Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 stycznia 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o obronie Ojczyzny

Ustawa określa

1)

zakres przedmiotowy i podmiotowy obowiązku obrony Ojczyzny;

2)

rodzaje i skład Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”,

oraz ich zadania;

3)

organy właściwe w sprawach obrony państwa i ich zadania;

4)

zasady programowania i finansowania rozwoju Sił Zbrojnych;

5)

sposób prowadzenia rejestracji i kwalifikacji wojskowej oraz ewidencji wojskowej;

6)

sposób prowadzenia rekrutacji do służby wojskowej;

7)

zasady kształcenia kandydatów do służby wojskowej oraz żołnierzy;

8)

zasady współpracy z organizacjami proobronnymi;

9)

rodzaje służby wojskowej;

10)

zasady powoływania do służby wojskowej, jej przebieg i zasady zwalniania z tej służby;

11)

uprawnienia i obowiązki służbowe żołnierzy;

12)

zasady i sposób wyróżniania żołnierzy oraz ponoszenia przez nich odpowiedzialności

dyscyplinarnej;

13)

zasady otrzymywania uposażenia i innych świadczeń przez żołnierzy;

14)

zakres odpowiedzialności majątkowej żołnierzy;

15)

zakres świadczeń odszkodowawczych pozostających w związku ze służbą wojskową;

16)

zasady pełnienia służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji, stanu wojennego

i w czasie wojny;

17)

inne formy spełniania obowiązku obrony Ojczyzny;

18)

sposób ustalania jednostek przewidzianych do militaryzacji, właściwość organów w tym

zakresie oraz zasady pełnienia służby w jednostkach zmilitaryzowanych;

19)

właściwość organów w sprawach wnioskowania o uznanie obiektu za szczególnie ważny

dla bezpieczeństwa lub obronności państwa;

20)

zakres świadczeń na rzecz obrony;

21)

zasady realizacji przez przedsiębiorców zadań na rzecz Sił Zbrojnych.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

cyberprzestrzeni - należy przez to rozumieć cyberprzestrzeń, o której mowa w art. 2 ust. 1b ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 r. o stanie wojennym oraz o kompetencjach

Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2091);

2)

czasie wojny - należy przez to rozumieć czas działań wojennych prowadzonych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, których początek i koniec jest określany w trybie postanowienia

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wydanego na wniosek Rady Ministrów;

3)

decyzji - należy przez to rozumieć decyzję wydawaną przez właściwy organ wojskowy

oraz rozkaz personalny;

4)

dowódcy jednostki wojskowej - należy przez to rozumieć osobę kierującą lub dowodzącą

jednostką wojskową, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe lub do której został

skierowany w ramach pełnienia zawodowej służby wojskowej w dyspozycji;

5)

drodze do miejsca i z miejsca wykonywania czynności, drodze z miejsca zamieszkania

do jednostki wojskowej i z powrotem albo drodze na urlop lub przepustkę i z powrotem

- należy przez to rozumieć najkrótszy czas dojazdu lądowym środkiem publicznego transportu

zbiorowego, łącznie z przesiadkami, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca

pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia

czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której żołnierz

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe;

6)

drodze służbowej - należy przez to rozumieć wnoszenie wystąpień (wniosków, skarg,

próśb, zażaleń i pytań) za pośrednictwem kolejnych przełożonych, aż do właściwego

do rozpatrzenia sprawy, który sprawę ostatecznie rozpatrzy;

7)

dzieciach pozostających na utrzymaniu żołnierza zawodowego - należy przez to rozumieć

dzieci własne żołnierza zawodowego, dzieci jego małżonka, dzieci przysposobione i

dzieci przyjęte na wychowanie, do czasu zawarcia przez nie związku małżeńskiego, które

a)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w przypadku uczęszczania do szkoły lub odbywania

studiów w szkole wyższej 25 roku życia, albo

b)

stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji

przed osiągnięciem wieku określonego w lit. a;

8)

etacie - należy przez to rozumieć dokument określający cechy i charakterystykę jednostki

organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej

lub komórki organizacyjnej urzędu obsługującego Ministra Obrony Narodowej, jej wewnętrzną

strukturę organizacyjną, liczbę, rodzaje i rangę wszystkich stanowisk służbowych ujętych

w tym dokumencie oraz liczbę i rodzaje uzbrojenia, sprzętu wojskowego, środków transportu

i innego wyposażenia należnego jednostce (komórce) organizacyjnej;

9)

interesie bezpieczeństwa i obronności - należy przez to rozumieć całokształt potrzeb

państwa mających na celu zapewnienie ochrony podstawowych wartości, takich jak: suwerenność,

niepodległość, nienaruszalność terytorium, pozycja międzynarodowa oraz ład i porządek

konstytucyjny;

10

jednostce organizacyjnej - należy przez to rozumieć jednostkę podległą Ministrowi

Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowaną, z wyłączeniem urzędu obsługującego Ministra

Obrony Narodowej;

11)

jednostce przewidzianej do militaryzacji - należy przez to rozumieć podmiot lub przedsiębiorcę,

na które nałożono zadania na rzecz obronności lub bezpieczeństwa państwa oraz umieszczono

w wykazie jednostek przewidzianych do militaryzacji prowadzonym przez Ministra Obrony

Narodowej;

12

jednostce wojskowej - należy przez to rozumieć jednostkę organizacyjną Sił Zbrojnych

oraz komórkę organizacyjną, funkcjonujące na podstawie nadanego przez Ministra Obrony

Narodowej etatu, posługujące się pieczęcią urzędową z godłem Rzeczypospolitej Polskiej

i nazwą (numerem) jednostki wojskowej;

13)

komórce organizacyjnej - należy przez to rozumieć komórki organizacyjne tworzące urząd

obsługujący Ministra Obrony Narodowej;

14)

kwalifikacji wojskowej - należy przez to rozumieć proces ukierunkowany na określenie

zdolności do pełnienia służby wojskowej;

15)

militaryzacji - należy przez to rozumieć narzędzie wspomagające organy państwa w realizacji

nałożonych na nie zadań obronnych będące specyficzną formą zadań obronnych stanowiącą

środek realizacji przedsięwzięć określonych w planach operacyjnych organów administracji

rządowej w wymiarze organizacyjnym i osobowym;

16)

mobilizacji - należy przez to rozumieć proces przygotowania państwa, w tym Sił Zbrojnych,

do osiągnięcia gotowości do przeciwdziałania bezpośredniemu zewnętrznemu zagrożeniu

bezpieczeństwa państwa, uruchamiany zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

17)

mocach produkcyjnych, naprawczych lub usługowych - należy przez to rozumieć składniki

materialne i niematerialne przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej przez

przedsiębiorcę i niezbędne do realizacji przez niego zadań na rzecz obronności państwa

w zakresie zabezpieczenia potrzeb Sił Zbrojnych;

18)

objęciu stanowiska służbowego - należy przez to rozumieć określony w rozkazie dziennym

dowódcy jednostki wojskowej dzień przystąpienia żołnierza zawodowego do wykonywania

obowiązków służbowych na stanowisku służbowym, na które żołnierz ten został wyznaczony

decyzją uprawnionego organu;

19)

organie wojskowym - należy przez to rozumieć podmiot resortu obrony narodowej realizujący

zgodnie ze swoją właściwością zadania z zakresu obronności państwa określone w ustawie;

20)

organizacji proobronnej - należy przez to rozumieć organizację pozarządową, z którą

Minister Obrony Narodowej zawarł partnerską umowę proobronną;

21)

planach operacyjnych - należy przez to rozumieć dokumenty planistyczne wykonywane

w ramach planowania polegającego na ustalaniu czynności dotyczących przygotowania

i działania organów administracji rządowej, organów samorządu terytorialnego i przedsiębiorców

oraz innych podmiotów, w tym podmiotów niebędących przedsiębiorcami, w warunkach zagrożenia

bezpieczeństwa państwa i w czasie wojny;

22)

potrzebach Sił Zbrojnych - należy przez to rozumieć celowość

a)

powołania do służby wojskowej,

b)

wyznaczenia na stanowisko służbowe,

c)

zwolnienia ze stanowiska służbowego,

d)

przeniesienia do dyspozycji albo do innego korpusu osobowego,

e)

zwolnienia ze służby wojskowej,

f)

realizacji zadań służbowych przez żołnierzy,

g)

realizacji innych zadań zabezpieczających interes bezpieczeństwa państwa;

23)

pracowniczym przydziale mobilizacyjnym - należy przez to rozumieć imienne wyznaczenie

pracownika resortu obrony narodowej albo pracownika zatrudnionego u innego pracodawcy

na stanowisko określone etatem czasu wojennego;

24

pracowniku resortu obrony narodowej - należy przez to rozumieć pracownika albo członka

korpusu służby cywilnej zatrudnionego w jednostce wojskowej, jednostce organizacyjnej

podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej oraz członka korpusu

służby cywilnej albo pracownika zatrudnionego w urzędzie obsługującym Ministra Obrony

Narodowej;

25)

programach obronnych - należy przez to rozumieć dokumenty planistyczne wykonywane

w ramach programowania polegającego na ustalaniu zadań obronnych realizowanych w czasie

pokoju w celu utrzymania i rozwoju potencjału obronnego państwa oraz przygotowania

Sił Zbrojnych, organów administracji rządowej, organów samorządu terytorialnego i

przedsiębiorców oraz innych podmiotów do działania w warunkach zewnętrznego zagrożenia

bezpieczeństwa państwa i w czasie wojny, a także sposób projektowania środków budżetowych

przeznaczonych na ten cel;

26)

prokuratorach do spraw wojskowych - należy przez to rozumieć prokuratorów powszechnych

jednostek organizacyjnych prokuratury pełniących czynności w Departamencie do Spraw

Wojskowych w Prokuraturze Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych

i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych;

27)

przedsiębiorcy - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2023 r. poz. 221, 641, 803, 1414 i 2029), z wyłączeniem osoby zagranicznej oraz przedsiębiorcy zagranicznego;

28)

przedsiębiorcy zagranicznym - należy przez to rozumieć osobę, o której mowa w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców

zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 470);

29)

przydziale mobilizacyjnym - należy przez to rozumieć imienne wyznaczenie żołnierza

zawodowego, osoby będącej w rezerwie, na stanowisko służbowe określone etatem czasu

wojennego, zgodnie z wymaganiami kwalifikacyjnymi oraz predyspozycjami określonymi

dla tego stanowiska;

30)

resorcie obrony narodowej - należy przez to rozumieć urząd obsługujący Ministra Obrony

Narodowej, jednostki wojskowe oraz jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Obrony

Narodowej lub przez niego nadzorowane;

31)

rezerwach strategicznych - należy przez to rozumieć zgłoszone przez Ministra Obrony

Narodowej, w ramach rezerw strategicznych, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o rezerwach strategicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 294), surowce i materiały niezbędne do zabezpieczenia realizacji zadań przez przedsiębiorców,

określonych w Planie zabezpieczenia potrzeb Sił Zbrojnych realizowanych przez przedsiębiorców,

w warunkach zagrożenia bezpieczeństwa państwa i w czasie wojny;

32)

równorzędnym stanowisku służbowym - należy przez to rozumieć stanowisko służbowe,

którego stopień etatowy jest równy stopniowi etatowemu stanowiska służbowego zajmowanego

poprzednio przez żołnierza, a w przypadku oficerów młodszych stopniowi wojskowemu

posiadanemu przez oficera;

33)

sędziach sądów wojskowych - należy przez to rozumieć żołnierzy zawodowych pełniących

zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów w sądach wojskowych;

34)

stanowisku służbowym - należy przez to rozumieć usytuowanie żołnierza oraz pracownika

w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej;

35)

stopniu etatowym - należy przez to rozumieć stopień lub stopnie wojskowe określone

dla danego stanowiska służbowego;

36)

uregulowanym stosunku do służby wojskowej - należy przez to rozumieć

a)

nadanie danej osobie kategorii zdolności do służby wojskowej i przeniesienie jej do

rezerwy,

b)

odbycie obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej i przeniesienie do rezerwy osoby,

która ją odbyła,

ba)

c)

odbycie służby zastępczej i przeniesienie do rezerwy osoby, która ją odbyła,

d)

pełnienie zawodowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej przez okres co

najmniej 3 lat oraz służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Policji, Straży Granicznej,

Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Służbie Ochrony Państwa, Służbie Więziennej, Straży

Marszałkowskiej, Służbie Celno-Skarbowej lub Państwowej Straży Pożarnej;

37)

wyższym stanowisku służbowym - należy przez to rozumieć stanowisko służbowe, którego

stopień etatowy jest wyższy od stopnia etatowego poprzednio zajmowanego przez żołnierza

stanowiska służbowego;

38)

związku organizacyjnym - należy przez to rozumieć jednostki wojskowe zorganizowane

przez Ministra Obrony Narodowej w określoną strukturę, w szczególności w korpus, dywizję

lub brygadę, funkcjonującą samodzielnie albo w składzie rodzaju Sił Zbrojnych, na

podstawie nadanych etatów;

39)

żołnierzu - należy przez to rozumieć osobę pełniącą czynną służbę wojskową;

40)

żołnierzu zawodowym - należy przez to rozumieć żołnierza pełniącego zawodową służbę

wojskową.

1.

Obowiązkowi obrony Ojczyzny podlegają obywatele polscy zdolni ze względu na wiek i

stan zdrowia do wykonywania tego obowiązku. Obywatel polski będący równocześnie obywatelem

innego państwa nie podlega obowiązkowi obrony, jeżeli stale zamieszkuje poza granicami

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W ramach obowiązku obrony Ojczyzny obywatele polscy są obowiązani do

1)

pełnienia służby wojskowej, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 5 ust. 2 i 3,

2)

wykonywania obowiązków wynikających z nadanych przydziałów mobilizacyjnych i pracowniczych

przydziałów mobilizacyjnych,

3)

pełnienia służby w jednostkach zmilitaryzowanych,

4)

wykonywania świadczeń na rzecz obrony

- na zasadach i w zakresie określonych w ustawie.

1.

Podstawowym sposobem spełniania obowiązku obrony Ojczyzny jest pełnienie służby wojskowej.

2.

Spełnianie obowiązku służby wojskowej może nastąpić również przez odbywanie służby

zastępczej.

3.

Spełnianie obowiązku służby wojskowej ma pierwszeństwo przed innymi rodzajami obowiązku

obrony Ojczyzny.

1.

Obowiązkowi pełnienia służby wojskowej, w zakresie określonym w niniejszej ustawie,

podlegają obywatele polscy, począwszy od dnia, w którym kończą 18 lat życia, do końca

roku kalendarzowego, w którym kończą 60 lat życia, a posiadający stopień podoficerski

lub oficerski - 63 lat życia.

2.

Obowiązkowi służby wojskowej nie podlegają osoby wymienione w ust. 1, które zostały

uznane ze względu na stan zdrowia za trwale niezdolne do tej służby.

3.

Obowiązkowi służby wojskowej nie podlegają kobiety w ciąży oraz w okresie 6 miesięcy

po porodzie, a także osoby

1)

sprawujące opiekę nad dziećmi do lat 8;

2)

sprawujące opiekę nad

a)

dziećmi od lat 8 do 18,

b)

osobami obłożnie chorymi,

c)

osobami, wobec których orzeczono trwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym

na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2023 r. poz. 208, 337, 641 i 1429),

d)

osobami, wobec których orzeczono całkowitą niezdolność do pracy oraz samodzielnej

egzystencji na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1251, 1429 i 1672),

e)

osobami zaliczonymi do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 44)

- jeżeli osoby te wspólnie z nimi zamieszkują i opieki tej nie można powierzyć innym

osobom.

1.

Osoby podlegające obowiązkowi obrony są obowiązane do osobistego stawienia się na

wezwanie właściwych organów w sprawach dotyczących tego obowiązku.

2.

Pracownikom oraz osobom zatrudnionym na podstawie umowy cywilnoprawnej, wezwanym do

osobistego stawienia się przed właściwy organ w sprawach dotyczących obowiązku obrony,

którzy nie otrzymali wynagrodzenia za czas opuszczony z powodu wezwania, przysługuje,

na ich żądanie, zryczałtowana rekompensata za utracone zarobki. Rekompensata przysługuje

za każdy dzień w wysokości 1/30 minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego

w grudniu roku poprzedniego, ustalanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2207 oraz z 2023 r. poz. 1667). Rekompensatę wypłaca organ wzywający na podstawie zaświadczeń wydanych przez pracodawców.

3.

Osobom wezwanym przez właściwy organ do osobistego stawienia się w sprawach dotyczących

obowiązku obrony przysługuje, na ich żądanie, zwrot kosztów przejazdu do miejsca stawienia

się i powrotu do miejsca pobytu stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące.

Koszty te organ wzywający zwraca na podstawie udokumentowanego oświadczenia osoby

wezwanej, według zasad określonych w przepisach tytułu III działu 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1144, 1532 i 1860).

4.

Jeżeli wezwanie do stawienia się następuje wskutek niespełnienia lub nienależytego

spełnienia, z winy osoby wezwanej, obowiązków określonych w ustawie, przepisów ust.

2 i 3 nie stosuje się.

Realizacja zadań z zakresu obronności państwa należy do wszystkich organów władzy

i administracji rządowej oraz innych organów i instytucji państwowych, organów samorządu

terytorialnego, przedsiębiorców, organizacji pozarządowych i innych podmiotów, a także

do każdego obywatela, w zakresie określonym w ustawach.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania zadań w ramach

obowiązku obrony przez ministrów, wojewodów, marszałków województw, starostów i wójtów

(burmistrzów, prezydentów miast) oraz przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne,

a także organizacje pozarządowe, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia odpowiedniego

poziomu obronności państwa.

Organy wojskowe w toku wykonywania zadań w zakresie obronności państwa mogą żądać

niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej i samorządu

terytorialnego, przedsiębiorców oraz innych podmiotów. Wymienione instytucje, organy

i przedsiębiorcy oraz podmioty są obowiązani, w zakresie swojego działania, do udzielania

tej pomocy.

1.

Organy wojskowe w zakresie swojej właściwości przetwarzają informacje, w tym dane

osobowe, uzyskane ze zbiorów danych prowadzonych przez inne służby, instytucje państwowe

oraz organy władzy publicznej. Przetwarzanie informacji, w tym danych osobowych, przez

organy wojskowe może mieć charakter niejawny, odbywać się bez zgody i wiedzy osoby,

której dane dotyczą. Służby, instytucje państwowe oraz organy władzy publicznej są

obowiązane do nieodpłatnego udostępnienia organom wojskowym informacji, w tym danych

osobowych. W szczególności organy wojskowe są uprawnione do uzyskiwania informacji,

w tym danych osobowych gromadzonych w administrowanych przez te służby, instytucje

państwowe oraz organy władzy publicznej zbiorach danych lub rejestrach.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą wyrazić pisemną zgodę na udostępnianie danych

zgromadzonych w zbiorach danych organom wojskowym w drodze teletransmisji, bez konieczności

składania wniosku w postaci papierowej lub elektronicznej, jeżeli organy te spełniają

łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne zapewniające poufność, integralność,

dostępność i autentyczność zgromadzonych danych;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.

3.

Do danych, o których mowa w ust. 1, ma zastosowanie przepis art. 2 ust. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych

w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich

danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

4.

Komórki organizacyjne i jednostki organizacyjne, które na mocy decyzji Ministra Obrony

Narodowej realizują zadania w zakresie nieobjętym bezpieczeństwem państwa i obronnością

na rzecz Ministra Obrony Narodowej oraz innych jednostek resortu obrony narodowej,

posiadają przy przetwarzaniu danych osobowych dla realizacji takich zadań status administratora

w rozumieniu art. 4 pkt 7 RODO.

1.

Siły Zbrojne stoją na straży suwerenności i niepodległości państwa oraz jego bezpieczeństwa

i pokoju.

2.

Siły Zbrojne są zhierarchizowaną, umundurowaną formacją uzbrojoną, stanowiącą wyodrębnioną

organizacyjnie część systemu obronnego państwa.

3.

Siły Zbrojne mogą brać udział w zwalczaniu klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków,

działaniach antyterrorystycznych, działaniach z zakresu ochrony mienia, akcjach poszukiwawczych,

akcjach ratowania lub ochrony zdrowia i życia ludzkiego, ochronie i obronie cyberprzestrzeni,

oczyszczaniu terenów z materiałów wybuchowych i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego

oraz ich unieszkodliwianiu, a także w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego.

4.

Siły Zbrojne, realizując zadania konstytucyjne, w zakresie ochrony niepodległości

państwa, niepodzielności jego terytorium oraz zapewnienia bezpieczeństwa i nienaruszalności

jego granic, mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni i

innego uzbrojenia, z uwzględnieniem konieczności i celu wykonania tych zadań, w sposób

adekwatny do zagrożenia oraz w granicach zasad określonych w wiążących Rzeczpospolitą

Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych oraz międzynarodowym prawie zwyczajowym.

5.

Siły Zbrojne użyte w celu określonym w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 755) mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni i innego uzbrojenia

na warunkach określonych w tej ustawie, w granicach zasad określonych w wiążących

Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych oraz międzynarodowym

prawie zwyczajowym, a także z uwzględnieniem celu użycia Sił Zbrojnych poza granicami

państwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

1 i 3, art. 2, art. 5 pkt 2 i 4, art. 7 pkt 2 i 4 oraz art. 10, które wchodzą w życie

z dniem 1 października 2023 r.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 48d ust. 17 i art. 53 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 3 zachowują moc do dnia

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 48d

ust. 17 i art. 53 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą,

2)

art. 35 ust. 2, art. 48 ust. 4, art. 63 ust. 4, art. 87 ust. 3, art. 102, art. 107,

art. 287 ust. 6, art. 312 ust. 11, art. 331 ust. 9 i art. 403 ust. 8 ustawy zmienianej

w art. 10 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio

na podstawie art. 35 ust. 2, art. 48 ust. 4, art. 63 ust. 4, art. 87 ust. 3, art.

102, art. 107, art. 287 ust. 6, art. 312 ust. 11, art. 331 ust. 9 i art. 403 ust.

8 ustawy zmienianej w art. 10 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

oraz mogą być zmieniane na podstawie przepisów dotychczasowych.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 78b ust. 2 i art. 78d ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3 zachowują moc do dnia

wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 78b ust.

2 i art. 78d ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3,

2)

art. 127 ust. 18 ustawy zmienianej w art. 10 zachowują moc do dnia wejścia w życie

nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 127 ust. 18 ustawy zmienianej

w art. 10

- nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

oraz mogą być zmieniane.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 49 ust. 3 i 4 oraz art. 54a ust. 5 ustawy uchylonej w art. 823 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 10 i utrzymane przez nią w mocy nie dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia jej

wejścia w życie zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

odpowiednio na podstawie art. 75 i art. 78 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 10 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

2)

art. 24 ust. 8, art. 102 ust. 10 i art. 137c ust. 6 ustawy uchylonej w art. 823 pkt

12 ustawy zmienianej w art. 10 i utrzymane przez nią w mocy nie dłużej niż przez 18

miesięcy od dnia jej wejścia w życie zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 203 ust. 8, art. 468 ust. 10 i

art. 78 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 10 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

oraz mogą być zmieniane na podstawie przepisów dotychczasowych.

4.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 1-3 oraz art.

29 ust. 8 ustawy uchylonej w art. 823 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 10 i utrzymane

przez nią w mocy nie dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia jej wejścia w życie zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie

art. 27 ust. 2 pkt 1-3 oraz art. 86 ustawy zmienianej w art. 10, nie dłużej jednak

niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, oraz mogą być zmieniane

na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Żołnierz Sił Zbrojnych składa przysięgę wojskową według następującej roty

„

Ja, żołnierz Wojska Polskiego, przysięgam służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej,

bronić jej niepodległości i granic. Stać na straży Konstytucji, strzec honoru żołnierza polskiego, sztandaru wojskowego bronić. Za sprawę mojej

Ojczyzny w potrzebie krwi własnej ani życia nie szczędzić. Tak mi dopomóż Bóg.

”

.

2.

Żołnierz składający przysięgę wojskową, o której mowa w ust. 1, może w zależności

od własnego uznania odstąpić od wypowiedzenia ostatniego zdania roty.

3.

Złożenie przysięgi wojskowej następuje w formie uroczystej, ustalonej w ceremoniale

wojskowym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Dzień 15 sierpnia ustanawia się Świętem Wojska Polskiego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1-3 i art. 3 pkt 10, które wchodzą w życie po upływie miesiąca od dnia

ogłoszenia;

2)

art. 4 i art. 9, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

W rodzajach Sił Zbrojnych, wojsk i służb, w jednostkach wojskowych i ich związkach

organizacyjnych mogą być obchodzone również inne święta wojskowe, ustanowione dla

nich przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Obchody Święta Wojska Polskiego i innych świąt wojskowych organizuje się w formie

uroczystej, ustalonej w ceremoniale wojskowym.

3.

Sposób obchodzenia w Siłach Zbrojnych Święta Wojska Polskiego oraz innych świąt wojskowych

określa Minister Obrony Narodowej.

1.

W skład Sił Zbrojnych wchodzą jako ich rodzaje

1)

Wojska Lądowe;

2)

Siły Powietrzne;

3)

Marynarka Wojenna;

4)

Wojska Specjalne;

5)

Wojska Obrony Terytorialnej.

2.

Siły Zbrojne składają się z jednostek wojskowych i związków organizacyjnych.

3.

Dowódcami rodzajów Sił Zbrojnych są Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, zwany

dalej „Dowódcą Generalnym”, Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych, zwany dalej

„Dowódcą Operacyjnym”, i Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej.

4.

W skład Sił Zbrojnych wchodzą również

1)

Żandarmeria Wojskowa jako ich wyodrębniona i wyspecjalizowana służba;

2)

Wojska Obrony Cyberprzestrzeni jako specjalistyczny komponent Sił Zbrojnych są właściwe

do realizacji pełnego spektrum działań w cyberprzestrzeni, w szczególności w zakresie

proaktywnej ochrony oraz aktywnej obrony elementów i zasobów cyberprzestrzeni kluczowych

z punktu widzenia Sił Zbrojnych.

5.

W przypadku ogłoszenia powszechnej lub częściowej mobilizacji oraz w czasie wojny

Służba Kontrwywiadu Wojskowego i Służba Wywiadu Wojskowego stają się z mocy prawa

częścią Sił Zbrojnych.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,

tryb i sposób przygotowania Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego

do włączenia w skład Sił Zbrojnych, w przypadku, o którym mowa w ust. 5, mając na

uwadze zapewnienie sprawnego włączenia tych służb w skład Sił Zbrojnych, w tym przebiegu

operacyjnego i mobilizacyjnego rozwinięcia jednostek wojskowych oraz koniecznych rezerw

osobowych dla tych służb.

1.

Jednostki wojskowe i ich związki organizacyjne są rozmieszczone w garnizonach.

2.

Minister Obrony Narodowej powierza pełnienie funkcji dowódcy garnizonu żołnierzowi

zawodowemu zajmującemu stanowisko służbowe w tym garnizonie, a także zwalnia z tej

funkcji.

3.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, tworzy, przekształca i znosi garnizony,

określa zadania ich dowódców oraz ich siedziby i właściwość terytorialną, z uwzględnieniem

podziału terytorialnego państwa.

1.

Nadzorowanie i koordynowanie całokształtu zagadnień związanych z

1)

rozwojem, organizacją, funkcjonowaniem oraz rozbudową i modernizacją systemu telekomunikacyjnego

zapewniającego wykonywanie działalności telekomunikacyjnej na potrzeby

a)

komórek organizacyjnych i jednostek organizacyjnych, w tym również jednostek wojskowych

w czasie ich użycia lub pobytu poza granicami państwa,

b)

jednostek organizacyjnych sił zbrojnych państw obcych i jednostek organizacyjnych

innych zagranicznych organów państwowych, przebywających czasowo na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie umów, których Rzeczpospolita Polska jest stroną - w przypadku

posiadania możliwości technicznych,

2)

wykorzystywaniem sieci telekomunikacyjnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych - na

potrzeby tego systemu, zwanego dalej „wojskowym systemem telekomunikacyjnym”

- należy do organizatora wojskowego systemu telekomunikacyjnego.

2.

Organizatora wojskowego systemu telekomunikacyjnego wskazuje Minister Obrony Narodowej.

3.

Wykonywanie działalności telekomunikacyjnej w wojskowym systemie telekomunikacyjnym

polega na eksploatacji urządzeń i linii telekomunikacyjnych, a także udostępnianiu

w wojskowym systemie telekomunikacyjnym usług telekomunikacyjnych dostarczanych przez

przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Wykonywanie działalności telekomunikacyjnej w

wojskowym systemie telekomunikacyjnym nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu

przepisów o podejmowaniu, wykonywaniu i zakończeniu takiej działalności.

4.

Wojskowy system telekomunikacyjny nie stanowi elementu publicznej sieci telekomunikacyjnej.

5.

Organizator wojskowego systemu telekomunikacyjnego współpracuje z przedsiębiorcami

telekomunikacyjnymi oraz użytkownikami rządowymi prowadzącymi działalność telekomunikacyjną

na potrzeby własne, z wykorzystaniem posiadanej infrastruktury telekomunikacyjnej

- na podstawie umów i porozumień.

6.

Wojskowy system telekomunikacyjny, w przypadku posiadania możliwości technicznych,

może być wykorzystywany przez

1)

organizacje społeczne i kombatanckie, współpracujące z komórkami organizacyjnymi i

jednostkami organizacyjnymi w zakresie obronności państwa,

2)

organy administracji publicznej w celu umożliwienia współpracy w zakresie obronności

lub bezpieczeństwa państwa, w sytuacjach szczególnych zagrożeń, w tym wojny, kryzysów

oraz zwalczania klęsk żywiołowych

- na wniosek tych podmiotów.

7.

Organizator wojskowego systemu telekomunikacyjnego w celu zapewnienia ciągłości działalności

wojskowego systemu telekomunikacyjnego występuje do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o przekazanie danych dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej eksploatowanej

lub używanej przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, niezbędnej do przygotowania

systemów łączności na potrzeby obronne państwa, w tym systemu kierowania bezpieczeństwem

narodowym, w celu przeprowadzenia analizy potrzeb, warunków i sposobów udostępniania

usług telekomunikacyjnych na rzecz obronności państwa, w tym realizacji zadań wynikających

z obowiązku państwa-gospodarza (Host-Nation Support - HNS).

8.

Podczas używania urządzeń radiowych komórki organizacyjne i jednostki organizacyjne

oraz jednostki organizacyjne sił zbrojnych państw obcych i jednostki organizacyjne

innych zagranicznych organów państwowych, o których mowa w ust. 1

1)

wykorzystują częstotliwości lub zakresy częstotliwości uzgodnione i przydzielone przez

jednostkę organizacyjną właściwą w sprawach zarządzania częstotliwościami;

2)

stosują się do wymagań eksploatacyjnych urządzeń lub systemu, w którym działają urządzenia.

9.

Organizator wojskowego systemu telekomunikacyjnego, na podstawie wymagań technicznych

i organizacyjnych Służby Kontrwywiadu Wojskowego, może zapewniać techniczne i organizacyjne

warunki

1)

realizacji przez Służbę Kontrwywiadu Wojskowego czynności określonych w art. 31 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego

oraz Służbie Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 81, 1834 i 1860);

2)

kontroli i utrwalania treści rozmów, o których mowa w art. 237 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2024 r. poz. 37).

10.

Organizator wojskowego systemu telekomunikacyjnego zapewnia warunki, o których mowa

w ust. 1, przez przygotowanie, uruchomienie i eksploatację systemów technicznych.

11.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób działania wojskowego

systemu telekomunikacyjnego, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji

zadań przez organizatora wojskowego systemu telekomunikacyjnego.

W jednostce wojskowej tworzy się stanowiska służbowe dla żołnierzy i pracowników resortu

obrony narodowej.

1.

Pracownika resortu obrony narodowej można przenieść do innej jednostki wojskowej,

jednostki organizacyjnej albo do urzędu obsługującego Ministra Obrony Narodowej.

2.

Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, następuje na wniosek pracownika albo za jego

pisemną zgodą, w drodze porozumienia między pracodawcami.

3.

Pracownik przeniesiony w trybie, o którym mowa w ust. 1, do urzędu obsługującego Ministra Obrony Narodowej staje się członkiem korpusu

służby cywilnej. W przypadku gdy pracownik ten był zatrudniony u dotychczasowego pracodawcy

na czas nieokreślony, nie stosuje się do niego przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia

21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1691 oraz z 2023 r. poz. 1195 i 1598).

4.

Do okresu zatrudnienia pracownika, o którym mowa w ust. 1, od którego są uzależnione

uprawnienia u nowego pracodawcy, wlicza się staż pracy u dotychczasowego pracodawcy.

5.

Pracownik resortu obrony narodowej, który był zatrudniony w resorcie obrony narodowej

przez co najmniej 5 lat, korzysta z pierwszeństwa w zatrudnieniu w administracji publicznej

na stanowiskach związanych z obronnością kraju.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2023 r., z wyjątkiem art. 14, który wchodzi

w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

1.

Dowódca Generalny jest właściwy w zakresie dowodzenia jednostkami wojskowymi i związkami

organizacyjnymi Sił Zbrojnych, z wyłączeniem jednostek wojskowych lub związków organizacyjnych

Sił Zbrojnych

1)

bezpośrednio podległych Ministrowi Obrony Narodowej;

2)

bezpośrednio podporządkowanych Szefowi Sztabu Generalnego Wojska Polskiego;

3)

podporządkowanych Dowódcy Operacyjnemu;

4)

podporządkowanych Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej;

5)

podporządkowanych Dowódcy Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni;

6)

podporządkowanych innym organom lub podmiotom.

2.

Do zakresu działania Dowódcy Generalnego należy w szczególności

1)

realizacja programu rozwoju Sił Zbrojnych;

2)

planowanie, organizowanie i prowadzenie szkolenia podległych jednostek wojskowych

i związków organizacyjnych;

3)

organizowanie mobilizacyjnego rozwinięcia wojsk;

4)

szkolenie rezerw osobowych na potrzeby użycia w sytuacji kryzysowej lub w czasie wojny

oraz utrzymywanie ich w gotowości do tego użycia;

5)

realizacja zadań dotyczących logistyki wojskowej w jednostkach wojskowych i związkach

organizacyjnych;

6)

współpraca z innymi organami i podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa;

7)

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli w podległych jednostkach wojskowych i związkach

organizacyjnych na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 224).

3.

Dowódca Generalny wykonuje swoje zadania przy pomocy Dowództwa Generalnego Rodzajów

Sił Zbrojnych, zwanego dalej „Dowództwem Generalnym”.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,

szczegółowy zakres działania, siedzibę i strukturę organizacyjną Dowództwa Generalnego.

1.

Dowódca Operacyjny jest właściwy w zakresie dowodzenia operacyjnego częścią Sił Zbrojnych

podporządkowaną mu na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej.

2.

Do zakresu działania Dowódcy Operacyjnego należy w szczególności

1)

wykonywanie zadań Ministra Obrony Narodowej w zakresie ochrony granicy państwowej

w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej w czasie pokoju, w sytuacji kryzysowej

lub w czasie wojny;

2)

planowanie, organizowanie i prowadzenie szkolenia organów dowodzenia Sił Zbrojnych,

zgodnie z wojennym systemem dowodzenia, a także zapewnienie ich współdziałania z dowództwami

jednostek wojskowych i związków organizacyjnych, które mają zostać podporządkowane

tym organom;

3)

określanie wymagań dla Sił Zbrojnych w zakresie planowania operacyjnego oraz programowania

rozwoju Sił Zbrojnych;

4)

przygotowanie stanowiska dowodzenia Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych;

5)

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli w podległych jednostkach wojskowych i związkach

organizacyjnych na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej;

6)

przewodniczenie Radzie SAR, o której mowa w art. 121 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1666 i 2005).

3.

Dowódca Operacyjny wykonuje swoje zadania przy pomocy Dowództwa Operacyjnego Rodzajów

Sił Zbrojnych, zwanego dalej „Dowództwem Operacyjnym”.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,

szczegółowy zakres działania, siedzibę i strukturę organizacyjną Dowództwa Operacyjnego.

1.

Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej jest właściwy w zakresie dowodzenia jednostkami

wojskowymi i związkami organizacyjnymi jemu podległymi.

2.

Do zakresu działania Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej należy w szczególności

1)

realizacja programu rozwoju Sił Zbrojnych;

2)

planowanie, organizowanie i prowadzenie szkolenia podległych jednostek wojskowych

i związków organizacyjnych;

3)

planowanie oraz organizowanie mobilizacyjnego i operacyjnego rozwinięcia oraz użycia

Wojsk Obrony Terytorialnej;

4)

szkolenie rezerw osobowych na potrzeby użycia w sytuacji kryzysowej lub w czasie wojny

oraz utrzymywania ich w gotowości do tego użycia;

5)

przygotowanie sił i środków Wojsk Obrony Terytorialnej do działań bojowych;

6)

planowanie, koordynacja i wykonywanie zadań związanych z udziałem oddziałów i pododdziałów

Sił Zbrojnych w zwalczaniu klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków, działań w zakresie

ochrony mienia, akcjach poszukiwawczych oraz akcjach ratowania lub ochrony zdrowia

i życia ludzkiego, a także udziału w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego;

7)

współpraca z innymi organami i podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa;

8)

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli w podległych jednostkach wojskowych i związkach

organizacyjnych, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej.

3.

Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej wykonuje swoje zadania przy pomocy Dowództwa Wojsk

Obrony Terytorialnej.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,

szczegółowy zakres działania, siedzibę i strukturę organizacyjną Dowództwa Wojsk Obrony

Terytorialnej.

1.

Dowódca Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni jest właściwy w zakresie dowodzenia

jednostkami wojskowymi i związkami organizacyjnymi Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni i

podlega

1)

Ministrowi Obrony Narodowej do czasu mianowania Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych;

2)

Naczelnemu Dowódcy Sił Zbrojnych z chwilą jego mianowania i przejęcia przez niego

dowodzenia Siłami Zbrojnymi.

2.

Do zakresu działania Dowódcy Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni należy w szczególności

1)

realizacja programu rozwoju Sił Zbrojnych;

2)

programowanie, planowanie, organizowanie, prowadzenie oraz nadzorowanie prowadzenia

szkoleń będących we właściwości Dowódcy Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni na

rzecz podległych jednostek wojskowych i związków organizacyjnych, komórek organizacyjnych

i jednostek organizacyjnych, a także instytucji, organów i podmiotów, na podstawie

zawartych porozumień;

3)

planowanie oraz organizowanie mobilizacyjnego i operacyjnego rozwinięcia oraz użycia

Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni;

4)

budowa, utrzymanie oraz ochrona infrastruktury, a także ochrona informacji w cyberprzestrzeni;

5)

prowadzenie działań i operacji w cyberprzestrzeni;

6)

zapewnienie wsparcia operacji militarnych prowadzonych przez Siły Zbrojne oraz operacji

w układzie sojuszniczym i koalicyjnym;

7)

współpraca z innymi organami i podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa;

8)

zarządzanie i przeprowadzanie kontroli podległych jednostek wojskowych i związków

organizacyjnych na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej.

3.

Dowódca Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni wykonuje swoje zadania przy pomocy

Dowództwa Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,

szczegółowy zakres działania, siedzibę i strukturę organizacyjną Dowództwa Komponentu

Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni oraz jednostek bezpośrednio podporządkowanych.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, stojąc na straży suwerenności i bezpieczeństwa

państwa, nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium

1)

przekazuje Radzie Ministrów rekomendacje do strategii bezpieczeństwa narodowego przed

rozpoczęciem przez Radę Ministrów prac nad jej projektem;

2)

zatwierdza, w drodze postanowienia, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, strategię bezpieczeństwa

narodowego;

3)

przekazuje Radzie Ministrów rekomendacje do przygotowań obronnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

wydaje, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, w drodze postanowienia, Polityczno-Strategiczną

Dyrektywę Obronną Rzeczypospolitej Polskiej oraz inne dokumenty wykonawcze do strategii

bezpieczeństwa narodowego;

5)

zatwierdza, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, plany krajowych ćwiczeń systemu obronnego,

które są organizowane cyklicznie, nie rzadziej niż co 4 lata, przy udziale najwyższych

władz państwowych, i kieruje ich przebiegiem;

6)

postanawia, na wniosek Rady Ministrów, o wprowadzeniu albo zmianie określonego stanu

gotowości obronnej państwa;

7)

postanawia, w razie konieczności obrony państwa, na wniosek Rady Ministrów, o dniu,

w którym rozpoczyna się czas wojny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz postanawia

w tym samym trybie o dniu, w którym kończy się czas wojny na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

8)

kieruje obroną państwa, we współdziałaniu z Radą Ministrów, z chwilą mianowania Naczelnego

Dowódcy Sił Zbrojnych i przejęcia przez niego dowodzenia;

9)

może zwracać się do wszystkich organów władzy publicznej, administracji rządowej i

samorządowej, przedsiębiorców, kierowników innych jednostek organizacyjnych oraz organizacji

społecznych o informacje mające znaczenie dla bezpieczeństwa i obronności państwa;

10)

inicjuje i patronuje przedsięwzięciom ukierunkowanym na kształtowanie postaw patriotycznych

i obronnych w społeczeństwie.

2.

Postanowienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, niezwłocznie ogłasza się w Dzienniku

Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 9, są przekazywane bezzwłocznie.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, sprawując zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi,

w szczególności

1)

określa, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, główne kierunki rozwoju Sił Zbrojnych

oraz ich przygotowań do obrony państwa;

2)

zatwierdza, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, w drodze postanowienia

a)

narodowe plany użycia Sił Zbrojnych do obrony państwa,

b)

organizację i zasady funkcjonowania wojennego systemu dowodzenia Siłami Zbrojnymi;

3)

wskazuje, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, osobę przewidzianą do mianowania na stanowisko

Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych;

4)

może uczestniczyć w odprawach kierowniczej kadry Ministerstwa Obrony Narodowej i Sił

Zbrojnych.

2.

Organem pomocniczym Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w procesie kierowania obroną

państwa jest Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wykonuje zadania w zakresie bezpieczeństwa i obronności

przy pomocy Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

2.

Do pracowników Biura Bezpieczeństwa Narodowego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1917). Przewidziane w tych przepisach uprawnienia właściwych organów przysługują odpowiednio

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Biurem Bezpieczeństwa Narodowego kieruje sekretarz stanu wyznaczony przez Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Działalność Biura Bezpieczeństwa Narodowego jest finansowana ze środków budżetowych

Kancelarii Prezydenta.

5.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określa organizację oraz zakres działania Biura

Bezpieczeństwa Narodowego.

6.

Prezes Rady Ministrów, przedstawiając wnioski, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, przekazuje Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem Szefa Biura

Bezpieczeństwa Narodowego, informacje dotyczące zakresu zadań jednostki wojskowej,

systemu kierowania i dowodzenia jednostką wojskową oraz jej podporządkowania w okresie

wykonywania zadań, uzbrojenia i sprzętu wojskowego oraz tras i czasu przemieszczania

się jednostek wojskowych, w przypadku tranzytu.

1.

Zapewnianie bezpieczeństwa zewnętrznego państwa oraz sprawowanie ogólnego kierownictwa

w dziedzinie obronności kraju przez Radę Ministrów polega na

1)

opracowywaniu projektów strategii bezpieczeństwa narodowego;

2)

planowaniu i realizacji przygotowań obronnych państwa zapewniających jego funkcjonowanie

w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie wojny, w tym planowaniu

przedsięwzięć gospodarczo-obronnych oraz zadań wykonywanych na rzecz Sił Zbrojnych

i wojsk sojuszniczych;

3)

przygotowywaniu systemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, w tym obroną państwa,

i warunków funkcjonowania organów władzy publicznej na stanowiskach kierowania;

4)

utrzymywaniu stałej gotowości obronnej państwa, wnioskowaniu do Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o jej podwyższanie w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie

wojny oraz o jej obniżanie stosownie do zmniejszania stopnia zagrożenia;

5)

określaniu obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa lub obronności państwa

oraz przygotowywaniu i prowadzeniu ich szczególnej ochrony;

6)

przygotowaniu na potrzeby obronne państwa i utrzymywaniu w stałej gotowości jednolitych

systemów obserwacji, pomiarów, analiz, prognozowania i powiadamiania;

7)

przygotowaniu systemu stałych dyżurów na czas zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa

państwa i wojny;

8)

określaniu zasad wykorzystania zasobów systemu ochrony zdrowia i infrastruktury technicznej

państwa na potrzeby obronne, w tym sposobu zabezpieczania przestrzeni powietrznej

i wód terytorialnych w razie zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa i w czasie wojny;

9)

zapewnianiu funkcjonowania systemu szkolenia obronnego w państwie;

10)

prowadzeniu kontroli stanu przygotowań obronnych w państwie.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1

warunki i tryb planowania i finansowania zadań wykonywanych w ramach przygotowań obronnych

państwa realizowanych przez organy administracji rządowej, organy samorządu terytorialnego

i przedsiębiorców, sposób ich nakładania oraz właściwość organów w tych sprawach,

w tym ujętych w planowaniu operacyjnym i programach obronnych,

2

organizację i tryb przygotowania systemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, w tym

obroną państwa, sposób realizacji zadań przez organy władzy publicznej w tych sprawach

oraz ich funkcjonowanie na stanowiskach kierowania,

3

stany gotowości obronnej państwa, warunki i tryb ich wprowadzania, czynności służące

utrzymywaniu stałej gotowości obronnej państwa, a także realizowane po podwyższeniu

stanu gotowości obronnej państwa, organizację systemu stałych dyżurów na potrzeby

podwyższania gotowości obronnej państwa i czynności podejmowane przez poszczególne

organy w zakresie tworzenia systemu stałych dyżurów na potrzeby podwyższania gotowości

obronnej państwa,

4)

organizację i warunki przygotowania oraz sposób funkcjonowania systemów obserwacji,

pomiarów, analiz, prognozowania i powiadamiania o skażeniach na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz właściwość organów w tych sprawach,

5)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania transportu morskiego, kolejowego, samochodowego,

lotniczego, żeglugi śródlądowej oraz infrastruktury drogowej i kolejowej na potrzeby

obronne państwa, a także ich ochrony w czasie wojny oraz właściwość organów w tych

sprawach,

6)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania systemów łączności na potrzeby obronne

państwa oraz właściwość organów w tych sprawach,

7)

warunki i sposób przygotowania i wykorzystania podmiotów leczniczych w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej na potrzeby obronne państwa oraz właściwość organów

w tych sprawach,

8)

organizację szkolenia obronnego w państwie, podmioty objęte tym szkoleniem, zadania

w zakresie planowania i realizacji szkolenia obronnego oraz właściwość organów w tych

sprawach,

9)

zakres i sposób prowadzenia przez organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego

kontroli realizacji zadań obronnych wykonywanych przez ich jednostki organizacyjne

i przedsiębiorców

- kierując się potrzebą zapewnienia zewnętrznego bezpieczeństwa państwa i sprawowania

ogólnego kierownictwa w dziedzinie obronności.

3.

Do zadań Rady Ministrów wykonywanych w ramach zapewniania zewnętrznego bezpieczeństwa

państwa i sprawowania ogólnego kierownictwa w dziedzinie obronności kraju należy również

zapewnienie wsparcia przez państwo-gospodarza, polegającego na udzielaniu cywilnej

i wojskowej pomocy wojskom sojuszniczym i organizacjom międzynarodowym, które przebywają,

wykonują zadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przemieszczają się przez

to terytorium, w ramach wypełniania zobowiązań międzynarodowych, na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

1.

Minister Obrony Narodowej kieruje działem administracji rządowej obrona narodowa oraz

jest organem, za którego pośrednictwem Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej sprawuje

w czasie pokoju zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi.

2.

Minister Obrony Narodowej, realizując politykę Rady Ministrów w zakresie ogólnego

kierownictwa w dziedzinie obronności kraju i zapewnienia bezpieczeństwa zewnętrznego

państwa, kieruje obronnością kraju.

1.

Osoba, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 3, przygotowuje się do realizacji zadań

wynikających z kompetencji Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych, do czasu mianowania Naczelnego

Dowódcy Sił Zbrojnych lub wskazania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej innej

osoby przewidzianej do mianowania na to stanowisko.

2.

Przygotowania, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności udział w strategicznych

grach i ćwiczeniach obronnych, planowaniu użycia Sił Zbrojnych do obrony państwa oraz

w przygotowywaniu wojennego systemu dowodzenia Siłami Zbrojnymi.

1.

Kierowanie sprawami obronności w województwie należy do wojewody.

2.

Wojewoda w ramach kierowania, o którym mowa w ust. 1, wykonuje zadania w zakresie

i na zasadach określonych w ustawach, a w szczególności

1)

określa szczegółowe kierunki działania dla kierowników zespolonych służb, inspekcji

i straży, organów administracji niezespolonej oraz jednostek samorządu terytorialnego

w zakresie realizacji zadań obronnych;

2)

kieruje realizacją przedsięwzięć związanych z podwyższaniem gotowości obronnej państwa

wykonywanych przez marszałków województw, starostów, wójtów (burmistrzów, prezydentów

miast), przedsiębiorców oraz inne jednostki organizacyjne i organizacje społeczne

mające swoją siedzibę na terenie województwa;

3)

koordynuje przedsięwzięcia niezbędne dla zabezpieczenia mobilizacji jednostek wojskowych

i wykonywania świadczeń na rzecz obrony;

4)

kieruje realizacją przedsięwzięć związanych z przygotowaniem stanowisk kierowania

dla organów terenowych;

5)

organizuje wykorzystanie miejscowych sił i środków na potrzeby obronności państwa

i obszaru województwa, w tym ochrony ludności oraz dóbr materialnych i kultury przed

środkami rażenia, jak również niesienia pomocy poszkodowanym;

6)

kontroluje i ocenia wykonywanie zadań obronnych przez organy, podmioty, przedsiębiorców,

jednostki organizacyjne i organizacje, o których mowa w pkt 1 i 2;

7)

organizuje edukację społeczeństwa dotyczącą przygotowania obronnego oraz prowadzi

szkolenia i ćwiczenia obronne.

1.

Terenowymi organami wykonawczymi Ministra Obrony Narodowej w sprawach rekrutacji,

operacyjno-obronnych i administracji niezespolonej są Szef Centralnego Wojskowego

Centrum Rekrutacji oraz szefowie wojskowych centrów rekrutacji.

2.

W imieniu Ministra Obrony Narodowej czynności nadzoru w sprawach operacyjno-obronnych

realizuje Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji.

3.

Minister Obrony Narodowej może upoważnić, w formie pisemnej, kierownika jednostki

organizacyjnej albo kierownika komórki organizacyjnej do wykonywania w jego imieniu

czynności nadzoru w sprawach operacyjno-obronnych, a w szczególności do wydawania

decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność

z oryginałem odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych

postępowań.

1.

Szefowie wojskowych centrów rekrutacji wykonują w szczególności zadania z zakresu

1)

zapewniania operacyjnego i mobilizacyjnego rozwinięcia jednostek wojskowych;

2)

zapewniania uzupełnienia potrzeb osobowych jednostek wojskowych oraz innych jednostek

wykonujących zadania na rzecz obronności lub bezpieczeństwa państwa;

3)

koordynacji przedsięwzięć prowadzonych w ramach pomocy w zakresie aktywizacji zawodowej

żołnierzy i osób zwolnionych z czynnej służby wojskowej oraz członków ich rodzin (rekonwersji);

4)

organizowania szkoleń lub kursów dla żołnierzy rezerwy w celu nabywania przez nich

kwalifikacji przydatnych w Siłach Zbrojnych, w tym wykorzystując również współpracę

z pracodawcami zatrudniającymi tych żołnierzy;

5)

planowania wykorzystania sił układu pozamilitarnego na potrzeby obronne;

6)

administracji rezerw osobowych i świadczeń na rzecz obrony;

7)

współpracy z innymi organami i podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa;

8)

rekrutacji i naboru ochotników do czynnej służby wojskowej i aktywnej rezerwy;

9)

organizacji badań psychologicznych kandydatów do służby wojskowej;

10)

psychologii służby i pracy oraz pomocy psychologicznej na rzecz osób uprawnionych

do jej uzyskania na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2112);

11)

realizacji czynności w ramach gromadzenia zasobów osobowych na potrzeby uzupełnienia

mobilizacyjnego Sił Zbrojnych i w czasie wojny;

12)

promocji obronności i służby wojskowej.

2.

Szef wojskowego centrum rekrutacji wydaje zaświadczenia dotyczące uregulowania stosunku

obywateli Rzeczypospolitej Polskiej do służby wojskowej.

1.

Szefowie wojskowych centrów rekrutacji podlegają Szefowi Centralnego Wojskowego Centrum

Rekrutacji.

2.

Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji podlega bezpośrednio Ministrowi Obrony

Narodowej.

1.

Do zakresu zadań Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji należy w szczególności

1)

organizowanie i koordynowanie rekrutacji do służby wojskowej;

2)

organizowanie i koordynowanie zadań w zakresie psychologii służby i pracy oraz pomocy

psychologicznej na rzecz osób uprawnionych do jej uzyskania na podstawie przepisów

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa;

3)

planowanie i administrowanie zasobami rezerw osobowych i rzeczowych oraz planowanie

uzupełnień pokojowych, kryzysowych, mobilizacyjnych i wojennych, a także świadczeń

na rzecz obrony;

4)

koordynowanie szkolenia rezerw osobowych Sił Zbrojnych;

5)

przygotowywanie projektów aktów prawnych dotyczących rekrutacji do służby wojskowej

i uzupełniania zasobów rezerw osobowych i rzeczowych, w tym zasad nakładania świadczeń

na rzecz obrony;

6)

realizacja przedsięwzięć związanych z promocją Sił Zbrojnych;

7)

koordynowanie kwalifikacji wojskowej w czasie pokoju oraz jej prowadzenie w razie

ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny;

8)

zapewnienie operacyjnego i mobilizacyjnego rozwinięcia jednostek wojskowych;

9)

koordynowanie uzupełniania potrzeb osobowych jednostek wojskowych oraz innych jednostek

wykonujących zadania na rzecz obronności lub bezpieczeństwa państwa;

10)

koordynowanie czynności realizowanych w ramach gromadzenia zasobów osobowych na potrzeby

uzupełnienia mobilizacyjnego Sił Zbrojnych i w czasie wojny;

11)

udział w planowaniu przestrzennego zagospodarowania, ze względu na potrzeby obronności

i bezpieczeństwa państwa.

2.

Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji jest organem wyższego stopnia, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) w stosunku do szefów wojskowych centrów rekrutacji.

1.

Poza siedzibami Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji oraz wojskowego centrum

rekrutacji mogą być tworzone ośrodki zamiejscowe.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia

1)

tworzy, przekształca i znosi wojskowe centra rekrutacji oraz określa ich siedziby

i terytorialny zasięg działania, uwzględniając podział terytorialny państwa i konieczność

zapewnienia sprawności funkcjonowania wojskowych centrów rekrutacji;

2)

określa siedzibę i terytorialny zasięg działania Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji,

uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności funkcjonowania Centralnego Wojskowego

Centrum Rekrutacji;

3

może tworzyć, przekształcać i znosić ośrodki zamiejscowe wojskowych centrów rekrutacji

lub Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji oraz określać ich siedziby i terytorialny

zasięg działania, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności funkcjonowania

wojskowych centrów rekrutacji oraz Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji.

Rada Ministrów, uwzględniając potrzeby obronne Rzeczypospolitej Polskiej, po zasięgnięciu

opinii komisji sejmowej właściwej w sprawach obrony państwa, co 4 lata określa, w

drodze uchwały, szczegółowe kierunki przebudowy i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych

na kolejny 15-letni okres planistyczny, stosownie do zasad planowania obronnego w

Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego na podstawie

1)

głównych kierunków rozwoju Sił Zbrojnych oraz ich przygotowań do obrony państwa określanych

przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej przyjętych w ramach planowania obronnego w Organizacji

Traktatu Północnoatlantyckiego.

1.

Minister Obrony Narodowej na podstawie szczegółowych kierunków przebudowy i modernizacji

technicznej Sił Zbrojnych, o których mowa w art. 36, oraz stosownie do zasad planowania

obronnego w Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego wprowadza, w drodze zarządzenia,

program rozwoju Sił Zbrojnych, zwany dalej „programem”, po zasięgnięciu opinii komisji

sejmowej właściwej w sprawach obrony państwa.

2.

Program określa w szczególności

1)

zadania dotyczące modernizacji wyposażenia Sił Zbrojnych;

2)

zamierzenia w zakresie

a)

systemów obronnych Sił Zbrojnych,

b)

zobowiązań wynikających z umów lub porozumień międzynarodowych,

c)

gromadzenia i utrzymywania zapasów środków bojowych i materiałowych dla Sił Zbrojnych,

d)

szkolenia Sił Zbrojnych,

e)

dyslokacji jednostek wojskowych,

f)

rozwoju infrastruktury wojskowej,

g)

polityki kadrowej, rekonwersyjnej, kształcenia kadr w systemie szkolnictwa wojskowego;

3)

liczebność oraz skład bojowy poszczególnych elementów Sił Zbrojnych.

1.

Realizację programu powierza się Ministrowi Obrony Narodowej.

2.

W celu realizacji programu

1)

mogą być zawierane umowy wieloletnie, do których nie stosuje się przepisu art. 46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1270, z późn. zm. i art. 435 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1605 i 1720);

2)

nie stosuje się przepisu art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zakresie konieczności uzgadniania z ministrem właściwym do spraw aktywów państwowych

decyzji o przeznaczeniu mienia likwidowanych jednostek budżetowych, w przypadku gdy

mienie to jest przekazywane między jednostkami budżetowymi Ministerstwa Obrony Narodowej.

3.

Minister Obrony Narodowej, po upływie każdego roku realizacji programu, przedstawia

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych informację z realizacji decyzji

o przeznaczeniu mienia likwidowanych jednostek budżetowych Ministerstwa Obrony Narodowej.

4.

Rada Ministrów sprawuje nadzór nad realizacją programu, składając Sejmowi corocznie

stosowną informację o wykonaniu programu, razem ze szczegółowymi kierunkami przebudowy

i modernizacji Sił Zbrojnych na kolejny okres planistyczny, o których mowa w art.

36.

Źródłami finansowania programu są

1)

budżet państwa;

2)

środki Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych, o którym mowa w art. 41;

3)

przychody ze zbycia akcji lub udziałów spółek przemysłowego potencjału obronnego,

o których mowa w art. 47.

1.

Na finansowanie potrzeb obronnych Rzeczypospolitej Polskiej przeznacza się corocznie

wydatki z budżetu państwa w wysokości nie niższej niż

1)

2,2% Produktu Krajowego Brutto - w roku 2022;

2)

co najmniej 3% Produktu Krajowego Brutto - w roku 2023 i latach kolejnych.

2.

Wartość Produktu Krajowego Brutto ustala się w oparciu o wartość określoną w założeniach

projektu budżetu państwa na dany rok i dotyczy tego samego roku, na który są planowane

wydatki, o których mowa w ust. 1.

3.

Wydatki, o których mowa w ust. 1, obejmują wydatki budżetowe w części budżetu państwa

„obrona narodowa” oraz wydatki budżetowe w dziale „obrona narodowa” w innych częściach

budżetu państwa.

4.

Udział wydatków majątkowych w wydatkach, o których mowa w ust. 1, wynosi co najmniej

20%.

5.

Minister Obrony Narodowej, planując wydatki na modernizację techniczną Sił Zbrojnych,

uwzględnia polski przemysłowy potencjał obronny oraz wydatki na badania naukowe i

prace rozwojowe w dziedzinie obronności państwa.

6.

Kryteria określone w ust. 1-5 są uwzględniane przez Radę Ministrów w projektach ustaw

budżetowych albo projektach ustaw o prowizorium budżetowym.

7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na zgodne wnioski Ministra Obrony

Narodowej oraz właściwego dysponenta części budżetowej, może dokonywać przeniesień

wydatków zaplanowanych w dziale „obrona narodowa” między częściami budżetu państwa.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek Ministra Obrony Narodowej,

może dokonywać przeniesień wydatków zaplanowanych w części budżetu państwa „obrona

narodowa” pomiędzy działami klasyfikacji wydatków budżetu państwa.

1.

W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz Wsparcia Sił Zbrojnych, zwany dalej

„Funduszem”.

2.

Środki Funduszu przeznacza się na realizację celów określonych w programie.

3.

Środki Funduszu przeznacza się również na

1)

wykup obligacji i zapłatę odsetek od obligacji, o których mowa w art. 45 ust. 1, pokrycie

kosztów emisji tych obligacji oraz innych kosztów bezpośrednio związanych z tymi obligacjami;

2)

zwrot Bankowi Gospodarstwa Krajowego środków, o których mowa w ust. 8, wraz z wynagrodzeniem

określonym w umowie, o której mowa w ust. 5;

3

spłatę zobowiązań wynikających z wykonania przez Skarb Państwa gwarancji, o której

mowa w art. 45 ust. 2 oraz art. 45b ust. 1;

4)

spłatę kredytów i pożyczek, o których mowa w art. 45 ust. 1, wraz z odsetkami i innymi

kosztami bezpośrednio związanymi z tymi kredytami i pożyczkami;

5)

spłatę zobowiązań finansowych, o których mowa w art. 45a ust. 1, wraz z odsetkami

i innymi kosztami bezpośrednio związanymi z tymi zobowiązaniami;

6

spłatę zobowiązań wynikających z transakcji zabezpieczających, o których mowa wart.

45c.

4.

Środki Funduszu pochodzą z

1)

wpływów z tytułu

a)

wsparcia udzielonego wojskom obcym oraz udostępniania im poligonów,

b)

specjalistycznych usług wojskowych;

2)

przychodów, o których mowa w art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2061 oraz z 2023 r. poz. 1463 i 1872);

3)

wpływów uzyskanych ze sprzedaży mienia, o którym mowa w art. 93 ustawy wymienionej

w pkt 2;

4)

przychodów, o których mowa w art. 61 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 2;

5)

przychodów uzyskanych na podstawie art. 98 ust. 3 i art. 99 ust. 2 ustawy wymienionej

w pkt 2;

6)

(uchylony)

7)

odszkodowań lub kar umownych oraz zwróconych zaliczek wypłaconych w poprzednich latach

budżetowych, wpływów ze zrealizowanych gwarancji, zabezpieczeń oraz innych środków

otrzymanych w toku realizacji umów zawartych przez jednostki budżetowe resortu obrony

narodowej, niezależnie od źródła finansowania tych umów, dotyczących

a)

zakupu sprzętu wojskowego,

b)

usług związanych z modernizacją, modyfikacją, naprawą lub remontem sprzętu wojskowego,

c)

badań naukowych i prac rozwojowych w zakresie sprzętu wojskowego,

d)

usług i robót budowlanych związanych z rozwojem infrastruktury wojskowej;

8)

wpływów ze skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w art. 43;

9)

kredytów, pożyczek oraz wyemitowanych obligacji, o których mowa w art. 45 ust. 1,

oraz zobowiązań finansowych, o których mowa w art. 45a ust. 1;

10)

wpływów z wpłat lub darowizn, o których mowa w art. 50;

11)

środków z budżetu państwa przekazywanych przez Ministra Obrony Narodowej;

12)

darowizn, spadków i zapisów;

13)

wpłat wnoszonych przez inne państwa członkowskie Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego

w ramach refundacji wydatków poniesionych przez Rzeczpospolitą Polską na zadania realizowane

w ramach Programu Inwestycji Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Dziedzinie

Bezpieczeństwa (NSIP), zwanego dalej „Programem NSIP”;

14)

zwrotu podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego otrzymanych przez organy

wojskowe z tytułu realizacji zadań na rzecz sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki

oraz z tytułu udzielonego wsparcia pozostałym wojskom obcym;

14a)

środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

15)

wpływów z innych tytułów.

5.

Minister Obrony Narodowej zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajowego umowę dotyczącą

obsługi Funduszu, w której określa się co najmniej zasady

1)

dokonywania wypłat ze środków Funduszu, o których mowa w ust. 6;

2)

opracowania i aktualizacji planu finansowego Funduszu, o którym mowa w art. 42 ust.

1;

3)

opracowania i aktualizacji prognozy przychodów i wydatków Funduszu dla potrzeb opracowania

programu;

4)

udzielania finansowania, o którym mowa w ust. 8;

5)

zakresu i terminów sporządzania sprawozdania z realizacji planu finansowego Funduszu.

6.

Wypłaty ze środków Funduszu są realizowane na podstawie wniosków o wypłatę ze środków

Funduszu składanych do Banku Gospodarstwa Krajowego przez Ministra Obrony Narodowej.

7.

Ze środków Funduszu dokonuje się wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego przysługującego

Bankowi Gospodarstwa Krajowego z tytułu obsługi Funduszu. Wysokość wynagrodzenia jest

ustalana w umowie, o której mowa w ust. 5.

8.

W przypadku niedoboru na rachunku Funduszu środków niezbędnych do terminowej obsługi

zadań, o których mowa w ust. 2 i 3 pkt 1, 4 i 5, finansowanie ich realizacji może

odbywać się, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, ze

środków Banku Gospodarstwa Krajowego.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego sporządza plan finansowy Funduszu, który określa w szczególności

1)

przeznaczenie środków Funduszu zgodnie z art. 41 ust. 2 i 3;

2)

kwotę planowanych do pozyskania środków finansowych z tytułu kredytów, pożyczek oraz

obligacji, o których mowa w art. 45 ust. 1, oraz zobowiązań finansowych, o których

mowa w art. 45a ust. 1;

3

roczną strategię w zakresie zarządzania środkami Funduszu, uwzględniającą planowane

na dany rok transakcje zabezpieczające, o których mowa w art. 45c, i strukturę takich

transakcji.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego, nie później niż do dnia 15 czerwca roku poprzedzającego

rok, w którym plan finansowy Funduszu ma obowiązywać, przedstawia projekt tego planu

do

1)

uzgodnienia - ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych;

2)

zatwierdzenia - Ministrowi Obrony Narodowej.

3.

Minister Obrony Narodowej może zatwierdzić plan finansowy Funduszu po jego uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz uzyskaniu opinii komisji

sejmowej właściwej w sprawach obrony państwa.

4.

Minister Obrony Narodowej przedkłada plan finansowy Funduszu komisji sejmowej właściwej

w sprawach obrony państwa najpóźniej do dnia 31 lipca roku poprzedzającego rok, w

którym plan finansowy Funduszu ma obowiązywać.

5.

Zatwierdzony plan finansowy Funduszu stanowi podstawę dokonywania wypłat ze środków

Funduszu oraz podstawę do zaciągnięcia kredytów i pożyczek oraz wyemitowania obligacji,

o których mowa w art. 45 ust. 1, oraz zaciągnięcia zobowiązań finansowych, o których

mowa w art. 45a ust. 1.

6.

Zmiany planu finansowego zatwierdzonego w trybie, o którym mowa w ust. 3, zatwierdza

Minister Obrony Narodowej po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

i po uzyskaniu przez Ministra Obrony Narodowej opinii komisji sejmowej właściwej w

sprawach obrony państwa.

7.

Bank Gospodarstwa Krajowego

1)

sporządza dla Funduszu odrębny bilans oraz rachunek zysków i strat, stanowiące załącznik

do sprawozdania finansowego tego banku;

2)

przekazuje Ministrowi Obrony Narodowej sprawozdanie z realizacji planu finansowego

Funduszu do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego dotyczy

sprawozdanie.

8.

Minister Obrony Narodowej przedkłada komisji sejmowej właściwej w sprawach obrony

państwa sprawozdanie z realizacji planu finansowego Funduszu, w terminie do dnia 31

maja roku kalendarzowego następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie. Komisja

sejmowa właściwa w sprawach obrony państwa wyraża opinię do przedłożonego sprawozdania.

9.

Okresowo wolne środki Funduszu Bank Gospodarstwa Krajowego może lokować w formie depozytu,

o którym mowa w art. 78b ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

10.

Dla potrzeb opracowania programu Bank Gospodarstwa Krajowego sporządza prognozę przychodów

i wydatków Funduszu.

1.

Minister właściwy do spraw budżetu, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, może przekazywać

na rzecz Funduszu skarbowe papiery wartościowe.

2.

Minister właściwy do spraw budżetu określi, przez wydanie listu emisyjnego, warunki

emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w ust. 1, oraz sposób realizacji

świadczeń z nich wynikających.

3.

List emisyjny zawiera w szczególności

1)

datę emisji;

2)

powołanie podstawy prawnej emisji;

3)

jednostkową wartość nominalną w złotych;

4)

cenę lub sposób jej ustalenia;

5)

stopę procentową lub sposób jej obliczania;

6)

określenie sposobu i terminów wypłaty należności głównej oraz ewentualnych należności

ubocznych;

7)

termin wykupu oraz zastrzeżenia w przedmiocie możliwości wcześniejszego wykupu.

4.

Emisja skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w ust. 1, następuje z dniem

zarejestrowania skarbowych papierów wartościowych w depozycie papierów wartościowych

oraz w kwocie równej wartości nominalnej wyemitowanych skarbowych papierów wartościowych.

Do emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w art. 43 ust. 1, przepisów art. 98 i art. 102 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach

publicznych oraz przepisów wydanych na podstawie art. 97 tej ustawy nie stosuje się.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego może zaciągać na rzecz Funduszu kredyty i pożyczki lub

emitować obligacje na rynku krajowym i na rynkach zagranicznych.

2.

Zobowiązania Banku Gospodarstwa Krajowego z tytułu kredytów, pożyczek i obligacji

są objęte gwarancją Skarbu Państwa reprezentowanego przez ministra właściwego do spraw

finansów publicznych.

3.

Do gwarancji, o której mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 926 i 1114), z wyjątkiem stosowanych odpowiednio art. 43b, art. 44, art. 45 i art. 46 tej ustawy.

4.

Gwarancja, o której mowa w ust. 2, jest udzielana do wysokości 100% pozostających

do spłaty świadczeń pieniężnych wynikających z kredytu, pożyczki lub wyemitowanych

obligacji wraz ze 100% należnych odsetek od tej kwoty i innych kosztów bezpośrednio

związanych z kredytem, pożyczką lub obligacjami.

5.

Gwarancja, o której mowa w ust. 2, jest wolna od opłaty prowizyjnej.

6.

Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonej gwarancji,

o której mowa w ust. 2, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego

do spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości albo części.

7.

Bank Gospodarstwa Krajowego jest zwolniony z obowiązku ustanowienia zabezpieczenia

do gwarancji, o których mowa w ust. 2.

8.

Do emisji obligacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 39p-39w ustawy z dnia 27 października 1994 r.

o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2483 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 760, 1193 i 1688).

9.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych składa oświadczenie potwierdzające

objęcie gwarancją, o której mowa w ust. 2, zobowiązań z tytułu kredytu, pożyczki lub

obligacji.

10.

Bank Gospodarstwa Krajowego jest obowiązany na każde żądanie ministra właściwego do

spraw finansów publicznych niezwłocznie przekazywać dokumenty i informacje niezbędne

do oszacowania ryzyka dokonania przez Skarb Państwa zapłaty z tytułu udzielonej gwarancji,

o której mowa w ust. 2.

11.

Warunki finansowe obejmujące parametry ekonomiczne kredytów lub pożyczek wymagają

uprzedniej akceptacji ministra właściwego do spraw budżetu.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego może, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

zaciągać na rzecz Funduszu inne niż wymienione w art. 45 ust. 1 zobowiązania finansowe

dotyczące pozyskania zwrotnych środków finansowych.

2.

Do zobowiązań finansowych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 45

ust. 2-7 i 9-11.

1.

W przypadku objęcia zobowiązań Banku Gospodarstwa Krajowego, o których mowa w art.

45 ust. 1 lub art. 45a ust. 1, gwarancją podmiotu innego niż Skarb Państwa zobowiązania

wynikające z tej gwarancji są objęte gwarancją Skarbu Państwa reprezentowanego przez

ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli z oświadczenia Banku Gospodarstwa

Krajowego złożonego ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych wynika, że

gwarancja Skarbu Państwa jest warunkiem zaciągnięcia przez Bank Gospodarstwa Krajowego

zobowiązań, o których mowa w art. 45 ust. 1 lub art. 45a ust. 1.

2.

Gwarancja Skarbu Państwa, o której mowa w ust. 1, jest udzielana do wysokości 100%

zobowiązania wynikającego z gwarancji podmiotu innego niż Skarb Państwa, o której

mowa w ust. 1, 100% odsetek od wypłaconego zobowiązania z tytułu tej gwarancji oraz

100% kosztów bezpośrednio związanych z tą gwarancją.

3.

Do gwarancji Skarbu Państwa, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art.

45 ust. 3, 5-7, 9 i 10.

Bank Gospodarstwa Krajowego może zawierać transakcje zabezpieczające ryzyko walutowe

oraz ryzyko stopy procentowej dotyczące zaciąganych zobowiązań finansowych, o których

mowa w art. 45 ust. 1 i art. 45a ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Specjalistyczne usługi wojskowe, o których mowa w art. 41 ust. 4 pkt 1 lit. b, mogą

być świadczone przez jednostki wojskowe wyłącznie zgodnie z ich przygotowaniem specjalistycznym,

w szczególności w zakresie inżynierii wojskowej, szkolenia oraz napraw sprzętu wojskowego.

2.

Specjalistyczne usługi wojskowe mogą być świadczone na uzasadniony wniosek

1)

jednostek sektora finansów publicznych;

2)

podmiotów innych niż jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych, w tym podmiotów

prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli świadczenie specjalistycznych usług wojskowych

jest uzasadnione interesem publicznym lub interesem Sił Zbrojnych.

3.

Specjalistyczne usługi wojskowe mogą być oferowane i świadczone wojskom obcym lub

organizacjom międzynarodowym, jeżeli jest to uzasadnione interesem Sił Zbrojnych.

4.

Specjalistyczne usługi wojskowe są świadczone na podstawie umowy za pełną odpłatnością

obejmującą koszty bezpośrednie i pośrednie.

5.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach specjalistyczne usługi wojskowe mogą być świadczone

za częściową odpłatnością obejmującą tylko koszty bezpośrednie.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania i rozpatrywania

wniosków oraz zawierania umów o świadczenie specjalistycznych usług wojskowych, uwzględniając

potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania podmiotów właściwych w tym zakresie oraz

potrzebę zapewnienia sprawności zawierania tych umów.

Na finansowanie programu, niezależnie od wysokości określonych w art. 40 ust. 1, przeznacza

się co najmniej 35% kwoty przychodów uzyskiwanych w zamian za zbycie akcji lub udziałów

spółek przemysłowego potencjału obronnego.

1.

Na zadania publiczne związane z realizacją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

zadań inwestycyjnych określonych w Programie NSIP może być przyznawana z budżetu państwa

dotacja

1)

celowa

a)

na finansowanie zadań w zakresie inwestycji obronnych wynikających z udziału Rzeczypospolitej

Polskiej w Programie NSIP oraz na przejściowe finansowanie zadań w części pozostającej

do opłacenia przez organy Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego,

b)

na realizację inwestycji krajowych jako zadań okołopakietowych, których wykonanie

jest niezbędne w związku z realizowanymi projektami,

c)

na płatności wnoszone w ramach składki do wspólnego budżetu inwestycyjnego Organizacji

Traktatu Północnoatlantyckiego,

d)

na finansowanie utrzymania inwestycji do czasu przekazania ich użytkownikom;

2)

podmiotowa na finansowanie krajowych wydatków administracyjnych wynikających z łącznego

udziału Rzeczypospolitej Polskiej w wartości zatwierdzonych projektów na realizację

inwestycji w ramach Programu NSIP i wartości zatwierdzonych projektów inwestycyjnych

realizowanych w ramach zadań okołopakietowych finansowanych ze środków krajowych.

2.

Dotacje, o których mowa w ust. 1, przyznaje się instytucji gospodarki budżetowej,

dla której Minister Obrony Narodowej jest organem założycielskim, powołanej w celu

realizacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zadań inwestycyjnych określonych

w Programie NSIP.

3.

Instytucji gospodarki budżetowej, o której mowa w ust. 2, może być przyznawana z budżetu

państwa dotacja celowa na finansowanie zadań w zakresie krajowych inwestycji obronnych,

innych niż zadania wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. b.

4

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przyznawania

i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1 i 3, uwzględniając konieczność zapewnienia

podziału dotacji na celowe i podmiotowe oraz prawidłowości postępowania w tych sprawach

pod względem finansowym.

1.

Na poczet wykonania zamówień, których przedmiotem jest newralgiczny sprzęt, newralgiczne

usługi, newralgiczne roboty budowlane, sprzęt wojskowy oraz roboty budowlane, dostawy

i usługi związane ze sprzętem wojskowym, roboty budowlane, dostawy i usługi związane

z zabezpieczeniem obiektów będących w dyspozycji podmiotów realizujących zamówienia

w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa lub przeznaczone wyłącznie do celów wojskowych,

do których nie stosuje się ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, zamawiający może udzielać zaliczek, jeżeli taka możliwość została przewidziana w

dokumentacji dotyczącej zamówienia lub jeżeli wykonawca został wybrany w postępowaniu,

w którym zamawiający negocjował warunki umowy z wybranymi przez siebie wykonawcami

lub wykonawcą.

2.

Wysokość jednorazowej zaliczki nie może przekraczać 33% wartości wynagrodzenia wykonawcy

za dane zamówienie.

3.

Zaliczki udziela się po wniesieniu przez wykonawcę zabezpieczenia.

4.

Zabezpieczenie zaliczki może być wnoszone według wyboru wykonawcy w jednej lub w kilku

następujących formach

1)

pieniądzu;

2)

poręczeniach bankowych lub poręczeniach spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej,

z tym że zobowiązanie kasy jest zawsze zobowiązaniem pieniężnym;

3)

gwarancjach bankowych;

4)

gwarancjach ubezpieczeniowych;

5)

wekslach z poręczeniem wekslowym banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej;

6)

przez ustanowienie zastawu na papierach wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa

lub jednostkę samorządu terytorialnego;

7)

przez ustanowienie zastawu rejestrowego.

5.

Zaliczka może być wypłacona przez rachunek powierniczy. W takim przypadku nie jest

wymagane zabezpieczenie zaliczki.

6.

Zabezpieczenie zaliczki ustala się w wysokości do pełnej kwoty udzielonej zaliczki.

7.

Zamawiający może udzielić kolejnych zaliczek, pod warunkiem że wykonawca w ramach

realizacji zamówienia

1)

rozliczy środki w zakresie wartości poprzednio udzielanych zaliczek lub

2)

wykaże, że zaangażował całość środków w zakresie wartości poprzednio udzielanych zaliczek.

8.

Formę lub formy zabezpieczenia zaliczki, sposób jego wniesienia i zwrotu określa się

w umowie. Umowa może przewidywać możliwość zmiany formy zabezpieczenia zaliczki w

trakcie realizacji tej umowy.

9.

Przepisów ust. 2-8 nie stosuje się do zamówień podlegających szczególnej procedurze

na podstawie umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub

porozumienia zawieranego na szczeblu ministerialnym lub zamówień, o których mowa w

art. 13 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, mogą, niezależnie od swoich celów ustawowych lub statutowych, dokonywać wpłat lub

darowizn na Fundusz.

2.

Przedmiotem darowizn, o których mowa w ust. 1, mogą być również skarbowe papiery wartościowe

oraz obligacje poręczane lub gwarantowane przez Skarb Państwa.

1.

Spółki przemysłowego potencjału obronnego, Agencja Rozwoju Przemysłu Spółka Akcyjna,

Polski Fundusz Rozwoju Spółka Akcyjna, agencje wykonawcze oraz inne państwowe osoby

prawne mogą nabywać sprzęt wojskowy w celu przekazania w leasing Siłom Zbrojnym.

2.

Raty za leasing, o którym mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu państwa lub Funduszu.

3.

Minister Obrony Narodowej wydaje zgodę na nabycie sprzętu w tym wysokość i terminy

spłat rat leasingu w przypadku ich finansowania z budżetu państwa.

4.

W celu realizacji zadania, o którym mowa w ust. 1, podmioty, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, niezależnie od swoich celów ustawowych lub statutowych, mogą

1)

obejmować akcje lub udziały w spółkach, o których mowa w ust. 1;

2)

dokonywać wpłat lub darowizn na agencje wykonawcze oraz inne osoby prawne, o których

mowa w ust. 1.

5.

Przedmiotem darowizn, o których mowa w ust. 4 pkt 2, mogą być również skarbowe papiery

wartościowe oraz obligacje poręczane lub gwarantowane przez Skarb Państwa.

1.

Pozyskiwanie sprzętu wojskowego w ramach realizacji umowy międzynarodowej może mieć

formę leasingu.

2.

W przypadku pozyskania sprzętu wojskowego w formie leasingu przyjmuje się, na potrzeby

wszelkich procedur lub postępowań niezbędnych do prawidłowego użytkowania tego sprzętu,

że sprzęt ten jest własnością Sił Zbrojnych.

1.

Na potrzeby prowadzenia ewidencji wojskowej oraz prowadzenia kwalifikacji wojskowej

prowadzi się rejestrację, której podlegają obywatele polscy, którzy ukończyli 18 lat

życia.

2.

Rejestrację prowadzi wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce

pobytu stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące osoby objętej rejestracją

w dniu ukończenia przez nią 18 lat życia. W pozostałych przypadkach właściwość miejscową

ustala się według przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

3.

Rejestrację prowadzi się na podstawie danych osobowych określonych w art. 8 pkt 1-7, 9-12, 14, 17-22 i 26 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji

ludności

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1191 oraz z 2023 r. poz. 497, 1394 i 1941), uzyskanych z ewidencji ludności.

4.

Dane, o których mowa w ust. 3, ujmuje się w rejestrze osób objętych rejestracją oraz

w wykazach osób podlegających wezwaniu do kwalifikacji wojskowej.

5.

Jeden egzemplarz rejestru osób objętych rejestracją przekazuje się właściwemu ze względu

na miejsce pobytu stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące szefowi

wojskowego centrum rekrutacji na potrzeby ewidencji wojskowej.

6.

Prowadzenie rejestracji nie wymaga zgłoszenia się, zgody lub powiadomienia osoby,

o której mowa w ust. 1.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny rejestracją mogą zostać objęte również

inne osoby niż wymienione w art. 53.

2.

Osoby podlegające rejestracji mogą zostać obowiązane do zgłoszenia się do rejestracji

w określonym terminie i miejscu.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, Rada

Ministrów, w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, a także w przypadku dużej

migracji ludności, wystąpienia zakłóceń w przekazywaniu na potrzeby rejestracji danych

z ewidencji ludności prowadzonej przez wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) lub

w przypadku potrzeby rozszerzenia zakresu osób objętych obowiązkiem zgłoszenia się

do kwalifikacji wojskowej, wskazując jednocześnie grupy osób objęte rejestracją oraz

obowiązkiem zgłoszenia się do rejestracji, uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej

realizacji procesu rejestracji w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

4.

Do prowadzenia rejestracji stosuje się odpowiednio przepisy art. 53.

5.

Obowiązkowi zgłoszenia się do rejestracji nie podlegają osoby

1)

w stosunku do których orzeczono trwałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie

rolnym na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników,

2)

całkowicie niezdolne do pracy oraz niezdolne do samodzielnej egzystencji lub uznane

za całkowicie niezdolne do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

3)

zaliczone do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności albo o umiarkowanym stopniu

niepełnosprawności w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych

- jeżeli przedstawią wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) dokument stwierdzający

tę niezdolność lub niepełnosprawność.

6.

Osobę podlegającą obowiązkowi rejestracji wzywa do rejestracji wójt (burmistrz, prezydent

miasta).

7.

Osoby podlegające obowiązkowi zgłoszenia się do rejestracji, które nie zgłosiły się

do tej rejestracji w określonym terminie i miejscu, są obowiązane to uczynić niezwłocznie

po ustaniu przeszkody.

8.

W przypadku niezgłoszenia się bez uzasadnionej przyczyny do rejestracji osoby podlegającej

temu obowiązkowi wójt (burmistrz, prezydent miasta) nakłada na tę osobę grzywnę w

celu przymuszenia albo zarządza przymusowe doprowadzenie przez Policję do urzędu gminy,

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb prowadzenia rejestracji,

2)

wzory dokumentów prowadzonych w ramach rejestracji,

3)

szczegółowy zakres danych ujmowanych w poszczególnych dokumentach,

4)

organy, którym mogą być udostępniane dokumenty związane z rejestracją,

5)

tryb i sposób wzywania na rejestrację

- kierując się potrzebą zapewnienia realizacji celu prowadzenia rejestracji oraz uwzględniając

pisemny lub elektroniczny sposób prowadzenia dokumentów w ramach rejestracji.

1.

Kwalifikacja wojskowa ma na celu wprowadzenie danych do ewidencji wojskowej oraz określenie

zdolności do pełnienia służby wojskowej przez obywateli Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Czynności podejmowane w ramach kwalifikacji wojskowej są prowadzone przez powiatowe

komisje lekarskie oraz wojewódzkie komisje lekarskie, wójta (burmistrza, prezydenta

miasta) oraz szefa wojskowego centrum rekrutacji.

1.

Zwierzchni nadzór nad przeprowadzaniem kwalifikacji wojskowej sprawuje Minister Obrony

Narodowej.

2.

Bieżący nadzór nad przygotowaniem i przebiegiem kwalifikacji wojskowej sprawują wojewodowie.

3.

Kontrolę prowadzenia kwalifikacji wojskowej przez wojewódzkie i powiatowe komisje

lekarskie oraz szefów wojskowych centrów rekrutacji wykonuje Minister Obrony Narodowej,

a przez organy samorządowe - Prezes Rady Ministrów i wojewodowie.

4.

Za przeprowadzenie kwalifikacji wojskowej na terenie powiatu (miasta na prawach powiatu)

odpowiada starosta (prezydent miasta).

5.

Kwalifikację wojskową przeprowadza się corocznie.

6.

W uzasadnionych przypadkach kwalifikacja wojskowa może być przeprowadzana w kilku

okresach danego roku kalendarzowego.

7.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej określi, w drodze rozporządzenia, termin lub terminy ogłoszenia kwalifikacji

wojskowej i czas jej lub ich trwania na terytorium państwa oraz roczniki i grupy osób

podlegających obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej, uwzględniając,

aby termin lub terminy ogłoszenia kwalifikacji wojskowej wyprzedzały, co najmniej

o 14 dni, dzień jej lub ich rozpoczęcia.

8.

Zadania, o których mowa w art. 56 ust. 1, są realizowane przez jednostki samorządu

terytorialnego jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

9.

Wydatki budżetowe na zadania określone w art. 56 ust. 1 są pokrywane w ramach finansowania

potrzeb obronnych Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W ramach kwalifikacji wojskowej wykonuje się następujące czynności

1)

sprawdzenie tożsamości osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej;

2)

określenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby wojskowej osób podlegających

stawieniu się do kwalifikacji wojskowej;

3)

wstępne przeznaczenie osób podlegających stawieniu się do kwalifikacji wojskowej do

poszczególnych form obowiązku obrony oraz przyjęcie wniosków o przeznaczenie do służby

zastępczej;

4)

wprowadzenie danych do ewidencji lub aktualizacja ewidencji wojskowej i przetwarzanie

danych gromadzonych w tej ewidencji;

5)

przekazywanie informacji i promowanie służby wojskowej;

6)

wydanie zaświadczenia o stawieniu się do kwalifikacji wojskowej, uregulowanym stosunku

do służby wojskowej oraz o orzeczonej zdolności do służby wojskowej;

7)

nadanie stopnia wojskowego szeregowego i przeniesienie osób podlegających stawieniu

się do kwalifikacji wojskowej do pasywnej rezerwy.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, wymienione w

1)

pkt 1 - należą do wójta (burmistrza, prezydenta miasta) albo upoważnionego pracownika

urzędu gminy (miasta);

2)

pkt 2 - należą do powiatowej komisji lekarskiej;

3)

pkt 3-7 - należą do szefa wojskowego centrum rekrutacji albo jego upoważnionego przedstawiciela.

3.

W ramach kwalifikacji wojskowej szef wojskowego centrum rekrutacji albo jego upoważniony

przedstawiciel może również przeprowadzać czynności związane z rekrutacją do ochotniczych

rodzajów służby wojskowej.

4.

Przepisu ust. 1 pkt 7 w zakresie przeniesienia osób podlegających stawieniu się do

kwalifikacji wojskowej do pasywnej rezerwy nie stosuje się w przypadku wprowadzenia

obowiązku pełnienia zasadniczej służby wojskowej.

5.

Przepisy ust. 1 pkt 3, 4 i 6 nie ograniczają uprawnień szefa wojskowego centrum rekrutacji

związanych z wykonywaniem czynności określonych w tych przepisach, niezależnie od

trwania kwalifikacji wojskowej oraz związanych z nią uprawnień osób podlegających

kwalifikacji wojskowej oraz tych, którzy się do niej stawili.

6.

Ustala się następujące kategorie zdolności do czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem

zawodowej służby wojskowej

1)

kategoria A - zdolny do służby wojskowej, co oznacza zdolność do odbywania lub pełnienia

określonego rodzaju służby wojskowej, o której mowa w art. 129, a także zdolność do

odbywania służby zastępczej;

2)

kategoria B - czasowo niezdolny do służby wojskowej, co oznacza przemijające upośledzenie

ogólnego stanu zdrowia albo ostre lub przewlekłe stany chorobowe, które w okresie

do 24 miesięcy od dnia badania rokują odzyskanie zdolności do służby wojskowej, o

której mowa w pkt 1, w czasie pokoju;

3)

kategoria D - niezdolny do służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie pokoju,

z wyjątkiem niektórych stanowisk służbowych przeznaczonych dla terytorialnej służby

wojskowej;

4)

kategoria E - trwale i całkowicie niezdolny do służby wojskowej, o której mowa w pkt

1, w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

1.

Do kwalifikacji wojskowej są obowiązani stawić się, w określonym terminie i miejscu,

mężczyźni, którzy w danym roku kalendarzowym kończą 19 lat życia.

1a

Osoby

1)

w stosunku do których orzeczono całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym

na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników,

2)

całkowicie niezdolne do pracy oraz niezdolne do samodzielnej egzystencji lub uznane

za całkowicie niezdolne do pracy na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

3)

zaliczone do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności albo o umiarkowanym stopniu

niepełnosprawności w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych

- można zwolnić z obowiązku osobistego stawiennictwa do kwalifikacji wojskowej w przypadku

skutecznego doręczenia wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) orzeczenia albo

wypisu z treści orzeczenia stwierdzającego tę niezdolność lub niepełnosprawność, na

podstawie którego można określić zdolność tych osób do czynnej służby wojskowej, oraz

poinformowania szefa wojskowego centrum rekrutacji na piśmie albo za pomocą środków

komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną o tym doręczeniu.

2.

Osoby podlegające stawieniu się do kwalifikacji wojskowej, które nie dopełniły tego

obowiązku w określonym terminie i miejscu, są obowiązane to uczynić niezwłocznie po

ustaniu przeszkody.

3.

Osoby, wobec których kwalifikacja wojskowa nie została przeprowadzona w roku kalendarzowym,

w którym ukończyły 19 lat życia, podlegają obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji

wojskowej przeprowadzanej w następnym roku kalendarzowym.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1-3, trwa do końca roku kalendarzowego, w którym osoba

objęta tym obowiązkiem kończy 60 lat życia.

5.

Do kwalifikacji wojskowej mogą się zgłosić również ochotnicy, w tym kobiety, do końca

roku kalendarzowego, w którym kończą 60 lat życia, niezależnie od posiadanych kwalifikacji

i wykształcenia, jeżeli ukończyli co najmniej 18 lat życia. Zgłoszenia można dokonać

również z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2020 r. poz. 344).

6.

Do stawienia się do kwalifikacji wojskowej w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wzywa

wójt (burmistrz, prezydent miasta), zapewniając planowe stawiennictwo osób do tej

kwalifikacji.

7.

W czasie kwalifikacji wojskowej wójt (burmistrz, prezydent miasta)

1)

prowadzi listę stawiennictwa osób do kwalifikacji wojskowej, uwzględniając następujące

dane osobowe tych osób

a)

nazwisko,

b)

imię lub imiona,

c)

nazwisko rodowe,

d)

numer PESEL,

e)

miejsce urodzenia,

f)

serię i numer dowodu osobistego,

g)

miejsce pobytu stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące,

h)

adres do korespondencji;

2)

wypłaca świadczenia, o których mowa w art. 6 ust. 2 i 3.

8.

W przypadku niestawienia się do kwalifikacji wojskowej bez uzasadnionej przyczyny

właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta) z urzędu albo na wniosek przewodniczącego

powiatowej komisji lekarskiej lub szefa wojskowego centrum rekrutacji nakłada na osobę

podlegającą kwalifikacji wojskowej grzywnę w celu przymuszenia albo zarządza przymusowe

doprowadzenie przez Policję do kwalifikacji wojskowej w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

9.

W okresie trwania obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej w ramach kwalifikacji

wojskowej szef wojskowego centrum rekrutacji może również wykonywać czynności związane

z udzieleniem odroczeń czynnej służby wojskowej.

10.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić w razie zagrożenia bezpieczeństwa

państwa albo w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny obowiązek stawienia się

do kwalifikacji wojskowej osób, które w danym roku kalendarzowym kończą co najmniej

18 lat życia, trwający do końca roku kalendarzowego, w którym te osoby kończą 60 lat

życia, uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych, zagrożenie zewnętrznego i wewnętrznego

bezpieczeństwa państwa oraz wskazując granice wieku osób, których ten obowiązek dotyczy.

1.

Kobiety posiadające kwalifikacje przydatne do służby wojskowej oraz kobiety pobierające

naukę w celu uzyskania tych kwalifikacji, które w danym roku szkolnym lub akademickim

kończą naukę, albo będące studentkami lub absolwentkami szkół wyższych, mogą być poddane

obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej, poczynając od dnia 1 stycznia

roku kalendarzowego, w którym kończą 19 lat życia.

2.

Za kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, uznaje się wykształcenie lub kwalifikacje

zawodowe wymagane do wykonywania zawodów medycznych, weterynaryjnych, morskich oraz

lotniczych, a także zawodów: psychologów, rehabilitantów, radiologów, diagnostów laboratoryjnych,

informatyków, teleinformatyków, nawigatorów oraz tłumaczy.

3.

W przypadku wprowadzenia obowiązku stawienia się do kwalifikacji wojskowej kobiet

1)

rektorzy albo dyrektorzy szkół, o których mowa w ust. 1, przesyłają szefowi wojskowego

centrum rekrutacji, właściwemu ze względu na siedzibę szkoły, imienny wykaz kobiet,

które kończą naukę w danym roku kalendarzowym;

2)

szef wojskowego centrum rekrutacji, właściwy ze względu na siedzibę szkoły, o której

mowa w ust. 1, przesyła szefowi wojskowego centrum rekrutacji, właściwemu ze względu

na miejsce pobytu stałego kobiet lub miejsce ich czasowego pobytu trwającego ponad

3 miesiące, imienne wykazy kobiet podlegających obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji

wojskowej;

3)

szefowie wojskowych centrów rekrutacji po otrzymaniu wykazów, o których mowa w pkt

2, przesyłają je wójtom (burmistrzom, prezydentom miast) w celu wezwania kobiet do

kwalifikacji wojskowej. Wykazy te uzupełniają dodatkowym zestawieniem kobiet, o których

mowa w ust. 5.

4.

W imiennych wykazach kobiet, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, w zakresie danych

osobowych osób objętych tymi wykazami zamieszcza się następujące dane

1)

nazwisko;

2)

imię lub imiona;

3)

nazwisko rodowe;

4)

numer PESEL;

5)

miejsce urodzenia;

6)

serię i numer dowodu osobistego;

7)

miejsce pobytu stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące;

8)

adres do korespondencji;

9)

rok i kierunek nauki oraz nazwę i siedzibę szkoły;

10)

kwalifikacje przydatne do służby wojskowej, których posiadanie skutkuje obowiązkiem

stawienia się do kwalifikacji wojskowej.

5.

Do kwalifikacji wojskowej mogą również stawać w terminie określonym w ust. 1 kobiety,

które ochotniczo zgłosiły się do pełnienia służby wojskowej.

6.

Kobiety, które stawiły się do kwalifikacji wojskowej, podlegają obowiązkowi służby

wojskowej na zasadach ogólnych.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, grupy kobiet, których dotyczy obowiązek

stawienia się do kwalifikacji wojskowej, wskazując grupy kobiet poddane temu obowiązkowi,

oraz stanowiska służbowe lub funkcje, na które przeznacza się kobiety do służby wojskowej,

uwzględniając wykaz prac uciążliwych, niebezpiecznych lub szkodliwych dla zdrowia

kobiet w ciąży lub kobiet karmiących dziecko piersią, warunki bezpieczeństwa i higieny

pracy przy ręcznych pracach transportowych oraz potrzeby Sił Zbrojnych.

1.

W przypadku gdy osoba, której nadano kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej

w ramach kwalifikacji wojskowej, zgłosi w terminie 3 lat od dnia nadania tej kategorii

chęć pełnienia czynnej służby wojskowej, nie kieruje się jej na badania lekarskie

oraz psychologiczne.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób, które ubiegają się o powołanie do zawodowej

służby wojskowej lub do służby na stanowiskach wymagających szczególnych predyspozycji,

a także do osób, których stan zdrowia uległ zmianie albo istnieją uzasadnione wątpliwości

co do ich aktualnego stanu zdrowia.

1.

Określenie zdolności do służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej

należy do powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich, które mogą orzekać w składzie

jednoosobowym.

2.

W ramach określenia zdolności do służby wojskowej osoby stawiające się do kwalifikacji

wojskowej poddaje się obowiązkowym badaniom lekarskim oraz psychologicznym, a także,

stosownie do potrzeb i według decyzji przewodniczącego komisji lekarskiej, badaniom

specjalistycznym oraz obserwacji szpitalnej.

2a

Badania psychologiczne polegają na przeprowadzeniu wywiadu psychologicznego i kończą

się wydaniem zaświadczenia o braku lub istnieniu przeciwwskazań do pełnienia służby

wojskowej.

3.

Osoba stawiająca się do kwalifikacji wojskowej jest obowiązana przedstawić komisji

lekarskiej posiadaną dokumentację medyczną, w tym wyniki badań specjalistycznych przeprowadzonych

w okresie 12 miesięcy przed dniem stawienia się do kwalifikacji wojskowej.

4

W przypadku osób, o których mowa w art. 59 ust. 1a, komisja lekarska, jeżeli jest

to możliwe, wydaje orzeczenie o całkowitej lub częściowej niezdolności do czynnej

służby wojskowej na podstawie orzeczenia albo wypisu z treści orzeczenia stwierdzającego

niezdolność lub niepełnosprawność.

4a

W przypadku gdy nie można określić zdolności do służby wojskowej na podstawie orzeczenia

albo wypisu z treści orzeczenia stwierdzającego niezdolność lub niepełnosprawność,

wójt (burmistrz, prezydent miasta) wzywa osobę do osobistego stawiennictwa do kwalifikacji

wojskowej.

5.

Do prowadzenia badań lekarskich oraz wydawania orzeczeń w tych sprawach przez komisje

lekarskie, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy wydane na podstawie art.

87 ust. 3.

6.

Powiatowe i wojewódzkie komisje lekarskie powołują wojewodowie w porozumieniu z szefami

wojskowych centrów rekrutacji.

7.

Wojewódzka komisja lekarska sprawuje nadzór nad działalnością powiatowych komisji

lekarskich.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, skład, tryb powoływania i postępowania

oraz terminy urzędowania powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich oraz sposób

współdziałania komisji z wojewodami oraz wójtami (burmistrzami, prezydentami miast)

lub starostami i innymi organami samorządu terytorialnego, kierując się potrzebą zapewnienia

sprawnego przebiegu procesu orzekania o zdolności do służby wojskowej.

1

Pracodawcy udzielają zwolnienia od pracy, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, lekarzom

i psychologom wchodzącym w skład powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich oraz

pielęgniarkom lub ratownikom medycznym, wyznaczonym do powiatowych komisji lekarskich

w przypadku konieczności ich udziału w pracach komisji w godzinach pracy zawodowej.

2

Osobom wchodzącym w skład komisji lekarskich orzekających o zdolności do służby wojskowej

osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej oraz pielęgniarkom lub ratownikom

medycznym przysługuje dodatkowe wynagrodzenie za pracę związaną z określeniem zdolności

tych osób do służby wojskowej, wykonywaną poza godzinami pracy zawodowej, z zachowaniem

prawa do wynagrodzenia zgodnie z ust. 1.

3.

Wysokość wynagrodzenia za każdy dzień pracy nie może przekraczać 15% przeciętnego

wynagrodzenia ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych za kwartał poprzedzający wypłatę wynagrodzenia.

4

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania dodatkowego wynagrodzenia

osób wchodzących w skład komisji lekarskich orzekających o stopniu zdolności do służby

wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej oraz pielęgniarek lub ratowników

medycznych, wyznaczonych do powiatowych komisji lekarskich, mając na względzie maksymalną

wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 3.

5.

Wojewodowie zlecają podmiotom leczniczym przeprowadzanie na potrzeby powiatowych i

wojewódzkich komisji lekarskich badań specjalistycznych, psychologicznych oraz obserwacji

szpitalnej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej.

6.

W przypadku niemożności zlecenia przeprowadzania badań specjalistycznych lub badań

psychologicznych podmiotom leczniczym wojewodowie mogą zawierać umowy o przeprowadzanie

takich badań przez lekarzy prowadzących indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie

lub grupowe praktyki lekarskie oraz przez psychologów.

7.

Przy powoływaniu powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich oraz do zamówień na

realizację świadczeń, o których mowa w ust. 5 i 6 oraz art. 62 ust. 2, nie stosuje

się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.

8.

Koszty wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz badań specjalistycznych i obserwacji

szpitalnej, o których mowa w ust. 5, pokrywa się z budżetu państwa, z części 85, którą

dysponują wojewodowie.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania zamówień na badania

specjalistyczne, psychologiczne oraz obserwacji szpitalnej, kierując się koniecznością

zapewnienia równego traktowania podmiotów leczniczych oraz przejrzystości i sprawności

postępowania w zakresie udzielania tych zamówień.

1.

Orzeczenie powiatowej komisji lekarskiej doręcza się osobie stawiającej się do kwalifikacji

wojskowej i szefowi wojskowego centrum rekrutacji na piśmie wraz z uzasadnieniem albo

za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

2.

Od orzeczenia powiatowej komisji lekarskiej przysługuje osobie stawiającej się do

kwalifikacji wojskowej i szefowi wojskowego centrum rekrutacji odwołanie do wojewódzkiej

komisji lekarskiej w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Orzeczenie to

może być zmienione przez wojewódzką komisję lekarską również z urzędu, jeżeli zostało

wydane z naruszeniem przepisów prawa.

3.

Członkom powiatowej komisji lekarskiej przysługuje prawo wnoszenia do wojewódzkiej

komisji lekarskiej sprzeciwów od orzeczeń powiatowej komisji lekarskiej w terminie

14 dni od dnia wydania orzeczenia.

4.

Ostateczne orzeczenie powiatowej komisji lekarskiej ustalające czasową niezdolność

do służby wojskowej osób, które w okresie do 24 miesięcy od dnia badania rokują odzyskanie

zdolności do służby wojskowej w czasie pokoju, może być zmienione przez powiatową

komisję lekarską z urzędu albo na pisemny wniosek osoby stawiającej się do kwalifikacji

wojskowej lub szefa wojskowego centrum rekrutacji, jeżeli stan zdrowia tej osoby uległ

istotnej zmianie.

5.

O wszczęciu z urzędu postępowania, o którym mowa w ust. 4, zawiadamia się szefa wojskowego

centrum rekrutacji oraz osobę stawiającą się do kwalifikacji wojskowej.

6.

Wniosek o zmianę kategorii zdolności do służby wojskowej składa się za pośrednictwem

szefa wojskowego centrum rekrutacji. Do wniosku osoba stawiająca się do kwalifikacji

wojskowej dołącza zaświadczenie lekarskie stwierdzające zmiany w jej stanie zdrowia,

jakie nastąpiły od dnia ostatniego orzeczenia ustalającego kategorię zdolności do

służby wojskowej.

7.

Do powiatowej komisji lekarskiej nie kieruje się osób, wobec których wydano ostateczne

orzeczenie ustalające kategorię zdolności do służby wojskowej D lub E.

8.

Wobec osób, dla których ustalono kategorię zdolności do służby wojskowej D lub E,

przewodniczący powiatowej komisji lekarskiej wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie

zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej, jeżeli ostateczne orzeczenie o stopniu

zdolności tych osób do służby wojskowej zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa.

O wszczęciu tego postępowania powiadamia się szefa wojskowego centrum rekrutacji oraz

osobę, wobec której została orzeczona kategoria zdolności do służby wojskowej D lub

E.

9.

Ostateczne orzeczenia komisji lekarskich są wiążące dla szefów wojskowych centrów

rekrutacji.

1.

Starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) na potrzeby przeprowadzenia kwalifikacji

wojskowej

1)

zapewnia lokal dla wójta (burmistrza, prezydenta miasta), powiatowej komisji lekarskiej

i szefa wojskowego centrum rekrutacji wraz z wyposażeniem oraz przedmioty niezbędne

do pracy tych organów, a także pomieszczenia wraz z wyposażeniem, niezbędne przy wprowadzaniu

danych do ewidencji wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej;

2)

może zawrzeć umowę o pracę na czas określony lub umowę zlecenia, nie więcej niż z

4 osobami do prac związanych z wprowadzaniem danych do ewidencji wojskowej osób stawiających

się do kwalifikacji wojskowej i wydawaniem zaświadczeń o stawieniu się do kwalifikacji

wojskowej, uregulowanym stosunku do służby wojskowej oraz o orzeczonej zdolności do

służby wojskowej.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 2, przysługuje wynagrodzenie nie niższe niż wynagrodzenie

referentów z wykształceniem średnim lub średnim branżowym, określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 530).

Wojewoda zapewnia lokal dla wojewódzkiej komisji lekarskiej wraz z wyposażeniem oraz

przedmioty niezbędne do pracy tej komisji.

1.

Osoby podlegające stawieniu się do kwalifikacji wojskowej, które w okresie od dnia

ogłoszenia kwalifikacji wojskowej do dnia jej rozpoczęcia zmieniły miejsce pobytu

stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące, zgłaszają się do wójta

(burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na ich nowe miejsce pobytu

stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące. Wójt (burmistrz, prezydent

miasta) wyznacza im miejsce i termin stawienia się do kwalifikacji wojskowej.

2.

Osoby podlegające stawieniu się do kwalifikacji wojskowej, które po rozpoczęciu kwalifikacji

wojskowej na danym terenie zamierzają zmienić miejsce pobytu stałego albo pobytu czasowego

trwającego ponad 3 miesiące, stawiają się do kwalifikacji wojskowej przed opuszczeniem

miejsca dotychczasowego pobytu. W pozostałych przypadkach właściwość miejscową ustala

się według przepisów art. 21 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do ochotników.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia,

sposób wzywania do kwalifikacji wojskowej oraz treść obwieszczeń i wzór tego wezwania,

sposób organizacji i przebieg kwalifikacji wojskowej, uwzględniając konieczność zapewnienia

efektywnej współpracy organów wykonujących zadania w czasie kwalifikacji wojskowej

oraz zapewnienia odpowiednich warunków organizacyjnych do przeprowadzenia tej kwalifikacji.

Ewidencję wojskową prowadzi się na potrzeby Sił Zbrojnych.

1.

Ewidencję wojskową prowadzi w postaci elektronicznej w systemie teleinformatycznym

lub w postaci papierowej Minister Obrony Narodowej. W ramach ewidencji wojskowej prowadzi

się następujące dokumenty ewidencyjne

1)

teczkę akt personalnych;

2)

dokumentację dyscyplinarną;

3)

kartę ewidencyjną lub indywidualny zbiór ewidencyjny;

4)

wtórnik karty ewidencyjnej;

5)

księgę ewidencji;

6)

książkę ewidencyjną;

7)

zeszyt ewidencji przebiegu szkolenia wojskowego;

8)

kartę poszukiwania.

2.

W ewidencji wojskowej dopuszcza się również prowadzenie innych dokumentów, w tym rejestry

osób podlegających kwalifikacji wojskowej powołanych do odbycia zasadniczej służby

wojskowej w jednostce wojskowej, plan realizacji zadań w zakresie pokojowego uzupełnienia

potrzeb osobowych jednostek wojskowych, zapotrzebowanie na uzupełnienie potrzeb mobilizacyjnych

jednostki wojskowej w zakresie oficerów, podoficerów i szeregowych rezerwy, wykaz

imienny żołnierzy rezerwy przewidzianych do powołania na kursy przeszkolenia kadr

rezerwy, powiadomienie o możliwości nadania przydziału mobilizacyjnego żołnierzowi,

wobec którego wydano ostateczną decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

3.

Minister Obrony Narodowej prowadzi ewidencję wojskową przy pomocy

1)

Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji,

1a

Dyrektora Generalnego urzędu obsługującego Ministra Obrony Narodowej,

2)

szefa wojskowego centrum rekrutacji właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu

albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące,

3)

kierownika komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr,

4)

dowódcy jednostki wojskowej, szefa (kierownika, dyrektora) jednostki organizacyjnej

- w zakresie realizacji ustawowych zadań.

4.

Dane zawarte w ewidencji wojskowej, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, przetwarzają

1)

Minister Obrony Narodowej;

1a

Dyrektor Generalny urzędu obsługującego Ministra Obrony Narodowej;

1b

kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw pracowników zatrudnionych w urzędzie

obsługującym Ministra Obrony Narodowej;

2)

kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr;

3)

kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw zdrowia;

4)

szef komórki organizacyjnej właściwej do spraw zarządzania zasobami osobowymi;

5)

kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw pracowniczych;

6)

kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw dyscypliny wojskowej;

7)

przełożony dyscyplinarny;

8)

organ właściwy do wyznaczania na stanowiska służbowe;

9)

dowódca jednostki wojskowej, szef (kierownik, dyrektor) jednostki organizacyjnej i

ich przełożeni;

10)

Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji;

11)

szef wojskowego centrum rekrutacji;

12)

Wojskowy Inspektor Sanitarny;

13)

Wojskowy Inspektor Farmaceutyczny;

14)

podmioty lecznicze utworzone lub nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej;

15)

osoby upoważnione przez Ministra Obrony Narodowej.

5.

Dane zawarte w ewidencji wojskowej przetwarzają również osoby upoważnione przez podmioty,

o których mowa w ust. 4 pkt 2-14.

6.

Ewidencję wojskową aktualizuje się na bieżąco.

7.

Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji oraz szefowie wojskowych centrów rekrutacji

współpracują z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym

do realizacji jego zadań ustawowych.

1.

W ewidencji wojskowej gromadzi się i przetwarza dane

1

osób podlegających rejestracji, kwalifikacji wojskowej, obowiązkowi służby wojskowej

oraz osób dobrowolnie zgłaszających się do służby wojskowej, a także podlegających

innemu rodzajowi obowiązku obrony albo spełniających ten obowiązek oraz kandydatów

do zawodowej służby wojskowej ubiegających się o przyjęcie na uczelnię wojskową lub

uczelnię inną niż uczelnia wojskowa oraz kształcących się na tych uczelniach, którzy

nie ukończyli 18. roku życia;

2)

żołnierzy w czynnej służbie wojskowej oraz osób będących w rezerwie;

3)

pracowników resortu obrony narodowej.

2.

W ewidencji wojskowej gromadzi i przetwarza się następujące dane

1)

osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1

a)

imię lub imiona oraz nazwisko, w tym nazwisko rodowe, oraz imiona i nazwiska poprzednie,

b)

data oraz miejsce i kraj urodzenia,

c)

numer PESEL,

d)

imiona i nazwiska rodowe rodziców oraz ich numery PESEL, jeżeli zostały im nadane,

e)

stan cywilny i rodzinny, w tym imiona i nazwisko, nazwisko rodowe oraz data urodzenia

małżonka i dzieci,

f)

obywatelstwo,

g)

płeć,

h)

wizerunek,

i)

seria, numer i data ważności ostatniego wydanego dowodu osobistego oraz oznaczenie

organu wydającego dokument,

j)

miejsce pobytu stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące oraz adres

do korespondencji i dane kontaktowe, a także adres najbliższej rodziny,

k)

dane kontaktowe obejmujące numer telefonu i adres elektroniczny tej osoby oraz wskazanej

przez nią osoby obejmujące nazwisko, imiona, adres zameldowania lub adres zamieszkania,

numer telefonu i adres elektroniczny,

l)

dotyczące wykształcenia i zawodu wyuczonego,

m)

dotyczące nauki, w tym miejsce jej pobierania, oraz posiadane kwalifikacje zawodowe,

w tym uprawnienia do wykonywania zawodów lub czynności,

n)

dotyczące zatrudnienia lub prowadzonej działalności gospodarczej, w tym ich miejsce,

rodzaj i okres oraz zajmowane stanowisko,

o)

dotyczące zdolności do służby wojskowej,

p)

dotyczące szkodliwego używania alkoholu lub używania środków odurzających, substancji

psychotropowych lub innych podobnie działających substancji lub środków,

q)

dotyczące orzeczeń psychologicznych,

r)

stopień wojskowy, specjalność wojskowa, korpus osobowy i grupa osobowa,

s)

dotyczące przeznaczenia do służby wojskowej lub jej form równorzędnych oraz służby

zastępczej lub innych form obowiązku obrony,

t)

dotyczące przydziału mobilizacyjnego, pracowniczego przydziału mobilizacyjnego lub

przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego albo dotyczące wyłączenia od obowiązku pełnienia

czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny,

u)

dotyczące przebiegu czynnej służby wojskowej lub jej form równorzędnych albo zastępczych,

w tym postępowań dyscyplinarnych i wyróżnień,

v)

dotyczące karty mobilizacyjnej lub karty przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego

oraz karty i tabliczki tożsamości,

w)

dotyczące prawomocnych orzeczeń w sprawach karnych oraz w sprawach o wykroczenia,

x)

o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, o osadzeniu w zakładzie karnym lub areszcie

śledczym lub o umieszczeniu w zakładzie poprawczym oraz o zwolnieniu z tych zakładów

lub aresztu,

y)

informacje o osobie z Krajowego Rejestru Karnego,

z)

data zgonu albo data znalezienia zwłok, numer aktu zgonu oraz oznaczenie urzędu stanu

cywilnego, który sporządził akt zgonu;

2)

osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3

a)

dane, o których mowa w pkt 1,

b)

stopień wojskowy, specjalność wojskowa, klasa kwalifikacyjna, korpus osobowy i grupa

osobowa,

c)

dotyczące przebiegu czynnej służby wojskowej i pracy, a w przypadku żołnierzy zawodowych

- dodatkowo dotyczące przebiegu pracy zarobkowej,

d)

dotyczące prawomocnych orzeczeń w sprawach karnych, w sprawach o wykroczenia oraz

w postępowaniu administracyjnym lub dyscyplinarnym, a także odpowiedzialności zawodowej,

e)

dotyczące zdrowia,

f)

dotyczące szczepień,

g)

dotyczące postępowań dyscyplinarnych i wyróżnień,

h)

dotyczące uposażeń lub wynagrodzeń i wyróżnień,

i)

fotografię.

3.

Przetwarzanie danych osobowych zgromadzonych w ewidencji wojskowej może się odbywać

bez zgody i wiedzy osoby, której dotyczą te dane. Do przetwarzania tych danych ma

zastosowanie przepis art. 2 ust. 2 lit. a RODO.

4.

Osoby podlegające ewidencji wojskowej są obowiązane do udzielania informacji organom

prowadzącym tę ewidencję w zakresie danych ich dotyczących i przetwarzanych w ewidencji

wojskowej.

5.

Podstawę prowadzenia ewidencji wojskowej stanowią dokumenty potwierdzające dane, o

których mowa w ust. 2. Żołnierz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, informuje niezwłocznie

dowódcę jednostki wojskowej, w której pełni służbę, o zmianach danych gromadzonych

i przetwarzanych w ewidencji wojskowej i przedstawia dokumenty potwierdzające te zmiany.

6.

Podstawą wprowadzenia danych do ewidencji wojskowej są również rozstrzygnięcia, decyzje,

rozkazy personalne oraz inne dokumenty dotyczące przebiegu czynnej służby wojskowej.

7.

Pracownik resortu obrony narodowej informuje niezwłocznie szefa (kierownika, dyrektora)

jednostki, w której jest zatrudniony, o zmianach danych gromadzonych i przetwarzanych

w ewidencji wojskowej i przedstawia dokumenty potwierdzające te zmiany.

8

W odniesieniu do żołnierzy i osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, ewidencję wojskową

prowadzi się do dnia podlegania obowiązkowi pełnienia służby wojskowej, o którym mowa

w art. 5 ust. 1, albo do dnia

1)

zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, jeżeli dzień ten wypada później niż dzień

podlegania obowiązkowi pełnienia służby wojskowej;

2)

uprawomocnienia się orzeczenia o trwałej i całkowitej niezdolności do służby wojskowej

w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny;

3)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

4)

zgonu.

9

W odniesieniu do pracowników resortu obrony narodowej ewidencję wojskową prowadzi

się do dnia rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku pracy.

10

Dane żołnierzy i osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, gromadzone i przetwarzane

w ewidencji wojskowej przechowuje się do dnia, w którym upływa okres 10 lat od końca

roku kalendarzowego, w którym osoby te kończą 60 lat życia, a w przypadku żołnierzy

posiadających stopień podoficerski albo oficerski - 63 lata życia, albo od dnia zwolnienia

żołnierza z zawodowej służby wojskowej, jeżeli został on zwolniony w roku kalendarzowym,

w którym kończył więcej niż 60 lat życia, a w przypadku żołnierza posiadającego stopień

podoficerski albo oficerski - więcej niż 63 lata życia.

11.

Dane osób, o których mowa w ust. 1 pkt 3, gromadzone i przetwarzane w ewidencji wojskowej

przechowuje się przez okres 10 lat od dnia rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku pracy.

1.

Organy administracji publicznej są obowiązane do bezpłatnego udostępniania danych

osobowych w celu ich przetwarzania w ewidencji wojskowej.

2.

W ramach udostępniania danych, o których mowa w ust. 1, do ewidencji wojskowej przekazywane

są następujące dane

1)

z rejestru PESEL - określone w art. 8 pkt 1-7, 9-12, 14, 17-22 i 26 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji

ludności;

2)

z centralnej ewidencji kierowców - określone w art. 100aa ust. 1 pkt 1-3 i ust. 4 pkt 1-16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo

o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm.;

3)

z Krajowego Rejestru Karnego - określone w art. 20 ust. 1 pkt 1 (obejmujące nazwisko, imiona i numer PESEL) i pkt 2 (obejmujące

stwierdzenie, czy dana osoba figuruje lub nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym)

ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1068 i 1705).

3.

Dane, o których mowa w ust. 2, przekazuje się do ewidencji wojskowej w drodze teletransmisji

danych lub na informatycznym nośniku danych.

4.

Do pozyskiwania danych, o których mowa w ust. 2, nie wymaga się odrębnego żądania,

zapytania lub wniosku w tej sprawie, a ich przekazywanie następuje bezpłatnie w sposób

ustalony w porozumieniu zawartym między Ministrem Obrony Narodowej, w zakresie

1)

rejestru PESEL - z ministrem właściwym do spraw informatyzacji;

2)

centralnej ewidencji kierowców - z ministrem właściwym do spraw informatyzacji;

3)

Krajowego Rejestru Karnego - z Ministrem Sprawiedliwości.

1.

Dane osobowe zgromadzone w ewidencji wojskowej mogą być udostępniane

1)

dowódcom jednostek wojskowych oraz ich przełożonym - jeżeli wymagają tego ich zadania;

2)

sądom wojskowym, powszechnym jednostkom organizacyjnym prokuratury, w których utworzono

komórki organizacyjne do spraw wojskowych, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie

Wywiadu Wojskowego i Żandarmerii Wojskowej - jeżeli wymagają tego ich zadania;

3)

sądom powszechnym, powszechnym jednostkom organizacyjnym prokuratury, Policji, Straży

Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnemu Biuru

Antykorupcyjnemu i Służbie Ochrony Państwa - jeżeli wymagają tego ich zadania i jest

to niezbędne do prowadzonego przez nie postępowania;

4)

pracodawcom - w zakresie stosunku zatrudnianych przez nich pracowników do obowiązku

obrony oraz rodzaju i terminu wykonania tego obowiązku;

5)

osobom, których dotyczą dane osobowe zgromadzone w ewidencji wojskowej;

6)

innym podmiotom uprawnionym na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Udostępnianie danych osobowych zgromadzonych w ewidencji wojskowej podmiotom wymienionym

w ust. 1 następuje nieodpłatnie.

3.

Organy prowadzące ewidencję wojskową są obowiązane do wzajemnego przekazywania danych

zgromadzonych w tej ewidencji.

1.

W przypadku zniszczenia danych lub dokumentów zawartych w ewidencji wojskowej, a także

wystąpienia zdarzeń, które uniemożliwiają korzystanie z tej ewidencji, następuje jej

odtwarzanie.

2.

Odtworzenie ewidencji wojskowej zarządza szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji.

3.

Odtwarzanie ewidencji wojskowej obejmuje dane przetwarzane w ewidencji wojskowej.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia ewidencji

wojskowej, w tym wzory dokumentów, o których mowa w art. 70 ust. 1 pkt 1 i 3-8, dokumenty

będące podstawą wprowadzenia danych do tej ewidencji, sposób odtwarzania ewidencji

wojskowej, uwzględniając kategorie osób objętych ewidencją wojskową, formy spełniania

obowiązku obrony, a także przypadki, w których następuje potrzeba odtworzenia ewidencji

wojskowej.

1.

Szefowie wojskowych centrów rekrutacji oraz kierownik komórki organizacyjnej właściwej

do spraw kadr, a w przypadku wprowadzenia obowiązku zgłoszenia się określonych osób

do rejestracji również organy przeprowadzające tę rejestrację, są zawiadamiani przez

1)

sądy - o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wobec osób podlegających obowiązkowi

służby wojskowej i o prawomocnym skazaniu tych osób;

2)

zakłady karne i poprawcze oraz areszty śledcze - o osadzeniu w zakładzie karnym lub

areszcie śledczym osób podlegających obowiązkowi służby wojskowej lub o umieszczeniu

takich osób w zakładzie poprawczym oraz o zwolnieniu z tych zakładów lub aresztu.

2.

Minister Sprawiedliwości, Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw administracji

publicznej określą, w drodze rozporządzenia, zakres zawiadomień, o których mowa w

ust. 1, oraz sposób i terminy przesyłania tych zawiadomień, uwzględniając pisemną

lub elektroniczną postać zawiadomienia.

3.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej stopień wojskowy, imię,

nazwisko, imiona rodziców, datę i miejsce urodzenia, numer PESEL, adres zamieszkania

oraz

1)

w przypadku prawomocnego skazania datę i treść orzeczenia sądu;

2)

w przypadku tymczasowego aresztowania informacje o postanowieniu sądu;

3)

w przypadku umieszczenia w zakładzie poprawczym informacje o orzeczeniu sądu oraz

nazwę zakładu poprawczego oraz dacie umieszczenia w zakładzie poprawczym;

4)

w przypadku zwolnienia z zakładu poprawczego informacje o dacie i powodzie zwolnienia

oraz nazwę zakładu poprawczego;

5)

w przypadku osadzenia w zakładzie karnym, areszcie śledczym informacje o orzeczeniu

sądu, nazwie zakładu karnego lub aresztu śledczego, określenie kary lub środka stanowiącego

podstawę osadzenia oraz datę osadzenia;

6)

w przypadku zwolnienia z zakładu karnego, aresztu śledczego informacje o powodzie

zwolnienia, nazwie zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz dacie zwolnienia.

1.

W przypadkach określonych w ustawie wydaje się książeczki wojskowe.

2.

W książeczce wojskowej zamieszcza się

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL;

4)

stopień wojskowy;

5)

informacje dotyczące określenia zdolności do służby wojskowej;

6)

informacje dotyczące pełnionej służby wojskowej;

7)

informacje o przeznaczeniu żołnierza rezerwy;

8)

nazwę organu wystawiającego;

9)

serię i numer;

10)

wskazówki dla posiadacza książeczki wojskowej;

11)

adnotacje służbowe;

12)

elementy zabezpieczające.

3.

Osoba, której wydano książeczkę wojskową, w przypadku utraty lub zniszczenia tej książeczki,

jest obowiązana powiadomić szefa wojskowego centrum rekrutacji, a będąca żołnierzem

w czynnej służbie wojskowej dowódcę jednostki wojskowej, o jej utracie lub zniszczeniu.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór książeczki wojskowej,

sposób jej wydawania i ewidencjonowania oraz zwrotu, tryb postępowania w przypadku

jej utraty albo zniszczenia, uwzględniając przeznaczenie do służby wojskowej oraz

sprawność postępowania w zakresie wydawania książeczki wojskowej.

1

Organy wojskowe wyposażają żołnierzy w czynnej służbie wojskowej oraz osoby pełniące

służbę w jednostkach zmilitaryzowanych przydzielonych do Sił Zbrojnych, pracowników

resortu obrony narodowej, cywilny personel medyczno-sanitarny Sił Zbrojnych, osoby

cywilne towarzyszące Siłom Zbrojnym, personel organizacji „Polski Czerwony Krzyż”

i innych ochotniczych organizacji pomocy, osoby cywilne wykonujące czynności duszpasterskie

oraz inne osoby określone prawem międzynarodowym w karty i tabliczki tożsamości.

2.

Karty tożsamości wydawane żołnierzom w czynnej służbie wojskowej wyjeżdżającym w celach

służbowych za granicę stanowią również dowód tożsamości, o którym mowa w art. III

ust. 2 lit. a Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej

statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r. (Dz. U.

z 2000 r. poz. 257 oraz z 2008 r. poz. 1052).

3.

Żołnierzom, o których mowa w ust. 2, wydaje się również indywidualny lub zbiorowy

rozkaz wyjazdu.

4.

W kartach tożsamości zamieszcza się

1)

nazwisko i imię (imiona) posiadacza karty;

2)

datę urodzenia posiadacza karty;

3)

stopień wojskowy i oznaczenie książeczki wojskowej albo legitymacji służbowej posiadacza

karty;

4)

numer PESEL posiadacza karty;

5

wskazanie rodzaju Sił Zbrojnych lub nazwę instytucji (organizacji);

6)

grupę krwi posiadacza karty;

7)

fotografię i podpis posiadacza karty;

8)

suchy odcisk pieczęci urzędowej organu wydającego kartę (wyłącznie na papierowych

kartach tożsamości);

9)

nazwę państwa wystawiającego kartę;

10)

serię i numer karty;

11)

elementy zabezpieczające kartę;

12

numer tabliczki tożsamości;

13

datę ważności lub wystawienia karty.

5.

Na tabliczce tożsamości zamieszcza się

1)

numer seryjny;

1a

oznaczenie „SIŁY ZBROJNE RP”;

2)

imię i nazwisko;

3)

numer PESEL;

4)

oznaczenie grupy krwi.

5a

Na tabliczce tożsamości wydawanej w czasie mobilizacji i w czasie wojny umieszcza

się wyłącznie dane, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 1a.

6.

Na tabliczce tożsamości można dodatkowo zamieścić informacje dotyczące religii albo

wyznania.

7

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje oraz wzory kart i tabliczek tożsamości, sposób i tryb wnioskowania o wydanie

karty i tabliczki tożsamości, wzór wniosku o wydanie karty i tabliczki tożsamości

oraz organy właściwe do wnioskowania o ich wydanie,

2)

sposób dokonywania wpisów w karcie i na tabliczce tożsamości oraz tryb i organy właściwe

do ich deponowania, wydawania i ewidencjonowania,

3)

tryb i przypadki wydawania kart i tabliczek tożsamości, a także przyczyny i tryb ich

wymiany, zwrotu, unieważniania oraz postępowania w przypadku ich zniszczenia lub utraty,

4)

wzór rozkazu wyjazdu

- uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności i jednolitości postępowania w sprawie

wydawania kart i tabliczek, ich ewidencjonowania, wymiany i zwrotu, a także rodzaj

karty i tabliczki tożsamości w zależności od przypadku ich wydania, a także konieczność

zapewnienia jednolitego stosowania wzoru rozkazu wyjazdu.

1.

Osoba ubiegająca się o powołanie do służby wojskowej może zgłosić się do dowolnie

wybranego wojskowego centrum rekrutacji w celu złożenia wniosku o powołanie do służby

wojskowej albo przesłać ten wniosek za pośrednictwem strony internetowej lub środków

komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

2.

Wniosek o powołanie do służby wojskowej może zostać złożony również podczas kwalifikacji

wojskowej.

1.

We wniosku o powołanie do służby wojskowej wskazuje się rodzaj służby wojskowej, którego

pełnieniem jest zainteresowana osoba ubiegająca się o powołanie do tej służby.

2.

We wniosku o powołanie do służby wojskowej wskazuje się co najmniej

1)

preferowane miejsce odbywania dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej;

2)

uczelnię wojskową, na której osoba ubiegająca się o powołanie do służby wojskowej

chce podjąć kształcenie;

3)

chęć odbycia kursu oficerskiego - w przypadku absolwentów uczelni wyższych innych

niż wojskowe na kierunku zapewniającym nabycie kwalifikacji szczególnie przydatnych

w Siłach Zbrojnych;

4)

uprawnienia lub kwalifikacje, których nabyciem jest zainteresowana osoba zgłaszająca

się do odbycia dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej, spośród uprawnień i kwalifikacji

określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

3

W przypadku wskazania we wniosku o powołanie do służby wojskowej uprawnień lub kwalifikacji,

o których mowa w ust. 2 pkt 4, szef wojskowego centrum rekrutacji podpisuje z osobą

ubiegającą się o powołanie do służby wojskowej umowę określającą w szczególności

1)

rodzaj uprawnień lub kwalifikacji nabywanych przed powołaniem do tej służby lub w

trakcie jej pełnienia;

2)

sposób nabycia uprawnień lub kwalifikacji i czas ich nabywania;

3)

sposób i wysokość pokrywania kosztów nabycia uprawnień lub kwalifikacji, w tym kosztów

egzaminów;

4)

wysokość i sposób zwrotu kosztów nabycia uprawnień lub kwalifikacji w przypadku rezygnacji

tej osoby z ubiegania się o powołanie do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej

lub zakończenia służby przed upływem okresu, na jaki nastąpiło powołanie do tej służby.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz uprawnień i kwalifikacji szczególnie przydatnych w Siłach Zbrojnych

a)

które można nabyć w ramach pełnienia dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej,

b)

których nabycie na uczelni wyższej innej niż uczelnia wojskowa może spowodować skierowanie

absolwenta tej uczelni na kurs oficerski,

2)

tryb postępowania w sprawach zgłaszania się do odbycia dobrowolnej zasadniczej służby

wojskowej,

3)

(uchylony)

4)

wzór wniosku o powołanie do służby wojskowej

- uwzględniając potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych oraz konieczność zapewnienia

efektywności przebiegu tej służby.

1.

Postępowanie rekrutacyjne mające na celu powołanie do służby wojskowej prowadzi szef

wojskowego centrum rekrutacji.

2.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1)

wpisanie do ewidencji wojskowej, w przypadku braku takiego wpisu;

2)

przeprowadzenie badania lekarskiego i psychologicznego, a w uzasadnionych przypadkach

skierowanie na dodatkowe badania lekarskie lub specjalistyczne, z zastrzeżeniem art.

61;

3

skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej osób ubiegających się o powołanie do zawodowej

służby wojskowej lub dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w trakcie kształcenia,

o której mowa w art. 95 ust. 4;

4)

skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej osób ubiegających się o powołanie do służby

wojskowej, wobec której wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorię zdolności

do służby wojskowej D w celu zmiany tej kategorii, jeżeli w ocenie tej osoby nastąpiła

poprawa stanu jej zdrowia;

5)

wydanie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej, z zastrzeżeniem art. 190 ust.

1;

6)

określenie kategorii zdolności do służby wojskowej, w przypadku osób, które jej nie

posiadają;

7)

nadanie stopnia wojskowego szeregowego, w przypadku jego nieposiadania;

8)

powołanie do służby wojskowej, z wyłączeniem zawodowej służby wojskowej oraz dobrowolnej

zasadniczej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 95 ust. 4.

3.

Szef wojskowego centrum rekrutacji na potrzeby prowadzenia postępowania, o którym

mowa w ust. 1, może zatrudnić, na podstawie umowy o pracę na czas określony lub umowy

zlecenia, lekarza do orzekania o zdolności do służby wojskowej. Przepisy art. 63 ust.

1-3 oraz przepisy wydane na podstawie art. 63 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Postępowanie rekrutacyjne wobec osoby ubiegającej się o powołanie do służby wojskowej

trwa nie dłużej niż 2 dni.

2

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku powołania do zawodowej służby wojskowej

lub dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w trakcie kształcenia, o której mowa

w art. 95 ust. 4, oraz gdy jest niezbędne skierowanie osoby ubiegającej się o powołanie

do służby wojskowej do wojskowej komisji lekarskiej w celu wykonania dodatkowych badań.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, osobę ubiegającą się o powołanie do służby wojskowej

kieruje się do dowolnie wybranej przez tę osobę wojskowej komisji lekarskiej, a w

przypadku określania zdolności do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych

oraz rodzajach wojsk - do właściwej rzeczowo wojskowej komisji lekarskiej.

4.

W przypadku prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, orzeczenie o zdolności

do służby wojskowej wydaje lekarz rejonowej wojskowej komisji lekarskiej albo inny

lekarz, z którym szef wojskowego centrum rekrutacji zawarł umowę w zakresie orzekania

o zdolności do służby wojskowej.

5.

Do prowadzenia badań lekarskich oraz wydawania orzeczeń w tych sprawach stosuje się

odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 87 ust. 3.

6.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 4, jest decyzją, od której osobie ubiegającej się

o powołanie do służby wojskowej przysługuje odwołanie do rejonowej wojskowej komisji

lekarskiej właściwej terytorialnie dla danego wojskowego centrum rekrutacji, w terminie

14 dni od dnia jego doręczenia.

7.

W przypadku uznania osoby ubiegającej się o powołanie do służby wojskowej za zdolną

do służby wojskowej szef wojskowego centrum rekrutacji powołuje tę osobę do służby

wojskowej, wskazując termin i miejsce stawienia się do tej służby, z zastrzeżeniem

art. 186.

8.

Rekrutacja może być prowadzona w siedzibie szefa wojskowego centrum rekrutacji lub

w obiektach jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra

Obrony Narodowej lub w innych obiektach umożliwiających prawidłowe jej przeprowadzenie.

9.

Obiekty, o których mowa w ust. 8, wyposaża się w sprzęt i środki niezbędne do orzekania

o zdolności do pełnienia czynnej służby wojskowej, działalności administracyjnej oraz

promocyjno-informacyjnej.

10.

Szefowie wojskowych centrów rekrutacji właściwi w zakresie prowadzenia ewidencji wojskowej

przesyłają szefowi wojskowego centrum rekrutacji prowadzącemu rekrutację ewidencję

wojskową osób ubiegających się o powołanie do służby wojskowej.

11.

Szef wojskowego centrum rekrutacji przeprowadzający rekrutację wzywa kandydatów do

stawienia się w określonym miejscu i czasie w celu przeprowadzenia tej rekrutacji.

12.

Osobom, które stawiły się na wezwanie, o którym mowa w ust. 11, na złożony przez nie

wniosek, zapewnia się zakwaterowanie i wyżywienie przez czas prowadzenia czynności

związanych z przeprowadzeniem rekrutacji, w przypadku gdy okres rekrutacji trwa dłużej

niż 1 dzień.

1.

Do służby wojskowej może być powołana osoba, która spełnia następujące warunki

1)

posiada obywatelstwo polskie,

2)

posiada nieposzlakowaną opinię,

3)

posiada zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby wojskowej,

4)

posiada wiek co najmniej 18 lat,

5)

nie była karana za przestępstwo umyślne,

6)

nie jest przeznaczona do służby zastępczej,

7)

nie jest wyłączona od obowiązku pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia

mobilizacji i w czasie wojny,

8)

nie posiada nadanego przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego do służby w jednostce

zmilitaryzowanej,

9)

posiada wykształcenie

a)

co najmniej wyższe - w przypadku pełnienia służby na stanowisku służbowym w korpusie

oficerów,

b)

co najmniej średnie lub średnie branżowe - w przypadku pełnienia służby na stanowisku

służbowym w korpusie podoficerów,

c)

co najmniej podstawowe - w przypadku pełnienia służby na stanowisku służbowym w korpusie

szeregowych

- jeżeli występują potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych.

2.

Powołanie do służby wojskowej może być również uzależnione od

1)

posiadania przez kandydata na żołnierza kwalifikacji wymaganych do zajmowania stanowiska

służbowego;

2)

posiadania orzeczenia o braku przeciwwskazań do pełnienia służby na stanowiskach wymagających

szczególnych predyspozycji psychofizycznych;

3)

złożenia ankiety bezpieczeństwa osobowego.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 82 ust. 2, szef wojskowego centrum rekrutacji kieruje

osobę ubiegającą się o powołanie do służby wojskowej do wojskowej komisji lekarskiej

w celu wydania stosownego orzeczenia.

1a

W przypadku żołnierzy odbywających dobrowolną zasadniczą służbę wojskową, którzy złożyli

wniosek o powołanie do zawodowej służby wojskowej, do wojskowej komisji lekarskiej

kieruje dowódca jednostki wojskowej.

2.

Wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie, które jest decyzją.

3.

Wojskowa komisja lekarska może orzekać jednoosobowo, z wyjątkiem przypadku określonego

w art. 82 ust. 2.

4.

Niezależnie od orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej, wojskowe komisje

lekarskie orzekają również w innych sprawach określonych w ustawie.

4a

Członek składu orzekającego wojskowej komisji lekarskiej może zgłosić na piśmie sprzeciw

wobec projektu orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej.

5.

Badania diagnostyczne i konsultacje specjalistyczne na potrzeby orzekania przez wojskowe

komisje lekarskie realizują podmioty lecznicze, dla których podmiotem tworzącym jest

Minister Obrony Narodowej.

6.

Do realizacji świadczeń, o których mowa w ust. 5, finansowanych z części budżetu państwa,

której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, z późn. zm., w zakresie ustalania kolejności dostępu do świadczeń.

7.

Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej doręcza się na piśmie wraz z uzasadnieniem,

utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, osobie skierowanej do wojskowej

komisji lekarskiej oraz organowi, który skierował tę osobę do wojskowej komisji lekarskiej.

8.

Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej osobie skierowanej oraz organowi, który

skierował tę osobę do wojskowej komisji lekarskiej, przysługuje odwołanie do wojskowej

komisji lekarskiej będącej organem wyższego stopnia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

orzeczenia.

9.

Ostateczne orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest wiążące dla szefów wojskowych

centrów rekrutacji i dowódców jednostek wojskowych.

10.

Minister Obrony Narodowej i wojskowa komisja lekarska będąca organem wyższego stopnia

może w trybie nadzoru uchylić każde orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej sprzeczne

z prawem lub wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych.

11.

Uchylając orzeczenie, odpowiednio Minister Obrony Narodowej albo wojskowa komisja

lekarska będąca organem wyższego stopnia wskazuje okoliczności wymagające wyjaśnienia

w toku dalszego postępowania w sprawie.

12

W przypadku uchylenia orzeczenia sprawę rozpatruje ponownie w pierwszej instancji

wojskowa komisja lekarska wyznaczona odpowiednio przez Ministra Obrony Narodowej albo

wojskową komisję lekarską będącą organem wyższego stopnia, która wydaje orzeczenie

zgodnie z zaleceniami, o których mowa w ust. 11.

13.

Do postępowań, o których mowa w ust. 10, przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Do zamówień na realizację świadczeń, o których mowa w art. 84 ust. 5, nie stosuje

się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.

1.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia

1)

tworzy, przekształca i znosi wojskowe komisje lekarskie, określa ich siedziby, zasięg

działania oraz właściwość,

2)

może tworzyć, przekształcać i znosić filie wojskowych komisji lekarskich oraz określać

ich siedziby

- kierując się koniecznością zapewnienia sprawności funkcjonowania wojskowych komisji

lekarskich oraz postępowania orzeczniczego.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania zamówień

na badania diagnostyczne i konsultacje specjalistyczne na potrzeby orzekania przez

wojskowe komisje lekarskie, kierując się koniecznością zapewnienia równego traktowania

podmiotów leczniczych oraz przejrzystości i sprawności postępowania w zakresie udzielania

tych zamówień.

1.

Wojskowe komisje lekarskie wydają orzeczenie o zdolności danej osoby do służby wojskowej

na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego

rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w przypadku

potrzeby również obserwacji szpitalnej. Przepis art. 58 ust. 6 stosuje się.

2

Do wojskowej komisji lekarskiej nie kieruje się w celu określenia zdolności do zawodowej

służby wojskowej osób, wobec których wydano ostateczne orzeczenie ustalające trwałą

i całkowitą niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia

mobilizacji i w czasie wojny.

3.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do służby wojskowej

oraz do służby poza granicami państwa,

2)

wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do pełnienia służby

w rodzajach wojsk i służb oraz na stanowiskach służbowych i funkcjach wojskowych wymagających

szczególnych predyspozycji zdrowotnych,

3)

wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o ograniczonej zdolności do pełnienia

zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk

oraz na określonych stanowiskach służbowych wraz ze wskazaniem kategorii zdolności

do zawodowej służby wojskowej,

4)

zakres badań wykonywanych w ramach orzekania o zdolności do poszczególnych rodzajów

służby wojskowej,

5)

warunki orzekania o zdolności do służby wojskowej przez wojskowe komisje lekarskie,

6)

szczegółowe warunki orzekania o zdolności do służby wojskowej poza granicami państwa,

7

tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich, w tym tryb zgłaszania sprzeciwu wobec

projektu orzeczenia komisji lekarskiej,

8)

sposób ustalania związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową przez te komisje,

9)

sposób orzekania o potrzebie udzielenia żołnierzowi urlopu zdrowotnego

- kierując się koniecznością: prawidłowego oznaczenia kategorii zdolności do służby

orzekanych w odniesieniu do stwierdzonych chorób i ułomności, zapewnienia ochrony

danych osobowych w procesie orzeczniczym, zapewnienia zakresu diagnostyki osób stawających

przed wojskowymi komisjami lekarskimi adekwatnego do rodzaju służby wojskowej, zapewnienia

pełnej i specjalistycznej oceny zdolności do służby wojskowej oraz profesjonalnego

i sprawnego postępowania orzeczniczego.

1

Osobę powoływaną na jej wniosek do czynnej służby wojskowej poddaje się badaniom psychologicznym

w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do pełnienia czynnej służby

wojskowej.

2.

Badania psychologiczne obejmują ocenę sprawności intelektualnej, cech osobowości,

sprawności psychomotorycznej oraz poziomu dojrzałości emocjonalnej i społecznej oraz

ocenę sprawności funkcjonowania w sytuacjach trudnych i stresowych, a także ocenę

sposobu działania i podejmowania decyzji w sytuacjach zagrożenia.

3.

Orzeczenie psychologiczne wydaje psycholog uprawniony do przeprowadzenia badań psychologicznych.

4.

Orzeczenie psychologiczne doręcza się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub

elektronicznej badanemu i szefowi wojskowego centrum rekrutacji albo dowódcy jednostki

wojskowej.

5.

Od orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie do Szefa Centralnego Wojskowego

Centrum Rekrutacji.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb odwoływania się od orzeczeń psychologicznych,

2)

zakres badań psychologicznych wykonywanych w procesie wydawania orzeczeń psychologicznych,

3)

tryb kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych oraz wydawania orzeczeń

psychologicznych,

4)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi,

5)

wzór orzeczenia psychologicznego, z wyjątkiem wzoru orzeczenia dotyczącego badań kierowców

i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę

na stanowisku kierowcy

- uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitej procedury kontroli i jednolitości

wydawanych orzeczeń oraz konieczność zapewnienia należytej ochrony dokumentacji związanej

z prowadzeniem badań psychologicznych.

Szef wojskowego centrum rekrutacji informuje pracodawcę osoby powoływanej do służby

wojskowej o jej powołaniu do czynnej służby wojskowej, z wyjątkiem powołania do zawodowej

służby wojskowej oraz powołania w trybie natychmiastowego stawiennictwa.

Powołani do czynnej służby wojskowej stają się żołnierzami w czynnej służbie wojskowej

z chwilą stawienia się do tej służby w określonym terminie i miejscu.

1.

Kształcenie kandydatów do zawodowej służby wojskowej oraz żołnierzy zawodowych odbywa

się w

1)

uczelniach wojskowych - w przypadku kształcenia na potrzeby korpusu oficerów zawodowych;

1a

centrach szkolenia - w przypadku kształcenia na potrzeby korpusu oficerów zawodowych

absolwentów studiów wyższych posiadających tytuł zawodowy magistra lub równorzędny,

w ramach kursu oficerskiego;

2)

szkołach podoficerskich - w przypadku kształcenia na potrzeby korpusu podoficerów

zawodowych;

3)

ośrodkach szkolenia lub centrach szkolenia - w przypadku kształcenia na potrzeby korpusu

szeregowych zawodowych.

2.

Kształcenie może odbywać się również w uczelniach wyższych, szkołach i ośrodkach szkolenia

innych niż wojskowe.

1.

Pierwszeństwo przyjęcia do szkół podoficerskich mają szeregowi, którzy pełnili zawodową

służbę wojskową przez co najmniej 3 lata oraz posiadają co najmniej bardzo dobrą ogólną

ocenę w ostatniej opinii służbowej.

2.

Dowódca jednostki wojskowej, w której szeregowy pełni zawodową służbę wojskową, kieruje

go do szkoły podoficerskiej, na jego wniosek, uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych

oraz limity przyjęć do szkół podoficerskich.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przyjęcia na kurs oficerski podoficerów

pełniących zawodową służbę wojskową.

1.

Żołnierz zawodowy może być kierowany na studia lub naukę oraz na staż, kurs lub specjalizację

i inne formy szkolenia i doskonalenia zawodowego w kraju lub za granicą.

2.

W wojskowych szkoleniach specjalistycznych organizowanych dla żołnierzy w resorcie

obrony narodowej może uczestniczyć również pracownik resortu obrony narodowej, na

jego wniosek lub za jego zgodą.

1.

Kandydatów na oficerów i podoficerów aktywnej rezerwy i pasywnej rezerwy kształci

się w szkołach Legii Akademickiej.

2.

Kandydatów na oficerów obrony terytorialnej oraz żołnierzy obrony terytorialnej, zwanych

dalej „żołnierzami OT”, kształci się w uczelniach wojskowych, centrach szkolenia oraz

jednostkach wojskowych Wojsk Obrony Terytorialnej. Do kształcenia stosuje się odpowiednio

przepisy art. 108 i art. 109 oraz przepisy wydane na podstawie art. 110 i art. 111.

3.

Do kandydatów, o których mowa w ust. 1 i 2, w okresie kształcenia stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w zakresie uprawnień,

obowiązków oraz należności finansowych, do czasu powołania do aktywnej rezerwy, pasywnej

rezerwy albo terytorialnej służby wojskowej.

1.

Kandydat do zawodowej służby wojskowej ubiegający się o przyjęcie na uczelnię wojskową,

do szkoły podoficerskiej, centrum szkolenia lub ośrodka szkolenia jest poddawany postępowaniu

rekrutacyjnemu, o którym mowa w art. 81, oraz postępowaniu rekrutacyjnemu w uczelni

wojskowej, w szkole podoficerskiej, centrum szkolenia lub ośrodku szkolenia.

2.

Postępowanie rekrutacyjne na uczelni wojskowej, w szkole podoficerskiej, centrum szkolenia

lub ośrodku szkolenia obejmuje egzamin wstępny, rozmowę kwalifikacyjną oraz analizę

ocen uzyskanych przez osobę ubiegającą się o powołanie do tej służby na świadectwie

dojrzałości lub świadectwie ukończenia szkoły.

2a

Kandydatem do zawodowej służby wojskowej ubiegającym się o przyjęcie na uczelnię wojskową

lub uczelnię inną niż uczelnia wojskowa może być również osoba, która nie ukończyła

18. roku życia, jeżeli wiek 18 lat osiągnie do końca roku kalendarzowego, w którym

jest prowadzone postępowanie rekrutacyjne.

2b

Przystąpienie do postępowania rekrutacyjnego, o którym mowa w art. 81, oraz postępowania

rekrutacyjnego w uczelni wojskowej lub w uczelni innej niż uczelnia wojskowa przez

osobę, o której mowa w ust. 2a, następuje za pisemną zgodą jej przedstawicieli ustawowych.

2c

Zgoda, o której mowa w ust. 2b, obejmuje wszystkie czynności podejmowane w ramach

postępowania rekrutacyjnego, w tym w szczególności poddanie się przez osobę, o której

mowa w ust. 2a, badaniom lekarskim i psychologicznym bez udziału przedstawicieli ustawowych.

2d

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2a, nie ukończyła 18. roku życia w dniu wydania

orzeczenia przez wojskową komisję lekarską oraz orzeczenia psychologicznego, orzeczenia

te doręcza się przedstawicielom ustawowym.

2e

Wniosek, o którym mowa w art. 80 ust. 1, osoba, o której mowa w ust. 2a, składa po

ukończeniu 18. roku życia.

2f

W przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w art. 80 ust. 1, albo niepowołania

do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej pełnionej na czas kształcenia w uczelni

wojskowej w terminie do zakończenia pierwszego semestru osobę, o której mowa w ust.

2a, skreśla się z listy studentów.

2g

Osobie, o której mowa w ust. 2a, przyjętej na uczelnię wojskową lub uczelnię inną

niż uczelnia wojskowa przysługuje bezpłatne wyżywienie i zakwaterowanie, jednak nie

dłużej niż do końca pierwszego semestru.

3.

Przyjęcie na uczelnię wojskową, do szkoły podoficerskiej, centrum szkolenia lub ośrodka

szkolenia jest uzależnione od

1)

wyniku uzyskanego w postępowaniu rekrutacyjnym w tej uczelni, szkole, centrum szkolenia

lub ośrodku;

2)

orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającej kategorię zdolności do zawodowej

służby wojskowej;

3)

orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

4.

Rozpoczęcie kształcenia kandydata do zawodowej służby wojskowej następuje po jego

powołaniu do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej, trwającej przez okres

1)

pierwszego roku kształcenia określonego programem studiów uczelni wojskowej - w przypadku

kształcenia w uczelni wojskowej;

2)

w przypadku kształcenia w szkole podoficerskiej oraz centrum szkolenia lub ośrodku

szkolenia, a także w przypadku kształcenia w uczelni wojskowej w ramach kursu oficerskiego

przez kandydatów posiadających tytuł magistra lub równorzędny

a)

pierwszego roku kształcenia - gdy program kształcenia jest dłuższy niż 12 miesięcy,

b)

kształcenia - gdy program kształcenia jest krótszy niż 12 miesięcy.

5.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej żołnierza, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 i

pkt 2 lit. a, następuje na wniosek tego żołnierza, z uwzględnieniem potrzeb Sił Zbrojnych,

po podpisaniu umowy określającej warunki zwrotu poniesionych kosztów na utrzymanie

i naukę. Koszty te nie podlegają zwrotowi w przypadku orzeczenia o niezdolności do

służby wojskowej lub orzeczenia psychologicznego stwierdzającego przeciwwskazania

do pełnienia tej służby.

6.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej żołnierza, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 lit.

b, następuje po odbyciu dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej, na wniosek tego

żołnierza, z uwzględnieniem potrzeb Sił Zbrojnych. W przypadku braku wniosku żołnierza

przenosi się do pasywnej rezerwy.

7

Żołnierz po powołaniu do zawodowej służby wojskowej, w przypadku dalszego kształcenia

w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej, centrum lub ośrodku szkolenia, nabywa

uprawnienia przewidziane dla żołnierzy zawodowych, z wyłączeniem uprawnień wskazanych

w art. 105, art. 189, art. 236, art. 275 ust. 2, art. 276 ust. 1 pkt 4-6 i ust. 2-4,

art. 277 pkt 3 i 4, art. 281, art. 284, art. 286, art. 289, art. 293 i art. 298. Przepis

art. 336 stosuje się odpowiednio.

8.

Jeżeli żołnierz pełniący zawodową służbę wojskową w trakcie kształcenia w uczelni

wojskowej nie ukończy nauki w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej, centrum lub

ośrodku szkolenia, zostaje z mocy prawa zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem

skreślenia z ewidencji tej uczelni, szkoły, centrum lub ośrodka, o ile nie wyrazi

chęci dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym w jednostce

wojskowej.

9.

Przepisów ust. 1 i 4-8 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych skierowanych na kształcenie

w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej, centrum lub ośrodku szkolenia, w czasie

pełnienia przez nich zawodowej służby wojskowej.

10.

Do odbywania dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej, o której mowa w ust. 4, nie

stosuje się przepisu art. 144.

11

Kandydat do zawodowej służby wojskowej po jego powołaniu do dobrowolnej zasadniczej

służby wojskowej oraz żołnierz zawodowy mogą równocześnie pobierać naukę w uczelni

innej niż uczelnia wojskowa.

12

Żołnierze, o których mowa w ust. 11, odbywają szkolenie wojskowe w czasie przerw wakacyjnych

oraz pozostają na zaopatrzeniu wybranej uczelni wojskowej.

1.

Żołnierzom pełniącym zawodową służbę wojskową w trakcie kształcenia w uczelni wojskowej,

szkole podoficerskiej, centrum szkolenia lub ośrodku szkolenia przysługuje uposażenie

zasadnicze, dodatki do uposażenia zasadniczego oraz inne należności pieniężne.

2.

Żołnierze, o których mowa w ust. 1, otrzymują uposażenie zasadnicze w wysokości nie

niższej niż najniższe uposażenie zasadnicze żołnierza zawodowego oraz mogą być im

przyznane dodatki do tego uposażenia, o których mowa w art. 479 ust. 3 i 4, i inne

należności pieniężne.

3

W sprawach dotyczących uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy, o których

mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 433-435, art. 440, art. 469,

art. 471-475, art. 476 ust. 1, art. 477, art. 478, art. 481, art. 482, art. 484-487

oraz przepisy wydane na podstawie art. 445 ust. 15 i art. 473 ust. 8.

4.

Prokuratorom powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury pełniącym służbę wojskową

na czas kształcenia w uczelni wojskowej przysługuje prawo do wynagrodzenia określone

w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1360, 1429 i 1860). W takim przypadku uposażenia zasadniczego, o którym mowa w ust. 1, nie wypłaca się.

5.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego dla żołnierzy pełniących służbę

wojskową na czas kształcenia odpowiednio w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej,

centrum szkolenia lub ośrodku szkolenia, mając na uwadze, by stawki uposażenia były

nie niższe niż uposażenie żołnierzy odbywających obowiązkową zasadniczą służbę wojskową,

oraz uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych.

W okresie pełnienia przez kandydata do zawodowej służby wojskowej dobrowolnej zasadniczej

służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 190, art. 276 ust. 1 pkt 1-3, art. 277 pkt 1, 2 i 5, art. 278, art. 279 ust.

1, 2 i 7 oraz art. 287-290.

Po zakończeniu kształcenia przewidzianego programem studiów uczelni wojskowej albo

nauczania szkoły podoficerskiej lub ośrodka szkolenia oraz wyznaczeniu na stanowisko

służbowe żołnierz nabywa pozostałe uprawnienia przewidziane dla żołnierzy zawodowych.

Zadaniami szkół podoficerskich są w szczególności

1)

kształcenie kandydatów na podoficerów;

2)

prowadzenie kursów dla podoficerów.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia

1)

tworzy i znosi szkoły podoficerskie,

2)

określi szczegółowe warunki i tryb składania egzaminów końcowych w szkołach podoficerskich

oraz odbywania praktyk, a także wzór świadectwa stwierdzającego jej ukończenie,

3)

określi cele, organizację i podstawowe założenia procesu kształcenia w szkołach podoficerskich

- mając na uwadze efektywne przygotowanie kadry zawodowej Sił Zbrojnych do pełnienia

służby wojskowej.

1

Wysokość opłaty z tytułu egzaminów wstępnych do uczelni wojskowych dla osób ubiegających

się o pełnienie zawodowej służby wojskowej, w przypadku przeprowadzania egzaminu wstępnego

obejmującego sprawdzian sprawności fizycznej, określa się w wysokości opłaty za przeprowadzenie

rekrutacji na studia ustalonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. z 2023 r. poz. 742, 1088, 1234, 1672, 1872 i 2005).

2.

Wysokość opłaty z tytułu egzaminów wstępnych dla osób będących cywilnymi studentami

uczelni wojskowej, w przypadku ubiegania się o przeniesienie na studia dla kandydatów

na oficerów zawodowych na tej uczelni, albo będących cywilnymi studentami innej uczelni

niż uczelnia wojskowa oraz ubiegających się o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej

na uczelni wojskowej oraz osób ubiegających się o przyjęcie do szkół podoficerskich

określa się w wysokości 50% opłaty, o której mowa w ust. 1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb ubiegania się o przyjęcie, w tym tryb postępowania rekrutacyjnego, do uczelni

wojskowych, szkół podoficerskich, centrów szkolenia i ośrodków szkolenia, dokumenty

wymagane przy ubieganiu się o przyjęcie do tych uczelni, szkół, centrów i ośrodków

szkolenia oraz zakres i terminy składania egzaminów wstępnych,

2)

warunki i tryb powoływania do służby wojskowej pełnionej na czas kształcenia odpowiednio

w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej, centrum szkolenia lub ośrodku szkolenia,

3)

warunki i tryb przyjmowania do uczelni wojskowych, szkół podoficerskich, centrów szkolenia

i ośrodków szkolenia,

4)

sposób ustalania kosztów kształcenia na uczelni wojskowej, w szkole podoficerskiej,

centrum szkolenia i ośrodku szkolenia oraz wzór umowy, o której mowa w art. 95 ust.

5,

5)

sposób wnoszenia opłat z tytułu egzaminów wstępnych dla osób niebędących żołnierzami

zawodowymi, ubiegających się o przyjęcie do uczelni wojskowych, szkół podoficerskich,

centrów szkolenia i ośrodków szkolenia oraz szczegółowy tryb ich pobierania,

6

warunki i tryb mianowania na stopnie wojskowe żołnierzy pełniących służbę wojskową

na czas kształcenia odpowiednio w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej, centrum

szkolenia lub ośrodku szkolenia,

7)

przebieg służby, warunki i tryb opiniowania żołnierzy pełniących tę służbę, w tym

wzór arkusza opinii, ich uprawnienia inne niż określone w ustawie oraz tryb postępowania

związany ze zwalnianiem z tej służby

- uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności procesu powoływania do zawodowej

służby wojskowej i ustalenia w jego toku przydatności do tej służby, konieczność zapewnienia

sprawności postępowania przy przyjmowaniu do uczelni wojskowych, szkół podoficerskich,

centrów szkolenia i ośrodków szkolenia.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb mianowania na stopnie wojskowe żołnierzy pełniących zawodową służbę

wojskową na czas kształcenia odpowiednio w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej,

centrum szkolenia lub ośrodku szkolenia,

2)

przebieg służby, warunki i tryb opiniowania żołnierzy pełniących tę służbę, w tym

wzór arkusza opinii oraz tryb postępowania związany ze zwalnianiem z tej służby

- uwzględniając konieczność zapewnienia, aby warunki mianowania uwzględniały poszczególne

okresy nauki, opinie oraz wyniki uzyskiwane w nauce przez żołnierzy pełniących zawodową

służbę wojskową oraz aby przebieg i czas trwania nauki uwzględniał praktyki zawodowe

i przerwy wakacyjne oraz urlopy z różnych tytułów.

Absolwenta uczelni wyższej innej niż uczelnia wojskowa, posiadającego tytuł zawodowy

magistra lub równorzędny, który ukończył kierunek studiów zapewniający nabycie kwalifikacji

szczególnie przydatnych w Siłach Zbrojnych oraz złożył wniosek o powołanie do zawodowej

służby wojskowej, można skierować na kurs oficerski, pod warunkiem odbycia szkolenia,

o którym mowa w art. 143 ust. 2 pkt 1.

1.

Żołnierz zawodowy może pobierać naukę, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem przez

niego zadań służbowych.

2.

Żołnierz zawodowy pisemnie informuje o fakcie pobierania nauki dowódcę jednostki wojskowej,

w której zajmuje stanowisko służbowe.

3.

Żołnierz zawodowy może wystąpić do dowódcy, o którym mowa w ust. 2, z wnioskiem o

udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 3, może być udzielona wyłącznie w przypadkach, gdy poziom

i kierunek nauki są zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym

do wyznaczenia stanowisku służbowym.

5.

Dowódca jednostki wojskowej, po uzyskaniu zgody organu uprawnionego do wyznaczenia

żołnierza zawodowego na wyższe od zajmowanego stanowisko służbowe, zawiera z żołnierzem

zawodowym umowę, w której określa między innymi rodzaj pomocy, o której mowa w ust.

3, a w szczególności pokrycie czesnego za naukę, zwrot należności z tytułu kosztów

przejazdu na obszarze kraju oraz warunki zwrotu kosztów tej pomocy w przypadku przerwania

nauki lub zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z przyczyn, o których mowa w art.

226 pkt 1, 4, 6-9, 11-16 oraz art. 228 ust. 1 pkt 1, 2 i 6-10. Zwrot kosztów pomocy

następuje w terminie określonym w umowie, przy czym termin ten nie może być dłuższy

niż 3 lata od zakończenia nauki.

6.

Do zgody, o której mowa w ust. 5, nie stosuje się art. 106 § 2-6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego.

1.

Z żołnierzem zawodowym, którego planuje się na koszt wojska skierować na studia lub

naukę albo staż, kurs lub specjalizację lub inne formy szkolenia i doskonalenia zawodowego

w kraju lub za granicą, których koszt przekracza sześciokrotność najniższego uposażenia

zasadniczego żołnierza zawodowego, zawiera się umowę, która określa warunki zwrotu

kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w przypadku przerwania, odwołania

z kształcenia lub zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przed określonym w umowie

okresem służby wojskowej z przyczyn, o których mowa w art. 226 pkt 1, 4, 6-9, 11-16

oraz art. 228 ust. 1 pkt 1, 2 i 6-10, w wysokości proporcjonalnej do czasu służby

po zakończeniu tej nauki.

2.

Odwołanie żołnierza z kształcenia może nastąpić w przypadku

1)

braku postępów w kształceniu;

2)

naruszenia regulaminów ustalonych przez organizatora kształcenia;

3)

wniosku żołnierza;

4)

zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych.

3.

Organem uprawnionym do zawarcia umowy jest organ, który kieruje żołnierza zawodowego

na studia lub naukę albo staż, kurs lub specjalizację oraz inne formy szkolenia i

doskonalenia zawodowego w kraju lub za granicą.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Minister Obrony Narodowej może zwolnić żołnierza

zawodowego, o którym mowa w ust. 1, który nie ukończył nauki, z obowiązku zwrotu kosztów

poniesionych przez resort obrony narodowej na jego naukę, przy czym zwolnienie to

nie dotyczy kosztów w wysokości dwunastokrotności miesięcznego uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego żołnierzowi zawodowemu na zajmowanym

przez niego stanowisku służbowym, które żołnierz jest obowiązany pokryć.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb udzielania żołnierzom zawodowym pomocy w związku z pobieraniem przez nich nauki,

rodzaj, formę, zakres i wysokość pomocy oraz sposób jej ustalania i tryb jej zwrotu,

a także sposób dokumentowania poniesionych przez żołnierza zawodowego wydatków objętych

pomocą,

2)

tryb kierowania na studia lub naukę oraz na staż, kurs lub specjalizację w kraju lub

za granicą i organy właściwe w tych sprawach,

3)

tryb odwołania ze studiów lub z nauki oraz ze stażu, z kursu lub ze specjalizacji

w kraju lub za granicą i organy właściwe w tych sprawach,

4)

wzory umów, o których mowa w art. 105 ust. 5 i art. 106 ust. 1,

5

sposób ustalania kosztów związanych z pobieraniem nauki przez żołnierza zawodowego

pełniącego służbę w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej, jednostce wojskowej,

centrum lub ośrodku szkolenia oraz tryb zwrotu tych kosztów

- uwzględniając konieczność zapewnienia efektywności procesu kształcenia żołnierzy

zawodowych i potrzeby Sił Zbrojnych, racjonalność wydatkowania środków publicznych,

zapewnienie sprawności postępowania organów wojskowych w związku z pobieraniem przez

żołnierzy zawodowych nauki oraz aby wysokość udzielanej pomocy uwzględniała koszty

zakwaterowania, wyżywienia, umundurowania i nauki oraz dojazdu do miejsca jej pobierania,

a także czesnego i stypendium, jak również mając na uwadze jednolitość postępowania

przy zawieraniu umów.

1.

Ochotnicze szkolenie wojskowe studentów i absolwentów uczelni wyższych realizuje się

równolegle do kształcenia odpowiednio w uczelni wyższej albo po zakończeniu studiów

w uczelni wyższej.

2.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, jest realizowane w formie teoretycznej w uczelniach

wyższych oraz w formie praktycznej w centrach szkolenia, ośrodkach szkolenia oraz

jednostkach wojskowych. Udział uczelni wyższych w szkoleniu jest dobrowolny.

3.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, rozpoczyna się od odbycia szkolenia, o którym mowa

w art. 143 ust. 2 pkt 1.

4.

Po odbyciu szkolenia, o którym mowa w art. 143 ust. 2 pkt 1, i złożeniu przysięgi

wojskowej osobę, która odbyła to szkolenie, przenosi się na jej wniosek do aktywnej

rezerwy. Do osoby, która nie ukończyła szkolenia podstawowego lub nie złożyła wniosku

o przeniesienie do aktywnej rezerwy, stosuje się art. 146 ust. 3.

1.

Szkolenie w Szkołach Legii Akademickiej jest realizowane przez okres do 3 lat i kończy

się

1)

w przypadku kształcenia na podoficera - egzaminem na podoficera;

2)

w przypadku kształcenia na oficera - egzaminem na oficera.

2.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać przerwane w każdym czasie

1)

z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych;

2)

na wniosek osoby odbywającej szkolenie.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa

wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia, wykaz uczelni wyższych, w tym uczelni

wojskowych, centrów szkolenia i ośrodków szkolenia, w których jest realizowane ochotnicze

szkolenie wojskowe studentów i absolwentów uczelni wyższych, w tym w ramach programu

Legii Akademickiej, mając na względzie konieczność zapewnienia efektywności kształcenia

oraz potrzeby Sił Zbrojnych.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, czas trwania ochotniczego

szkolenia wojskowego i sposób kształcenia w Szkołach Legii Akademickiej, sposób i

tryb ich powoływania do odbycia szkoleń i zwalniania z ich odbywania, uwzględniając

konieczność zapewnienia efektywności kształcenia oraz potrzeby Sił Zbrojnych.

1.

Minister Obrony Narodowej może przyznać osobie zainteresowanej powołaniem do zawodowej

służby wojskowej, na jej wniosek, stypendium na naukę w uczelni wyższej, na kierunku

zapewniającym nabycie kwalifikacji przydatnych w Siłach Zbrojnych.

1a

Miesięczna wysokość stypendium wynosi 50% uposażenia zasadniczego żołnierza odbywającego

dobrowolną zasadniczą służbę wojskową, obowiązującego w miesiącu, za który przyznano

stypendium.

2.

Wniosek o przyznanie stypendium składa się do Szefa Centralnego Wojskowego Centrum

Rekrutacji.

3.

Warunkiem przyznania stypendium jest podpisanie umowy, w ramach której osoba, której

przyznaje się stypendium, zobowiązuje się do

1)

ukończenia szkolenia podstawowego w ramach dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej

przed rozpoczęciem drugiego roku nauki, po którym zostanie przeniesiona do pasywnej

rezerwy;

2)

nieodpłatnego uczestniczenia w ćwiczeniach wojskowych żołnierzy pasywnej rezerwy,

w wymiarze przewidzianym w umowie;

3)

uczestniczenia w zajęciach w Szkole Legii Akademickiej;

4)

ukończenia kursu oficerskiego i zdania egzaminu na oficera;

5)

złożenia wniosku o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej i pozostawanie w tej służbie

przez okres określony w umowie nie krótszy niż 5 lat.

4.

W przypadku niespełnienia warunków określonych w umowie wskazanej w ust. 3 osoba,

która podpisała umowę, zwraca wypłacone stypendium na zasadach określonych w tej umowie.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przyznawania

i wypłacania stypendium, wykaz uczelni i kierunków studiów zapewniających nabycie

kwalifikacji przydatnych w Siłach Zbrojnych oraz niezbędne elementy umowy, uwzględniając

rodzaje kwalifikacji przydatnych w Siłach Zbrojnych.

1.

Minister Obrony Narodowej może zawrzeć partnerską umowę proobronną z organizacją pozarządową

prowadzącą społecznie użyteczną działalność na rzecz wzmocnienia bezpieczeństwa państwa

oraz narodowych zdolności obronnych, na wniosek tej organizacji.

2.

Członkowie i wolontariusze organizacji proobronnych, którzy nie pełnili czynnej służby

wojskowej oraz służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie

Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Policji, Straży Granicznej, Centralnym

Biurze Antykorupcyjnym, Służbie Ochrony Państwa, Służbie Więziennej, Straży Marszałkowskiej,

Służbie Celno-Skarbowej lub Państwowej Straży Pożarnej i nie złożyli przysięgi wojskowej,

w terminie do 12 miesięcy liczonym od dnia zawarcia umowy lub dnia uzyskania członkostwa

w organizacji proobronnej mogą być powołani na 28-dniowe szkolenie, o którym mowa

w art. 143 ust. 2 pkt 1, i stają się żołnierzami aktywnej rezerwy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do członków i wolontariuszy organizacji proobronnych

1)

uznanych za niezdolnych do pełnienia służby wojskowej;

2)

wyłączonych od obowiązku pełnienia służby wojskowej.

1.

Minister Obrony Narodowej gromadzi i przetwarza, w postaci elektronicznej lub papierowej,

następujące dane osobowe członków organizacji proobronnych

1)

imię lub imiona oraz nazwisko, w tym nazwisko rodowe;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL;

4)

stan cywilny i rodzinny;

5)

obywatelstwo;

6)

serię i numer dowodu osobistego;

7)

adres do korespondencji;

8)

telefon do kontaktu;

9)

dotyczące wykształcenia i zawodu wyuczonego oraz posiadanych kwalifikacji zawodowych;

10)

dotyczące nauki, w tym miejsca jej pobierania;

11)

dotyczące zatrudnienia lub prowadzonej działalności gospodarczej, w tym ich miejsce,

rodzaj i okres oraz zajmowane stanowisko;

12)

dotyczące zdolności do służby wojskowej;

13)

dotyczące stosunku do służby wojskowej.

2.

Minister Obrony Narodowej gromadzi i przetwarza dane osobowe, o których mowa w ust.

1, przy pomocy

1)

Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji;

2)

szefa wojskowego centrum rekrutacji właściwego ze względu na miejsce siedziby organizacji

proobronnej;

3)

dowódcy jednostki wojskowej prowadzącego szkolenie.

Minister Obrony Narodowej, w ramach partnerskiej umowy proobronnej, o której mowa

w art. 114, może

1)

organizować szkolenia dla członków lub wolontariuszy organizacji proobronnych w celu

nadania uprawnień do prowadzenia działalności instruktorskiej na rzecz osób trzecich

w zakresie objętym szkoleniem;

2)

wyrazić zgodę na nieodpłatne wykorzystanie zasobów i infrastruktury Sił Zbrojnych

oraz udzielić wsparcia rzeczowego i finansowego organizacji proobronnej.

Dowódcy jednostek wojskowych w ramach realizacji swoich zadań mogą współpracować z

organizacjami proobronnymi w zakresie działalności dydaktyczno-instruktorskiej, kształtowania

postaw patriotycznych i kapitału społecznego oraz wzmocnienia potencjału Sił Zbrojnych

na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

obszary szkoleniowe, w których członkowie lub wolontariusze organizacji proobronnych

mogą uzyskać uprawnienie do prowadzenia działalności instruktorskiej,

2)

zakres wsparcia rzeczowego i finansowego organizacji proobronnych,

3)

tryb oraz podmioty odpowiedzialne za prowadzenie szkoleń, o których mowa w art. 116

- mając na uwadze konieczność zapewnienia skutecznej współpracy z organizacjami proobronnymi

oraz potrzeby Sił Zbrojnych.

1.

Dla stanowiska służbowego żołnierza zawodowego określa się

1)

nazwę;

2)

stopień etatowy;

3)

grupę lub grupy uposażenia;

4)

korpus osobowy;

5)

grupę osobową;

6)

specjalność wojskową.

2.

Dla każdego stanowiska służbowego sporządza się Kartę Opisu Stanowiska Służbowego,

w której określa się niezbędne wymogi i kwalifikacje uwzględniane przy wyznaczeniu

na stanowisko.

3

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę

wojskową na stanowiskach służbowych, o których mowa w art. 201 ust. 2.

1.

Przewidziane w ustawie uprawnienia i obowiązki dowódców jednostek wojskowych w stosunku

do żołnierzy zawodowych

1)

pełniących zawodową służbę wojskową w komórkach organizacyjnych lub jednostkach organizacyjnych

- przysługują odpowiednio dyrektorom (szefom, komendantom, kierownikom, prezesom)

tych komórek lub jednostek;

2)

zajmujących stanowiska dowódców jednostek wojskowych (dyrektorów, szefów, komendantów,

kierowników, prezesów) - przysługują ich bezpośrednim przełożonym;

3)

pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych w Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego albo Służbie Wywiadu Wojskowego - przysługują odpowiednio Szefowi Służby

Kontrwywiadu Wojskowego albo Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową

służbę wojskową w czasie oddelegowania.

1.

Pierwszeństwo w powołaniu do zawodowej służby wojskowej mają osoby, które odbyły dobrowolną

zasadniczą służbę wojskową.

2.

Dowódca jednostki wojskowej jest obowiązany zapewnić, aby liczba nieobsadzonych stanowisk

etatowych przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych w jednostce wojskowej nie przekraczała

5% ogólnej liczby stanowisk przeznaczonych dla tych żołnierzy.

3.

Limit, o którym mowa w ust. 2, nie obowiązuje w przypadku, gdy brakuje osób zainteresowanych

pełnieniem zawodowej służby wojskowej w danej jednostce.

4.

W przypadku braku możliwości obsadzenia wakującego stanowiska przeznaczonego dla szeregowego

zawodowego można na to stanowisko powołać żołnierza odbywającego dobrowolną zasadniczą

służbę wojskową albo pełniącego służbę w aktywnej rezerwie.

5.

W przypadku braku możliwości obsadzenia wakującego stanowiska w jednostce organizacyjnej

Wojsk Obrony Terytorialnej, przeznaczonego dla żołnierza zawodowego, można na to stanowisko

powołać żołnierza OT.

1.

Od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz

może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, i skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, 1705 i 1860).

2.

Przepisu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się w sprawach

1)

mianowania na stopień wojskowy;

2)

przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej;

3)

skierowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową;

4)

powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku.

3.

Skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach

1)

powołania do obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej;

2)

powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych;

3)

wyznaczenia i przeniesienia na stanowisko służbowe oraz zwolnienia ze stanowiska służbowego,

a także przeniesienia do dyspozycji;

4)

delegowania do pełnienia obowiązków.

4.

Wystąpienia w sprawach wynikających ze stosunku służbowego, z wyjątkiem spraw wymienionych

w ust. 1, oraz przypadków określonych w ustawie, żołnierz może wnosić tylko drogą

służbową.

5.

W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się obowiązku doręczenia korespondencji

przy wykorzystaniu publicznej usługi hybrydowej albo publicznej usługi rejestrowanego

doręczenia elektronicznego, o których mowa w ustawie z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 285, 1860 i 2699).

6.

Decyzje i rozkazy personalne wydaje się w formie indywidualnej lub zbiorowej. W przypadku

sporządzenia decyzji lub rozkazu personalnego w formie zbiorowej, wyciąg z tej decyzji

lub rozkazu jest z nimi równoznaczny. W przypadkach sporządzenia decyzji lub rozkazu

personalnego albo wyciągu z tej decyzji lub rozkazu personalnego, ich wydruk wykonany

z ewidencji wojskowej prowadzonej w postaci elektronicznej, o której mowa w art. 70

ust. 1, jest, z wyjątkiem spraw związanych z powołaniem do zawodowej służby wojskowej

oraz zwolnienia z tej służby, z nimi równoznaczny.

Organem właściwym w postępowaniu administracyjnym oraz stroną w postępowaniu cywilnym,

w sprawach związanych z wykonywaniem zadań na podstawie niniejszej ustawy, jest dowódca

jednostki wojskowej, z której działalnością jest związany przedmiot postępowania.

1.

Roszczenia wynikające z przepisów ustawy przedawniają się z upływem 3 lat od dnia,

w którym stały się wymagalne, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

2.

Przerwanie biegu przedawnienia roszczenia następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, 1615, 1890 i 1933).

1.

Do orzekania o zdolności do służby wojskowej w trakcie jej pełnienia właściwe są wojskowe

komisje lekarskie.

2.

Niezależnie od orzekania, o którym mowa w ust. 1, wojskowe komisje lekarskie orzekają

również o

1)

zdolności do pełnienia służby poza granicami państwa;

2)

zdolności do pełnienia służby w rodzajach wojsk i służb oraz na stanowiskach służbowych

i funkcjach wojskowych wymagających szczególnych predyspozycji zdrowotnych;

3)

potrzebie udzielenia żołnierzowi urlopu zdrowotnego;

4)

ustaleniu związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową;

5)

prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości

wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, dowódca jednostki wojskowej, w której

żołnierz pełni służbę, kieruje go do wojskowej komisji lekarskiej właściwej ze względu

na miejsce stacjonowania jednostki wojskowej lub pododdziału jednostki wojskowej,

a w przypadku określania zdolności do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych

oraz rodzajach wojsk - do właściwej rzeczowo wojskowej komisji lekarskiej oraz przesyła

w załączeniu posiadaną dokumentację medyczną dotyczącą stanu zdrowia osoby skierowanej.

4.

Do orzekania przez wojskowe komisje lekarskie w stosunku do żołnierzy stosuje się

odpowiednio przepisy art. 61 i art. 84 oraz przepisy wydane na podstawie art. 87 ust.

3.

1.

Żołnierza w czynnej służbie wojskowej poddaje się badaniom psychologicznym w celu

stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do pełnienia czynnej służby wojskowej

na stanowisku wymagającym szczególnych predyspozycji psychofizycznych.

2.

Do przeprowadzania badań psychologicznych stosuje się odpowiednio art. 88.

1

W czasie pełnienia czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem służby pełnionej w razie

mobilizacji i w czasie wojny, żołnierz podlega opiniowaniu służbowemu przez przełożonego.

2.

Opiniowanie służbowe

1)

przeprowadza się corocznie - w przypadku żołnierza zawodowego;

2)

ma na celu, oprócz oceny jego wywiązywania się z obowiązków na stanowisku służbowym

lub wykonywania zadań, również

a)

ocenę jego kompetencji i predyspozycji,

b)

ocenę jego postawy i zachowania poza godzinami służby,

c)

wyznaczenie kierunków rozwoju zawodowego i określenie potrzeb szkoleniowych opiniowanego

żołnierza.

3.

Przełożony, na podstawie ocen, o których mowa w ust. 2 pkt 2, wystawia ogólną ocenę

opiniowanego żołnierza, wyrażoną przy zastosowaniu następującej skali ocen

1)

wzorowa (6);

2)

bardzo dobra (5);

3)

dobra (4);

4)

dostateczna (3);

5)

niedostateczna (2).

4.

Do opiniowania służbowego nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Opiniowany żołnierz w trakcie opiniowania służbowego występuje osobiście i nie może

być reprezentowany przez pełnomocnika.

5.

W przypadku żołnierzy, których stosunek służbowy lub wykonywanie zawodu są unormowane

w odrębnych przepisach, opiniowanie służbowe tych żołnierzy prowadzi się niezależnie

od tych przepisów.

6.

Od opinii służbowej żołnierzowi, o którym mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do

wyższego przełożonego.

7.

Wyższy przełożony może opinię służbową, od której wniesiono odwołanie

1)

utrzymać w mocy;

2)

zmienić lub uzupełnić;

3)

uchylić i wydać nową;

4)

uchylić, jeżeli brak było podstaw prawnych do jej wydania.

8.

Wyższy przełożony może zmienić opinię służbową na niekorzyść żołnierza wyłącznie w

przypadku ujawnienia okoliczności lub faktów mających negatywny wpływ na wynik opinii

służbowej, które nie były znane opiniującemu w dniu wydania opinii, od której wniesiono

odwołanie.

9.

Opinia służbowa wydana wskutek odwołania jest ostateczna, chyba że żołnierz uzyskał

ogólną ocenę niedostateczną. W takim przypadku żołnierz może wystąpić do dowódcy jednostki

wojskowej z wnioskiem o zweryfikowanie tej opinii.

10.

W przypadku osób pełniących służbę na stanowisku zastępcy dowódcy jednostki wojskowej

wniosek o weryfikację opinii jest kierowany do wyższego przełożonego rozpatrującego

odwołanie.

11.

W przypadku wystąpienia przez żołnierza z wnioskiem o zweryfikowanie opinii służbowej

dowódca jednostki wojskowej może powołać komisję w celu zbadania zasadności wniosku

i po zapoznaniu się z opinią komisji, o ile została ona powołana, w terminie 30 dni

od dnia otrzymania wniosku, może opinię

1)

utrzymać w mocy;

2)

zmienić lub uzupełnić;

3)

uchylić i wydać nową;

4)

uchylić, jeżeli brak było podstaw prawnych do jej sporządzenia.

12.

Żołnierz wyznaczony na stanowisko służbowe poza granicami państwa albo w międzynarodowej

strukturze wojskowej dyslokowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega

opiniowaniu służbowemu według trybu obowiązującego w miejscu pełnienia służby.

13.

Dowódca jednostki wojskowej może z urzędu lub na polecenie wyższego przełożonego uchylić

albo zmienić każdą opinię służbową, jeżeli

1)

wyjdą na jaw okoliczności mające wpływ na to opiniowanie w trakcie przeprowadzania

opiniowania a nieznane opiniującemu;

2)

nie było podstaw prawnych do wydania opinii służbowej;

3)

opinia służbowa zawiera oczywiste błędy lub omyłki.

14.

Od decyzji wydanej na skutek postępowania, o którym mowa w ust. 13, przysługuje odwołanie.

15.

Za przygotowanie i przebieg procesu opiniowania służbowego żołnierza odpowiada

1)

w jednostce wojskowej - dowódca jednostki wojskowej;

2)

skierowanego do służby poza granicami państwa - przełożony w jednostce wojskowej,

w której żołnierz zajmuje ostatnie stanowisko służbowe przed skierowaniem do służby

poza granicami państwa;

3)

w instytucji krajowej lub zagranicznej - kierownik jednostki, do której żołnierz zawodowy

został oddelegowany;

4)

w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego albo w Służbie Wywiadu Wojskowego - odpowiednio

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego albo Szef Służby Wywiadu Wojskowego.

16.

Opinię służbową o żołnierzu udostępnia się w przypadku wystąpienia o nią przez sąd,

prokuratora, Żandarmerię Wojskową, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu

Wojskowego, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policję, Agencję Wywiadu, Centralne

Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczną, rzecznika dyscyplinarnego lub rzecznika dyscypliny

finansów publicznych - w przypadku gdy podmioty te prowadzą postępowanie dotyczące

tego żołnierza.

17.

Przepisów ust. 1-16 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę

wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do

spraw wojskowych.

18.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb opiniowania żołnierzy, o których mowa w ust. 1,

2)

terminy opiniowania służbowego,

3)

sposób i tryb wnoszenia odwołania od opinii służbowej,

4)

wzór arkusza opinii służbowej,

5)

sposób doręczania opinii służbowej

- uwzględniając zróżnicowany charakter służby i wykonywanych zadań w ramach jej pełnienia,

aby wzór arkusza opinii służbowej zawierał wszystkie dane niezbędne do jej sporządzenia

oraz umożliwiał opiniowanemu wypowiedzenie się w sprawie dalszego przebiegu służby,

a także aby opiniowanie było oparte na zasadzie jawności dla opiniowanego.

1.

Żołnierza pełniącego służbę wojskową zwalnia się ze służby wojskowej, z wyłączeniem

zawodowej służby wojskowej, obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej oraz służby

pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, w przypadku

1)

upływu czasu jej pełnienia;

2)

osiągnięcia wieku, w którym przestaje podlegać obowiązkowi służby wojskowej;

3)

utraty albo zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

4)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej;

5)

utraty stopnia wojskowego albo degradacji;

6)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej usunięcia ze służby;

7)

wybrania na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, senatora, na kierownicze stanowisko

państwowe obsadzane na podstawie wyboru oraz do organów wykonawczych samorządu terytorialnego;

8)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

9)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę ograniczenia wolności, pozbawienia wolności

lub karę aresztu wojskowego bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;

10)

otrzymania w opinii służbowej ogólnej oceny niedostatecznej;

11)

nieukończenia szkolenia podstawowego lub niezłożenia przysięgi wojskowej w przypadku

żołnierzy, o których mowa w art. 173 ust. 1;

12)

niewyrażenia zgody na zmianę stanowiska służbowego na stanowisko w innej jednostce

wojskowej w przypadku rozformowania jednostki wojskowej, w której pełnił tę służbę;

13)

niewyrażenia zgody na zmianę stanowiska służbowego w przypadku skreślenia w etacie

jednostki wojskowej stanowiska służbowego, na które był wyznaczony;

14)

odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub na badania psychologiczne,

niezgłoszenia się do tej komisji lub na te badania w określonym terminie i miejscu

albo niepoddania się badaniom, do których żołnierz został zobowiązany.

2.

Żołnierza, o którym mowa w ust. 1, można zwolnić ze służby wojskowej przed upływem

czasu jej trwania w przypadku

1)

zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych;

2)

odmowy wydania lub cofnięcia żołnierzowi poświadczenia bezpieczeństwa, lub niewyrażenia

przez żołnierza zgody na przeprowadzenie postępowania sprawdzającego;

3)

braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe w tej samej lub

innej jednostce wojskowej, odpowiadające jego przygotowaniu zawodowemu oraz kwalifikacjom

i umiejętnościom przydatnym w Siłach Zbrojnych;

4)

otrzymania w opinii służbowej ogólnej oceny dostatecznej;

5)

złożenia przez niego, drogą służbową, pisemnego wniosku uzasadnionego szczególnie

ważnymi względami osobistymi lub rodzinnymi;

6)

zachowania naruszającego godność i honor żołnierza lub nielicującego z powagą służby;

7)

zachowania godzącego w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych.

3.

Osobę, która sprawuje mandat radnego, można zwolnić z czynnej służby wojskowej oraz

aktywnej rezerwy przed upływem czasu jej trwania również w przypadku, gdy prowadzona

przez nią aktywność polityczna lub społeczna godzi w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych.

4.

Żołnierza zwolnionego z czynnej służby wojskowej oraz służby w aktywnej rezerwie dowódca

jednostki wojskowej przenosi do pasywnej rezerwy.

5.

Dzień zwolnienia żołnierza pełniącego służbę w aktywnej rezerwie ze służby określa

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił służbę, przy czym jeżeli zwolnienie

następuje na wniosek żołnierza aktywnej rezerwy, dzień ten nie może przypadać w terminie

dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku.

6.

Jeżeli zachowania, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, skutkują wszczęciem przeciwko

żołnierzowi postępowania karnego, zwolnienie ze służby wojskowej może nastąpić przed

wydaniem prawomocnego orzeczenia w sprawie.

7.

W przypadku gdy żołnierz, o którym mowa w ust. 6, nie został skazany prawomocnym wyrokiem

sądu, po zakończeniu postępowania karnego przywraca się go do służby, o ile zostanie

uznany przez wojskową komisję lekarską za zdolnego do służby wojskowej. Żołnierz ten

otrzymuje uposażenie równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem i

obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie trwania postępowania.

8.

Prawo do uposażenia, o którym mowa w ust. 7, powstaje z dniem podjęcia służby.

9.

Okresu pozostawania poza służbą z przyczyn, o których mowa w ust. 6, za który żołnierz

nie otrzymał uposażenia, a następnie został przywrócony do służby wojskowej, nie uważa

się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej

biegu.

10.

Stosunek służbowy wygasa w przypadku, gdy żołnierz

1)

zmarł;

2)

został uznany za zmarłego;

3)

zaginął.

11.

W przypadkach, o których mowa w ust. 10, żołnierza skreśla się z ewidencji wojskowej.

Służba wojskowa dzieli się na

1)

czynną służbę wojskową;

2)

służbę w rezerwie.

1.

Czynna służba wojskowa polega na pełnieniu

1)

zasadniczej służby wojskowej;

2)

terytorialnej służby wojskowej;

3)

służby w aktywnej rezerwie w dniach tej służby oraz odbywaniu ćwiczeń wojskowych w

ramach pasywnej rezerwy;

4)

zawodowej służby wojskowej;

5)

służby w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

2.

Zasadnicza służba wojskowa polega na pełnieniu

1)

dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej;

2)

obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej.

1.

Służba w rezerwie ma na celu zapewnienie uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych i

dzieli się na

1)

aktywną rezerwę;

2)

pasywną rezerwę.

2

Aktywną rezerwę tworzą osoby, które zgłosiły chęć pełnienia służby w aktywnej rezerwie,

złożyły przysięgę wojskową i nie pełnią innego rodzaju służby wojskowej oraz nie ukończyły

60. roku życia, a w przypadku osób posiadających stopień podoficerski lub oficerski

- 63 roku życia.

3

Pasywną rezerwę tworzą osoby, które mają uregulowany stosunek do służby wojskowej

i nie pełnią innego rodzaju służby wojskowej, i nie podlegają militaryzacji oraz nie

ukończyły 60. roku życia, a w przypadku osób posiadających stopień podoficerski lub

oficerski - 63 roku życia.

Żołnierze z tytułu pełnienia służby wojskowej w czasie wykonywania obowiązków służbowych

podlegają szczególnej ochronie przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, liczbę osób, które mogą być powołane

w danym roku kalendarzowym do czynnej służby wojskowej, oraz liczbę osób, które mogą

pełnić służbę wojskową w rezerwie w ramach odbywania ćwiczeń wojskowych. W rozporządzeniu

należy uwzględnić odpowiednio potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych.

1.

Żołnierzy w służbie wojskowej dzieli się na

1)

korpus szeregowych;

2)

korpus podoficerów, do którego zalicza się

a)

podoficerów młodszych,

b)

podoficerów starszych;

3)

korpus oficerów, do którego zalicza się

a)

oficerów młodszych,

b)

oficerów starszych,

c)

generałów i admirałów.

2.

Korpusy oficerów, podoficerów i szeregowych dzielą się na korpusy osobowe. Korpusy

osobowe dzielą się na grupy osobowe, w których występuje podział na specjalności wojskowe.

3.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi korpusy osobowe,

ustala ich podział na grupy osobowe i specjalności wojskowe oraz wskazuje grupy osobowe

i specjalności wojskowe, w których służba może być pełniona przez osoby z niepełnosprawnościami,

kierując się zapewnieniem zaspokojenia potrzeb Sił Zbrojnych.

1.

Ze względu na posiadany stopień wojskowy żołnierze są szeregowymi, podoficerami lub

oficerami.

2.

Stopniami wojskowymi są następujące stopnie

1)

szeregowych

a)

szeregowy,

b)

starszy szeregowy,

c)

starszy szeregowy specjalista;

2)

podoficerskie

a)

podoficerów młodszych

-

kapral,

-

starszy kapral,

-

plutonowy,

-

sierżant,

-

starszy sierżant,

-

młodszy chorąży,

b)

podoficerów starszych

-

chorąży,

-

starszy chorąży,

-

starszy chorąży sztabowy;

3)

oficerskie

a)

oficerów młodszych

-

podporucznik,

-

porucznik,

-

kapitan,

b)

oficerów starszych

-

major,

-

podpułkownik,

-

pułkownik,

c)

generalskie

-

generał brygady,

-

generał dywizji,

-

generał broni,

-

generał.

3.

W Marynarce Wojennej stopniami wojskowymi są stopnie

1)

szeregowych

a)

marynarz,

b)

starszy marynarz,

c)

starszy marynarz specjalista;

2)

podoficerskie

a)

podoficerów młodszych

-

mat,

-

starszy mat,

-

bosmanmat,

-

bosman,

-

starszy bosman,

-

młodszy chorąży marynarki,

b

podoficerów starszych

-

chorąży marynarki,

-

starszy chorąży marynarki,

-

starszy chorąży sztabowy marynarki;

3)

oficerskie

a)

oficerów młodszych

-

podporucznik marynarki,

-

porucznik marynarki,

-

kapitan marynarki,

b)

oficerów starszych

-

komandor podporucznik,

-

komandor porucznik,

-

komandor,

c)

admiralskie

-

kontradmirał,

-

wiceadmirał,

-

admirał floty,

-

admirał.

4.

Najwyższym stopniem wojskowym jest stopień Marszałka Polski.

5.

Żołnierzom będącym studentami uczelni wojskowych albo słuchaczom Szkoły Legii Akademickiej,

którzy złożyli przysięgę wojskową, nadaje się tytuł „podchorążego”, który jest używany

wraz ze stopniem wojskowym.

6.

Stopnie wojskowe są dożywotnie.

1.

Nadanie żołnierzowi stopnia wojskowego, z wyłączeniem stopnia wojskowego szeregowego

(marynarza), następuje w drodze mianowania.

2.

Pierwszym stopniem wojskowym jest

1)

w korpusie szeregowych - stopień wojskowy szeregowego (marynarza);

2)

w korpusie podoficerów - stopień wojskowy kaprala (mata);

3)

w korpusie oficerów - stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki).

3.

Nadanie stopnia wojskowego szeregowego następuje na kwalifikacji wojskowej albo w

trakcie rekrutacji do służby wojskowej prowadzonej przez wojskowe centrum rekrutacji.

Nadanie stopnia wojskowego szeregowego (marynarza) może nastąpić również w trakcie

rekrutacji do służby wojskowej prowadzonej przez wojskowe centrum rekrutacji.

4.

Żołnierza zawodowego mianuje się na stopień wojskowy, który odpowiada stopniowi etatowemu

stanowiska służbowego, na jakie żołnierz ma być wyznaczony, z dniem objęcia stanowiska

służbowego, albo na kolejny stopień wojskowy w ramach zajmowanego stanowiska służbowego,

z dniem określonym w rozkazie o mianowaniu albo w postanowieniu Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej.

5.

Mianowania, o którym mowa w ust. 4, nie stosuje się do żołnierzy zawodowych wyznaczanych

na stanowiska służbowe zaszeregowane do stopni generałów (admirałów) oraz do żołnierzy

zawodowych, o których mowa w art. 193 ust. 2.

1.

Funkcjonariusz Policji, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży

Pożarnej, Służby Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przeniesiony

do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej, jeżeli wykazuje

predyspozycje do pełnienia tej służby.

2

Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się za zgodą Ministra Obrony Narodowej

oraz ministra nadzorującego daną służbę, w trybie powołania do zawodowej służby wojskowej,

z zachowaniem ciągłości służby. Okresy pełnienia służby w służbach, o których mowa

w ust. 1, zalicza się do okresów służby wojskowej, od których są uzależnione uprawnienia

przewidziane w niniejszej ustawie.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do okresu służby, od którego jest uzależnione

mianowanie na wyższy stopień wojskowy lub wyznaczenie na wyższe stanowisko służbowe,

wlicza się okres posiadania równorzędnego stopnia służbowego w danej służbie oraz

okres zajmowania równorzędnego stanowiska w danej służbie.

4

Minister Obrony Narodowej nadaje funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 1, z dniem

jego stawienia się do pełnienia zawodowej służby wojskowej, stopień wojskowy równorzędny

z posiadanym stopniem w odpowiedniej służbie zgodnie z art. 135.

4a

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do zdolności fizycznej lub psychicznej funkcjonariusza

do pełnienia zawodowej służby wojskowej, Minister Obrony Narodowej może zawnioskować

do uzgodnionego z funkcjonariuszem szefa wojskowego centrum rekrutacji o skierowanie

tego funkcjonariusza do wojskowej komisji lekarskiej lub o przeprowadzenie badań psychologicznych.

5.

Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.

1.

Osoba posiadająca stopień policyjny, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby

Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Straży Marszałkowskiej,

Służby Celno-Skarbowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby

Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego, powołana na jej wniosek albo

za jej zgodą do zawodowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej, otrzymuje,

z dniem jej stawienia się do pełnienia czynnej służby wojskowej, stopień wojskowy

równorzędny z posiadanym stopniem w danej służbie zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie art. 139. Wprzypadku oficerów stopień wojskowy nadaje tej osobie Minister

Obrony Narodowej, a w pozostałych przypadkach - organ właściwy do powołania do zawodowej

służby wojskowej.

2.

Okres pełnienia służby w służbach, o których mowa w ust. 1, zalicza się do okresów

służby wojskowej, od których jest uzależnione nabycie prawa lub wysokość należności

pieniężnych określonych w niniejszej ustawie, z wyłączeniem należności, o których

mowa w art. 458 i art. 459 pkt 1, w przypadku gdy funkcjonariusz otrzymał te należności

w poprzednio pełnionej służbie.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stopnie policyjne, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej

Straży Pożarnej, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby

Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej lub Straży Granicznej odpowiadające

poszczególnym stopniom wojskowym, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia równorzędności

pierwszych stopni w poszczególnych korpusach.

1.

Na stopnie wojskowe w korpusie oficerów mianuje Minister Obrony Narodowej, z wyłączeniem

pierwszego stopnia oficerskiego (podporucznika) oraz stopni oficerskich generałów

i admirałów, na które mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra

Obrony Narodowej.

2.

Na stopnie wojskowe szeregowych i podoficerów mianuje Minister Obrony Narodowej lub

organy wojskowe, którymi są: Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódca rodzaju

Sił Zbrojnych, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, Dowódca Garnizonu Warszawa,

szefowie wojskowych centrów rekrutacji oraz inni dowódcy jednostek wojskowych zajmujący

stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej pułkownika (komandora),

w podległych jednostkach wojskowych, a w przypadku szeregowych zawodowych i podoficerów

zawodowych organ właściwy do wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe.

3.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów, w przypadku kształcenia, o którym

mowa w art. 95, mianuje organ, któremu podlega szkoła podoficerska.

4.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Obrony Narodowej mianuje na

stopień wojskowy Marszałka Polski oficera posiadającego stopień wojskowy generała

(admirała) za wyjątkowe zasługi dla Sił Zbrojnych.

5.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny na wyższy stopień wojskowy mianuje

1)

na stopień wojskowy podporucznika - w drodze postanowienia Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych;

2)

na stopnie wojskowe generałów i admirałów - w drodze postanowienia Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych;

3)

na pozostałe stopnie - odpowiednio w drodze decyzji Minister Obrony Narodowej lub

Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych, a także właściwy dowódca jednostki wojskowej.

6.

Minister Obrony Narodowej, a w przypadku pierwszego stopnia oficerskiego (podporucznika)

oraz stopni oficerskich generałów i admirałów Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej,

w czasie pokoju mogą mianować na wyższy stopień wojskowy również osoby, które z racji

ukończonego wieku lub stanu zdrowia nie podlegają obowiązkowi służby wojskowej, oraz

żołnierzy rezerwy

1)

w uznaniu ich zasług z tytułu udziału w walkach o niepodległość państwa polskiego;

2)

w uznaniu ich szczególnych zasług z tytułu działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

w uznaniu ich zasług z tytułu udziału w misjach i operacjach poza granicami państwa;

4)

w uznaniu ich zasług za wykonywanie prac lub zadań na rzecz obronności państwa, w

tym tych, którzy

a)

działają lub działali w organizacjach pozarządowych, wykonujących działania o charakterze

obronnym, edukacyjno-wychowawczym lub w zakresie bezpieczeństwa publicznego,

b)

są zatrudnieni lub byli zatrudnieni w organach władzy publicznej albo w podmiotach

posiadających osobowość prawną,

c)

posiadają nadany pracowniczy przydział mobilizacyjny lub przydział organizacyjno-mobilizacyjny;

5)

jeżeli posiadają nadany przydział mobilizacyjny albo przewiduje się nadanie im takiego

przydziału i odbyli ćwiczenia wojskowe;

6)

w przypadkach uzasadnionych potrzebami Sił Zbrojnych, pomimo nieodbycia ćwiczeń wojskowych,

jeżeli posiadają zawód lub wykształcenie przydatne na stanowisku służbowym w jednostce

wojskowej.

7.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 6, na wyższy stopień wojskowy może nastąpić

1)

w przypadku, o którym mowa w ust. 6 pkt 1 i 2, w stosunku do osób posiadających

a)

stopnie wojskowe szeregowych lub podoficerów - na pierwszy stopień oficerski (podporucznika),

b)

stopnie oficerskie - na wyższe stopnie oficerskie;

2)

w przypadkach, o których mowa w ust. 6 pkt 3, tylko jeden raz w ramach danego korpusu;

3)

w przypadkach, o których mowa w ust. 6 pkt 4, tylko w ramach danego korpusu, jeżeli

od poprzedniego mianowania upłynęły co najmniej 3 lata;

4)

w przypadkach, o których mowa w ust. 6 pkt 5, jeżeli w posiadanym stopniu wojskowym

pełnili okresową służbę wojskową lub odbyli odpowiednią liczbę dni ćwiczeń wojskowych;

5)

w przypadkach, o których mowa w ust. 6 pkt 6, jeżeli posiadają nadany przydział mobilizacyjny

przez okres co najmniej roku lub byli zamustrowani na statku żeglugi morskiej przewidzianym

na potrzeby mobilizacyjne i od poprzedniego mianowania upłynęły co najmniej 3 lata.

8.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach za zasługi, o których mowa w ust. 6 pkt 1

lub 2, może nastąpić pośmiertne mianowanie na wyższy stopień wojskowy. Mianowanie

to może nastąpić tylko raz.

9.

Warunkiem mianowania żołnierza na pierwszy stopień wojskowy w czasie pokoju w korpusie

1)

podoficerów - jest posiadanie przez niego wykształcenia co najmniej na poziomie szkoły

ponadpodstawowej, a w przypadku żołnierzy zawodowych wykształcenia co najmniej średniego

lub średniego branżowego;

2)

oficerskim - jest posiadanie przez niego wykształcenia wyższego, a w przypadku żołnierzy

zawodowych tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego.

10.

Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, na stopień wojskowy podporucznika

(podporucznika marynarki) może być mianowany, po odbyciu szkolenia wojskowego i zdaniu

egzaminu na oficera, podoficer lub szeregowy o nieposzlakowanej opinii, który posiada

co najmniej bardzo dobrą ocenę w ostatniej opinii służbowej.

11.

Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, na stopień wojskowy kaprala (mata)

może być mianowany, po zdaniu egzaminu na podoficera, szeregowy o nieposzlakowanej

opinii, który posiada co najmniej bardzo dobrą ocenę w ostatniej opinii służbowej.

11a

Egzaminy, o których mowa w ust. 10 i 11, w czasie pokoju przeprowadzają odpowiednio

1)

rektor-komendant uczelni wojskowej - w przypadku egzaminu oficerskiego;

2)

komendant szkoły podoficerskiej - w przypadku egzaminu podoficerskiego.

12.

Żołnierze w czynnej służbie wojskowej mogą być mianowani w czasie pokoju na kolejny

wyższy stopień wojskowy, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki

1)

uzyskają pozytywne wyniki w szkoleniu wojskowym;

2)

otrzymali co najmniej bardzo dobrą ocenę w opinii służbowej;

3)

ukończyli kurs lub szkolenie wojskowe, jeżeli jest to wymagane dla stopnia wojskowego,

na który mają być mianowani.

13

W razie zewnętrznego zagrożenia państwa, jeżeli została podwyższona gotowość obronna

państwa bez ogłaszania mobilizacji lub stanu wojennego, na pierwszy stopień wojskowy

w korpusie podoficerów lub w korpusie oficerskim można mianować, jeżeli przemawiają

za tym potrzeby Sił Zbrojnych, żołnierzy zawodowych, o których mowa w art. 95 ust.

7, pomimo niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 9-11 i 12.

14.

Mianowania na wyższy stopień wojskowy nie można dokonać wobec osób skazanych za przestępstwo

popełnione z winy umyślnej, z wyjątkiem przypadku, gdy w czasie wojny żołnierz zasłużył

się męstwem na polu walki.

15.

W przypadku śmierci żołnierza w czynnej służbie wojskowej, mającej związek z tą służbą,

za jego zasługi na rzecz obronności państwa, Minister Obrony Narodowej, a w przypadku

pierwszego stopnia oficerskiego (podporucznika) oraz stopni oficerskich generałów

i admirałów - Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, może mianować pośmiertnie tego

żołnierza na wyższy stopień wojskowy.

16.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb mianowania

na pierwszy stopień oficerski, stopnie oficerskie generałów i admirałów oraz stopień

wojskowy Marszałka Polski, uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych i ceremoniał wojskowy.

17

Mianowanie żołnierza na kolejny wyższy stopień wojskowy w czasie pokoju może nastąpić

na stopnie

1)

wojskowe szeregowych i podoficerów młodszych - po upływie 12 miesięcy od dnia poprzedniego

mianowania;

2)

oficerów młodszych - po upływie 2 lat od dnia poprzedniego mianowania;

3)

wojskowe podoficerów starszych, oficerów starszych oraz generalskie (admiralskie)

- po upływie 3 lat od dnia poprzedniego mianowania.

18

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych,

na stopnie wojskowe, o których mowa w ust. 17 pkt 3, żołnierz może być mianowany na

kolejny wyższy stopień wojskowy przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 17 pkt

3, jednak nie krótszym niż 2 lata.

18a

Przepisy ust. 17 i 18 nie mają zastosowania do mianowania żołnierza na pierwszy stopień

wojskowy w korpusie podoficerów i oficerów oraz na pierwszy stopień generalski (admiralski).

19.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, tryb

i sposób mianowania na stopnie wojskowe, na które mogą mianować Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej albo Minister Obrony Narodowej, oraz stopnie wojskowe, na które mogą mianować

organy wojskowe, o których mowa w ust. 2 i ust. 5 pkt 3, uwzględniając w szczególności

różne rodzaje czynnej służby wojskowej, przebieg służby wojskowej lub przeznaczenie

żołnierza rezerwy na wypadek ogłoszenia mobilizacji i czas wojny, a także potrzeby

Sił Zbrojnych w zakresie stanu osobowego.

Mianowanie na stopień wojskowy odpowiadający stopniowi etatowemu stanowiska służbowego

kandydatów na sędziów sądów wojskowych spełniających wymagania określone w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2250) albo stopniowi etatowemu stanowiska służbowego kandydatów na prokuratorów do spraw

wojskowych spełniających wymagania określone w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze następuje według zasad określonych dla mianowania żołnierzy zawodowych na stopień

wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki).

1.

Żołnierz traci stopień wojskowy w przypadku zrzeczenia się obywatelstwa polskiego.

W przypadku ponownego uzyskania obywatelstwa polskiego osoba pozbawiona stopnia wojskowego

odzyskuje stopień szeregowego, chyba że Minister Obrony Narodowej uzna za wskazane

przywrócić jej utracony wyższy stopień wojskowy.

2.

W przypadku uprawomocnienia się wyroku sądu orzekającego środek karny pozbawienia

praw publicznych albo degradacji żołnierz traci posiadany stopień wojskowy, zachowując

jednocześnie stopień wojskowy szeregowego (marynarza).

3.

W przypadku uchylenia prawomocnego wyroku sądu, w którym został zastosowany środek

karny pozbawienia praw publicznych albo degradacji, żołnierz odzyskuje wcześniej posiadany

stopień wojskowy.

4.

Żołnierzowi można przywrócić stopień wojskowy za szczególne osiągnięcia w pracy lub

zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym w przypadku utraty stopnia wskutek

zastosowania środka karnego pozbawienia praw publicznych nie może to nastąpić przed

upływem czasu, na który został zastosowany ten środek karny.

5.

Minister Obrony Narodowej orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o przywróceniu

stopnia wojskowego.

1.

Dobrowolna zasadnicza służba wojskowa jest pełniona przez okres do 12 miesięcy.

2.

W czasie pełnienia dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej realizuje się

1)

szkolenie podstawowe w wymiarze do 28 dni zakończone przysięgą wojskową i wydaniem

książeczki wojskowej;

2)

szkolenie specjalistyczne połączone z wykonywaniem obowiązków na stanowisku służbowym

albo w trakcie kształcenia, o którym mowa w art. 95 ust. 4, w wymiarze do 11 miesięcy.

3.

Przepisu ust. 2 pkt 1 nie stosuje się do osób, które złożyły już przysięgę wojskową.

1

Czas trwania dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej może być skrócony dla osób będących

absolwentami szkół ponadpodstawowych

1)

realizujących programy innowacyjne lub eksperymentalne przysposobienia obronnego lub

edukacji w dziedzinie obronności państwa;

2)

pobierających i kończących naukę w oddziale przygotowania wojskowego;

3)

realizujących programy edukacyjne związane z obronnością państwa, nadzorowane przez

Ministra Obrony Narodowej.

2

Czas trwania dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej, o którym mowa w art. 143 ust.

1 lub 2 pkt 2, może zostać wydłużony w trakcie kształcenia żołnierza, o którym mowa

w art. 95 ust. 4, w uczelni wojskowej przez jej rektora-komendanta i za zgodą kierownika

komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr, jeżeli okres tego kształcenia jest

dłuższy niż 11 miesięcy, nie bardziej jednak niż do dnia, w którym rozpoczyna się

kolejny rok tego kształcenia.

1.

W trakcie odbywania dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej można dokonać zmiany

wyboru rodzaju czynnej służby wojskowej, wskazanego we wniosku, o którym mowa w art.

79, przy czym wniosek w tym zakresie jest rozpatrywany z uwzględnieniem potrzeb Sił

Zbrojnych.

2.

Wniosek w sprawie zmiany wyboru rodzaju czynnej służby wojskowej składa się do szefa

wojskowego centrum rekrutacji za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej, w której

jest odbywana dobrowolna zasadnicza służba wojskowa.

1.

Dobrowolna zasadnicza służba wojskowa może zostać przerwana w każdym czasie

1)

z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych;

2)

na wniosek osoby odbywającej służbę.

2.

Osobę, która ukończyła wyłącznie szkolenie podstawowe, przenosi się na jej wniosek

do aktywnej rezerwy albo terytorialnej służby wojskowej, a w przypadku braku takiego

wniosku przenosi się ją do pasywnej rezerwy.

3

Osobę, która nie ukończyła szkolenia podstawowego, nie złożyła przysięgi wojskowej

lub nie zrealizowała wymaganego programu kształcenia albo programu studiów, o których

mowa w art. 95, poza wyjątkami określonymi w regulaminie studiów, albo nie złożyła

wniosku, o którym mowa w art. 95 ust. 5, zwalnia się z dobrowolnej zasadniczej służby

wojskowej i przenosi do pasywnej rezerwy.

4.

Osoba, która ukończyła wyłącznie szkolenie podstawowe i została przeniesiona do aktywnej

rezerwy albo pasywnej rezerwy, może w terminie 3 lat od dnia jej przeniesienia do

tej rezerwy złożyć wniosek o powołanie do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej

w celu jej kontynuowania przez odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 143 ust. 2

pkt 2. Wniosek uwzględnia się, mając na uwadze potrzeby Sił Zbrojnych.

5

Żołnierza, który odbywa dobrowolną zasadniczą służbę wojskową, na jego wniosek, powołuje

się do

1)

zawodowej służby wojskowej, albo

2)

terytorialnej służby wojskowej, albo

3)

aktywnej rezerwy

- przy czym wniosek w tym zakresie jest rozpatrywany z uwzględnieniem potrzeb Sił

Zbrojnych. Żołnierza, który odbył dobrowolną zasadniczą służbę wojskową i nie złożył

wniosku, przenosi się do pasywnej rezerwy.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni dobrowolną zasadniczą służbę

wojskową, w przypadku gdy przebieg tej służby wskazuje na szczególne zaangażowanie

tego żołnierza, powołuje go na stanowisko etatowe do zawodowej służby wojskowej, uwzględniając

jego wniosek i potrzeby Sił Zbrojnych.

1.

Za równoznaczne z odbyciem dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej uznaje się

1)

ukończenie pierwszego roku studiów wojskowych przez osobę, która przed rozpoczęciem

kształcenia złożyła wniosek o powołanie do zawodowej służby wojskowej;

2)

ukończenie kursu oficerskiego przez absolwenta uczelni wyższej innej niż uczelnia

wojskowa, który ukończył kierunek studiów zapewniający nabycie kwalifikacji szczególnie

przydatnych w Siłach Zbrojnych oraz złożył wniosek o powołanie do zawodowej służby

wojskowej.

2.

W przypadku studentów

1)

uczelni wyższej, którzy kontynuują kształcenie na uczelni wojskowej oraz złożyli wniosek

o powołanie do zawodowej służby wojskowej, albo

2)

którzy w trakcie kształcenia na uczelni wojskowej złożyli wniosek o powołanie do zawodowej

służby wojskowej

- za równoznaczne z odbyciem dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej uznaje się ukończenie

roku studiów wojskowych, pod warunkiem odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 143

ust. 2 pkt 1.

1.

Osoby, które odbyły dobrowolną zasadniczą służbę wojskową, korzystają z pierwszeństwa

w zatrudnieniu w urzędach administracji publicznej.

2.

Okres odbywania dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej wlicza się do okresu odbywania

służby wojskowej albo do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów prawa pracy.

Osoba odbywająca dobrowolną zasadniczą służbę wojskową otrzymuje uposażenie w wysokości

najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego, określonego w przepisach

wydanych na podstawie art. 437 ust. 4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób powoływania do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej,

2)

czas trwania dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej oraz czas trwania szkolenia

podstawowego i szkolenia specjalistycznego,

3)

wymiar czasu, o który może zostać skrócony czas trwania dobrowolnej zasadniczej służby

wojskowej dla osób będących absolwentami szkół ponadpodstawowych i ubiegających się

o powołanie do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej,

4)

sposób odbywania dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej,

5)

sposób i tryb postępowania organów wojskowych w zakresie przyjmowania osób powołanych

do dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej, wyznaczania, zmiany i zwalniania żołnierzy

ze stanowisk służbowych, przenoszenia do innych jednostek wojskowych, delegowania

i podróży służbowych

- uwzględniając potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych oraz konieczność zapewnienia

efektywnego przebiegu tej służby.

1.

Obowiązkowa zasadnicza służba wojskowa jest pełniona z uwzględnieniem potrzeb Sił

Zbrojnych.

2.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Rady Ministrów, wprowadza, w drodze

rozporządzenia, obowiązek pełnienia zasadniczej służby wojskowej, określając termin

jej rozpoczęcia i zakończenia, z uwzględnieniem potrzeb Sił Zbrojnych.

1.

Czas trwania obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej wynosi 9 miesięcy.

2.

Służbę, o której mowa w ust. 1, odbywa się w jednym nieprzerwanym okresie.

3.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, ograniczać czas trwania obowiązkowej

zasadniczej służby wojskowej, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych i jeżeli nie zagraża

to obronności lub bezpieczeństwu państwa.

4.

W przypadkach gdy wymaga tego konieczność zapewnienia obrony lub bezpieczeństwa państwa,

Rada Ministrów może przedłużyć, w drodze rozporządzenia, czas trwania obowiązkowej

zasadniczej służby wojskowej o okres nieprzekraczający łącznie 6 miesięcy.

1.

Równoznaczne ze spełnianiem obowiązku odbycia zasadniczej służby wojskowej przez osoby

podlegające obowiązkowi jej odbycia jest odbycie dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej

albo pełnienie terytorialnej służby wojskowej przez okres co najmniej 3 lat albo pełnienie

służby w aktywnej rezerwie przez okres co najmniej 4 lat.

2.

W przypadku wprowadzenia obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej osoby pełniące

dobrowolną zasadniczą służbę wojskową

1)

które zdecydowały się na jej ukończenie, nie podlegają obowiązkowi odbycia zasadniczej

służby wojskowej;

2)

które przerwały pełnienie dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej, podlegają obowiązkowi

odbycia zasadniczej służby wojskowej.

1.

Do odbycia obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej kwalifikuje się osoby uznane

za zdolne do tej służby, posiadające wykształcenie co najmniej podstawowe, z wyłączeniem

wykształcenia uzyskanego w szkole specjalnej, oraz które nie ukończyły 35 roku życia.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, szef wojskowego centrum rekrutacji przeznacza i powołuje

do służby, uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych, orzeczenie właściwej komisji lekarskiej

oraz stosownie do potrzeb orzeczenie psychologiczne i kwalifikacje zawodowe.

3.

Do odbycia obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej powołuje się również osoby uznane

za zdolne do służby wojskowej, które ukończyły 18 rok życia i zgłosiły się ochotniczo

do tej służby.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1, powołuje się do odbycia obowiązkowej zasadniczej służby

wojskowej w miarę możliwości w jednostce wojskowej mającej siedzibę w pobliżu ich

miejsca pobytu stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeznaczania osób,

o których mowa w ust. 1, do służby, wymogi dotyczące kierowania tych osób do poszczególnych

rodzajów Sił Zbrojnych i rodzajów wojsk oraz kryteria ich kierowania na poszczególne

stanowiska i funkcje wojskowe, z uwzględnieniem potrzeb Sił Zbrojnych.

1.

Osoby podlegające powołaniu, w tym również w trybie ochotniczym, do odbycia obowiązkowej

zasadniczej służby wojskowej, po upływie okresu trwania obowiązku jej odbywania, szef

wojskowego centrum rekrutacji przenosi do pasywnej rezerwy.

2.

W przypadku osób, o których mowa w ust. 1, ich przeniesienie do pasywnej rezerwy następuje

z dniem następującym po dniu upływu okresu trwania obowiązku odbywania zasadniczej

służby wojskowej, a w przypadku osób podlegających poza tym okresem kwalifikacji wojskowej

- z dniem, w którym orzeczenie o ich zdolności do służby wojskowej stało się ostateczne.

3.

Przeniesienie do pasywnej rezerwy osób, o których mowa w ust. 1, następuje z urzędu

i nie wymaga zgody lub udziału osoby przenoszonej do rezerwy.

Nie powołuje się do obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej

1)

obywateli polskich, którzy stale zamieszkują za granicą przez okres co najmniej 2

lat i którzy nie posiadają miejsca pobytu stałego albo czasowego trwającego ponad

3 miesiące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

osób, które pełnią służbę w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Policji, Straży Granicznej,

Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Służbie Ochrony Państwa, Służbie Więziennej, Straży

Marszałkowskiej, Służbie Celno-Skarbowej lub Państwowej Straży Pożarnej;

3)

żołnierzy OT, żołnierzy pełniących dobrowolną zasadniczą służbę wojskową albo żołnierzy

pełniących zawodową służbę wojskową.

1.

Obowiązek pełnienia zasadniczej służby wojskowej odracza się na wniosek osoby podlegającej

temu obowiązkowi w przypadku

1)

wyboru na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, lub senatora - od dnia ogłoszenia

wyników wyboru do dnia wygaśnięcia mandatu;

2)

kandydowania do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

lub Parlamentu Europejskiego - do dnia ogłoszenia wyników wyborów;

3)

udokumentowanej konieczności sprawowania bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny

wspólnie zamieszkującym, który nie ukończył 16 roku życia lub został uznany za całkowicie

niezdolnego do pracy i do samodzielnej egzystencji albo który ukończył 75 rok życia,

jeżeli nie ma innego pełnoletniego członka rodziny bliższego lub równego stopniem

pokrewieństwa obowiązanego do sprawowania tej opieki, albo ze względu na obowiązek

sprawowania opieki wynikający z prawomocnego orzeczenia sądu - na czas sprawowania

tej opieki;

4)

pobierania nauki w szkole ponadpodstawowej - na czas pobierania tej nauki;

5)

pobierania nauki w szkole wyższej, jeżeli jest ona studentem - na czas pobierania

tej nauki;

6)

pobierania nauki w wyższych seminariach duchownych lub innych szkołach duchownych

kościołów i związków wyznaniowych mających osobowość prawną oraz zakonach - na czas

pobierania tej nauki;

7)

wystąpienia ważnych spraw osobistych lub rodzinnych, w szczególności związanych z

zaistnieniem trudnej sytuacji osobistej lub rodzinnej, które nie upoważniają do udzielenia

odroczenia z tytułu sprawowania bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny albo z

powodu konieczności załatwienia spraw związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa,

gospodarstwa rolnego albo innej działalności gospodarczej - do czasu ich ustania.

2.

Osoba podlegająca obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej, której udzielono

odroczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4-6, po zakończeniu roku szkolnego albo akademickiego,

nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia rozpoczęcia kolejnego roku szkolnego

albo akademickiego, przedkłada szefowi wojskowego centrum rekrutacji właściwemu ze

względu na miejsce pobytu stałego albo pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące

zaświadczenie o ukończeniu poprzedniego i rozpoczęciu nowego roku szkolnego albo akademickiego.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania odroczeń obowiązkowej

zasadniczej służby wojskowej oraz zakres dokumentacji dołączanej do wniosku o udzielenie

odroczenia, uwzględniając wymóg, że odroczenia udziela się osobie podlegającej obowiązkowi

odbycia zasadniczej służby wojskowej na jej udokumentowany wniosek, oraz mając na

względzie potrzebę ujednolicenia sposobu postępowania w tych sprawach.

1.

Po upływie terminu odroczenia osobę powołuje się do odbycia obowiązkowej zasadniczej

służby wojskowej, chyba że zachodzą przesłanki dalszego odroczenia.

2.

Osobę, wobec której odroczono obowiązek odbycia obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej,

przenosi się do pasywnej rezerwy, jeżeli do dnia ukończenia przez nią 35 roku życia

nie została powołana do odbycia tej służby.

1.

Osoba powołana do odbycia obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej jest obowiązana

stawić się do tej służby w określonym terminie i miejscu.

2.

W przypadku niestawienia się osoby powołanej do odbycia obowiązkowej zasadniczej służby

wojskowej bez uzasadnionej przyczyny starosta (prezydent miasta na prawach powiatu)

właściwy ze względu na jej miejsce pobytu stałego albo pobytu czasowego trwającego

ponad 3 miesiące, na wniosek szefa wojskowego centrum rekrutacji, zarządza przymusowe

doprowadzenie powołanego przez Policję do wskazanej jednostki wojskowej, w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Żołnierzom, po złożeniu przysięgi wojskowej, dowódca jednostki wojskowej wydaje książeczkę

wojskową.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób odbywania obowiązkowej

zasadniczej służby wojskowej, sposób i tryb postępowania organów wojskowych w zakresie

przyjmowania osób powołanych do obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej, wyznaczania,

zmiany i zwalniania żołnierzy ze stanowisk służbowych, przenoszenia do innych jednostek

wojskowych, delegowania i podróży służbowych, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia

sprawności i efektywności odbywania tej służby.

Do czasu trwania obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej nie zalicza się okresu

samowolnego opuszczenia jednostki wojskowej, w której żołnierz odbywa służbę, lub

wyznaczonego miejsca przebywania albo okresu samowolnego pozostawania poza nimi. Jednakże

okres ten można zaliczyć do czasu trwania obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej,

jeżeli w późniejszym okresie żołnierz wyróżnił się wzorową służbą.

1.

Żołnierza odbywającego obowiązkową zasadniczą służbę wojskową dowódca jednostki wojskowej

zwalnia z tej służby przed upływem okresu jej trwania w przypadku

1)

uznania go ze względu na stan zdrowia za czasowo niezdolnego do służby wojskowej lub

niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju albo za trwale i całkowicie niezdolnego

do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie

wojny;

2)

konieczności sprawowania przez niego bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny; przepis

art. 158 ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio;

3)

wybrania go na posła, w tym do Parlamentu Europejskiego, lub senatora;

4)

zarządzenia w stosunku do niego wykonania kary pozbawienia wolności, w tym również

kary zastępczej.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4, szef wojskowego centrum rekrutacji

z urzędu udziela żołnierzom zwolnionym z obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej

przed jej odbyciem odroczenia obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej, do czasu

ustania przyczyny zwolnienia.

3.

Po ustaniu przyczyn zwolnienia z obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej, określonych

w ust. 1, szef wojskowego centrum rekrutacji powołuje żołnierza do odbycia pozostałego

okresu tej służby, jeżeli nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie dalszego

odroczenia.

4.

Żołnierz - kobieta odbywający obowiązkową zasadniczą służbę wojskową i zwolniony z

tej służby z powodu uznania go za czasowo niezdolnego do służby wojskowej ze względu

na ciążę nie podlega powołaniu do odbycia pozostałego okresu tej służby. Z dniem zwolnienia

ze służby dowódca jednostki wojskowej przenosi tego żołnierza do pasywnej rezerwy.

5.

Żołnierza, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, niepowołanego do odbycia pozostałego okresu

obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej z powodu odroczenia tej służby, szef wojskowego

centrum rekrutacji przenosi do pasywnej rezerwy z dniem ukończenia przez niego 35.

roku życia.

6.

Przeniesienie do pasywnej rezerwy żołnierza zwolnionego z obowiązkowej zasadniczej

służby wojskowej, w przypadku uznania tego żołnierza za niezdolnego do służby wojskowej

w czasie pokoju, należy do dowódcy jednostki wojskowej i następuje z dniem jego zwolnienia

z tej służby.

7.

Minister Obrony Narodowej może, na udokumentowany wniosek żołnierza, uzasadniony szczególnie

ważnymi względami osobistymi lub rodzinnymi, złożony drogą służbową, wydać decyzję

administracyjną zwalniającą go z obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej przed jej

odbyciem i przenieść go do pasywnej rezerwy, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie

potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych.

Żołnierza, który odbył obowiązkową zasadniczą służbę wojskową, dowódca jednostki wojskowej

przenosi do pasywnej rezerwy, chyba że złoży on wniosek o powołanie do zawodowej służby

wojskowej, terytorialnej służby wojskowej albo przeniesienie do aktywnej rezerwy.

Wniosek w tej sprawie rozpatruje się z uwzględnieniem potrzeb Sił Zbrojnych.

1.

Orzekanie w sprawach udzielania osobom podlegającym obowiązkowi odbycia zasadniczej

służby wojskowej odroczeń tej służby należy do szefów wojskowych centrów rekrutacji

i następuje w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje osobie podlegającej obowiązkowi odbycia

zasadniczej służby wojskowej odwołanie do Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji

w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje

powołania do zasadniczej służby wojskowej osoby podlegającej obowiązkowi odbycia tej

służby.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, może być zmieniona przez Szefa Centralnego Wojskowego

Centrum Rekrutacji również z urzędu, jeżeli została wydana z naruszeniem przepisów

prawa.

4.

Osoba podlegająca obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej korzystająca z

odroczenia zasadniczej służby wojskowej jest obowiązana stawić się przed szefem wojskowego

centrum rekrutacji niezwłocznie po upływie okresu odroczenia.

5.

Z dniem zakończenia obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej wygasają decyzje

o udzieleniu osobom podlegającym obowiązkowi odbywania zasadniczej służby wojskowej

odroczenia tej służby.

6.

Przeniesienie do rezerwy w przypadku, o którym mowa w art. 159 ust. 2, następuje z

urzędu i nie wymaga zgody lub udziału tych osób.

7.

Osoby podlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej i niepowołane do

odbycia tej służby przenosi do pasywnej rezerwy szef wojskowego centrum rekrutacji.

8.

Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia, grupę lub grupy

osób podlegających przeniesieniu do pasywnej rezerwy przed upływem okresu, w którym

podlegają powołaniu do odbycia obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej, oraz termin

tego przeniesienia, uwzględniając potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych.

1.

Żołnierze mogą być zwolnieni z obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej przedterminowo

z pozostawieniem w dyspozycji dowódcy jednostki wojskowej.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić z przyczyn służbowych uzasadniających

natychmiastowe dokonanie zmiany stanu ewidencyjnego żołnierzy odbywających czynną

służbę wojskową w jednostce wojskowej.

3.

Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje dowódca jednostki wojskowej za zgodą

lub na polecenie Ministra Obrony Narodowej.

4.

Żołnierzom, o których mowa w ust. 1, w okresie pozostawania w dyspozycji dowódcy jednostki

wojskowej nie przysługują świadczenia z tytułu odbywania czynnej służby wojskowej

określone w niniejszej ustawie.

5.

Przeniesienie do pasywnej rezerwy żołnierzy zwolnionych z obowiązkowej zasadniczej

służby wojskowej przedterminowo należy do szefa wojskowego centrum rekrutacji i następuje

z upływem czasu trwania tej służby, liczonego od dnia rozpoczęcia jej odbywania.

6.

Przed przeniesieniem do pasywnej rezerwy żołnierze zwolnieni z obowiązkowej zasadniczej

służby wojskowej przedterminowo mogą być w każdym czasie wezwani przez dowódcę jednostki

wojskowej do dalszego jej odbywania. Wezwanie do odbycia pozostałego okresu tej służby

doręcza się żołnierzowi na piśmie co najmniej na 3 dni przed dniem stawienia się do

tej służby.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania w zakresie zwalniania żołnierzy z obowiązkowej zasadniczej służby

wojskowej przed jej odbyciem, a także przenoszenia do pasywnej rezerwy tych żołnierzy,

terminy, w których następuje zwolnienie ze służby i przeniesienie do rezerwy, czynności

podlegające wykonaniu przez poszczególne organy wojskowe, uwzględniając zróżnicowanie

postępowania w zależności od podstaw zwolnienia oraz niezbędny okres konieczny do

rozliczenia się żołnierza z jednostką wojskową;

2)

przypadki i sposób postępowania w zakresie wzywania żołnierzy zwolnionych przedterminowo

z obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej do odbycia pozostałego okresu tej służby,

mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego postępowania w tych sprawach.

1.

Osoby podlegające obowiązkowi odbycia zasadniczej służby wojskowej, które zostały

duchownymi lub członkami zakonów (po profesji wieczystej), przenosi się do pasywnej

rezerwy.

2.

Przepisu ust. 1 oraz innych przepisów ustawy dotyczących duchownych lub członków zakonów

nie stosuje się do

1)

duchownych wybieranych na określoną kadencję;

2)

duchownych lub członków zakonów kościołów i innych związków wyznaniowych nieposiadających

osobowości prawnej.

1.

Żołnierzom odbywającym obowiązkową zasadniczą służbę wojskową przysługuje uposażenie

w wysokości 50% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego, na zasadach

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 437 ust. 4, jednakże w wysokości nie niższej niż kwota minimalnego wynagrodzenia

za pracę ustalanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o

minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

2.

Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1, mogą być przyznane dodatek za sprawowaną funkcję

i dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wysokość dodatków, o których

mowa w ust. 2, sposób i tryb ich przyznawania, uwzględniając rodzaj sprawowanej funkcji

oraz szczególne właściwości lub warunki służby.

1.

Terytorialną służbę wojskową mogą pełnić, na ich wniosek, osoby posiadające uregulowany

stosunek do służby wojskowej, a także inne osoby niepodlegające obowiązkowi odbycia

zasadniczej służby wojskowej.

2.

Czas trwania terytorialnej służby wojskowej wynosi od roku do 6 lat.

3.

Czas trwania terytorialnej służby wojskowej może zostać przedłużony na kolejny okres,

na wniosek lub za zgodą żołnierza OT, przez dowódcę jednostki wojskowej, w której

żołnierz OT pełni służbę, w trakcie pełnienia tej służby.

4.

Terytorialną służbę wojskową pełni się w jednostkach wojskowych i związkach organizacyjnych

Wojsk Obrony Terytorialnej oraz w Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej.

5.

Żołnierz OT może wykonywać zadania służbowe na terytorium całego kraju niezależnie

od siedziby jednostki wojskowej, w której pełni służbę.

1.

Terytorialna służba wojskowa może być pełniona dyspozycyjnie albo rotacyjnie.

2.

Terytorialną służbę wojskową żołnierz OT pełni rotacyjnie w jednostce wojskowej albo

innym miejscu określonym przez dowódcę jednostki wojskowej w określonych przez dowódcę

jednostki wojskowej dniach służby, co najmniej raz w miesiącu przez okres 2 dni w

czasie wolnym od pracy. W pozostałe dni żołnierz OT pełni służbę dyspozycyjnie.

3.

Terytorialną służbę wojskową żołnierz OT może pełnić rotacyjnie również w inne dni,

stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, po uzgodnieniu z tym żołnierzem lub na jego wniosek.

4.

Terytorialną służbę wojskową żołnierz OT pełni dyspozycyjnie poza jednostką wojskową,

pozostając w gotowości do stawienia się do służby pełnionej rotacyjnie w terminie

i miejscu wskazanych przez dowódcę jednostki wojskowej.

1.

Stosunek służbowy terytorialnej służby wojskowej powstaje w drodze powołania na podstawie

dobrowolnego zgłoszenia się do tej służby.

2.

W powołaniu wskazuje się miejsce i okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej

oraz stanowisko służbowe występujące w etacie jednostki wojskowej przeznaczone dla

żołnierza OT.

3.

Pierwszeństwo w powołaniu do terytorialnej służby wojskowej przysługuje

1)

osobom posiadającym pobyt stały lub pobyt czasowy powyżej 3 miesięcy na obszarze dyslokacji

miejsca pełnienia tej służby;

2)

byłym żołnierzom zawodowym;

3)

członkom organizacji proobronnych;

4)

członkom organizacji harcerskich, które podpisały porozumienie o współpracy z Ministrem

Obrony Narodowej lub dowódcami jednostek wojskowych, posiadającym rekomendacje władz

tych organizacji;

5)

absolwentom szkół realizujących programy innowacyjne lub eksperymentalne przysposobienia

obronnego lub edukacji w dziedzinie obronności państwa;

6)

absolwentom szkół ponadpodstawowych pobierającym naukę w oddziałach przygotowania

wojskowego;

7)

absolwentom szkół ponadpodstawowych realizujących programy edukacyjne związane z obronnością

państwa, nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej.

4.

W przypadku osób, które wcześniej nie pełniły czynnej służby wojskowej i nie złożyły

przysięgi wojskowej, powołanie może nastąpić wyłącznie na stanowisko służbowe w korpusie

szeregowych.

5.

Żołnierz OT ma obowiązek zawiadomić niezwłocznie swojego pracodawcę o fakcie powołania

do terytorialnej służby wojskowej.

1.

Żołnierze OT, którzy wcześniej nie pełnili czynnej służby wojskowej i nie złożyli

przysięgi wojskowej, w pierwszym okresie pełnią terytorialną służbę wojskową rotacyjnie

nieprzerwanie przez okres 16 dni, w ramach którego odbywają szkolenie podstawowe i

składają przysięgę wojskową.

2.

Żołnierzom OT, po złożeniu przysięgi wojskowej, dowódca jednostki wojskowej wydaje

książeczkę wojskową.

3.

W uzasadnionych przypadkach szkolenie podstawowe można odbyć w kilku okresach w ciągu

4 miesięcy w czasie wolnym od pracy.

4.

W powołaniu do terytorialnej służby wojskowej żołnierzy, o których mowa w art. 171

ust. 4, określa się miejsce stawienia się na szkolenie podstawowe. Po zakończeniu

szkolenia żołnierza OT kieruje się do jednostki wojskowej w celu pełnienia dalszej

służby i objęcia stanowiska służbowego.

Żołnierz OT może być powołany do zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił czynną

służbę wojskową przez okres co najmniej 2 lat i uzyskał pozytywną opinię służbową.

1.

Żołnierze OT mogą być wezwani do stawienia się w trybie natychmiastowego stawiennictwa

do pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie w celu

1)

sprawdzenia gotowości mobilizacyjnej i bojowej jednostek wojskowych;

2)

udziału jednostek wojskowych w zwalczaniu klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków,

działaniach antyterrorystycznych i z zakresu ochrony mienia, akcjach poszukiwawczych

oraz ratowania lub ochrony zdrowia i życia ludzkiego, oczyszczaniu terenów z materiałów

wybuchowych i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego oraz ich unieszkodliwianiu, a

także w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego;

3)

przeciwdziałania zagrożeniu bezpieczeństwa państwa, jeżeli jest to niezbędne do wykonywania

zadań Sił Zbrojnych w tym zakresie.

2.

Wezwanie, o którym mowa w ust. 1, może być przekazane w środkach masowego przekazu

oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

3.

Żołnierz OT wezwany do pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie w trybie

natychmiastowego stawiennictwa jest obowiązany stawić się do tej służby w określonym

terminie i miejscu.

1.

W trakcie pełnienia terytorialnej służby wojskowej przez żołnierza OT dowódca jednostki

wojskowej, w której żołnierz OT pełni służbę, może kierować żołnierza OT, na jego

wniosek lub za jego zgodą, na kurs, w tym kurs podoficerski lub oficerski, lub szkolenie

specjalistyczne, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych i jednostki wojskowej.

2.

Żołnierzom OT pełniącym terytorialną służbę wojskową rotacyjnie przysługują bezpłatne

badania lekarskie związane z uzyskaniem uprawnień do wykonywania zadań lub zawodów

na potrzeby Sił Zbrojnych, wymagających szczególnych kwalifikacji zdrowotnych, na

podstawie przepisów odrębnych.

3.

Koszty badań lekarskich finansowane są z części budżetu państwa, której dysponentem

jest Minister Obrony Narodowej, w formie zwrotu opłaty uiszczonej przez żołnierza.

Przepisy art. 323 ust. 3-5 i 8-10 stosuje się odpowiednio.

1.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierze OT pełnią terytorialną służbę wojskową,

ustala - w formie zbiorowego wykazu dla jednostki wojskowej - dni, w których w danym

roku kalendarzowym służba jest pełniona rotacyjnie. Dni, w których służba jest pełniona

rotacyjnie w trybie natychmiastowego stawiennictwa, są uwzględniane w wykazie po zakończeniu

pełnienia tej służby, w formie załącznika do wykazu.

2.

Wykaz sporządza się nie później niż na 30 dni przed upływem roku kalendarzowego poprzedzającego

rok kalendarzowy, w którym terytorialna służba wojskowa będzie pełniona rotacyjnie,

i zapoznaje się z nim żołnierzy OT za pisemnym potwierdzeniem, a wyciąg z wykazu przesyła

się właściwemu szefowi wojskowego centrum rekrutacji.

3.

Ustalenie dni, w których służba jest pełniona rotacyjnie, w pierwszym roku kalendarzowym

pełnienia przez żołnierza OT terytorialnej służby wojskowej może nastąpić w dowolnym

okresie tego roku w formie załącznika do wykazu.

4.

Wykaz może być zmieniany na uzasadniony wniosek żołnierza OT albo za jego zgodą, z

wyjątkiem przypadku pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie w trybie natychmiastowego

stawiennictwa.

5.

Żołnierz OT po zapoznaniu się z wykazem zawiadamia niezwłocznie swojego pracodawcę

o dniach, w których będzie pełnił terytorialną służbę wojskową rotacyjnie, oraz o

zmianach tych terminów, a także zawiadamia pracodawcę o wezwaniu go do pełnienia tej

służby w innych dniach, z wyjątkiem przypadku pełnienia terytorialnej służby wojskowej

rotacyjnie w trybie natychmiastowego stawiennictwa.

6.

W przypadku wezwania żołnierza OT do pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie

w trybie natychmiastowego stawiennictwa dowódca jednostki wojskowej, do której żołnierz

został wezwany, niezwłocznie po jego stawieniu się do służby zawiadamia o tym fakcie

pracodawcę tego żołnierza.

7.

Przed rozpoczęciem kolejnego okresu szkoleniowego, jednak nie później niż na 6 miesięcy

przed przewidywanym terminem skierowania na kurs lub szkolenie specjalistyczne prowadzone

w ramach terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie, dowódca jednostki wojskowej,

w której żołnierz OT pełni służbę, informuje go o możliwości skierowania na ten kurs

lub szkolenie.

1.

W czasie pełnienia terytorialnej służby wojskowej dyspozycyjnie żołnierz OT jest obowiązany

kształcić się i doskonalić, w tym podnosić sprawność fizyczną w zakresie niezbędnym

do wykonywania zadań na stanowisku służbowym, a także utrzymywać stały kontakt z jednostką

wojskową.

2.

W czasie terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie żołnierz OT może przebywać

w jednostce wojskowej za zgodą dowódcy tej jednostki. Czas ten nie zalicza się do

czasu trwania terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie.

Na wniosek żołnierza OT dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz OT pełni służbę,

wydaje mu zaświadczenie o okresie pełnienia terytorialnej służby wojskowej, wskazując

w nim okres i liczbę dni, w których pełnił tę służbę rotacyjnie.

1.

W ramach pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie żołnierz OT jest szkolony

w specjalności wojskowej odpowiadającej stanowisku służbowemu, na które został wyznaczony

lub jest planowany do wyznaczenia, oraz funkcji, która została mu powierzona.

2.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, może być prowadzone w uczelniach wojskowych, szkołach

podoficerskich, centrach szkolenia i ośrodkach szkolenia oraz jednostkach wojskowych,

a zajęcia objęte programem tego szkolenia można organizować i prowadzić, stosownie

do potrzeb, rodzaju i celu tych zajęć oraz warunków szkoleniowych, również poza tymi

jednostkami.

1.

Żołnierz OT pełniący terytorialną służbę wojskową rotacyjnie może być czasowo delegowany,

na podstawie rozkazu dowódcy jednostki wojskowej, w której pełni służbę, do wykonywania

zadań w innej jednostce wojskowej.

2.

Okres delegowania nie może przekraczać jednorazowo 30 dni, a w przypadku wyrażenia

zgody przez żołnierza OT - 3 miesięcy.

1.

Żołnierz OT pełniący terytorialną służbę wojskową rotacyjnie może być skierowany w

podróż służbową.

2.

W krajową podróż służbową żołnierza OT kieruje dowódca jednostki wojskowej, w której

żołnierz OT pełni służbę.

3.

W zagraniczną podróż służbową żołnierza OT, za jego zgodą i na wniosek dowódcy jednostki

wojskowej, w której żołnierz OT pełni służbę, kieruje dowódca brygady lub Dowódca

Wojsk Obrony Terytorialnej.

4.

Żołnierzowi OT, który odbył podróż służbową w godzinach nocnych, przysługuje bezpośrednio

po zakończeniu podróży co najmniej 6 godzin odpoczynku.

1.

Żołnierz OT może być przeniesiony, z urzędu lub na swój wniosek, do innej jednostki

wojskowej Wojsk Obrony Terytorialnej.

2.

Przeniesienie żołnierza OT do innej jednostki wojskowej może nastąpić z urzędu, w

szczególności

1)

ze względów szkoleniowych;

2)

w celu uzupełnienia potrzeb etatowych innych jednostek wojskowych;

3)

w przypadku rozformowania jednostki wojskowej;

4)

w przypadku zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej.

Przepisy art. 340, w zakresie informowania przez żołnierza zawodowego dowódcy jednostki

wojskowej o zamiarze wyjazdu i pobytu za granicą w celach niezwiązanych z zawodową

służbą wojskową, stosuje się odpowiednio do żołnierzy OT.

1.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby

Sił Zbrojnych.

2.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej następuje na czas nieokreślony.

3.

Stosunek służbowy żołnierza zawodowego powstaje w drodze powołania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do tej służby.

4.

Termin rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz stanowisko służbowe,

na jakim będzie pełniona ta służba, określa rozkaz personalny.

1.

Rozkazy personalne o powołaniu do zawodowej służby wojskowej wydają, w odniesieniu

do stanowisk służbowych

1)

o stopniach etatowych pułkownika (komandora) i generałów (admirałów) - Minister Obrony

Narodowej;

2)

w korpusie oficerów, o stopniach etatowych niewymienionych w pkt 1, oraz w korpusach

podoficerów i szeregowych w jednostkach wojskowych niewymienionych w pkt 3 i 4 - kierownik

komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr;

3)

w korpusach podoficerów i szeregowych - Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego,

dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych, dowódcy wojsk, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej

i Dowódca Garnizonu Warszawa, oraz Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w podległych

jednostkach wojskowych;

4)

w korpusie szeregowych - dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe

zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej pułkownika (komandora), w podległych

jednostkach wojskowych.

2.

Rozkazy personalne o powołaniu do zawodowej służby wojskowej w stosunku do osób w

czasie kształcenia, a także do poprzedzającej go dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej

wydaje odpowiednio

1)

na uczelni wojskowej - kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej

właściwej do spraw kadr;

2)

w szkole podoficerskiej albo w centrum szkolenia lub ośrodku szkolenia - dowódca rodzaju

Sił Zbrojnych, pod który podlega szkoła, centrum lub ośrodek.

1.

Do zawodowej służby wojskowej można powołać

1)

w korpusie oficerów osobę, która spełnia łącznie następujące warunki

a)

posiada tytuł zawodowy co najmniej magistra lub równorzędny,

b)

posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia etatowego stanowiska

służbowego, na jakie ma być wyznaczona;

2)

w korpusie podoficerów osobę, która spełnia łącznie następujące warunki

a)

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,

b)

posiada stopień wojskowy równy lub bezpośrednio niższy od stopnia wojskowego stanowiska

etatowego, do którego ma być zaszeregowana po powołaniu do zawodowej służby wojskowej;

3)

w korpusie szeregowych osobę, która spełnia łącznie następujące warunki

a)

posiada co najmniej wykształcenie podstawowe, gimnazjalne, zasadnicze zawodowe lub

zasadnicze branżowe,

b)

posiada przygotowanie zawodowe lub kwalifikacje albo umiejętności przydatne w korpusie

osobowym, w jakim ma pełnić zawodową służbę wojskową,

c)

odbyła co najmniej szkolenie podstawowe, o którym mowa w art. 143 ust. 2 pkt 1, o

ile nie pełniła wcześniej czynnej służby wojskowej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do powołania do zawodowej służby wojskowej, o której

mowa w art. 95 ust. 5 i 6.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób powoływania

do zawodowej służby wojskowej, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności procesu

powoływania i ustalania przydatności do zawodowej służby wojskowej osób ubiegających

się o powołanie do tej służby oraz mając na uwadze kategorie tych osób, w tym żołnierzy

pełniących różne rodzaje służby wojskowej.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej sędziów w sądach wojskowych reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych.

1.

Pracownik powołany do zawodowej służby wojskowej zachowuje prawo do ostatnio pobieranego

wynagrodzenia od pracodawcy do końca miesiąca kalendarzowego, w którym jest obowiązany

stawić się do pełnienia tej służby.

2.

Stosunek pracy z pracownikiem powołanym do zawodowej służby wojskowej wygasa z dniem

stawienia się do tej służby.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa

komisja lekarska właściwa ze względu na miejsce stacjonowania jednostki wojskowej

lub pododdziału jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, a w przypadku

określania zdolności do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych oraz rodzajach

wojsk właściwa rzeczowo wojskowa komisja lekarska.

2.

Żołnierzy zawodowych kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej z urzędu

1)

gdy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez co

najmniej 3 miesiące;

2)

jeżeli w ich stanie zdrowia nastąpiło pogorszenie uniemożliwiające lub utrudniające

wykonywanie zadań służbowych;

3)

gdy ulegli wypadkom pozostającym w związku z pełnieniem zawodowej służby wojskowej

lub u których została stwierdzona choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej;

4)

w celu przeprowadzenia okresowych lub okolicznościowych badań lekarskich - jeżeli

zostali zaliczeni do określonych grup osobowych;

5)

przed skierowaniem lub wyznaczeniem do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa oraz po powrocie do kraju z wyjątkiem kierowania lub wyznaczania żołnierzy

do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa z przeznaczeniem realizacji

zadań na terenie kontynentu europejskiego oraz Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego

spoza tego kontynentu;

6)

jeżeli orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest niezbędne w postępowaniu karnym

lub w sprawach o wykroczenia.

3.

Przepisu ust. 2 pkt 1 nie stosuje się do żołnierzy - kobiet w ciąży.

4.

Do wojskowej komisji lekarskiej można skierować z urzędu żołnierza zawodowego również

w innych niż wymienione w ust. 2 przypadkach uzasadnionych potrzebami Sił Zbrojnych,

w tym w szczególności

1)

przed wyznaczeniem na stanowisko służbowe;

2)

w związku z przeniesieniem do innego korpusu osobowego albo innej grupy osobowej;

3)

przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z przyczyn innych niż ze względu na

stan zdrowia;

4)

gdy nie przystąpił w nakazanym terminie do sprawdzianu sprawności fizycznej lub gdy

otrzymał ze sprawdzianu sprawności fizycznej ocenę niedostateczną;

5)

w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o jego czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

5.

Żołnierza kieruje się również do wojskowej komisji lekarskiej na jego wniosek.

6.

Do wojskowej komisji lekarskiej kierują

1)

dowódca jednostki wojskowej - w przypadkach wymienionych w ust. 2 pkt 1-4, ust. 4

pkt 3-5 oraz ust. 5, a także, po uzgodnieniu z organem właściwym do wyznaczenia żołnierza

zawodowego na stanowisko służbowe, w przypadkach wymienionych w ust. 2 pkt 5 oraz

w ust. 4 pkt 1 i 2;

2)

sąd, prokurator, komendant jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej oraz inny

organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawach o przestępstwo lub wykroczenie

- w przypadku wymienionym w ust. 2 pkt 6;

3)

Minister Obrony Narodowej - we wszystkich przypadkach.

7.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez wojskową komisję

lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym.

8.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, żołnierz zawodowy może zostać skierowany na obserwację w podmiocie

leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

9.

W przypadku odmowy żołnierza zawodowego poddania się obserwacji w podmiocie leczniczym

wojskowa komisja lekarska może wydać orzeczenie na podstawie posiadanych dokumentów

i oceny stanu zdrowia żołnierza zawodowego.

10.

Ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby

wojskowej

1)

kategoria Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej, co oznacza zdolność do pełnienia

zawodowej służby wojskowej, a także zdolność do pełnienia dobrowolnej zasadniczej

służby wojskowej w okresie kształcenia, o którym mowa w art. 95 ust. 4;

2)

kategoria Z/O - zdolny do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, co oznacza

ograniczoną zdolność do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych

rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych;

3)

kategoria N - trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny

do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego.

11.

Do orzekania przez wojskowe komisje lekarskie w stosunku do żołnierzy zawodowych stosuje

się odpowiednio przepisy art. 61, art. 84 i art. 88 oraz przepisy wydane na podstawie

art. 87 ust. 3.

12.

Orzekając o zaliczeniu żołnierza zawodowego do kategorii Z/O, właściwe wojskowe komisje

lekarskie uwzględniają zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku

służbowym wskazanym przez organ właściwy do wyznaczania na to stanowisko. Stanowisko

służbowe wskazuje się w uzgodnieniu z żołnierzem zawodowym.

Żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową

1)

na stanowisku służbowym;

2)

w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej, centrum szkolenia, ośrodku szkolenia,

w których pobiera naukę;

3)

w dyspozycji.

1

Żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie

do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymogów i kwalifikacji określonych w Karcie

Opisu Stanowiska Służbowego, o ile istnieje obowiązek jej sporządzenia, posiadanej

oceny w opinii służbowej oraz modelu przebiegu służby.

2.

Modele przebiegu służby mogą być opracowane również dla poszczególnych korpusów osobowych

(grup osobowych) przez osoby, wskazane przez Ministra Obrony Narodowej, posiadające

kwalifikacje właściwe dla danego korpusu osobowego (grupy osobowej).

3.

Minimalne wymagania w zakresie wykształcenia w zawodowej służbie wojskowej, niezbędne

do wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe w poszczególnych korpusach, są następujące

w stosunku do

1)

szeregowych - posiadanie wykształcenia podstawowego, gimnazjalnego, zasadniczego zawodowego

lub zasadniczego branżowego;

2)

podoficerów - posiadanie wykształcenia średniego lub średniego branżowego;

3)

oficerów - posiadanie tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego.

4.

Wyznaczenie na kolejne stanowisko służbowe żołnierza zawodowego jest uzależnione od

ukończenia kursu, szkolenia, stażu lub specjalizacji, w zależności od wymaganych kwalifikacji,

a także w odniesieniu do oficerów

1)

od stopnia etatowego majora (komandora podporucznika) - ukończenie studiów podyplomowych

na uczelni wojskowej lub posiadanie stopnia naukowego doktora;

2)

od stopnia etatowego generała brygady (kontradmirała) - ukończenie podyplomowych studiów

polityki obronnej.

5.

Do celów określonych w ust. 4 na równi ze świadectwem lub dyplomem uczelni wojskowej

są traktowane świadectwa lub dyplomy zagranicznych oraz krajowych szkół i uczelni.

6.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska

służbowe, których zajmowanie jest uzależnione od posiadania kwalifikacji lub spełnienia

wymagań określonych w innych ustawach, które warunkują możliwość wykonywania niektórych

zawodów, a także na stanowiska na uczelniach wojskowych oraz w instytutach badawczych.

1.

Żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, jeżeli posiada stopień wojskowy

odpowiadający stopniowi etatowemu stanowiska służbowego, na jakie ma zostać wyznaczony.

2.

Minister Obrony Narodowej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyznaczyć

żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe wyższe niż stanowisko, o którym mowa w

ust. 1, bez mianowania na wyższy stopień wojskowy.

1.

Wyznaczenie żołnierza zawodowego na niższe stanowisko służbowe może nastąpić, za pisemną

zgodą żołnierza, w odniesieniu do żołnierza pełniącego służbę w dyspozycji, z wyłączeniem

żołnierzy pełniących służbę w oddelegowaniu.

2.

Wyznaczenie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić na stanowisko służbowe zaszeregowane

do bezpośrednio niższego stopnia etatowego od zajmowanego przez żołnierza zawodowego

stanowiska.

Wyznaczenie na stanowiska służbowe Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i dowódcy

rodzajów Sił Zbrojnych następuje zgodnie z aktami mianowania Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Organami właściwymi do wyznaczania na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk

żołnierzy zawodowych są

1)

Minister Obrony Narodowej - w odniesieniu do stanowisk służbowych o stopniach etatowych

pułkownika (komandora) i generałów (admirałów) oraz na które wyznacza na podstawie

przepisów odrębnych ustaw;

2)

kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr - w odniesieniu do pozostałych

oficerów;

3)

dowódca jednostki wojskowej - w odniesieniu do stanowisk służbowych korpusu podoficerów

i szeregowych.

2.

Zwolnienia żołnierza zawodowego korpusu podoficerów i szeregowych z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego w jednostce wojskowej, w której zajmował to stanowisko, i wyznaczenia

na stanowisko służbowe w innej jednostce wojskowej dokonuje właściwy organ, któremu

podlegają obie te jednostki.

3.

Organy, o których mowa w ust. 1, dokonują corocznie oceny sytuacji kadrowej.

1.

Oficer zawodowy zajmujący stanowisko dowódcy jednostki wojskowej (dyrektora, szefa,

komendanta, kierownika) pełni zawodową służbę wojskową przez czas określony kadencjami

na stanowisku służbowym.

2.

Kadencja na stanowisku służbowym trwa od 2 do 3 lat.

3.

W przypadku gdy okres pozostający do osiągnięcia przez żołnierza zawodowego wieku,

o którym mowa w art. 226 pkt 5, jest krótszy niż 2 lata, można określić dla takiego

żołnierza kadencję, której okres kończy się z dniem osiągnięcia przez niego wieku

określonego w ustawie albo z dniem określonym przez Ministra Obrony Narodowej na podstawie

art. 227.

4.

Kadencja na stanowisku służbowym, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami Sił Zbrojnych,

może być przedłużona przez organ właściwy do wyznaczenia na stanowisko służbowe.

5.

Okres przedłużenia kadencji na stanowisku służbowym nie może być dłuższy niż 12 miesięcy.

6.

Okres kadencji na stanowisku służbowym określa organ właściwy do wyznaczania na stanowisko

służbowe w decyzji o wyznaczeniu oficera zawodowego na to stanowisko.

7.

Oficer zawodowy może powtarzać kadencję na tym samym stanowisku służbowym.

8

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową

na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych, prokuratorów do spraw wojskowych,

będących w oddelegowaniu, oraz żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe

w Służbie Wywiadu Wojskowego lub w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego.

1.

Kadencja na stanowiskach służbowych Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódców

rodzajów Sił Zbrojnych i dowódców wojsk wynosi 3 lata, z możliwością wyznaczenia na

ponowną kadencję.

2.

Żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego

i dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych może być zwolniony z zajmowanego stanowiska przed

upływem kadencji przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej lub na jego wniosek, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych.

1.

Żołnierza zawodowego zwalnia się z zajmowanego stanowiska służbowego

1)

jeżeli wojskowa komisja lekarska orzekła jego niezdolność do pełnienia zawodowej służby

wojskowej w określonych jednostkach wojskowych albo na zajmowanym stanowisku służbowym;

2)

jeżeli zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe;

3

wskutek wymierzenia kary dyscyplinarnej określonej w art. 362 ust. 1 pkt 5;

4)

w przypadku udzielenia urlopu wychowawczego w wymiarze dłuższym niż 12 miesięcy;

5)

jeżeli upłynął termin kadencji na stanowisku służbowym.

2.

Żołnierza zawodowego można zwolnić z zajmowanego stanowiska służbowego w przypadku

1)

zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych;

2)

wszczęcia kontrolnego postępowania sprawdzającego, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 756, 1030 i 1532).

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 i ust. 2 pkt 1, żołnierza zawodowego wyznacza

się na równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe albo przenosi się do dyspozycji.

Możliwość wyznaczenia na wyższe stanowisko nie dotyczy żołnierza zwolnionego ze stanowiska

służbowego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, żołnierza zawodowego przenosi się do dyspozycji

na czas prowadzonego postępowania. Na zwolnione stanowisko służbowe nie wyznacza się

innego żołnierza zawodowego do czasu zakończenia postępowania, natomiast można powierzyć

obowiązki służbowe na tym stanowisku innemu żołnierzowi zawodowemu w trybie określonym

w art. 208.

5.

Z dniem przeniesienia żołnierza zawodowego do dyspozycji albo zwolnienia z zawodowej

służby wojskowej żołnierz zawodowy z mocy prawa jest zwolniony z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego.

6.

Zwolnienie żołnierza zawodowego ze stanowiska służbowego sędziego sądu wojskowego

albo prokuratora do spraw wojskowych następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych albo ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze.

1.

Żołnierza zawodowego zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego przenosi

się do dyspozycji kierownika komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr

1)

jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe, przy czym okres

pozostawania w dyspozycji nie może być jednorazowo dłuższy niż 2 lata;

2)

w przypadku oddelegowania żołnierza zawodowego do pełnienia obowiązków w trybie art.

209.

1a

Żołnierza powołanego do zawodowej służby wojskowej można przenieść do dyspozycji z

dniem powołania do tej służby w celu oddelegowania do pełnienia obowiązków, o których

mowa w art. 209. W okresie dyspozycji żołnierzowi przysługują uposażenie i należności

pieniężne według posiadanego stopnia wojskowego w najniższej grupie uposażenia określonej

dla tego stopnia.

2.

Żołnierz, o którym mowa w ust. 1, jest na zaopatrzeniu w dotychczasowej lub innej

jednostce wojskowej.

3.

Żołnierza można przenieść do dyspozycji kierownika komórki organizacyjnej właściwej

do spraw kadr w przypadku

1)

skierowania go na studia, kursy i szkolenia;

2)

podjęcia przez niego pracy poza granicami państwa w strukturach organizacji międzynarodowych

lub międzynarodowych strukturach wojskowych, na podstawie umowy zawartej między tym

żołnierzem a taką organizacją - jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych;

3)

udzielenia żołnierzowi zawodowemu urlopu wychowawczego, o którym mowa w art. 286;

4)

wydania w stosunku do niego decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, przy

czym właściwy dowódca może go zwolnić z wykonywania zadań służbowych.

4.

Organem wojskowym właściwym do przeniesienia żołnierza zawodowego do dyspozycji jest

1)

Minister Obrony Narodowej - w przypadku żołnierza zawodowego zwolnionego ze stanowiska

służbowego na czas oddelegowania oraz w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2;

2)

kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr - w pozostałych przypadkach.

5.

Jeżeli przeniesienie żołnierza do dyspozycji następuje w związku

1)

ze skierowaniem żołnierza na studia, kursy i szkolenia - czas pozostawania w dyspozycji

obejmuje okres tych studiów oraz kursów i szkoleń;

2)

z podjęciem przez żołnierza zawodowego pracy, o której mowa w ust. 3 pkt 2 - czas

pozostawania w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 lat w okresie zawodowej służby

wojskowej.

6.

W przypadku przeniesienia żołnierza zawodowego do dyspozycji na podstawie ust. 3 pkt

2 żołnierz zawodowy

1)

nie wykonuje zadań służbowych;

2)

nie otrzymuje uposażenia i innych należności pieniężnych oraz nie nabywa prawa do

świadczeń w naturze, z wyjątkiem należności i świadczeń, o których mowa w art. 442,

art. 444, art. 458, art. 459, art. 462, art. 463, art. 465 i art. 466;

3)

nie nabywa prawa do urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego za ten

okres.

1.

Żołnierz zawodowy może pełnić zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych

w spółkach kapitałowych wykonujących działalność leczniczą, utworzonych przez Ministra

Obrony Narodowej, oraz w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, dla

których Minister Obrony Narodowej jest podmiotem tworzącym w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej.

2.

Żołnierz zawodowy, za jego pisemną zgodą, może pełnić zawodową służbę wojskową na

stanowiskach w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego albo w Służbie Wywiadu Wojskowego.

3.

Decyzję w sprawie skierowania żołnierza zawodowego do pełnienia zawodowej służby wojskowej

na stanowisku w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego albo Służbie Wywiadu Wojskowego wydaje

Minister Obrony Narodowej, na wniosek, odpowiednio, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego

albo Szefa Służby Wywiadu Wojskowego.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera stopień, imię i nazwisko oraz numer PESEL

żołnierza zawodowego, wskazanie - odpowiednio - Służby Kontrwywiadu Wojskowego albo

Służby Wywiadu Wojskowego, stopień etatowy i grupę uposażenia.

5.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 2, przysługują uprawnienia i świadczenia,

w tym uposażenie i inne należności pieniężne, określone w przepisach dla żołnierzy

zawodowych pełniących służbę w jednostkach wojskowych.

6.

Do żołnierzy, o których mowa w ust. 2, w zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą

stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu

Wojskowego.

7.

Minister Obrony Narodowej określi w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania przy kierowaniu żołnierzy zawodowych w celu wyznaczenia na stanowiska

służbowe w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego albo w Służbie Wywiadu Wojskowego i odwoływania

ich z tych stanowisk,

2)

wzór wniosku o wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowiska służbowe

- uwzględniając dane, jakie powinien zawierać wniosek, a także konieczność zapewnienia

efektywności przebiegu tej służby.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania kwalifikacyjne do wyznaczenia na poszczególne stanowiska służbowe, z uwzględnieniem

konieczności zapewnienia możliwości równego dostępu żołnierzy zawodowych do wyższych

stanowisk służbowych oraz doświadczenia żołnierzy i przebiegu służby wojskowej;

2)

tryb wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk

oraz zmiany zaszeregowania do stopni wojskowych, uwzględniając konieczność zapewnienia

sprawności kierowania przez Ministra Obrony Narodowej podległymi i nadzorowanymi jednostkami

organizacyjnymi;

3)

warunki i tryb zaliczania i przenoszenia żołnierzy zawodowych do innego korpusu osobowego

lub grupy osobowej, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia, aby podstawowym kryterium

zaliczenia lub przeniesienia żołnierza zawodowego do innego korpusu osobowego lub

grupy osobowej było wykształcenie żołnierza, jego kwalifikacje zawodowe, w tym specjalistyczne,

stan zdrowia, a także przydatność na nowym stanowisku służbowym;

4)

tryb przenoszenia żołnierzy zawodowych do dyspozycji, warunki i sposób pełnienia przez

nich zawodowej służby wojskowej w tym okresie, a także sposób nakładania na nich zadań

służbowych oraz rozliczania z ich wykonania, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia

prawidłowego pełnienia przez nich służby wojskowej i wykonywania zadań służbowych;

5)

warunki i tryb czasowego powierzania obowiązków służbowych, z uwzględnieniem konieczności

zapewnienia ciągłości funkcjonowania jednostki wojskowej oraz sprawności postępowania

w sprawach czasowego powierzania obowiązków służbowych;

6)

terminy i sposób prowadzenia corocznej oceny sytuacji kadrowej, z uwzględnieniem konieczności

zapewnienia możliwości pełnego wykorzystania przez organy wojskowe podległej kadry

zawodowej Sił Zbrojnych.

2.

Tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy

zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów

do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk, określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze.

1.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony lub skierowany do pełnienia zawodowej służby

wojskowej poza granicami państwa.

2.

Do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa wyznacza

1)

Minister Obrony Narodowej - żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe o stopniach

etatowych od stopnia pułkownika (komandora) do stopnia generała (admirała) oraz na

które wyznacza na podstawie przepisów odrębnych ustaw;

2)

kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr - pozostałych żołnierzy zawodowych.

3.

Do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa kieruje Szef Sztabu

Generalnego Wojska Polskiego.

4.

W czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa żołnierz zawodowy

podlega organowi określonemu przez Ministra Obrony Narodowej.

1)

przełożonemu kierującemu działalnością misji organizacji międzynarodowej lub sił wielonarodowych;

2)

kierującemu placówką zagraniczną, w której został wyznaczony do pełnienia zawodowej

służby wojskowej;

3)

polskiemu przedstawicielowi wojskowemu - w przypadku pełnienia służby na stanowisku

w polskim przedstawicielstwie wojskowym przy organizacji międzynarodowej lub przy

międzynarodowej strukturze wojskowej, przy siłach zbrojnych albo przy innych strukturach

obronnych państw obcych;

4)

przełożonemu określonemu przez organizację międzynarodową albo międzynarodową strukturę

wojskową - w przypadku pełnienia służby na stanowisku bezpośrednio w strukturach organizacji

międzynarodowych albo międzynarodowych strukturach wojskowych, a w sprawach narodowych

- starszemu oficerowi narodowemu;

5)

przełożonemu określonemu przez właściwy organ sił zbrojnych albo innych struktur obronnych

państwa obcego - przy którego siłach lub strukturach żołnierz pełni służbę wojskową.

5.

Żołnierzom zawodowym wyznaczonym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługują następujące uprawnienia i świadczenia

1)

prawo przebywania w miejscu pełnienia służby wraz z małżonkiem i dziećmi pozostającymi

na utrzymaniu żołnierza;

2)

prawo do nieodpłatnego zakwaterowania w lokalu mieszkalnym, wraz z niezbędnym umeblowaniem

i wyposażeniem, albo prawo do równoważnika pieniężnego na wynajęcie lokalu mieszkalnego,

odpowiednio do zajmowanego stanowiska służbowego oraz liczby uprawnionych i przesiedlonych

członków rodziny;

3)

prawo do ryczałtu na pokrycie niektórych świadczeń związanych z użytkowaniem lokalu

mieszkalnego;

4)

zwrot opłat związanych z nauką przesiedlonych dzieci w szkole podstawowej i ponadpodstawowej;

5)

zwrot niezbędnych, udokumentowanych kosztów leczenia w państwie, w którym żołnierz

pełni służbę, oraz kosztów leczenia uprawnionych i przesiedlonych członków rodziny.

6.

Niezależnie od świadczeń, o których mowa w ust. 5, żołnierzom zawodowym udającym się

poza granice państwa w celu objęcia stanowiska służbowego oraz żołnierzom pełniącym

służbę poza granicami państwa wyznaczonym na kolejne stanowisko za granicą w innym

państwie niż dotychczas, a także żołnierzom powracającym do kraju po zakończeniu pełnienia

służby poza granicami państwa przysługuje zwrot kosztów

1)

podróży żołnierza i przebywających z nim członków rodziny;

2)

przewozu rzeczy osobistego użytku i przedmiotów gospodarstwa domowego;

3)

przejazdu do miejsca pełnienia służby za granicą i z powrotem do kraju członków rodziny

nieprzebywających z nim za granicą

a)

raz na 2 lata, jeżeli członek rodziny żołnierza nie przesiedlał się za granicę do

miejsca pełnienia służby żołnierza,

b)

jeden raz, jeżeli członek rodziny przebywał z żołnierzem za granicą i żołnierzowi

pokryto koszty jego podróży, po upływie nie mniej niż jednego roku po przesiedleniu.

7.

Żołnierzom zawodowym skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługują następujące uprawnienia i świadczenia

1)

bezpłatne zakwaterowanie i wyżywienie;

2)

bezpłatne świadczenia zdrowotne oraz bezpłatne zaopatrzenie w produkty lecznicze,

wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych, systemy i zestawy zabiegowe w rozumieniu

przepisów o wyrobach medycznych;

3)

bezpłatny przewóz

a)

z kraju do miejsca pełnienia służby i z powrotem w związku z rozpoczęciem i zakończeniem

pełnienia służby poza granicami państwa,

b)

z miejsca pełnienia służby do kraju i z powrotem w przypadku śmierci członka najbliższej

rodziny;

4)

indywidualne i zbiorowe ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków zaistniałych

w czasie pełnienia służby poza granicami państwa, wskutek których nastąpiło uszkodzenie

ciała, rozstrój zdrowia lub śmierć żołnierza.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki, w których następuje wyznaczenie, a w których skierowanie do pełnienia zawodowej

służby wojskowej poza granicami państwa, z uwzględnieniem jednostek lub struktur organizacyjnych,

w których następuje wyznaczenie do pełnienia służby wojskowej, oraz charakteru służby

wojskowej poza granicami państwa;

2)

tryb postępowania przy wyznaczaniu lub kierowaniu żołnierzy zawodowych do pełnienia

służby poza granicami państwa, a także odwoływania do kraju z tej służby, mając na

uwadze konieczność uzyskania przez kandydata orzeczenia lekarskiego stwierdzającego

brak przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia tej służby oraz odpowiedniego poświadczenia

bezpieczeństwa;

3

sposób i tryb współdziałania organu, któremu żołnierz podlega podczas służby poza

granicami państwa, z organami właściwymi w zakresie przyznania i wypłaty świadczeń,

o których mowa w ust. 5-7;

4)

wysokość, sposób i tryb przyznawania świadczeń żołnierzom wyznaczonym albo skierowanym

do pełnienia służby poza granicami państwa oraz świadczeń przysługujących żołnierzom

w związku z wyznaczeniem lub skierowaniem do pełnienia zawodowej służby wojskowej

poza granicami państwa, mając na uwadze świadczenia przysługujące członkom rodzin

żołnierzy przebywającym z nimi za granicą, z uwzględnieniem specyfiki wykonywanych

zadań, zagrożeń dla zdrowia lub życia tych żołnierzy, a także istniejących w danym

państwie warunków miejscowych, jak również zachowanie wszystkich uprawnień i świadczeń,

jakie przysługują na podstawie przepisów obowiązujących wobec żołnierzy pełniących

czynną służbę wojskową w kraju, oraz uwzględniając powstałe w tym czasie zmiany mające

wpływ na te uprawnienia, z wyjątkiem świadczeń określonych w art. 289-293.

1.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony na stanowisko służbowe w organizacjach międzynarodowych,

międzynarodowych strukturach wojskowych lub przy siłach zbrojnych państw obcych stacjonujących

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Stanowiska służbowe, o których mowa w ust. 1, ujmuje się w wykazach stanowisk służbowych

przeznaczonych dla żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową w organizacjach międzynarodowych,

międzynarodowych strukturach wojskowych lub przy siłach zbrojnych państw obcych stacjonujących

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisko służbowe, o którym

mowa w ust. 1, wyznacza Minister Obrony Narodowej.

4.

Żołnierza, w związku z zakończeniem pełnienia zawodowej służby wojskowej w organizacjach

międzynarodowych, międzynarodowych strukturach wojskowych lub przy siłach zbrojnych

państw obcych stacjonujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Minister Obrony

Narodowej wyznacza na stanowisko służbowe lub przenosi do dyspozycji.

5.

Wobec żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową w organizacjach międzynarodowych,

międzynarodowych strukturach wojskowych lub przy siłach zbrojnych państw obcych stacjonujących

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zadania dowódcy jednostki wojskowej realizuje

organ, któremu wykazy stanowisk służbowych przeznaczonych dla żołnierzy pełniących

zawodową służbę wojskową w organizacjach międzynarodowych, międzynarodowych strukturach

wojskowych lub przy siłach zbrojnych państw obcych stacjonujących na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zostały podporządkowane organizacyjnie. Podczas wykonywania zadań służbowych

żołnierz może podlegać odpowiednio, w zależności od miejsca pełnienia zawodowej służby

wojskowej

1)

przełożonemu kierującemu działalnością misji organizacji międzynarodowej, sił wielonarodowych

lub sił zbrojnych państw obcych;

2)

przełożonemu określonemu przez organizację międzynarodową, międzynarodową strukturę

wojskową albo siły zbrojne państw obcych - w przypadku pełnienia zawodowej służby

wojskowej na stanowisku służbowym bezpośrednio w strukturach organizacji międzynarodowych,

międzynarodowych strukturach wojskowych albo przy siłach zbrojnych państw obcych.

Minister Obrony Narodowej może wskazać spośród żołnierzy wyznaczonych do pełnienia

zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa albo w organizacjach międzynarodowych,

międzynarodowych strukturach wojskowych lub przy siłach zbrojnych państw obcych stacjonujących

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej starszego oficera narodowego do realizacji

dodatkowo funkcji koordynacyjnych i przedstawicielskich w sprawach narodowych w tych

strukturach.

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego może wskazać spośród żołnierzy skierowanych

do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa starszego oficera narodowego

do realizacji dodatkowo funkcji koordynacyjnych i przedstawicielskich w sprawach narodowych

w tych strukturach.

Żołnierz wyznaczony do pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym

poza granicami państwa albo wyznaczony na stanowisko służbowe w organizacjach międzynarodowych,

międzynarodowych strukturach wojskowych lub przy siłach zbrojnych państw obcych stacjonujących

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być skierowany do pełnienia zawodowej

służby wojskowej w kraju i poza granicami państwa. Skierowanemu żołnierzowi przysługują

uprawnienia i świadczenia przysługujące żołnierzom skierowanym do pełnienia zawodowej

służby wojskowej poza granicami państwa.

1.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko

służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych

w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz

czasowo nie wykonuje zadań służbowych. Nie dotyczy to sędziów sądów wojskowych i prokuratorów

do spraw wojskowych oraz żołnierzy zawodowych w czasie oddelegowania.

2.

Minister Obrony Narodowej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, może, uwzględniając

potrzeby Sił Zbrojnych, powierzyć także żołnierzowi zawodowemu pozostającemu w dyspozycji

czasowe pełnienie obowiązków służbowych w każdej jednostce wojskowej. Nie dotyczy

to sędziów sądów wojskowych i prokuratorów do spraw wojskowych oraz żołnierzy zawodowych

w czasie oddelegowania.

3.

Okres, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może być jednorazowo dłuższy niż 15 miesięcy.

4.

W wyjątkowych przypadkach żołnierzowi zawodowemu w korpusie

1)

szeregowych można dodatkowo powierzyć czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku

służbowym przewidzianym dla podoficera, jeżeli nie wiąże się z tym powierzeniem stosunek

przełożeństwa nad podoficerami;

2)

podoficerów można dodatkowo powierzyć czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku

służbowym przewidzianym dla oficera młodszego, jeżeli nie wiąże się z tym powierzeniem

stosunek przełożeństwa nad oficerami; podoficerom starszym można dodatkowo powierzyć

czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku służbowym przewidzianym dla

oficerów do stopnia majora włącznie, jeżeli nie wiąże się z tym powierzeniem stosunek

przełożeństwa nad oficerami;

3)

oficerów można dodatkowo powierzyć oficerowi młodszemu czasowe pełnienie obowiązków

służbowych na stanowisku służbowym przewidzianym dla oficera starszego, jeżeli nie

wiąże się z tym powierzeniem stosunek przełożeństwa nad oficerami starszymi.

5.

Przepisy ust. 1-3 mają zastosowanie również w przypadku czasowego powierzenia żołnierzowi

zawodowemu obowiązków pracownika.

6.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko

służbowe, może również, niezależnie od powierzenia czasowego pełnienia obowiązków

służbowych, o którym mowa w ust. 1, skierować tego żołnierza do wykonywania zadań

służbowych poza jednostką wojskową, na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy w ciągu roku

kalendarzowego.

7.

Skierowany żołnierz zawodowy pozostaje na stanowisku służbowym w dotychczasowej jednostce

wojskowej.

8.

Skierowanie sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych określają

przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych i przepisy ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze.

1.

Minister Obrony Narodowej może oddelegować żołnierza zawodowego, z wyjątkiem Szefa

Sztabu Generalnego oraz dowódców rodzajów Sił Zbrojnych, za jego pisemną zgodą, do

pełnienia obowiązków służbowych w

1)

urzędzie krajowym obsługującym organ władzy publicznej, w którym są wykonywane zadania

o charakterze związanym z obronnością, zwanym dalej „instytucją krajową”;

2)

urzędzie, organizacji lub instytucji międzynarodowej albo państwa obcego, w których

są wykonywane zadania związane z obronnością Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej

„instytucją zagraniczną”.

2.

Oddelegowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje po przeniesieniu żołnierza zawodowego

do dyspozycji.

3.

Okresu oddelegowania, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się do okresu pozostawania

żołnierza zawodowego w dyspozycji określonego w art. 200 ust. 1 pkt 1.

4.

Oddelegowanie oraz odwołanie z oddelegowania następuje w drodze decyzji, do której

nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

Od decyzji o oddelegowaniu żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje odwołanie.

1.

Oddelegowanie żołnierza zawodowego następuje na wniosek

1)

instytucji krajowej;

2)

instytucji zagranicznej.

2.

Wniosek powinien określać nazwę instytucji, komórki organizacyjnej tej instytucji

oraz nazwę stanowiska przeznaczonego dla żołnierza zawodowego lub pełnionej funkcji,

opis kwalifikacji wymaganych do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji, zakres

wykonywanych zadań, przewidywany okres oddelegowania oraz określenie należności pieniężnych

i innych świadczeń przysługujących oddelegowanemu żołnierzowi. Wniosek instytucji

zagranicznej powinien dodatkowo zawierać określenie uprawnień i należności przysługujących

oddelegowanemu żołnierzowi w tej instytucji.

3.

W przypadku żołnierza zawodowego, który ma zostać oddelegowany za granicę do wykonywania

zadań zleconych przez instytucję zagraniczną albo zadań wynikających z programów finansowanych

ze środków funduszy Unii Europejskiej, gdy okres oddelegowania ma trwać co najmniej

rok, a wykonywanie zadań nie wymaga objęcia przez żołnierza stanowiska w instytucji

zagranicznej, wniosek powinien dodatkowo określać zakres uprawnień i należności, jakie

przysługują oddelegowanemu żołnierzowi lub jego jednostce wojskowej od instytucji

finansującej, przez którą należy rozumieć instytucję krajową albo instytucję zagraniczną,

w tym organizację międzynarodową, inną niż podmiot oddelegowujący lub podmiot, do

którego następuje oddelegowanie.

4.

Decyzja Ministra Obrony Narodowej o oddelegowaniu żołnierza zawodowego określa w szczególności

nazwę instytucji, komórki organizacyjnej tej instytucji oraz nazwę stanowiska przeznaczonego

dla żołnierza lub pełnionej funkcji, przewidywany okres oddelegowania oraz określenie

należności pieniężnych i innych świadczeń przysługujących oddelegowanemu żołnierzowi.

1.

W przypadku gdy oddelegowanie żołnierza zawodowego do instytucji zagranicznej jest

poprzedzone postępowaniem kwalifikacyjnym przewidzianym w umowie międzynarodowej,

porozumieniu międzynarodowym lub w przepisach prawa Unii Europejskiej, żołnierz zwraca

się pisemnie do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o wyrażenie zgody na uczestnictwo

w tym postępowaniu.

2.

W przypadku pozytywnie zakończonego postępowania kwalifikacyjnego oddelegowanie żołnierza

zawodowego do instytucji zagranicznej następuje po przedstawieniu Ministrowi Obrony

Narodowej kontraktu z instytucją zagraniczną.

3.

W przypadku otrzymania przez żołnierza zawodowego od instytucji zagranicznej propozycji

przedłużenia kontraktu lub w przypadku gdy żołnierz ubiega się o kolejny kontrakt

w instytucji zagranicznej, stosuje się odpowiednio ust. 1.

Minister Obrony Narodowej w przypadku uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art.

210 ust. 1

1)

uzgadnia z instytucją krajową lub instytucją zagraniczną obsadę personalną stanowiska

służbowego określonego we wniosku albo pełnioną funkcję, po uprzednim uzyskaniu od

żołnierza zawodowego zgody na oddelegowanie;

2)

zalicza w celu obliczenia wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących

żołnierzowi zawodowemu w okresie oddelegowania stanowisko służbowe w podmiocie, do

którego następuje oddelegowanie, do odpowiedniej grupy uposażenia oraz ustala wojskowy

stopień etatowy, stosownie do zaszeregowania stanowisk służbowych;

3)

oddelegowuje żołnierza zawodowego do wykonywania zadań służbowych zgodnie z wnioskiem.

1.

Warunkiem oddelegowania żołnierza zawodowego jest wyznaczenie go w podmiocie, do którego

następuje oddelegowanie, na stanowisko służbowe lub do pełnienia funkcji zgodnie z

decyzją o oddelegowaniu.

2.

Żołnierza oddelegowanego można, za jego pisemną zgodą, przenieść na inne stanowisko

służbowe niż określone w decyzji o oddelegowaniu, jeżeli na stanowisku tym są wykonywane

zadania o charakterze związanym z obronnością. W takim przypadku przepisy art. 209-212

stosuje się odpowiednio.

1.

Minister Obrony Narodowej odwołuje żołnierza zawodowego z oddelegowania w przypadku

konieczności zwolnienia go ze służby, zawiadamiając o tym odpowiednio instytucję krajową,

instytucję zagraniczną lub instytucję finansującą.

2.

Minister Obrony Narodowej, na uzasadniony wniosek instytucji krajowej, instytucji

zagranicznej lub instytucji finansującej, odwołuje żołnierza zawodowego z oddelegowania

bez jego zgody. Właściwa instytucja, składając Ministrowi Obrony Narodowej wniosek

o odwołanie żołnierza z oddelegowania, zawiadamia o tym żołnierza. Odwołanie następuje

nie wcześniej niż z upływem 30 dni od dnia złożenia wniosku.

3.

Minister Obrony Narodowej odwołuje żołnierza zawodowego z oddelegowania do instytucji

krajowej albo instytucji zagranicznej na jego wniosek, zawiadamiając odpowiednio właściwą

instytucję. Odwołanie następuje w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

4.

Minister Obrony Narodowej, z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych, może odwołać żołnierza

zawodowego z oddelegowania bez jego zgody, zawiadamiając o tym instytucję krajową,

instytucję zagraniczną lub instytucję finansującą oraz żołnierza. Odwołanie następuje

nie wcześniej niż z upływem 30 dni od dnia zawiadomienia.

5.

Terminy, o których mowa w ust. 2-4, mogą być skracane za porozumieniem Ministra Obrony

Narodowej oraz odpowiednio instytucji krajowej, instytucji zagranicznej, instytucji

finansującej oraz zainteresowanego żołnierza zawodowego.

1.

Po odwołaniu z oddelegowania żołnierz zawodowy jest wyznaczany na stanowisko nie niższe

niż zajmowane przed oddelegowaniem.

2.

Minister Obrony Narodowej zwalnia ze służby żołnierza, o którym mowa w art. 214, ze

stanowiska równorzędnego pod względem płacowym z zajmowanym w podmiocie, do którego

nastąpiło oddelegowanie. Nie dotyczy to żołnierza, który podlega zwolnieniu ze służby

na podstawie art. 226 pkt 1, 6, 12, 13 i 16 oraz art. 228 ust. 1 pkt 2, 3 i 5.

1.

W okresie oddelegowania żołnierz zawodowy podlega, z tytułu zajmowania stanowiska

służbowego albo pełnienia funkcji, bezpośredniemu przełożonemu w podmiocie, do którego

nastąpiło oddelegowanie, a w zakresie stosunku służby wojskowej - Ministrowi Obrony

Narodowej.

2.

Organem właściwym do wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe lub do

pełnienia funkcji w podmiocie, do którego nastąpiło oddelegowanie, oraz do określania

wysokości uposażenia w okresie oddelegowania jest kierownik instytucji, do której

żołnierz jest oddelegowany. Określenie wysokości uposażenia w okresie oddelegowania

jest wiążące.

1.

Żołnierz zawodowy oddelegowany do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej

zachowuje prawo do urlopu w wymiarze i na zasadach określonych w ustawie.

2.

Żołnierzowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej

przysługuje urlop w wymiarze i na zasadach obowiązujących w tej instytucji.

3.

Żołnierz oddelegowany do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej jest

obowiązany informować na piśmie dowódcę jednostki, w której pełni on służbę, o wymiarze

urlopu przysługującego i wykorzystanego w instytucji zagranicznej.

4.

Żołnierzowi odwołanemu z oddelegowania w instytucji zagranicznej przysługuje urlop

uzupełniający w wymiarze odpowiadającym różnicy pomiędzy wymiarem urlopu wypoczynkowego

i dodatkowego, ustalonego na podstawie ustawy, a wymiarem urlopu przysługującego mu

w instytucji zagranicznej.

1.

Żołnierzowi zawodowemu oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji

krajowej przysługują uprawnienia i świadczenia, w tym uposażenie i inne należności

pieniężne, o których mowa w art. 432 ust. 1.

2.

Żołnierzowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej należności,

o których mowa w art. 433 ust. 2, wypłaca jednostka wojskowa, na której zaopatrzeniu

finansowym żołnierz pozostaje.

Do żołnierza zawodowego oddelegowanego do wykonywania zadań służbowych w instytucji

krajowej stosuje się przepisy, które mają zastosowanie do pracowników zatrudnionych

na stanowiskach analogicznych do zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, w

szczególności dotyczące obowiązków pracodawcy i pracownika, regulaminów pracy, wyróżnień,

odpowiedzialności materialnej pracowników, czasu pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy,

a także funduszu nagród, z wyłączeniem pozostałych przepisów w sprawie wynagrodzeń

oraz innych świadczeń i należności pieniężnych wynikających ze stosunku pracy.

Żołnierz zawodowy, w czasie oddelegowania do wykonywania zadań służbowych w instytucji

zagranicznej, nie zachowuje prawa do uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia

o charakterze stałym i innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym.

Kierownik podmiotu, do którego żołnierz zawodowy został oddelegowany na wniosek Ministra

Obrony Narodowej lub upoważnionej przez niego osoby, przesyła informacje dotyczące

oceny wykonywania przez żołnierza zadań i obowiązków w czasie trwania oddelegowania,

w celu i zakresie niezbędnym do sporządzenia opinii służbowej.