Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 listopada 2024 r. w sprawie uznawania i metod wyceny oraz ujawniania i prezentacji instrumentów finansowych

1.

Rozporządzenie określa szczegółowe zasady uznawania, metody wyceny, zakres ujawniania

i sposób prezentacji instrumentów finansowych, z wyłączeniem

1)

instrumentów kapitałowych wyemitowanych lub wystawionych przez jednostkę, które zgodnie

z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, zwaną dalej „ustawą”, jednostka zalicza do kapitału własnego;

2)

udziałów w jednostkach podporządkowanych;

3)

praw i zobowiązań wynikających z umów ubezpieczenia w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 838 i 1565);

4)

praw i zobowiązań wynikających z umów, o których mowa w art. 3 ust. 4 ustawy;

5)

umów, których przedmiotem są zasoby niefinansowe, przewidujących dla stron prawo do

rozliczenia zobowiązania przez wydanie środków pieniężnych albo innych aktywów finansowych,

w przypadku gdy jednostka zawarła umowę w celu nabycia, sprzedaży lub wykorzystania

zasobów niefinansowych i zawierając ją, miała zamiar nabycia, sprzedaży lub wykorzystania

zasobów niefinansowych oraz oczekuje jej wykonania przez dostawę lub zużycie zasobów

niefinansowych;

6)

umów, których przedmiotem są zasoby niefinansowe, w wyniku których u nabywcy zasobów

niefinansowych powstaje zobowiązanie z tytułu dostaw i usług, a u sprzedawcy zasobów

niefinansowych należności z tytułu dostaw i usług.

2.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie obejmuje złożonych instrumentów finansowych

1)

w zakresie ich podziału na zobowiązanie finansowe i element kapitałowy kwalifikowany

do kapitałów własnych;

2)

w odniesieniu do zobowiązania finansowego wynikającego z umowy złożonego instrumentu

finansowego.

3.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie obejmuje instrumentów finansowych, w

tym instrumentów pochodnych, stanowiących aktywa netto ubezpieczeń na życie, gdy ryzyko

lokaty (inwestycyjne) ponosi ubezpieczający, wykazywanych w pozycji C. Aktywów Bilansu

według załącznika nr 3 do ustawy - w zakresie nieuregulowanym przepisami wykonawczymi

wydanymi na podstawie art. 81 ust. 2 pkt 6 lit. a ustawy.

4.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie obejmuje

1)

instrumentów pochodnych wbudowanych w umowy, o których mowa w art. 3 ust. 4 ustawy;

2)

należności finansującego wynikających z umów, o których mowa w art. 3 ust. 4 ustawy,

w zakresie zasad ich wyłączania z ksiąg rachunkowych oraz w zakresie utraty ich wartości.

5.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, nie obejmuje

1)

instrumentów pochodnych wbudowanych w umowy, o których mowa w ust. 1 pkt 6;

2)

zasad usuwania z ksiąg należności z tytułu dostaw i usług i zobowiązań z tytułu dostaw

i usług.

Użyte w rozporządzeniu pojęcia oznaczają

1)

aktywny rynek - aktywny rynek w rozumieniu § 2 pkt 19 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie szczególnych

zasad rachunkowości funduszy inwestycyjnych

(Dz. U. poz. 1859 oraz z 2020 r. poz. 2436), zwanego dalej „rozporządzeniem FI”;

2)

dane obserwowalne - dane, o których mowa w § 2 pkt 21b rozporządzenia FI;

3)

dane nieobserwowalne - dane, o których mowa w § 2 pkt 21c rozporządzenia FI;

4)

instrument pochodny - kontrakt, którego

a)

wartość jest zależna od zmiany wartości instrumentu bazowego, to jest określonej stopy

procentowej, ceny instrumentu finansowego lub towaru, kursu wymiany walut, indeksu

cen lub stóp, oceny wiarygodności kredytowej lub indeksu kredytowego albo innej podobnej

wielkości, oraz

b)

zawarcie, w tym nabycie lub wystawienie, nie wymaga żadnych wydatków lub wpływów początkowych

lub wymaga początkowej inwestycji netto mniejszej niż byłaby wymagana dla innych rodzajów

kontraktów, dla których oczekuje się podobnych reakcji na zmiany czynników rynkowych

przy założeniu, że w przypadku zmiennej niefinansowej zmienna ta nie jest specyficzna

dla żadnej ze stron kontraktu, oraz

c)

rozliczenie nastąpi w przyszłości, oraz

d)

rozliczenie nastąpi przez przekazanie instrumentu bazowego, przekazanie innych aktywów

finansowych lub przez przekazanie aktywów finansowych o wartości równej różnicy między

bieżącą ceną rynkową instrumentu bazowego i jego ceną umowną;

5)

instrument zabezpieczający - instrument pochodny, w tym wbudowany instrument pochodny,

a także składnik aktywów finansowych lub składnik zobowiązań finansowych niebędący

instrumentem pochodnym, co do których oczekuje się, że ich wartość godziwa lub związane

z nimi przepływy pieniężne skompensują w całości lub w części zmiany wartości godziwej

zabezpieczanej pozycji lub związanych z nią przepływów pieniężnych;

6)

kontrakt forward - instrument pochodny nakładający na jedną stronę obowiązek dostarczenia,

a na drugą odbioru określonych aktywów w określonym terminie w przyszłości i po określonej

umownej cenie, w tym cenie zmiennej, ustalonej w momencie zawierania kontraktu;

7)

kontrakt futures - instrument pochodny o określonej standardowej charakterystyce,

będący przedmiotem obrotu rynkowego, nakładający na jedną stronę obowiązek dostarczenia,

a na drugą odbioru określonych aktywów w określonym terminie w przyszłości i po określonej

umownej cenie, w tym cenie zmiennej, ustalonej w momencie zawierania kontraktu;

8)

kontrakt swap - instrument pochodny przewidujący zamianę przyszłych płatności lub

aktywów finansowych na warunkach z góry określonych przez strony;

9)

koszty transakcji - koszty poniesione bezpośrednio w związku z przeniesieniem, nabyciem

lub zbyciem aktywów finansowych, a także przeniesieniem, odkupem, zaciągnięciem lub

emisją zobowiązań finansowych; do kosztów transakcji zalicza się w szczególności prowizje

maklerskie, w tym za pośrednictwo w nabywaniu lub zbywaniu instrumentów finansowych,

opłaty giełdowe i inne nałożone przez uprawnione instytucje w związku z zawarciem

transakcji, prowizje za doradztwo, podatki i opłaty;

10)

krótki okres - okres do trzech miesięcy;

11)

obrót pierwotny - obrót pierwotny w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 620), zwanej dalej „ustawą o ofercie publicznej”;

12)

obrót wtórny - obrót wtórny w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2024 r. poz. 722), zwanej dalej „ustawą o obrocie instrumentami finansowymi”;

13)

opcja - instrument pochodny, w wyniku którego nabywca opcji otrzymuje prawo zakupu

(opcja kupna - call) lub sprzedaży (opcja sprzedaży - put) określonych aktywów w określonym

terminie w przyszłości i po określonej umownej cenie, ustalonej w momencie zawierania

kontraktu, a wystawca opcji przyjmuje na siebie zobowiązanie do jej rozliczenia w

przyszłości;

14)

papiery wartościowe - papiery wartościowe w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

15)

pierwsza oferta publiczna - pierwszą ofertę publiczną w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy

o ofercie publicznej;

16)

pozycja zabezpieczana - aktywa, zobowiązania, uprawdopodobnione przyszłe zobowiązanie,

planowaną transakcję lub udziały w aktywach netto jednostki zagranicznej, z którymi

wiąże się ryzyko zmiany wartości godziwej albo przyszłych przepływów pieniężnych oczekiwanych

przez jednostkę;

17)

prawa do akcji - prawa do akcji w rozumieniu art. 3 pkt 29 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

18)

skorygowana cena nabycia - wartość, w jakiej składnik aktywów finansowych lub zobowiązań

finansowych został po raz pierwszy wprowadzony do ksiąg rachunkowych, lub odpowiednio

wartość uznaną za wartość początkową dla potrzeb wyceny w skorygowanej cenie nabycia,

pomniejszoną o spłaty wartości nominalnej lub kapitału podstawowego, odpowiednio skorygowaną

o skumulowaną kwotę zdyskontowanej różnicy między wartością początkową składnika aktywów

finansowych lub zobowiązania finansowego i jego wartością w terminie wymagalności,

wyliczoną za pomocą efektywnej stopy procentowej, a także w przypadku aktywów finansowych

pomniejszoną o odpisy aktualizujące wartość;

19)

standaryzowana transakcja kupna albo sprzedaży - kupno lub sprzedaż składnika aktywów

finansowych zgodnie z umową, której warunki wymagają dostarczenia składnika aktywów

finansowych w okresie wynikającym z obowiązujących regulacji lub konwencji przyjętych

na danym rynku, w tym zasad rozliczania transakcji na aktywnym rynku;

20)

tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania lub certyfikaty inwestycyjne

funduszy inwestycyjnych - tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania

w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz certyfikaty inwestycyjne funduszy inwestycyjnych wyemitowane na podstawie właściwych

przepisów prawa polskiego lub obcego;

21)

umowa krótkiej sprzedaży - umowę dotyczącą krótkiej sprzedaży, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012

z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących

swapów ryzyka kredytowego

(Dz. Urz. UE L 86 z 24.03.2012, str. 1, z późn. zm.)

22)

umowa odkupu - umowę, z której wynika zobowiązanie do wymiany z inną jednostką aktywów

finansowych w zamian za środki pieniężne lub zapłatę w innej formie oraz jednoczesne

zobowiązanie do odkupienia tych aktywów finansowych w przyszłym terminie za kwotę

stanowiącą równowartość otrzymanych środków pieniężnych lub zapłaty w innej formie,

powiększoną o odsetki;

23)

uprawdopodobnione przyszłe zobowiązanie - zobowiązanie do wymiany w przyszłym terminie

lub terminach ustalonej ilości zasobów według określonej umownej ceny;

24)

wbudowany instrument pochodny - wynikające z zawartej umowy warunki powodujące, że

część lub całość przepływów pieniężnych wynikających z umowy zmienia się w sposób

podobny do tego, jaki powodowałby samodzielnie instrument pochodny;

25)

wycena za pomocą modelu - wycenę, o której mowa w § 2 pkt 21a rozporządzenia FI;

26)

zabezpieczanie - wybór jednego lub więcej instrumentów zabezpieczających, których

zmiany wartości godziwej lub wynikające z nich przepływy pieniężne kompensują zmianę

wartości godziwej zabezpieczanej pozycji lub związanych z taką pozycją przepływów

pieniężnych;

27)

zasoby niefinansowe - aktywa niebędące aktywami finansowymi, usługi, a także dostarczaną

na bieżąco energię elektryczną, energię cieplną, gaz lub tożsame im zasoby;

28)

złożony instrument finansowy - kontrakt składający się z instrumentu kapitałowego

oraz zobowiązania finansowego lub zobowiązania o innym charakterze.

1.

Instrumenty pochodne oraz wynikające z instrumentów finansowych aktywa finansowe oraz

zobowiązania finansowe wprowadza się do ksiąg rachunkowych na dzień zawarcia kontraktu,

bez względu na przewidziany w umowie termin rozliczenia transakcji.

2.

Aktywa finansowe pozyskane, w tym nabyte w ramach standaryzowanej transakcji kupna,

wprowadza się do ksiąg rachunkowych, w zależności od przyjętej przez jednostkę metody

wyceny, na dzień zawarcia transakcji albo na dzień rozliczenia transakcji. Wybrana

przez jednostkę metoda ma zastosowanie również w przypadku sprzedaży aktywów finansowych

w ramach standaryzowanej transakcji sprzedaży.

3.

Wprowadzenie do ksiąg rachunkowych zobowiązania do udzielenia finansowania oraz prawa

do zaciągnięcia finansowania można odroczyć do momentu uruchomienia finansowania.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w przypadku instrumentu pochodnego, który

1)

może być rozliczony przez jedną ze stron netto w środkach pieniężnych albo przez dostarczenie

lub wyemitowanie innego instrumentu finansowego lub

2)

przewiduje finansowanie poniżej rynkowej stopy procentowej właściwej dla podobnych

transakcji z dnia zawarcia kontraktu i finansowanie to nie stanowi dotacji lub pomocy

publicznej.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w odniesieniu do nieujętych zobowiązań do udzielenia

finansowania oraz praw do zaciągnięcia finansowania tworzy się rezerwy na zasadach

określonych w art. 35d ustawy w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających

ujęcie takiej rezerwy.

1.

Jednostka klasyfikuje instrumenty finansowe w dniu ich nabycia lub powstania do następujących

kategorii

1)

aktywa finansowe i zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu;

2)

pożyczki udzielone i należności własne;

3)

aktywa finansowe utrzymywane do terminu wymagalności;

4)

aktywa finansowe dostępne do sprzedaży;

5)

zobowiązania finansowe inne niż przeznaczone do obrotu.

2.

Przyjęte przez jednostkę zasady klasyfikacji instrumentów finansowych do kategorii

wymienionych w ust. 1 opisuje się w dokumentacji, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy.

1.

Do aktywów finansowych przeznaczonych do obrotu zalicza się aktywa pozyskane w celu

osiągnięcia korzyści ekonomicznych wynikających z krótkookresowych zmian cen oraz

wahań innych czynników rynkowych lub z zamiarem zbycia, w krótkim okresie, a także

inne aktywa finansowe, bez względu na zamiary, jakimi kierowano się przy zawieraniu

kontraktu, jeżeli stanowią one składnik portfela podobnych aktywów finansowych, co

do którego istnieje wysokie prawdopodobieństwo realizacji w krótkim okresie zakładanych

korzyści ekonomicznych.

2.

Przez zbycie aktywów finansowych należy rozumieć także odkupienie tytułów uczestnictwa

w instytucjach wspólnego inwestowania przez te instytucje lub wykup certyfikatów inwestycyjnych

przez fundusz inwestycyjny.

3.

Do aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych przeznaczonych do obrotu zalicza

się pochodne instrumenty finansowe, z wyjątkiem przypadku, gdy jednostka uznaje zawarte

kontrakty za instrumenty zabezpieczające, do których stosuje przepisy rozdziału 4.

Do zobowiązań finansowych przeznaczonych do obrotu zalicza się również zobowiązanie

do dostarczenia pożyczonych papierów wartościowych oraz innych instrumentów finansowych,

w przypadku zawarcia przez jednostkę umowy krótkiej sprzedaży.

4.

Aktywa finansowe zaliczone przez jednostkę do przeznaczonych do obrotu, jeżeli przestały

być utrzymywane z zamiarem zbycia w krótkim okresie lub przestały być częścią portfela,

o którym mowa w ust. 1, mogą być zgodnie z ust. 6 lub 7 przekwalifikowane do innych

kategorii wymienionych w § 4 ust. 1.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do instrumentów pochodnych.

6.

Aktywa finansowe zaliczone w dniu ich powstania do przeznaczonych do obrotu zgodnie

z ust. 1, które na moment powstania spełniałyby definicję pożyczek udzielonych i należności

własnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 2, mogą być przekwalifikowane do kategorii,

o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2, jeżeli jednostka ma zamiar i może utrzymać te aktywa

w dającej się przewidzieć przyszłości lub do czasu, gdy staną się one wymagalne.

7.

Aktywa finansowe zaliczone w dniu ich powstania do przeznaczonych do obrotu, inne

niż wskazane w ust. 6, mogą być przekwalifikowane do kategorii, o których mowa w §

4 ust. 1 pkt 3 i 4, jedynie w okolicznościach wynikających z odosobnionego zdarzenia,

które nie podlega kontroli jednostki, nie jest zdarzeniem powtarzającym się i którego

nie można było przewidzieć na podstawie racjonalnych przesłanek w momencie początkowego

ujęcia instrumentu.

8.

Aktywa finansowe zaliczone do kategorii, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-4, nie

mogą być przekwalifikowane do przeznaczonych do obrotu.

1.

Do pożyczek udzielonych i należności własnych zalicza się

1)

niezależnie od terminu ich wymagalności, aktywa finansowe powstałe na skutek wydania

krajowych środków płatniczych, walut obcych lub dewiz bezpośrednio na rzecz dłużnika

lub emitenta, pod warunkiem że zawarty kontrakt spełnia wymagania określone w art.

3 ust. 1 pkt 23 ustawy;

2)

instrumenty finansowe ujmowane w wyniku zawarcia umowy odkupu w zamian za wydanie

bezpośrednio zbywającemu krajowych środków płatniczych, walut obcych lub dewiz, jeżeli

z zawartej umowy odkupu jednoznacznie wynika, że zbywający nie utracił kontroli nad

wydanymi aktywami finansowymi; do ustalenia, czy warunek ten jest spełniony, stosuje

się odpowiednio przepis § 10 ust. 2.

2.

Wydanie bezpośrednio na rzecz dłużnika lub emitenta krajowych środków płatniczych,

walut obcych lub dewiz obejmuje również przekazanie ich pośrednikowi, który w imieniu

i na rzecz dłużnika lub emitenta odpowiednio pozyskuje finansowanie dla dłużnika lub

przeprowadza emisję instrumentów dłużnych na rynku pierwotnym.

3.

Do pożyczek udzielonych i należności własnych nie zalicza się

1)

aktywów finansowych, które spełniają kryteria aktywów finansowych przeznaczonych do

obrotu, w tym przeznaczonych do odsprzedaży w krótkim terminie, chyba że spełnione

zostały warunki określone w § 5 ust. 4 i 6;

2)

odkupionych dłużnych aktywów finansowych, w szczególności odkupionych pożyczek, należności,

obligacji i innych odkupionych dłużnych papierów wartościowych;

3)

wpłat dokonanych przez jednostkę w celu nabycia instrumentów kapitałowych nowych emisji,

również w przypadku gdy ich nabycie następuje w pierwszej ofercie publicznej lub w

obrocie pierwotnym, a także nabycia praw do akcji;

4)

inwestycji w tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania lub certyfikaty

inwestycyjne funduszy inwestycyjnych, a także wpłat dokonanych przez jednostkę w celu

nabycia takich aktywów.

1.

Aktywa finansowe, które posiadają ustalony termin wymagalności spłaty wartości nominalnej

oraz których warunki umowne określają prawo do otrzymania w ustalonych terminach korzyści

ekonomicznych, w szczególności oprocentowania, w stałej lub możliwej do ustalenia

kwocie, niezakwalifikowane do pożyczek udzielonych i należności własnych, kwalifikuje

się do aktywów finansowych utrzymywanych do terminu wymagalności, pod warunkiem że

jednostka zamierza i może utrzymać te aktywa do czasu, gdy staną się one wymagalne.

2.

Do aktywów finansowych utrzymywanych do terminu wymagalności można zaliczyć także

pozyskane, w tym nabyte, dłużne aktywa finansowe

1)

z opcją sprzedaży (put), która daje posiadaczowi prawo żądania wcześniejszego wykupu,

pod warunkiem że jednostka, mimo posiadania opcji sprzedaży, zamierza i może utrzymać

instrument do terminu wymagalności lub

2)

z opcją kupna (call), która daje emitentowi (dłużnikowi) prawo wykupu instrumentu

finansowego przed upływem terminu wymagalności, pod warunkiem że kwoty otrzymane przez

posiadacza od emitenta (dłużnika) we wcześniejszym terminie nie będą istotnie odbiegały

od wartości tego instrumentu wynikającej z ksiąg rachunkowych.

3.

Jeżeli pozyskane, w tym nabyte, dłużne aktywa finansowe zawierają jednocześnie opcję

sprzedaży (put) i opcję kupna (call), jednostka może zaliczyć je do aktywów finansowych

utrzymywanych do terminu wymagalności, jeżeli oba kryteria wskazane w ust. 2 są spełnione

łącznie.

4.

Warunek, o którym mowa w ust. 1, uważa się za niespełniony, gdy

1)

jednostka nie określiła, jak długo zamierza utrzymać dłużne aktywa finansowe lub zamierza

utrzymać określone instrumenty przez pewien czas, lecz nie ustala, że zakończenie

tego okresu nastąpi w terminie wymagalności;

2)

kwota możliwa do uzyskania od emitenta (dłużnika) po wykonaniu przez niego opcji kupna

(call) jest znacząco niższa od wartości instrumentu wynikającej z ksiąg rachunkowych;

3)

jednostka nabywa dłużny instrument finansowy z opcją zamiany na instrumenty kapitałowe,

chyba że wykonanie tej opcji jest możliwe jedynie w terminie wymagalności ustalonym

dla instrumentu dłużnego albo inne uzasadnione okoliczności wskazują na niskie prawdopodobieństwo

wykonania tej opcji;

4)

jednostka nie dysponuje środkami na finansowanie działalności do terminu wymagalności;

5)

przepisy prawa, statut lub zawarte umowy ograniczają możliwość utrzymania aktywów

do terminu wymagalności.

5.

Jeżeli w bieżącym roku obrotowym albo okresie dwóch poprzednich lat obrotowych aktywa

finansowe uznane za utrzymywane do terminu wymagalności zostały zbyte, wydane w zamian

za inne aktywa, wykonana została opcja sprzedaży lub przekwalifikowano je do innej

kategorii, transakcję taką uznaje się za naruszającą warunki określone w ust. 1. Od

dnia przeprowadzenia takiej transakcji jednostka nie zalicza nabywanych aktywów do

tej kategorii instrumentów finansowych przez okres pozostały do końca bieżącego roku

obrotowego oraz przez dwa następne lata obrotowe. W dniu wykonania takiej transakcji

jednostka przekwalifikowuje wszystkie instrumenty finansowe pozostałe w tej kategorii

do aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży.

6.

Zbycie, wydanie w zamian za inne aktywa, wykonanie opcji sprzedaży lub przekwalifikowanie

do innej kategorii aktywów zaliczonych do utrzymywanych do terminu wymagalności nie

narusza warunku określonego w ust. 1, w przypadku gdy taka transakcja dotyczyła nieznaczącej

wartości aktywów w skali całego portfela albo nastąpiła

1)

w dniu bliskim terminowi wymagalności lub

2)

po dniu, w którym co najmniej 90 % wartości nominalnej zostało spłacone, lub

3)

na skutek zdarzeń trudnych do przewidzenia w momencie zaliczenia instrumentu finansowego

do aktywów utrzymywanych do terminu wymagalności.

7.

Jeżeli po zakończeniu okresu, przez który zgodnie z ust. 5, jednostka nie mogła zaliczać

aktywów finansowych do kategorii utrzymywanych do terminu wymagalności, jednostka

jest w posiadaniu instrumentów finansowych spełniających warunki określone w ust.

1, może przekwalifikować takie aktywa do aktywów finansowych utrzymywanych do terminu

wymagalności.

8.

Do aktywów finansowych utrzymywanych do terminu wymagalności nie zalicza się

1)

wpłat dokonanych przez jednostkę w celu nabycia instrumentów kapitałowych nowych emisji,

również wtedy, gdy nabycie instrumentów kapitałowych następuje w pierwszej ofercie

publicznej lub w obrocie pierwotnym, a także nabycia praw do akcji;

2)

inwestycji w tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania lub certyfikaty

inwestycyjne funduszy inwestycyjnych, a także wpłat dokonanych przez jednostkę w celu

nabycia takich aktywów.

1.

Aktywa finansowe niespełniające warunków zaliczenia do kategorii wymienionych w §

4 ust. 1 pkt 1-3, zalicza się do aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży.

2.

Zobowiązania finansowe niespełniające warunków zaliczenia do kategorii wymienionych

w § 4 ust. 1 pkt 1, zalicza się do zobowiązań finansowych innych niż przeznaczone

do obrotu.

1.

W przypadku zawarcia umowy, której składnikiem jest wbudowany instrument pochodny,

należy go wykazać w księgach rachunkowych odrębnie od umowy zasadniczej, gdy spełnione

są łącznie następujące warunki

1)

całość lub część przepływów pieniężnych związanych z taką umową zmienia się w sposób

podobny do tego, jaki wbudowany instrument pochodny powodowałby samodzielnie;

2)

zawarta umowa nie jest wyceniana w wartości godziwej, ze skutkami przeszacowania zaliczanymi

do przychodów lub kosztów okresu sprawozdawczego na podstawie § 24 ust. 1 lub ust.

2 pkt 1, przepisów rozdziału 4 lub zgodnie z wymaganiami określonymi w ustawie;

3)

charakter wbudowanego instrumentu oraz ryzyka z nim związane nie są ściśle powiązane

z charakterem umowy zasadniczej i ryzykami z niej wynikającymi;

4)

odrębny instrument, którego charakterystyka odpowiada cechom wbudowanego instrumentu

pochodnego, spełniałby warunki określone w § 2 pkt 5;

5)

możliwe jest wiarygodne ustalenie wartości godziwej wbudowanego instrumentu pochodnego.

2.

Charakter wbudowanego instrumentu pochodnego oraz ryzyka z nim związane uznaje się

za ściśle powiązane z charakterem umowy zasadniczej i ryzykami z niej wynikającymi,

w szczególności gdy zostanie spełniony jeden z poniższych warunków

1)

wbudowany instrument pochodny jest związany ze stopą procentową lub indeksem stóp

procentowych, które powodują zmianę kwoty odsetek, jakie byłyby zapłacone lub otrzymane

na podstawie zawartej umowy, gdyby w tę umowę nie został wbudowany instrument pochodny;

jeżeli wbudowany instrument finansowy powoduje, że rozliczenie umowy zasadniczej może

być dokonane w taki sposób, że

a)

kwota inwestycji początkowej nie będzie odzyskana lub

b)

oprocentowanie inwestycji podlega przeliczeniu w stopniu nieproporcjonalnym do zmian

stopy referencyjnej lub stóp rynkowych ustalonych dla podobnych umów, lub

c)

stopa zwrotu z inwestycji znacząco odbiega od stóp rynkowych ustalonych dla podobnych

umów;

2)

wbudowany instrument pochodny jest instrumentem opiewającym na górny lub dolny pułap

stopy procentowej albo ceny nabycia lub ceny sprzedaży składnika aktywów, jeżeli w

terminie zawarcia umowy ustalona stopa procentowa lub cena nie odbiega znacząco od

warunków rynkowych oraz górny pułap jest powyżej, a dolny poniżej rynkowej stopy procentowej

lub ceny rynkowej dla podobnych transakcji;

3)

wbudowany instrument pochodny powoduje, że strumień przepływów pieniężnych z tytułu

płatności części lub całości nominału lub odsetek jest wyrażany w walucie obcej, a

powstałe na dzień wyceny różnice kursowe zalicza się odpowiednio do przychodów lub

kosztów finansowych lub ujmuje w wartości początkowej składnika aktywów na podstawie

ustawy;

4)

wbudowany instrument pochodny w umowach, o których mowa w art. 3 ust. 4 ustawy, powoduje,

że kwoty płatności wynikające z umów zmieniają się na skutek

a)

indeksowania wskaźnikiem powiązanym z inflacją, pod warunkiem że wskaźnik inflacji

przyjęty za podstawę ustalenia indeksu jest charakterystyczny dla środowiska ekonomicznego,

w którym działa jednostka lub

b)

zmiany wielkości sprzedaży, stopnia wykorzystania składnika przez korzystającego lub

rynkowych stóp procentowych;

5)

z zawartej umowy niebędącej instrumentem finansowym wynika obowiązek dokonywania płatności

wyrażonych w walucie obcej, która jest walutą, w której

a)

którakolwiek z ważnych dla wykonania postanowień umowy stron osiąga większość przychodów

i ponosi większość kosztów lub

b)

zwyczajowo i powszechnie na rynkach międzynarodowych zawierane są umowy na dostawę

określonych rodzajów dóbr lub usług, lub

c)

powszechnie na rynku krajowym zawierane są umowy na dostawę określonych rodzajów dóbr

lub usług.

3.

Jeżeli jednostka przystąpiła do umowy będącej instrumentem finansowym innym niż określony

w § 1 ust. 1, której składnikiem jest instrument spełniający warunek określony w ust.

1 pkt 1-4, wbudowany instrument pochodny zalicza się do aktywów finansowych lub zobowiązań

finansowych przeznaczonych do obrotu. Umowę zasadniczą będącą instrumentem finansowym,

z której wyodrębniono wbudowany instrument pochodny, wykazuje się w księgach odrębnie

i kwalifikuje do kategorii określonych w § 4 ust. 1.

4.

Jeżeli jednostka przystąpiła do umowy będącej instrumentem finansowym, o którym mowa

w § 1 ust. 1, której składnikiem jest instrument spełniający warunek określony w ust.

1 pkt 1-4, wbudowany instrument pochodny zalicza się do aktywów finansowych lub zobowiązań

finansowych przeznaczonych do obrotu. Umowę zasadniczą będącą instrumentem finansowym,

o którym mowa w § 1 ust. 1, z której wyodrębniono wbudowany instrument pochodny, wykazuje

się w księgach rachunkowych zgodnie z przepisami ustawy.

5.

Jeżeli jednostka przystąpiła do umowy niebędącej instrumentem finansowym, której składnikiem

jest instrument spełniający warunek określony w ust. 1, wbudowany instrument pochodny

zalicza się do aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych przeznaczonych do obrotu,

natomiast umowę zasadniczą wykazuje się w księgach rachunkowych zgodnie z przepisami

ustawy.

6.

Jeżeli wiarygodne ustalenie wartości godziwej wbudowanego instrumentu pochodnego,

o którym mowa w

1)

ust. 3, nie jest możliwe w chwili jego powstania albo w kolejnych terminach wyceny,

instrument finansowy zalicza się do aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych

przeznaczonych do obrotu;

2)

ust. 4 i 5, nie jest możliwe w chwili jego powstania albo w kolejnych terminach wyceny,

instrument finansowy niewchodzący w zakres rozporządzenia lub umowę zasadniczą niebędącą

instrumentem finansowym ujmuje się w księgach rachunkowych zgodnie z przepisami ustawy,

przy czym w tym przypadku jednostka ujawnia w dodatkowych informacjach i objaśnieniach

sprawozdania finansowego brak możliwości wiarygodnej wyceny takiego wbudowanego instrumentu

pochodnego.

7.

Wyodrębnione wbudowane instrumenty pochodne jednostka wycenia zgodnie z zasadami dotyczącymi

instrumentów pochodnych, a także wynikającymi z § 12 ust. 3 oraz przepisów rozdziału

4.

1.

Wartość składnika aktywów finansowych na dzień, w którym jednostka utraciła nad nim

kontrolę, wyłącza się w części lub całości z ksiąg rachunkowych. Utrata kontroli następuje,

gdy wynikające z zawartego kontraktu prawa do całości lub odpowiedniej części korzyści

ekonomicznych zostały zrealizowane, wygasły albo jednostka zrzekła się tych praw.

2.

Nie stanowi utraty kontroli przez jednostkę wydanie lub sprzedaż aktywów finansowych,

jeżeli jednostka

1)

ma prawo do odkupu takich aktywów lub jako pierwsza może odmówić odkupu, a cena odkupu

jest niższa od wartości godziwej aktywów na dzień odkupu oraz aktywa takie nie są

łatwo dostępne na rynku;

2)

ma prawo i jest zobowiązana do odkupu wydanych aktywów na warunkach zapewniających

jednostce przyjmującej aktywa zwrot w wysokości, jaką jednostka ta mogłaby uzyskać,

udzielając pożyczki zabezpieczonej przyjętymi aktywami;

3)

zawarła kontrakt swap, w wyniku którego ponosi zasadnicze ryzyko kredytowe i zachowuje

prawo do zasadniczej części korzyści ekonomicznych związanych z wydanymi aktywami,

jakby była ich posiadaczem, w zamian za zobowiązanie do zapłaty na rzecz jednostki

przyjmującej aktywa kwoty określonej w kontrakcie, o ile nie są to aktywa łatwo dostępne

na rynku;

4)

ponosi zasadnicze ryzyko związane z wydanymi aktywami, jakby była ich posiadaczem,

w wyniku wystawienia bezwarunkowej opcji sprzedaży (put) tych aktywów, jeżeli

a)

nie są to aktywa łatwo dostępne na rynku, a cena odkupu składnika lub pozostałe warunki

opcji są tak określone, że prawdopodobieństwa odkupu nie można uznać za znikome lub

b)

opcja ta charakteryzuje się wartością wewnętrzną wyższą od zera przez cały okres trwania

umowy, bez względu na to, czy aktywa są łatwo dostępne na rynku;

5)

ponosi zasadnicze ryzyko i zachowuje prawo do zasadniczej części korzyści ekonomicznych

związanych z wydanymi aktywami, charakterystyczne dla ich posiadacza w wyniku zawarcia

umowy pożyczki papierów wartościowych lub innych aktywów finansowych.

3.

Kwalifikacja w zakresie utraty kontroli, o której mowa w ust. 1 i 2, jest przeprowadzana

w odniesieniu do całości lub odpowiedniej części składnika aktywów finansowych, jeżeli

określone transakcje lub zdarzenia dotyczą określonej części tego składnika.

1.

Zobowiązanie finansowe wyłącza się z ksiąg rachunkowych w całości lub części na dzień,

w którym jednostka spełniła w całości lub części zobowiązanie wynikające z zawartego

kontraktu, została zwolniona z zobowiązania albo zobowiązanie uległo przedawnieniu.

2.

Jednostkę uznaje się za zwolnioną z zobowiązania finansowego w całości lub części,

jeżeli za zgodą wierzyciela zawarła umowę z osobą trzecią, w której osoba trzecia

zobowiązała się do przejęcia długu odpowiednio w całości lub części.

3.

W przypadku gdy jednostka dokonuje z wierzycielem wymiany całości lub części jednego

lub kilku zobowiązań finansowych będących przedmiotem umowy na inny dłużny instrument

finansowy istotnie różniący się od instrumentu rozliczanego z wierzycielem, zobowiązanie

1)

istniejące na dzień wymiany uznaje się za spełnione;

2)

wynikające z wydanego w zamian instrumentu uznaje się za powstałe w tym dniu.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, jednostka dokonująca wymiany dłużnych instrumentów

finansowych w zakresie wyceny nowo wprowadzonego zobowiązania stosuje zasady określone

w § 22.

5.

Zobowiązanie finansowe uznaje się za spełnione również wtedy, gdy do obowiązującej

umowy, której przedmiotem jest dłużny instrument finansowy, wprowadzono zmiany powodujące

powstanie co najmniej dziesięcioprocentowej różnicy między zdyskontowaną bieżącą wartością

przepływów pieniężnych wynikających ze zmienionej umowy powiększoną i zdyskontowaną

bieżącą wartością pozostałych przepływów pieniężnych ustalonych na podstawie umowy

obowiązującej dotychczas. Jednostka dyskontuje przepływy wynikające z umowy zmienionej

i dotychczasowej umowy z wykorzystaniem efektywnej stopy procentowej ustalonej dla

dotychczasowej umowy na dzień zmiany umowy.

6.

Na dzień, od którego obowiązują zmiany w umowie, o których mowa w ust. 5, dotychczasowe

zobowiązanie finansowe zostaje wyłączone z ksiąg rachunkowych, a nowe zobowiązanie

finansowe do nich wprowadzone.

7.

Jednostka dokonująca zmiany umowy spełniającej kryteria, o których mowa w ust. 5,

stosuje zasady określone w § 22 w zakresie wyceny nowo wprowadzonego zobowiązania

finansowego.

1.

Aktywa finansowe wprowadza się do ksiąg rachunkowych na dzień zawarcia kontraktu w

wartości godziwej ponoszonych wydatków lub przekazywanych w zamian innych składników

majątkowych, zaś zobowiązania finansowe - w wartości godziwej uzyskanej kwoty lub

wartości otrzymanych innych składników majątkowych; przepisy § 21-24 i § 37 ust. 4

stosuje się odpowiednio. Poniesione przez jednostkę koszty transakcji podwyższają

wartość wprowadzanych do ksiąg rachunkowych aktywów finansowych, zaś w przypadku zobowiązań

finansowych koszty transakcji pomniejszają wartość zobowiązań, które można bezpośrednio

przypisać do nabycia lub emisji tych aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy aktywa finansowe pozyskane, w

tym nabyte w ramach standaryzowanej transakcji kupna, wprowadza się do ksiąg rachunkowych

w dniu rozliczenia transakcji.

3.

Jeżeli wbudowany instrument pochodny wykazuje się w księgach rachunkowych odrębnie

od umowy zasadniczej, jego wartość początkową stanowi wartość godziwa ustalona w sposób

określony w § 14, nie wyższa niż cena nabycia instrumentu finansowego lub wartość

umowy niebędącej instrumentem finansowym. Wartość początkową umowy zasadniczej stanowi

różnica między ceną nabycia instrumentu finansowego lub wartością umowy niebędącej

instrumentem finansowym, o której mowa w § 9 ust. 5, a wartością początkową wbudowanego

instrumentu pochodnego. Przy ustalaniu ceny nabycia instrumentu finansowego przepisy

ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Jeżeli jednostka udzieliła gwarancji, która jest instrumentem finansowym i jednocześnie

jest zobowiązaniem finansowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy, na dzień zawarcia

kontraktu zalicza się ją do zobowiązań finansowych w wartości ustalonej zgodnie z

ust. 1.

5.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wartości początkowej składnika aktywów finansowych

zgodnie z ust. 1, jednostka wprowadza go do ksiąg rachunkowych w wiarygodnie ustalonej

wartości godziwej na dzień transakcji, pomniejszając ją o koszty hipotetycznej transakcji,

które należałoby ponieść w przypadku realizacji lub zbycia tego składnika, jeżeli

ich wysokość byłaby znacząca oraz koszty takiej transakcji nie zostały uwzględnione

przy ustalaniu wartości godziwej.

6.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wartości początkowej zobowiązania finansowego zgodnie

z ust. 1, jednostka wprowadza je do ksiąg rachunkowych w wiarygodnie ustalonej wartości

godziwej na dzień transakcji lub zdarzenia powodującego ujęcie zobowiązania w księgach

rachunkowych, nie niższej niż wartość ewentualnej rezerwy utworzonej na to zobowiązanie.

1.

Aktywa finansowe, w tym zaliczone do aktywów instrumenty pochodne, wycenia się nie

później niż na koniec okresu sprawozdawczego w wiarygodnie ustalonej wartości godziwej,

pomniejszając ją o koszty transakcji, jeżeli ich wysokość jest znacząca oraz jeśli

koszty transakcji nie zostały uwzględnione przy ustalaniu wartości godziwej na dzień

wyceny.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

pożyczek udzielonych i należności własnych, z wyjątkiem pożyczek i należności zaliczonych

do przeznaczonych do obrotu;

2)

aktywów finansowych utrzymywanych do terminu wymagalności;

3)

składników aktywów finansowych, dla których wartość godziwa nie może być określona

w wiarygodny sposób zgodnie z § 14;

4)

składników aktywów finansowych wycenianych zgodnie z przepisami rozdziału 4, jeżeli

mają one zastosowanie.

1.

Za wiarygodnie oszacowaną wartość godziwą uznaje się

1)

cenę rynkową z aktywnego rynku identycznych instrumentów finansowych (poziom 1 hierarchii

wartości godziwej). W przypadku występowania więcej niż jednego aktywnego rynku instrumentów

finansowych jednostka ustala najkorzystniejszy rynek, w którym zawarłaby w normalnych

warunkach transakcję sprzedaży składnika aktywów lub przeniesienia zobowiązania, i

stosuje cenę pochodzącą z tego rynku;

2)

wartość otrzymaną przy zastosowaniu modelu wyceny, w którym znaczące dane wejściowe

są obserwowalne w sposób bezpośredni lub pośredni (poziom 2 hierarchii wartości godziwej)

- w przypadku braku ceny, o której mowa w pkt 1;

3)

wartość godziwą ustaloną za pomocą modelu wyceny opartego o dane nieobserwowalne (poziom

3 hierarchii wartości godziwej) - w przypadku braku ceny lub wartości, o których mowa

w pkt 1 i 2.

2.

Ustalając wartość godziwą za pomocą modelu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jednostka

dochowuje należytej staranności, aby pozyskać informacje na temat założeń, które przyjęliby

niezależni uczestnicy rynku przeprowadzający taką wycenę. Jeśli jednostka wykaże,

że takie informacje nie są dostępne, przyjmuje się, że niemożliwe jest wiarygodne

oszacowanie wartości godziwej za pomocą modelu.

3.

W odniesieniu do wyceny inwestycji w tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego

inwestowania lub certyfikaty inwestycyjne funduszy inwestycyjnych, w przypadku braku

aktywnego rynku, za wartość godziwą inwestycji uznaje się ostatnią wartość aktywów

netto przypadającą na tytuł uczestnictwa lub certyfikat inwestycyjny ogłaszaną przez

instytucję wspólnego inwestowania lub fundusz inwestycyjny, o ile od momentu jej ogłoszenia

nie minęło więcej niż 31 dni.

4.

W przypadku zawieszenia wyceny lub braku publikacji wyceny zgodnie z obowiązującymi

przepisami prawa lub gdy występują ograniczenia lub zawieszenia odkupu lub wykupu

tytułów uczestnictwa instytucji wspólnego inwestowania lub certyfikatów inwestycyjnych

funduszy inwestycyjnych po cenie wskazanej w ust. 3, lub nie jest możliwe ustalenie

wartości godziwej zgodnie z ust. 1-3, należy oszacować wartość godziwą inwestycji

w tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowana lub certyfikaty inwestycyjne

funduszy inwestycyjnych na dzień bilansowy lub inny dzień, na który jest ustalana

wartość godziwa inwestycji, stosując wycenę za pomocą modelu. Stosując model wyceny,

należy uwzględnić skład portfela aktywów funduszu inwestycyjnego i jego zobowiązania

oraz potencjalną utratę wartości.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, wycenę inwestycji w tytuły uczestnictwa w instytucjach

wspólnego inwestowania lub certyfikaty inwestycyjne funduszy inwestycyjnych traktuje

się jako wycenę wartości godziwej sklasyfikowanej na poziomie 3 hierarchii wartości

godziwej. W przypadku zastosowania takiej wyceny w dodatkowych informacjach i objaśnieniach

sprawozdania finansowego ujawnia się opis technik wyceny, zakres i źródła danych obserwowalnych

i nieobserwowalnych wykorzystanych do ustalenia wartości godziwej inwestycji oraz

charakter, stopień i źródła niepewności jej wyceny.

6.

Wartość godziwa wydanych lub sprzedanych aktywów finansowych, które nie podlegają

wyłączeniu z ksiąg rachunkowych na podstawie § 10 ust. 2, uwzględnia ryzyko kredytowe

podmiotu, któremu je wydano lub sprzedano, w zakresie, w jakim jednostka jest narażona

na to ryzyko.

1.

Aktywa finansowe, do których nie stosuje się wyceny określonej w § 13 ust. 1, wycenia

się nie później niż na koniec okresu sprawozdawczego w następujący sposób

1)

pożyczki udzielone i należności własne, z wyjątkiem zaliczonych do przeznaczonych

do obrotu - w wysokości skorygowanej ceny nabycia oszacowanej za pomocą efektywnej

stopy procentowej, niezależnie od tego, czy jednostka zamierza utrzymać je do terminu

wymagalności, czy też nie zamierza ich utrzymywać do tego terminu;

2)

aktywa finansowe, dla których jest ustalony termin wymagalności - w wysokości skorygowanej

ceny nabycia oszacowanej za pomocą efektywnej stopy procentowej;

3)

aktywa finansowe, do których stosuje się przepisy rozdziału 4 - zgodnie z przepisami

tego rozdziału;

4)

aktywa finansowe, dla których nie jest ustalony termin wymagalności - w wartości ustalonej

w sposób określony odpowiednio w § 12, § 26 albo § 27 ust. 1; przepisy § 28 stosuje

się odpowiednio.

2.

Przy ustalaniu efektywnej stopy procentowej aktywów finansowych i zobowiązań finansowych

jednostka uwzględnia, że stanowi ona wewnętrzną stopę zwrotu składnika aktywów finansowych

lub zobowiązania finansowego za dany okres oraz że stanowi ona stopę, za pomocą której

następuje zdyskontowanie do bieżącej wartości związanych z instrumentem finansowym

przyszłych przepływów pieniężnych oczekiwanych w okresie do terminu wymagalności.

3.

Przy wyliczeniu efektywnej stopy procentowej aktywów finansowych i zobowiązań finansowych

uwzględnia się opłaty wnoszone lub otrzymywane przez strony kontraktu i identyfikowane

jako bezpośrednio z nim powiązane, w tym ponoszone koszty transakcyjne. Przepływy

finansowe, na podstawie których jest określana stopa procentowa, są ustalane w walucie,

w której wartość nominalna tego instrumentu została wyrażona. W przypadku instrumentów

oprocentowanych zmienną stopą procentową oszacowanie efektywnej stopy procentowej

bazuje na oczekiwanych przyszłych przepływach i podlega prospektywnej aktualizacji

w miarę zmieniania się stóp referencyjnych, a aktualizacja jest przeprowadzana nie

później niż na początek kolejnego okresu odsetkowego.

Wyrażone w walutach obcych aktywa finansowe, z wyjątkiem zaliczonych do instrumentów

zabezpieczających, do których stosuje się przepisy rozdziału 4, oraz zobowiązania

finansowe wycenia się w sposób określony w art. 30 ust. 1-3 ustawy. Różnice kursowe

powstałe na dzień wyceny aktywów i zobowiązań finansowych ujmuje się w księgach rachunkowych

zgodnie z § 24 ust. 1 i 2, § 25 oraz § 29 ust. 1. Jeżeli jednostka przyjęła sposób

ujmowania przeszacowań dla aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży zgodnie z §

24 ust. 2 pkt 2 i dla dłużnych aktywów finansowych nalicza przychody zgodnie z § 29

ust. 1 i 3, różnice kursowe związane z przeliczeniem takich pozycji do wysokości skorygowanej

ceny nabycia są ujmowane w wyniku finansowym danego okresu sprawozdawczego.

1.

Zobowiązania finansowe, z wyjątkiem pozycji zabezpieczanych, do których stosuje się

przepisy rozdziału 4, zobowiązań finansowych przeznaczonych do obrotu oraz udzielonych

przez jednostkę gwarancji będących instrumentami finansowymi wycenia się nie później

niż na koniec okresu sprawozdawczego, w wysokości skorygowanej ceny nabycia.

2.

Zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu, w tym instrumenty pochodne o charakterze

zobowiązań, wycenia się w wartości godziwej, którą ustala się w sposób określony w

§ 14. Jeżeli niemożliwe jest wiarygodne ustalenie wartości godziwej zgodnie z § 14,

jednostka wycenia zobowiązanie finansowe przeznaczone do obrotu w ostatnio ustalonej

wartości godziwej, a w przypadku jej braku - w wartości ustalonej na dzień wprowadzenia

tego zobowiązania do ksiąg rachunkowych, nie niższej niż oczekiwany wypływ korzyści

ekonomicznych koniecznych do jego zaspokojenia, z uwzględnieniem bieżącej wartości

przyszłych przepływów pieniężnych.

3.

Udzielone przez jednostkę gwarancje będące instrumentami finansowymi wycenia się,

nie później niż na koniec okresu sprawozdawczego, do dnia ich wygaśnięcia, w wartości

godziwej. Jeżeli nie można ustalić wartości godziwej gwarancji w sposób określony

w § 14, wycenia się ją w kwocie odzwierciedlającej sumę należnych kwot z tytułu udzielenia

gwarancji pomniejszonej o rozliczone w wyniku finansowym przychody z tytułu gwarancji

od momentu jej udzielenia albo w wysokości rezerwy, jaka zostałaby utworzona zgodnie

z art. 35d ustawy, w zależności od tego, która z nich jest wyższa.

4.

Na dzień wyłączenia z ksiąg rachunkowych całości lub części zobowiązania finansowego

wynik z operacji ustala się jako różnicę między kwotą zapłaty i wartością wyłączonego

z ksiąg rachunkowych zobowiązania lub jego części, z uwzględnieniem przypadającego

na nie nierozliczonego dyskonta lub premii. Wynik ten zalicza się do przychodów lub

kosztów finansowych okresu sprawozdawczego. Ustalając kwotę zapłaty, jednostka uwzględnia

przekazane kwoty środków pieniężnych oraz wszelkie inne przekazane aktywa, pomniejszając

ją o wartość nowo ujętych zobowiązań wycenionych zgodnie z § 22.

5.

Na dzień wyłączenia z ksiąg rachunkowych całości lub części zobowiązania finansowego

w wyniku jego umorzenia lub przedawnienia wynik z operacji ustala się według wartości

wyłączonego z ksiąg rachunkowych zobowiązania lub jego części, z uwzględnieniem przypadającego

na nie nierozliczonego dyskonta lub premii.

6.

Wynik z operacji, o którym mowa w ust. 5, zalicza się do przychodów lub kosztów finansowych

okresu sprawozdawczego.

7.

Przepisów ust. 6 nie stosuje się, jeżeli spełnione są kryteria, o których mowa w art.

36 ust. 2d ustawy, lub transakcja nie kwalifikuje się do ujęcia w wyniku finansowym

ze względu na brak możliwości zakwalifikowania jej do przychodów i zysków w rozumieniu

art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy.

8.

Na dzień wyłączenia z ksiąg rachunkowych całości lub części zobowiązania finansowego

w wyniku jego konwersji na kapitał własny, bezpośrednio przed konwersją i zastosowaniem

art. 36 ust. 2c ustawy jednostka wycenia zobowiązanie finansowe według zasad przewidzianych

dla wyceny bilansowej.

1.

W przypadku aktywów finansowych i zobowiązań finansowych wycenianych w skorygowanej

cenie nabycia, jak również w przypadku aktywów finansowych, które jednostka wycenia

zgodnie z § 24 ust. 2 pkt 2 oraz § 29 ust. 1 i 3, zmiana przepływów pieniężnych związana

z modyfikacją warunków umownych, która nie skutkuje wyłączeniem dotychczas wykazywanego

składnika z ksiąg rachunkowych lub która jest związana ze zmianą oczekiwań co do realizacji

przepływów pieniężnych, jest rozliczana przez ustalenie nowej skorygowanej ceny nabycia.

Nowo ustalona skorygowana cena nabycia odzwierciedla przyszłe przepływy pieniężne

uwzględniające modyfikację warunków umownych lub oczekiwań co do realizacji przepływów

pieniężnych, zdyskontowane przy zastosowaniu efektywnej stopy procentowej sprzed modyfikacji.

Strata lub zysk powstałe w wyniku modyfikacji lub w wyniku zmiany oczekiwań co do

realizacji przepływów pieniężnych są odnoszone odpowiednio do kosztów lub przychodów

finansowych.

2.

Koszty transakcyjne modyfikacji, o której mowa w ust. 1, oraz prowizje lub opłaty

związane bezpośrednio z modyfikacją korygują wartość bilansową zmodyfikowanych aktywów

finansowych lub zobowiązań finansowych i są rozliczane w okresie do zapadalności zmodyfikowanych

aktywów lub zobowiązań finansowych z wykorzystaniem nowo ustalonej efektywnej stopy

procentowej. Koszty transakcyjne modyfikacji jednostka może ująć w kosztach finansowych

okresu, w którym przeprowadzono modyfikację.

3.

Jeżeli w wyniku skorygowania wartości bilansowej zmodyfikowanych aktywów finansowych

lub zobowiązań finansowych o koszty transakcyjne modyfikacji lub prowizje, lub opłaty

związane bezpośrednio z modyfikacją nowo ustalona efektywna stopa procentowa byłaby

ujemna, jednostka ujmuje koszty transakcyjne modyfikacji oraz prowizje lub opłaty

związane bezpośrednio z modyfikacją w kosztach finansowych.

4.

Jeżeli zmiany oczekiwanych przepływów pieniężnych wynikają ze zmian w stopach referencyjnych

lub wskaźniku inflacji, jednostka przelicza efektywną stopę procentową.

5.

Przepis ust. 4 w zakresie stóp referencyjnych stosuje się odpowiednio do modyfikacji

umów, gdy zmiana wskaźnika stóp referencyjnych wynika z reformy stóp referencyjnych,

o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r.

w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych

i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszu inwestycyjnego i zmieniającym

dyrektywy 2008/48/WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014

(Dz. Urz. UE L 171 z 29.06.2016, str. 1, z późn. zm.)

W przypadku aktywów finansowych i zobowiązań finansowych wycenianych w skorygowanej

cenie nabycia, które uruchamiane są w częściach, jednostka może ustalać skorygowaną

cenę nabycia i efektywną stopę procentową dla każdej części oddzielnie, jeżeli możliwe

jest jednoznaczne zidentyfikowanie przepływów pieniężnych powiązanych z poszczególnymi

częściami. Jednostka rozlicza koszty transakcji związane z pozyskaniem składnika aktywów

lub zaciągnięciem finansowania na poszczególne części proporcjonalnie do ich przewidywanej

wartości początkowej. W przypadku zmiany założeń co do uruchomienia przyszłych części

finansowania, przypisane do nich koszty transakcji ujmowane są w kosztach finansowych

i odpowiednio przychodach finansowych niezwłocznie w proporcji przypadającej na części

finansowania, które nie zostaną uruchomione.

1.

Na dzień wyłączenia z ksiąg rachunkowych całości lub części składnika aktywów finansowych

wycenianych w wartości godziwej, skorygowanej cenie nabycia lub cenie nabycia wynik

z operacji ustala się jako różnicę między kwotą osiągniętych wpływów i wartością wydanych

aktywów wynikającą z ksiąg rachunkowych, skorygowaną o odpisy aktualizujące ich wartość

odniesione do tego dnia na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny. Wynik ten zalicza

się odpowiednio do przychodów lub kosztów finansowych okresu sprawozdawczego.

2.

W przypadku gdy w wyniku wyłączenia z ksiąg rachunkowych całości lub części składnika

aktywów finansowych następuje wyłączenie z ksiąg rachunkowych całości lub części zobowiązania

finansowego, przepis § 17 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku gdy w wyniku wyłączenia z ksiąg rachunkowych całości lub części składnika

aktywów finansowych następuje ujęcie nowego składnika aktywów finansowych, osiągnięte

wpływy uwzględniają wartość nowo ujętego składnika aktywów ustaloną zgodnie z § 12.

4.

W przypadku wyłączenia z ksiąg rachunkowych tylko części składnika aktywów finansowych

wartość tego składnika aktywów finansowych wynikająca z ksiąg rachunkowych oraz związane

z nim przeszacowania do wartości godziwej odniesione na kapitał (fundusz) z aktualizacji

wyceny rozlicza się między część wartości tego składnika pozostającą w księgach rachunkowych

i część zbytą, proporcjonalnie do ustalonych na dzień zbycia wartości godziwych tych

części. Koszty transakcyjne związane z częściowym rozliczeniem składnika aktywów finansowych

są uwzględniane w wyniku z operacji.

5.

Jeżeli nie można określić wiarygodnie wartości godziwej części składnika aktywów finansowych,

o których mowa w ust. 4, wartość składnika aktywów finansowych wynikająca z ksiąg

rachunkowych oraz związane z nim przeszacowania do wartości godziwej odniesione na

kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny rozlicza się między część wartości tego składnika

pozostającą w księgach rachunkowych i część zbytą, proporcjonalnie do ustalonych na

dzień zbycia wartości księgowych tych części.

1.

W przypadku gdy zgodnie z umową zawartego instrumentu pochodnego jednostka wyłącza

z ksiąg rachunkowych składnik aktywów finansowych lub zobowiązanie finansowe, a w

zamian wprowadza do ksiąg rachunkowych nowy składnik aktywów finansowych lub nowe

zobowiązanie finansowe, nowo powstałe aktywa i zobowiązania finansowe wycenia się

w ich wartości godziwej ustalonej na dzień tej zamiany.

2.

Wynik z operacji rozliczenia instrumentu pochodnego, jeżeli w jej rezultacie następuje

usunięcie z ksiąg składnika aktywów finansowych, ustala się jako różnicę między otrzymanymi

wpływami a wartością godziwą usuniętego składnika aktywów, powiększoną o wartość godziwą

nowo ujętych aktywów finansowych i pomniejszoną o sumę wartości godziwej nowo ujętego

zobowiązania finansowego oraz poniesione wydatki z tytułu rozliczenia.

3.

Usuwając z ksiąg składnik aktywów finansowych w związku z rozliczeniem instrumentu

pochodnego, jednostka ustala wynik na zbyciu usuwanego z ksiąg składnika aktywów finansowych

jako różnicę między wartością godziwą tego składnika aktywów finansowych z dnia usunięcia

z ksiąg i jego wartością wynikającą z ksiąg rachunkowych, skorygowaną o odpisy aktualizujące

jego wartość odniesione do tego dnia na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny.

4.

Wyniki, o których mowa w ust. 2 i 3, zalicza się do przychodów lub kosztów finansowych

okresu sprawozdawczego lub zgodnie z przepisami rozdziału 4.

5.

Jednostka nie ma obowiązku wyodrębniania wyniku z tytułu rozliczenia instrumentu pochodnego,

o którym mowa w ust. 2, i wyniku z tytułu usunięcia z ksiąg składnika aktywów finansowych,

o którym mowa w ust. 3, jeżeli kwoty te ujmowane są w wyniku finansowym okresu jednocześnie

i prezentowane są w tej samej pozycji rodzajowej przychodów lub kosztów finansowych

w rachunku zysków i strat.

6.

Jeżeli w związku z rozliczeniem instrumentu pochodnego nie można ustalić wartości

godziwej nowo powstałych aktywów lub zobowiązań finansowych w sposób określony w §

14, do ksiąg rachunkowych wprowadza się

1)

aktywa finansowe - w wartości równej wartości godziwej wyłączonych z ksiąg rachunkowych

lub przekazanych aktywów finansowych, skorygowanej o wartość godziwą wyłączonych z

ksiąg zobowiązań finansowych,

2)

zobowiązania finansowe - w wartości równej wartości godziwej wyłączonych z ksiąg zobowiązań

finansowych, skorygowanej o wartość godziwą wyłączonych z ksiąg lub przekazanych aktywów

finansowych

− jeżeli jest nie niższa niż zero.

7.

Jeżeli w związku z rozliczeniem instrumentu pochodnego w zamian za nowo powstałe aktywa

finansowe lub zobowiązania finansowe jednostka wyłącza z ksiąg rachunkowych tylko

część składnika aktywów finansowych lub zobowiązania finansowego, zasady określone

w ust. 1-6 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli zgodnie z § 11 ust. 3, 4 lub 5 jednostka wyłącza z ksiąg rachunkowych zobowiązanie

finansowe i wprowadza w to miejsce nowe zobowiązanie finansowe, wycenia je w wartości

godziwej. Różnicę między wartością bilansową zobowiązań finansowych wyłączonych z

ksiąg rachunkowych i sumą wartości przekazanej zapłaty oraz wartości godziwej nowego

zobowiązania finansowego odnosi się do przychodów lub kosztów finansowych. Suma wartości

przekazanej zapłaty uwzględnia przekazane kwoty środków pieniężnych oraz wszelkie

inne przekazane aktywa niebędące środkami pieniężnymi. Do kosztów finansowych zalicza

się również koszty transakcji poniesione bezpośrednio w związku z transakcją.

2.

Jeżeli zgodnie z § 11 ust. 3, 4 lub 5 jednostka wyłącza z ksiąg rachunkowych część

zobowiązania finansowego, wnosząc na rzecz wierzyciela określoną zapłatę oraz wprowadzając

nowe zobowiązanie finansowe, taką transakcję rozlicza się na zasadach określonych

w ust. 1. Wartość bilansową wyłączonej części zobowiązania finansowego ustala się

w proporcji wartości godziwej części zobowiązania finansowego wyłączonego do wartości

godziwej całego zobowiązania finansowego ustalonej bezpośrednio przed wyłączeniem.

1.

W przypadku emisji złożonego instrumentu finansowego na dzień zawarcia kontraktu jednostka

wyodrębnia z niego zobowiązanie finansowe i element kapitałowy kwalifikowany do kapitałów

własnych. Element kapitałowy jest wyceniany jako różnica między wartością wpływów

otrzymanych z tytułu emisji instrumentu złożonego i wartości godziwej zobowiązania

finansowego, przy czym różnica ta nie może być niższa niż zero. Zobowiązanie finansowe

na dzień zawarcia kontraktu jest wyceniane w kwocie niższej z jego wartości godziwej

lub wartości wpływów otrzymanych z tytułu emisji instrumentu złożonego. Po ujęciu

początkowym zobowiązanie finansowe podlega ogólnym zasadom wyceny.

2.

Koszty transakcji emisji złożonych instrumentów finansowych są rozliczane proporcjonalnie

na zobowiązanie finansowe i element kapitałowy według ich wartości ustalonych na moment

początkowego ujęcia.

1.

Skutki przeszacowania aktywów finansowych, w tym instrumentów pochodnych, oraz zobowiązań

finansowych zakwalifikowanych do kategorii przeznaczonych do obrotu, z wyłączeniem

pozycji zabezpieczanych i instrumentów zabezpieczających, do których stosuje się przepisy

rozdziału 4, zalicza się odpowiednio do przychodów lub kosztów finansowych okresu

sprawozdawczego, w którym nastąpiło przeszacowanie.

2.

Skutki przeszacowania aktywów finansowych zakwalifikowanych do kategorii dostępnych

do sprzedaży i wycenianych w wartości godziwej, z wyłączeniem pozycji zabezpieczanych,

do których stosuje się przepisy rozdziału 4, od dnia ich nabycia, powstania lub przekwalifikowania

do tej kategorii do dnia ich wyłączenia z ksiąg rachunkowych, wykazuje się jednolicie

dla wszystkich takich aktywów w następujący sposób

1)

zyski lub straty z przeszacowania zalicza się odpowiednio do przychodów albo kosztów

finansowych okresu sprawozdawczego, w którym nastąpiło przeszacowanie, albo

2)

zyski lub straty z przeszacowania odnosi się na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny.

3.

Skutki przeszacowania aktywów finansowych, które wprowadza się do ksiąg rachunkowych

na dzień rozliczenia standaryzowanej transakcja kupna i wycenia na dzień bilansowy

w wartości godziwej, z wyjątkiem pozycji zabezpieczanych i instrumentów zabezpieczających,

do których stosuje się przepisy rozdziału 4, ustala się od dnia zawarcia standaryzowanej

transakcji kupna i odpowiednio zalicza się do przychodów lub kosztów finansowych okresu

sprawozdawczego, w którym nastąpiło przeszacowanie, albo odnosi na kapitał (fundusz)

z aktualizacji wyceny w zależności od zaklasyfikowania takich składników do aktywów

finansowych przeznaczonych do obrotu lub aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży

i rozwiązania przyjętego zgodnie z ust. 2.

4.

Jeżeli do dnia wyceny jednostka nie wprowadziła do ksiąg składnika aktywów, o którym

mowa w ust. 3, przeszacowanie skutkujące ujęciem przychodów finansowych albo zysku

na kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny ujmuje się w relacji ze składnikiem aktywów

finansowych, który nie podlega odrębnej wycenie, a jest zaliczany do tej kategorii,

do której zaliczony będzie składnik pozyskany, w tym nabyty w ramach standaryzowanej

transakcji kupna.

5.

Jeżeli do dnia wyceny jednostka nie wprowadziła do ksiąg składnika aktywów, o którym

mowa w ust. 3, przeszacowanie skutkujące ujęciem kosztów finansowych lub straty na

kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny ujmuje się w relacji ze składnikiem zobowiązań

finansowych, który nie podlega odrębnej wycenie i jest zaliczany do zobowiązań finansowych

przeznaczonych do obrotu lub do zobowiązań finansowych innych niż przeznaczone do

obrotu.

6.

Aktywa lub zobowiązania finansowe, o których mowa w ust. 4 i 5, ujęte w związku z

wyceną nieujętych pozycji nabywanych w ramach standaryzowanej transakcji kupna korygują

wartość nowo ujętych składników finansowych jako element przeszacowania.

Skutki wyceny aktywów i zobowiązań finansowych wycenianych w wysokości skorygowanej

ceny nabycia, z wyjątkiem pozycji zabezpieczanych i zabezpieczających, do których

stosuje się przepisy rozdziału 4, zalicza się do przychodów albo kosztów finansowych

okresu sprawozdawczego, w którym przeprowadzono wycenę, o ile koszty finansowe nie

kwalifikują się do ujęcia w wartości początkowej aktywów zgodnie z art. 28 ust. 4

lub 8 ustawy.

1.

Aktywa finansowe zaliczone do przeznaczonych do obrotu wycenia się w wartości godziwej

na dzień przekwalifikowania ich do innej kategorii aktywów.

2.

Wartość godziwa aktywów finansowych, o których mowa w ust. 1, na dzień ich przekwalifikowania

staje się odpowiednio nowo ustaloną ceną nabycia lub skorygowaną ceną nabycia.

3.

Zyski lub straty z przeszacowania aktywów finansowych, o których mowa w ust. 1 i 2,

poddanych przekwalifikowaniu ujęte do tej pory jako przychody lub koszty finansowe

pozostają w rachunku zysków i strat.

4.

Aktywa finansowe zaliczone do utrzymywanych do terminu wymagalności wycenia się na

dzień przekwalifikowania ich w całości lub części do kategorii aktywów finansowych

dostępnych do sprzedaży w skorygowanej cenie nabycia, a następnie przeszacowuje do

wartości godziwej.

5.

Skutki przeszacowania, o których mowa w ust. 4, zalicza się odpowiednio do przychodów

albo kosztów finansowych okresu sprawozdawczego albo odnosi się na kapitał (fundusz)

z aktualizacji wyceny, zależnie od wyboru, o którym mowa w § 24 ust. 2.

6.

W przypadku przeszacowania składnika aktywów finansowych dotychczas wykazywanego w

wartości godziwej, do wysokości skorygowanej ceny nabycia w związku z przekwalifikowaniem,

o którym mowa w § 7 ust. 7, wynikająca z ksiąg rachunkowych wartość godziwa stanowi

na dzień przeszacowania nowo ustaloną skorygowaną cenę nabycia.

7.

Dotychczasowe skutki przeszacowania aktywów finansowych, o którym mowa w ust. 6, odniesione

na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny, pozostają w kapitale (funduszu) z aktualizacji

wyceny i są rozliczane do terminu wymagalności za pomocą efektywnej stopy procentowej;

na dzień uznania trwałej utraty wartości jednostka rozlicza zyski i straty wykazane

w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny z odpisem aktualizującym, zgodnie z §

28.

1.

W przypadku gdy wiarygodne ustalanie wartości godziwej aktywów stało się niemożliwe,

wynikająca z ksiąg rachunkowych wartość godziwa stanowi na dzień ostatniego przeszacowania

nowo ustaloną skorygowaną cenę nabycia dla aktywów z określonym terminem wymagalności

lub cenę nabycia dla aktywów bez określonego terminu wymagalności.

2.

Dotychczasowe skutki przeszacowania aktywów finansowych, o którym mowa w ust. 1, odniesione

na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny, rozlicza się w następujący sposób

1)

zyski i straty z przeszacowania aktywów finansowych, dla których nie jest określony

termin wymagalności, pozostają w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny do dnia

wyłączenia tych aktywów z ksiąg rachunkowych lub uznania trwałej utraty wartości;

na dzień uznania trwałej utraty wartości jednostka rozlicza zyski i straty wykazane

w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny z odpisem aktualizującym, zgodnie z §

28; na dzień wyłączenia z ksiąg rachunkowych zyski i straty wykazane w kapitale (funduszu)

z aktualizacji wyceny rozlicza się zgodnie z § 20 ust. 1;

2)

zyski i straty z przeszacowania aktywów finansowych, dla których jest określony termin

wymagalności, pozostają w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny i rozlicza się

je w okresie do terminu wymagalności za pomocą efektywnej stopy procentowej; na dzień

uznania trwałej utraty wartości jednostka rozlicza zyski i straty wykazane w kapitale

(funduszu) z aktualizacji wyceny z odpisem aktualizującym, zgodnie z § 28.

3.

W przypadku aktywów finansowych, o których mowa w ust. 1, dla których istnieje określony

termin wymagalności, wycenia się je w skorygowanej cenie nabycia, a różnicę między

nowo ustaloną skorygowaną ceną nabycia określoną zgodnie z ust. 1 i wartością tych

aktywów w terminie wymagalności, z uwzględnieniem kwot otrzymywanych do dnia wymagalności,

rozlicza się do dnia wymagalności przy zastosowaniu efektywnej stopy procentowej.

4.

Jeżeli ustały przyczyny uniemożliwiające ustalenie wartości godziwej aktywów finansowych,

o których mowa w § 13 ust. 2 pkt 3, jednostka wycenia takie aktywa w wartości godziwej,

a skutki przeszacowania do wartości godziwej zalicza do przychodów albo kosztów finansowych

okresu sprawozdawczego lub odnosi na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny w zależności

od ich zaklasyfikowania i zasad, o których mowa w § 24 ust. 1 i 2.

1.

W razie trwałej utraty wartości aktywów finansowych ich wartość aktualizuje się nie

później niż na koniec okresu sprawozdawczego.

2.

Za trwałą utratę wartości uznaje się w szczególności wystąpienie następujących zdarzeń

1)

znaczące trudności finansowe emitenta lub dłużnika, w tym trudności z uzyskaniem refinansowania

długu lub trudności z zaciąganiem nowych zobowiązań o charakterze kredytowym;

2)

niedotrzymanie warunków umowy, w tym zaleganie ze spłacaniem przez emitenta lub dłużnika

istotnych kwot;

3)

udzielenie emitentowi lub dłużnikowi przez inwestora lub wierzyciela, ze względów

ekonomicznych lub prawnych wynikających z trudności finansowych pożyczkobiorcy, wsparcia,

którego w innym przypadku pożyczkodawca by nie udzielił;

4)

wysokie prawdopodobieństwo upadłości lub innej reorganizacji finansowej emitenta lub

dłużnika ze względu na jego sytuację finansową;

5)

zanik aktywnego rynku, na którym jest notowany dany składnik aktywów finansowych ze

względu na trudności finansowe emitenta lub dłużnika.

3.

Za trwałą utratę wartości instrumentów kapitałowych oraz inwestycji w tytuły uczestnictwa

w instytucjach wspólnego inwestowania lub certyfikaty inwestycyjne funduszy inwestycyjnych

uznaje się również w szczególności wystąpienie

1)

znaczących, negatywnych zmian mających miejsce w środowisku technologicznym, rynkowym,

gospodarczym lub prawnym, w którym działa emitent, wskazujących, że wartość składnika

aktywów finansowych, o której mowa w § 12 ust. 1 lub § 27 ust. 1, może nie zostać

odzyskana;

2)

znaczącego lub przedłużającego się spadku wartości godziwej składnika aktywów finansowych

poniżej wartości, o której mowa w § 12 ust. 1.

4.

Za trwałą utratę wartości instrumentów dłużnych uznaje się również w szczególności

wystąpienie

1)

uzyskania informacji o negatywnych zmianach dotyczących statusu płatności realizowanych

przez emitentów lub dłużników w grupie aktywów finansowych o cechach ekonomicznych

i ryzyku analogicznym do cech i ryzyka składnika aktywów finansowych podlegającego

ocenie;

2)

niekorzystnych zmian w środowisku gospodarczym takich emitentów lub dłużników wskazujących,

że odzyskanie wartości bilansowej składnika aktywów finansowych nie będzie możliwe;

3)

przedłużającego się spadku wartości godziwej instrumentu dłużnego poniżej skorygowanej

ceny nabycia.

5.

Identyfikując trwałą utratę wartości, o której mowa w ust. 2-4, jednostka bierze pod

uwagę okoliczności, zdarzenia i informacje istniejące na dzień bilansowy, a także

okoliczności, zdarzenia i informacje, które wystąpiły po dniu bilansowym, a przed

zatwierdzeniem sprawozdania, o którym mowa w art. 54 ustawy, i potwierdzają istnienie

dowodów utraty wartości lub ich brak na dzień bilansowy.

6.

Za trwałą utratę wartości inwestycji w tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego

inwestowania lub certyfikaty inwestycyjne funduszy inwestycyjnych uznaje się również

brak możliwości wiarygodnego ustalenia wartości godziwej inwestycji zgodnie z § 14.

7.

Obok dowodów utraty wartości wskazanych w ust. 2-6 mogą wystąpić inne zdarzenia, czynniki

lub okoliczności wskazujące, że niemożliwe będzie odzyskanie całości lub znaczącej

części wartości bilansowej danego składnika lub mało prawdopodobne jest, aby straty

ujęte na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny zgodnie z § 24 ust. 2 pkt 2 zostały

odzyskane. Jednostka uwzględnia te zdarzenia, czynniki lub okoliczności, przeprowadzając

ocenę, czy wystąpiła trwała utrata wartości.

8.

Odpisy aktualizujące wartość składnika aktywów finansowych lub portfela podobnych

składników aktywów finansowych ustala się

1)

w przypadku aktywów finansowych wycenianych w wysokości skorygowanej ceny nabycia

- jako różnicę między wartością tych aktywów wynikającą z ksiąg rachunkowych na dzień

wyceny i kwotą możliwą do odzyskania. Kwotę możliwą do odzyskania stanowi bieżąca

wartość przyszłych przepływów pieniężnych oczekiwanych przez jednostkę, zdyskontowana

za pomocą efektywnej stopy procentowej, którą jednostka stosowała dotychczas, wyceniając

przeszacowywany składnik aktywów finansowych lub portfel podobnych składników aktywów

finansowych. Odpisy aktualizujące wartość ujmuje się w kosztach finansowych, chyba

że jednostka wykazuje dla danego składnika kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny

zgodnie z § 26 ust. 7 lub § 27 ust. 2 pkt 2. W takim przypadku odpis rozlicza się

w pierwszej kolejności ze skumulowanym zyskiem ujętym w kapitale (funduszu) z aktualizacji

wyceny dla tej pozycji, a w przypadku wykazywania w kapitale (funduszu) z aktualizacji

wyceny dla tej pozycji skumulowanej straty podlega ona przeniesieniu do kosztów finansowych;

2)

w przypadku aktywów finansowych niebędących dłużnymi instrumentami finansowymi wycenianych

w wartości godziwej, zgodnie z § 24 ust. 2 pkt 2 - jako różnicę między ceną nabycia

składnika aktywów finansowych i jego wartością godziwą ustaloną na dzień wyceny, przy

czym odpis rozlicza się w pierwszej kolejności ze skumulowanym zyskiem ujętym w kapitale

(funduszu) z aktualizacji wyceny dla tej pozycji, a w przypadku wykazywania w kapitale

(funduszu) z aktualizacji wyceny dla tej pozycji skumulowanej straty podlega ona przeniesieniu

do kosztów finansowych;

3)

w przypadku dłużnych aktywów finansowych wycenianych w wartości godziwej, zgodnie

z § 24 ust. 2 pkt 2 oraz § 29 ust. 3 - jako różnicę między skorygowaną ceną nabycia

składnika aktywów finansowych i jego wartością godziwą ustaloną na dzień wyceny, przy

czym odpis aktualizujący rozlicza się w pierwszej kolejności ze skumulowanym zyskiem

ujętym w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny dla tej pozycji, a w przypadku

wykazywania w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny dla tej pozycji skumulowanej

straty podlega ona przeniesieniu do kosztów finansowych;

4)

w przypadku pozostałych aktywów finansowych - jako różnicę między wartością składnika

aktywów wynikającą z ksiąg rachunkowych i bieżącą wartością przyszłych przepływów

pieniężnych oczekiwanych przez jednostkę, zdyskontowaną za pomocą bieżącej rynkowej

stopy procentowej stosowanej do podobnych instrumentów finansowych. Odpisy aktualizujące

wartość ujmuje się w kosztach finansowych, chyba że jednostka wykazuje dla danego

składnika kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny zgodnie z § 27 ust. 2 pkt 1. W takim

przypadku odpis rozlicza się w pierwszej kolejności ze skumulowanym zyskiem ujętym

w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny dla tej pozycji, a w przypadku wykazywania

w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny dla tej pozycji skumulowanej straty podlega

ona przeniesieniu do kosztów finansowych.

9.

Po ujęciu odpisu aktualizującego zgodnie z ust. 8 jednostka nalicza przychody z tytułu

odsetek od skorygowanej ceny nabycia uwzględniającej odpis z wykorzystaniem stopy

procentowej użytej do dyskontowania przyszłych przepływów pieniężnych.

10.

Z chwilą ustania przyczyny, dla której dokonano odpisu aktualizującego, stosuje się

przepisy art. 35c ustawy, z tym że zmniejszenie uprzednio dokonanego odpisu i zwiększenie

wartości składnika aktywów wycenianego przez jednostkę w wysokości skorygowanej ceny

nabycia może nastąpić o kwotę, której doliczenie spowoduje przyrost wartości tego

składnika aktywów finansowych nie wyższy od wysokości skorygowanej ceny nabycia, jaka

byłaby ustalona na ten dzień, gdyby trwała utrata wartości nie nastąpiła.

1.

Przychody z odsetek związane z dłużnymi instrumentami finansowymi ustala się proporcjonalnie

do upływu czasu, na poziomie efektywnej dochodowości tych aktywów, do dnia wyłączenia

ich z ksiąg rachunkowych, i zalicza do przychodów finansowych poszczególnych okresów

sprawozdawczych. Przychody z odsetek obejmują naliczone odsetki wyliczone za pomocą

efektywnej stopy procentowej, w tym wszelkie odpisy dyskonta, premii lub innej różnicy

między wartością aktywów finansowych wynikającą z ksiąg rachunkowych na dzień wyceny

i ich wartością w terminie wymagalności, z uwzględnieniem kwot otrzymywanych do dnia

wymagalności.

2.

Odsetek naliczonych przed dniem nabycia instrumentu finansowego nie zalicza się do

przychodów z odsetek.

3.

Zasady określone w ust. 1 stosuje się również, gdy dłużne instrumenty finansowe zaliczone

do kategorii dostępnych do sprzedaży wycenia się w wartości godziwej, a skutki przeszacowania

wpływają na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny zgodnie z § 24 ust. 2 pkt 2. W

takim przypadku zysk lub stratę odnoszoną na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny

stanowi różnica między ustaloną na dzień wyceny wartością godziwą aktywów i wartością

tych aktywów w skorygowanej cenie nabycia.

4.

Jeżeli w wyniku oceny prawdopodobieństwa zapłaty kwot zaliczonych do przychodów z

odsetek konieczne jest dokonanie odpisów aktualizujących, odpisy takie zalicza się

do kosztów finansowych.

1.

Należne dywidendy zalicza się do przychodów finansowych na dzień powzięcia przez właściwy

organ spółki uchwały o podziale zysku, chyba że w uchwale określono inny dzień prawa

do dywidendy.

2.

Należną dywidendę od kapitałowych instrumentów finansowych, którym zostało przyznane

prawo do dywidendy za lata obrotowe lub inaczej określone okresy poprzedzające dzień

ich nabycia, odejmuje się od ceny nabycia instrumentu. Jeżeli nie można ustalić, jaka

część dywidendy dotyczy lat obrotowych poprzedzających dzień nabycia, albo można przyjąć,

że kwota dywidendy nie stanowi zwrotu części zapłaconej ceny nabycia instrumentu,

dywidendę zalicza się do przychodów finansowych na dzień, o którym mowa w ust. 1.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do innych pożytków uzyskiwanych z udziałów

kapitałowych.

4.

Odpisy aktualizujące należności z tytułu dywidendy zalicza się do kosztów finansowych.

5.

Do zaliczki na poczet dywidendy stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1-4.

1.

Jednostka może stosować przepisy niniejszego rozdziału do wszystkich lub wybranych

pozycji zabezpieczanych i instrumentów zabezpieczających tworzących zabezpieczenie.

Informacja o stosowaniu przepisów niniejszego rozdziału powinna się znaleźć w dokumentacji,

o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy.

2.

Przepisy rozdziału stosuje się w przypadku, o którym mowa w ust. 1, do pozycji zabezpieczanych

i instrumentów zabezpieczających tworzących zabezpieczenie, gdy celem jednostki jest

1)

ograniczanie zagrożenia wpływu na wynik finansowy zmian wartości godziwej, wynikających

z określonego ryzyka związanego z wprowadzonymi do ksiąg rachunkowych aktywami i zobowiązaniami

lub określoną ich częścią (zabezpieczenie wartości godziwej);

2)

ograniczanie zagrożenia wpływu na wynik finansowy zmian w przepływach pieniężnych

wynikających z określonego ryzyka związanego z wprowadzonymi do ksiąg rachunkowych

aktywami i zobowiązaniami, uprawdopodobnionymi przyszłymi zobowiązaniami lub planowanymi

transakcjami (zabezpieczenie przepływów pieniężnych);

3)

zabezpieczanie udziałów w aktywach netto jednostek zagranicznych, których działalność

nie stanowi integralnej części działalności jednostki.

3.

Zabezpieczenie planowanej transakcji oraz uprawdopodobnionego przyszłego zobowiązania

jednostki do nabycia lub zbycia aktywów po ustalonej cenie, niewprowadzonych do ksiąg

rachunkowych, jest zabezpieczeniem przepływów pieniężnych także, gdy z planowaną transakcją

lub uprawdopodobnionym przyszłym zobowiązaniem wiąże się ryzyko zmian wartości godziwej.

4.

Nie stosuje się przepisów niniejszego rozdziału do zabezpieczenia ogólnego ryzyka

związanego z działalnością jednostki, ryzyka utraty aktywów rzeczowych, wywłaszczenia,

a także w przypadku, gdy nie można wiarygodnie zmierzyć wpływu ryzyka na wynik finansowy

jednostki.

5.

Jeżeli z jakichkolwiek przyczyn, przy dokonywaniu zabezpieczenia, warunki określone

w niniejszym rozdziale nie są dłużej spełnione, do instrumentów zabezpieczających

oraz do pozycji zabezpieczanych będących składnikami aktywów lub zobowiązań finansowych

stosuje się przepisy rozdziału 3, a w przypadku pozostałych pozycji zabezpieczanych

przepisy ustawy.

6.

Jednostka może rozliczać zabezpieczenie uprawdopodobnionych przyszłych zobowiązań,

o którym mowa w ust. 3, jako zabezpieczenie wartości godziwej. Informacja o dokonanym

wyborze, który jest stosowany konsekwentnie dla zabezpieczenia zbliżonych rodzajów

uprawdopodobnionych przyszłych zobowiązań, jest zamieszczana w dokumentacji, o której

mowa w art. 10 ust. 1 ustawy.

1.

Przed rozpoczęciem zabezpieczenia jednostka sporządza dokumentację, obejmującą co

najmniej

1)

określenie celu i strategii zarządzania ryzykiem;

2)

identyfikację instrumentu zabezpieczającego oraz zabezpieczanych przez ten instrument

pozycji zabezpieczanych;

3)

charakterystykę ryzyka związanego z pozycją zabezpieczaną;

4)

okres zabezpieczania;

5)

opis wybranej metody pomiaru skuteczności zabezpieczenia zmian wartości godziwej lub

przepływów pieniężnych pozycji zabezpieczanej związanych z określonym rodzajem ryzyka.

2.

Stopień pewności, o którym mowa w art. 35a ust. 3 pkt 3 ustawy, uważa się za znaczny,

jeżeli

1)

przepływy pieniężne poddane zabezpieczeniu, w tym wynikające z planowanej transakcji,

wynikają z zawartych umów lub są wysoce prawdopodobne i mogą wpływać bezpośrednio

lub pośrednio na wynik finansowy;

2)

skuteczność zabezpieczenia może być wiarygodnie zmierzona na podstawie wiarygodnie

ustalonej wartości godziwej zabezpieczanej pozycji lub przepływów pieniężnych z nią

związanych oraz wartości godziwej instrumentu zabezpieczającego; przepis § 14 stosuje

się odpowiednio;

3)

w okresie sprawozdawczym skuteczność zabezpieczenia jest mierzona na bieżąco i utrzymuje

się na wysokim poziomie, a także nie różni się istotnie od założeń przyjętych w udokumentowanej

strategii zarządzania ryzykiem.

3.

Przepisy ust. 2 pkt 2 i 3 stosuje się również wtedy, gdy celem jednostki jest zabezpieczenie

wartości godziwej lub zabezpieczenie udziałów w aktywach netto podmiotów zagranicznych.

4.

Poziom skuteczności uznaje się za wysoki w przypadku, gdy zgodnie z dokumentacją,

o której mowa w ust. 1, przez cały okres zabezpieczenia prawie cała kwota zmian wartości

godziwej zabezpieczanej pozycji lub związanych z nią przepływów pieniężnych zostaje

skompensowana zmianami wartości godziwej lub przepływów pieniężnych instrumentu zabezpieczającego,

a rzeczywiście osiągnięty poziom skuteczności zabezpieczenia mieści się w przedziale

od 80 % do 125 %. Poziom skuteczności zabezpieczenia ustala się z uwzględnieniem wartości

pieniądza w czasie.

1.

Instrumentem zabezpieczającym może być instrument pochodny, jeżeli jego wartość godziwą

można wiarygodnie ustalić i nie stanowi on wystawionej przez jednostkę opcji.

2.

Nie mogą stanowić instrumentu zabezpieczającego aktywa albo zobowiązania, jeżeli miałyby

one służyć zabezpieczeniu przejściowo tylko przez pewien okres ich posiadania przez

jednostkę.

3.

Aktywa finansowe lub zobowiązania finansowe, niebędące instrumentami pochodnymi, mogą

być instrumentem zabezpieczającym, gdy służą zabezpieczeniu ryzyka zmiany kursu walut

i ich wartość godziwą można wiarygodnie ustalić lub można wiarygodnie określić ich

składnik walutowy, wyrażony w walucie obcej.

4.

Pojedynczy instrument zabezpieczający można uznać za zabezpieczenie przed więcej niż

jednym z rodzajów ryzyka związanego z tą samą pozycją zabezpieczaną, jeżeli każdy

z tych rodzajów ryzyka może być zidentyfikowany, możliwy do ustalenia jest związek

między instrumentem zabezpieczającym i każdym z rodzajów zabezpieczanego ryzyka, a

skuteczność zabezpieczenia każdego rodzaju ryzyka można wiarygodnie zmierzyć.

5.

Za instrument zabezpieczający można uznać określoną przez jednostkę część wybranych

aktywów lub zobowiązań albo określoną część wybranego składnika aktywów lub zobowiązań

spełniających wymagania określone w niniejszym rozdziale.

1.

Pozycję zabezpieczaną może stanowić pojedynczy składnik wprowadzonych do ksiąg rachunkowych

jednostki aktywów lub zobowiązań bądź niewprowadzone do ksiąg rachunkowych uprawdopodobnione

przyszłe zobowiązanie lub planowana transakcja.

2.

Pozycję zabezpieczaną może również stanowić grupa aktywów, zobowiązań, uprawdopodobnionych

przyszłych zobowiązań lub planowanych transakcji, jeżeli z każdym ze składników tej

grupy wiąże się określone ryzyko o podobnej charakterystyce poddane zabezpieczeniu.

Skład grupy ustala się i dokumentuje w sposób określony w § 32 ust. 1 przed rozpoczęciem

zabezpieczania. W przypadku wyłączenia z ksiąg rachunkowych któregokolwiek ze składników

grupy podczas okresu objętego zabezpieczeniem, jednostka zaprzestaje stosowania niniejszego

rozdziału w odniesieniu do całej grupy wtedy, gdy wyłączenie powoduje niedotrzymanie

wymaganego poziomu skuteczności zabezpieczenia, o którym mowa w § 32 ust. 4.

3.

Jeżeli zabezpieczaną pozycję stanowią aktywa finansowe lub zobowiązania finansowe

jednostki lub ich grupa, zabezpieczenie może dotyczyć jednego z czynników ryzyka zmian

wartości godziwej lub przepływów pieniężnych, pod warunkiem że skuteczność zabezpieczenia

takiego czynnika ryzyka może być wiarygodnie zmierzona.

4.

Pozycją zabezpieczaną nie mogą być

1)

instrumenty pochodne;

2)

aktywa finansowe zaliczane do utrzymywanych do terminu wymagalności - jeżeli celem

jest zabezpieczenie ryzyka zmiany wartości godziwej wynikającej ze zmiany stopy procentowej;

3)

aktywa wyceniane metodą praw własności - jeżeli celem miałoby być zabezpieczenie wartości

godziwej;

4)

uprawdopodobnione przyszłe zobowiązanie do przejęcia innej jednostki w wyniku łączenia

się spółek handlowych, z wyjątkiem zabezpieczania ryzyka zmiany kursu walut związanego

z tą transakcją.

5.

Jeżeli z aktywami lub zobowiązaniami niezaliczanymi do instrumentów finansowych wiąże

się ryzyko zmiany kursu walut, można je uznać za pozycje zabezpieczane przed tym rodzajem

ryzyka. W pozostałych przypadkach zabezpieczenie pozycji następuje przed wszystkimi

rodzajami ryzyka łącznie.

1.

Wartość godziwa instrumentu zabezpieczającego jest niepodzielna i rozlicza się ją

w całej kwocie.

2.

Można rozdzielać

1)

wartość wewnętrzną opcji i jej wartość w czasie, uznając za instrument zabezpieczający

tylko wartość wewnętrzną opcji;

2)

cenę natychmiastową (spot) i oprocentowanie kontraktu forward, uznając za instrument

zabezpieczający tylko cenę natychmiastową.

1.

W przypadku zabezpieczania wartości godziwej zyski lub straty z wyceny instrumentu

zabezpieczającego w wartości godziwej lub z wyceny składnika walutowego instrumentu

zabezpieczającego niebędącego instrumentem pochodnym ujmuje się w księgach rachunkowych

jako przychody lub koszty finansowe okresu sprawozdawczego. Skutki przeszacowania

pozycji zabezpieczanej, spowodowane przez określone ryzyko poddane zabezpieczeniu,

odpowiednio podwyższające lub pomniejszające wartość tej pozycji wykazaną w księgach

rachunkowych, zalicza się do przychodów lub kosztów finansowych okresu sprawozdawczego.

Dotyczy to również zwiększania i zmniejszania wartości pozycji zabezpieczanych, które

w innym przypadku jako skutki przeszacowania byłyby odniesione na kapitał (fundusz)

z aktualizacji wyceny, jak też pozycji wycenianych przez jednostkę w cenie nabycia.

2.

Skutki przeszacowania pozycji zabezpieczanej w części powodowanej przez ryzyko niepoddane

zabezpieczeniu wykazuje się w księgach rachunkowych zgodnie z rozdziałem 3.

3.

Ustalone od dnia rozpoczęcia zabezpieczania i wykazane w księgach rachunkowych skutki

przeszacowania wartości godziwej oprocentowanego instrumentu finansowego, spowodowane

przez ryzyko poddane zabezpieczeniu, rozlicza się w pełni w okresie rozpoczynającym

się

1)

od dnia, w którym nastąpiło przeszacowanie wartości godziwej zabezpieczanego instrumentu

wynikające z zabezpieczenia ryzyka lub

2)

od dnia, w którym jednostka zaprzestaje tego przeszacowywania

- do terminu wymagalności i zalicza się odpowiednio do przychodów lub kosztów finansowych

okresu sprawozdawczego.

4.

Skutki przeszacowania, o których mowa w ust. 3, rozlicza się za pomocą efektywnej

stopy procentowej przeliczonej na dzień rozpoczęcia rozliczenia. Jeżeli rozliczenie

skutków przeszacowania z wykorzystaniem efektywnej stopy procentowej nie jest możliwe,

skutki przeszacowania rozlicza się liniowo.

5.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się od dnia, w którym

1)

instrument zabezpieczający wygasł, został zbyty, wypowiedziany lub wykonany; nie uważa

się za wygaśnięcie lub wypowiedzenie instrumentu zabezpieczającego wymiany na inny

instrument uznany za zabezpieczający, jeżeli działanie takie wynika z udokumentowanej

strategii zabezpieczania przyjętej przez jednostkę;

2)

zabezpieczanie nie spełnia warunków określonych w niniejszym rozdziale.

6.

Zmiana przepływów pieniężnych wynikających z pozycji zabezpieczanej i instrumentu

zabezpieczającego w wyniku zmiany stóp referencyjnych, wprowadzona w wyniku reformy

stóp referencyjnych, o której mowa w § 18 ust. 5, w tym powiązana bezpośrednio z nią

zmiana lub wymiana instrumentu zabezpieczającego, nie ograniczają możliwości kontynuacji

stosowania rachunkowości zabezpieczeń wartości godziwej dla danego powiązania zabezpieczającego

pod warunkiem ekonomicznej ekwiwalentności zmienionej relacji zabezpieczającej w stosunku

do relacji zabezpieczającej przed zmianą stóp referencyjnych.

1.

W przypadku zabezpieczania przepływów pieniężnych

1)

zyski lub straty z wyceny wartości godziwej instrumentu zabezpieczającego lub z wyceny

składnika walutowego instrumentu zabezpieczającego niebędącego instrumentem pochodnym,

w części uznanej, zgodnie z § 32 ust. 4, za skuteczne zabezpieczenie przyszłych przepływów

pieniężnych związanych z zabezpieczaną pozycją, odnosi się na kapitał (fundusz) z

aktualizacji wyceny; bezwzględna wartość kwoty odniesionej na kapitał, to jest w pełni

skutecznego zabezpieczenia, nie może być jednak wyższa od wartości bezwzględnej skumulowanej

zmiany wartości godziwej (wartości bieżącej) pozostałych przyszłych przepływów pieniężnych,

wynikających z zabezpieczanej pozycji ustalonej od momentu ustanowienia zabezpieczenia;

2)

pozostałą część skutków przeszacowania instrumentu zabezpieczającego, obejmującą kwotę

niestanowiącą w pełni skutecznego zabezpieczenia, jeżeli instrumentem zabezpieczającym

jest pochodny instrument finansowy, zalicza się do przychodów lub kosztów finansowych

okresu sprawozdawczego; w pozostałych przypadkach stosuje się przepisy rozdziału 3.

2.

Jeżeli, zgodnie z udokumentowaną strategią zabezpieczania danej pozycji, jednostka

wyłącza z pomiaru skuteczności określony składnik zysków lub strat z wyceny instrumentu

zabezpieczającego lub związanych z nim przepływów pieniężnych, taki składnik wykazuje

się w księgach rachunkowych w sposób określony w rozdziale 3.

3.

Wykazane w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny zyski lub straty z przeszacowania

instrumentu zabezpieczającego zalicza się

1)

odpowiednio do przychodów lub kosztów finansowych tego okresu sprawozdawczego, w którym

zabezpieczane przyszłe przepływy pieniężne wywierają wpływ na wynik finansowy tego

okresu, albo

2)

jako korektę pozycji przychodów lub kosztów, które były pozycją zabezpieczaną, pod

warunkiem że kierownik jednostki uznaje taki sposób prezentacji jako lepiej odzwierciedlający

działalność operacyjną jednostki, a odpowiednie kwoty związane z pozycją zabezpieczającą

zostaną ujawnione w informacjach dodatkowych. Ujęcie następuje w tym okresie sprawozdawczym,

w którym zabezpieczone przyszłe przepływy pieniężne wywierają wpływ na wynik finansowy

okresu, albo

3)

jako korektę wartości początkowej składnika aktywów lub zobowiązań zgodnie z ust.

4.

4.

Jeżeli uprawdopodobnione przyszłe zobowiązanie lub planowana transakcja poddane zabezpieczeniu

powodują powstanie aktywów lub zobowiązań albo zabezpieczane przepływy pieniężne wywierają

wpływ na wartość początkową składnika aktywów zgodnie z art. 28 ust. 4 lub 8 ustawy,

na dzień wprowadzenia tych pozycji do ksiąg rachunkowych zyski lub straty z przeszacowania

instrumentu zabezpieczającego ujęte do tego dnia w kapitale (funduszu) z aktualizacji

wyceny odpisuje się i dolicza do ceny nabycia lub inaczej ustalonej wartości początkowej,

wprowadzonych do ksiąg rachunkowych aktywów, zobowiązań lub składnika wycenianego

zgodnie z art. 28 ust. 4 lub 8 ustawy.

5.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się od dnia, gdy

1)

instrument zabezpieczający wygasł, został zbyty, wypowiedziany lub wykonany; nie uważa

się za wygaśnięcie lub wypowiedzenie kontraktu wymiany na inny instrument uznany za

zabezpieczający, jeżeli działanie takie wynika z udokumentowanej strategii zabezpieczania

przyjętej przez jednostkę. W takim przypadku skumulowane do tego dnia zyski lub straty

z wyceny instrumentu zabezpieczającego pozostają na kapitale (funduszu) z aktualizacji

wyceny do dnia, kiedy zabezpieczane przepływy pieniężne zostaną wprowadzone do ksiąg

rachunkowych zgodnie z ust. 3 lub 4;

2)

zabezpieczanie nie spełnia warunków określonych w niniejszym rozdziale. W takim przypadku

skumulowane do tego dnia zyski lub straty z wyceny instrumentu zabezpieczającego pozostają

na kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny do dnia, kiedy zabezpieczane przepływy

pieniężne zostaną wprowadzone do ksiąg rachunkowych zgodnie z ust. 3 lub 4;

3)

w ocenie jednostki zabezpieczane przepływy pieniężne, w tym planowana transakcja lub

uprawdopodobnione przyszłe zobowiązanie, nie będą realizowane. W takim przypadku skumulowane

zyski lub straty z wyceny instrumentu zabezpieczającego, ujęte w kapitale (funduszu)

z aktualizacji wyceny, zalicza się odpowiednio do przychodów lub kosztów finansowych

okresu sprawozdawczego.

6.

Sposób ujmowania zysków lub strat z przeszacowania instrumentów zabezpieczających,

o którym mowa w ust. 3 i 4, stanowi element dokumentacji, o której mowa w art. 10

ust. 1 ustawy, i jest stosowany konsekwentnie dla zbliżonych rodzajów transakcji zabezpieczających.

7.

Zmiana przepływów pieniężnych wynikających z pozycji zabezpieczanej i instrumentu

zabezpieczającego w wyniku zmiany stóp referencyjnych, wprowadzona w wyniku reformy

stóp referencyjnych, o której mowa w § 18 ust. 5, w tym powiązana bezpośrednio z nią

zmiana lub wymiana instrumentu zabezpieczającego, nie ograniczają możliwości kontynuacji

stosowania rachunkowości zabezpieczeń przepływów pieniężnych dla danego powiązania

zabezpieczającego pod warunkiem ekonomicznej ekwiwalentności zmienionej relacji zabezpieczającej

w stosunku do relacji zabezpieczającej przed zmianą stóp referencyjnych.

W przypadku zabezpieczania udziałów w aktywach netto jednostek zagranicznych

1)

różnice kursowe, ujemne i dodatnie, powstałe na dzień wyceny zabezpieczanych udziałów

odnosi się na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny;

2)

zyski lub straty z wyceny wartości godziwej instrumentu zabezpieczającego lub z wyceny

składnika walutowego instrumentu zabezpieczającego niebędącego instrumentem pochodnym,

w części uznanej zgodnie z § 32 ust. 4 za skuteczne zabezpieczenie ryzyka zmiany kursu

walut związanego z zabezpieczaną pozycją, odnosi się na kapitał (fundusz) z aktualizacji

wyceny i rozlicza na dzień wyłączenia z ksiąg rachunkowych całości lub części zabezpieczanych

udziałów, jako korektę wartości wydawanych aktywów; bezwzględna wartość kwoty odniesionej

na kapitał nie może być jednak wyższa od bezwzględnych wartości skumulowanych od dnia

rozpoczęcia zabezpieczania różnic kursowych z wyceny zabezpieczanych udziałów;

3)

pozostałą część skutków przeszacowania instrumentu zabezpieczającego, obejmującą kwotę

niestanowiącą skutecznego zabezpieczenia, jeżeli instrumentem zabezpieczającym jest

pochodny instrument finansowy, zalicza się do przychodów lub kosztów finansowych okresu

sprawozdawczego; w innym przypadku pozostałą część skutków przeszacowania instrumentu

zabezpieczającego wykazuje się w sposób określony w art. 35 ust. 3 i 4 ustawy.

Jednostka sporządzająca sprawozdanie finansowe, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy,

prezentuje w bilansie instrumenty finansowe w podziale na długoterminowe i krótkoterminowe.

Jednostka prezentuje w bilansie aktywa finansowe przeznaczone do obrotu odrębnie od

zobowiązań finansowych przeznaczonych do obrotu.

1.

Wartości aktywów finansowych i zobowiązań finansowych w bilansie kompensuje się ze

sobą i wykazuje w wartości (kwocie) netto, jeżeli jednostka

1)

posiada ważny prawnie tytuł do kompensaty określonych aktywów i zobowiązań finansowych

oraz

2)

zamierza rozliczyć transakcję w wartości netto poddanych kompensacie składników aktywów

i zobowiązań finansowych lub jednocześnie takie składniki aktywów wyłączyć z ksiąg

rachunkowych, a zobowiązanie finansowe rozliczyć.

2.

Warunki, o których mowa w ust. 1, uznaje się za niespełnione, jeżeli

1)

różne instrumenty finansowe łączy się tak, aby posiadały cechy pojedynczego instrumentu

finansowego (instrument syntetyczny);

2)

aktywa finansowe i zobowiązania finansowe wynikają z instrumentów finansowych obciążonych

takim samym pierwotnym ryzykiem, w szczególności z aktywów i zobowiązań wchodzących

w skład portfela transakcji terminowych forward lub innych instrumentów pochodnych,

ale dotyczą różnych kontrahentów;

3)

aktywa finansowe lub inne aktywa stanowią zabezpieczenie zobowiązań finansowych bez

prawa regresu;

4)

aktywa finansowe są wnoszone przez dłużnika na rachunek powierniczy w celu wywiązania

się ze zobowiązania, lecz nie zostały jeszcze przyjęte przez wierzyciela jako spłata

zobowiązania, w szczególności w formie powierniczego funduszu rozliczenia zobowiązania;

5)

oczekuje się, że obowiązki powstałe na skutek zdarzeń powodujących straty zostaną

pokryte przez stronę trzecią na podstawie roszczenia zgłoszonego z tytułu umowy ubezpieczenia.

1.

W bilansie wykazuje się

1)

skutki przeszacowania aktywów finansowych, odpisy aktualizujące ich wartość, jak również

związane z tymi aktywami pozyskane, w tym nabyte, kupony odsetkowe i przychody odsetkowe,

o których mowa w § 29 ust. 1 - w pozycjach, do których zakwalifikowano aktywa finansowe;

2)

skutki przeszacowania zobowiązań finansowych, w tym odsetki naliczone efektywną stopą

procentową - w pozycjach, do których zakwalifikowano zobowiązania finansowe.

2.

W rachunku zysków i strat wykazuje się

1)

skutki przeszacowania aktywów finansowych, odpisy aktualizujące ich wartość oraz przychody

odsetkowe, o których mowa w § 29 ust. 1, które zalicza się do przychodów lub kosztów

finansowych

a)

w przypadku aktywów wycenianych w skorygowanej cenie nabycia - jako przychody lub

koszty z tytułu odsetek,

b)

w przypadku aktywów finansowych wycenianych w wartości godziwej lub cenie nabycia

- jako przychody lub koszty z tytułu aktualizacji wartości inwestycji;

2)

skutki przeszacowania zobowiązań finansowych zaliczonych do kategorii przeznaczonych

do obrotu, w tym koszty odsetkowe oraz wynik z operacji, o którym mowa w § 17 ust.

4 - jako przychody lub koszty z tytułu aktualizacji wartości inwestycji; w pozostałych

przypadkach wykazuje się je jako przychody lub koszty z tytułu odsetek;

3)

skutki przeszacowań walutowych instrumentów pochodnych zaliczonych do aktywów finansowych

lub zobowiązań finansowych przeznaczonych do obrotu prezentowane zgodnie z pkt 2 albo

w przychodach i kosztach finansowych, w ramach których prezentowane są różnice kursowe.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pozycji zabezpieczanych i pozycji zabezpieczających.

1.

Wyniki ze sprzedaży oraz inne zyski i straty, w tym także odniesione na kapitał (fundusz)

z aktualizacji wyceny, ustalone na dzień wyłączenia z ksiąg rachunkowych aktywów finansowych

zaliczonych do kategorii dostępnych do sprzedaży, wykazuje się w rachunku zysków i

strat odpowiednio jako zysk lub stratę ze zbycia inwestycji.

2.

Wyniki ze sprzedaży oraz inne zyski i straty ustalone na dzień wyłączenia z ksiąg

rachunkowych aktywów finansowych zaliczonych do kategorii przeznaczonych do obrotu

wykazuje się w rachunku zysków i strat odpowiednio jako zysk lub stratę ze zbycia

inwestycji.

Jeżeli w okresie objętym sprawozdaniem dokonano odpisów aktualizujących wartość pożyczek

udzielonych lub należności własnych z tytułu trwałej utraty ich wartości, w dodatkowych

informacjach i objaśnieniach podaje się naliczone od tych wierzytelności odsetki,

które do dnia sporządzenia sprawozdania finansowego nie zostały zrealizowane.

1.

W dodatkowych informacjach i objaśnieniach zamieszcza się dla wszystkich aktywów finansowych

i zobowiązań finansowych w podziale według kategorii określonych w § 4 ust. 1

1)

liczbę, wartość i podstawową charakterystykę instrumentów finansowych, w tym opis

istotnych warunków i terminów, które mogą wpływać na wielkość, rozkład w czasie oraz

pewność przyszłych przepływów pieniężnych;

2)

opis metod i istotnych założeń przyjętych do ustalania wartości godziwej aktywów i

zobowiązań finansowych wycenianych w takiej wartości, odpowiednio dla wycen wartości

godziwej sklasyfikowanych na poszczególnych poziomach hierarchii wartości godziwej;

3)

w przypadku wyceny pozycji w wartości godziwej sklasyfikowanych na poziomie 2 lub

poziomie 3 hierarchii wartości godziwej - opis techniki wyceny, dane wejściowe wykorzystane

w wycenie wartości godziwej poszczególnych grup rodzajowych aktywów i zobowiązań.

Jeżeli nastąpiła zmiana techniki wyceny, ujawnia się zmianę i jej powody;

4)

w przypadku wycen wartości godziwej sklasyfikowanych na poziomie 3 hierarchii wartości

godziwej w zakresie wszystkich takich wycen - informacje na temat charakteru, źródeł

oraz stopnia niepewności wyceny, w szczególności wszelkie obserwowalne i nieobserwowalne

dane wejściowe istotne dla ustalenia wartości godziwej;

5)

w przypadku wycen pozycji w wartości godziwej - wartość aktywów i zobowiązań sklasyfikowanych

na poszczególnych poziomach 1, 2 lub 3 hierarchii wartości godziwej w rozbiciu na

poszczególne grupy rodzajowe;

6)

kwoty przeniesień między poziomem 1 i poziomem 2 oraz poziomem 3 hierarchii wartości

godziwej, powody tych przeniesień i stosowane przez jednostkę zasady ustalania, kiedy

przeniesienia między poziomami zgodnie z zasadami (polityką) rachunkowości następują.

Informacje o przeniesieniu na każdy poziom są ujawniane i opisywane oddzielnie od

informacji o przeniesieniu z każdego poziomu;

7)

opis sposobu ujmowania skutków przeszacowania aktywów zaliczonych do kategorii dostępnych

do sprzedaży, to jest, czy jednostka odnosi je do przychodów lub kosztów finansowych

czy też do kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny;

8)

wartość wykazanych w bilansie instrumentów finansowych wycenianych w wartości godziwej,

jak również odpowiednio skutki przeszacowania odniesione na kapitał (fundusz) z aktualizacji

wyceny w okresie sprawozdawczym lub zaliczone do przychodów lub kosztów finansowych

okresu sprawozdawczego;

9)

tabelę zmian w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny w zakresie instrumentów finansowych,

obejmującą stan kapitału na początek i na koniec okresu sprawozdawczego oraz jego

zwiększenia i zmniejszenia, w szczególności z tytułu

a)

skutków przeszacowania aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży, w tym

-

zysków lub strat z okresowej wyceny,

-

kwot przeszacowania odpisanych w razie trwałej utraty wartości,

-

zysków lub strat z wyceny ustalonych na dzień przekwalifikowania aktywów do kategorii

dostępnych do sprzedaży,

-

kwot rozliczonych w przypadku zabezpieczania wartości godziwej oprocentowanego instrumentu

finansowego,

-

kwot rozliczonych w przypadku przekwalifikowania aktywów do kategorii utrzymywanych

do terminu wymagalności,

-

kwot odpisanych na dzień wyłączenia z ksiąg rachunkowych,

b)

okresowej wyceny pozycji zabezpieczanych oraz instrumentów zabezpieczających w związku

z zabezpieczaniem

-

zmian w przepływach pieniężnych,

-

udziałów w aktywach netto jednostek zagranicznych,

c)

ustalenia, przeszacowania i odpisania na wynik finansowy rezerwy oraz aktywów z tytułu

odroczonego podatku dochodowego;

10)

objaśnienie do każdej kategorii aktywów finansowych, wyróżnionych zgodnie z § 4 ust.

1, przyjętych zasad wprowadzania do ksiąg rachunkowych pozyskanych, w tym nabytych,

instrumentów finansowych, o których mowa w § 3 ust. 2;

11)

określenie ryzyka zmiany stopy procentowej oraz informację o wcześniej przypadającym

terminie wykupu lub wynikającym z umowy terminie przeszacowania wartości instrumentów

finansowych, a także o efektywnej stopie procentowej, jeżeli jej ustalenie jest zasadne;

12)

określenie ryzyka kredytowego, a w szczególności informację o oszacowanej maksymalnej

kwocie straty, na jaką jednostka jest narażona, bez uwzględnienia wartości godziwej

jakichkolwiek przyjętych lub poczynionych zabezpieczeń, w przypadku gdyby wierzyciel

nie wywiązał się ze świadczenia, z podaniem informacji o koncentracji tego ryzyka;

13)

określenie narażenia (ekspozycji) jednostki na inne istotne ryzyka finansowe związane

z instrumentami finansowymi wpływającymi na jej sytuację finansową lub płynnościową.

2.

Informacje dotyczące aktywów finansowych przeznaczonych do obrotu są prezentowane

w dodatkowych informacjach i objaśnieniach odrębnie od informacji dotyczących zobowiązań

finansowych przeznaczonych do obrotu.

3.

Jeżeli wartość godziwa aktywów finansowych zaliczonych do kategorii przeznaczonych

do obrotu lub dostępnych do sprzedaży nie może być wiarygodnie ustalona i wycenia

się je w skorygowanej cenie nabycia lub cenie nabycia, w dodatkowych informacjach

i objaśnieniach podaje się ich wartość wykazaną w bilansie oraz przyczyny, dla których

nie można wiarygodnie ustalić wartości godziwej tych aktywów, a także, o ile to możliwe,

określa się granice przedziału, w którym wartość godziwa tych instrumentów może się

zawierać.

4.

Dla aktywów i zobowiązań finansowych, których zgodnie z przepisami rozdziału 3 nie

wycenia się w wartości godziwej, w dodatkowych informacjach i objaśnieniach należy

ujawnić ich wartość godziwą na dzień sporządzenia sprawozdania finansowego ze wskazaniem

poziomu hierarchii ustalania wartości godziwej na ten dzień oraz opis techniki wyceny,

oraz dane wejściowe istotne dla ustalenia wartości godziwej. Jeżeli z uzasadnionych

przyczyn nie było możliwe ustalenie wartości godziwej w sposób wiarygodny zgodnie

z § 14 ust. 1 takich aktywów lub zobowiązań finansowych, jednostka powinna fakt ten

ujawnić oraz podać podstawową charakterystykę instrumentów finansowych.

5.

Jeżeli wartość godziwa aktywów i zobowiązań finansowych, o których mowa w ust. 4,

jest niższa od ich wartości wykazanej w sprawozdaniu finansowym, w dodatkowych informacjach

i objaśnieniach zamieszcza się dane o wartości bilansowej i wartości godziwej danego

składnika lub grupy składników, a także przedstawia przyczyny zaniechania odpisów

aktualizujących ich wartość bilansową oraz uzasadnia przekonanie o możliwości odzyskania

wykazanej wartości w pełnej kwocie.

6.

Jeżeli w okresie sprawozdawczym jednostka była stroną umowy, przedmiotem której jest

zamiana aktywów finansowych na papiery wartościowe, lub umowy odkupu, w dodatkowych

informacjach i objaśnieniach przedstawia odrębnie dla każdej transakcji

1)

charakter i wielkość zawartych transakcji, w tym opis przyjętych lub udzielonych gwarancji

i zabezpieczeń, dane przyjęte do wyliczenia wartości godziwej przychodów odsetkowych

związanych z umowami zawartymi w okresie sprawozdawczym oraz transakcjami zawartymi

w okresach poprzednich, zarówno zakończonymi, jak i niezakończonymi w okresie sprawozdawczym;

2)

informację o aktywach finansowych wyłączonych z ksiąg rachunkowych w okresie sprawozdawczym.

7.

Jeżeli jednostka dokonała przekwalifikowania składnika aktywów finansowych z kategorii

przeznaczonych do obrotu zgodnie z § 5 ust. 7 albo 8, w dodatkowych informacjach i

objaśnieniach należy zamieścić następujące informacje

1)

kwotę przekwalifikowaną do i z każdej kategorii oraz dzień przekwalifikowania;

2)

dla każdego okresu sprawozdawczego do momentu wyłączenia z ksiąg rachunkowych - wartości

wykazane w bilansie i wartości godziwe wszystkich aktywów finansowych, które zostały

przekwalifikowane w okresie sprawozdawczym oraz w poprzednich okresach sprawozdawczych;

3)

jeżeli składnik aktywów finansowych został przekwalifikowany zgodnie z § 5 ust. 8

- uzasadnienie wskazujące na zaistnienie wyjątkowych okoliczności;

4)

dla okresu sprawozdawczego, w którym składnik aktywów finansowych został przekwalifikowany

- wielkość zysku lub straty związaną ze składnikiem aktywów finansowych, która została

ujęta w rachunku zysków i strat w tym okresie sprawozdawczym oraz w poprzednim okresie

sprawozdawczym;

5)

dla każdego okresu sprawozdawczego następującego po przekwalifikowaniu, w tym okresu

sprawozdawczego, w którym składnik aktywów finansowych został przekwalifikowany, do

momentu wyłączenia składnika aktywów finansowych z ksiąg rachunkowych - wielkość zysku

lub straty, która zostałaby ujęta w rachunku zysków i strat, jeżeli dany składnik

aktywów finansowych nie zostałby przekwalifikowany, jak również wielkość zysku i straty

ujętą w rachunku zysków i strat;

6)

efektywną stopę procentową i szacunkowe kwoty przepływów pieniężnych, które jednostka

spodziewa się odzyskać, według stanu na dzień przekwalifikowania składnika aktywów

finansowych.

8.

Jeżeli w okresie sprawozdawczym dokonano odpisów aktualizujących z tytułu trwałej

utraty wartości aktywów finansowych albo w związku z ustaniem przyczyny, dla której

dokonano takich odpisów, zwiększono wartość składnika aktywów, w dodatkowych informacjach

i objaśnieniach należy zamieścić informacje o kwotach odpisów obniżających i zwiększających

wartość aktywów finansowych, co najmniej z podziałem według kategorii, o których mowa

w § 4 ust. 1.

9.

Jednostka ujawnia w dodatkowych informacjach i objaśnieniach

1)

wartość bilansową aktywów finansowych, które jednostka zastawiła jako zabezpieczenie

zobowiązań lub zobowiązań warunkowych;

2)

warunki ustanowienia zastawu.

10.

Jeżeli na rzecz jednostki ustanowiono zabezpieczenie składnika aktywów finansowych

lub niefinansowych i jeżeli jednostka jest uprawniona do sprzedaży zabezpieczenia

lub obciążenia go innym zastawem w przypadku realizacji obowiązków przez właściciela

przedmiotu zabezpieczenia, jednostka ujawnia w dodatkowych informacjach i objaśnieniach

1)

wartość godziwą zabezpieczenia ustanowionego na rzecz jednostki;

2)

wartość godziwą każdego sprzedanego lub obciążonego innym zastawem zabezpieczenia

oraz informację o obowiązku zwrotu takiego zabezpieczenia oraz

3)

warunki związane z wykorzystaniem zabezpieczenia.

1.

Jednostka opisuje w dodatkowych informacjach i objaśnieniach przyjęte cele i zasady

zarządzania ryzykiem finansowym, w tym dotyczące zabezpieczenia podstawowych rodzajów

planowanych transakcji oraz uprawdopodobnionych przyszłych zobowiązań.

2.

W przypadku zabezpieczenia w okresie sprawozdawczym wartości godziwej, przepływów

pieniężnych lub udziałów w aktywach netto jednostek zagranicznych, w dodatkowych informacjach

i objaśnieniach podaje się

1)

rodzaj zabezpieczenia;

2)

opis instrumentu zabezpieczającego oraz jego wartość godziwą na dzień sporządzenia

sprawozdania finansowego;

3)

charakterystykę zabezpieczanego rodzaju ryzyka;

4)

w przypadku zabezpieczeń wartości godziwej - zyski lub straty na instrumencie zabezpieczającym

oraz na pozycji zabezpieczanej związane z zabezpieczanym ryzykiem;

5)

ujętą w wyniku finansowym nieefektywność wynikającą z zabezpieczeń przepływów pieniężnych

lub inwestycji netto w podmiocie zagranicznym.

3.

W przypadku zabezpieczenia w okresie sprawozdawczym planowanej transakcji lub uprawdopodobnionego

przyszłego zobowiązania, w dodatkowych informacjach i objaśnieniach podaje się

1)

opis zabezpieczanej pozycji, w tym przewidywany okres do jej zajścia;

2)

opis zastosowanych instrumentów zabezpieczających;

3)

kwoty odroczonych lub nienaliczonych zysków lub strat i przewidywany termin uznania

ich za przychody lub koszty.

4.

Jeżeli zyski lub straty z wyceny instrumentów zabezpieczających, zarówno będących

pochodnymi instrumentami finansowymi, jak i aktywami lub zobowiązaniami o innym charakterze,

w przypadku zabezpieczania przepływów pieniężnych zostały odniesione na kapitał (fundusz)

z aktualizacji wyceny, w dodatkowych informacjach i objaśnieniach podaje się

1)

kwoty odpisów zwiększających i zmniejszających kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny

w okresie sprawozdawczym;

2)

kwoty odpisane z kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny i zaliczone do przychodów

lub kosztów okresu sprawozdawczego;

3)

kwoty odpisane z kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny i dodane do ceny nabycia

lub inaczej ustalonej wartości początkowej na dzień wprowadzenia do ksiąg rachunkowych

składnika aktywów lub zobowiązań, który do tego dnia był objęty planowaną transakcją

lub stanowił uprawdopodobnione przyszłe zobowiązanie poddane zabezpieczeniu.

1.

Przepisy rozporządzenia

1)

mają zastosowanie po raz pierwszy do sprawozdań finansowych sporządzanych za rok obrotowy

rozpoczynający się po dniu 31 grudnia 2024 r.;

2)

mogą być stosowane do sprawozdań finansowych sporządzanych za rok obrotowy rozpoczynający

się przed dniem 1 stycznia 2025 r.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w dodatkowych informacjach i objaśnieniach

sprawozdania finansowego zamieszcza się informację o sporządzeniu sprawozdań finansowych

zgodnie z przepisami rozporządzenia.

3.

W sprawozdaniach finansowych sporządzanych po raz pierwszy zgodnie z przepisami rozporządzenia

nie dokonuje się przekształcenia danych porównawczych za poprzedni okres sprawozdawczy.

4.

Przepisy rozporządzenia stosuje się do transakcji lub innych zdarzeń, które wystąpiły

od pierwszego dnia roku obrotowego, w którym przepisy te mają zastosowanie.

Traci moc rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych

zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów

finansowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 277).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.