Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2024 r. w sprawie trybu i warunków postępowania firm inwestycyjnych, banków państwowych prowadzących działalność maklerską, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz banków powierniczych

Rozporządzenie określa tryb i warunki postępowania firm inwestycyjnych, banków państwowych

prowadzących działalność maklerską, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, zwanej dalej „ustawą”, oraz banków powierniczych w zakresie

1)

promowania świadczonych usług oraz kontaktów z potencjalnymi klientami,

2)

zawierania transakcji i dokonywania rozliczeń,

3)

traktowania klientów jak klientów profesjonalnych lub klientów detalicznych zgodnie

z art. 3a ust. 1 i 2 ustawy,

4)

świadczenia usług, w tym w zakresie świadczenia usług na rzecz kategorii klientów,

o których mowa w art. 3a ust. 4 ustawy, w szczególności takich usług, których przedmiotem

są instrumenty dłużne, których struktura utrudnia zrozumienie związanego z nimi ryzyka,

i takich, których przedmiotem są lokaty strukturyzowane,

5)

ustanawiania i realizacji zabezpieczeń spłaty kredytów i pożyczek udzielonych na nabycie

instrumentów finansowych oraz zabezpieczenia wierzytelności na instrumentach finansowych,

jeżeli konstrukcja tych instrumentów umożliwia ustanowienie zabezpieczenia,

6)

przyjmowania lub przekazywania jakichkolwiek świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych

w związku z prowadzeniem działalności maklerskiej,

7)

przekazywania sprawozdań, o których mowa w art. 83j ust. 1 ustawy, w przypadku świadczenia

usługi maklerskiej, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1 i 5 oraz ust. 4 pkt 6 i 8

ustawy, o ile dotyczy wykonywania czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1,

2, 4 i 5 oraz ust. 4 pkt 1 i 6 ustawy, a także wymogi dotyczące treści tych sprawozdań

oraz terminy ich przekazywania klientowi,

8)

emitowania lub wystawiania instrumentów finansowych lub udzielania porad w zakresie

emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego albo rekomendowania lub oferowania

albo w inny sposób umożliwiania nabycia lub objęcia instrumentu finansowego

- w odniesieniu do wykonywania przez te podmioty czynności, o których mowa w art.

69 ust. 2 i 4 i art. 119 ust. 1 ustawy.

1.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

blokadzie finansowej - rozumie się przez to zabezpieczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach

finansowych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 294), zwanej dalej „ustawą o niektórych zabezpieczeniach finansowych”;

2)

czynnikach zrównoważonego rozwoju - rozumie się przez to czynniki, o których mowa

w art. 2 pkt 24 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2088 z dnia

27 listopada 2019 r. w sprawie ujawniania informacji związanych ze zrównoważonym rozwojem

w sektorze usług finansowych

(Dz. Urz. UE L 317 z 09.12.2019, str. 1, z późn. zm.)

3)

derywatach - rozumie się przez to instrumenty pochodne dopuszczone do obrotu zorganizowanego;

4)

ewidencji - rozumie się przez to system zapisów elektronicznych odzwierciedlający

stan posiadania przez klienta instrumentów rynku niepublicznego, udokumentowany przez

klienta w sposób określony w przepisach rozporządzenia;

5)

instrumentach rynku niepublicznego - rozumie się przez to niedopuszczone do obrotu

zorganizowanego ani do obrotu na zagranicznym rynku regulowanym oraz niezdematerializowane

na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy instrumenty finansowe, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i b ustawy;

6)

kliencie - rozumie się przez to

a)

osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości

prawnej, która zawarła z firmą inwestycyjną, bankiem państwowym prowadzącym działalność

maklerską lub z bankiem, o którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, umowę o świadczenie

usług maklerskich lub która zawarła z bankiem powierniczym umowę o prowadzenie rachunku

papierów wartościowych, rachunku derywatów lub umowę o wykonywanie czynności pośrednictwa

w pożyczkach papierów wartościowych,

b)

podmiot, o którym mowa w art. 8a ust. 2 ustawy, który zawarł z firmą inwestycyjną,

bankiem państwowym prowadzącym działalność maklerską, z bankiem, o którym mowa w art.

70 ust. 2 ustawy albo z bankiem powierniczym umowę o prowadzenie rachunku zbiorczego

- w zakresie praw i obowiązków wynikających z umowy o prowadzenie tego rachunku lub

który zawarł z bankiem powierniczym umowę o wykonywanie czynności pośrednictwa w pożyczkach

papierów wartościowych;

7)

kliencie docelowym - rozumie się przez to klienta należącego do grupy docelowej;

8)

kompensacie - rozumie się przez to kompensatę dokonywaną na podstawie klauzuli kompensacyjnej

zawartej w umowie o ustanowieniu zabezpieczenia finansowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych, zgodnie z art. 4 tej ustawy;

9)

miejscu wykonania - rozumie się przez to

a)

w odniesieniu do wykonywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych

-

rynek regulowany,

-

ASO,

-

OTF,

-

podmiot systematycznie internalizujący transakcje,

-

firmę inwestycyjną, bank państwowy prowadzący działalność maklerską, bank, o którym

mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, lub zagraniczną firmę inwestycyjną, wykonujące zlecenia

nabycia lub zbycia instrumentów finansowych w sposób określony w art. 73 ust. 2 ustawy,

-

firmę inwestycyjną, bank państwowy prowadzący działalność maklerską lub zagraniczną

firmę inwestycyjną, wykonujące zadania związane z organizacją rynku regulowanego lub

zapewniające płynność instrumentów finansowych,

-

bank, o którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, wykonujący zadania związane z organizacją

rynku regulowanego, w przypadku gdy przedmiotem czynności na tym rynku są papiery

wartościowe emitowane przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski, lub zapewniający

płynność instrumentów finansowych,

-

podmiot prowadzący na terytorium państwa, które nie jest państwem członkowskim, działalność,

o której mowa w tiret od pierwszego do szóstego,

b)

w odniesieniu do zarządzania portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa

liczba instrumentów finansowych, lub przyjmowania i przekazywania zleceń - podmiot

wykonujący zlecenie przekazane przez firmę inwestycyjną, bank państwowy prowadzący

działalność maklerską lub bank, o którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy;

10)

podstawie realizacji zabezpieczenia - rozumie się przez to podstawę realizacji zabezpieczenia,

o której mowa w art. 3 pkt 4 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych;

11)

prawach majątkowych - rozumie się przez to instrumenty pochodne niedopuszczone do

obrotu zorganizowanego, z wyłączeniem zagranicznych instrumentów finansowych;

12)

prawie do otrzymania instrumentu finansowego - rozumie się przez to prawo umożliwiające,

zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy, zobowiązanie się do zbycia papieru wartościowego przed

dokonaniem zapisu tego papieru wartościowego na rachunku papierów wartościowych zbywcy,

a także odnoszące się do innych instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu w

systemie obrotu instrumentami finansowymi prawo umożliwiające, zgodnie z art. 7 ust.

5 ustawy, zobowiązanie się do zbycia takich instrumentów finansowych przed dokonaniem

zapisu danego instrumentu finansowego na rachunku;

13)

rachunku - rozumie się przez to

a)

rachunek papierów wartościowych, w tym rachunek, na którym są zapisywane papiery wartościowe,

o których mowa w art. 5a ust. 1 lub 2 ustawy, oraz rachunek, na którym są zapisywane

niebędące papierami wartościowymi lub instrumentami pochodnymi instrumenty finansowe

dopuszczone do obrotu zorganizowanego,

b)

rachunek derywatów,

c)

rachunek zbiorczy;

14)

rachunku pieniężnym - rozumie się przez to rachunek prowadzony przez firmę inwestycyjną,

bank państwowy prowadzący działalność maklerską lub bank, o którym mowa w art. 70

ust. 2 ustawy, na którym są rejestrowane środki pieniężne powierzone przez klienta,

służący do dokonywania rozliczeń w następstwie czynności, których przedmiotem są instrumenty

finansowe, lub czynności związanych z prawami wynikającymi z instrumentów finansowych

zapisanych na rachunkach lub w rejestrach lub ewidencjach prowadzonych przez odpowiednio

firmę inwestycyjną, bank państwowy prowadzący działalność maklerską lub bank, o którym

mowa w art. 70 ust. 2 ustawy;

15)

rachunku praw majątkowych - rozumie się przez to rachunek, na którym są zapisywane

prawa majątkowe, albo innego rodzaju ewidencję w zakresie, w jakim są w niej zapisywane

prawa majątkowe;

16)

rejestrze operacyjnym - rozumie się przez to rejestr instrumentów finansowych i praw

do otrzymania instrumentów finansowych, które mogą być przedmiotem zlecenia sprzedaży

przyjętego do wykonania przez firmę inwestycyjną lub bank państwowy prowadzący działalność

maklerską przed otwarciem rejestru sesji, przy czym liczba instrumentów finansowych

i praw do otrzymania instrumentów finansowych w rejestrze operacyjnym jest równa sumie

liczby

a)

instrumentów finansowych zapisanych na rachunku, z wyłączeniem instrumentów finansowych,

które były przedmiotem zawartych transakcji, lecz których rozrachunek nie został jeszcze

przeprowadzony, i pozostają nadal zapisane na rachunku, oraz

b)

praw do otrzymania instrumentów finansowych;

17)

rejestrze sesji - rozumie się przez to

a)

rejestr instrumentów finansowych i praw do otrzymania instrumentów finansowych, obejmujący

liczbę praw i instrumentów zewidencjonowanych w rejestrze operacyjnym lub w innym

rejestrze o podobnym charakterze

-

pomniejszaną o liczbę instrumentów finansowych i praw do ich otrzymania, które były

przedmiotem transakcji sprzedaży zawartej na danej sesji,

-

powiększaną o liczbę praw do otrzymania instrumentów finansowych, które były przedmiotem

transakcji kupna zawartej na danej sesji,

b)

wykaz środków pieniężnych obejmujący sumę niezablokowanych środków pieniężnych zdeponowanych

na rachunku pieniężnym powiększoną o środki pieniężne, które będą uzyskane w wyniku

zawartych na danej sesji transakcji sprzedaży instrumentów finansowych spełniających

warunki określone w art. 7 ust. 5 ustawy, i pomniejszone o środki pieniężne, które

będą przeznaczone na opłacenie transakcji kupna instrumentów finansowych zawartych

na tej sesji;

18)

sesji - rozumie się przez to dzień, w którym zgodnie z przepisami dotyczącymi danego

systemu obrotu instrumentami finansowymi lub jego regulacjami wewnętrznymi są zawierane

na nim transakcje, a także dzień, w którym są zawierane transakcje w związku z wykonywaniem

zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych w sposób, o którym mowa w art.

73 ust. 2 ustawy;

19)

sprzedaży krzyżowej - rozumie się przez to sprzedaż łączoną lub sprzedaż wiązaną;

20)

sprzedaży łączonej - rozumie się przez to świadczenie przez firmę inwestycyjną, bank

państwowy prowadzący działalność maklerską lub bank, o którym mowa w art. 70 ust.

2 ustawy, usługi maklerskiej, o której mowa w art. 69 ust. 2 ustawy, oraz innych usług

na podstawie umowy, o której mowa w art. 83f ust. 1 pkt 1 ustawy, lub na podstawie

jednej z umów, o których mowa w art. 83f ust. 1 pkt 2 ustawy, jeżeli

a)

każda z tych usług może być świadczona przez firmę inwestycyjną, bank państwowy prowadzący

działalność maklerską lub bank, o którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, na podstawie

odrębnej umowy oraz

b)

klient ma możliwość zawarcia z firmą inwestycyjną, bankiem państwowym prowadzącym

działalność maklerską lub bankiem, o którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, odrębnej

umowy dotyczącej każdej z tych usług;

21)

sprzedaży wiązanej - rozumie się przez to świadczenie przez firmę inwestycyjną, bank

państwowy prowadzący działalność maklerską lub bank, o którym mowa w art. 70 ust.

2 ustawy, usługi maklerskiej, o której mowa w art. 69 ust. 2 ustawy, oraz innych usług

na podstawie umowy, o której mowa w art. 83f ust. 1 pkt 1 ustawy, lub na podstawie

jednej z umów, o których mowa w art. 83f ust. 1 pkt 2 ustawy, jeżeli co najmniej jedna

z tych usług nie może być świadczona przez firmę inwestycyjną, bank państwowy prowadzący

działalność maklerską lub bank, o którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, na podstawie

odrębnej umowy;

22)

umowie o świadczenie usług maklerskich - rozumie się przez to umowę, na podstawie

której firma inwestycyjna, bank państwowy prowadzący działalność maklerską lub bank,

o którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, świadczą usługi maklerskie;

23)

usługach badawczych - rozumie się przez to czynności analityczne zmierzające do wytworzenia

dokumentów oraz innych materiałów analitycznych, dotyczących jednego lub wielu instrumentów

finansowych, aktywów lub składnika aktywów, emitentów lub wystawców lub potencjalnych

emitentów lub wystawców instrumentów finansowych, które mogą stanowić podstawę do

sformułowania opinii o instrumencie finansowym, jego emitencie, wystawcy, branży lub

rynku, zawierających w szczególności bezpośrednie lub pośrednie rekomendacje lub sugestie

dotyczące strategii inwestycyjnych, oceny obecnej lub przyszłej wartości instrumentu

finansowego lub składnika aktywów, spostrzeżenia i wnioski opierające się na istniejących

lub nowych informacjach, które mogłyby zostać wykorzystane przy sformułowaniu strategii

inwestycyjnej oraz mogłyby być istotne przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych;

24)

usługach maklerskich - rozumie się przez to czynności, o których mowa w art. 69 ust.

2 i 4 ustawy, wykonywane na rzecz klienta przez firmę inwestycyjną, bank państwowy

prowadzący działalność maklerską lub bank, o którym mowa w art. 70 ust. 2 ustawy;

25)

właściwej izbie rozliczeniowej - rozumie się przez to odpowiednio

a)

Krajowy Depozyt oraz spółkę, której Krajowy Depozyt powierzył wykonywanie czynności

z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 lub ust. 3 pkt 2 lub 3 ustawy,

b)

izbę rozliczeniową,

c)

CCP, o którym mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia

4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza

rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji

(Dz. Urz. UE L 201 z 27.07.2012, str. 1, z późn. zm.)

d)

podmiot uprawniony do prowadzenia rozliczeń transakcji, inny niż określony w lit.

a-c;

26)

właściwej izbie rozrachunkowej - rozumie się przez to odpowiednio

a)

Krajowy Depozyt oraz spółkę, której Krajowy Depozyt powierzył wykonywanie czynności

z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 6 ustawy,

b)

izbę rozrachunkową,

c)

centralny depozyt papierów wartościowych, centralny depozyt papierów wartościowych

z państwa trzeciego oraz oddział centralnego depozytu papierów wartościowych, o których

mowa odpowiednio w art. 2 pkt 1, 2 i 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014

z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie usprawnienia rozrachunku papierów wartościowych

w Unii Europejskiej i w sprawie centralnych depozytów papierów wartościowych, zmieniającego

dyrektywy 98/26/WE i 2014/65/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 236/2012

(Dz. Urz. UE L 257 z 28.08.2014, str. 1, z późn. zm.)

27)

zabezpieczeniach finansowych - rozumie się przez to zabezpieczenia, o których mowa

w art. 5 ust. 1 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych;

28)

zagranicznych instrumentach finansowych - rozumie się przez to instrumenty finansowe

niedopuszczone do obrotu w działającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej systemie

obrotu instrumentami finansowymi, które są dopuszczone do obrotu na zagranicznym rynku

regulowanym lub do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi prowadzonym

na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim działającym w sposób stały

i zorganizowany na zasadach określonych przepisami tego państwa, jak również zapewniającym,

że przy kojarzeniu ofert kupna lub sprzedaży tych instrumentów finansowych inwestorzy

mają równy i powszechny dostęp do informacji rynkowej w tym samym czasie oraz że są

zachowane jednakowe warunki nabywania i zbywania tych instrumentów finansowych;

29)

zastawie finansowym - rozumie się przez to zastaw finansowy, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych;

30)

zleceniu - rozumie się przez to zlecenie nabycia lub zbycia instrumentów finansowych

lub oświadczenie woli wywołujące równoważne skutki, którego przedmiotem są instrumenty

finansowe;

31)

zleceniu brokerskim - rozumie się przez to zlecenie lub ofertę, a także odpowiedź

na ofertę, wystawiane przez firmę inwestycyjną lub bank państwowy prowadzący działalność

maklerską, wykonujące złożone przez klienta zlecenie na podstawie tego zlecenia i

przekazywane do miejsca wykonania w celu wykonania tego zlecenia.

2.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o zarządzie firmy inwestycyjnej, w przypadku banku

prowadzącego działalność maklerską lub banku państwowego prowadzącego działalność

maklerską, rozumie się przez to władze jednostki organizacyjnej banku prowadzącego

działalność maklerską lub banku państwowego prowadzącego działalność maklerską, wydzieloną

organizacyjnie zgodnie z art. 111 ust. 5 ustawy.

3.

Przepisy rozporządzenia, które mają zastosowanie do firm inwestycyjnych, stosuje się

do banku państwowego prowadzącego działalność maklerską w takim zakresie, w jakim

stosuje się je do banku prowadzącego działalność maklerską.

1.

Firma inwestycyjna przed zawarciem umowy o świadczenie usługi maklerskiej z klientem

profesjonalnym informuje go o zasadach traktowania przez firmę inwestycyjną klientów

profesjonalnych oraz o możliwości przedstawienia pisemnego żądania traktowania go

jak klienta detalicznego, o którym mowa w art. 45 ust. 3 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/565 z dnia 25

kwietnia 2016 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE

w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez

firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy

(Dz. Urz. UE L 87 z 31.03.2017, str. 1, z późn. zm.)

2.

Żądanie klienta profesjonalnego o traktowanie go jak klienta detalicznego określa

zakres usług maklerskich, transakcji lub instrumentów finansowych, na których potrzeby

klient chciałby być traktowany jak klient detaliczny.

3.

W przypadku uwzględnienia żądania klienta profesjonalnego traktowania go jak klienta

detalicznego firma inwestycyjna określa, w formie pisemnej lub innej formie przewidzianej

w regulaminie zapewniającej możliwość utrwalenia ustaleń dokonanych z klientem profesjonalnym,

zakres usług maklerskich, transakcji lub instrumentów finansowych, na których potrzeby

klient będzie traktowany jak klient detaliczny.

4.

Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia przez firmę inwestycyjną

decyzji o traktowaniu klienta profesjonalnego jak klienta detalicznego, o którym mowa

w art. 45 ust. 3 lit. b rozporządzenia 2017/565, z własnej inicjatywy.

W przypadku uznania klienta profesjonalnego za klienta detalicznego firma inwestycyjna

stosuje wobec tego klienta przepisy prawa określające zasady traktowania przez firmy

inwestycyjne klientów detalicznych.

1.

Firma inwestycyjna uznaje za zachowany warunek posiadania przez podmiot inny niż określony

w art. 3 pkt 39b lit. a-m ustawy wiedzy i doświadczenia pozwalających na podejmowanie

właściwych decyzji inwestycyjnych oraz właściwą ocenę związanego z tymi decyzjami

ryzyka, o którym mowa w art. 3a ust. 1 ustawy, w przypadku gdy podmiot ten spełnia

co najmniej dwa z poniższych wymogów

1)

zawierał transakcje o znacznej wartości na odpowiednim rynku, ze średnią częstotliwością

co najmniej dziesięciu transakcji na kwartał w ciągu czterech ostatnich kwartałów;

2)

wartość portfela instrumentów finansowych tego podmiotu łącznie ze środkami pieniężnymi

wchodzącymi w jego skład wynosi co najmniej równowartość w złotych 500 000 euro;

3)

pracuje lub pracował w sektorze finansowym przez co najmniej rok na stanowisku, które

wymaga wiedzy zawodowej dotyczącej transakcji w zakresie instrumentów finansowych

lub usług maklerskich, które miałyby być świadczone przez firmę inwestycyjną na jego

rzecz na podstawie zawieranej umowy.

2.

Zarząd firmy inwestycyjnej określa, w formie pisemnej, kryteria ustalenia znacznej

wartości, o której mowa w ust. 1 pkt 1, biorąc pod uwagę co najmniej

1)

wartość transakcji zawieranych przez danego klienta na odpowiednim rynku oraz wartość

transakcji zawieranych przez wszystkich klientów tej firmy inwestycyjnej na odpowiednim

rynku;

2)

strukturę klientów firmy inwestycyjnej zawierających transakcje na odpowiednim rynku;

3)

ocenę, czy znaczna wartość, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jest wystarczająco duża,

aby dawać podstawy, przez odpowiednią ekspozycję na ryzyko, do zdobycia przez klienta

wiedzy i doświadczenia w zakresie zawierania transakcji na odpowiednim rynku, które

będą istotnie wykraczały poza doświadczenie i wiedzę klientów detalicznych zawierających

transakcje na odpowiednim rynku;

4)

charakter i rodzaj instrumentu finansowego, którego dotyczą transakcje zawierane przez

danego klienta na odpowiednim rynku, w szczególności gdy instrument finansowy jest

instrumentem pochodnym lub kontraktem na różnicę;

5)

rodzaj instrumentu bazowego - w przypadku gdy transakcje zawierane przez danego klienta

na odpowiednim rynku dotyczą instrumentów finansowych, o których mowa w art. 2 ust.

1 pkt 2 lit. c-i ustawy;

6)

konieczność zapewnienia, aby ustalona znaczna wartość, o której mowa w ust. 1 pkt

1, nie stanowiła nadmiernej zachęty dla klientów detalicznych do zmiany statusu na

klienta profesjonalnego.

3.

Firma inwestycyjna dokumentuje analizy będące podstawą ustalenia znacznej wartości,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, oraz sposób uwzględnienia kryteriów jej ustalania, o

których mowa w ust. 2.

4.

Firma inwestycyjna dokonuje, co najmniej raz w roku, przeglądu kryteriów, o których

mowa w ust. 2, oraz wartości ustalonych na ich podstawie. Firma inwestycyjna dokumentuje

wyniki przeglądu w sposób pozwalający na wykazanie, że kryteria, o których mowa w

ust. 2, oraz wartości ustalone na ich podstawie spełniają wymogi aktualności i adekwatności.

5.

Równowartość kwoty wyrażonej w euro, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest ustalana przy

zastosowaniu średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego

w dniu poprzedzającym datę złożenia żądania, o którym mowa w art. 3a ust. 1 ustawy.

6.

Żądanie, o którym mowa w art. 3a ust. 1 ustawy, określa zakres usług maklerskich,

transakcji lub instrumentów finansowych, na których potrzeby podmiot ma być traktowany

jak klient profesjonalny.

7.

Firma inwestycyjna przed uwzględnieniem żądania, o którym mowa w art. 3a ust. 1 ustawy,

informuje podmiot występujący z żądaniem o zasadach traktowania klientów profesjonalnych

przy świadczeniu usług maklerskich.

8.

Firma inwestycyjna uwzględnia żądanie, o którym mowa w art. 3a ust. 1 ustawy, jeżeli

klient złożył w formie pisemnej oświadczenie o znajomości zasad traktowania przez

firmę inwestycyjną klientów profesjonalnych oraz skutków traktowania go jak klienta

profesjonalnego.

1.

Firma inwestycyjna opracowuje i wdraża w formie pisemnej procedurę postępowania w

przypadkach otrzymania żądań, o których mowa w § 3 ust. 1 albo art. 3a ust. 1 ustawy.

2.

Firma inwestycyjna zobowiązuje klientów do przekazywania informacji o zmianach danych,

które mają wpływ na możliwość traktowania danego klienta jak klienta profesjonalnego.

3.

W przypadku powzięcia informacji, że klient przestał spełniać warunki, o których mowa

w § 5 ust. 1, z uwzględnieniem kryteriów ustalenia znacznej wartości, o których mowa

w § 5 ust. 2, obowiązujących na dzień powzięcia informacji, firma inwestycyjna podejmuje

działania zmierzające do zmiany statusu klienta na potrzeby świadczenia na jego rzecz

usług maklerskich.

4.

W przypadku powzięcia informacji, że klient przestał spełniać warunki pozwalające

na traktowanie go jak klienta profesjonalnego w rozumieniu art. 3 pkt 39b lit. a-m

ustawy, firma inwestycyjna podejmuje działania zmierzające do zmiany statusu klienta

na potrzeby świadczenia na jego rzecz usług maklerskich, chyba że klient złoży żądanie,

o którym mowa w art. 3a ust. 1 ustawy, i spełnia warunki, o których mowa w § 5 ust.

1. Sposób postępowania firmy inwestycyjnej określa procedura, o której mowa w ust.

1.

1.

Świadczenia pieniężne, w tym opłaty i prowizje, lub świadczenia niepieniężne uznaje

się za mające na celu podniesienie jakości odpowiedniej usługi świadczonej na rzecz

klienta lub potencjalnego klienta, jeżeli

1)

są one uzasadnione świadczeniem usługi dodatkowej lub usługi poprawiającej jakość

usługi świadczonej na rzecz klienta lub potencjalnego klienta, które są proporcjonalne

do poziomu otrzymanych świadczeń pieniężnych, w tym opłat i prowizji, lub świadczeń

niepieniężnych, w szczególności

a)

świadczeniem usługi doradztwa inwestycyjnego w sposób zależny, dotyczącej szerokiego

zakresu odpowiednich instrumentów finansowych oraz dostępu do tych instrumentów, w

tym odpowiedniej liczby instrumentów finansowych emitowanych lub wystawianych przez

podmioty nienależące do tej samej grupy kapitałowej, do której należy firma inwestycyjna,

lub przez podmioty niepozostające w bliskich powiązaniach z firmą inwestycyjną,

b)

świadczeniem usługi doradztwa inwestycyjnego w sposób zależny, w połączeniu z zaoferowaniem

klientowi przeprowadzania co najmniej raz do roku oceny mającej na celu ustalenie,

że instrumenty finansowe będące przedmiotem inwestycji klienta lub przedmiotem usługi

doradztwa inwestycyjnego pozostawały odpowiednie dla klienta,

c)

świadczeniem usługi doradztwa inwestycyjnego w sposób zależny, w połączeniu z zaoferowaniem

klientowi lub potencjalnemu klientowi usługi innej niż usługa, o której mowa w lit.

a i b, która może być wartościowa dla klienta, w szczególności doradztwa w zakresie

proponowanej optymalnej alokacji instrumentów finansowych oraz środków pieniężnych

posiadanych przez klienta lub potencjalnego klienta,

d)

zapewnieniem dostępu, po konkurencyjnej cenie, do szerokiego zakresu instrumentów

finansowych, które mogą spełniać potrzeby klienta lub potencjalnego klienta, w tym

odpowiedniej liczby instrumentów emitowanych lub wystawianych przez podmioty nienależące

do tej samej grupy kapitałowej, do której należy firma inwestycyjna, lub przez podmioty

niepozostające w bliskich powiązaniach z firmą inwestycyjną, wraz z

-

zapewnieniem narzędzi przynoszących korzyści klientowi lub potencjalnemu klientowi,

w tym zapewniających dostęp do obiektywnych informacji pomagających klientowi lub

potencjalnemu klientowi w podejmowaniu decyzji inwestycyjnych lub umożliwiających

im monitorowanie, kształtowanie i dostosowanie zakresu instrumentów finansowych będących

przedmiotem jego inwestycji, lub

- udostępnianiem okresowych sprawozdań na temat wyników oraz kosztów i opłat związanych

z instrumentami finansowymi;

2)

nie przynoszą one bezpośredniej korzyści firmie inwestycyjnej, jej wspólnikom, pracownikom

lub osobom pozostającym z firmą inwestycyjną w stosunku zlecenia lub innym stosunku

prawnym o podobnym charakterze, nie przynosząc przy tym wymiernej korzyści danemu

klientowi lub potencjalnemu klientowi;

3)

są one uzasadnione przynoszeniem bieżącej lub ciągłej korzyści danemu klientowi lub

potencjalnemu klientowi w związku z bieżącym przyjmowaniem lub przekazywaniem świadczeń

pieniężnych, w tym opłat i prowizji, lub świadczeń niepieniężnych.

2.

Przyjęcie lub przekazanie świadczenia pieniężnego, w tym opłat i prowizji, lub świadczenia

niepieniężnego nie jest dopuszczalne, jeżeli w wyniku ich przyjęcia lub przekazania

firma inwestycyjna świadczyłaby usługi maklerskie w sposób nierzetelny, nieprofesjonalny,

niezgodny z zasadami uczciwego obrotu lub nieuwzględniający należycie interesów klientów

lub potencjalnych klientów.

3.

Firma inwestycyjna jest obowiązana przestrzegać wymogów, o których mowa w ust. 1 i

2, przez okres, w którym przyjmuje lub przekazuje świadczenia pieniężne, w tym opłaty

i prowizje, lub świadczenia niepieniężne.

Firma inwestycyjna gromadzi i przechowuje dokumentację potwierdzającą, że celem świadczeń

pieniężnych, w tym opłat i prowizji, lub świadczeń niepieniężnych przyjętych lub przekazanych

przez firmę inwestycyjną jest podniesienie jakości odpowiedniej usługi świadczonej

na rzecz klienta lub potencjalnego klienta przez

1)

prowadzenie wewnętrznego wykazu świadczeń pieniężnych, w tym opłat i prowizji, oraz

świadczeń niepieniężnych przyjętych przez firmę inwestycyjną od osoby trzeciej w związku

ze świadczeniem usług maklerskich,

2)

rejestrowanie sposobu, w jaki świadczenia pieniężne, w tym opłaty i prowizje, lub

świadczenia niepieniężne przyjmowane lub przekazywane przez firmę inwestycyjną, lub

które firma inwestycyjna zamierza wykorzystać w celu poprawy jakości świadczonych

usług, podnoszą jakość usług świadczonych na rzecz klientów lub potencjalnych klientów,

oraz

3)

rejestrowanie działań podjętych w celu uniknięcia negatywnego wpływu na wypełnianie

przez firmę inwestycyjną obowiązku uczciwego, rzetelnego i profesjonalnego postępowania

w najlepiej pojętym interesie klienta lub potencjalnego klienta.

1.

Firma inwestycyjna ujawnia klientowi lub potencjalnemu klientowi w kompleksowy, dokładny

i zrozumiały sposób informacje o świadczeniach pieniężnych, w tym opłatach i prowizjach,

lub świadczeniach niepieniężnych przyjętych od osób trzecich lub przekazanych na rzecz

osób trzecich, w związku ze świadczeniem usługi maklerskiej.

2.

Firma inwestycyjna, z zastrzeżeniem art. 83c ust. 4 pkt 4 ustawy, przed rozpoczęciem

świadczenia usługi maklerskiej ujawnia klientowi lub potencjalnemu klientowi informacje

dotyczące istnienia, charakteru oraz wysokości świadczeń pieniężnych, w tym opłat

i prowizji, lub świadczeń niepieniężnych, a w przypadku gdy ich wysokość nie może

zostać oszacowana - sposób obliczania wysokości tych świadczeń, oraz informacje o

mechanizmach przyjmowania lub przekazywania tych świadczeń, przy czym drobne świadczenia

niepieniężne mogą zostać opisane w sposób ogólny, a pozostałe świadczenia niepieniężne

należy oszacować i ujawnić oddzielnie.

3.

W przypadku gdy przed rozpoczęciem świadczenia usług maklerskich firma inwestycyjna

nie mogła oszacować wysokości świadczeń pieniężnych, w tym opłat i prowizji, lub świadczeń

niepieniężnych, przekazuje klientowi dodatkowo informacje dotyczące dokładnych kwot

przyjętych lub przekazanych świadczeń pieniężnych, w tym opłat i prowizji, lub świadczeń

niepieniężnych ustalonych zgodnie z metodą obliczania wskazaną w informacji, o której

mowa w ust. 2, niezwłocznie po ustaleniu tych kwot, w sposób przyjęty w regulaminie

świadczenia usługi maklerskiej, o którym mowa w § 24 ust. 1.

4.

W przypadku gdy przed rozpoczęciem świadczenia usługi maklerskiej, o której mowa w

art. 69 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy, przy użyciu środków porozumiewania się na odległość,

firma inwestycyjna nie ma możliwości przekazania klientowi lub potencjalnemu klientowi

informacji, o których mowa w ust. 2 i 3, może je przekazać niezwłocznie po wykonaniu

tej usługi, pod warunkiem że klient wyraził na to zgodę, a firma inwestycyjna poinformowała

go o możliwości odłożenia rozpoczęcia świadczenia usługi do czasu otrzymania przez

niego tych informacji.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, firma inwestycyjna umożliwia klientowi lub potencjalnemu

klientowi uzyskanie informacji, o których mowa w ust. 2 i 3, telefonicznie, przed

rozpoczęciem świadczenia usługi.

6.

W okresie, w którym firma inwestycyjna przyjmuje lub przekazuje świadczenia pieniężne,

w tym opłaty i prowizje, lub świadczenia niepieniężne, firma inwestycyjna, co najmniej

raz w roku, informuje indywidualnie klientów o kwotach przyjętych lub przekazanych

świadczeń pieniężnych, w tym opłat i prowizji, lub świadczeń niepieniężnych, w sposób

przyjęty w regulaminie świadczenia usługi maklerskiej, o którym mowa w § 24 ust. 1,

przy czym drobne świadczenia niepieniężne mogą zostać opisane w sposób ogólny.

7.

W przypadku gdy po rozpoczęciu świadczenia usług maklerskich firma inwestycyjna zamierza

przyjmować lub przekazywać świadczenia pieniężne, w tym opłaty i prowizje, lub świadczenia

niepieniężne, firma inwestycyjna przekazuje klientowi informacje, o których mowa w

ust. 2, oraz w odpowiednich przypadkach informacje, o których mowa w ust. 3, przed

rozpoczęciem przyjmowania lub przekazywania tych świadczeń, a także przekazuje informacje,

o których mowa w ust. 6.

8.

Wdrażając wymogi, o których mowa w ust. 1-7, firma inwestycyjna uwzględnia zasady

dotyczące kosztów i opłat określone w art. 83c ust. 4 ustawy oraz art. 50 rozporządzenia

2017/565.

9.

W przypadku gdy firmy inwestycyjne współpracują ze sobą przy świadczeniu usług maklerskich

każda firma inwestycyjna jest obowiązana wypełnić obowiązki w zakresie ujawniania

informacji swoim klientom.

1.

Firma inwestycyjna świadcząca usługę doradztwa inwestycyjnego w sposób niezależny

lub usługę zarządzania portfelem, w którego skład wchodzi jeden lub większa liczba

instrumentów finansowych, mając na względzie zakaz, o którym mowa w art. 83d ust.

2 lub 4 ustawy, niezwłocznie przekazuje klientowi świadczenia pieniężne, w tym opłaty

i prowizje, zapłacone lub przekazane przez osobę trzecią lub osobę działającą w imieniu

osoby trzeciej w związku z usługami świadczonymi na rzecz tego klienta.

2.

Świadczenia pieniężne, w tym opłaty i prowizje otrzymane od osób trzecich w związku

ze świadczeniem usługi doradztwa inwestycyjnego w sposób niezależny lub usługi zarządzania

portfelem, w którego skład wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych,

są przekazywane klientowi w pełnej kwocie.

3.

Firma inwestycyjna informuje klientów o przekazanych im świadczeniach pieniężnych,

w tym opłatach i prowizjach, w formie okresowych zestawień świadczeń pieniężnych,

w tym opłat i prowizji, należnych i przekazanych klientowi.

4.

Firma inwestycyjna ustanawia oraz wdraża procedury zapewniające, że świadczenia pieniężne,

w tym opłaty i prowizje, zapłacone lub przekazane przez osobę trzecią lub osobę działającą

w imieniu osoby trzeciej w związku ze świadczeniem usługi doradztwa inwestycyjnego

w sposób niezależny lub usługi zarządzania portfelem, w którego skład wchodzi jeden

lub większa liczba instrumentów finansowych, zostają uznane za należne i przekazane

klientowi.

1.

Firma inwestycyjna świadcząca usługę doradztwa inwestycyjnego w sposób niezależny

lub usługę zarządzania portfelem, w którego skład wchodzi jeden lub większa liczba

instrumentów finansowych, może uznać świadczenia niepieniężne za drobne świadczenia

niepieniężne, o których mowa art. 83d ust. 3 lub 5 ustawy, w przypadku gdy mają one

postać

1)

informacji lub dokumentów dotyczących instrumentu finansowego lub usługi inwestycyjnej

o charakterze ogólnym albo dostosowanym do sytuacji klienta;

2)

dokumentów w formie pisemnej otrzymanych od osoby trzeciej, które emitent lub potencjalny

emitent zamówił i opłacił w celu promowania nowej emisji instrumentów finansowych,

lub w przypadku których osoba trzecia zawarła umowę z emitentem, której przedmiotem

jest przygotowanie takich dokumentów za wynagrodzeniem, jeżeli związek pomiędzy emitentem

a osobą trzecią został w nich ujawniony w sposób jednoznaczny i są one udostępnione

w tym samym czasie wszystkim podmiotom zainteresowanym lub do publicznej wiadomości;

3)

uczestnictwa w konferencjach, seminariach, szkoleniach i innych wydarzeniach o podobnym

charakterze, dotyczących korzyści, jakie może przynieść dany instrument finansowy

lub dana usługa inwestycyjna, oraz ich cech;

4)

wydatków na cele reprezentacyjne o rozsądnej, niewielkiej wartości, związanych z organizacją

spotkania biznesowego lub konferencji, seminarium, szkolenia lub innych wydarzeń o

podobnym charakterze, o których mowa w pkt 3;

5)

innych drobnych świadczeń niepieniężnych, które mogą poprawić jakość usługi świadczonej

na rzecz klienta, i jest mało prawdopodobne, że ze względu na niewielką skalę, ich

charakter lub łączną wartość mogą wpłynąć negatywnie na wypełnianie przez firmę inwestycyjną

obowiązku działania w najlepiej pojętym interesie klienta.

2.

Drobne korzyści niepieniężne ujawnia się przed rozpoczęciem świadczenia usług maklerskich

na rzecz klientów, przy czym korzyści te mogą zostać opisane w sposób ogólny.

Usługi badawcze świadczone przez osoby trzecie na rzecz firmy inwestycyjnej w zakresie,

w jakim świadczy ona usługi zarządzania portfelem, w którego skład wchodzi jeden lub

większa liczba instrumentów finansowych, usługi doradztwa inwestycyjnego w sposób

niezależny lub inne usługi maklerskie na rzecz klientów nie są uznawane za świadczenia

niepieniężne, o których mowa w art. 83d ust. 1 ustawy, w przypadku gdy są świadczone

w zamian za zapłatę dokonaną przez firmę inwestycyjną

1)

ze środków własnych lub

2)

z oddzielnego rachunku płatniczego otwartego na jej rzecz na potrzeby finansowania

usług badawczych (rachunek usług badawczych), jeżeli

a)

środki pieniężne zgromadzone na rachunku usług badawczych pochodzą z opłaty wnoszonej

przez klientów firmy inwestycyjnej na potrzeby finansowania usług badawczych (specjalna

opłata),

b)

w związku z otwarciem rachunku usług badawczych oraz uzgodnieniem z klientami firmy

inwestycyjnej wysokości specjalnej opłaty ustanowiła ona budżet usług badawczych i

dokonuje jego regularnej oceny,

c)

firma inwestycyjna ponosi odpowiedzialność za prawidłowe zarządzanie środkami na rachunku

usług badawczych,

d)

firma inwestycyjna dokonuje regularnej oceny jakości zakupionych usług badawczych

na podstawie skutecznych kryteriów oceny jakości oraz wpływu tych usług na podejmowanie

przez nią lepszych decyzji inwestycyjnych.

Firma inwestycyjna, która otworzyła rachunek usług badawczych, przekazuje klientom

informacje dotyczące

1)

kwoty zapisanej w budżecie usług badawczych, o którym mowa w § 12 pkt 2 lit. b, przeznaczonej

na zakup usług badawczych oraz szacowanej wysokości opłaty, o której mowa w § 12 pkt

2 lit. a, należnej od każdego klienta - przed rozpoczęciem świadczenia usługi inwestycyjnej;

2)

całkowitych kosztów poniesionych przez każdego klienta w związku z zakupem usług badawczych

- w ujęciu rocznym.

Firma inwestycyjna, która otworzyła rachunek usług badawczych, przedstawia, na wniosek

klienta lub na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego, zestawienie obejmujące

1)

imię i nazwisko lub nazwę każdego podmiotu, który świadczy lub świadczył usługi badawcze

na jej rzecz oraz otrzymał zapłatę za tę usługę z tego rachunku w okresie wskazanym

w tym wniosku lub żądaniu;

2)

łączną kwotę wypłaconą za usługi badawcze z tego rachunku na rzecz podmiotów, o których

mowa w pkt 1, w okresie wskazanym w tym wniosku lub żądaniu;

3)

korzyści, świadczenia i usługi otrzymane przez firmę inwestycyjną w związku z wykonanymi

na jej rzecz usługami badawczymi;

4)

porównanie kwoty, o której mowa w pkt 2, z budżetem usług badawczych w odniesieniu

do okresu wskazanego w tym wniosku lub żądaniu, ze wskazaniem rabatów lub przeniesień,

jeżeli na rachunku usług badawczych pozostają środki pieniężne.

1.

Wysokość specjalnej opłaty

1)

wynika wyłącznie z budżetu usług badawczych ustanowionego przez firmę inwestycyjną

w celu ustalenia zapotrzebowania na usługi badawcze w odniesieniu do usług maklerskich

świadczonych przez firmę inwestycyjną na rzecz jej klientów;

2)

nie jest związana z wolumenem lub wartością transakcji przeprowadzonych w imieniu

klientów.

2.

Firma inwestycyjna określa wysokość specjalnej opłaty w ramach kwoty ustalonej w budżecie

usług badawczych oraz częstotliwość i sposób wnoszenia tej opłaty przez klienta w

danym okresie w umowie o świadczenie usług maklerskich albo w regulaminie świadczenia

usługi maklerskiej, o którym mowa w § 24 ust. 1.

3.

W przypadku gdy specjalna opłata jest pobierana od klientów łącznie z prowizją od

transakcji firma inwestycyjna powinna być w stanie wyodrębnić tę opłatę i zachować

pełną zgodność z warunkami określonymi w § 12 pkt 2 i § 13.

4.

Łączna kwota specjalnych opłat wniesionych przez klientów w danym okresie nie może

przekraczać kwoty ustalonej w budżecie usług badawczych na ten okres.

5.

Firma inwestycyjna może zwiększyć budżet usług badawczych po poinformowaniu klientów

o jego planowanym zwiększeniu przed planowanym terminem dokonania zmian w budżecie

usług badawczych, a jeżeli zwiększenie budżetu usług badawczych spowodowałoby zwiększenie

wysokości specjalnej opłaty - po dokonaniu zmian w odpowiedniej umowie o świadczenie

usług maklerskich albo w regulaminie świadczenia usługi maklerskiej, o którym mowa

w § 24 ust. 1.

6.

W przypadku gdy na koniec okresu, na który firma inwestycyjna ustanowiła budżet usług

badawczych, na rachunku usług badawczych występuje nadwyżka, firma inwestycyjna, zgodnie

z przyjętą procedurą postępowania

1)

zwraca środki pieniężne klientom lub

2)

uwzględnia nadwyżkę przy ustalaniu budżetu usług badawczych oraz określeniu wysokości

specjalnej opłaty na kolejny okres.

1.

Firma inwestycyjna ustanawia budżet usług badawczych na podstawie analizy zapotrzebowania

na usługi badawcze świadczone przez osoby trzecie.

2.

Budżetem usług badawczych zarządza wyłącznie firma inwestycyjna.

3.

Wykorzystanie budżetu usług badawczych na zakup usług badawczych świadczonych przez

osoby trzecie jest nadzorowane przez zarząd firmy inwestycyjnej, który zapewnia wykorzystanie

tego budżetu w najlepiej pojętym interesie klientów firmy inwestycyjnej.

4.

Wykorzystanie budżetu usług badawczych podlega okresowym kontrolom obejmującym

1)

przepływ środków pieniężnych dokonywanych na rzecz podmiotów świadczących usługi badawcze;

2)

sposób ustalenia wysokości wypłaconych kwot oraz zasadność ich wypłaty w odniesieniu

do kryteriów oceny jakości, o których mowa w § 12 pkt 2 lit. d.

5.

Firma inwestycyjna nie może wykorzystywać budżetu usług badawczych i rachunku usług

badawczych na potrzeby badań w celu finansowania wykonywanych przez siebie czynności

analitycznych.

Firma inwestycyjna może przekazać zarządzanie rachunkiem usług badawczych osobie trzeciej,

jeżeli ułatwi to zakup usług badawczych oraz zapewni dokonywanie niezwłocznie płatności

w jej imieniu i zgodnie z jej wskazówkami.

1.

Firma inwestycyjna opracowuje i wdraża pisemną procedurę korzystania z usług badawczych,

w której określa

1)

kryteria oceny jakości usług badawczych, o których mowa w § 12 pkt 2 lit. d, oraz

spodziewany wpływ zakupu usług badawczych na podejmowanie przez firmę inwestycyjną

decyzji inwestycyjnych;

2)

zakres, w jakim usługi badawcze mogą przynieść korzyści w odniesieniu do portfeli

klientów, w tym dzięki uwzględnieniu strategii inwestycyjnych stosowanych do różnych

rodzajów portfeli;

3)

podejścia, jakie przyjmie firma inwestycyjna w celu sprawiedliwego podziału kosztów

zakupu usług badawczych między portfelami różnych klientów.

2.

Firma inwestycyjna przekazuje klientom procedurę, o której mowa w ust. 1.

1.

Firma inwestycyjna świadcząca usługi w zakresie wykonywania zleceń nabycia lub zbycia

instrumentów finansowych na rzecz firmy inwestycyjnej z siedzibą na terytorium Unii

Europejskiej określa oddzielne opłaty z tytułu świadczenia tych usług, przy czym wysokość

opłat odzwierciedla koszty wykonania zlecenia. Świadczenie innej usługi lub zapewnianie

innej korzyści przez tę samą firmę inwestycyjną na rzecz firmy inwestycyjnej z siedzibą

na terytorium Unii Europejskiej podlega oddzielnie określonej opłacie.

2.

Firma inwestycyjna ustala wysokość opłat z tytułu usług w zakresie wykonywania zleceń

nabycia lub zbycia instrumentów finansowych świadczonych na rzecz firmy inwestycyjnej

z siedzibą na terytorium Unii Europejskiej w taki sposób, aby nie wpływała ona na

świadczenie innej usługi lub zapewnienie innej korzyści i na opłaty z tytułu tych

usług lub korzyści ani nie stanowiła warunku zapewnienia tych usług lub korzyści i

opłat z tytułu tych usług lub korzyści.

1.

W przypadku gdy usługi badawcze są świadczone przez osobę trzecią na rzecz firmy inwestycyjnej

łącznie z usługą przyjmowania i przekazywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów

finansowych lub usługą wykonywania tych zleceń na rachunek dającego zlecenie, firma

inwestycyjna może przekazać tej osobie łączną opłatę z tytułu świadczenia tych usług,

jeżeli

1)

przed wykonaniem usług osoba trzecia zawarła z firmą inwestycyjną umowę określającą

wysokość wynagrodzenia przypadającego na usługi badawcze;

2)

firma inwestycyjna poinformowała klientów o łącznych opłatach przekazywanych z tytułu

usług;

3)

usługi badawcze dotyczą emitentów o średniej rynkowej kapitalizacji niższej niż równowartość

kwoty 1 000 000 000 euro ustalonej przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w ostatnim dniu sesyjnym w danym roku.

2.

Średnią rynkową kapitalizację, o której mowa w ust. 1 pkt 3, wyznacza się na podstawie

notowań z ostatniego dnia sesyjnego w danym roku w okresie trzech ostatnich lat poprzedzających

przeprowadzenie badań, a w przypadku lat obrotowych, w których emitent nie był notowany

na rynku regulowanym - na podstawie wysokości kapitału własnego.

Przepisów niniejszego oddziału nie stosuje się do świadczenia usług maklerskich, o

których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1, 2 lub 3 ustawy, na rzecz klientów końcowych będących

uprawnionymi kontrahentami.

1.

W przypadku gdy informacje kierowane przez firmę inwestycyjną do klientów lub potencjalnych

klientów, w tym informacje upowszechniane przez firmę inwestycyjną w celu reklamy

lub promocji świadczonych przez nią usług, wskazują korzyści, które można osiągnąć

w przypadku skorzystania z usług maklerskich, o których mowa w art. 69 ust. 2 ustawy,

świadczonych przez firmę inwestycyjną, określają również poziom ryzyka inwestycyjnego

związanego z tymi danymi usługami zgodnie z art. 44 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2017/565.

2.

W przypadku gdy informacje kierowane przez firmę inwestycyjną do klientów lub potencjalnych

klientów zawierają dane o systemie rekompensat, o którym mowa w art. 133 ust. 1 lub

art. 136 ust. 1 ustawy, którego uczestnikiem jest firma inwestycyjna, dane te mogą

wskazywać wyłącznie system, do którego należy firma inwestycyjna, oraz górną granicę

środków objętych tym systemem.

3.

Firma inwestycyjna może, w ramach świadczenia usług maklerskich, udzielać klientowi

porad inwestycyjnych o charakterze ogólnym dotyczących inwestowania w instrumenty

finansowe. Sposób udzielania porad inwestycyjnych określa regulamin świadczenia usługi

maklerskiej, o którym mowa w § 24 ust. 1, dotyczący usługi maklerskiej, przy której

wykonywaniu jest udzielana porada inwestycyjna.

4.

Udzielanie porad inwestycyjnych, o których mowa w ust. 3, nie może stanowić wykonywania

czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 5 oraz ust. 4 pkt 6 ustawy.

1.

Przed zawarciem umowy o świadczenie usług maklerskich firma inwestycyjna przekazuje

klientowi informacje, przy użyciu trwałego nośnika, o istniejących konfliktach interesów

związanych ze świadczeniem danej usługi maklerskiej na rzecz tego klienta, o ile organizacja

oraz regulacje wewnętrzne firmy inwestycyjnej nie zapewniają, że w przypadku powstania

konfliktu interesów nie dojdzie do naruszenia interesu klienta. Informacja zawiera

dane pozwalające klientowi na podjęcie świadomej decyzji co do zawarcia umowy, przy

czym zakres i sposób przedstawiania danych powinien być dostosowany do kategorii klientów,

o których mowa w art. 3a ust. 4 ustawy, do której należy klient.

2.

Przez konflikt interesów rozumie się znane firmie inwestycyjnej okoliczności, które

mogą doprowadzić do powstania sprzeczności między interesem firmy inwestycyjnej lub

osoby zaangażowanej i obowiązkiem działania przez tę firmę inwestycyjną w sposób rzetelny,

z uwzględnieniem najlepiej pojętego interesu klienta tej firmy inwestycyjnej, oraz

znane firmie inwestycyjnej okoliczności, które mogą doprowadzić do powstania sprzeczności

między interesami kilku klientów tej firmy inwestycyjnej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, umowa o świadczenie usługi maklerskiej może zostać

zawarta, jeżeli klient potwierdzi otrzymanie informacji, o której mowa w ust. 1, oraz

wyraźnie potwierdzi wolę zawarcia z firmą inwestycyjną umowy o świadczenie danej usługi

maklerskiej.

4.

W przypadku powstania konfliktu interesów po zawarciu umowy o świadczenie usług maklerskich

1)

ust. 1 stosuje się odpowiednio, przy czym firma inwestycyjna jest obowiązana poinformować

klienta o konflikcie interesów niezwłocznie po jego stwierdzeniu;

2)

ust. 3 stosuje się odpowiednio, przy czym firma inwestycyjna powinna powstrzymać się

od świadczenia usługi maklerskiej do czasu otrzymania wyraźnego oświadczenia klienta

o kontynuacji lub rozwiązaniu umowy.

5.

Przed zawarciem umowy o prowadzenie rachunku zbiorczego firma inwestycyjna przekazuje

posiadaczowi rachunku zbiorczego informacje, przy użyciu trwałego nośnika, o obowiązkach,

o których mowa w art. 8b ustawy, oraz o sankcji administracyjnej, o której mowa w

art. 170d ust. 1 ustawy.

6.

Firma inwestycyjna zapewnia, na potrzeby zarządzania konfliktem interesów, aby pracownicy

firmy inwestycyjnej przekazali i na bieżąco aktualizowali informacje o rachunkach

papierów wartościowych oraz innych rachunkach, na których są zapisane inne instrumenty

finansowe, które są w ich posiadaniu.

1.

Firma inwestycyjna świadczy usługę maklerską na podstawie regulaminu świadczenia usługi

maklerskiej oraz umowy o świadczenie tej usługi zawartej z klientem.

2.

Wymogu opracowania regulaminu świadczenia usługi maklerskiej, o którym mowa w ust.

1, nie stosuje się w przypadku, gdy

1)

umowa jest zawierana z

a)

klientem profesjonalnym, chyba że klient profesjonalny zażądał od firmy inwestycyjnej

traktowania go jak klienta detalicznego, a firma inwestycyjna wyraziła na to zgodę,

b)

klientem profesjonalnym, chyba że jest on przez firmę inwestycyjną traktowany jak

klient detaliczny,

c)

klientem detalicznym, w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą,

d)

uprawnionym kontrahentem;

2)

konstrukcja instrumentów finansowych lub specyfika obrotu tymi instrumentami uniemożliwia

uregulowanie praw i obowiązków związanych z zawarciem i realizacją umowy, o której

mowa w ust. 1, w sposób jednolity dla wszystkich klientów, na których rzecz jest świadczona

ta usługa.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, sposób świadczenia usługi maklerskiej przez firmę

inwestycyjną na rzecz klienta, w tym prawa i obowiązki firmy inwestycyjnej i klienta

z tego tytułu, a także warunki zawierania i rozwiązywania umowy, o której mowa w ust.

1, określa umowa z klientem.

4.

W przypadku gdy świadczenie usługi przyjmowania i przekazywania zleceń nabycia lub

zbycia instrumentów finansowych lub wykonywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów

finansowych dotyczy instrumentów finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym umowa

o świadczenie takiej usługi jest zawierana przez firmę inwestycyjną z podmiotem uprawnionym

z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym.

5.

Umowa, o której mowa w ust. 4, może zostać zawarta, o ile

1)

uprawniony z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym wskaże firmie

inwestycyjnej posiadacza rachunku zbiorczego oraz numer rachunku zbiorczego, na którym

są zapisywane należące do niego instrumenty finansowe;

2)

posiadacz rachunku zbiorczego zobowiąże się wobec firmy inwestycyjnej do

a)

podejmowania wskazanych przez firmę inwestycyjną czynności dotyczących instrumentów

finansowych będących przedmiotem zlecenia, które umożliwiają zabezpieczenie realizacji

zlecenia zbycia tych instrumentów, w szczególności potwierdzania pokrycia takich zleceń

oraz dokonywania blokady instrumentów finansowych będących przedmiotem zlecenia,

b)

dostarczania należących do klienta instrumentów finansowych będących przedmiotem złożonych

przez niego zleceń sprzedaży tych instrumentów.

6.

Firma inwestycyjna może zawrzeć umowę o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów

finansowych z posiadaczem rachunku zbiorczego, w przypadku gdy posiadacz rachunku

zbiorczego złoży firmie inwestycyjnej w formie pisemnej oświadczenie, że

1)

świadczy usługi wykonywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych na

rzecz podmiotów uprawnionych z instrumentów finansowych zapisanych na tym rachunku;

2)

może we własnym imieniu rozporządzać instrumentami finansowymi zapisanymi na tym rachunku,

na podstawie stosunku prawnego z podmiotem, do którego należą te instrumenty.

7.

Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy firma inwestycyjna zawiera

umowę o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych z podmiotem

niebędącym posiadaczem rachunku zbiorczego ani uprawnionym z instrumentów finansowych

zapisanych na rachunku zbiorczym.

8.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt 2 ustawy, pośredniczy

w przekazywaniu zleceń klienta, który zawarł z firmą inwestycyjną umowę na warunkach,

o których mowa w art. 121 ust. 1 ustawy, umowa o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia

instrumentów finansowych może być zawarta między firmą inwestycyjną a

1)

klientem, który podpisał z bankiem powierniczym umowę na warunkach, o których mowa

w art. 121 ust. 1 ustawy, albo

2)

podmiotem, o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt 2 ustawy.

9.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt 2 ustawy, pośredniczy

w przekazywaniu zleceń posiadacza rachunku zbiorczego, który zawarł z firmą inwestycyjną

umowę na warunkach, o których mowa w art. 121a ustawy, umowa o wykonywanie zleceń

nabycia lub zbycia instrumentów finansowych może być zawarta między firmą inwestycyjną

a

1)

posiadaczem rachunku zbiorczego będącym zagraniczną firmą inwestycyjną, albo

2)

uprawnionym z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym, pod warunkiem

zawarcia przez firmę inwestycyjną z posiadaczem rachunku zbiorczego, na którym są

rejestrowane instrumenty finansowe uprawnionego, umowy, o której mowa w § 80 ust.

1.

10.

Umowa o zarządzanie portfelem, w skład którego wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów

finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym, jest zawierana przez firmę inwestycyjną

z podmiotem uprawnionym z instrumentów finansowych zapisanych na tym rachunku.

11.

Umowa, o której mowa w ust. 10, może zostać zawarta, o ile

1)

uprawniony z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym

a)

wskaże firmie inwestycyjnej posiadacza rachunku zbiorczego, na którym są zapisywane

należące do niego instrumenty finansowe,

b)

doręczy firmie inwestycyjnej kopię umowy, z której wynika obowiązek prowadzenia przez

posiadacza rachunku zbiorczego odrębnej ewidencji instrumentów finansowych należących

do tego klienta oraz rejestrowania w niej na bieżąco zmian wynikających z realizacji

przez firmę inwestycyjną decyzji inwestycyjnych podjętych w imieniu i na rachunek

klienta przez firmę inwestycyjną świadczącą usługę zarządzania portfelem;

2)

posiadacz rachunku zbiorczego zobowiąże się wobec firmy inwestycyjnej do

a)

prowadzenia odrębnej ewidencji instrumentów finansowych oraz rejestrowania w niej

na bieżąco zmian wynikających z realizacji decyzji inwestycyjnych podjętych w imieniu

i na rachunek klienta przez firmę inwestycyjną świadczącą usługę zarządzania portfelami,

b)

podejmowania wskazanych przez firmę inwestycyjną czynności zabezpieczających realizację

decyzji firmy inwestycyjnej świadczącej usługę zarządzania portfelami, w szczególności

potwierdzania pokrycia takich zleceń oraz dokonywania blokady instrumentów finansowych

będących przedmiotem zlecenia,

c)

dostarczania instrumentów finansowych zarejestrowanych na rachunku zbiorczym firmie

inwestycyjnej wykonującej zlecenia składane przez firmę inwestycyjną świadczącą usługę

zarządzania portfelem.

12.

Regulamin świadczenia usługi maklerskiej, o którym mowa w ust. 1, określa sposób świadczenia

usługi maklerskiej przez firmę inwestycyjną na rzecz klienta, w tym prawa i obowiązki

firmy inwestycyjnej i klienta z tego tytułu, a także warunki zawierania i rozwiązywania

umowy, w szczególności

1)

tryb i warunki zawierania umowy;

2)

tryb, warunki i formę ustanawiania pełnomocnictw przez klienta;

3)

zakres i sposób wykonywania usługi maklerskiej, która będzie wykonywana na podstawie

umowy;

4)

sposoby i terminy wnoszenia przez klienta opłat i prowizji związanych z usługą maklerską

wykonywaną na rzecz klienta w związku z umową oraz sposób i tryb określania ich wysokości;

5)

sposób postępowania firmy inwestycyjnej, w przypadku gdy klient nie dostarcza środków

pieniężnych w terminach określonych w umowie lub w przepisach odrębnych;

6)

postanowienia zabezpieczające interesy firmy inwestycyjnej w przypadku niewywiązania

się klienta z przyjętych zobowiązań, a także sposoby zaspokajania roszczeń firmy inwestycyjnej;

7)

zakres odpowiedzialności firmy inwestycyjnej za szkody powstałe wskutek niewykonania

lub nienależytego wykonania przez firmę inwestycyjną zobowiązań powstałych w związku

z zawarciem umowy;

8)

sposób, tryb oraz terminy przekazywania klientowi informacji dotyczących świadczonej

na jego rzecz usługi maklerskiej oraz zakres tych informacji;

9)

zasady powierzania przez firmę inwestycyjną podmiotowi trzeciemu wykonywania poszczególnych

czynności stanowiących usługę maklerską, jeżeli firma inwestycyjna przewiduje ich

powierzanie podmiotowi trzeciemu;

10)

sposoby i terminy załatwiania skarg składanych przez klienta;

11)

tryb i warunki odstąpienia, wypowiedzenia oraz rozwiązania umowy;

12)

tryb, terminy i warunki zmiany regulaminu, a także sposób informowania klienta o tych

zmianach.

13.

Zakres i sposób wykonywania usługi maklerskiej, o których mowa w ust. 12 pkt 3, obejmuje

w szczególności

1)

w przypadku usługi, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy, wskazanie

a)

formy składanych przez klienta zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych,

b)

sposobu, trybu oraz zasad przyjmowania i przekazywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów

finansowych,

c)

sposobu, trybu oraz zasad kojarzenia przez firmę inwestycyjną dwóch lub więcej podmiotów

w celu doprowadzenia do zawarcia transakcji między tymi podmiotami, jeżeli usługa

świadczona przez firmę inwestycyjną obejmuje takie czynności;

2)

w przypadku usługi, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy, wskazanie

a)

formy składanych przez klienta zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych,

b)

sposobu, trybu oraz zasad przyjmowania i wykonywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów

finansowych,

c)

sposobu, trybu oraz zasad zawierania transakcji oraz dokonywania rozliczeń z tego

tytułu,

d)

sposobu ustalania wysokości zabezpieczenia oraz trybu i formy informowania klienta

o zmianie jego wysokości, w tym wzywania do jego uzupełnienia, oraz sposobu postępowania

firmy inwestycyjnej na wypadek nieuzupełnienia przez klienta zabezpieczenia, jeżeli

usługa dotyczy instrumentów finansowych, którymi obrót jest związany z obowiązkiem

posiadania zabezpieczenia wykonania zobowiązań wynikających z danego instrumentu finansowego,

e)

trybu i warunków dokonywania płatności za nabywane instrumenty finansowe;

3)

w przypadku usługi, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 4 ustawy, wskazanie

a)

trybu i warunków podejmowania i realizacji przez firmę inwestycyjną decyzji inwestycyjnych

dotyczących aktywów wchodzących w skład zarządzanych portfeli,

b)

trybu dokonywania wyboru podmiotu przechowującego aktywa wchodzące w skład portfeli

zarządzanych przez firmę inwestycyjną, jeżeli firma inwestycyjna wykorzystuje pośrednictwo

takich podmiotów przy świadczeniu usług zarządzania portfelami instrumentów finansowych,

c)

metod wyceny instrumentów finansowych znajdujących się w portfelu klienta oraz jej

częstotliwości,

d)

obiektywnych wskaźników finansowych, do których będą porównywane wyniki portfela klienta

w celu ustalenia poziomu efektywności świadczonej usługi,

e)

sposobu i trybu przekazywania przez klienta dyspozycji dotyczących aktywów wchodzących

w skład zarządzanego przez firmę inwestycyjną portfela instrumentów finansowych;

4)

w przypadku usługi, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 5 ustawy, wskazanie trybu i

warunków opracowywania przez firmę inwestycyjną rekomendacji inwestycyjnych oraz ich

przekazywania klientowi;

5)

w przypadku usługi, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 1 ustawy, wskazanie

a)

sposobu przekazywania przez klienta dyspozycji dotyczących instrumentów finansowych

i środków pieniężnych zapisanych na rachunku,

b)

sposobu naliczania odsetek od środków zgromadzonych na rachunku pieniężnym oraz trybu

określania ich wysokości, jeżeli umowa, o której mowa w ust. 1, przewiduje oprocentowanie

tych środków,

c)

trybu, warunków i przyczyn ustanawiania lub znoszenia blokady instrumentów finansowych,

praw do otrzymania instrumentów finansowych oraz środków pieniężnych klienta,

d)

sposobu postępowania z instrumentami finansowymi, na których ustanowiono ograniczone

prawo rzeczowe lub których zbywalność jest ograniczona,

e)

trybu i warunków przenoszenia instrumentów finansowych lub środków pieniężnych na

rachunki klienta prowadzone przez inny podmiot,

f)

trybu i warunków postępowania z aktywami klienta w przypadku zamknięcia danego rachunku,

g)

sposobu ustalania wysokości zabezpieczenia oraz trybu informowania klienta o zmianie

jego wysokości lub konieczności jego uzupełnienia - w przypadku gdy na rachunku mają

być rejestrowane instrumenty finansowe, którymi obrót jest związany z koniecznością

ustanowienia zabezpieczenia wykonania zobowiązań wynikających z tych instrumentów,

h)

szczegółowego trybu i warunków ustanawiania zabezpieczeń wykonania zlecenia w środkach

pieniężnych lub na instrumentach finansowych klienta, w tym trybu wyrażania przez

klienta zgody na ustanowienie zabezpieczenia.

1.

Firma inwestycyjna może określić sposób świadczenia poszczególnych usług maklerskich

w jednym regulaminie lub kilku regulaminach - o ile zawierają one wyodrębnione postanowienia

odnoszące się do każdej ze świadczonych usług oraz spełniają wymogi przewidziane w

przepisach niniejszego oddziału dla poszczególnych regulaminów.

2.

W przypadku zmiany regulaminu firma inwestycyjna informuje klienta o treści zmiany

w terminie umożliwiającym wypowiedzenie przez niego umowy z zachowaniem okresu wypowiedzenia

i jej rozwiązanie przed dniem wejścia w życie zmian.

1.

Firma inwestycyjna przekazuje klientowi lub potencjalnemu klientowi informacje o warunkach

umowy lub umów zawieranych w ramach sprzedaży krzyżowej w sposób

1)

rzetelny, dokładny i niewprowadzający w błąd;

2)

odpowiedni i zrozumiały dla przeciętnego przedstawiciela grupy, do której są one kierowane

lub do której mogą dotrzeć;

3)

spójny, w szczególności przez jednolite i zbiorcze prezentowanie korzyści, ograniczeń

i ryzyk związanych ze sprzedażą krzyżową.

2.

W przypadku gdy świadczenie usługi maklerskiej jest możliwe na podstawie jednej z

umów, o których mowa w art. 83f ust. 1 ustawy, albo na podstawie odrębnej umowy, firma

inwestycyjna informuje o tym klienta lub potencjalnego klienta zgodnie z ust. 1, w

sposób umożliwiający klientowi lub potencjalnemu klientowi podjęcie świadomej decyzji

co do wyboru umowy, na podstawie której będzie świadczona usługa maklerska.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, firma inwestycyjna nie podejmuje działań, które

wyłączają, utrudniają lub narzucają klientowi wybór umowy, na podstawie której będzie

świadczona usługa maklerska.

4.

Firma inwestycyjna przedstawia klientowi opis ryzyka związanego ze sprzedażą krzyżową

wraz z opisem ryzyk wynikających z poszczególnych usług świadczonych w ramach sprzedaży

krzyżowej oraz informacje o zmianach w zakresie ryzyka, jakie wynikają ze sprzedaży

krzyżowej w porównaniu z ryzykami, które wynikałyby z poszczególnych usług, gdyby

były świadczone na podstawie odrębnych umów.

5.

Firma inwestycyjna przekazuje informacje o warunkach umowy lub umów zawieranych w

ramach sprzedaży krzyżowej w odpowiednim czasie przed ich zawarciem, umożliwiającym

klientowi lub potencjalnemu klientowi zapoznanie się z tymi informacjami, zrozumienie

charakteru i ryzyka wynikających ze sprzedaży krzyżowej i podjęcie świadomej decyzji

co do zawarcia umów w ramach sprzedaży krzyżowej.

6.

W przypadku promocji lub reklamy sprzedaży krzyżowej firma inwestycyjna przekazuje

informacje o ryzykach związanych ze sprzedażą krzyżową oraz informacje o kosztach

i opłatach związanych z zawarciem, wykonaniem lub rozwiązaniem poszczególnych umów,

z zastosowaniem tego samego typu i rozmiaru czcionki jakie zastosowano do pozostałych

elementów zbioru informacji przekazywanego w ramach promocji lub reklamy sprzedaży

krzyżowej.

1.

Firma inwestycyjna oferująca świadczenie usługi maklerskiej w ramach sprzedaży krzyżowej

przekazuje klientowi lub potencjalnemu klientowi, zgodnie z § 26 ust. 1, w sposób

czytelny i przejrzysty odrębne zestawienie kosztów i opłat związanych z zawarciem,

wykonaniem lub rozwiązaniem umowy zawartej w ramach sprzedaży krzyżowej oraz zestawienie

kosztów i opłat związanych z zawarciem, wykonaniem lub rozwiązaniem umów dotyczących

poszczególnych usług, które byłyby ponoszone z tytułu poszczególnych usług, gdyby

były świadczone na podstawie odrębnych umów, a także informację zbiorczą o tych kosztach

i opłatach.

2.

W przypadku gdy z rozwiązaniem umowy o świadczenie usługi maklerskiej zawartej w ramach

sprzedaży krzyżowej na podstawie jednej z umów, o których mowa w art. 83f ust. 1 pkt

2 ustawy, wiąże się poniesienie przez klienta lub potencjalnego klienta dodatkowych

kosztów i opłat związanych z zaprzestaniem wykonywania umowy o świadczenie innej usługi,

firma inwestycyjna przekazuje klientowi lub potencjalnemu klientowi również zestawienie

tych kosztów i opłat.

3.

W przypadku gdy nie jest możliwe przedstawienie przez firmę inwestycyjną dokładnej

wysokości kosztów i opłat związanych z inną usługą, które klient lub potencjalny klient

poniósłby w przypadku ich wystąpienia, firma inwestycyjna przekazuje klientowi informację

o szacowanych kosztach i opłatach. Oszacowanie wielkości kosztów i opłat następuje

na podstawie racjonalnych założeń przyjętych przez firmę inwestycyjną.

4.

W przypadku gdy zawieranie umowy lub umów w ramach sprzedaży krzyżowej następuje z

wykorzystaniem sieci Internet lub w inny sposób bez bezpośredniego udziału osoby zatrudnionej

przez firmę inwestycyjną lub podmiot, o którym mowa w art. 79 ustawy, informacje o

kosztach i opłatach związanych z umową, o której mowa w art. 83f ust. 1 pkt 1 ustawy,

lub umowami zawieranymi zgodnie z art. 83f ust. 1 pkt 2 ustawy, firma inwestycyjna

przekazuje, przed zawarciem umowy, odpowiednio wcześniej, w sposób wyraźny i nieutrudniający

dotarcia do tych informacji lub zapoznania się z nimi przez klienta lub potencjalnego

klienta.

1.

W przypadku świadczenia usługi maklerskiej w ramach sprzedaży krzyżowej, w tym w sytuacji,

gdy zawarcie umowy o świadczenie usługi maklerskiej jest warunkiem zawarcia umowy

o świadczenie innej usługi, przekazanie informacji o warunkach świadczenia usługi

maklerskiej następuje z uwzględnieniem art. 44-51 rozporządzenia 2017/565.

2.

Przepisy § 26 i § 27 nie wyłączają stosowania przepisów regulujących sposób przekazywania

informacji o świadczeniu w ramach sprzedaży krzyżowej usług innych niż świadczenie

usługi maklerskiej.

1.

Firma inwestycyjna nie zawiera umowy lub umów w ramach sprzedaży krzyżowej ani nie

pośredniczy w zawarciu takiej umowy lub takich umów, w przypadku gdy okresy odstąpienia

lub rozwiązania umowy lub umów o świadczenie usług zawieranych w ramach sprzedaży

krzyżowej różniłyby się od okresów odstąpienia lub rozwiązania umów o świadczenie

takich usług, gdyby były świadczone na podstawie odrębnych umów.

2.

Firma inwestycyjna nie zawiera umowy sprzedaży łączonej ani nie pośredniczy w jej

zawarciu, w przypadku gdy klient nie ma możliwości zaprzestania korzystania ze świadczenia

usługi wchodzącej w skład sprzedaży łączonej bez ponoszenia nieproporcjonalnych i

nieuzasadnionych kosztów lub opłat, w tym kar umownych.

1.

Za nieskomplikowane instrumenty finansowe, o których mowa w art. 83h ust. 5 pkt 1

ustawy, nie uznaje się w szczególności

1)

dłużnych papierów wartościowych, które mają wbudowany instrument pochodny;

2)

dłużnych papierów wartościowych, których struktura utrudnia klientowi lub potencjalnemu

klientowi zrozumienie ryzyka związanego z tymi instrumentami finansowymi;

3)

instrumentów finansowych, które mają wbudowany instrument pochodny.

2.

Przez dłużne papiery wartościowe, o których mowa w ust. 1

1)

pkt 1, rozumie się

a)

obligacje zamienne i warunkowe obligacje zamienne,

b)

obligacje wymienne,

c)

obligacje o zmiennym nominale, z wyłączeniem obligacji ratalnych,

d)

obligacje z wbudowaną opcją kupna lub sprzedaży,

e)

dłużne papiery wartościowe, których wartość zależy od wartości instrumentu bazowego,

f)

dłużne papiery wartościowe z wbudowanym kredytowym instrumentem pochodnym, w przypadku

których stopa zwrotu jest uzależniona od stopy zwrotu instrumentu referencyjnego (w

przypadku braku zdarzenia kredytowego) lub prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia

kredytowego (premii za ryzyko kredytowe),

g)

warranty subskrypcyjne;

2)

pkt 2, rozumie się

a)

obligacje i inne dłużne papiery wartościowe o elemencie lub elementach konstrukcji

niepozwalających klientowi lub potencjalnemu klientowi na zrozumienie istoty ryzyka

związanego z nabyciem lub objęciem takiego papieru wartościowego ze względu na niepewność,

nietypowość, złożoność, nieprecyzyjność lub dowolność kształtowania tych elementów,

b)

papiery wartościowe, których konstrukcja przewiduje, że

-

wypłata świadczenia pieniężnego (stopa zwrotu) lub przekazanie świadczenia niepieniężnego

są uzależnione od

-

- ustalanej jednorazowo lub regularnie wartości określonego portfela aktywów, w szczególności

papiery wartościowe zabezpieczone aktywami, w tym spłatą kredytów lub pożyczek, albo

-

- zaspokojenia wierzytelności przez podmioty trzecie, w szczególności obligacje podporządkowane

lub inne podporządkowane dłużne papiery wartościowe oraz certyfikaty, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014

z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającego

rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 84, z późn.

zm.)

-

emitent papieru wartościowego posiada dowolność, w szczególności przez samodzielne

określanie jednej zmiennej albo kilku zmiennych, w ustalaniu przekazywanego świadczenia

pieniężnego (stopy zwrotu) lub świadczenia niepieniężnego,

-

nie istnieje ściśle oznaczony termin ich wykupu lub okres zapadalności lub nie podlegają

one wykupowi, w szczególności obligacje wieczyste,

-

przekazanie świadczenia pieniężnego (stopa zwrotu) lub świadczenia niepieniężnego

jest uzależnione od nietypowej lub nieznanej klientowi detalicznemu lub potencjalnemu

klientowi detalicznemu jednej zmiennej albo kilku zmiennych, w szczególności dłużne

papiery wartościowe, których wartość jest uzależniona od wartości wskaźników niepodanych

do publicznej wiadomości, wskaźników o specjalistycznym charakterze lub od zdarzenia

katastroficznego,

-

wysokość i termin wypłaty świadczenia pieniężnego (stopa zwrotu) lub niepieniężnego

jest ustalana w sposób skomplikowany, w szczególności w wyniku częstych zmian w okresie

do terminu ich wykupu lub zapadalności albo w wyniku osiągnięcia określonych wartości

progowych albo punktów w czasie,

-

nie nastąpi zwrot całości albo części wartości nominalnej papieru wartościowego, w

szczególności obligacje podporządkowane i inne podporządkowane papiery wartościowe

podlegające konwersji na udział w kapitale lub majątku emitenta wskutek wystąpienia

jego uporządkowanej restrukturyzacji,

-

identyfikacja dłużnego papieru wartościowego emitenta lub podmiotu zabezpieczającego

emisję jest utrudniona albo może wprowadzać w błąd, w szczególności ze względu na

nazwę instrumentu, firmę emitenta lub podmiotu zabezpieczającego emisję,

-

wysokość, forma i warunki zabezpieczenia wierzytelności wynikających z dłużnego papieru

wartościowego jest określona w sposób utrudniający właściwe zrozumienie, w jaki sposób

ustanowione zabezpieczenie może wpływać na ryzyko związane z nabyciem tego papieru

wartościowego, w szczególności w przypadku, gdy zaspokojenie z zabezpieczenia jest

uzależnione od jednego warunku albo kilku warunków innych niż niewykonanie zobowiązań

przez emitenta lub zaspokojenie z zabezpieczenia w całości albo części jest ograniczone

w czasie.

3.

Przez instrumenty finansowe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się w szczególności

1)

akcje lub certyfikaty inwestycyjne, które mają wbudowany instrument pochodny,

2)

obligacje lub inne dłużne papiery wartościowe, które mają wbudowany instrument pochodny

lub których struktura utrudnia klientowi lub potencjalnemu klientowi zrozumienie związanego

z nimi ryzyka,

3)

instrumenty rynku pieniężnego, które mają wbudowany instrument pochodny lub których

struktura utrudnia klientowi lub potencjalnemu klientowi zrozumienie związanego z

nimi ryzyka

- lub zawierające w swojej strukturze element powodujący, że część lub całość wypłaty

środków pieniężnych z tytułu wierzytelności przysługujących posiadaczowi tego instrumentu

finansowego ulega modyfikacji w zależności od jednej zmiennej albo kilku określonych

zmiennych.

1.

W przypadku gdy przedmiotem umowy, o której mowa w art. 69h ust. 1 ustawy, są lokaty

strukturyzowane, których

1)

konstrukcja utrudnia klientowi lub potencjalnemu klientowi zrozumienie ryzyka związanego

ze stopą zwrotu,

2)

konstrukcja utrudnia klientowi lub potencjalnemu klientowi zrozumienie kosztów likwidacji

lokaty przed terminem

- dom maklerski stosuje przepisy art. 83h ust. 1-4 ustawy, z uwzględnieniem ust. 5

pkt 2-4 tego artykułu.

2.

Przez lokaty strukturyzowane, o których mowa w ust. 1

1)

pkt 1, rozumie się lokaty, o których mowa w art. 88h ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 i 1685), których konstrukcja przewiduje, że

a)

wypłata całości albo części kapitału, odsetek lub świadczeń dodatkowych jest uzależniona

od więcej niż jednej zmiennej, w szczególności wartości określonego portfela aktywów

lub wartości indeksów, ustalanych jednorazowo albo regularnie,

b)

relacja pomiędzy wypłatą całości lub części kapitału, odsetek lub świadczeń dodatkowych

a zmienną, mechanizmem ustalania albo obliczania wypłaty jest złożona, w szczególności

lokaty, których konstrukcja przewiduje, że

-

mechanizm uwzględnienia poziomu cen danego indeksu w wypłacie jest oparty na różnych

źródłach danych rynkowych lub kilku pomiarach indeksu w różnych terminach lub

-

wielkość wypłaty rośnie albo maleje w określonych okolicznościach lub jest uzależniona

od samodzielnego określania jednej zmiennej albo kilku zmiennych w czasie trwania

lokaty,

c)

wypłata całości lub części kapitału, odsetek lub świadczeń dodatkowych jest uzależniona

od nietypowej lub nieznanej przeciętnemu klientowi detalicznemu lub potencjalnemu

klientowi detalicznemu jednej zmiennej albo kilku zmiennych, w szczególności lokaty

strukturyzowane, których wartość zależy od wartości wskaźników niepodanych do publicznej

wiadomości lub wskaźników o specjalistycznym charakterze,

d)

strona umowy lokaty niebędąca klientem jest uprawniona do jednostronnego rozwiązania

umowy przed upływem terminu likwidacji lokaty;

2)

pkt 2, rozumie się lokaty, o których mowa w art. 88h ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, których konstrukcja przewiduje, że koszt rozwiązania przez klienta umowy o lokatę

przed terminem nie jest ściśle określoną

a)

kwotą, w szczególności lokaty strukturyzowane o zmiennym koszcie rozwiązania lub koszcie

wskazanym do maksymalnej wysokości lub lokaty strukturyzowane, w przypadku których

koszt rozwiązania umowy jest ustalany na podstawie zmiennego czynnika, takiego jak

oprocentowanie,

b)

kwotą za każdy miesiąc pozostały do końca określonego umową terminu likwidacji lokaty,

w szczególności lokaty strukturyzowane o zmiennym koszcie rozwiązania lub koszcie

wskazanym do maksymalnej wysokości, za każdy miesiąc pozostały do końca określonego

umową terminu likwidacji lokaty,

c)

kwotą odsetek lub wartości świadczeń dodatkowych, w szczególności lokaty strukturyzowane

przewidujące wyłącznie zwrot depozytu w przypadku rozwiązania umowy.

Przepisów § 22, § 26-29 i § 31 nie stosuje się do świadczenia usług maklerskich, o

których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1, 2 lub 3 ustawy, na rzecz klientów końcowych będących

uprawnionymi kontrahentami.

1.

Firma inwestycyjna emitująca lub wystawiająca instrumenty finansowe lub udzielająca

porad w zakresie emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego uwzględnia charakter

instrumentu finansowego, usługi inwestycyjnej i grupy docelowej.

2.

Firma inwestycyjna ustanawia, wdraża i utrzymuje procedury i rozwiązania służące zapewnieniu

zgodności procesu emitowania lub wystawiania instrumentów finansowych lub udzielania

porad w zakresie emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego z wymogami dotyczącymi

właściwego zarządzania konfliktami interesów, w tym stosowaną polityką wynagrodzeń,

o której mowa w art. 83e ust. 1 ustawy, w szczególności zapewnia, aby wyemitowanie

lub wystawienie instrumentów finansowych, w tym ze względu na ich cechy, nie miało

negatywnego wpływu na grupę docelową ani nie stanowiło zagrożenia dla prawidłowego

funkcjonowania lub stabilności rynków finansowych na skutek ograniczenia lub wyzbycia

się przez firmę inwestycyjną, przez emitowanie lub wystawienie tego instrumentu finansowego,

własnego ryzyka lub własnej ekspozycji związanych z aktywami posiadanymi przez firmę

inwestycyjną na własny rachunek.

3.

Firma inwestycyjna emitująca lub wystawiająca instrumenty finansowe lub udzielająca

porad w zakresie emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego dokonuje analizy

możliwości wystąpienia ewentualnych konfliktów interesów, w szczególności ocenia,

czy wyemitowanie lub wystawienie instrumentu finansowego prowadzi do powstania sytuacji,

w której mogą wystąpić negatywne skutki dla klienta należącego do grupy docelowej,

jeżeli przyjmie on ekspozycję przeciwstawną w stosunku do ekspozycji utrzymywanej

uprzednio przez firmę inwestycyjną lub ekspozycję przeciwstawną w stosunku do ekspozycji,

którą firma inwestycyjna zamierza przyjąć po wyemitowaniu lub wystawieniu instrumentu

finansowego.

4.

Przed podjęciem decyzji o wyemitowaniu lub wystawieniu instrumentu finansowego firma

inwestycyjna ocenia, czy instrument finansowy może stanowić zagrożenie dla prawidłowego

funkcjonowania lub stabilności rynków finansowych.

1.

Firma inwestycyjna określa grupę docelową w odniesieniu do każdego emitowanego lub

wystawianego przez nią instrumentu finansowego lub gdy udziela innym podmiotom porad

w zakresie emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego. W ramach tego procesu

firma określa także wszystkie grupy klientów, których potrzebom, cechom i celom instrument

finansowy nie odpowiada (negatywna grupa docelowa).

2.

Firma inwestycyjna przy określaniu negatywnej grupy docelowej nie uwzględnia kryteriów

obejmujących czynniki zrównoważonego rozwoju.

3.

W przypadku instrumentu finansowego uwzględniającego czynniki zrównoważonego rozwoju

firma inwestycyjna uznaje, że odpowiada on celom i potrzebom inwestycyjnym również

tych klientów docelowych, których cele i potrzeby inwestycyjne nie są związane ze

zrównoważonym rozwojem, pod warunkiem że ich pozostałe cele i potrzeby inwestycyjne

są spełnione przez ten instrument.

4.

Firma inwestycyjna przy określaniu grupy docelowej bierze pod uwagę kryteria obejmujące

co najmniej

1)

rodzaj klientów, do których dany produkt jest skierowany, z uwzględnieniem podziału

klientów na kategorie, o których mowa w art. 3a ust. 4 ustawy;

2)

wiedzę i doświadczenie w odniesieniu do rodzaju danego instrumentu finansowego, jego

właściwości lub zagadnień związanych z danym instrumentem, które powinien posiadać

klient docelowy, aby zrozumieć cechy i ryzyka związane z tym instrumentem finansowym;

3)

sytuację finansową klienta docelowego uwzględniającą

a)

wartość procentową straty, jaką klient docelowy jest w stanie ponieść,

b)

istnienie dodatkowych zobowiązań klienta docelowego w związku z instrumentem finansowym,

których wartość może przekraczać zainwestowaną kwotę, obejmujących w szczególności

wezwanie do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego przez klienta;

4)

tolerancję ryzyka oraz zgodności wskaźnika zysku do ryzyka związanego z instrumentem

finansowym oraz zakładanej stopy zwrotu z grupą docelową, z uwzględnieniem

a)

ustalenia i precyzyjnego opisania przez firmę inwestycyjną kategorii ryzyka związanego

z instrumentem finansowym,

b)

określenia przez firmę inwestycyjną ogólnego podejścia klienta docelowego do ryzyka

związanego z inwestycją w instrumenty finansowe przez przypisanie klienta docelowego

do kategorii, o których mowa w lit. a,

c)

zastosowania w stosownych przypadkach wskaźnika syntetycznego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 583/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie

wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE w zakresie kluczowych

informacji dla inwestorów i warunków, które należy spełnić w przypadku dostarczania

kluczowych informacji dla inwestorów lub prospektu emisyjnego na trwałym nośniku innym

niż papier lub za pośrednictwem strony internetowej

(Dz. Urz. UE L 176 z 10.07.2010, str. 1), lub ogólnego wskaźnika ryzyka, o którym mowa w art. 8 ust. 3 lit. d pkt ii rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada

2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych

produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP)

(Dz. Urz. UE L 352 z 09.12.2014, str. 1, z późn. zm.)

5)

cele inwestycyjne klientów, w tym związane z czynnikami zrównoważonego rozwoju, oraz

ich potrzeby inwestycyjne, które mają być zaspokojone przez dany instrument finansowy,

z uwzględnieniem ogólnej strategii inwestycyjnej klienta docelowego, obejmującej w

szczególności horyzont czasowy inwestycji, przy czym cele i potrzeby klienta mogą

zostać uszczegółowione przez wskazanie określonych aspektów inwestycji oraz oczekiwań

klientów docelowych w odniesieniu do tych aspektów inwestycji.

5.

Firma inwestycyjna, przy ustalaniu kryteriów innych niż kryteria, o których mowa w

ust. 4, może uwzględnić w szczególności właściwości poszczególnych sposobów komunikowania

się z firmami inwestycyjnymi rekomendującymi, oferującymi albo w inny sposób umożliwiającymi

nabycie lub objęcie instrumentu finansowego.

6.

Firma inwestycyjna dokonuje oceny znaczenia każdego z kryteriów dla określonego instrumentu

finansowego i dostosowania szczegółowości określenia grupy docelowej odpowiednio do

rodzaju, charakteru i cech instrumentu finansowego, z uwzględnieniem zależności między

poszczególnymi kryteriami.

7.

Firma inwestycyjna precyzyjnie definiuje pojęcia i terminologię stosowaną przy określaniu

grupy docelowej.

8.

Firma inwestycyjna emitująca lub wystawiająca instrument finansowy, który jest rekomendowany

lub oferowany lub którego nabycie lub objęcie umożliwiają inne firmy inwestycyjne,

określa grupę docelową, w szczególności jej potrzeby, cechy lub cele, z którymi instrument

finansowy jest zgodny, w tym cele związane ze zrównoważonym rozwojem, na podstawie

swojej wiedzy i doświadczenia związanego z tym instrumentem lub podobnymi instrumentami,

rynkami finansowymi oraz potrzebami, cechami i celami potencjalnych grup docelowych,

w tym celami związanymi ze zrównoważonym rozwojem.

9.

Firma inwestycyjna określa grupę docelową w sposób odpowiedni i proporcjonalny, z

uwzględnieniem charakteru instrumentu finansowego i jego złożoności, w tym związanych

z nim kosztów oraz struktury opłat, wskaźnika zysku do ryzyka, płynności lub jego

innowacyjnego charakteru.

10.

W przypadku skomplikowanych instrumentów finansowych, w szczególności instrumentów

finansowych o złożonych obliczeniach stopy zwrotu, firma inwestycyjna określa grupę

docelową w sposób bardziej szczegółowy.

11.

W przypadku nieskomplikowanych i łatwo dostępnych instrumentów finansowych firma inwestycyjna

może określić grupę docelową w sposób mniej szczegółowy, w szczególności

1)

w przypadku niektórych rodzajów instrumentów finansowych wystarczająco porównywalnych

pod kątem cech tych instrumentów grupa docelowa może być określona na podstawie wspólnego

podejścia dotyczącego jednego rodzaju instrumentów finansowych;

2)

opis jednego lub więcej kryteriów, o których mowa w ust. 4, może być dokonany w sposób

ogólny.

12.

Firma inwestycyjna określa grupę docelową na wystarczająco szczegółowym poziomie,

aby uniknąć uwzględnienia w grupie docelowej klientów lub grup klientów, z których

potrzebami, cechami i celami dany instrument finansowy nie jest zgodny.

13.

W przypadku instrumentu finansowego emitowanego lub wystawianego przez firmę inwestycyjną

na indywidualne zamówienie za grupę docelową uznaje się klienta lub potencjalnego

klienta, który zgłosił potrzebę nabycia lub objęcia takiego instrumentu finansowego,

z wyłączeniem przypadku, gdy instrument taki jest rekomendowany, oferowany lub którego

nabycie lub objęcie jest umożliwiane na rzecz innych klientów.

1.

Firma inwestycyjna będąca emitentem lub wystawcą instrumentu finansowego przeprowadza

analizę scenariuszową instrumentu finansowego, w ramach której ocenia związane z instrumentem

finansowym ryzyko niskich wyników dla klientów oraz okoliczności, w jakich takie wyniki

mogą wystąpić.

2.

Analiza, o której mowa w ust. 1, obejmuje opis negatywnych zjawisk rynkowych, ich

wpływu na ryzyko niskich wyników dla klientów oraz przewidywanych działań, w szczególności

na wypadek, gdyby

1)

otoczenie rynkowe uległo pogorszeniu;

2)

emitent lub wystawca instrumentu finansowego lub osoba trzecia uczestnicząca w procesie

emitowania lub wystawienia instrumentu finansowego znaleźli się w trudnej sytuacji

finansowej lub gdyby pojawiło się inne ryzyko związane z emitentem, wystawcą lub osobą

trzecią;

3)

instrument finansowy okazał się nieopłacalny z ekonomicznego punktu widzenia;

4)

popyt na instrument finansowy był znacznie większy niż przewidywano.

3.

Firma inwestycyjna określa, czy instrument finansowy spełnia rozpoznane potrzeby,

cechy i cele grupy docelowej, w szczególności przez zbadanie, czy

1)

profil ryzyka i zysku instrumentu finansowego jest zgodny z grupą docelową;

2)

czynniki zrównoważonego rozwoju uwzględnione w instrumencie finansowym są zgodne z

grupą docelową - w przypadku gdy instrument finansowy uwzględnia czynniki zrównoważonego

rozwoju;

3)

zamiar wyemitowania lub wystawienia instrumentu finansowego wynika z cechy instrumentu

finansowego przynoszącej korzyści grupie docelowej, a nie z modelu biznesowego stosowanego

przez firmę inwestycyjną lub inne firmy inwestycyjne, o których mowa w § 34 ust. 8.

4.

Firma inwestycyjna analizuje strukturę kosztów i opłat proponowaną w odniesieniu do

instrumentu finansowego, w szczególności przez zbadanie, czy

1)

koszty lub opłaty związane z instrumentem finansowym są zgodne z potrzebami, cechami

i celami grupy docelowej;

2)

koszty lub opłaty związane z instrumentem finansowym nie powodują pogorszenia oczekiwanej

rentowności instrumentu finansowego, w szczególności czy nie równoważą lub nie eliminują

oczekiwanych korzyści finansowych lub podatkowych związanych z instrumentem finansowym;

3)

struktura kosztów lub opłat związanych z instrumentem finansowym jest odpowiednio

przejrzysta w odniesieniu do grupy docelowej, w szczególności czy nie prowadzi do

ukrycia kosztów lub opłat lub ich rzeczywistej wysokości lub czy nie jest zbyt skomplikowana.

5.

Firma inwestycyjna przekazuje informacje dotyczące instrumentu finansowego, grupy

docelowej oraz strategii dystrybucji innym firmom inwestycyjnym, o których mowa w

§ 34 ust. 8. Firma inwestycyjna przekazuje informacje w sposób przejrzysty, umożliwiający

tym firmom inwestycyjnym właściwe ich zrozumienie, rekomendację lub sprzedaż instrumentu

finansowego w odpowiedni sposób oraz należyte uwzględnienie celów klienta lub potencjalnego

klienta związanych ze zrównoważonym rozwojem.

6.

Firma inwestycyjna określa strategię dystrybucji w taki sposób, aby zapewniała ona

dotarcie instrumentu finansowego do grupy docelowej tego instrumentu, w szczególności,

aby dokonany przez firmę inwestycyjną wybór innych firm inwestycyjnych, o których

mowa w § 34 ust. 8, oraz usług maklerskich, w ramach których docelowi klienci mogą

nabyć określony instrument finansowy, zapewnił zgodność instrumentu finansowego z

grupą docelową tego instrumentu finansowego. W przypadku gdy do nabycia lub objęcia

określonego instrumentu finansowego nie jest wymagane świadczenie usługi, o której

mowa w art. 69 ust. 2 pkt 5 ustawy, firma inwestycyjna może określić w strategii dystrybucji

preferowany kanał sprzedaży tego instrumentu.

1.

W przypadku gdy firma inwestycyjna współpracuje przy emitowaniu lub wystawianiu instrumentu

finansowego lub przy udzielaniu porad w zakresie emitowania lub wystawiania instrumentu

finansowego z inną firmą inwestycyjną, podmiotem, który nie posiada zezwolenia na

wykonywanie działalności maklerskiej i nie podlega nadzorowi zgodnie z przepisami

ustawy, lub z firmą inwestycyjną z państwa trzeciego, zawiera, w formie pisemnej,

umowę z taką firmą inwestycyjną lub takim podmiotem określającą ich wzajemne obowiązki.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jest określana jedna grupa docelowa.

1.

Firma inwestycyjna zatrudnia w procesie emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego

lub udzielania porad w zakresie emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego

osoby posiadające wiedzę niezbędną do zrozumienia właściwości i czynników ryzyka związanych

z tymi instrumentami finansowymi.

2.

Firma inwestycyjna przeprowadza regularne przeglądy instrumentów finansowych, które

emituje lub wystawia lub w odniesieniu do których udziela innym podmiotom porad w

zakresie emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego, z uwzględnieniem zdarzeń,

które w znaczący sposób mogą wpłynąć na potencjalne ryzyko dla określonej grupy docelowej,

w szczególności w celu ustalenia, czy instrument finansowy

1)

pozostaje spójny z potrzebami, cechami i celami grupy docelowej, a w przypadku gdy

instrument finansowy uwzględnia czynniki zrównoważonego rozwoju - również z celami

związanymi ze zrównoważonym rozwojem;

2)

jest rekomendowany lub oferowany grupie docelowej albo w inny sposób jest umożliwiane

nabycie lub objęcie instrumentu finansowego przez grupę docelową;

3)

jest rekomendowany lub oferowany albo w inny sposób jest umożliwiane nabycie lub objęcie

instrumentu finansowego przez klientów, z których potrzebami, cechami i celami instrument

finansowy nie jest zgodny;

4)

ze względu na jego cechy lub związane z nim koszty lub opłaty nie ma negatywnego wpływu

na grupę docelową i nie stanowi zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania lub stabilności

rynków finansowych.

3.

Firma inwestycyjna przeprowadza przegląd instrumentów finansowych przed każdą kolejną

emisją lub wystawieniem instrumentu finansowego, jeżeli posiada informacje o zdarzeniu,

które mogłoby w znaczący sposób wpłynąć na potencjalne ryzyko dla grupy docelowej.

4.

Firma inwestycyjna ustanawia i wdraża procedurę, w której określa, z jaką częstotliwością

będzie przeprowadzać przeglądy instrumentów finansowych, o których mowa w ust. 2,

w szczególności w oparciu o czynniki związane ze złożonością lub innowacyjnym charakterem

instrumentu finansowego lub stosowanych strategii inwestycyjnych.

5.

Procedura, o której mowa w ust. 4, określa kluczowe zdarzenia, które mogą wpłynąć

na potencjalne ryzyko lub oczekiwaną rentowność instrumentu finansowego, w szczególności

1)

przekroczenie określonego progu wartości, które wpłynie na rentowność instrumentu

finansowego;

2)

wypłacalność określonych emitentów, których papiery wartościowe lub udzielone przez

nich gwarancje mogą wpływać na wyniki instrumentu finansowego.

6.

W przypadku wystąpienia zdarzeń, o których mowa w ust. 5, firma inwestycyjna podejmuje

działania zaradcze, w szczególności polegające na

1)

przekazaniu istotnych informacji dotyczących zdarzenia i jego konsekwencji dla instrumentu

finansowego klientom lub innym firmom inwestycyjnym, o których mowa w § 34 ust. 8,

jeżeli firma inwestycyjna nie oferuje ani nie sprzedaje instrumentu finansowego bezpośrednio

klientom;

2)

dokonaniu zmian w procesie emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego lub

udzielania porad w zakresie emitowania lub wystawiania instrumentu finansowego;

3)

wstrzymanie dalszej emisji lub dalszego wystawiania instrumentu finansowego - w przypadku

gdy firma inwestycyjna jest emitentem lub wystawcą tego instrumentu finansowego;

4)

dokonaniu zmian cech instrumentu finansowego lub zmian kosztów lub opłat związanych

z instrumentem finansowym w celu uniknięcia nieuczciwych postanowień umownych;

5)

ustaleniu, czy strategia dystrybucji lub kanały dystrybucji są odpowiednie - w przypadku

gdy firma inwestycyjna stwierdzi, że instrument finansowy jest rekomendowany lub oferowany

albo w inny sposób jest umożliwiane nabycie lub objęcie instrumentu finansowego przez

klientów, z których potrzebami, cechami i celami instrument finansowy nie jest zgodny;

6)

nawiązaniu kontaktu z innymi firmami inwestycyjnymi, o których mowa w § 34 ust. 8,

w celu omówienia zmiany strategii dystrybucji;

7)

rozwiązaniu umowy z innymi firmami inwestycyjnymi, o których mowa w § 34 ust. 8;

8)

poinformowaniu Komisji Nadzoru Finansowego o wystąpieniu zdarzenia, które może wpłynąć

na potencjalne ryzyko lub oczekiwaną rentowność instrumentu finansowego.

1.

Zarząd firmy inwestycyjnej sprawuje kontrolę nad prawidłowym wypełnianiem przez firmę

inwestycyjną obowiązków, o których mowa w art. 83b ust. 8, 12, 14 i 15 ustawy oraz

w niniejszym oddziale, a także zapewnia, aby przekazywane im systematycznie sprawozdania

dotyczące przestrzegania tych przepisów zawierały informacje na temat instrumentów

finansowych emitowanych lub wystawianych przez firmę inwestycyjną, w tym informacje

dotyczące strategii dystrybucji.

2.

Firma inwestycyjna udostępnia sprawozdania, o których mowa w ust. 1, Komisji Nadzoru

Finansowego, na jej żądanie.

3.

Funkcja zgodności z przepisami, o której mowa w art. 22 ust. 2 rozporządzenia 2017/565,

monitoruje zmiany i okresowe przeglądy procesu emitowania lub wystawiania instrumentów

finansowych lub udzielania porad w zakresie emitowania lub wystawiania instrumentu

finansowego w celu wykrycia ryzyka niewywiązania się przez firmę inwestycyjną z obowiązków

określonych w niniejszym oddziale.

Przepisów niniejszego oddziału nie stosuje się do świadczenia usług maklerskich, o

których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1, 2 lub 3 ustawy, na rzecz klientów końcowych będących

uprawnionymi kontrahentami.

1.

Firma inwestycyjna, przy podejmowaniu decyzji o zakresie instrumentów finansowych

wyemitowanych lub wystawionych przez tę firmę lub przez inną firmę inwestycyjną, jakie

zamierza oferować lub rekomendować albo w inny sposób umożliwiać ich nabycie lub objęcie

oraz o rodzaju usług, jakie zamierza świadczyć, uwzględnia charakter instrumentu finansowego,

usługi inwestycyjnej oraz grupy docelowej.

2.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się również w przypadku, gdy firma inwestycyjna

oferuje lub rekomenduje albo w inny sposób umożliwia nabycie lub objęcie instrumentów

finansowych wyemitowanych lub wystawionych przez podmioty, do których nie stosuje

się przepisów ustawy. W takim przypadku firma inwestycyjna dokłada należytej staranności

w celu uzyskania przez nią od takich emitentów lub wystawców informacji dotyczących

tych instrumentów finansowych.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, firma inwestycyjna zapewnia klientom co najmniej

taki sam poziom usług i bezpieczeństwa ich świadczenia jak w przypadku instrumentów

finansowych wyemitowanych lub wystawionych zgodnie z zasadami określonymi w art. 83b

ust. 7-17 ustawy oraz oddziale 4 i niniejszym oddziale.

4.

Firma inwestycyjna, która nie jest w stanie uzyskać dostatecznych informacji na temat

wyemitowanych lub wystawionych instrumentów finansowych, nie może oferować, rekomendować

ani w inny sposób umożliwiać nabycia lub objęcia takich instrumentów finansowych,

chyba że nabycie lub objęcie następuje wyłącznie z inicjatywy klienta.

1.

Firma inwestycyjna określa grupę docelową danego instrumentu finansowego także w przypadku,

gdy emitent lub wystawca tego instrumentu nie określili grupy docelowej.

2.

Firma inwestycyjna określa grupę docelową instrumentu finansowego lub usługi na etapie

ustalania celów biznesowych i strategii dystrybucji, przed rozpoczęciem świadczenia

usług w odniesieniu do tego instrumentu finansowego.

3.

Firma inwestycyjna, realizując w bieżącej działalności operacyjnej określoną przez

siebie grupę docelową dla danego instrumentu finansowego lub usługi, zapewnia dostosowanie

i zgodność świadczonych usług maklerskich w odniesieniu do objętych grupą docelową

instrumentów finansowych.

4.

Firma inwestycyjna, wykonując obowiązek, o którym mowa w ust. 3, zapewnia w szczególności

zgodność świadczonych usług maklerskich z instrumentami finansowymi w odniesieniu

do tych instrumentów finansowych, które charakteryzują się wysokim poziomem złożoności,

podwyższonym ryzykiem, brakiem płynności albo zmniejszoną płynnością albo innymi cechami

istotnymi dla grupy docelowej.

5.

Firma inwestycyjna wykonuje obowiązek, o którym mowa w ust. 3, wyłącznie w przypadku

klientów końcowych, którzy nie oferują, nie rekomendują ani w inny sposób nie udostępniają

danego instrumentu finansowego do nabycia albo objęcia przez innych klientów.

6.

Firma inwestycyjna, w celu określenia grupy docelowej

1)

stosuje odpowiednio § 34 ust. 4, przy czym może określić grupę docelową w sposób bardziej

szczegółowy niż w przypadku emitenta lub wystawcy instrumentu finansowego, a także

bierze pod uwagę rodzaj klientów, którym świadczy usługi maklerskie, charakter instrumentów

finansowych oraz rodzaj oferowanych usług maklerskich;

2)

przeprowadza dokładną analizę cech swojej bazy klientów i potencjalnych klientów;

3)

wykorzystuje informacje, o których mowa w § 43 ust. 11, które uzna za przydatne i

dostępne w celu określenia grupy docelowej;

4)

wdraża, utrzymuje i stosuje, na zasadzie proporcjonalności, uwzględniając stopień

złożoności instrumentu finansowego, procedurę dostosowywania grupy docelowej określonej

przez emitenta lub wystawcę instrumentu finansowego do własnej bazy klientów;

5)

zapewnia zgodność określanej grupy docelowej z podstawowymi założeniami odnoszącymi

się do grupy docelowej określonej przez emitenta lub wystawcę instrumentu finansowego;

6)

stosuje odpowiednio przepisy § 34 ust. 9-13, z uwzględnieniem charakteru danego instrumentu

finansowego oraz rodzaju świadczonych usług maklerskich;

7)

w przypadku, o którym mowa w § 40 ust. 2, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności,

zakresu dostępnych publicznie informacji oraz stopnia złożoności instrumentu finansowego

a)

podejmuje działania mające na celu zapewnienie, że informacje uzyskane od emitenta

lub wystawcy instrumentu finansowego są rzetelne i zapewniają, że instrumenty finansowe

będą oferowane, rekomendowane albo w inny sposób udostępnione do nabycia lub objęcia

zgodnie z cechami, celami i potrzebami grupy docelowej,

b)

w przypadku gdy właściwe informacje na potrzeby określenia grupy docelowej nie są

dostępne publicznie, działania, o których mowa w lit. a, mogą obejmować w szczególności

zawarcie przez firmę inwestycyjną umowy z emitentem lub wystawcą instrumentu finansowego

albo z ich przedstawicielem w celu uzyskania właściwych informacji umożliwiających

dokonanie oceny grupy docelowej,

c)

uwzględnia informacje dostępne publicznie pod warunkiem, że są one wyraźne, wiarygodne

i zostały przygotowane w celu spełnienia wymogów przewidzianych w przepisach prawa.

7.

Firma inwestycyjna, przy ocenie klienta dokonywanej w celu określenia grupy docelowej

na podstawie kryteriów, o których mowa w ust. 6 pkt 1, może zastosować założenia w

odniesieniu do wiedzy i doświadczenia klientów końcowych.

8.

Firma inwestycyjna może założyć, że klienci profesjonalni posiadają wiedzę i doświadczenie

niezbędne do zrozumienia ryzyka powiązanego z poszczególnymi instrumentami finansowymi

lub związanymi z nimi usługami, w odniesieniu do których zaklasyfikowano ich do kategorii

klientów profesjonalnych. W takim przypadku firma inwestycyjna bierze pod uwagę różnice

w zakładanym poziomie wiedzy i doświadczenia między klientami detalicznymi i klientami

profesjonalnymi, a także między klientami profesjonalnymi, o których mowa w art. 3a

ust. 1 ustawy, i pozostałymi klientami profesjonalnymi.

9.

Firma inwestycyjna przy określaniu grupy docelowej oraz strategii dystrybucji uwzględnia

istotne informacje przekazane jej przez emitenta lub wystawcę instrumentu finansowego,

w przypadku gdy

1)

firma inwestycyjna nie może, ze względu na rodzaj świadczonej usługi, w szczególności

usługi wykonania zlecenia nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, przeprowadzić

dokładnej oceny grupy docelowej dla instrumentów finansowych, w tym dla instrumentów

finansowych charakteryzujących się wysokim poziomem złożoności, podwyższonym ryzykiem,

brakiem płynności albo zmniejszoną płynnością albo innymi cechami istotnymi dla grupy

docelowej, lub

2)

jest możliwe wystąpienie istotnego konfliktu interesów, w szczególności w odniesieniu

do instrumentów finansowych emitowanych albo wystawianych przez tę samą firmę lub

przez inne podmioty należące do tej samej grupy kapitałowej, do której należy firma

inwestycyjna, albo w przypadku gdy firma inwestycyjna otrzymuje świadczenia pieniężne

lub świadczenia niepieniężne od podmiotów trzecich.

10.

W przypadku, o którym mowa w ust. 8, firma inwestycyjna przeprowadza analizę zasadności

wyłączenia danego instrumentu finansowego z zakresu instrumentów finansowych przez

nią oferowanych lub rekomendowanych albo w inny sposób udostępnionych do nabycia lub

objęcia, także w przypadku, gdy firma inwestycyjna byłaby w stanie ocenić zgodność

tego instrumentu ze swoją bazą klientów pod kątem posiadanych przez nich wiedzy i

doświadczenia.

11.

W przypadku gdy informacje dostępne firmie inwestycyjnej nie pozwalają na przeprowadzenie

pełnej oceny grupy docelowej, firma inwestycyjna może oferować lub rekomendować albo

w inny sposób udostępniać instrument finansowy do nabycia lub objęcia bez świadczenia

usługi, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 5 ustawy, po uprzednim poinformowaniu klienta

o braku możliwości dokonania pełnej oceny zgodności potrzeb, cech lub celów klienta

z tym instrumentem.

12.

W przypadku gdy klient profesjonalny albo uprawniony kontrahent nabywa lub obejmuje

od firmy inwestycyjnej instrument finansowy z zamiarem jego dalszej sprzedaży innym

klientom, nie uznaje się takiego klienta albo uprawnionego kontrahenta za klienta

końcowego.

13.

W przypadku, o którym mowa w ust. 12, klient profesjonalny albo uprawniony kontrahent

działający z zamiarem dalszego oferowania, rekomendowania albo udostępniania w inny

sposób danego instrumentu finansowego do nabycia lub objęcia przez innych klientów,

stosują przepisy niniejszego oddziału.

14.

Firma inwestycyjna przy ustalaniu, które instrumenty finansowe będą przez nią udostępnione

do nabycia lub objęcia z inicjatywy klientów, uwzględnia okoliczność, że w takich

przypadkach poziom dostępnej firmie inwestycyjnej wiedzy o klientach, w szczególności

w zakresie, o którym mowa w § 34 ust. 4 pkt 2-5, może być znacznie ograniczony.

W przypadku gdy firma inwestycyjna oraz wystawca lub emitent określają dla tego samego

instrumentu finansowego w tym samym czasie grupę docelową, w szczególności wykonują

obowiązki, o których mowa odpowiednio w § 37 i § 47, podmioty te ponoszą odpowiedzialność

za prawidłowe wykonywanie obowiązków w odniesieniu do grupy docelowej tego instrumentu

finansowego określonych w przepisach art. 83b ust. 7-17 ustawy oraz oddziału 4 i niniejszego

oddziału. W szczególności emitent lub wystawca instrumentu finansowego zapewnia, aby

instrument finansowy był oferowany lub rekomendowany określonej przez niego grupie

docelowej, a firma inwestycyjna zapewnia, aby instrumenty finansowe, które oferuje

lub rekomenduje albo w inny sposób umożliwia ich nabycie lub objęcie, były oferowane

lub rekomendowane albo nabywane lub obejmowane wyłącznie w przypadku, gdy są zgodne

z grupą docelową klienta.

1.

Firma inwestycyjna wdraża odpowiednie rozwiązania w celu zapewnienia zgodności instrumentów

finansowych, jakie zamierza oferować lub rekomendować albo w inny sposób umożliwiać

ich nabycie lub objęcie, oraz usług, jakie zamierza świadczyć, z potrzebami, cechami

i celami określonej grupy docelowej, a w przypadku gdy instrument finansowy uwzględnia

czynniki zrównoważonego rozwoju - również z celami związanymi ze zrównoważonym rozwojem,

a także zgodności zamierzonej strategii dystrybucji z określoną grupą docelową.

2.

Firma inwestycyjna przeprowadza okresowe przeglądy i aktualizacje rozwiązań, o których

mowa w ust. 1, w celu zapewnienia ich ciągłej solidności i zgodności z ich celem,

a w razie potrzeby podejmuje odpowiednie działania.

3.

W ramach przeglądów, o których mowa w ust. 2, firma inwestycyjna ocenia co najmniej,

czy produkty lub usługi pozostają zgodne z potrzebami, cechami i celami określonej

grupy docelowej, a w przypadku gdy instrument finansowy uwzględnia czynniki zrównoważonego

rozwoju - również z celami związanymi ze zrównoważonym rozwojem, a także czy zamierzona

strategia dystrybucji jest odpowiednia. Dokonując przeglądów firma inwestycyjna uwzględnia

skargi klientów.

4.

Firma inwestycyjna określa i ocenia sytuację i potrzeby klientów, dla których zamierza

świadczyć usługi, tak aby zapewnić, że interesy klientów nie zostaną naruszone w wyniku

nacisków handlowych lub finansowych. W tym celu firma określa wszystkie grupy klientów,

z których potrzebami, cechami i celami instrument finansowy lub usługa nie są zgodne,

ustalając w ten sposób negatywną grupę docelową.

5.

Firma inwestycyjna przy określaniu negatywnej grupy docelowej nie uwzględnia kryteriów

obejmujących czynniki zrównoważonego rozwoju.

6.

W przypadku instrumentu finansowego uwzględniającego czynniki zrównoważonego rozwoju

firma inwestycyjna uznaje, że odpowiada on celom i potrzebom inwestycyjnym również

tych klientów docelowych, których cele i potrzeby inwestycyjne nie są związane ze

zrównoważonym rozwojem, pod warunkiem że ich pozostałe cele i potrzeby inwestycyjne

są spełnione przez ten instrument.

7.

W procesie ustalania negatywnej grupy docelowej firma inwestycyjna stosuje odpowiednio

przepisy § 34 ust. 6 i 7 oraz § 41 ust. 6 pkt 1-5 oraz ust. 9 i 10.

8.

W przypadku gdy ze względu na szczególne cechy określonej przez firmę inwestycyjną

grupy docelowej cechy klientów należących do tej grupy posiadają równocześnie cechy

przeciwstawne, firma inwestycyjna może ustalić negatywną grupę docelową przez stwierdzenie,

że dany instrument finansowy lub dana usługa nie odpowiadają żadnemu klientowi poza

grupą docelową.

9.

Firma inwestycyjna podejmuje niezbędne działania zapewniające otrzymywanie odpowiednich

i wiarygodnych informacji o instrumencie finansowym, emitencie lub wystawcy tego instrumentu

finansowego od emitenta lub wystawcy tego instrumentu finansowego, w tym od emitenta

lub wystawcy, którzy nie podlegają przepisom ustawy, tak aby zapewnić zgodność strategii

dystrybucji instrumentu finansowego z potrzebami, cechami i celami grupy docelowej,

jeżeli informacje te nie są publicznie dostępne.

10.

Przez publicznie dostępne informacje rozumie się informacje, które są jasne, wiarygodne

i przedstawione w celu spełnienia przez emitenta lub wystawcę instrumentu finansowego

obowiązków wynikających z przepisów prawa.

11.

Firma inwestycyjna wykonuje obowiązek, o którym mowa w ust. 9, w sposób proporcjonalny,

w zależności od stopnia, w jakim można uzyskać publicznie dostępne informacje na rynku

pierwotnym lub rynku wtórnym, oraz złożoności instrumentu finansowego.

12.

Firma inwestycyjna uwzględnia informacje otrzymane od emitentów lub wystawców instrumentów

finansowych oraz informacje dotyczące ich własnych klientów przy określeniu grupy

docelowej i strategii dystrybucji, z zastrzeżeniem art. 83b ust. 17 ustawy.

13.

Firma inwestycyjna nie oferuje, nie rekomenduje ani w inny sposób nie umożliwia nabycia

lub objęcia instrumentu finansowego, jeżeli na podstawie informacji i danych, którymi

dysponuje, zebranych w ramach świadczenia przez tę firmę usług maklerskich lub innej

działalności lub uzyskanych z innych źródeł, w tym informacji uzyskanych od podmiotów,

które wyemitowały lub wystawiły instrumenty finansowe, które firma inwestycyjna oferuje

lub rekomenduje albo w inny sposób umożliwia ich nabycie lub objęcie, oceni, że dany

instrument finansowy nie odpowiada potrzebom i cechom jej istniejących lub przyszłych

klientów.

14.

Przepisu ust. 13 nie stosuje się do instrumentów finansowych, których nabycie lub

objęcie następuje wyłącznie z inicjatywy klienta.

1.

Firma inwestycyjna uwzględnia i szczegółowo analizuje strategię dystrybucji określoną

dla danego instrumentu finansowego przez emitenta lub wystawcę tego instrumentu, a

w przypadku gdy emitent albo wystawca danego instrumentu finansowego nie podlega przepisom

ustawy albo nie określił strategii dystrybucji - określa taką strategię z uwzględnieniem

informacji dotyczących bazy jej własnych klientów oraz rodzaju świadczonych przez

nią usług maklerskich.

2.

W przypadku gdy emitent lub wystawca instrumentu finansowego

1)

uzna, że właściwości instrumentu finansowego są zgodne ze strategią dystrybucji zakładającą

brak świadczenia usługi, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 5 ustawy, w odniesieniu

do tego instrumentu finansowego - firma inwestycyjna może uznać, że klient posiada

cechy wskazujące, że świadczenie tej usługi będzie służyć działaniu w najlepiej pojętym

interesie klienta, w szczególności w przypadku, gdy klient ten posiada ograniczony

poziom wiedzy lub nie posiada doświadczenia związanego z inwestowaniem w dany rodzaj

instrumentu finansowego;

2)

założy, że dla danego instrumentu finansowego należy świadczyć usługę, o której mowa

w art. 69 ust. 2 pkt 5 ustawy - firma inwestycyjna może podjąć decyzję o udostępnieniu

instrumentu finansowego do nabycia lub objęcia bez świadczenia tej usługi, w szczególności

przez usługę wykonania zlecenia nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, pod warunkiem

że przeprowadzi dokładną analizę cech instrumentu finansowego i grupy docelowej.

3.

W przypadku podjęcia przez firmę inwestycyjną decyzji, o której mowa w ust. 2, firma

inwestycyjna informuje o tej decyzji emitenta lub wystawcę instrumentu finansowego.

1.

Firma inwestycyjna, świadcząc usługi, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 4 lub 5

ustawy, może uwzględniać lub wykorzystywać instrumenty finansowe nienależące do grupy

docelowej klienta do dywersyfikacji ryzyka i zabezpieczania pozycji wynikających z

instrumentów finansowych pod warunkiem, że rekomendowany albo zarządzany portfel instrumentów

finansowych jako całość lub jako połączenie instrumentu finansowego z jego zabezpieczeniem

są odpowiednie dla tego klienta.

2.

Firma inwestycyjna oferuje lub rekomenduje albo w inny sposób umożliwia nabywanie

lub obejmowanie instrumentu finansowego w ramach negatywnej grupy docelowej wyłącznie

w wyjątkowych przypadkach, także gdy służy to dywersyfikacji ryzyka klienta.

1.

W przypadku gdy instrument finansowy, w odniesieniu do którego

1)

przekazano klientowi informacje,

2)

przeprowadzono ocenę odpowiedniości,

3)

określono konflikty interesu i sposób zarządzania nimi

- jest przez firmę inwestycyjną oferowany lub rekomendowany albo w inny sposób udostępniony

do nabycia albo objęcia przez klienta nienależącego do grupy docelowej, firma inwestycyjna

w sprawozdaniu na temat odpowiedniości tego instrumentu finansowego uzasadnia takie

przypadki przez wskazanie szczególnych okoliczności faktycznych oraz ich udokumentowanie.

2.

W przypadku gdy instrument finansowy jest przez firmę inwestycyjną oferowany lub rekomendowany

albo w inny sposób udostępniony do nabycia bądź objęcia przez klienta należącego do

negatywnej grupy docelowej, uzasadnienie, o którym mowa w ust. 1, powinno być odpowiednio

istotne oraz bardziej szczegółowo umotywowane niż w przypadkach, o których mowa w

§ 43 ust. 1.

1.

Firma inwestycyjna, przy podejmowaniu decyzji o zakresie instrumentów finansowych

wyemitowanych lub wystawionych przez tę firmę lub przez inną firmę inwestycyjną, jakie

zamierza oferować lub rekomendować albo w inny sposób umożliwiać ich nabycie lub objęcie,

o rodzaju usług, jakie zamierza świadczyć, oraz o odpowiednich grupach docelowych,

jest obowiązana przestrzegać procedur i rozwiązań służących zapewnieniu zgodności

z przepisami ustawy, niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia 2017/565, w szczególności

dotyczącymi ujawniania informacji, oceny odpowiedniości lub adekwatności, przyjmowania

lub przekazywania świadczeń pieniężnych lub świadczeń niepieniężnych do osób trzecich

lub na rzecz osób trzecich oraz zarządzania konfliktami interesów.

2.

Obowiązek określenia przez firmę inwestycyjną grupy docelowej oraz oferowania lub

rekomendowania albo w inny sposób umożliwiania nabycia lub objęcia instrumentu finansowego

zgodnie z grupą docelową nie może być zastąpiony przez przeprowadzenie oceny odpowiedniości

usługi maklerskiej lub instrumentu finansowego będącego jej przedmiotem oraz powinien

być zrealizowany przez firmę inwestycyjną wraz z oceną odpowiedniości tej usługi lub

instrumentu finansowego.

3.

Firma inwestycyjna zachowuje szczególną staranność w przypadku, gdy zamierza oferować

lub rekomendować albo umożliwiać w inny sposób nabycie lub objęcie nowych instrumentów

finansowych, a także w przypadku, gdy dokonuje zmian w świadczonych przez siebie usługach.

4.

Firma inwestycyjna przeprowadza regularne przeglądy instrumentów finansowych, które

rekomenduje lub oferuje albo w inny sposób umożliwia ich nabycie lub objęcie oraz

świadczonych przez nią usług, z uwzględnieniem wszystkich zdarzeń, które mogłyby w

znaczący sposób wpłynąć na potencjalne ryzyko dla określonej grupy docelowej.

5.

Firma inwestycyjna określa ponownie grupę docelową lub aktualizuje rozwiązania, o

których mowa w § 43 ust. 1, jeżeli stwierdzi, że

1)

błędnie określiła grupę docelową w odniesieniu do danego instrumentu finansowego lub

danej usługi;

2)

instrument finansowy lub usługa nie są zgodne z potrzebami, cechami i celami określonej

grupy docelowej.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, firma inwestycyjna, jeżeli jest to niezbędne,

ponownie określa strategię dystrybucji.

Firma inwestycyjna zatrudnia osoby posiadające fachową wiedzę niezbędną do zrozumienia

właściwości instrumentów finansowych, które rekomenduje lub oferuje albo w inny sposób

umożliwia ich objęcie lub nabycie, oraz czynników ryzyka związanych z tymi instrumentami

finansowymi lub świadczonymi usługami, a także do zrozumienia potrzeb, cech i celów

określonej grupy docelowej.

1.

Zarząd firmy inwestycyjnej sprawuje kontrolę nad prawidłowym wypełnianiem przez firmę

inwestycyjną obowiązków określonych w art. 83b ust. 9, 13, 14, 16 i 17 ustawy oraz

w niniejszym oddziale, a także zapewnia, aby przekazywane mu systematycznie sprawozdania

dotyczące przestrzegania tych przepisów zawierały informacje związane z oferowanymi

lub rekomendowanymi przez firmę inwestycyjną produktami oraz świadczonymi usługami.

2.

Firma inwestycyjna udostępnia sprawozdania, o których mowa w ust. 1, Komisji Nadzoru

Finansowego, na jej żądanie.

3.

Funkcja zgodności z przepisami, o której mowa w art. 22 ust. 2 rozporządzenia 2017/565,

monitoruje zmiany i okresowe przeglądy rozwiązań, o których mowa w § 47 ust. 1, w

celu wykrycia ryzyka niewywiązania się przez firmę inwestycyjną z obowiązków określonych

w niniejszym oddziale.

1.

Firma inwestycyjna przekazuje emitentom lub wystawcom instrumentów finansowych informacje

dotyczące sprzedaży oraz informacje dotyczące wyników przeglądów, o których mowa w

§ 47 ust. 4, w celu umożliwienia ich wykorzystania w trakcie przeglądów instrumentów

finansowych dokonywanych przez emitentów lub wystawców instrumentów finansowych.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, firma inwestycyjna udostępnia

1)

informacje i dane, które mogą wskazywać, że grupa docelowa została błędnie określona

w odniesieniu do danego instrumentu finansowego lub danej usługi maklerskiej lub instrument

finansowy lub usługa maklerska nie odpowiadają okolicznościom związanym z określoną

grupą docelową, w szczególności gdy z powodu zmian warunków rynkowych instrument finansowy

straci płynność lub będzie się charakteryzował dużą zmiennością cen;

2)

informacje o przypadkach rozszerzenia strategii dystrybucji określonej przez emitenta

lub wystawcę oraz oferowania lub rekomendowania albo umożliwiania w inny sposób nabywania

przez nią instrumentu finansowego poza grupą docelową określoną przez emitenta lub

wystawcę, w tym informacje o oferowaniu, rekomendowaniu lub o nabywaniu lub obejmowaniu

instrumentów finansowych przez klientów należących do negatywnej grupy docelowej,

z zastrzeżeniem § 45 ust. 2.

3.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 2, są przekazywane na zasadzie proporcjonalności

i mogą być zagregowane, bez podziału na poszczególne instrumenty lub transakcje, z

wyjątkiem przypadków o istotnym znaczeniu dla określenia grupy docelowej lub strategii

dystrybucji danego instrumentu finansowego, w szczególności w przypadku, gdy w ocenie

firmy inwestycyjnej grupa docelowa tego instrumentu została błędnie określona.

W przypadku gdy firma inwestycyjna, która rekomenduje, oferuje albo w inny sposób

umożliwia nabycie bądź objęcie instrumentu finansowego, wykonuje te czynności we współpracy

bezpośredniej lub pośredniej z innymi firmami inwestycyjnymi, za wypełnienie obowiązków,

o których mowa w niniejszym oddziale, odpowiada firma inwestycyjna posiadająca bezpośrednią

relację z klientem. Pozostałe współpracujące firmy inwestycyjne

1)

przekazują innym współpracującym firmom inwestycyjnym informacje o instrumencie finansowym,

które uzyskały od emitenta lub wystawcy tego instrumentu finansowego;

2)

przekazują emitentowi lub wystawcy instrumentu finansowego informacje dotyczące sprzedaży

instrumentu finansowego;

3)

stosują rozwiązania, o których mowa w art. 83b ust. 8 i 12 ustawy, oraz w oddziale

4 niniejszego rozdziału - w przypadku gdy jest to niezbędne dla zapewnienia, że instrument

finansowy lub usługa będą odpowiednie dla grupy docelowej.

Przepisów niniejszego oddziału nie stosuje się do świadczenia usług maklerskich, o

których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1, 2 lub 3 ustawy, na rzecz klientów końcowych będących

uprawnionymi kontrahentami.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do banków, o których mowa w art. 70 ust.

2 ustawy.

2.

Przepisy

1)

§ 3-6 i § 22-25 stosuje się odpowiednio do banków powierniczych;

2)

§ 7-9, § 12-20, § 26-30, § 40, § 41 ust. 1-12 i 14, § 42-44, § 45 ust. 2 oraz § 46-51

stosuje się odpowiednio do banku powierniczego w zakresie działalności polegającej

na wykonywaniu czynności pośrednictwa w pożyczkach papierów wartościowych.

3.

Przepisu § 24 ust. 2 pkt 2 nie stosuje się do banków prowadzących działalność maklerską,

banków państwowych prowadzących działalność maklerską oraz banków, o których mowa

w art. 70 ust. 2 ustawy, w zakresie środków pieniężnych klientów, które przechowują.

1.

Firma inwestycyjna przyjmuje zlecenia zawierające co najmniej

1)

dane ustalone z klientem, umożliwiające jednoznaczną identyfikację klienta;

2)

datę i czas wystawienia;

3)

rodzaj i liczbę instrumentów finansowych będących przedmiotem zlecenia;

4)

przedmiot zlecenia;

5)

określenie ceny;

6)

oznaczenie terminu ważności zlecenia;

7)

podpis klienta lub jego pełnomocnika - w przypadku zleceń w formie pisemnej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli uniemożliwiają to przepisy lub zasady regulujące

obrót instrumentami finansowymi, których dotyczy zlecenie lub dyspozycja i charakter

usługi, w ramach której są przyjmowane zlecenia lub dyspozycje.

3.

W przypadku gdy w jednym dokumencie zamieszczono więcej niż jedno zlecenie, dokument

ten zawiera wyraźne określenie liczby zleceń. W takim przypadku jest wystarczające

złożenie jednego podpisu klienta lub jego pełnomocnika.

4.

Firma inwestycyjna potwierdza klientowi przyjęcie zlecenia, z wyjątkiem zleceń składanych

za pośrednictwem telefonu.

5.

W przypadku, o którym mowa w § 24 ust. 8

1)

pkt 1, zlecenie zawiera również dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację podmiotu,

o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt 2 ustawy;

2)

pkt 2, zlecenie zawiera również oznaczenie klienta lub klientów, którzy zawarli z

podmiotem prowadzącym rachunek papierów wartościowych umowę, o której mowa w art.

121 ust. 1 ustawy, oraz na których rachunek zostało złożone zlecenie, pozwalające

na jednoznaczną identyfikację tego klienta lub tych klientów, jeżeli umowa zawarta

przez firmę inwestycyjną z podmiotem, o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt 2 ustawy,

nie przewiduje obowiązku wskazywania przez ten podmiot firmie inwestycyjnej, do końca

dnia, w którym wykonane zostało zlecenie, osób, na rzecz których zostało złożone zlecenie,

ze wskazaniem liczby nabywanych lub zbywanych instrumentów finansowych dla poszczególnych

osób. W przypadku zleceń wykonywanych częściowo przekazywanie informacji następuje

każdego dnia, w którym było wykonywane zlecenie, w zakresie, w jakim dotyczą one części

zlecenia wykonywanej w tym dniu.

6.

W przypadku zlecenia umożliwiającego wystawienie na jego podstawie więcej niż jednego

zlecenia brokerskiego lub innego zlecenia lub oferty przekazywanych na odpowiedni

rynek zamiast liczby instrumentów finansowych zlecenie może zawierać maksymalną łączną

wartość transakcji będących wynikiem wykonania zlecenia.

7.

Zlecenie może zawierać dodatkowe warunki jego wykonania, jeżeli nie są one sprzeczne

z odrębnymi przepisami i regulaminami przeprowadzania transakcji na rynku, na który

jest przekazywane, w szczególności zlecenie umożliwiające wystawianie na jego podstawie

więcej niż jednego zlecenia brokerskiego lub innego zlecenia lub oferty przekazywanych

na odpowiedni rynek.

8.

Zlecenie zawiera oznaczenia pozwalające na jego odróżnienie od innych zleceń, jeżeli

1)

jego przedmiotem jest kupno instrumentów finansowych za środki pieniężne pożyczone

od firmy inwestycyjnej;

2)

zawiera klauzulę umożliwiającą wystawianie na jego podstawie więcej niż jednego zlecenia

brokerskiego lub innego zlecenia lub oferty przekazywanych na odpowiedni rynek.

9.

W przypadku gdy zlecenie jest składane przez pełnomocnika klienta, zawiera ono również

dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację osoby składającej zlecenie.

1.

Firma inwestycyjna, wykonując zlecenie klienta, o którym mowa w art. 73 ust. 7 ustawy,

przestrzega zasad wykonywania tego rodzaju zleceń określonych w regulaminach i innych

regulacjach podmiotów prowadzących rynek regulowany, ASO lub OTF oraz dokonujących

rozrachunku lub rozliczenia transakcji, w szczególności podejmuje działania w celu

zapewnienia terminowego dostarczenia papierów wartościowych do dokonania rozrachunku

z zasadami określonymi przez podmiot dokonujący rozrachunku transakcji.

2.

Firma inwestycyjna, która zgodnie z procedurami wewnętrznymi zweryfikowała zlecenie

klienta jako niedopuszczalne do przyjęcia do wykonania, w przypadkach, o których mowa

w art. 73 ust. 7 i 8 ustawy, niezwłocznie informuje klienta o odmowie przyjęcia jego

zlecenia do wykonania.

1.

Zarządzający może wystawiać jedno zlecenie na rzecz swoich klientów, pod warunkiem

że do końca dnia, w którym zostało wykonane zlecenie nabycia lub zbycia instrumentów

finansowych, określi liczbę instrumentów finansowych kupowanych lub sprzedawanych

dla poszczególnych klientów.

2.

Przez zarządzającego, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

firmę inwestycyjną świadczącą usługi zarządzania portfelami, w skład których wchodzi

jeden lub większa liczba instrumentów finansowych;

2)

towarzystwo funduszy inwestycyjnych w zakresie zarządzania portfelami, w skład których

wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych;

3)

towarzystwo funduszy inwestycyjnych zarządzające zbiorczymi portfelami papierów wartościowych;

4)

zagraniczną firmę inwestycyjną oraz podmiot, o którym mowa w art. 115 ust. 1 ustawy,

świadczące poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi zarządzania portfelami,

w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych.

1.

Firma inwestycyjna świadcząca usługi przyjmowania i przekazywania zleceń może, po

uzyskaniu zgody klienta, na zasadach określonych w umowie, doprowadzić do zawarcia

transakcji między inwestorami poza obrotem zorganizowanym. W takim przypadku zlecenie

może nie zawierać wskazania ceny lub liczby instrumentów finansowych będących przedmiotem

zlecenia.

2.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, może być udzielona w formie ogólnej albo w odniesieniu

do poszczególnych transakcji.

1.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się do banków, o których mowa w art. 70 ust.

2 ustawy.

2.

Przepisy § 54 stosuje się odpowiednio do banków powierniczych w zakresie wykonywania

czynności pośrednictwa w pożyczkach papierów wartościowych.

Upoważniony pracownik firmy inwestycyjnej potwierdza przyjęcie przez firmę inwestycyjną

zlecenia do wykonania w sposób uzgodniony z klientem w umowie o wykonywanie zleceń

nabycia lub zbycia instrumentów finansowych. W przypadku zleceń składanych w formie

pisemnej potwierdzenie następuje przez złożenie przez upoważnionego pracownika podpisu

na dokumencie zawierającym zlecenie lub zlecenia.

Na podstawie zlecenia firma inwestycyjna wystawia zlecenie lub zlecenia brokerskie,

które są przekazywane do miejsca wykonania, z wyłączeniem zleceń wykonywanych na zasadach

określonych w art. 73 ust. 2 ustawy.

Firma inwestycyjna może przyjmować do wykonania zlecenia przekazywane za pomocą telefonu,

telefaksu, modemu lub innych urządzeń technicznych lub elektronicznych nośników informacji,

jeżeli przewiduje to umowa o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych.

1.

Na zasadach określonych w zawartej z klientem umowie o wykonywanie zleceń nabycia

lub zbycia instrumentów finansowych oraz w regulaminie świadczenia usług wykonywania

zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych firma inwestycyjna wystawia zlecenia

brokerskie kupna instrumentów finansowych na podstawie zlecenia, pod warunkiem że

w chwili wystawienia przez firmę inwestycyjną zlecenia brokerskiego klient posiada

pełne pokrycie wartości zlecenia oraz kosztów jego wykonania w wysokości uzgodnionej

w umowie o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych.

2.

Firma inwestycyjna może odstąpić od wymogu posiadania przez klienta pełnego pokrycia

wartości zlecenia oraz kosztów jego wykonania oraz wymogu ustanowienia przez klienta

zabezpieczeń dokonania przez niego zapłaty, w przypadku gdy w opinii firmy inwestycyjnej

pozwala na to ocena stanu finansowego i wiarygodności klienta, dokonana zgodnie z

§ 68 ust. 1.

3.

Firma inwestycyjna określa w umowie o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów

finansowych limit maksymalnej wysokości należności firmy inwestycyjnej od klienta

z tytułu transakcji zawartych w wyniku wykonania zleceń przy braku pełnego pokrycia

wartości tych zleceń oraz kosztów jego wykonania.

4.

Wartość zlecenia, którego przedmiotem jest nabycie instrumentów finansowych, ustala

się jako maksymalną kwotę zobowiązania, które może powstać z tytułu pełnej zapłaty

za nabywane instrumenty finansowe przy całkowitym wykonaniu zlecenia.

5.

Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia klientowi pożyczki na zakup instrumentów

finansowych zgodnie z odrębnymi przepisami.

1.

W przypadku gdy w chwili wystawienia zlecenia brokerskiego rejestr sesji nie został

otwarty, podstawą do sprawdzenia pokrycia, o którym mowa w § 62 ust. 1, jest suma

niezablokowanych środków pieniężnych klienta zdeponowanych na jego rachunku pieniężnym.

2.

Suma niezablokowanych środków pieniężnych, o której mowa w ust. 1, jest zwiększana

o sumę środków pieniężnych stanowiących należności klienta z tytułu zawartych transakcji,

jeżeli rozrachunek tych transakcji we właściwej izbie rozrachunkowej powinien nastąpić

najpóźniej w dniu rozrachunku transakcji kupna instrumentów finansowych, pod warunkiem

że transakcja sprzedaży instrumentów finansowych spełnia wymogi określone w art. 7

ust. 5 ustawy.

3.

W przypadku gdy zlecenie brokerskie kupna instrumentów finansowych jest wystawiane

po otwarciu przez firmę inwestycyjną rejestru sesji, podstawą do sprawdzenia pokrycia,

o którym mowa w § 62 ust. 1, jest stan niezablokowanych środków pieniężnych w rejestrze

sesji.

4.

Przy sprawdzaniu pokrycia wartości zlecenia, którego przedmiotem jest nabycie instrumentów

finansowych, wystawianego w przypadku określonym w ust. 3, środki pieniężne stanowiące

należności klienta z tytułu zawartych transakcji sprzedaży instrumentów finansowych

uwzględnia się wyłącznie w przypadku, gdy rozrachunek tych transakcji we właściwej

izbie rozrachunkowej powinien nastąpić najpóźniej w dniu rozrachunku danej transakcji

kupna instrumentów finansowych, oraz pod warunkiem, że transakcja sprzedaży instrumentów

finansowych spełnia wymogi określone w art. 7 ust. 5 ustawy.

1.

W przypadku zlecenia, o którym mowa w § 56 ust. 1, firma inwestycyjna może odstąpić

od sprawdzania pokrycia zlecenia w rejestrach sesji lub na rachunkach pieniężnych

poszczególnych klientów, na rzecz których zostało złożone zlecenie.

2.

W przypadku gdy zarządzającym, o którym mowa w § 56 ust. 1, jest podmiot inny niż

firma inwestycyjna wykonująca zlecenie, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem zawarcia

przez firmę inwestycyjną z zarządzającym umowy o gwarantowanie rozrachunku.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 2, określa co najmniej tryb i warunki dostarczania instrumentów

finansowych przez zarządzającego - w przypadku gdy przedmiotem zlecenia jest zbycie

instrumentów finansowych - oraz gwarantowania zapłaty przez zarządzającego - w przypadku

gdy przedmiotem zlecenia jest nabycie instrumentów finansowych, jeżeli instrumenty

finansowe lub środki pieniężne klientów zarządzającego nie wystarczają do pełnego

rozrachunku transakcji.

1.

W przypadku zawarcia umowy o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych

na warunkach określonych w § 62 ust. 3, umowa określa obowiązek dokonania przez klienta

zapłaty nie później niż w dniu rozrachunku transakcji we właściwej izbie rozrachunkowej,

w wysokości zobowiązań klienta wobec firmy inwestycyjnej z tytułu zawartych transakcji

kupna instrumentów finansowych, pomniejszonych o należności klienta z tytułu zawartych

transakcji sprzedaży instrumentów finansowych rozliczanych we właściwej izbie rozrachunkowej

w tym dniu.

2.

Termin dokonania zapłaty określa umowa o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów

finansowych.

3.

Firma inwestycyjna ponosi odpowiedzialność za dostarczenie na dzień rozrachunku transakcji

kupna zawartych na rachunek klienta środków pieniężnych w wysokości niezbędnej dla

rozrachunku tych transakcji, na zasadach określonych przez tę izbę.

W przypadku zawarcia umowy o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych

na warunkach określonych w § 62 ust. 3, firma inwestycyjna może żądać ustanowienia

zabezpieczenia zapłaty należności przez klienta. Ustanowione zabezpieczenie powinno

gwarantować pewną i płynną jego realizację w wysokości zabezpieczającej interesy firmy

inwestycyjnej w przypadku niewywiązania się klienta z przyjętych zobowiązań.

1.

Firma inwestycyjna podejmuje działania mające na celu zapewnienie, że klient nie będzie

wykorzystywał środków pieniężnych stanowiących pokrycie zlecenia kupna w wysokości

niezbędnej dla dokonania rozrachunku transakcji zawieranych przez firmę inwestycyjną

w związku z wykonaniem tego zlecenia.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do firmy inwestycyjnej przyjmującej do wykonania zlecenie

zawarcia transakcji, o której mowa w art. 7 ust. 5 pkt 2 ustawy, w zakresie środków

pieniężnych należnych klientowi z tytułu sprzedaży papierów wartościowych, pod warunkiem

że

1)

zostaną one przeznaczone na rozliczenie transakcji kupna tej samej liczby tych samych

papierów wartościowych;

2)

warunki obrotu obowiązujące na rynku regulowanym lub w ASO, w którym jest wykonywane

zlecenie klienta, dopuszczają taką możliwość;

3)

klient zawarł uprzednio z firmą inwestycyjną wykonującą zlecenie umowę zapewniającą

dostawę środków pieniężnych potrzebnych do rozliczenia transakcji kupna.

1.

Firma inwestycyjna uzależnia zawarcie umowy o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia

instrumentów finansowych na warunkach określonych w § 62 ust. 2 od złożenia przez

klienta, w formie pisemnej, oświadczenia o jego sytuacji finansowej, a także opracowuje

system kryteriów, na podstawie których są określane limity, o których mowa w § 62

ust. 3, oraz na podstawie których jest podejmowana decyzja o zaproponowaniu klientowi

określonego trybu dokonywania zapłaty z tytułu wykonania zleceń nabycia instrumentów

finansowych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy umowa zawierana jest z klientem profesjonalnym,

o ile klient profesjonalny nie jest traktowany jak klient detaliczny.

1.

W przypadku gdy klient nie dokonał zapłaty w wysokości, o której mowa w § 65 ust.

1, w terminie i na zasadach określonych w umowie o wykonywanie zleceń nabycia lub

zbycia instrumentów finansowych, a nie jest możliwe zaspokojenie roszczeń firmy inwestycyjnej

na podstawie zabezpieczenia, o którym mowa w § 66, firma inwestycyjna może zaspokoić

swoje roszczenia z dostępnych aktywów klienta znajdujących się na rachunkach lub,

w ewidencji lub rejestrze operacyjnym klienta, prowadzonych przez firmę inwestycyjną,

lub z aktywów przechowywanych przez firmę inwestycyjną na rzecz klienta.

2.

Instrumenty finansowe nieopłacone przez klienta są zapisywane na rachunku klienta.

1.

Firma inwestycyjna wystawia zlecenie brokerskie sprzedaży na podstawie zlecenia, którego

przedmiotem jest zbycie instrumentów finansowych, pod warunkiem że klient posiada

pokrycie zlecenia w niezablokowanych instrumentach finansowych lub prawach do otrzymania

instrumentów finansowych będących przedmiotem tego zlecenia, zapisane w rejestrze

operacyjnym lub rejestrze sesji.

2.

Firma inwestycyjna podejmuje działania mające na celu zapewnienie, że klient, z chwilą

wystawienia zlecenia brokerskiego, nie będzie wykorzystywał instrumentów finansowych

stanowiących pokrycie zlecenia w wysokości niezbędnej dla dokonania rozrachunku transakcji

zawieranych przez firmę inwestycyjną w związku z wykonaniem tego zlecenia.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do zleceń

1)

których wykonanie polega na zawarciu transakcji, o której mowa w art. 7 ust. 5 pkt

2 ustawy;

2)

zbycia papierów wartościowych nabytych w wyniku transakcji, o której mowa w art. 7

ust. 5 pkt 2 ustawy, w okresie od dnia jej zawarcia do dnia dokonania jej rozrachunku

w zakresie zbycia papierów wartościowych, o ile

a)

warunki obrotu obowiązujące na danym rynku regulowanym dopuszczają taką możliwość,

b)

klient zawarł z firmą inwestycyjną wykonującą zlecenie umowę zapewniającą dostawę

papierów wartościowych potrzebnych do dokonania rozrachunku transakcji, o której mowa

w art. 7 ust. 5 pkt 2 ustawy;

3)

których wykonanie polega na zawarciu transakcji krótkiej sprzedaży.

1.

W przypadku stwierdzenia braku pokrycia zlecenia firma inwestycyjna wykonuje zlecenie

zbycia do wysokości pokrycia, o którym mowa w § 70 ust. 1, a zlecenie nabycia - do

wysokości pokrycia, o którym mowa w § 62 ust. 1, i posiadanych zabezpieczeń albo odstępuje

od wykonania zlecenia. Przyjęty sposób postępowania określa regulamin świadczenia

usług wykonywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych.

2.

W przypadku składania kilku zleceń kolejność wykonywania zleceń określa klient.

1.

W przypadku instrumentów finansowych innych niż derywaty firma inwestycyjna dokonuje

zapisów na rachunku i rachunku pieniężnym klienta po dokonaniu rozrachunku transakcji

przez właściwą izbę rozrachunkową, nie później niż do końca dnia, w którym nastąpił

rozrachunek.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dokonywania zapisów na rachunku klienta

prowadzonym przez bank powierniczy.

Firma inwestycyjna, wykonując czynności polegające na nabywaniu lub zbywaniu instrumentów

finansowych na własny rachunek, w celu realizacji zadań związanych z funkcją animatora

rynku, składa oferty kupna lub sprzedaży instrumentów finansowych i wykonuje zawarte

transakcje na warunkach określonych na danym rynku lub w danym systemie obrotu instrumentami

finansowymi.

Przepisy § 59-71 stosuje się odpowiednio do banków powierniczych w zakresie wykonywania

czynności pośrednictwa w pożyczkach papierów wartościowych.

Do zleceń, których przedmiotem jest nabycie lub zbycie derywatów, stosuje się przepisy

§ 59-61 i § 73.

1.

Firma inwestycyjna wystawia zlecenie brokerskie na podstawie zlecenia, którego przedmiotem

jest zawarcie transakcji terminowej, pod warunkiem że w chwili wystawienia zlecenia

brokerskiego klient ustanowił zabezpieczenie w wysokości określonej przez

1)

firmę inwestycyjną - w regulaminie wykonywania zleceń nabycia lub zbycia derywatów,

2)

bank powierniczy - w regulaminie prowadzenia rachunków papierów wartościowych

- zarejestrowane zgodnie z zasadami odrębnej rejestracji, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 5 ustawy.

2.

Wysokość zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, zapewnia wykonanie zobowiązań klienta

z tytułu transakcji terminowej, z uwzględnieniem obowiązków firmy inwestycyjnej lub

banku powierniczego wynikających z uczestnictwa w systemie zabezpieczania płynności

rozliczania transakcji organizowanym przez właściwą izbę rozliczeniową.

3.

Przed wystawieniem zlecenia brokerskiego firma inwestycyjna dokonuje blokady instrumentów

finansowych lub środków pieniężnych stanowiących przedmiot zabezpieczenia, a w przypadku

gdy klient, w celu zabezpieczenia roszczeń z tytułu rozliczenia transakcji zawartych

na podstawie jego zlecenia, zobowiązał się przenieść na firmę inwestycyjną prawa z

papierów wartościowych - firma inwestycyjna dokonuje ich przeniesienia na własny rachunek

papierów wartościowych na podstawie dyspozycji złożonej przez klienta.

4.

Firma inwestycyjna, niezwłocznie po rozliczeniu sesji, na której została zawarta transakcja

terminowa, żąda od klienta uzupełnienia zabezpieczenia do wysokości nie niższej niż

określona przez właściwą izbę rozliczeniową lub

1)

wypłaca nadwyżkę zabezpieczenia wniesionego w środkach pieniężnych na rachunek pieniężny

klienta;

2)

znosi blokadę instrumentów finansowych lub środków pieniężnych albo przenosi na klienta

prawa z papierów wartościowych, stanowiących nadwyżkę ponad wymaganą wysokość zabezpieczenia.

5.

Firma inwestycyjna może, ze środków własnych, na zasadach określonych w umowie z klientem,

który zawarł transakcję terminową, ustanowić zabezpieczenie transakcji klienta wymagane

przez właściwą izbę rozliczeniową lub uzupełnić to zabezpieczenie w części, w której

wysokość zabezpieczenia wynika z zawarcia transakcji za pośrednictwem tej firmy inwestycyjnej.

Firma inwestycyjna wystawia zlecenie brokerskie na podstawie zlecenia, którego przedmiotem

jest

1)

nabycie opcji, pod warunkiem że w chwili wystawienia zlecenia brokerskiego klient

posiada pełne pokrycie wartości zlecenia i przewidywanej prowizji, ustalone zgodnie

z § 63 i § 64;

2)

wystawienie opcji, pod warunkiem że w chwili wystawienia zlecenia brokerskiego klient

posiada zabezpieczenie, o którym mowa w § 76 ust. 1;

3)

sprzedaż opcji, pod warunkiem że klient posiada tę opcję w chwili wystawienia zlecenia

brokerskiego.

Firma inwestycyjna wykonuje zlecenia nabycia lub zbycia derywatów innych niż określone

w § 76 i § 77 na warunkach określonych przez właściwą izbę rozliczeniową lub podmiot

prowadzący system obrotu instrumentami finansowymi. Przepisy niniejszego oddziału

stosuje się odpowiednio do wykonywania zleceń nabycia lub zbycia derywatów innych

niż określone w § 76 i § 77.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do wykonywania zleceń nabycia

lub zbycia

1)

praw majątkowych oraz instrumentów rynku niepublicznego, którymi obrót jest związany

z obowiązkiem ustanowienia zabezpieczenia;

2)

zagranicznych instrumentów finansowych, którymi obrót związany jest z obowiązkiem

ustanowienia zabezpieczenia, o ile co innego nie wynika z przepisów regulujących obrót

na danym zagranicznym rynku regulowanym.

1.

Firma inwestycyjna, która nie prowadzi rachunku klienta, z którym zawarła umowę o

wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, zawiera z podmiotem

prowadzącym rachunek klienta umowę o dostarczanie instrumentów finansowych.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności tryb i warunki dostarczania

instrumentów finansowych w przypadku zleceń zbycia oraz obowiązek potwierdzania pokrycia

takich zleceń przez podmiot prowadzący rachunek na żądanie firmy inwestycyjnej, a

także tryb i warunki ich rozliczania w przypadku wykonania zlecenia.

1.

Firma inwestycyjna, która nie prowadzi rachunku pieniężnego klienta, z którym zawarła

umowę o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, zawiera z

podmiotem prowadzącym rachunek pieniężny lub rachunek bankowy tego klienta umowę o

gwarantowaniu zapłaty.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności tryb i warunki gwarantowania

zapłaty w przypadku zleceń nabycia instrumentów finansowych oraz ich potwierdzania

przez podmiot prowadzący rachunek pieniężny lub rachunek bankowy klienta i rozliczania

w przypadku wykonania zlecenia. Umowa może przewidywać możliwość żądania przez firmę

inwestycyjną złożenia przez podmiot prowadzący rachunek pieniężny lub rachunek bankowy

klienta zabezpieczenia na warunkach określonych w § 66.

W przypadku złożenia zlecenia sprzedaży instrumentów finansowych rejestrowanych na

rachunku prowadzonym przez podmiot, o którym mowa w § 80 ust. 1, do obowiązków tego

podmiotu przepis § 70 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Przepisów § 80-82 nie stosuje się do zleceń składanych przez lub na rachunek klienta,

który zawarł z podmiotem prowadzącym rachunek umowę na warunkach, o których mowa w

art. 121 ust. 1 ustawy.

2.

W przypadku zleceń, o których mowa w ust. 1, składanych na rachunek klienta przez

podmiot, o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt 2 ustawy, firma inwestycyjna zawiera

z tym podmiotem umowę o dostarczanie przez ten podmiot instrumentów finansowych, która

określa co najmniej tryb i warunki dostarczania instrumentów finansowych w przypadku

zleceń zbycia, oraz umowę o gwarantowaniu przez ten podmiot zapłaty, która określa

co najmniej tryb i warunki gwarantowania zapłaty w przypadku zleceń nabycia instrumentów

finansowych.

3.

Umowy, o których mowa w ust. 2, zawierają ponadto

1)

określenie sposobu i terminów dostarczania podmiotowi, o którym mowa w art. 121 ust.

2 pkt 2 ustawy, potwierdzeń zawarcia transakcji oraz trybu i warunków postępowania

w przypadku, o którym mowa w art. 121 ust. 5 ustawy;

2)

określenie sposobu ustalenia wysokości szkody poniesionej przez firmę inwestycyjną,

w przypadku gdy dostarczenie instrumentów finansowych lub środków pieniężnych lub

doręczenie potwierdzenia zawartej transakcji nastąpi później niż w dniu, w którym

powinien nastąpić rozrachunek transakcji na rynku regulowanym działającym na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

wskazanie, czy podmiot, o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt 2 ustawy, zawarł z podmiotem

prowadzącym rachunek klienta umowę o gwarantowaniu zapłaty i dostarczaniu instrumentów

finansowych na rzecz firmy inwestycyjnej, określającą sposób postępowania w przypadku,

gdy potwierdzenie zawartej transakcji zostało doręczone później niż w dniu, w którym

powinien nastąpić rozrachunek zawartych transakcji na rynku regulowanym działającym

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

W przypadku gdy zlecenia, o których mowa w ust. 1, są składane na rachunek klienta

na podstawie umowy o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych

zawartej przez firmę inwestycyjną z podmiotem, o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt

2 ustawy, umowa o dostarczanie przez ten podmiot instrumentów finansowych zawiera

postanowienia wskazane w ust. 2 i 3.

5.

W przypadku zleceń składanych przez klienta, który zawarł z podmiotem prowadzącym

rachunek umowę na warunkach, o których mowa w art. 121 ust. 1 ustawy, bez pośrednictwa

podmiotu, o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt 2 ustawy, firma inwestycyjna w zawartej

z klientem umowie o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych

określa tryb i warunki dostarczania instrumentów finansowych - w przypadku zleceń

zbycia - oraz tryb i warunki gwarantowania zapłaty - w przypadku zleceń nabycia papierów

wartościowych. Przepis ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

6.

Umowy, o których mowa w ust. 2-5, mogą przewidywać możliwość żądania przez firmę inwestycyjną

złożenia przez klienta lub podmiot, o którym mowa w art. 121 ust. 2 pkt 2 ustawy,

zabezpieczeń zapłaty należności lub dostarczenia instrumentów finansowych. Ustanowione

zabezpieczenie powinno gwarantować pewną i płynną jego realizację w wysokości zabezpieczającej

interesy firmy inwestycyjnej.

7.

W przypadku, o którym mowa

1)

w ust. 1, nie stosuje się przepisów § 62-71, § 76 i § 77;

2)

w ust. 3, stosuje się przepis § 68 ust. 1.

8.

Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości zawarcia przez firmę inwestycyjną z podmiotem

prowadzącym rachunek umów, o których mowa w § 80 i § 81.

9.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio w przypadku zamieszczenia w zawartej z bankiem

powierniczym lub z firmą inwestycyjną umowie o prowadzenie rachunku zbiorczego zastrzeżenia,

że rozliczenie na rachunku zbiorczym transakcji zawartej na podstawie zlecenia posiadacza

rachunku zbiorczego nastąpi po dostarczeniu potwierdzenia tej transakcji odpowiednio

bankowi powierniczemu lub firmie inwestycyjnej.

W przypadku gdy rachunek klienta jest prowadzony przez Krajowy Depozyt lub spółkę,

której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których

mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy

1)

umowy, o których mowa w § 80 ust. 1 i § 81 ust. 1, firma inwestycyjna zawiera z takim

klientem;

2)

umowa, o której mowa w § 80 ust. 1, zawiera co najmniej zobowiązanie takiego klienta

do złożenia w Krajowym Depozycie lub spółce, której Krajowy Depozyt przekazał czynności

z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, dyspozycji blokady

instrumentów finansowych na żądanie firmy inwestycyjnej.

1.

Firma inwestycyjna uzależnia zawarcie umowy o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia

instrumentów finansowych w sposób, o którym mowa w art. 73 ust. 2 ustawy, od złożenia

przez klienta, w formie pisemnej, oświadczenia o jego sytuacji finansowej.

2.

Firma inwestycyjna opracowuje kryteria, na podstawie których, po zawarciu umowy, o

której mowa w ust. 1, będzie ustalana możliwość wykonania zlecenia w sposób, o którym

mowa w art. 73 ust. 2 ustawy. Firma inwestycyjna przedstawia klientowi te kryteria

przed zawarciem z nim umowy o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych.

Firma inwestycyjna informuje klientów, na których rzecz świadczy usługę wykonywania

zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych w sposób, o którym mowa w art.

73 ust. 2 ustawy, o każdej zmianie tych kryteriów.

3.

Firma inwestycyjna może odstąpić od obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, w przypadku

zawierania umowy o wykonywanie zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych

z klientem profesjonalnym, o którym mowa w art. 3 pkt 39b lit. a-m ustawy, lub z uprawnionym

kontrahentem.

4.

Kryteria, o których mowa w ust. 2, powinny umożliwiać firmie inwestycyjnej ograniczenie

liczby zleceń wykonywanych w sposób, o którym mowa w art. 73 ust. 2 ustawy, składanych

przez jednego klienta lub zleceń składanych przez klientów w tym samym czasie, jeżeli

ich liczba znacząco przekracza ustaloną normę, o której mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia

600/2014.

Przepisów niniejszego oddziału nie stosuje się do wykonywania zleceń nabycia lub zbycia

instrumentów finansowych w sposób, o którym mowa w art. 73 ust. 2 ustawy, polegających

na przyjmowaniu zapisów na instrumenty finansowe emitowane lub wystawiane przez tę

firmę inwestycyjną.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się do banków, o których mowa w art. 70 ust.

2 ustawy, w zakresie papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy

Bank Polski dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym.

1.

Firma inwestycyjna pośrednicząca w oferowaniu instrumentów finansowych, przyjmuje

zapisy na instrumenty finansowe zgodnie z warunkami oferty.

2.

Firma inwestycyjna przyjmuje wpłaty pieniężne z tytułu zapisów na instrumenty finansowe

w wysokości i na warunkach określonych w ofercie.

3.

Firma inwestycyjna zawiera z emitentem, wystawcą lub oferującym umowę określającą

tryb, terminy i warunki przekazania odpowiednio emitentowi, wystawcy lub oferującemu

środków pieniężnych otrzymanych od klientów, którzy nabyli instrumenty finansowe w

ofercie.

4.

Do środków pieniężnych otrzymanych od klientów, którzy dokonali wpłat na instrumenty

finansowe, do czasu ich przekazania przez firmę inwestycyjną zgodnie z umową, o której

mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio zasady odrębnego deponowania środków pieniężnych

klientów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 5 ustawy.

1.

Zapisanie instrumentów finansowych nabytych w wyniku oferowania na rachunku prowadzonym

w firmie inwestycyjnej lub banku powierniczym następuje niezwłocznie po złożeniu odpowiedniego

wniosku odpowiednio przez klienta lub uprawnionego z instrumentów finansowych zapisanych

na rachunku zbiorczym, chyba że warunki oferty przewidują inny termin.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do zapisu na rachunku klienta, który nabył instrumenty

finansowe od klienta albo uprawnionego z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku

zbiorczym, któremu przydzielono te instrumenty.

1.

Zapisanie instrumentów finansowych na rachunku w związku z ich przeniesieniem, w wyniku

transakcji lub innego zdarzenia prawnego, w obrocie wtórnym poza systemem obrotu instrumentami

finansowymi, w przypadku gdy rachunki zbywcy i nabywcy są prowadzone przez ten sam

podmiot, następuje niezwłocznie po powzięciu przez ten podmiot informacji o dokonaniu

transakcji lub wystąpieniu zdarzenia, chyba że umowa przewiduje inny termin.

2.

Firma inwestycyjna lub bank powierniczy podejmują czynności związane z przeniesieniem

instrumentów finansowych, które zostały zbyte, w wyniku transakcji lub innego zdarzenia

prawnego, w obrocie wtórnym poza systemem obrotu instrumentami finansowymi, po przedstawieniu

przez klienta (zbywcę) dokumentów wskazujących na podstawę przeniesienia instrumentów

finansowych.

3.

W przypadku gdy czynności związane z przeniesieniem instrumentów finansowych są podejmowane

na podstawie dyspozycji złożonej przez klienta profesjonalnego, firma inwestycyjna

lub bank powierniczy mogą odstąpić od wymogu, o którym mowa w ust. 2.

4.

W przypadku gdy instrumenty finansowe są przenoszone z rachunku zbiorczego na inny

rachunek, firma inwestycyjna lub bank powierniczy prowadzące rachunek zbiorczy dokonują

czynności związanych z przeniesieniem instrumentów finansowych, które zostały zbyte,

w wyniku transakcji lub innego zdarzenia prawnego, w obrocie wtórnym poza systemem

obrotu instrumentami finansowymi, po otrzymaniu od posiadacza rachunku zbiorczego

odpowiedniej dyspozycji.

5.

Firma inwestycyjna lub bank powierniczy mogą odmówić podjęcia czynności związanych

z przeniesieniem instrumentów finansowych w przypadku powzięcia, na podstawie dokumentów,

o których mowa w ust. 2, uzasadnionych wątpliwości wskazujących, że przeniesienie

instrumentów finansowych ma na celu obejście przepisów prawa.

6.

Firma inwestycyjna lub bank powierniczy odmawiają podjęcia czynności, o których mowa

w ust. 2, w przypadku gdy z dokumentów, o których mowa w ust. 2, wynika w sposób oczywisty,

że przeniesienie instrumentów finansowych jest sprzeczne z przepisami prawa.

7.

Odmowa, o której mowa w ust. 5 lub 6, jest sporządzana w formie pisemnej i zawiera

uzasadnienie. Przed dostarczeniem odmowy firma inwestycyjna lub bank powierniczy umożliwiają

klientowi złożenie wyjaśnień w formie pisemnej lub ustnie.

8.

Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się do przenoszenia instrumentów finansowych w wyniku

wykonywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych w sposób, o którym

mowa w art. 73 ust. 2 ustawy, w przypadku gdy firma inwestycyjna prowadzi rachunek

dla klienta, z którym została zawarta transakcja. Czynności, o których mowa w ust.

2, są podejmowane niezwłocznie po zawarciu transakcji.

Przeniesienie instrumentów finansowych i środków pieniężnych klienta albo uprawnionego

z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym do innej firmy inwestycyjnej

lub banku powierniczego oraz przeniesienie instrumentów finansowych, w wyniku transakcji

lub innego zdarzenia prawnego, w obrocie wtórnym poza systemem obrotu instrumentami

finansowymi, w przypadku gdy rachunki dla zbywcy i nabywcy są prowadzone przez różne

podmioty, następuje niezwłocznie po złożeniu przez klienta albo uprawnionego z instrumentów

finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym odpowiedniej dyspozycji. W przypadku

gdy przeniesienie instrumentów finansowych następuje poza systemem obrotu instrumentami

finansowymi, przepisy § 90 ust. 2-7 stosuje się odpowiednio do firmy inwestycyjnej

lub banku powierniczego, w których złożono dyspozycję dokonania przeniesienia instrumentów

finansowych.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do postępowania firmy inwestycyjnej,

w przypadku gdy instrumenty finansowe są rejestrowane na rachunkach innych niż rachunki

papierów wartościowych i rachunki zbiorcze lub są rejestrowane w ewidencji.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do postępowania banków, o których

mowa w art. 70 ust. 2 ustawy.

1.

W przypadku gdy zostało ogłoszone wezwanie do zapisywania się na sprzedaż lub zamianę

akcji, firma inwestycyjna przyjmuje zapisy po sprawdzeniu, czy podmiot odpowiadający

na wezwanie posiada akcje będące przedmiotem wezwania i czy zostały one zablokowane

na jego rachunku.

2.

W przypadku gdy akcje są zapisane na rachunku zbiorczym, firma inwestycyjna przyjmuje

zapisy po uzyskaniu od posiadacza rachunku zbiorczego dokumentu, o którym mowa w art.

10 ust. 2 ustawy, potwierdzającego, że podmiot odpowiadający na wezwanie posiada akcje

będące przedmiotem wezwania i zostały one zablokowane na rachunku zbiorczym.

Firma inwestycyjna przyjmuje zapisy na sprzedaż lub zamianę akcji zgodnie z warunkami

określonymi w treści wezwania.

1.

Firma inwestycyjna wykonuje czynności związane z ustanawianiem i realizacją zabezpieczeń

spłaty kredytów na nabycie instrumentów finansowych na podstawie umowy pomiędzy bankiem

a klientem lub bankiem a uprawnionym z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku

zbiorczym, do której przystępuje, lub na podstawie odrębnej umowy pomiędzy bankiem

a firmą inwestycyjną, zgodnie z którą firma inwestycyjna jest obowiązana dokonywać

czynności zmierzających do ustanowienia i realizacji zabezpieczenia kredytu udzielonego

przez bank.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, zawiera co najmniej określenie

1)

instrumentów finansowych, które mogą być nabywane za środki pieniężne pochodzące z

kredytu;

2)

terminu spłaty kredytu;

3)

rodzaju i wysokości zabezpieczenia spłaty kredytu wymaganego od klienta lub uprawnionego

z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym;

4)

sposobu dokonywania przez firmę inwestycyjną wyceny instrumentów finansowych stanowiących

zabezpieczenie;

5)

warunków i terminów dokonywania i znoszenia przez firmę inwestycyjną blokady instrumentów

finansowych i środków pieniężnych, stanowiących zabezpieczenie spłaty kredytu, o ile

blokada jest przewidziana;

6)

trybu i terminów przekazywania bankowi przez firmę inwestycyjną informacji o aktualnej

wysokości zabezpieczenia;

7)

sposobu postępowania firmy inwestycyjnej w przypadku spadku wysokości zabezpieczenia

poniżej wymaganego poziomu;

8)

sposobu postępowania firmy inwestycyjnej z instrumentami finansowymi i środkami pieniężnymi

klienta lub uprawnionego z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym

w przypadku niewykonania przez niego zobowiązań z umowy kredytu;

9)

obowiązku informowania banku przez firmę inwestycyjną o każdym przypadku zajęcia przez

organy egzekucyjne lub inne uprawnione podmioty instrumentów finansowych lub środków

pieniężnych kredytobiorcy stanowiących zabezpieczenie kredytu.

Firma inwestycyjna przekazuje bankowi informacje, o których mowa w § 96 ust. 2 pkt

6, na podstawie udzielonego bankowi przez klienta lub uprawnionego z instrumentów

finansowych zapisanych na rachunku zbiorczym upoważnienia do uzyskiwania informacji

o stanach jego rachunków, ewidencji lub rejestrów.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do banków powierniczych oraz

do postępowania firm inwestycyjnych i banków powierniczych, w przypadku ustanawiania

i realizacji zabezpieczeń spłaty pożyczek na nabycie instrumentów finansowych.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do banków, o których mowa w

art. 70 ust. 2 ustawy.

Firma inwestycyjna podejmuje czynności związane z ustanowieniem zabezpieczenia wierzytelności

na instrumentach finansowych, w przypadku gdy są spełnione łącznie następujące warunki

1)

istnieje nieprzedawniona wierzytelność pieniężna lub wierzytelność niepieniężna, w

tym wierzytelność przyszła lub warunkowa, wynikające z określonego stosunku prawnego;

2)

forma zabezpieczenia wierzytelności oraz sposób zaspokojenia wierzyciela z przedmiotu

zabezpieczenia odpowiadają wymaganiom określonym w odrębnych przepisach;

3)

przedmiotem zabezpieczenia wierzytelności są instrumenty finansowe zapisane na rachunku

papierów wartościowych klienta, innym rachunku klienta lub w ewidencji, służących

do zapisywania instrumentów finansowych, albo przechowywane przez firmę inwestycyjną

na rzecz klienta.

1.

Firma inwestycyjna odmawia podjęcia czynności związanej z ustanowieniem zabezpieczenia

wierzytelności, w przypadku gdy z przedstawionej umowy o ustanowieniu zabezpieczenia

lub z dokumentu, z którego wynika zabezpieczona wierzytelność, wynika w sposób oczywisty,

że są one sprzeczne z przepisami prawa.

2.

Odmowa, o której mowa w ust. 1, jest sporządzana w formie pisemnej i zawiera uzasadnienie.

Przed dostarczeniem klientowi odmowy firma inwestycyjna umożliwia mu złożenie wyjaśnień.

Podejmowanie przez firmę inwestycyjną czynności związanych z ustanowieniem na instrumentach

finansowych zabezpieczenia wierzytelności w innej formie i w inny sposób niż określone

w oddziale 2 i 3 jest dopuszczalne, jeżeli nie narusza przepisów prawa, a forma tego

zabezpieczenia oraz sposób wykonywania przez firmę inwestycyjną tych czynności zostały

szczegółowo określone w regulaminie świadczenia usługi maklerskiej, o którym mowa

w § 24 ust. 1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio

1)

w przypadku gdy zabezpieczenie wierzytelności

a)

banku, z tytułu udzielonego kredytu, zostało ustanowione na instrumentach finansowych

zapisanych na rachunku papierów wartościowych, innym rachunku klienta lub w ewidencji

klienta, prowadzonych przez wydzieloną jednostkę organizacyjną tego banku prowadzącą

działalność maklerską, lub na instrumentach finansowych przechowywanych przez tę jednostkę,

b)

zostało ustanowione na papierach wartościowych zapisanych zgodnie z art. 4 ust. 2

ustawy;

2)

do banku powierniczego, z zastrzeżeniem oddziału 4, którego przepisy dotyczące firmy

inwestycyjnej stosuje się odpowiednio do banku powierniczego, oraz oddziału 5, którego

przepisy stosuje się odpowiednio do banków powierniczych prowadzących rachunki zbiorcze.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do banków, o których mowa w

art. 70 ust. 2 ustawy.

W przypadku gdy zabezpieczenie wierzytelności polega na ustanowieniu na rachunku prowadzonym

dla klienta (dłużnika) blokady określonej liczby instrumentów finansowych, połączonej

z ustanowieniem nieodwołalnego pełnomocnictwa dla osoby uprawnionej z tytułu blokady

(wierzyciela) do sprzedaży zablokowanych instrumentów finansowych i zaspokojenia się

z uzyskanych w ten sposób środków pieniężnych, firma inwestycyjna, na podstawie umowy

o ustanowieniu blokady i złożeniu przez klienta dyspozycji blokady, w formie pisemnej,

dokonuje blokady na rachunku klienta. Regulamin świadczenia usługi maklerskiej, o

którym mowa w § 24 ust. 1, może określać dodatkowe warunki ustanawiania takiego pełnomocnictwa.

Firma inwestycyjna utrzymuje blokadę instrumentów finansowych przez okres wynikający

z umowy o ustanowieniu blokady.

1.

W okresie utrzymywania blokady firma inwestycyjna nie może wykonywać dyspozycji klienta

dotyczących

1)

zniesienia blokady;

2)

zbycia zablokowanych instrumentów finansowych;

3)

przeniesienia zablokowanych instrumentów finansowych.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w przypadku

1)

przeniesienia instrumentów finansowych będących przedmiotem blokady z zachowaniem

blokady, jeżeli przeniesienie jest wynikiem realizacji postanowień umowy ustanawiającej

blokadę;

2)

o którym mowa w art. 89 ust. 4 ustawy.

3.

Wykonanie przez firmę inwestycyjną dyspozycji klienta dotyczących zablokowanych instrumentów

finansowych innych niż dyspozycje, o których mowa w ust. 1, może nastąpić w zakresie

określonym w umowie o ustanowieniu blokady.

Firma inwestycyjna prowadząca dla klienta rachunek, na którym są zapisane zablokowane

instrumenty finansowe, w braku odmiennych postanowień umowy o ustanowieniu blokady,

przekazuje do dyspozycji klienta, w sposób przez niego wskazany, pożytki z tych instrumentów,

w szczególności dywidendy, odsetki lub inne świadczenia pieniężne spełniane na rzecz

klienta z instrumentów finansowych.

1.

W dacie wymagalności wierzytelności zabezpieczonej blokadą lub w najbliższym dniu,

w którym jest możliwe wykonanie zlecenia, firma inwestycyjna przyjmuje do wykonania

zlecenie sprzedaży instrumentów finansowych złożone przez wierzyciela na podstawie

pełnomocnictwa udzielonego mu przez klienta wraz z umową o ustanowieniu blokady.

2.

Firma inwestycyjna przekazuje do dyspozycji wierzyciela, niezwłocznie, w sposób wskazany

przez niego w zleceniu, o którym mowa w ust. 1, środki pieniężne pochodzące z wykonania

tego zlecenia w wysokości pozwalającej na zaspokojenie roszczeń wierzyciela wynikających

z umowy.

3.

Po upływie okresu utrzymywania blokady ustalonego w umowie firma inwestycyjna nie

może przyjąć do wykonania zlecenia, o którym mowa w ust. 1.

4.

Do trybu postępowania firmy inwestycyjnej wykonującej zlecenie, o którym mowa w ust.

1, stosuje się odpowiednio przepisy rozporządzenia dotyczące wykonywania zleceń.

1.

Firma inwestycyjna znosi blokadę w przypadku

1)

blokady bezterminowej, ustanowionej do odwołania lub do czasu wykonania zobowiązania

zabezpieczonego blokadą - niezwłocznie po złożeniu przez wierzyciela, w formie pisemnej,

dyspozycji zniesienia blokady lub po złożeniu, w formie pisemnej, dyspozycji zniesienia

blokady przez klienta, za zgodą wierzyciela wyrażoną w formie pisemnej;

2)

blokady terminowej, nieodwołalnej - w dniu następującym po upływie okresu utrzymywania

blokady ustalonego w umowie;

3)

określonym w § 109 ust. 1 - niezwłocznie po złożeniu zlecenia sprzedaży instrumentów

finansowych.

2.

Zniesienie blokady może dotyczyć części zablokowanych instrumentów finansowych.

3.

W przypadku gdy zablokowane instrumenty finansowe są zapisane na rachunku prowadzonym

przez bank powierniczy, zniesienie blokady następuje niezwłocznie po otrzymaniu przez

bank dokumentów potwierdzających złożenie zlecenia sprzedaży, o którym mowa w § 109

ust. 1.

W przypadku gdy instrumenty finansowe będące zabezpieczeniem wierzytelności są zapisane

na rachunku prowadzonym przez bank powierniczy, bank przekazuje do firmy inwestycyjnej

świadczącej na rzecz klienta usługi wykonywania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów

finansowych kopię umowy o ustanowieniu blokady i złożeniu przez klienta dyspozycji

blokady.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do trybu postępowania firmy

inwestycyjnej w przypadku ustanawiania blokady na instrumentach finansowych niedopuszczonych

do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi, jeżeli konstrukcja tych instrumentów

umożliwia ustanowienie na nich blokady.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do trybu postępowania banków,

o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, w przypadku ustanawiania blokady na instrumentach

finansowych ewidencjonowanych przez ten bank w związku z działalnością wykonywaną

na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy, jeżeli konstrukcja tych instrumentów umożliwia

ustanowienie na nich blokady.

1.

W przypadku gdy zabezpieczenie wierzytelności polega na ustanowieniu zastawu na określonej

liczbie instrumentów finansowych zapisanych na rachunku, firma inwestycyjna, na podstawie

umowy zastawu i złożeniu przez klienta dyspozycji blokady zastawionych instrumentów,

w formie pisemnej, dokonuje na rachunku zastawcy blokady tych instrumentów.

2.

W przypadku gdy zabezpieczenie wierzytelności polega na ustanowieniu zastawu rejestrowego

na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2017), zwanej dalej „ustawą o zastawie rejestrowym”, firma inwestycyjna dokonuje blokady

instrumentów finansowych po otrzymaniu dokumentów, o których mowa w ust. 1, oraz odpisu

z rejestru zastawów stanowiącego dowód wpisu.

Firma inwestycyjna utrzymuje blokadę zastawionych instrumentów finansowych przez okres

wynikający z umowy zastawu.

1.

Firma inwestycyjna prowadząca rachunek, na którym są zapisane instrumenty finansowe

obciążone zastawem, lub przechowująca instrumenty finansowe obciążone zastawem przekazuje

do dyspozycji zastawnika, w sposób przez niego wskazany, pożytki z tych instrumentów,

w szczególności dywidendy, odsetki lub inne świadczenia, chyba że umowa zastawu stanowi

inaczej. W zakresie obowiązku zastawnika określonego w art. 319 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 i 1237), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”, firma inwestycyjna może, na podstawie pełnomocnictwa

udzielonego przez zastawnika, dokonać wobec zastawcy rozliczenia z pobranych pożytków.

2.

W przypadku gdy dłużnik z instrumentów finansowych obciążonych zastawem przekazuje

firmie inwestycyjnej, o której mowa w ust. 1, świadczenie główne, do którego jest

zobowiązany z tych instrumentów, firma inwestycyjna dokonuje na rachunku pieniężnym

zastawcy blokady środków pieniężnych otrzymanych z tego tytułu. Środki pieniężne podlegają

blokadzie do czasu wykonania uprawnień przysługujących zastawcy lub zastawnikowi.

3.

Środki pieniężne pochodzące ze spełnienia świadczenia przez dłużnika z zastawionych

instrumentów mogą być wypłacone wyłącznie do rąk zastawcy i zastawnika łącznie albo

na żądanie jednego z nich powinny zostać złożone do depozytu sądowego.

Firma inwestycyjna znosi blokadę zastawionych instrumentów finansowych niezwłocznie

po otrzymaniu dokumentów potwierdzających wygaśnięcie zastawu.

W przypadku gdy zaspokojenie zastawnika polega na przejęciu instrumentów finansowych

na własność w trybie i na warunkach określonych w przepisach ustawy o zastawie rejestrowym,

firma inwestycyjna, na żądanie zastawnika złożone w dacie wymagalności wierzytelności,

w formie pisemnej, niezwłocznie przenosi instrumenty finansowe na rzecz zastawnika,

w liczbie uwzględniającej wartość przejętych instrumentów finansowych ustalonej zgodnie

z art. 23 ust. 1 tej ustawy.

W przypadku gdy zaspokojenie zastawnika nastąpi przez sprzedaż instrumentów finansowych

w drodze przetargu publicznego, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o zastawie rejestrowym,

firma inwestycyjna, na żądanie nabywcy, złożone w formie pisemnej, po przedstawieniu

protokołu przebiegu przetargu, niezwłocznie przenosi instrumenty finansowe na rzecz

nabywcy.

1.

W przypadku gdy zaspokojenie zastawnika następuje zgodnie z przepisami o postępowaniu

egzekucyjnym i polega na sprzedaży instrumentów finansowych zgodnie z art. 911

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1568), zwanej dalej „Kodeksem postępowania cywilnego”, do zlecenia sprzedaży zastawionych

instrumentów finansowych, złożonego przez osoby uprawnione zgodnie z art. 911

2.

Firma inwestycyjna przekazuje do dyspozycji komornika, niezwłocznie, w sposób wskazany

przez niego w wezwaniu, o którym mowa w art. 911, środki pieniężne pochodzące z wykonania zlecenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy zaspokojenie zastawnika następuje zgodnie z przepisami o postępowaniu

egzekucyjnym i polega na sprzedaży instrumentów finansowych niezapisanych na rachunku

papierów wartościowych lub na innym rachunku, firma inwestycyjna wykonuje pisemne

żądania komornika, w tym zlecenia lub dyspozycje dotyczące tych instrumentów, od chwili

ich skutecznego zajęcia.

Po wygaśnięciu zastawu firma inwestycyjna nie może podejmować czynności, o których

mowa w § 118 i § 120.

Przepisy § 120 stosuje się odpowiednio do postępowania firmy inwestycyjnej w przypadku

zaspokojenia wierzyciela z instrumentów finansowych dłużnika w ramach prowadzonej

egzekucji, która nie wynika z ustanowionego zastawu.

1.

W zakresie nieuregulowanym w przepisach niniejszego oddziału do ustanowienia, utrzymywania

i zniesienia blokady instrumentów finansowych w związku z ustanowieniem zastawu stosuje

się odpowiednio przepisy oddziału 2.

2.

W przypadku gdy zabezpieczenie wierzytelności polega na ustanowieniu zastawu na papierach

wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku,

firma inwestycyjna wydaje papiery wartościowe zastawnikowi lub osobie trzeciej na

podstawie umowy zastawu spełniającej wymogi, o których mowa w art. 329 § 1 Kodeksu cywilnego.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do trybu postępowania firmy

inwestycyjnej w przypadku ustanawiania zastawu lub zastawu rejestrowego na instrumentach

finansowych niedopuszczonych do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi,

jeżeli konstrukcja tych instrumentów umożliwia ustanowienie na nich tych zabezpieczeń.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do trybu postępowania banków,

o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy, w przypadku ustanawiania zastawu lub zastawu

rejestrowego na instrumentach finansowych ewidencjonowanych przez ten bank w związku

z działalnością wykonywaną na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy.

1.

Po otrzymaniu umowy o ustanowieniu blokady finansowej firma inwestycyjna dokonuje

na rachunku lub w ewidencji prowadzonej na rzecz dłużnika blokady instrumentów finansowych

wskazanych w umowie.

2.

W przypadku gdy dłużnik, zgodnie z umową o ustanowieniu blokady finansowej, wykonuje

prawo zastępowania składników zabezpieczenia, firma inwestycyjna, w zakresie zgodnym

z umową o ustanowieniu blokady finansowej, wykonuje złożoną przez niego, w formie

pisemnej, dyspozycję blokady instrumentów finansowych wskazanych w tej dyspozycji

oraz znosi blokadę instrumentów finansowych stanowiących pierwotny przedmiot zabezpieczenia.

1.

Firma inwestycyjna utrzymuje blokadę instrumentów finansowych przez okres wynikający

z umowy o ustanowieniu blokady, z zastrzeżeniem § 126 ust. 2.

2.

Do blokady, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepis § 107.

Firma inwestycyjna prowadząca dla dłużnika rachunek, na którym są zapisane zablokowane

instrumenty finansowe, przekazuje do dyspozycji dłużnika, w sposób przez niego wskazany,

pożytki z tych instrumentów, w szczególności dywidendy, odsetki lub inne świadczenia

pieniężne spełniane na rzecz dłużnika z instrumentów finansowych, chyba że umowa o

ustanowieni blokady finansowej stanowi inaczej.

Firma inwestycyjna znosi blokadę, o której mowa w § 126 ust. 1, w przypadku

1)

gdy umowa o ustanowieniu blokady finansowej przewiduje termin, do którego ustanawia

się to zabezpieczenie - z chwilą upływu tego terminu;

2)

wystąpienia okoliczności umożliwiających jej zniesienie określonych w umowie o ustanowieniu

blokady finansowej - niezwłocznie po ich stwierdzeniu.

1.

W przypadku gdy zaspokojenie wierzytelności zabezpieczonych blokadą finansową następuje

przez sprzedaż instrumentów finansowych, w dniu wystąpienia podstawy realizacji tego

zabezpieczenia lub w najbliższym dniu, w którym jest możliwe wykonanie zlecenia, firma

inwestycyjna przyjmuje do wykonania zlecenie sprzedaży instrumentów finansowych złożone

przez wierzyciela na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez klienta w umowie

o ustanowieniu blokady finansowej. Do wykonania zlecenia sprzedaży stosuje się odpowiednio

przepisy rozporządzenia dotyczące wykonywania zleceń.

2.

Firma inwestycyjna przekazuje do dyspozycji wierzyciela, niezwłocznie, w sposób wskazany

przez niego w zleceniu, o którym mowa w ust. 1, środki pieniężne pochodzące z wykonania

tego zlecenia, w wysokości pozwalającej na zaspokojenie roszczeń wierzyciela wynikających

z umowy blokady finansowej. Pozostałe środki finansowe pochodzące z wykonania tego

zlecenia firma inwestycyjna przekazuje do dyspozycji dłużnika.

3.

Po upływie ustalonego w umowie terminu ustanowienia blokady finansowej firma inwestycyjna

nie może przyjąć do wykonania zlecenia, o którym mowa w ust. 1.

4.

W przypadku gdy przedmiotem blokady finansowej są instrumenty finansowe niedopuszczone

do systemu obrotu instrumentami finansowymi, a umowa sprzedaży została zawarta bez

pośrednictwa firmy inwestycyjnej prowadzącej rachunek, na którym są zapisane zablokowane

instrumenty finansowe, lub przechowującej instrumenty finansowe, firma inwestycyjna

przenosi te instrumenty na rzecz ich nabywcy na podstawie przekazanej mu przez wierzyciela

kopii umowy sprzedaży tych instrumentów, po złożeniu przez wierzyciela, w formie pisemnej,

dyspozycji dłużnika dotyczącej przeniesienia tych instrumentów. Środki uzyskane ze

sprzedaży, w wysokości pozwalającej na zaspokojenie roszczeń wierzyciela wynikających

z umowy blokady finansowej, firma inwestycyjna niezwłocznie przekazuje do dyspozycji

wierzyciela w sposób wskazany w złożonej przez niego dyspozycji.

1.

W przypadku gdy zaspokojenie wszystkich lub niektórych roszczeń zabezpieczonych blokadą

finansową następuje przez kompensatę, firma inwestycyjna znosi blokadę oraz dokonuje

innych czynności związanych z kompensatą po otrzymaniu dokumentów potwierdzających

1)

wystąpienie podstawy realizacji zabezpieczenia;

2)

dokonanie czynności niezbędnych do dokonania kompensaty zgodnie z treścią klauzuli

kompensacyjnej w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych.

2.

Kompensata jest dokonywana przez firmę inwestycyjną na warunkach określonych w klauzuli

kompensacyjnej.

1.

Po otrzymaniu umowy o ustanowieniu zabezpieczenia finansowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych, w formie przeniesienia na wierzyciela instrumentów finansowych będących przedmiotem

zabezpieczenia, firma inwestycyjna prowadząca dla dłużnika rachunek lub przechowująca

na jego rzecz instrumenty finansowe dokonuje przeniesienia instrumentów finansowych

na rzecz wierzyciela, po złożeniu przez dłużnika, w formie pisemnej, dyspozycji przeniesienia.

2.

W przypadku gdy umowa, o której mowa w ust. 1, przewiduje blokadę przeniesionych instrumentów

finansowych na rachunku lub w ewidencji wierzyciela, firma inwestycyjna dokonuje blokady

instrumentów finansowych będących przedmiotem zabezpieczenia na rachunku lub w ewidencji

dłużnika i przenosi je na wierzyciela z zachowaniem blokady. Firma inwestycyjna, która

prowadzi dla dłużnika rachunek lub przechowuje na jego rzecz instrumenty finansowe,

przekazuje firmie inwestycyjnej, która prowadzi dla wierzyciela rachunek lub przechowuje

na jego rzecz instrumenty finansowe, kopię umowy o ustanowieniu zabezpieczenia, o

którym mowa w ust. 1.

3.

Zniesienie blokady, o której mowa w ust. 2, następuje zgodnie z postanowieniami umowy

o ustanowieniu zabezpieczenia finansowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych

1)

po otrzymaniu dokumentów potwierdzających wystąpienie podstawy realizacji zabezpieczenia

i zawiadomienie dłużnika o wygaśnięciu roszczenia o zwrot przedmiotu zabezpieczenia

albo

2)

w przypadku gdy umowa o ustanowieniu zabezpieczenia finansowego, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych, przewiduje termin, do którego ustanawia się to zabezpieczenie - z chwilą upływu

tego terminu.

1.

Po otrzymaniu umowy o ustanowieniu zastawu finansowego na określonej liczbie instrumentów

finansowych zapisanych na rachunku lub przechowywanych na rzecz klienta (dłużnika),

firma inwestycyjna, na podstawie dyspozycji blokady zastawionych instrumentów finansowych,

złożonej przez dłużnika w formie pisemnej, dokonuje na jego rachunku lub w ewidencji

blokady tych instrumentów.

2.

Firma inwestycyjna znosi blokadę ustanowioną zgodnie z ust. 1, w przypadku gdy wierzyciel,

na podstawie udzielonego mu przez dłużnika upoważnienia, wykonuje przysługujące mu

zgodnie z umową o ustanowieniu zastawu finansowego prawo użycia instrumentów finansowych,

o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych, stanowiących przedmiot zastawu finansowego. Firma inwestycyjna wykonuje dyspozycję

lub zlecenie złożone przez wierzyciela w ramach wykonania przysługującego mu prawa

użycia instrumentów finansowych, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych.

3.

W przypadku gdy dłużnik wykonuje przysługujące mu zgodnie z umową o ustanowieniu zastawu

finansowego prawo zastępowania składników zabezpieczenia, firma inwestycyjna, w zakresie

zgodnym z umową o ustanowieniu zastawu finansowego, wykonuje, złożoną przez niego

w formie pisemnej, dyspozycję blokady instrumentów finansowych wskazanych w tej dyspozycji

oraz znosi blokadę instrumentów finansowych stanowiących pierwotny przedmiot zabezpieczenia.

1.

Firma inwestycyjna utrzymuje blokadę zastawionych instrumentów finansowych przez okres

wynikający z umowy zastawu finansowego, z zastrzeżeniem § 133 ust. 2 i 3.

2.

Do blokady, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepis § 107.

1.

Firma inwestycyjna prowadząca rachunek, na którym są zapisane instrumenty finansowe

obciążone zastawem finansowym, lub przechowująca takie instrumenty finansowe przekazuje

do dyspozycji zastawnika, w sposób przez niego wskazany, pożytki z tych instrumentów,

w szczególności dywidendy, odsetki lub inne świadczenia, chyba że umowa zastawu finansowego

stanowi inaczej.

2.

W przypadku gdy dłużnik z instrumentów finansowych obciążonych zastawem przekazuje

firmie inwestycyjnej, o której mowa w ust. 1, świadczenie główne, do którego jest

zobowiązany z tych instrumentów, firma inwestycyjna dokonuje blokady na rachunku pieniężnym

zastawcy otrzymanych z tego tytułu środków pieniężnych, chyba że umowa zastawu finansowego

stanowi inaczej. Środki pieniężne podlegają blokadzie do czasu wykonania uprawnień

przysługujących zastawcy lub zastawnikowi na podstawie tej umowy.

Firma inwestycyjna znosi blokadę, o której mowa w § 133, w przypadku

1)

gdy umowa o ustanowieniu blokady finansowej przewiduje termin ustanowienia tego zabezpieczenia

- z chwilą upływu tego terminu;

2)

wystąpienia okoliczności umożliwiających jej zniesienie określonych w umowie o ustanowieniu

blokady finansowej - niezwłocznie po ich stwierdzeniu;

3)

wygaśnięcia zastawu finansowego - niezwłocznie po ustaleniu tego faktu.

W przypadku gdy zgodnie z umową o ustanowieniu zabezpieczenia finansowego, o której

mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o niektórych zabezpieczeniach finansowych, zaspokojenie polega na przejęciu przez wierzyciela na własność instrumentów finansowych

objętych zastawem finansowym firma inwestycyjna wykonuje, złożoną przez wierzyciela

na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez klienta w tej umowie, dyspozycję

przeniesienia na rzecz wierzyciela instrumentów finansowych objętych zastawem.

1.

W przypadku gdy zaspokojenie roszczeń z zastawu finansowego polega na sprzedaży zastawionych

instrumentów finansowych w dniu wystąpienia podstawy realizacji zastawu finansowego,

firma inwestycyjna wykonuje zlecenie sprzedaży zastawionych instrumentów finansowych,

złożone przez wierzyciela na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez klienta

w umowie o ustanowieniu zastawu finansowego.

2.

Firma inwestycyjna niezwłocznie przekazuje do dyspozycji wierzyciela środki pieniężne

pochodzące z wykonania jego zlecenia, w wysokości pozwalającej na zaspokojenie zabezpieczonych

roszczeń, w sposób wskazany przez niego w zleceniu, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w § 136, firma inwestycyjna nie

może przyjąć do wykonania zlecenia, o którym mowa w ust. 1.

Do sposobu postępowania firmy inwestycyjnej w przypadku zaspokajania roszczeń wynikających

z zastawu finansowego przez kompensatę stosuje się odpowiednio § 131.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do banków, o których mowa w

art. 70 ust. 2 ustawy.

1.

Ustanowienie zabezpieczenia wierzytelności na rachunku zbiorczym może nastąpić przez

podmiot uprawniony z instrumentów finansowych zarejestrowanych na tym rachunku, wskazany

firmie inwestycyjnej zgodnie z art. 8a ust. 4 ustawy.

2.

W przypadku gdy dany rodzaj zabezpieczenia wiąże się z ustanowieniem blokady instrumentów

finansowych, jego skuteczność jest uzależniona od otrzymania przez firmę inwestycyjną

dokumentu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 ustawy, określającego osobę uprawnioną z

instrumentów finansowych wskazanych w tym dokumencie.

3.

Zabezpieczenie uważa się za skutecznie ustanowione na okres wskazany w terminie ważności

dokumentu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 ustawy.

4.

Firma inwestycyjna prowadząca rachunek zbiorczy dokonuje blokady na rachunku zbiorczym

instrumentów finansowych stanowiących przedmiot zabezpieczenia na podstawie umowy

o ustanowieniu zabezpieczenia na tych instrumentach, przekazanej przez podmiot ustanawiający

zabezpieczenie za pośrednictwem posiadacza rachunku.

5.

W okresie utrzymywania blokady firma inwestycyjna prowadząca rachunek zbiorczy nie

może wykonywać poleceń posiadacza rachunku ani podmiotu uprawnionego z instrumentów

finansowych objętych blokadą. Blokada nie może zostać zniesiona do dnia upływu terminu

ważności dokumentu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 ustawy.

6.

Firma inwestycyjna przyjmuje do wykonania zlecenie sprzedaży instrumentów finansowych

złożone przez wierzyciela na podstawie pełnomocnictwa udzielonego jej przez podmiot

ustanawiający zabezpieczenie będący jej klientem pod warunkiem wymagalności zabezpieczonej

wierzytelności w dniu upływu terminu ważności dokumentu, o którym mowa w art. 10 ust.

2 ustawy.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym oddziale do ustanowienia zabezpieczenia na

instrumentach finansowych rejestrowanych na rachunku zbiorczym stosuje się przepisy

oddziału 1-4 niniejszego rozdziału.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do banków, o których mowa w

art. 70 ust. 2 ustawy.

1.

W przypadku świadczenia usługi maklerskiej, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy,

w sposób, o którym mowa w art. 74b ust. 1 pkt 1 ustawy, firma inwestycyjna przekazuje

klientowi sprawozdanie obejmujące

1)

oznaczenie firmy inwestycyjnej;

2)

nazwę, firmę, imię i nazwisko lub inne oznaczenie klienta;

3)

datę i czas przyjęcia zlecenia;

4)

datę i czas przekazania zlecenia do innego podmiotu w celu wykonania zlecenia;

5)

oznaczenie podmiotu, do którego przekazano zlecenie klienta w celu wykonania zlecenia;

6)

rodzaj zlecenia, o ile rodzaj został określony przez klienta;

7)

identyfikator kupna/sprzedaży albo charakter zlecenia - w przypadku zleceń innych

niż kupno/sprzedaż;

8)

oznaczenie instrumentu finansowego;

9)

liczbę instrumentów finansowych będących przedmiotem zlecenia, o ile liczba ta została

określona przez klienta;

10)

cenę, po jakiej przekazane zlecenie miało być wykonane przez podmiot albo sposób jej

określenia;

11)

łączną planowaną wartość transakcji, która miała być zawarta w wykonaniu zlecenia

przez podmiot, o ile rodzaj zlecenia pozwala na jej określenie;

12)

całkowitą wartość pobranych opłat i prowizji oraz zestawienie poszczególnych pozycji

pobranych opłat i prowizji oraz innych kosztów przyjęcia i przekazania zlecenia.

2.

W przypadku gdy firma inwestycyjna świadczy usługę, o której mowa w art. 69 ust. 2

pkt 1 ustawy, w związku z wykonywaniem usługi, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt

6 ustawy, w ramach oferty publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 620), obowiązek, o którym mowa w ust. 1, uznaje się za spełniony, jeżeli klient otrzymał

formularz zapisu i warunki emisji, pod warunkiem że formularz zapisu lub warunki emisji

zawierają informacje, o których mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy przedmiotem usługi, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy, są

jednostki uczestnictwa otwartego funduszu inwestycyjnego, obowiązek, o którym mowa

w ust. 1, uznaje się za spełniony, jeżeli klient otrzymał potwierdzenie, o którym

mowa w art. 91 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1034), pod warunkiem że potwierdzenie zawiera informacje, o których mowa w ust. 1.

4.

Firma inwestycyjna przekazuje sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie po

przekazaniu zlecenia klienta do innego podmiotu w celu jego wykonania, jednak nie

później niż do końca dnia roboczego następującego po dniu, w którym zlecenie zostało

przekazane.

5.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, może być przekazywane w formie wystandaryzowanej,

pod warunkiem że forma ta jest przejrzysta i zrozumiała dla klienta. Sposób przekazania

sprawozdania określa umowa o przyjmowanie i przekazywanie zleceń.

6.

Przepisy ust. 1-5 nie wyłączają obowiązku firmy inwestycyjnej do niezwłocznego przekazywania,

na żądanie klienta, informacji dotyczących aktualnego etapu przekazywania do innego

podmiotu przyjętego zlecenia w celu jego wykonania.

1.

W przypadku świadczenia usługi maklerskiej, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 5 ustawy,

firma inwestycyjna przekazuje klientowi sprawozdanie obejmujące

1)

oznaczenie firmy inwestycyjnej;

2)

nazwę, firmę, imię i nazwisko lub inne oznaczenie klienta albo grupy klientów;

3)

datę i czas udzielenia rekomendacji;

4)

formę udzielonej rekomendacji;

5)

oznaczenie rekomendowanego instrumentu finansowego lub instrumentów finansowych, o

ile rekomendacja obejmuje więcej niż jeden instrument finansowy;

6)

kierunek inwestycyjny rekomendacji (nabycie/zbycie);

7)

oznaczenie, czy rekomendacja jest udzielana w ramach doradztwa inwestycyjnego świadczonego

w sposób niezależny czy w sposób zależny, o ile informacja nie została zawarta w umowie

z klientem;

8)

podział na poszczególne instrumenty finansowe, o ile rekomendacja obejmuje więcej

niż jeden instrument finansowy lub podział był określony w treści rekomendacji;

9)

rekomendowaną cenę nabycia lub zbycia instrumentu finansowego lub instrumentów finansowych,

o ile rekomendacja obejmuje więcej niż jeden instrument finansowy lub cena została

wskazana w treści rekomendacji;

10)

oznaczenie terminu ważności rekomendacji, o ile rekomendacja jest ograniczona w czasie;

11)

całkowitą wartość pobranych opłat i prowizji oraz zestawienie poszczególnych pozycji

pobranych opłat i prowizji oraz innych kosztów związanych z udzieleniem rekomendacji,

o ile opłaty i prowizje zostały pobrane.

2.

W przypadku gdy sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane klientowi

detalicznemu, do sprawozdania dołącza się raport, o którym mowa w art. 83g ust. 3

ustawy, o ile raport ten nie został wcześniej przekazany temu klientowi.

3.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane raz na trzy miesiące.

4.

W przypadku gdy firma inwestycyjna przekazała lub udostępniła klientowi rekomendację,

której treść obejmuje informacje, o których mowa w ust. 1, sprawozdanie, o którym

mowa w ust. 1, w odniesieniu do tej rekomendacji zawiera informacje, o których mowa

w ust. 1 pkt 1-3 i 5.

5.

W przypadku gdy usługa maklerska, o której mowa w art. 69 ust. 2 pkt 5 ustawy, jest

świadczona na rzecz klienta jednorazowo, termin przekazania sprawozdania, o którym

mowa w ust. 1, może zostać określny w umowie z klientem.

1.

W przypadku świadczenia usługi maklerskiej, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 6 ustawy,

firma inwestycyjna przekazuje klientowi sprawozdanie obejmujące

1)

oznaczenie firmy inwestycyjnej;

2)

nazwę, firmę, imię i nazwisko lub inne oznaczenie klienta albo grupy klientów, w przypadku

gdy analiza została sporządzona na indywidualne zamówienie klienta;

3)

datę i czas przekazania klientowi analizy lub informacji o jej udostępnieniu;

4)

sposób przekazania klientowi analizy lub informacji o jej udostępnieniu;

5)

podstawowe informacje na temat przedmiotu analizy, w tym

a)

oznaczenie instrumentu finansowego lub rodzajów instrumentów finansowych,

b)

kierunek inwestycyjny analizy (nabycie/zbycie) wraz z ceną nabycia lub zbycia instrumentu

finansowego oraz datą ważności analizy;

6)

wskazanie, czy analiza była uprzednio przekazana innym klientom lub podana do publicznej

wiadomości wraz z podaniem daty i godziny, o ile nastąpiło to w różnym terminie lub

w umowie o świadczenie usługi maklerskiej została zawarta informacja o kolejności

udostępniania analizy poszczególnym kategoriom klientów;

7)

całkowitą wartość pobranych opłat i prowizji oraz zestawienie poszczególnych pozycji

pobranych opłat i prowizji oraz innych kosztów związanych z udzieleniem rekomendacji,

o ile opłaty i prowizje zostały pobrane.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane raz na trzy miesiące.

3.

W przypadku gdy firma inwestycyjna przekazała lub udostępniła klientowi analizę, której

treść obejmuje informacje, o których mowa w ust. 1, sprawozdanie, o którym mowa w

ust. 1, w odniesieniu do tej analizy zawiera informacje, o których mowa w ust. 1 pkt

1-3, oraz oznaczenie instrumentu finansowego, którego dotyczyła analiza.

4.

W przypadku gdy usługa maklerska, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 6 ustawy, jest

świadczona na rzecz klienta jednorazowo, termin przekazania sprawozdania, o którym

mowa w ust. 1, może zostać określony w umowie z klientem.

5.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, może być przekazywane w formie wystandaryzowanej,

pod warunkiem że forma ta jest przejrzysta i zrozumiała dla klienta.

1.

W przypadku świadczenia usługi maklerskiej, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 8 ustawy,

firma inwestycyjna przekazuje klientowi, w zależności od rodzaju czynności, sprawozdania,

których przedmiotem są instrumenty bazowe instrumentów pochodnych.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do zakresu, sposobu i terminów przekazywania

sprawozdań klientowi, w przypadku gdy są wykonywane czynności, o których mowa w art.

69

1)

ust. 2 pkt 1 ustawy - przepis § 144,

2)

ust. 2 pkt 2 ustawy - przepis art. 59 rozporządzenia 2017/565,

3)

ust. 2 pkt 4 ustawy - przepisy art. 60 i art. 62 ust. 1 rozporządzenia 2017/565,

4)

ust. 2 pkt 5 ustawy - przepis § 145,

5)

ust. 4 pkt 1 ustawy - przepis art. 63 rozporządzenia 2017/565,

6)

ust. 4 pkt 6 ustawy - przepis § 146

- stosuje się odpowiednio.

Przepisy § 144-147 stosuje się odpowiednio do banków, o których mowa w art. 70 ust.

2 ustawy.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.