(uchylony)

4)

wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej.

4.

Karę uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust.

3, stała się ostateczna.

5.

Organ może nadać decyzji, o której mowa w ust. 3, rygor natychmiastowej wykonalności

w całości lub w części, jeżeli wymaga tego ochrona bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

6.

Do decyzji nakładających karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu

art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi.

(uchylony)

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może nałożyć na przedsiębiorcę, w

drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10 % obrotu osiągniętego

w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby

nieumyślnie, dopuścił się wielokrotnie, w przypadku wielu towarów lub usług lub na

dużą skalę, naruszenia zakazu określonego w art. 8b. Przepisy art. 106 ust. 3-7 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może również nałożyć na przedsiębiorcę,

w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości do 5 % obrotu w roku obrotowym poprzedzającym

rok nałożenia kary, ale nie więcej niż 50 000 000 zł, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby

nieumyślnie

1)

nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

lub udzielił informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd;

2)

uniemożliwia lub utrudnia Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rozpoczęcie

lub przeprowadzenie kontroli.

2.

Przepisy art. 106 ust. 3-5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosuje się odpowiednio.

1.

Do postępowania w sprawie nałożenia kar, o których mowa w art. 15zzzk i art. 15zzzl,

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 4 ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu

przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1773), z wyłączeniem art. 31-35 i art. 40 tej ustawy.

2.

Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 15zzzk i art. 15zzzl, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 48 i art. 49 ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu

wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi.

1.

W razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji

w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego

przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor

sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną

karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł.

2.

Stwierdzenie naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić w szczególności

na podstawie ustaleń Policji, innych służb państwowych lub innych uprawnionych podmiotów.

3.

W zakresie określonym w ust. 1 nie ma zastosowania art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej

Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 338 i 1688).

1.

W razie stwierdzenia naruszenia czasowego ograniczenia lub zakazu obrotu i używania

określonych przedmiotów lub produktów spożywczych, ustanowionego w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 2 albo art. 46a i art. 46b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, wojewoda może

nałożyć na podmiot naruszający takie ograniczenia lub zakaz, w drodze decyzji, administracyjną

karę pieniężną w kwocie do 1 000 000 zł, a w przypadku jeżeli wartość przedmiotów

lub produktów przekracza 1 000 000 zł administracyjna kara pieniężna określana jest

w wysokości dwukrotności tej wartości.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw

zdrowia.

3.

(uchylony)

Środki finansowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w

art. 15zzzj, art. 15zzzk, art. 15zzzl, art. 15zzzn i art. 15zzzo, stanowią dochód

budżetu państwa.

1.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister

właściwy do spraw instytucji finansowych, może zawiesić z urzędu albo na wniosek postępowanie

kontrolne, postępowanie w zakresie egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia

umowy obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz odroczyć terminy płatności z tytułu niespełnienia tego obowiązku, biorąc pod

uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku ubezpieczeniowego.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze rozporządzenia, odroczyć

terminy płatności oraz zawiesić postępowania, o których mowa w ust. 1, określając

zakres terytorialny zawieszenia, rodzaje postępowań podlegających zawieszeniu oraz

okres, na który następuje zawieszenie oraz odroczenie, mając na względzie okres obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane, biorąc

pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku ubezpieczeniowego.

3.

Do terminów odroczeń oraz postępowań zawieszonych na podstawie ust. 1 lub 2, nie wlicza

się okresów ich zawieszenia oraz odroczenia.

Oświadczenie woli członka organu osoby prawnej innej niż Skarb Państwa albo jednostka

samorządu terytorialnego, może zostać złożone w formie dokumentowej, a posiedzenia

organów osób prawnych odbywać się z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej

bez konieczności jednoczesnej obecności członków tych organów. Do skuteczności takiego

oświadczenia nie jest wymagane wypełnienie formularza udostępnionego w systemie teleinformatycznym,

opatrzenie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem

osobistym, bez względu na odmienne zastrzeżenie ustawy lub czynności prawnej.

(uchylony)

1.

Świadectwo zdrowia wydane na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2257) lub art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o pracy na statkach rybackich

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1330), które traci ważność w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 13 marca 2020 r. albo

w okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19, zachowuje ważność do dnia upływu

60 dni od dnia odwołania tego stanu.

2.

W przypadku gdy 3-miesięczny termin, o którym mowa w art. 6 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu oraz w art. 6 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o pracy na statkach rybackich, upływa w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 13 marca 2020 r. lub w okresie

obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19, termin ten ulega przedłużeniu

do upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

1.

Wysokość świadczeń uprawnionego z tytułu używania powierzchni handlowej należnych

udostępniającemu na podstawie zawartej przed dniem 14 marca 2020 r. umowy najmu, dzierżawy

lub innej podobnej umowy, przez którą dochodzi do oddania do używania powierzchni

handlowej, w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia działalności w obiektach handlowych

o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m

2.

Jeżeli obniżenie wysokości świadczeń, o którym mowa w ust. 1, nie byłoby uzasadnione

na podstawie art. 357, każda ze stron może żądać oznaczenia przez sąd wysokości obniżenia świadczeń uprawnionego,

o których mowa w ust. 1. Sąd może, po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami

współżycia społecznego, oznaczyć wysokość obniżenia świadczeń, sposób ich wykonania

lub zmienić okres, w jakim udostępniającemu przysługują świadczenia w obniżonej wysokości.

3.

Przez powierzchnię handlową, o której mowa w ust. 1, rozumie się powierzchnię znajdującą

się w obiekcie handlowym o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m

W przypadku gdy termin ważności dyplomu i świadectwa przeszkolenia, o których mowa

odpowiednio w art. 63 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, lub świadectwa operatora urządzeń radiowych w służbie morskiej, o którym mowa w

art. 150 ust. 1a ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, upływa w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 13 marca 2020 r. albo w okresie

obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, termin ważności tych dokumentów ulega przedłużeniu do dnia upływu

90 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności

od tego, który z nich zostanie odwołany później.

(uchylony)

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii testy kwalifikacyjne,

o których mowa w art. 39b ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, mogą być przeprowadzane, po zakończeniu zajęć teoretycznych i praktycznych, przez

wojewodę właściwego ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia w urzędzie

wojewódzkim i na koszt urzędu wojewódzkiego.

2.

Testy kwalifikacyjne przeprowadza co najmniej jeden przedstawiciel wojewody, wchodzący

w skład komisji egzaminacyjnej, o której mowa w art. 39b, który jest pracownikiem urzędu wojewódzkiego obsługującego wojewodę. Przeprowadzenie

testów kwalifikacyjnych przez pracownika urzędu wojewódzkiego następuje w ramach świadczenia

pracy na rzecz tego urzędu.

3.

Testy kwalifikacyjne przeprowadza się w sposób i na warunkach określonych przez wojewodę,

przy zachowaniu aktualnie obowiązujących przepisów sanitarno-epidemiologicznych.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii część teoretyczna,

o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2023 r. poz. 622, 1123, 1234, 1312, 1560 i 1872) może być realizowana przy wykorzystaniu metod on-line polegających na transmisji

w czasie rzeczywistym dźwięku i obrazu między osobą prowadzącą taką część a jej uczestnikami.

Część teoretyczna niezakończona do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii może nadal być prowadzona z wykorzystaniem metod on-line, jednak nie

dłużej niż przez 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii.

W przypadku gdy termin, o którym mowa w art. 81b ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ulega on przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później.

W przypadku gdy ważność

1)

prawa jazdy,

2)

pozwolenia na kierowanie tramwajem,

3)

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości

pieniężne,

4)

świadectwa kierowcy,

5)

legitymacji instruktora nauki jazdy,

6)

legitymacji egzaminatora,

7)

zaświadczenia o wpisie do ewidencji instruktorów techniki jazdy (świadectwa instruktora

techniki jazdy),

8)

uprawnień do kierowania pojazdami,

9)

wpisu w prawie jazdy kodu 95 potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji

wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej przyspieszonej albo ukończenie szkolenia okresowego

- upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych dokumentów, uprawnień i wpisu ulega przedłużeniu do dnia upływu 60 dni

od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności

od tego, który z nich zostanie odwołany później.

Badanie techniczne pojazdu, którego termin upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii, którego właścicielem lub posiadaczem jest osoba

przebywająca na obowiązkowej kwarantannie lub poddana leczeniu z powodu COVID-19 w

tym okresie, zachowuje ważność przez okres 7 dni od dnia zakończenia leczenia lub

zwolnienia z obowiązkowej kwarantanny, jedynie w celu umożliwienia dojazdu na badanie

techniczne.

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, jednak nie dłużej niż

do dnia 31 stycznia 2021 r., zawiesza się przeprowadzanie badań lekarskich i psychologicznych

1)

osób ubiegających się o zachowanie ważności licencji maszynisty, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 22a ust. 11 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

2)

osób ubiegających się o zachowanie ważności świadectwa maszynisty, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 22b ust. 22 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

3)

pracowników zatrudnionych na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem i

bezpieczeństwem ruchu kolejowego oraz z prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów

kolejowych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 22d ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

4)

pracowników zatrudnionych na stanowisku zwrotniczego, o którym mowa w art. 22d ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

5)

funkcjonariuszy straży ochrony kolei, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 59 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym.

2.

W przypadku gdy ważność badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w ust.

1, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych badań ulega przedłużeniu do dnia upływu 180 dni od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później.

W przypadku gdy termin ważności

1)

autoryzacji bezpieczeństwa, o której mowa w art. 18a ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

2)

certyfikatu bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 18b ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

3)

świadectwa bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

4)

licencji maszynisty, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

5)

świadectwa maszynisty, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

6)

certyfikatu dla podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie pojazdu kolejowego (ECM),

o którym mowa w art. 23j ust. 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

- upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

termin ważności tych dokumentów ulega przedłużeniu do dnia upływu 180 dni od dnia

odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego,

który z nich zostanie odwołany później.

W przypadku gdy w okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii upływa

termin przeprowadzenia

1)

szkoleń oraz okresowych sprawdzianów wiedzy i umiejętności maszynistów, o których

mowa w art. 22b ust. 7 i ust. 21 pkt 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

2)

szkoleń dla pracowników kolejowych z zakresu kierowania ruchem, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 6 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

3)

szkoleń dla pracowników zatrudnionych na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego oraz z prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów

kolejowych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 22d ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

4)

szkoleń dla pracowników zatrudnionych na stanowisku zwrotniczego, o którym mowa w

art. 22d ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

5)

szkoleń dla funkcjonariuszy straży ochrony kolei, określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 59 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

- a szkolenia i sprawdziany te nie zostały przeprowadzone w tym okresie, dotychczasowe

szkolenie albo sprawdzian zachowuje ważność do dnia upływu 180 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później.

1.

U pracodawcy, u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia

COVID-19 i który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia

społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r., dopuszczalne

jest

1)

ograniczenie nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w art. 132 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, do nie mniej niż 8 godzin, i nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w art. 133

§ 1 tej ustawy, do nie mniej niż 32 godzin, obejmującego co najmniej 8 godzin nieprzerwanego

odpoczynku dobowego;

2)

zawarcie porozumienia o wprowadzeniu systemu równoważnego czasu pracy, w którym jest

dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej jednak niż do 12

godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 12 miesięcy. Przedłużony dobowy

wymiar czasu pracy jest równoważony krótszym dobowym wymiarem czasu pracy w niektórych

dniach lub dniami wolnymi od pracy;

3)

zawarcie porozumienia o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia pracowników

niż wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami, w zakresie i przez czas

ustalone w porozumieniu.

2.

Przez spadek obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, rozumie się spadek sprzedaży

towarów lub usług, w ujęciu ilościowym lub wartościowym

1)

nie mniej niż o 15 %, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych

2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 31 grudnia 2019 r.

do dnia poprzedzającego dzień podjęcia przez pracodawcę decyzji o ograniczeniu nieprzerwanych

odpoczynków, o których mowa w ust. 1 pkt 1, lub o podjęciu działań w celu zawarcia

porozumienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, lub porozumienia, o którym mowa w ust.

1 pkt 3, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych

roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni

kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie

miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego

lub

2)

nie mniej niż o 25 %, obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca

kalendarzowego, przypadającego po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego

dzień podjęcia przez pracodawcę decyzji o ograniczeniu nieprzerwanych odpoczynków,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, lub o podjęciu działań w celu zawarcia porozumienia,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, lub porozumienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, w porównaniu

do obrotów z miesiąca poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie

następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się

w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego

miesiąca kalendarzowego.

2a.

Przez spadek obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, rozumie się również zwiększenie

ilorazu kosztów wynagrodzeń pracowników, z uwzględnieniem składek na ubezpieczenia

społeczne pracowników finansowanych przez pracodawcę i przychodów ze sprzedaży towarów

lub usług z tego samego miesiąca kalendarzowego dowolnie wskazanego przez przedsiębiorcę

i przypadającego od dnia 1 marca 2020 r. do dnia poprzedzającego dzień podjęcia przez

pracodawcę decyzji o ograniczeniu nieprzerwanych odpoczynków, o których mowa w ust.

1 pkt 1, lub o podjęciu działań w celu zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust.

1 pkt 2, lub porozumienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie mniej niż o 5 % w porównaniu

do takiego ilorazu z miesiąca poprzedzającego (miesiąc bazowy); za miesiąc uważa się

także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy okres

porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym

niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.

2b.

Do kosztu wynagrodzeń pracowników, o którym mowa w ust. 2a, nie zalicza się

1)

kosztów wynagrodzeń pracowników, z którymi rozwiązano umowę o pracę;

2)

kosztów wynagrodzeń pracowników, którym obniżono wynagrodzenie w trybie art. 15g ust.

8, w wysokości odpowiadającej wysokości tego obniżenia.

2c.

Przepisu ust. 2a nie stosuje się, jeżeli iloraz kosztów wynagrodzeń pracowników, z

uwzględnieniem składek na ubezpieczenia społeczne pracowników finansowanych przez

pracodawcę, i przychodów ze sprzedaży towarów lub usług w miesiącu, w którym wystąpił

istotny wzrost obciążenia funduszu wynagrodzeń, wynosi mniej niż 0,3.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie odpoczynku, o którym mowa w

art. 132 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, pracownikowi przysługuje równoważny okres odpoczynku w wymiarze różnicy między 11

godzinami a liczbą godzin krótszego wykorzystanego przez pracownika okresu odpoczynku.

Równoważnego okresu odpoczynku pracodawca udziela pracownikowi w okresie nie dłuższym

niż 8 tygodni.

4.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, a także porozumienie, o którym mowa w

pkt 3, zawiera pracodawca oraz

1)

organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25, z których każda zrzesza co najmniej 5 % pracowników zatrudnionych u pracodawcy,

albo

2)

organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25 - jeżeli u pracodawcy nie działają reprezentatywne zakładowe organizacje związkowe

zrzeszające co najmniej 5 % pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo

3)

zakładowa organizacja związkowa - jeżeli u pracodawcy działa jedna organizacja związkowa,

albo

4)

przedstawiciele pracowników, wyłonieni w trybie przyjętym u danego pracodawcy - jeżeli

u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa; w przypadku trudności w przeprowadzeniu

wyborów przedstawicieli pracowników z powodu COVID-19, w szczególności wywołanych

nieobecnością pracowników, trwającym przestojem lub wykonywaniem przez część pracowników

pracy zdalnej, porozumienie to może być zawarte z przedstawicielami pracowników wybranymi

przez pracowników uprzednio dla innych celów przewidzianych w przepisach prawa pracy.

5.

Pracodawca przekazuje kopię porozumienia właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy

w terminie 5 dni roboczych od dnia zawarcia porozumienia. W przypadku gdy pracownicy

zatrudnieni u pracodawcy byli objęci ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, okręgowy

inspektor pracy przekazuje informacje o porozumieniu w sprawie wprowadzenia systemu

równoważnego czasu pracy lub o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia

pracowników niż wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami, do rejestru

ponadzakładowych układów pracy.

6.

W zakresie i przez czas określony w porozumieniu w sprawie wprowadzenia systemu równoważnego

czasu pracy lub o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia pracowników niż

wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami nie stosuje się wynikających

z ponadzakładowego układu zbiorowego pracy oraz z zakładowego układu zbiorowego pracy

warunków umów o pracę i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy.

7.

Wymogu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie niezalegania w regulowaniu zobowiązań podatkowych,

składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy, nie stosuje się

do pracodawcy będącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców w przypadku, gdy

1)

zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał

decyzję urzędu skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub

korzysta z odroczenia terminu płatności albo

2)

zaleganie w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne,

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Pracy powstało w okresie

spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, a przedsiębiorca dołączył do

wniosku o przyznanie świadczeń plan spłaty zadłużenia uprawdopodabniający poprawę

kondycji finansowej przedsiębiorcy i pełną spłatę zaległości w regulowaniu składek

na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych lub Fundusz Pracy, wraz z kopią wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o rozłożenie na raty należności z tytułu tych składek lub o odroczenie płatności tych

składek.

1.

(uchylony)

2.

W przypadku gdy termin przeprowadzenia egzaminu okresowego, o którym mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 22d ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

a egzamin ten nie został przeprowadzony w tym okresie, termin przeprowadzenia tego

egzaminu ulega przedłużeniu do dnia upływu 180 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany

później.

(uchylony)

1.

W celu przeciwdziałania skutkom COVID-19 minister właściwy do spraw transportu przekazuje

zarządzającemu portem lotniczym środki finansowe na częściowe pokrycie straty wynikającej

z obowiązywania zakazów w ruchu lotniczym określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 119 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1970) w okresie od dnia 15 marca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.

2.

Przez stratę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między wynikiem działalności

operacyjnej zarządzającego portem lotniczym osiągniętym w okresie od dnia 15 marca

2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. a wynikiem działalności operacyjnej zarządzającego

portem lotniczym osiągniętym w okresie od dnia 15 marca 2019 r. do dnia 30 czerwca

2019 r.

3.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, pochodzą z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

4.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, są wypłacane do wysokości środków zarezerwowanych

na ten cel w planie Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

5.

Podziału środków zarezerwowanych na cel, o którym mowa w ust. 1, w planie Funduszu

Przeciwdziałania COVID-19 dokonuje minister właściwy do spraw transportu między zarządzających

portami lotniczymi według udziału poszczególnych portów lotniczych w rynku w 2019 r.

określonego w załączniku do ustawy.

6.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, są przekazywane zarządzającemu portem lotniczym

na jego wniosek.

7.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, są przekazywane zarządzającemu portem lotniczym

do wysokości wynikającej z podziału, o którym mowa w ust. 5, jednak w kwocie nie wyższej

niż wysokość straty, o której mowa w ust. 1.

8.

Zarządzający portem lotniczym składa wniosek, o którym mowa w ust. 6, w formie pisemnej

w postaci papierowej na adres urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw transportu

albo w postaci elektronicznej na elektroniczną skrzynkę podawczą tego ministra.

9.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 6, zarządzający portem lotniczym dołącza oświadczenie

potwierdzające, że dane zawarte we wniosku są kompletne i zgodne ze stanem faktycznym.

Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń. Zarządzający portem lotniczym jest obowiązany do zawarcia w oświadczeniu

klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

10.

Minister właściwy do spraw transportu w terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania

wniosku, o którym mowa w ust. 6, przekazuje do Banku Gospodarstwa Krajowego dyspozycję

wypłaty środków finansowych, o których mowa w ust. 1, na rachunek bankowy wskazany

we wniosku.

11.

Po zakończeniu roku budżetowego wysokość straty, o której mowa w ust. 1, podlega weryfikacji

przez biegłego rewidenta w ramach badania sprawozdania finansowego zarządzającego

portem lotniczym za 2020 r.

12.

Sprawozdanie z badania sprawozdania finansowego, o którym mowa w ust. 11, zawierające

informacje o wysokości straty, o której mowa w ust. 1, zarządzający portem lotniczym

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw transportu w terminie 14 dni od dnia jego

otrzymania, jednak nie później niż do dnia 30 kwietnia 2021 r.

13.

Wysokość przekazanych zarządzającemu portem lotniczym środków finansowych, o których

mowa w ust. 1, przekraczająca wysokość straty, o której mowa w ust. 1, podlega zwrotowi

do Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 najpóźniej w terminie przekazania ministrowi

właściwemu do spraw transportu sprawozdania z badania sprawozdania finansowego, o

którym mowa w ust. 12.

14.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku,

o którym mowa w ust. 6, mając na uwadze konieczność zapewnienia jednolitej formy składanych

wniosków.

Pracownicy zarządzającego lotniskiem odpowiedzialni za zapewnienie niezbędnej pomocy

medycznej, o której mowa w art. 68 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2110), pracownicy lotniskowej służby ratowniczo-gaśniczej, o których mowa w art. 84 tej

ustawy, oraz inne osoby, którym zarządzającym lotniskiem powierzył wykonywanie czynności

związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, w czasie wykonywania tych czynności korzystają

z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

W przypadku gdy ważność certyfikatu lotniska użytku publicznego, o którym mowa w art. 54 ust. 2a lub 2b ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tego certyfikatu ulega przedłużeniu do dnia upływu 60 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty

ważności certyfikatu.

W przypadku gdy ważność specjalistycznego szkolenia dla pracowników lotniskowej służby

ratowniczo-gaśniczej, o którym mowa w art. 84 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, w odniesieniu do lotniska użytku publicznego, upływa w okresie obowiązywania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu

do dnia upływu 6 miesięcy od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później.

W przypadku gdy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii nie jest możliwe przeprowadzenie ćwiczeń praktycznych całościowych i częściowych,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 85 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, z udziałem wszystkich zaangażowanych jednostek, organów i służb, zarządzający lotniskiem

przeprowadza te ćwiczenia w sposób alternatywny uzgodniony z Prezesem Urzędu Lotnictwa

Cywilnego.

1.

W przypadku gdy ważność szkoleń, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 187 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych szkoleń ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności szkoleń.

2.

W przypadku gdy ważność sprawdzenia przeszłości, o którym mowa w pkt 11.1.3 załącznika

do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998 z dnia 5 listopada 2015 r. ustanawiającego

szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony

lotnictwa cywilnego

(Dz. Urz. UE L 299 z 14.11.2015, str. 1, z późn. zm.)art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność takiego sprawdzenia przeszłości ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od

dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od

tego, który z nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od

dnia utraty ważności sprawdzenia.

1.

W przypadku gdy ważność szkolenia okresowego, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty

ważności szkolenia.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, osoby ubiegające się o uzyskanie uprawnienia

operatora kontroli bezpieczeństwa oraz operatorzy kontroli bezpieczeństwa są obowiązani

odbyć szkolenie okresowe niezwłocznie po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii.

3.

W przypadku gdy termin ponownej certyfikacji operatorów kontroli bezpieczeństwa przypada

w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność

uprawnień tych osób ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności szkoleń.

4.

Szkolenia podstawowe z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, dla osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia operatora kontroli bezpieczeństwa

oraz operatorów kontroli bezpieczeństwa osób, bagażu kabinowego, przewożonych przedmiotów

i bagażu rejestrowanego, a także szkolenia specjalistyczne zawodowe, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, dla osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia operatora kontroli bezpieczeństwa,

operatorów kontroli bezpieczeństwa, osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień pracownika

weryfikującego oraz pracowników weryfikujących, odbywające się w okresie obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, są przeprowadzane w formie kształcenia

z wykorzystaniem multimedialnych systemów komputerowych. Szkolenia odbywają się z

zapewnieniem zdalnej dostępności instruktora szkolenia.

W przypadku gdy ważność wyznaczenia zarejestrowanego agenta, o którym mowa w art. 186b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność takiego wyznaczenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia upływu

ważności wyznaczenia.

1.

Do okresu dopłat, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin i innych

osób w nabywaniu własnego mieszkania

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1296), nie wlicza się okresu karencji w spłacie rat kapitałowych i odsetek albo samych

odsetek od kredytu preferencyjnego, jeżeli karencja ta nastąpiła na wniosek kredytobiorcy

złożony w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

2.

W okresie karencji w spłacie rat kapitałowych lub odsetek od kredytu preferencyjnego

odsetki mogą podlegać kapitalizacji.

3.

W przypadku karencji w spłacie rat kapitałowych, która nastąpiła na wniosek kredytobiorcy

złożony w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

do odsetek spłacanych w okresie tej karencji stosuje się dopłaty, o których mowa w

ustawie z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin i innych osób w nabywaniu

własnego mieszkania.

W przypadku gdy ważność wyznaczenia zarejestrowanego dostawcy zaopatrzenia pokładowego,

o którym mowa w art. 186b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność takiego wyznaczenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia upływu

ważności wyznaczenia.

W przypadku gdy ważność wyznaczenia znanego nadawcy, o którym mowa w art. 186e ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność takiego wyznaczenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia upływu

ważności wyznaczenia.

W przypadku gdy ważność wyznaczenia znanego dostawcy zaopatrzenia pokładowego, o którym

mowa w pkt 8.1.4 załącznika do rozporządzenia nr 2015/1998, upływa w okresie obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność takiego wyznaczenia ulega

przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później,

jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia upływu ważności wyznaczenia, jeżeli zatwierdzenie

wdrażania programu ochrony, o którym mowa w pkt 8.1.4.5 lit. a załącznika do rozporządzenia

nr 2015/1998, obejmuje wizję lokalną u dostawcy, a wizja taka nie może się odbyć ze

względu na obowiązywanie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

W przypadku gdy ważność wyznaczenia znanego dostawcy zaopatrzenia portu lotniczego,

o którym mowa w pkt 9.1.3 załącznika do rozporządzenia nr 2015/1998, upływa w okresie

obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność takiego

wyznaczenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany

później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia upływu ważności wyznaczenia, jeżeli

zatwierdzenie wdrażania programu ochrony, o którym mowa w pkt 9.1.3.5 lit. a załącznika

do rozporządzenia nr 2015/1998, obejmuje wizję lokalną u dostawcy, a wizja taka nie

może się odbyć ze względu na obowiązywanie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii.

W przypadku gdy wykonywanie testów z częstotliwością określoną w przepisach wydanych

na podstawie art. 189 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze nie jest możliwe ze względu na obowiązywanie stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii, wykonywanie testów zawiesza się do dnia odwołania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii.

W przypadku gdy termin na aktualizację biblioteki obrazów TIP, o którym mowa w pkt

12.5.6 decyzji wykonawczej Komisji C (2015) 8005 z dnia 16 listopada 2015 r. ustanawiającej

szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony

lotnictwa cywilnego, zawierającej informacje, o których mowa w art. 18 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia

11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego

i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2320/2002

(Dz. Urz. UE L 97 z 09.04.2008, str. 72, z późn. zm.)

1.

W przypadku gdy ważność czasowej karty identyfikacyjnej portu lotniczego, o której

mowa w pkt 1.2.2.2 lit. c załącznika do rozporządzenia nr 2015/1998, upływa w okresie

obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność takiej karty

ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później,

jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności karty.

2.

W przypadku gdy ważność karty identyfikacyjnej członka załogi, o której mowa w pkt

1.2.2.2 lit. b załącznika do rozporządzenia nr 2015/1998, upływa w okresie obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność takiej karty ulega przedłużeniu

do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później, jednak nie

dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności karty.

3.

W przypadku gdy ważność certyfikatu inspektora lotnictwa cywilnego upływa w okresie

obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność takiego

certyfikatu ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany

później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności certyfikatu.

Aktualizacja programu ochrony przewoźnika lotniczego w zakresie dotyczącym przewozu

ładunku lub poczty z państw trzecich, dla którego jest wymagane wyznaczenie jako „przewoźnika

ładunków lotniczych lub poczty lotniczej prowadzącego przewóz z portu lotniczego państwa

trzeciego do Unii” (ACC3), o którym mowa w pkt 6.8.1.1 załącznika do rozporządzenia

nr 2015/1998, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

nie wymaga uzgodnienia z Policją i Strażą Graniczną.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zarządzający

lotniskiem może wydawać karty identyfikacyjne portu lotniczego upoważniające do dostępu

bez eskorty do strefy zastrzeżonej portu lotniczego dla osób, co do których zarządzający

innym lotniskiem przeprowadził sprawdzenie przeszłości, o którym mowa w pkt 11.1.3

załącznika do rozporządzenia nr 2015/1998, oraz uzyskał informację o braku negatywnych

przesłanek, o których mowa w art. 188a ust. 4 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze.

2.

Zarządzający lotniskiem, na wniosek posiadacza karty identyfikacyjnej portu lotniczego

lub jego pracodawcy, potwierdza pisemnie fakt i datę przeprowadzenia sprawdzenia przeszłości

i uzyskania informacji o braku negatywnych przesłanek.

3.

Karty identyfikacyjne portu lotniczego wydane na podstawie ust. 1 pozostają ważne

przez okres ważności sprawdzenia przeszłości, jednak nie dłużej niż do dnia upływu

30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

1.

W przypadku gdy termin szkolenia, o którym mowa w § 77 ust. 2 pkt 2, § 82 ust. 2, § 83 ust. 4 oraz § 94 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 19 maja 2017 r. w sprawie licencji i

świadectw kwalifikacji personelu służb ruchu lotniczego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1069), przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 90 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty

ważności szkolenia. Przepis stosuje się do szkoleń dla informatorów lotniskowej służby

informacji powietrznej (AFIS).

2.

W przypadku gdy ważność uprawnień uzupełniających lub uprawnień uzupełniających w

jednostce, o którym mowa w § 77 ust. 2, § 82 ust. 1, § 83 ust. 3 oraz § 94 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

i Budownictwa z dnia 19 maja 2017 r. w sprawie licencji i świadectw kwalifikacji personelu

służb ruchu lotniczego, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych uprawnień uzupełniających lub uprawnień uzupełniających w jednostce,

ulega przedłużeniu na okres do 90 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później,

jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności uprawnień. Przepis stosuje

się do uprawnień informatorów lotniskowej służby informacji powietrznej (AFIS).

3.

Trzymiesięczny okres, o którym mowa w § 77 ust. 2 pkt 1, rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 19

maja 2017 r. w sprawie licencji i świadectw kwalifikacji personelu służb ruchu lotniczego, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak

nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2020 r., ulega przedłużeniu do 6 miesięcy.

4.

Termin końcowy obowiązku, o którym mowa w § 105 ust. 2, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 19

maja 2017 r. w sprawie licencji i świadectw kwalifikacji personelu służb ruchu lotniczego, ulega przedłużeniu do dnia upływu 120 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później,

jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2020 r.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, na wniosek

kredytobiorcy, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych

kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych

premii gwarancyjnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1446), bank zawiesza spłatę kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 tej ustawy,

na czas nie dłuższy niż 2 kwartały w całym okresie spłaty kredytu, bez względu na

wysokość dochodu gospodarstwa domowego tego kredytobiorcy.

2.

Zawieszenie spłaty na podstawie ust. 1 nie ogranicza możliwości skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 6

ust. 1, art. 10 ust. 3 i art. 10a ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa

w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz

refundacji bankom wypłaconych premii gwarancyjnych.

3.

Okres zawieszenia spłaty, o którym mowa w ust. 1, oraz okres, o którym mowa w art. 8a ust. 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych

kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych

premii gwarancyjnych, nie łączą się.

1.

W przypadku gdy ważność licencji dyspozytora lotniczego, o której mowa w pkt 6.1.7

załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

z dnia 2 września 2013 r. w sprawie licencjonowania personelu lotniczego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1713), upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tej licencji ulega przedłużeniu do dnia upływu 90 dni od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności licencji.

2.

W przypadku gdy realizacja praktyki pod nadzorem dyspozytora lotniczego, o której

mowa w pkt 6.1.5 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

z dnia 2 września 2013 r. w sprawie licencjonowania personelu lotniczego, przypada na okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

termin jej realizacji ulega przedłużeniu do dnia upływu 120 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia, w którym

praktyka pierwotnie powinna zostać zrealizowana.

W przypadku gdy przystąpienie do egzaminu praktycznego w terminie, o którym mowa w

§ 33 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2018 r. w sprawie egzaminów

państwowych na licencje, świadectwa kwalifikacji oraz uprawnienia do nich wpisywane

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1678), nie jest możliwe ze względu na obowiązywanie stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii, ważność egzaminów teoretycznych ulega przedłużeniu do dnia upływu

90 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności

od tego, który z nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy

od dnia utraty ważności egzaminów.

1.

W przypadku gdy ważność uprawnień podstawowych lub dodatkowych, o których mowa w § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

z dnia 3 czerwca 2013 r. w sprawie świadectw kwalifikacji

(Dz. U. z 2023 r. poz. 167), upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych uprawnień podstawowych lub dodatkowych, ulega przedłużeniu do dnia upływu

90 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności

od tego, który z nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy

od dnia utraty ważności uprawnień.

2.

W przypadku gdy ważność badań lotniczo-lekarskich, o których mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2020 r. w sprawie

badań lotniczo-lekarskich

(Dz. U. poz. 1168), upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych badań ulega przedłużeniu do dnia upływu 90 dni od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności badań,

pod warunkiem że orzeczenie lotniczo-lekarskie nie zawiera ograniczeń z wyjątkiem

wzrokowych.

W przypadku gdy termin szkolenia z zakresu bezpiecznej obsługi materiałów niebezpiecznych

przewożonych drogą powietrzną, przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni

od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności

od tego, który z nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy

od dnia utraty ważności szkolenia.

W przypadku gdy termin szkolenia, o którym mowa w art. 95f ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty

ważności szkolenia.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zezwala

się operatorom lotniczym na przewóz środków zawierających materiał niebezpieczny UN1987

Alcohols, n.o.s. oraz UN1170 Ethanol solution, jako środków do dezynfekcji rąk dla

pasażerów i załóg statków powietrznych, zgodnie z postanowieniami Instrukcji Technicznych

Bezpiecznego Transportu Materiałów Niebezpiecznych Drogą Powietrzną ICAO Doc. 9284

- AN/905, w rozumieniu pkt 119 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października

2012 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące

się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 216/2008

(Dz. Urz. UE L 296 z 25.10.2012, str. 1, z późn. zm.).

2.

Operatorzy lotniczy upewniają się, że środki, o których mowa w ust. 1, są odpowiednio

przechowywane i zabezpieczone, aby zapobiec przypadkowemu rozlaniu, uszkodzeniu lub

ryzyku pożaru oraz, że opakowania zapasowe są również odpowiednio zapakowane. Pojemność

każdego pojemnika nie może przekraczać 0,5 litra, a całkowita ilość środków, o których

mowa w ust. 1, na pokładzie statku powietrznego nie może przekraczać 8 litrów.

3.

Operatorzy lotniczy dokonują oceny ryzyka związanego z przewozem środków, o których

mowa w ust. 1, odpowiednio zmieniają procedury postępowania awaryjnego i informują

załogi statków powietrznych o wprowadzonych zmianach.

W przypadku gdy ważność certyfikatu agenta obsługi naziemnej (AHAC - Airport Handling

Agent Certificate), o którym mowa w § 5 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 września 2020 r. w sprawie

certyfikacji działalności w lotnictwie cywilnym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 874), prowadzącego obsługę naziemną statków powietrznych wykonywaną na rzecz przewoźników

lotniczych w zakresie, o którym mowa w art. 160 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność takiego certyfikatu ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty

ważności certyfikatu.

1.

W okresie obowiązywania ustawy operacje z użyciem systemów bezzałogowych statków powietrznych

mogą być realizowane po poinformowaniu Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej o zamiarze

wykonania lotu za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, określonego przez Polską

Agencję Żeglugi Powietrznej.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

Na potrzeby realizacji zadań wskazanych w ust. 1 Polska Agencja Żeglugi Powietrznej

może przejąć wszystkie przysługujące właścicielowi autorskie prawa majątkowe do systemów

teleinformatycznych służących do koordynacji i zarządzania lotami bezzałogowych statków

powietrznych w polskiej przestrzeni powietrznej, które przeszły proces weryfikacji,

i są dopuszczone przez odpowiednie organy nadzoru lotniczego do ich wykorzystania

w pracy operacyjnej wraz z prawami do dokumentacji systemu. Przejęcie następuje na

wszystkich polach eksploatacji wskazanych w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2509), w tym wskazanych w art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a w zakresie praw do dokumentacji na polach eksploatacji wskazanych w art. 50 tej

ustawy. Przejęcie następuje z chwilą złożenia oświadczenia woli właścicielowi praw

o ich przejęciu na podstawie niniejszego artykułu. Przejęcie następuje za wynagrodzeniem

odpowiadającym wartości księgowej aktywa na dzień złożenia oświadczenia woli o przejęciu

praw. O złożeniu oświadczenia Polska Agencja Żeglugi Powietrznej zawiadamia ministra

właściwego do spraw transportu oraz ministra właściwego do spraw aktywów państwowych.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zarządzający

lotniskiem użytku publicznego może zmienić taryfę opłat lotniskowych w celu przeciwdziałania

negatywnym skutkom epidemii dla użytkowników stale korzystających z lotniska, przy

zachowaniu zasady transparentności i niedyskryminacji.

2.

W celu wprowadzenia zmiany taryfy opłat lotniskowych zarządzający lotniskiem użytku

publicznego jest obowiązany do przeprowadzania konsultacji w tym przedmiocie z przewoźnikami

stale korzystającymi z lotniska w rozumieniu art. 77 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze.

3.

Konsultacje, o których mowa w ust. 2, mogą być przeprowadzane w formie pisemnej, także

przy użyciu środków komunikacji elektronicznej. Termin tych konsultacji nie może być

krótszy niż 7 dni.

4.

Skonsultowaną zmianę taryfy opłat lotniskowych wraz z uzasadnieniem zarządzający lotniskiem

użytku publicznego niezwłocznie przekazuje Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

5.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zatwierdza zmianę taryfy opłat lotniskowych w terminie

7 dni od dnia otrzymania skonsultowanej zmiany taryfy opłat lotniskowych wraz z uzasadnieniem

1)

w formie decyzji administracyjnej - w przypadku zmiany przekazanej przez zarządzającego

lotniskiem użytku publicznego, na którym w roku kalendarzowym poprzedzającym rozpoczęcie

konsultacji, o których mowa w ust. 2, obsłużono ponad 5 000 000 pasażerów rocznie;

2)

milcząco - w przypadku zmiany przekazanej przez zarządzającego lotniskiem użytku publicznego,

na którym w roku kalendarzowym poprzedzającym rozpoczęcie konsultacji, o których mowa

w ust. 2, obsłużono nie więcej niż 5 000 000 pasażerów rocznie.

6.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego może żądać od zarządzającego lotniskiem użytku publicznego

przedstawienia dodatkowych informacji, dokumentów i wyjaśnień w zakresie przekazanej

zmiany taryfy opłat lotniskowych. W takim przypadku termin, o którym mowa w ust. 5,

biegnie od dnia otrzymania dodatkowych informacji, dokumentów i wyjaśnień.

7.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego odmawia zatwierdzenia zmiany taryfy opłat lotniskowych

w przypadku, gdy jest ona niezgodna z zasadami ustalania opłat lotniskowych określonymi

w Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r.

(Dz. U. z 1959 r. poz. 212, z późn. zm., ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze lub przepisach międzynarodowych.

8.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do zmiany taryfy opłat lotniskowych nie stosuje

się

1)

terminów określonych w art. 77b ust. 1-3 i 5, art. 77d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze oraz w § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 8 sierpnia

2014 r. w sprawie opłat lotniskowych

(Dz. U. poz. 1074);

2)

wymogów określonych w § 14 ust. 4-6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 8 sierpnia 2014 r.

w sprawie opłat lotniskowych.

9.

Przewoźnik lotniczy stale korzystający z lotniska w rozumieniu art. 77 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze lub podmiot reprezentujący takiego przewoźnika lotniczego, w szczególności działający

na danym lotnisku komitet przewoźników lotniczych lub stowarzyszenie przewoźników

lotniczych, w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia zmiany taryfy opłat lotniskowych

zgodnie z art. 77h ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, w przypadku stwierdzenia, że zmiana taryfy opłat lotniskowych narusza zasady ustalania

opłat lotniskowych określone w Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r., ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze lub przepisach międzynarodowych, może zwrócić się do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego

z wnioskiem o nakazanie jej zmiany.

10.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 9, przedstawia się uzasadnienie obejmujące

1)

wskazanie zmienionych postanowień taryfy opłat lotniskowych naruszających zasady,

o których mowa w ust. 9;

2)

wskazanie przepisów Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r., ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze lub prawa międzynarodowego, które zostały naruszone;

3)

argumenty potwierdzające stwierdzone naruszenia.

11.

W przypadku stwierdzenia, że zmiana taryfy opłat lotniskowych narusza zasady ustalania

tych opłat określone w Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r., ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze lub przepisach międzynarodowych, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w terminie 14

dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 9, w drodze decyzji administracyjnej,

nakazuje jej zmianę. W decyzji administracyjnej Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego

określa, czy zarządzający lotniskiem użytku publicznego jest obowiązany do ponownego

przeprowadzenia konsultacji, o których mowa w ust. 2, biorąc pod uwagę zakres nakazanej

zmiany oraz jej wpływ na przewoźników lotniczych. Przepisy ust. 3-8 stosuje się.

12.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego może, w celu weryfikacji zgodności zmiany taryfy

opłat lotniskowych z zasadami określonymi w Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r., ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze lub przepisach międzynarodowych, żądać od zarządzającego lotniskiem użytku publicznego

przedstawienia informacji potwierdzających zgodność taryfy opłat lotniskowych z tymi

zasadami. W takim przypadku termin, o którym mowa w ust. 11, biegnie od dnia otrzymania

żądanych informacji.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii Prezes

Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej przedstawia Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego

do zaopiniowania dokumenty, o których mowa w art. 9 ust. 13 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. o Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 191), nie później niż miesiąc przed upływem terminu zatwierdzenia sprawozdania finansowego,

o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 15zzh ust. 1.

(uchylony)

1.

W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 w planie finansowym

1)

agencji wykonawczej mogą być dokonywane zmiany przychodów i kosztów mimo niespełnienia

wymogów określonych w art. 21 ust. 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek;

2)

instytucji gospodarki budżetowej mogą być dokonywane zmiany przychodów lub kosztów

w trakcie roku budżetowego mimo niespełnienia wymogów określonych w art. 24 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek;

3)

państwowego funduszu celowego mogą być dokonywane zmiany mimo niespełnienia wymogów

określonych w art. 29 ust. 9-12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek.

2.

W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 ujęte w rocznych planach

finansowych jednostek sektora finansów publicznych koszty mogą ulec zwiększeniu mimo

niespełnienia wymogów określonych w art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zwiększenie kosztów tych jednostek.

3.

O zmianach, o których mowa w ust. 1, informuje się niezwłocznie Ministra Finansów.

1.

W przypadku gdy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii nastąpi znaczący spadek ruchu lotniczego w porcie lotniczym objętym koordynacją

rozkładów lotów, skutkujący brakiem występowania problemów z przepustowością, które

uzasadniały wprowadzenie w porcie lotniczym koordynacji rozkładów lotów, zarządzający

lotniskiem może wystąpić do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z wnioskiem o zawieszenie

koordynacji rozkładów lotów do czasu, kiedy ruch lotniczy w danym porcie lotniczym

osiągnie poziom porównywalny do ruchu lotniczego w dniu wydania decyzji administracyjnej

wprowadzającej koordynację rozkładów lotów.

2.

Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, zarządzający lotniskiem przeprowadza

konsultacje z podmiotami, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG)

nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu

na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 14 z 22.01.1993,

str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 2, str.

3)

3.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, zarządzający lotniskiem przekazuje Prezesowi

Urzędu Lotnictwa Cywilnego kopię dokumentów przekazanych i otrzymanych w ramach konsultacji,

o których mowa w ust. 2.

4.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zawiesza koordynację rozkładów lotów, jeżeli w porcie

lotniczym objętym koordynacją rozkładów lotów nastąpił spadek ruchu lotniczego, skutkujący

brakiem występowania problemów z przepustowością, biorąc pod uwagę wyniki konsultacji,

o których mowa w ust. 2.

5.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego odmawia zawieszenia koordynacji rozkładów lotów,

jeżeli w porcie lotniczym objętym koordynacją rozkładów lotów nie nastąpił spadek

ruchu lotniczego, skutkujący brakiem występowania problemów z przepustowością.

6.

Jeżeli zawieszenie koordynacji rozkładów lotów obejmuje okres dłuższy niż okres obowiązywania

zatwierdzonego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego budżetu koordynatora, obowiązującego

w dniu zawieszenia koordynacji rozkładów lotów, koordynator rozkładów lotów w danym

porcie lotniczym przedstawia Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego projekt budżetu

na kolejny okres, zgodnie z art. 67d ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 67g tej ustawy.

7.

Przewoźnicy lotniczy nie wnoszą opłat za koordynację rozkładów lotów, o których mowa

w art. 67d ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, za operacje lotnicze wykonane w okresie zawieszenia koordynacji rozkładów lotów.

8.

Zarządzający lotniskiem w okresie zawieszenia koordynacji rozkładów lotów dokonuje

tylko wpłaty zaliczki, o której mowa w art. 67d ust. 10 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, w celu pokrycia części kosztów stałych funkcjonowania koordynatora rozkładów lotów

w okresie zawieszenia koordynacji rozkładów lotów. Pozostała część wpłaty zarządzającego

lotniskiem, o której mowa w art. 67d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, pomniejszona o zmianę kosztu funkcjonowania koordynatora w okresie zawieszenia koordynacji

rozkładów lotów względem kosztów ujętych w budżecie koordynatora rozkładów lotów,

jest uiszczana przez zarządzającego lotniskiem w okresie następującym po zniesieniu

zawieszenia koordynacji rozkładów lotów w porcie lotniczym.

9.

Czas na start lub lądowanie przydzielony przewoźnikowi lotniczemu w okresie poprzedzającym

wprowadzenie zawieszenia koordynacji rozkładów lotów w porcie lotniczym uprawnia tego

przewoźnika lotniczego do uzyskania tego samego czasu na start lub lądowanie w następnym

odpowiednim okresie planowania po zniesieniu zawieszenia koordynacji rozkładów lotów,

zgodnie z art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych

zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty.

10.

Zarządzający lotniskiem w sposób ciągły monitoruje wykorzystanie przepustowości lotniska,

a w przypadku gdy ruch lotniczy w porcie lotniczym osiągnie poziom porównywalny do

ruchu lotniczego w dniu wydania decyzji administracyjnej wprowadzającej koordynację

rozkładów lotów w porcie lotniczym, zarządzający lotniskiem występuje niezwłocznie

do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z wnioskiem o zniesienie zawieszenia koordynacji

rozkładów lotów.

11.

Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 10, zarządzający lotniskiem przeprowadza

konsultacje z podmiotami, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie

wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty, oraz koordynatorem rozkładów lotów, wyznaczając termin na przedstawienie stanowisk

nie krótszy niż 14 dni od dnia otrzymania informacji o rozpoczęciu konsultacji. Konsultacje

mają formę pisemną i mogą zostać przeprowadzone przy użyciu środków komunikacji elektronicznej.

12.

Wniosek, o którym mowa w ust. 10, zawiera uzasadnienie oraz dane dotyczące ruchu w

porcie lotniczym w odniesieniu do ruchu w porcie lotniczym w dniu wydania decyzji

administracyjnej wprowadzającej koordynację rozkładów lotów oraz kopię dokumentów

przekazanych i otrzymanych w ramach konsultacji, o których mowa w ust. 11.

13.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego znosi zawieszenie koordynacji rozkładów lotów, jeżeli

ruch lotniczy w porcie lotniczym osiągnął poziom porównywalny do ruchu lotniczego

w dniu wydania decyzji administracyjnej wprowadzającej koordynację rozkładów lotów

w porcie lotniczym, biorąc pod uwagę wyniki konsultacji, o których mowa w ust. 11.

14.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zawiesza koordynację rozkładów lotów, odmawia zawieszenia

koordynacji rozkładów lotów oraz znosi zawieszenie koordynacji rozkładów lotów w porcie

lotniczym w drodze decyzji administracyjnej.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii na wniosek

użytkownika statku powietrznego, o którym mowa w art. 53a ust. 1 albo ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego może, w drodze decyzji administracyjnej, odroczyć

odnowienie pozwolenia na wykonywanie lotów w kategorii specjalnej albo świadectwa

zdatności do lotu na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia upływu terminu ważności

pozwolenia na wykonywanie lotów w kategorii specjalnej albo świadectwa zdatności do

lotu i tym samym zezwolić na użytkowanie statku powietrznego w tym okresie, pod warunkiem

dołączenia do wniosku oświadczenia, że od dnia ostatniego odnowienia lub wydania pozwolenia

na wykonywanie lotów w kategorii specjalnej albo świadectwa zdatności do lotu na statku

powietrznym nie wprowadzono zmian dotyczących eksploatacji statku powietrznego, wymagana

obsługa techniczna statku powietrznego została wykonana oraz że dalsze użytkowanie

statku powietrznego nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia

i środowiska.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać złożone przez użytkownika statku

powietrznego, o którym mowa w art. 53a ust. 1 albo ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, albo

1)

podmiot posiadający certyfikat organizacji obsługi technicznej albo

2)

mechanika lotniczego obsługi technicznej albo mechanika poświadczenia obsługi statków

powietrznych, działającego poza certyfikowanym podmiotem zgodnie z posiadanymi uprawnieniami

do wykonywania obsługi.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, za zgodą

podmiotu kontrolowanego, kontrola lub poszczególne czynności kontrolne wykonywane

przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego mogą być przeprowadzane w siedzibie Urzędu

Lotnictwa Cywilnego, jeżeli jest to uzasadnione szczególnymi względami.

2.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, za zgodą

podmiotu kontrolowanego, kontrola lub poszczególne czynności kontrolne wykonywane

przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego mogą być przeprowadzane w sposób zdalny za

pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli jest to uzasadnione szczególnymi względami.

3.

Wyniki pomiarów wykonanych zdalnie zawierają dane umożliwiające identyfikację urządzeń

kontrolnych.

4.

W przypadku kontroli wykonywanej w sposób zdalny przebieg i wyniki kontroli mogą być

utrwalane za pomocą urządzeń nagrywających lub innych środków rejestrujących dźwięk

lub obraz.

5.

W przypadku kontroli wykonywanej w sposób zdalny protokół kontroli może być przesyłany

za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii dokumenty

dołączane w sprawach administracyjnych, o których mowa w art. 37, art. 46 i art. 53 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, mogą być kopiami.

2.

W terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji administracyjnej, wydanej w sprawach,

o których mowa w ust. 1, strona przedkłada Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego, pod

rygorem uchylenia decyzji, oryginał dokumentu lub jego odpis poświadczony za zgodność

z oryginałem, chyba że przepis prawa nie dopuszcza złożenia odpisu dokumentu.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii użytkownik

statku powietrznego eksploatujący statek powietrzny objęty nadzorem Agencji Unii Europejskiej

ds. Bezpieczeństwa Lotniczego, który posiada świadectwo zdatności do lotu, ale nie

spełnia wymagań wynikających z przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 r. ustanawiającego

wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych

zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008, który wykonuje lot, o którym mowa w art. 158 ust. 3a ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, może podczas tego lotu, na zasadzie odstępstwa od przepisów wydanych na podstawie

art. 159 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, przewozić na pokładzie statku powietrznego, zamiast oryginału, poświadczony urzędowo

przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego odpis świadectwa rejestracji, odpis świadectwa

zdatności do lotu oraz odpis świadectwa zdatności w zakresie hałasu, sporządzone w

formie dokumentu elektronicznego.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii dopuszcza

się przeprowadzanie egzaminów teoretycznych, o których mowa w § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2018 r. w sprawie egzaminów

państwowych na licencje, świadectwa kwalifikacji oraz uprawnienia do nich wpisywane, w zakresie dotyczącym licencji, o których mowa w art. 94 ust. 6 pkt 1 lit. a, b, f, g, o i q ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo

lotnicze, poza siedzibą Urzędu Lotnictwa Cywilnego, przy wykorzystaniu infrastruktury podmiotu

spełniającego wymagania określone w ust. 2, z którym Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego

zawarł porozumienie.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany

1)

zapewniać odpowiednio monitorowane pomieszczenie i sprzęt do przeprowadzania egzaminów;

2)

współpracować z Urzędem Lotnictwa Cywilnego przy organizowaniu sesji egzaminacyjnych

oraz postępować zgodnie z wytycznymi i obowiązującymi w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego

procedurami dotyczącymi przeprowadzania egzaminów;

3)

zapewniać na żądanie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego pełny i niezakłócony dostęp

do wszelkich informacji, dokumentów i materiałów związanych z przeprowadzaniem egzaminów;

4)

w ramach ochrony danych osobowych zapewniać, że

a)

przeprowadzenie egzaminów nie naruszy zasad przetwarzania danych osobowych określonych

w przepisach dotyczących ochrony danych osobowych,

b)

dane osobowe będą chronione przy zastosowaniu zabezpieczeń niezbędnych dla zapewnienia

poufności, integralności i rozliczalności przetwarzanych danych osobowych, w tym ochrony

pomieszczeń wykorzystywanych do przetwarzania danych osobowych i przedsięwzięć w zakresie

zabezpieczenia sprzętu komputerowego, ochrony transmisji danych, środków ochrony w

ramach oprogramowania systemów, narzędzi baz danych i innych narzędzi programowych

oraz systemu użytkowego, zgodnie z wytycznymi Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

3.

Porozumienie określa szczegółowe warunki techniczne oraz administracyjne przeprowadzania

egzaminów, sposób weryfikacji przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego spełniania

wymagań określonych w ust. 2 oraz przesłanki rozwiązania porozumienia.

4.

Zapewnienie pomieszczenia oraz sprzętu koniecznych do przeprowadzenia egzaminów na

podstawie porozumienia jest nieodpłatne. Wszelkie koszty związane z przeprowadzeniem

egzaminów ponosi podmiot, z którym Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zawarł porozumienie.

5.

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w terminie 14 dni od dnia zawarcia porozumienia,

aktualizuje roczny plan egzaminów teoretycznych, o którym mowa w § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2018 r. w sprawie

egzaminów państwowych na licencje, świadectwa kwalifikacji oraz uprawnienia do nich

wpisywane.

1.

W celu przeciwdziałania skutkom COVID-19 minister właściwy do spraw transportu przekazuje

operatorom publicznego transportu zbiorowego w przewozach pasażerskich w transporcie

kolejowym, o których mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1343 i 2666 oraz z 2023 r. poz. 1003, 1234, 1688 i 1720), z wyłączeniem komunikacji miejskiej, środki finansowe za miesiące obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz kolejne 3 miesiące po upływie

miesiąca, w którym odwołano stan zagrożenia epidemicznego albo stan epidemii, na poziomie

kwoty dotacji przedmiotowej z tytułu honorowania ustawowych uprawnień do ulgowych

przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego rozliczonej przez ministra właściwego

do spraw transportu za te same miesięczne okresy w roku 2019, pomniejszonej o przekazane

operatorom środki dotacji przedmiotowej, przekazanej na finansowanie utraconych przychodów

w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów za te miesiące.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, przekazywane są z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu, w celu sfinansowania

rekompensaty, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, w części określonej w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c tej ustawy.

3.

Operator w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie

kolejowym, występując z wnioskiem do ministra właściwego do spraw transportu o przekazanie

środków finansowych, wskazuje umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego, w ramach której będzie rozliczana kwota przekazanych środków finansowych.

4.

Operator publicznego transportu zbiorowego w transporcie kolejowym w przewozach innych

niż przewozy międzywojewódzkie i międzynarodowe występuje z wnioskiem o przekazanie

środków finansowych do właściwego organizatora przewozów pasażerskich w transporcie

kolejowym, z którym ma podpisaną umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego

transportu zbiorowego.

5.

Organizator, o którym mowa w ust. 4, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku operatora,

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw transportu wniosek o przekazanie środków

finansowych.

6.

Minister właściwy do spraw transportu przekazuje w terminie 14 dni od dnia przekazania

środków finansowych operatorowi, właściwemu organizatorowi publicznego transportu

zbiorowego informacje o kwocie przekazanych operatorowi środków finansowych podlegających

rozliczeniu w ramach umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

7.

Operator przedkłada właściwemu organizatorowi publicznego transportu zbiorowego wniosek

o rozliczenie środków finansowych na zasadach i w terminach wynikających z umowy o

świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

8.

Właściwy organizator publicznego transportu zbiorowego rozlicza przekazane operatorowi

środki finansowe oraz przekazuje do ministra właściwego do spraw transportu informacje

o rozliczeniu.

9.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, są przekazywane za okres nie dłuższy niż

do dnia 31 grudnia 2021 r.

1.

W celu przeciwdziałania skutkom COVID-19 minister właściwy do spraw transportu może

przekazać operatorom publicznego transportu zbiorowego w przewozach pasażerskich w

transporcie kolejowym, o których mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, środki finansowe w celu sfinansowania rekompensaty, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, w części określonej w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c tej ustawy, za miesiące obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz kolejne 3 miesiące po upływie

miesiąca, w którym odwołano stan zagrożenia epidemicznego albo stan epidemii.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, pochodzą z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

3.

Wysokość środków finansowych przekazanych za dany miesiąc jest równa wysokości środków

finansowych przekazanych operatorowi za odpowiadający mu nazwą miesiąc w roku 2020.

Wysokość środków finansowych przekazanych za każdy miesiąc pierwszego kwartału roku

jest równa wysokości środków przekazanych operatorowi za kwiecień 2020 r.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

Przepisy art. 15zzzzl

Warunkiem udzielenia wsparcia na podstawie przepisów art. 15zzzzl

Łączna wysokość wsparcia operatorów w wojewódzkich, międzywojewódzkich i międzynarodowych

przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym, związana z przeciwdziałaniem COVID-19,

o którym mowa w art. 15zzzzl

ust. 1 oraz art. 15zzzzlrozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października

2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu

pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70

(Dz. Urz. UE L 315 z 03.12.2007, str. 1, z późn. zm.), dla całego okresu trwania obowiązującej umowy, wliczając w to również przyszłe wypłaty

z jej tytułu.

W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19

1)

łączna kwota dotacji przyznanych w kolejnych latach na dofinansowanie inwestycji realizowanej

przez jednostkę niezaliczoną do sektora finansów publicznych, o której mowa w art. 132 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz w przepisach odrębnych, może wynosić do 100 % planowanej wartości kosztorysowej

inwestycji;

2)

przepisu art. 155 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;

3)

nie obowiązują terminy określone w art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w przypadku finansowania lub dofinansowania zadań realizowanych przez jednostki samorządu

terytorialnego;

4)

przeniesienia polegające na zmniejszeniu lub zwiększeniu wydatków mogą być dokonywane

mimo niespełnienia wymogów określonych w art. 171 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. O przeniesieniach wydatków dysponenci części budżetowych informują niezwłocznie

Ministra Finansów;

5)

przepisu art. 173 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;

6)

Minister Finansów, na polecenie Prezesa Rady Ministrów, utworzy nową rezerwę celową

i przeniesie do tej rezerwy kwoty wydatków zablokowane na podstawie art. 177 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Utworzenie przez Ministra Finansów nowej rezerwy celowej nie wymaga uzyskania opinii

sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu. Przepisu art. 177 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;

7)

przepisu art. 177 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;

8)

wydanie rozporządzenia, o którym mowa w art. 179 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie wymaga uzyskania opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu;

9)

dotacje z budżetu państwa na dofinansowanie zadań, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu

terytorialnego

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2267, z 2023 r. poz. 1586 i 2005 oraz z 2024 r. poz. 123) oraz w przepisach odrębnych, mogą być udzielane do wysokości 100 % planowanych wydatków

jednostki samorządu terytorialnego na realizację danego zadania;

10)

wynagrodzenia mogą być wypłacane ponad kwoty wynagrodzeń ustalone zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej

sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2692 oraz z 2024 r. poz. 123);

11)

przeniesienia wydatków, o których mowa w art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, mogą zwiększać planowane wydatki na wynagrodzenia po uzyskaniu zgody Ministra Finansów.

1.

W celu przeciwdziałania skutkom COVID-19 przewoźnicy wykonujący przewozy autobusowe

oraz operatorzy przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, z wyłączeniem

komunikacji miejskiej, otrzymują wsparcie finansowe za miesiące obowiązywania ograniczeń

w przemieszczaniu się środkami publicznego transportu zbiorowego w zakresie liczby

zajętych miejsc siedzących albo miejsc siedzących i stojących w stosunku do dokumentacji

technicznej lub techniczno-ruchowej pojazdu, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia

2021 r.

2.

Wysokość wsparcia, o którym mowa w ust. 1, ustala się dla każdego z beneficjentów

przez porównanie poniesionych kosztów i osiągniętych przychodów w przeliczeniu na

pracę eksploatacyjną zrealizowaną za każdy miesiąc roku 2019 w stosunku do poniesionych

kosztów i osiągniętych przychodów w przeliczeniu na pracę eksploatacyjną zrealizowaną

za ten sam miesiąc roku 2021.

3.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, jest należne beneficjentowi, w przypadku gdy

1)

z porównania, o którym mowa w ust. 2, wynikać będzie pogorszenie wyniku finansowego

w odniesieniu do wozokilometra przewozu za objęty wsparciem miesiąc roku 2021 oraz

2)

w miesiącu objętym wsparciem utrzymana została praca eksploatacyjna wyrażona w wozokilometrach

na poziomie tego samego miesiąca roku 2019, a w przypadku obniżenia pracy eksploatacyjnej

kwota wsparcia ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu.

4.

Wysokość wsparcia, o którym mowa w ust. 1, nie może przekroczyć

1)

dla przewoźników, o których mowa w ust. 1, kwoty dopłaty do krajowych autobusowych

przewozów pasażerskich, o której mowa w art. 8a ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów

środkami publicznego transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 295), rozliczonej za te same miesiące roku 2019, pomniejszonej o przekazane tym przewoźnikom

dopłaty na finansowanie utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych

uprawnień do ulgowych przejazdów za te miesiące;

2)

dla operatorów, o których mowa w ust. 1, rekompensaty, o której mowa w art. 54 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, rozliczonej za te same miesiące roku 2019, pomniejszonej o przekazaną tym operatorom

rekompensatę na finansowanie utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych

uprawnień do ulgowych przejazdów za te miesiące.

5.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane z budżetu państwa ze środków zaplanowanych

w budżecie właściwego wojewody przeznaczonych na krajowe pasażerskie przewozy autobusowe.

6.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, otrzymane przez operatora przewozów autobusowych

o charakterze użyteczności publicznej jest uwzględniane przy obliczaniu należnej operatorowi

rekompensaty, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie

zbiorowym.

7.

Wysokość wsparcia, o którym mowa w ust. 1, ulega pomniejszeniu o kwotę wsparcia uzyskanego

z innych źródeł na utrzymanie prowadzonej działalności gospodarczej związanej ze świadczeniem

usług przewozu osób, z wyjątkiem rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych,

o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.

8.

Środki finansowe są przekazywane przez właściwego miejscowo marszałka województwa

na podstawie wniosków składanych przez przewoźnika, o którym mowa w ust. 1, lub organizatora

publicznego transportu zbiorowego na podstawie wniosku złożonego przez operatora,

o którym mowa w ust. 1, zawierających kalkulację wnioskowanych kwot wsparcia w ujęciu

miesięcznym wraz z oświadczeniem o prawidłowości danych w nich ujętych.

9.

W celu weryfikacji danych ujętych we wniosku, o którym mowa w ust. 8, właściwy miejscowo

marszałek województwa może

1)

żądać od przewoźnika oraz organizatora, o których mowa w ust. 1, dokumentów potwierdzających

informacje zawarte we wniosku;

2)

przeprowadzać kontrole i zlecać - na koszt beneficjentów - ich przeprowadzenie.

10.

W przypadku gdy łączna kwota wsparcia, o którym mowa w ust. 1, dla pojedynczego beneficjenta

za wszystkie miesiące 2021 r. przekracza kwotę 500 000 zł, przeprowadzenie kontroli

ma charakter obligatoryjny.

11.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc publiczną podlegającą notyfikacji

Komisji Europejskiej i może być udzielane

1)

zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji Komisji Europejskiej, wydanej w wyniku

notyfikacji;

2)

nie wcześniej niż od dnia następującego po dniu wydania przez Komisję Europejską decyzji

o zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym Unii Europejskiej;

3)

zgodnie z warunkami udzielania pomocy określonymi w komunikacie Komisji Europejskiej

- Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej

epidemii COVID-19, w szczególności

a)

łączna kwota wsparcia nie może przekroczyć 1,8 mln euro brutto dla pojedynczego beneficjenta,

b)

wsparcie nie może być udzielone beneficjentowi, który w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdował

się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre

rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)

c)

mikroprzedsiębiorcy i mali przedsiębiorcy, o których mowa w lit. b, którzy otrzymali

pomoc na ratowanie, mogą otrzymać wsparcie, jeżeli przed udzieleniem tego wsparcia,

spłacili pożyczkę lub zakończyli umowę gwarancji, które stanowiły pomoc na ratowanie,

d)

mikroprzedsiębiorcy i mali przedsiębiorcy, o których mowa w lit. b, którzy otrzymali

pomoc na restrukturyzację, mogą otrzymać wsparcie, jeżeli w czasie jego udzielania

nie podlegali już planowi restrukturyzacji,

e)

wsparcia udziela się nie później niż do dnia 31 grudnia 2021 r.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz do

dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później, zarządca infrastruktury

w rozumieniu art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, podejmując działania związane z przeciwdziałaniem skutkom epidemii COVID-19 oraz

wywołanych nią sytuacji kryzysowych, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw transportu, może nie pobierać

części opłaty podstawowej, o której mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, w wysokości odpowiadającej zatwierdzonej podwyżce stawki jednostkowej, o której

mowa w art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym.

2.

Zarządca infrastruktury, podejmując działania związane z przeciwdziałaniem skutkom

epidemii COVID-19, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

oraz ministrem właściwym do spraw transportu, może pobierać opłatę podstawową, o której

mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, obniżoną o nie więcej niż 50 % wysokości.

3.

Zarządca infrastruktury może otrzymać ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19

finansowanie w wysokości odpowiadającej wysokości przychodów utraconych z tytułu niepobrania

albo obniżenia, o którym mowa w ust. 1 i 2.

4.

Zarządca infrastruktury może otrzymać ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19

finansowanie w wysokości odpowiadającej wysokości przychodów utraconych z tytułu niepobrania

w roku 2020 opłaty rezerwacyjnej za niewykorzystanie przydzielonej zdolności przepustowej,

o której mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym.

5.

Wypłaty środków z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, w ramach finansowania, o którym

mowa w ust. 3 i 4, dokonuje minister właściwy do spraw transportu.

6.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 3 i 4, stanowi pomoc publiczną podlegającą notyfikacji

Komisji Europejskiej i może być udzielone zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji

Komisji Europejskiej, wydanej w wyniku notyfikacji.

W związku z czasowym ograniczeniem lub czasowym zawieszeniem funkcjonowania jednostek

systemu oświaty pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę

w celu przygotowania zawodowego, okres zwolnienia młodocianego pracownika z obowiązku

świadczenia pracy wlicza się do okresu, za który przysługuje dofinansowanie, o którym

mowa w art. 122 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe.

Uprawnienia

1)

inspektora ochrony radiologicznej, o których mowa w art. 7 ust. 3 lub 5 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1173 i 1890),

2)

do zajmowania stanowiska mającego istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, o której

mowa w pkt 1

- których ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowują ważność

przez okres kolejnych 18 miesięcy od dnia upływu terminu ich ważności.

W okresie trwania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii oraz w terminie 14 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii sprawozdania oraz informacje, o których mowa w art. 4ba ust. 4, art. 43d ust. 1 i art. 43e ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r.

- Prawo energetyczne mogą być składane za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Okres, na który Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wyznaczył, w drodze decyzji, operatora

systemu dystrybucyjnego oraz operatora systemu skraplania gazu ziemnego, o których

mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, upływający przed dniem 31 grudnia 2020 r., ulega przedłużeniu do dnia 31 grudnia

2020 r.

Termin realizacji w 2020 r. obowiązku określonego w art. 16

1)

ust. 14 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, przedłuża się do dnia 31 marca 2021 r.;

2)

ust. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, przedłuża się do dnia 30 kwietnia 2021 r.

Termin realizacji w 2020 r. obowiązku określonego w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne przekłada się na dzień 31 maja 2020 r.

Ważność decyzji o udzieleniu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresach,

o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, które wygasają w czasie trwania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii, przedłuża się do dnia 31 grudnia 2020 r. pod warunkiem

złożenia przez przedsiębiorstwo energetyczne wniosku o przedłużenie okresu obowiązywania

koncesji, nie później niż 30 dni przed upływem okresu jej obowiązywania, a wniosek