Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 listopada 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o szczególnej opiece geriatrycznej

Ustawa określa cele, organizację i zasady funkcjonowania szczególnych form geriatrycznej

opieki zdrowotnej nad osobami, które ukończyły 75. rok życia, zwanej dalej „szczególną

opieką geriatryczną”.

Szczególna opieka geriatryczna jest sprawowana w

1)

szpitalnych oddziałach geriatrycznych wskazanych w wojewódzkim planie działania szczególnej

opieki geriatrycznej, zwanym dalej „wojewódzkim planem”;

2)

centrach zdrowia 75+, zwanych dalej „centrami”;

3)

podstawowej opiece zdrowotnej.

1.

Do korzystania ze szczególnej opieki geriatrycznej mają prawo osoby uprawnione do

korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na

zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 146, 858 i 1222), które ukończyły 75. rok życia, zwane dalej „osobami uprawnionymi”.

2.

Szczególna opieka geriatryczna ma na celu

1)

zachowanie możliwie największej sprawności funkcjonalnej i samodzielności osób uprawnionych;

2)

zapewnienie określonych w ustawie świadczeń opieki zdrowotnej;

3)

planowanie i koordynowanie opieki zdrowotnej nad pacjentami centrum, w szczególności

przez zapewnienie całościowej oceny geriatrycznej oraz opracowanie i realizację indywidualnego

planu postępowania terapeutycznego, zwanego dalej „indywidualnym planem”;

4)

zapewnienie koncyliacji lekowej pacjentom centrum;

5)

zapewnienie działań profilaktycznych i promocji zdrowia dostosowanych do potrzeb osób

uprawnionych, w tym mających na celu zapobieganie ich niepełnosprawności i niesamodzielności;

6)

zapewnienie edukacji zdrowotnej pacjentom centrum oraz ich opiekunom;

7)

zapewnienie wsparcia psychologicznego pacjentom centrum.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

całościowa ocena geriatryczna - wielowymiarowy, interdyscyplinarny proces diagnostyczny

prowadzony w celu identyfikacji problemów zdrowotnych i opiekuńczych, optymalizacji

leczenia, planowania opieki zdrowotnej oraz poprawy sprawności funkcjonalnej i jakości

życia;

2)

lekarz podstawowej opieki zdrowotnej - lekarza, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o podstawowej opiece zdrowotnej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2527);

3)

obszar działania centrum - obszar działania centrum określony w wojewódzkim planie;

4)

opiekun - osobę bliską lub opiekuna faktycznego w rozumieniu ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2024 r. poz. 581);

5)

pielęgniarka podstawowej opieki zdrowotnej - pielęgniarkę, o której mowa w art. 7 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o podstawowej opiece zdrowotnej;

6)

podmiot leczniczy - podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 799);

7)

podmiot wykonujący działalność leczniczą - podmiot, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

8)

skala VES-13 (Vulnerable Elders Survey 13) - badanie kwestionariuszowe, obejmujące

samoocenę stanu zdrowia i wykonywania codziennych czynności, pomagające zidentyfikować

osoby o zwiększonym ryzyku znacznego pogorszenia stanu zdrowia i sprawności funkcjonalnej;

9)

świadczenie opieki zdrowotnej - świadczenie opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 5 pkt 34 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych;

10)

wstępna ocena geriatryczna - badanie przesiewowe przeprowadzone na podstawie wywiadu

bezpośredniego, uwzględniające skalę VES-13, badanie fizykalne i badania laboratoryjne,

mające na celu stwierdzenie potrzeby objęcia danej osoby szczególną opieką geriatryczną.

Zadania z zakresu szczególnej opieki geriatrycznej wykonują

1)

minister właściwy do spraw zdrowia;

2)

wojewoda;

3)

powiat.

1.

Do zadań ministra właściwego do spraw zdrowia z zakresu szczególnej opieki geriatrycznej

należy

1)

określanie kierunków rozwoju szczególnej opieki geriatrycznej;

2)

monitorowanie organizacji i dostępności szczególnej opieki geriatrycznej;

3)

dokonywanie oceny projektów wojewódzkich planów oraz ich aktualizacji;

4)

zatwierdzanie wojewódzkich planów oraz ich aktualizacji.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, minister właściwy do spraw zdrowia może

wykonywać przy pomocy podległej mu lub nadzorowanej przez niego jednostki, właściwej

w zakresie geriatrii.

Do zadań wojewody z zakresu szczególnej opieki geriatrycznej należy

1)

sporządzanie projektu wojewódzkiego planu oraz jego aktualizacji;

2)

uzgadnianie z właściwymi powiatami warunków utworzenia centrum;

3)

monitorowanie działalności centrum w zakresie organizacji i dostępności do świadczeń

opieki zdrowotnej.

Do zadań powiatu z zakresu szczególnej opieki geriatrycznej należy

1)

rozpoznawanie potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia osób, które ukończyły 75. rok życia,

zamieszkujących na terenie powiatu;

2)

zgłaszanie propozycji dotyczącej utworzenia i lokalizacji centrum, o której mowa w

art. 13 ust. 2;

3)

utworzenie centrum, w przypadku gdy taka potrzeba wynika z wojewódzkiego planu;

4)

zawieranie porozumień, o których mowa w art. 19 ust. 1.

1.

Placówki szczególnej opieki geriatrycznej działają na terenie województwa na podstawie

wojewódzkiego planu, sporządzanego przez właściwego wojewodę i zatwierdzanego przez

ministra właściwego do spraw zdrowia, po zaopiniowaniu przez Krajową Radę do Spraw

Opieki Geriatrycznej, zwaną dalej „Krajową Radą”.

2.

Wojewódzki plan określa

1)

lokalizację szpitalnych oddziałów geriatrycznych sprawujących szczególną opiekę geriatryczną,

zwanych dalej „oddziałami geriatrycznymi”, na terenie województwa, ze wskazaniem podmiotu

leczniczego prowadzącego szpital, w którym zlokalizowany jest oddział geriatryczny

lub w którym będzie utworzony oddział geriatryczny;

2)

obszary działania wraz z lokalizacją poszczególnych centrów;

3)

minimalną liczbę łóżek w poszczególnych oddziałach geriatrycznych;

4)

nie więcej niż 3 centra współpracujące z danym oddziałem geriatrycznym.

1.

Oddziały geriatryczne lokalizuje się w podmiotach leczniczych zakwalifikowanych do

poziomu szpitali ogólnopolskich, szpitali III lub II stopnia w ramach systemu podstawowego

szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, o którym mowa w dziale IVB ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, z uwzględnieniem

1)

potrzeby zapewnienia równomiernego rozmieszczenia oddziałów geriatrycznych na terenie

województwa;

2)

potrzeby zapewnienia kompleksowości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej.

2.

W przypadku braku możliwości zlokalizowania oddziałów geriatrycznych w podmiotach

leczniczych, o których mowa w ust. 1, oddziały te lokalizuje się w podmiotach leczniczych

zakwalifikowanych do poziomu szpitali I stopnia w ramach systemu podstawowego szpitalnego

zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, o którym mowa w dziale IVB ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, a przy braku takiej możliwości w innych szpitalach, które zawarły umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia.

3.

Łączna liczba łóżek w oddziałach geriatrycznych na terenie województwa nie może być

mniejsza niż 50 łóżek na 100 tys. osób, które ukończyły 60. rok życia, zamieszkujących

na terenie tego województwa, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

4.

Lokalizację oddziału geriatrycznego wojewoda określa po otrzymaniu pisemnej deklaracji

podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, o którym mowa w ust. 1 i 2, o gotowości

włączenia oddziału geriatrycznego do wojewódzkiego planu.

1.

Obszar działania centrum obejmuje teren powiatu, jego części, kilku powiatów albo

ich części, zamieszkały łącznie przez nie mniej niż 6 tys. i nie więcej niż 12 tys.

osób, które ukończyły 75. rok życia, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

2.

Przy sporządzaniu wojewódzkiego planu wojewoda uwzględnia zgłoszenia, o których mowa

w art. 13 ust. 2, chyba że ich uwzględnienie nie jest możliwe ze względu na konieczność

zapewnienia równomiernego rozmieszczenia centrów na terenie województwa lub dostępności

świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych w centrach.

3.

W przypadku braku zgłoszenia, o którym mowa w art. 13 ust. 2, na obszarze działania

centrum, albo niezłożenia deklaracji, o której mowa w art. 13 ust. 4, centrum lokalizuje

się w podmiocie leczniczym wykonującym działalność na obszarze działania centrum,

biorąc pod uwagę kryteria określone w art. 12.

Przy sporządzaniu wojewódzkiego planu wojewoda bierze pod uwagę

1)

liczbę osób, które ukończyły 60. rok życia zamieszkujących na terenie województwa,

ustaloną zgodnie z art. 10 ust. 3;

2)

liczbę osób, które ukończyły 75. rok życia zamieszkujących na terenie poszczególnych

powiatów, ustaloną zgodnie z art. 11 ust. 1;

3)

potrzebę zapewnienia równomiernego rozmieszczenia na terenie województwa

a)

oddziałów geriatrycznych,

b)

centrów;

4)

potrzebę zapewnienia dostępności świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych w

a)

oddziałach geriatrycznych,

b)

centrach.

1.

Wojewoda udostępnia informację o rozpoczęciu prac nad sporządzaniem projektu wojewódzkiego

planu w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu wojewódzkiego.

2.

W terminie 60 dni od dnia udostępnienia informacji, o której mowa w ust. 1, powiat

zgłasza pisemną propozycję dotyczącą utworzenia i lokalizacji centrum, uwzględniając

przepisy art. 11 ust. 1 i art. 12 pkt 2, pkt 3 lit. b i pkt 4 lit. b.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

propozycję lokalizacji centrum

a)

wraz ze wskazaniem podmiotu leczniczego, w którym ma ono być utworzone - w przypadku

gdy centrum ma zostać utworzone w ramach struktury organizacyjnej istniejącego podmiotu

leczniczego, albo

b)

wraz z informacją, że ma być ono utworzone jako nowy podmiot leczniczy, w formie,

o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

2)

propozycję obszaru działania centrum;

3)

liczbę osób, które ukończyły 75. rok życia, zamieszkujących na obszarze, o którym

mowa w pkt 2, ustaloną według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

4.

W przypadku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1, do zgłoszenia dołącza się pisemną

deklarację podmiotu leczniczego, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 lit. a, o gotowości

utworzenia w tym podmiocie centrum, a w przypadku, o którym mowa w art. 19 ust. 1

- również porozumienie o przyjęciu do realizacji zadania utworzenia centrum.

1.

Wojewoda udostępnia projekt wojewódzkiego planu w Biuletynie Informacji Publicznej

urzędu wojewódzkiego w celu przedstawienia przez zainteresowane podmioty opinii dotyczących

tego projektu.

2.

W terminie 30 dni od dnia udostępnienia projektu wojewódzkiego planu zainteresowane

podmioty mogą przedstawić wojewodzie opinie dotyczące tego projektu.

3.

Wojewoda, po rozpatrzeniu opinii zainteresowanych podmiotów, przygotowuje w porozumieniu

z Narodowym Funduszem Zdrowia projekt wojewódzkiego planu, który przekazuje do zatwierdzenia

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w terminie 60 dni od dnia otrzymania projektu wojewódzkiego

planu, po zaopiniowaniu go przez Krajową Radę, dokonuje jego oceny i zatwierdza go

albo zgłasza do niego uwagi.

2.

Dokonując oceny projektu wojewódzkiego planu, minister właściwy do spraw zdrowia bierze

w szczególności pod uwagę dostępność świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych osobom,

które ukończyły 75. rok życia.

3.

Wojewoda, w terminie 14 dni od dnia otrzymania uwag ministra właściwego do spraw zdrowia,

uwzględnia te uwagi i ponownie przekazuje projekt wojewódzkiego planu ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia w celu zatwierdzenia. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

4.

Zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw zdrowia wojewódzki plan wojewoda udostępnia

w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu wojewódzkiego.

Wojewódzki plan podlega aktualizacji, w szczególności w przypadku konieczności zapewnienia

dostępności w zakresie szczególnej opieki geriatrycznej. Do aktualizacji wojewódzkiego

planu stosuje się odpowiednio przepisy art. 9-15.

1.

Centrum tworzy się

1)

w ramach struktury organizacyjnej podmiotu leczniczego wskazanego w wojewódzkim planie

albo

2)

jako nowy podmiot leczniczy utworzony przez powiat, w formie, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, wskazany w wojewódzkim planie.

2.

Utworzenie centrum następuje po zatwierdzeniu wojewódzkiego planu albo jego aktualizacji

przez ministra właściwego do spraw zdrowia i udostępnieniu wojewódzkiego planu przez

wojewodę w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu wojewódzkiego.

1.

Nazwa „centrum zdrowia 75+” może być używana wyłącznie dla oznaczenia podmiotu leczniczego

będącego centrum wskazanego w wojewódzkim planie.

2.

Nazwa „centrum zdrowia 75+” podlega ochronie prawnej.

1.

Powiat może zawrzeć z powiatem sąsiednim, położonym na terenie tego samego województwa,

porozumienie o przekazaniu temu powiatowi sąsiedniemu do realizacji zadania utworzenia

centrum.

2.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności sposób realizacji zadania,

o którym mowa w ust. 1, warunki wzajemnych rozliczeń oraz tryb kontroli realizacji

tego zadania.

1.

Centrum jest zakładem leczniczym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w którym podmiot leczniczy wykonuje działalność leczniczą w rodzaju ambulatoryjne

świadczenia zdrowotne.

2.

W centrum udziela się świadczeń opieki zdrowotnej, obejmujących w szczególności

1)

świadczenia z zakresu geriatrii, udzielane przez lekarza;

2)

świadczenia z zakresu geriatrii, udzielane przez pielęgniarkę;

3)

świadczenia z zakresu fizjoterapii, udzielane przez fizjoterapeutę;

4)

świadczenia z zakresu opieki psychiatrycznej, udzielane przez psychologa;

5)

porady dietetyka;

6)

terapię zajęciową;

7)

edukację zdrowotną.

3.

Centrum zapewnia

1)

planowanie i koordynowanie opieki zdrowotnej nad pacjentami centrum, w tym opracowywanie

dla tych osób indywidualnych planów i ich realizację;

2)

transport pacjentów centrum oraz ich wyżywienie.

4.

Transport, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, jest wykonywany na zlecenie lekarza udzielającego

świadczeń opieki zdrowotnej w centrum i obejmuje transport z miejsca zamieszkania

pacjenta centrum do centrum i z powrotem.

5.

Świadczenia opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 2, są świadczeniami ambulatoryjnej

opieki zdrowotnej w rozumieniu art. 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

W centrum udziela się świadczeń opieki zdrowotnej osobom uprawnionym mającym miejsce

zamieszkania na obszarze działania centrum.

W centrum wyodrębnia się

1)

poradnię konsultacyjną;

2)

co najmniej jeden dzienny ośrodek opieki geriatrycznej;

3)

geriatryczny zespół opieki domowej;

4)

zespół koordynatorów opieki geriatrycznej;

5)

zespół edukatorów zdrowotnych.

W poradni konsultacyjnej zapewnia się udzielanie porad specjalistycznych w zakresie,

o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 3, porad psychologicznych oraz świadczeń pielęgniarskich.

1.

W dziennym ośrodku opieki geriatrycznej zapewnia się czasową, dzienną opiekę dla pacjentów,

u których zgodnie z indywidualnym planem stwierdzono potrzebę objęcia taką opieką,

oraz wsparcie i doradztwo dla opiekunów pacjentów centrum w zakresie organizacji opieki

i leczenia pacjentów centrum.

2.

W dziennym ośrodku opieki geriatrycznej zapewnia się pacjentowi centrum wyżywienie

w dniu korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej oraz, na zlecenie lekarza udzielającego

świadczeń opieki zdrowotnej w centrum, transport z miejsca zamieszkania tego pacjenta

do dziennego ośrodka opieki geriatrycznej i z powrotem.

3.

Łączny okres korzystania ze świadczeń dziennego ośrodka opieki geriatrycznej nie może

przekroczyć 12 tygodni w okresie 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia korzystania z usług

dziennego ośrodka opieki geriatrycznej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób funkcjonowania

i minimalny zakres świadczeń realizowanych przez dzienny ośrodek opieki geriatrycznej,

kierując się potrzebą zapewnienia pacjentom centrum właściwego wsparcia oraz realizacją

celów określonych w art. 3 ust. 2.

1.

Geriatryczny zespół opieki domowej zapewnia udzielanie w warunkach domowych świadczeń

opieki zdrowotnej udzielanych pacjentom centrum, których stan zdrowia uniemożliwia

uzyskanie tych świadczeń w warunkach ambulatoryjnych, w tym realizację indywidualnych

planów.

2.

W skład geriatrycznego zespołu opieki domowej wchodzą: lekarz, pielęgniarka, fizjoterapeuta,

psycholog oraz koordynator opieki geriatrycznej.

Koordynatorem opieki geriatrycznej może być osoba, która posiada wykształcenie wyższe

w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu lub ukończyła studia podyplomowe z zakresu

gerontologii, geriatrii, opieki nad osobami starszymi lub opieki geriatrycznej.

1.

Do zadań koordynatora opieki geriatrycznej należy

1)

udzielanie pacjentom centrum oraz ich opiekunom informacji o organizacji postępowania

terapeutycznego;

2)

uczestniczenie w opracowywaniu indywidualnych planów;

3)

koordynowanie wykonania indywidualnych planów;

4)

zapewnienie współpracy pomiędzy podmiotami i osobami uczestniczącymi w postępowaniu

terapeutycznym;

5)

udzielanie pacjentom centrum wsparcia na wszystkich etapach postępowania terapeutycznego;

6)

współpraca z podmiotami wykonującymi działalność leczniczą, jednostkami organizacyjnymi

pomocy społecznej oraz centrami usług społecznych w zakresie dotyczącym potrzeb pacjentów

centrum.

2.

Koordynator opieki geriatrycznej nie może udzielać w centrum świadczeń opieki zdrowotnej

innych niż określone w ust. 1.

1.

Edukatorem zdrowotnym może być osoba, która posiada wykształcenie wyższe w zakresie

nauk medycznych lub nauk o zdrowiu oraz ukończyła szkolenie z zakresu promocji zdrowia

i edukacji zdrowotnej.

2.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, ma na celu pogłębienie i aktualizację wiedzy oraz

umiejętności zawodowych w zakresie promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej uwzględniającej

potrzeby osób, które wymagają opieki geriatrycznej, i odbywa się na podstawie programu

szkolenia.

3.

Program szkolenia zawiera

1)

założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel szkolenia, czas jego trwania,

sposób organizacji oraz sposób sprawdzania jego efektów;

2)

plan nauczania;

3)

wykaz umiejętności wynikowych;

4)

treści nauczania;

5)

wskazówki metodyczne;

6)

standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

4.

Program szkolenia opracowuje Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, przy udziale

ekspertów posiadających doświadczenie zawodowe i dorobek naukowy w zakresie geriatrii.

5.

Program, o którym mowa w ust. 4, zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

6.

Zatwierdzony program szkolenia dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego

udostępnia na stronie internetowej Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń

specjalistycznych spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 325 i art. 599 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1080, 1088, 1489 i 1723), art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego, art. 112 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o wspieraniu i resocjalizacji

nieletnich

(Dz. U. poz. 1700 oraz z 2023 r. poz. 289) oraz art. 21 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o szczególnej opiece geriatrycznej

(Dz. U. poz. 1831).

Do zadań edukatora zdrowotnego należy prowadzenie różnych form edukacji zdrowotnej

dostosowanej do potrzeb pacjentów oraz ich opiekunów, obejmującej

1)

rozpoznawanie potrzeb edukacyjnych i planowanie edukacji zdrowotnej z uwzględnieniem

stanu zdrowia pacjenta i warunków środowiskowych, w których funkcjonuje, w celu uzyskania

przez niego kompetencji do podejmowania samoopieki;

2)

podnoszenie poziomu wiedzy i umiejętności związanych z korzystaniem z systemu ochrony

zdrowia i rozumieniem zasad jego funkcjonowania;

3)

zwiększanie poziomu świadomości w zakresie czynników społecznych i środowiskowych

wpływających na zdrowie;

4)

ewaluację samodzielności pacjenta w zakresie kontroli stanu zdrowia, przebiegu choroby

oraz zapobiegania jej skutkom, radzenia sobie w sytuacjach trudnych, a także zwiększenia

aktywności fizycznej i uczestnictwa w życiu społecznym.

W centrum działa punkt informacyjno-recepcyjny, do zadań którego należy w szczególności

1)

informowanie o świadczeniach opieki zdrowotnej udzielanych w centrum oraz zasadach

ich udzielania;

2)

informowanie o zasadach korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze

środków publicznych oraz zasadach korzystania ze świadczeń pomocy społecznej i usług

społecznych realizowanych przez jednostki organizacyjne pomocy społecznej i centra

usług społecznych działające na obszarze działania centrum;

3)

w przypadku osób uprawnionych, które zgłosiły się do centrum bez skierowania lekarza

podstawowej opieki zdrowotnej oraz

a)

dokonały wyboru świadczeniodawcy, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o podstawowej opiece zdrowotnej - umówienie, za zgodą osoby uprawnionej, terminu wizyty u tego świadczeniodawcy w

celu przeprowadzenia wstępnej oceny geriatrycznej,

b)

nie dokonały wyboru świadczeniodawcy, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o podstawowej opiece zdrowotnej - poinformowanie o możliwości wyboru takiego świadczeniodawcy i przeprowadzenia przez

niego wstępnej oceny geriatrycznej.

1.

Centrum w ramach współpracy z podmiotami wykonującymi działalność leczniczą może pozyskiwać

od tych podmiotów informacje o stanie zdrowia oraz leczeniu pacjenta centrum.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmioty wykonujące działalność leczniczą są

obowiązane niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wniosku kierownika centrum, udostępnić informacje, o których mowa w ust. 1.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują również dokumentację medyczną, jeżeli

dokumentacja ta jest niezbędna do zapewnienia ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych.

1.

Centrum w ramach współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej, powiatowym centrum pomocy

rodzinie lub centrum usług społecznych może, po uzyskaniu pisemnej zgody pacjenta,

pozyskiwać od ośrodka pomocy społecznej, powiatowego centrum pomocy rodzinie lub centrum

usług społecznych informacje mające znaczenie dla udzielanych pacjentowi w centrum

świadczeń opieki zdrowotnej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, ośrodek pomocy społecznej, powiatowe centrum

pomocy rodzinie lub centrum usług społecznych są obowiązane niezwłocznie, nie później

jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku kierownika centrum, udostępnić

informacje, o których mowa w ust. 1.

Osoby zatrudnione w podmiotach leczniczych, jednostkach pomocy społecznej oraz centrach

usług społecznych informują osoby uprawnione o możliwości korzystania ze świadczeń

opieki zdrowotnej udzielanych w centrum.

1.

Do monitorowania działalności centrum w zakresie organizacji i dostępności świadczeń

opieki zdrowotnej udzielanych w centrum wojewoda stosuje odpowiednio przepisy art. 118 ust. 2 pkt 1-5 i ust. 4 oraz art. 122 ust. 1-3 ustawy z dnia 15 kwietnia

2011 r. o działalności leczniczej.

2.

Przeprowadzenie czynności wykonywanych w ramach monitorowania działalności centrów

wojewoda może zlecić konsultantowi wojewódzkiemu w dziedzinie geriatrii. Zlecenie

to następuje na podstawie umowy, zawierającej w szczególności określenie terminu wykonania

czynności oraz wysokość wynagrodzenia za ich wykonanie.

3.

Na podstawie danych pozyskanych z monitoringu, o którym mowa w ust. 1 i 2, wojewoda

opracowuje raport za rok poprzedni dotyczący oceny organizacji i dostępności świadczeń

opieki zdrowotnej udzielanych w centrach działających na terenie województwa i przekazuje

go, w terminie do dnia 30 czerwca, ministrowi właściwemu do spraw zdrowia oraz Krajowej

Radzie.

1.

Do zadań podmiotu leczniczego, w ramach którego działa oddział geriatryczny, należy

współpraca z przypisanymi w wojewódzkim planie centrami w zakresie udzielania przez

te centra świadczeń opieki zdrowotnej osobom uprawnionym.

2.

Sposób realizacji współpracy, o której mowa w ust. 1, określa porozumienie zawarte

pomiędzy podmiotem leczniczym prowadzącym szpital a centrum.

1.

Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, lekarz udzielający świadczeń ambulatoryjnej

specjalistycznej opieki zdrowotnej w zakresie geriatrii, lekarz wykonujący zawód w

oddziale geriatrycznym albo lekarz wykonujący zawód w innym oddziale szpitala, w którym

nie ma oddziału geriatrycznego, będący lekarzami ubezpieczenia zdrowotnego, kierują

osobę uprawnioną do centrum właściwego ze względu na miejsce jej zamieszkania.

2.

Skierowanie osoby uprawionej do centrum przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej

następuje po przeprowadzeniu wstępnej oceny geriatrycznej tej osoby, jeżeli wynik

wstępnej oceny geriatrycznej wynosi co najmniej 6 punktów w skali VES-13.

3.

Wstępną ocenę geriatryczną poprzedzającą skierowanie osoby uprawnionej do centrum

przeprowadza lekarz podstawowej opieki zdrowotnej lub pielęgniarka podstawowej opieki

zdrowotnej, po uzyskaniu zgody osoby uprawnionej, w terminie 6 miesięcy od dnia ukończenia

przez tę osobę 75. roku życia, a następnie w zależności od stanu jej zdrowia, nie

rzadziej jednak niż raz na rok.

4.

Wyniki wstępnej oceny geriatrycznej dołącza się do skierowania do centrum.

5.

Skierowanie do centrum przez lekarza udzielającego świadczeń ambulatoryjnej specjalistycznej

opieki zdrowotnej w zakresie geriatrii, lekarza wykonującego zawód w oddziale geriatrycznym

albo lekarza wykonującego zawód w innym oddziale szpitala, w którym nie ma oddziału

geriatrycznego, będących lekarzami ubezpieczenia zdrowotnego, następuje po przeprowadzeniu

całościowej oceny geriatrycznej osoby uprawnionej. Wyniki całościowej oceny geriatrycznej

dołącza się do skierowania do centrum.

1.

W centrum przeprowadza się całościową ocenę geriatryczną osoby uprawnionej.

2.

Całościowej oceny geriatrycznej nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona posiada

wyniki całościowej oceny geriatrycznej przeprowadzonej w okresie 30 dni przed dniem

wystawienia skierowania do centrum.

1.

Na podstawie wyników całościowej oceny geriatrycznej, o której mowa w art. 37, w centrum

opracowuje się indywidualny plan dla osoby uprawnionej i w porozumieniu z tą osobą.

2.

Indywidualny plan obejmuje

1)

informację o podstawowych problemach zdrowotnych i społecznych pacjenta centrum;

2)

określenie celu postępowania terapeutycznego;

3)

określenie planowanych metod osiągnięcia celu postępowania terapeutycznego, w szczególności

wskazanie świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych pacjentowi w centrum;

4)

określenie potrzeb opiekuńczych i pielęgnacyjnych pacjenta, w tym potrzeby zbadania

przez właściwy ośrodek pomocy społecznej lub centrum usług społecznych możliwości

objęcia go świadczeniami z zakresu pomocy społecznej lub usługami społecznymi;

5)

wskazanie okresu i harmonogram realizacji indywidualnego planu.

3.

Indywidualny plan jest opracowywany przez zespół geriatryczny, w którego skład wchodzą

lekarz, pielęgniarka, fizjoterapeuta, psycholog i koordynator opieki geriatrycznej.

4.

Indywidualny plan podlega okresowej ewaluacji przez zespół, o którym mowa w ust. 3,

nie rzadziej jednak niż raz na 3 miesiące.

1.

Koordynację realizacji indywidualnego planu zapewnia koordynator opieki geriatrycznej.

2.

W ramach koordynacji, o której mowa w ust. 1, koordynator opieki geriatrycznej

1)

monitoruje wykonanie indywidualnego planu;

2)

udziela pacjentowi centrum oraz jego opiekunowi informacji o sposobie realizacji indywidualnego

planu;

3)

zapewnia współpracę między osobami i podmiotami udzielającymi świadczeń opieki zdrowotnej

wynikających z indywidualnego planu;

4)

zapewnia przepływ informacji na wszystkich etapach realizacji indywidualnego planu;

5)

współpracuje z opiekunem pacjenta centrum oraz podmiotami leczniczymi i innymi jednostkami.

3.

Po zakończeniu realizacji indywidualnego planu koordynator opieki geriatrycznej przeprowadza

z pacjentem centrum, jego opiekunem oraz osobami zaangażowanymi w realizację indywidualnego

planu rozmowy podsumowujące realizację indywidualnego planu.

Jeżeli w wyniku dokonania oceny stanu zdrowia i warunków życia okaże się, że pacjent

może potrzebować usług z zakresu pomocy społecznej, w szczególności usług opiekuńczych,

specjalistycznych usług opiekuńczych lub umieszczenia w domu pomocy społecznej, centrum,

po uzyskaniu zgody pacjenta centrum, zawiadamia właściwy ośrodek pomocy społecznej

albo centrum usług społecznych o konieczności rozpoznania jego potrzeb.

Po zakończeniu realizacji indywidualnego planu centrum wydaje pacjentowi centrum kartę

informacyjną zawierającą zalecenia dotyczące dalszego postępowania, w tym objęcia

pacjenta centrum innymi formami opieki zdrowotnej.

1.

Krajowa Rada jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Do zadań Krajowej Rady należy

1)

doradztwo w zakresie opieki geriatrycznej, w szczególności w zakresie określania przez

ministra właściwego do spraw zdrowia kierunków rozwoju opieki geriatrycznej;

2)

przedstawianie propozycji zmian w zakresie opieki geriatrycznej;

3)

opiniowanie przekazywanych projektów wojewódzkich planów oraz ich aktualizacji;

4)

opiniowanie przekazywanych przez wojewodów raportów dotyczących oceny organizacji

i dostępności świadczeń opieki zdrowotnej;

5)

opiniowanie finansowania świadczeń zdrowotnych udzielanych w centrach i w oddziałach

geriatrycznych.

1.

Krajowa Rada składa się z

1)

dwóch przedstawicieli ministra właściwego do spraw zdrowia;

2)

dwóch przedstawicieli Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

3

przedstawiciela Ministra do spraw Polityki Senioralnej;

4)

konsultantów krajowych w dziedzinach: geriatrii, rehabilitacji medycznej, fizjoterapii,

psychiatrii, pielęgniarstwa geriatrycznego oraz zdrowia publicznego;

5)

przedstawiciela Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia;

6)

przedstawiciela Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH - Państwowego Instytutu

Badawczego;

7)

przedstawiciela Narodowego Instytutu Geriatrii, Reumatologii i Rehabilitacji im. prof.

dr hab. med. Eleonory Reicher;

8)

przedstawiciela wskazanego przez stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu

Terytorialnego;

9)

przedstawiciela Rzecznika Praw Pacjenta;

10)

przedstawiciela stowarzyszeń będących, zgodnie z postanowieniami ich statutów, towarzystwami

naukowymi o zasięgu krajowym, zrzeszającymi specjalistów w dziedzinie geriatrii lub

medycyny rodzinnej;

11)

przedstawiciela organizacji zrzeszających pacjentów, do których zadań statutowych

należą sprawy dotyczące opieki nad osobami starszymi.

2.

Członków Krajowej Rady, o których mowa w ust. 1, powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw zdrowia. Członków Rady, o których mowa w ust. 1 pkt 2-11, minister właściwy

do spraw zdrowia powołuje i odwołuje na wniosek podmiotów, których są przedstawicielami.

3.

Członkowie Krajowej Rady, o których mowa w ust. 1 pkt 10 i 11, są powoływani spośród

kandydatów wskazanych przez stowarzyszenia i organizacje, o których mowa w ust. 1

pkt 10 i 11, zgłoszonych w terminie 14 dni od dnia udostępnienia na stronie podmiotowej

Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

zdrowia ogłoszenia o naborze przedstawicieli takich stowarzyszeń i organizacji na

członków Rady.

1.

Przewodniczącego Krajowej Rady wskazuje minister właściwy do spraw zdrowia spośród

członków Krajowej Rady.

2.

W pracach Krajowej Rady mogą uczestniczyć osoby niebędące członkami Krajowej Rady,

zaproszone przez Przewodniczącego Krajowej Rady. Osobom tym nie przysługuje prawo

głosu przy podejmowaniu rozstrzygnięć.

3.

Krajowa Rada podejmuje rozstrzygnięcia zwykłą większością głosów w obecności co najmniej

połowy jej członków. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos Przewodniczącego

Krajowej Rady.

4.

Krajowa Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu, zatwierdzonego

przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

5.

Za udział w pracach Krajowej Rady nie przysługuje wynagrodzenie.

6.

Członkom Krajowej Rady biorącym udział w posiedzeniu Krajowej Rady oraz osobom, o

których mowa w ust. 2, zamieszkałym poza miejscowością, w której odbywa się posiedzenie

Krajowej Rady, przysługuje zwrot kosztów przejazdu i zakwaterowania oraz dieta na

zasadach określonych w przepisach dotyczących należności przysługujących pracownikowi

zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży

służbowej.

7.

Obsługę Krajowej Rady zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do spraw zdrowia.

8.

Koszty funkcjonowania Krajowej Rady są pokrywane z budżetu państwa z części pozostającej

w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 20 ust. 2 i 3,

udzielanych pacjentom w centrum, stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, z wyłączeniem przepisów dotyczących zawierania umów w trybie konkursu ofert i rokowań.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Narodowy Fundusz Zdrowia zawiera umowę ze świadczeniodawcą

wskazanym w wojewódzkim planie, spełniającym warunki do zawarcia umowy na realizację

świadczeń, o których mowa w ust. 1, określone przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia.

Przepisy art. 146 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych stosuje się odpowiednio.

1.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w nazwie, w firmie lub do określenia wykonywanej

przez siebie działalności gospodarczej albo w reklamie określenia „centrum zdrowia

75+”, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat

3.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w

imieniu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.

W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1516 i 1617) w art. 29 w ust. 4 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

dyrektor instytutu badawczego nadzorowanego przez ministra właściwego do spraw zdrowia,

dyrektor państwowego instytutu badawczego uczestniczącego w systemie ochrony zdrowia

i nadzorowanego przez Ministra Obrony Narodowej, dyrektor Państwowego Instytutu Medycznego

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji lub dyrektor instytutu Polskiej Akademii

Nauk należącego do Wydziału Nauk Medycznych.

”

.

(pominięte)

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 29 otrzymuje brzmienie

„

Art. 29.

Świadczeniobiorca ma prawo wyboru świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń

specjalistycznych spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 325 i art. 599 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, art. 153 ust. 7a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1080, 1088, 1489 i 1723), art. 115 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego, art. 112 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o wspieraniu i resocjalizacji

nieletnich

(Dz. U. poz. 1700 oraz z 2023 r. poz. 289) oraz art. 21 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o szczególnej opiece geriatrycznej

(Dz. U. poz. 1831).

”

;

2)

w art. 95d w ust. 2 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

centrum zdrowia 75+, o którym mowa w ustawie z dnia 17 sierpnia 2023 r. o szczególnej opiece geriatrycznej.

”

.

W ustawie z dnia 7 października 2020 r. o Funduszu Medycznym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1758) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7

a)

w pkt 2 po wyrazach „polegającego na” dodaje się wyrazy „budowie,”,

b)

w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

dofinansowanie zadania polegającego na budowie, modernizacji, przebudowie lub doposażeniu

centrów zdrowia 75+, o których mowa w ustawie z dnia 17 sierpnia 2023 r. o szczególnej opiece geriatrycznej

(Dz. U. poz. 1831), w ramach subfunduszu modernizacji podmiotów leczniczych.

”

;

2)

w art. 13 w ust. 2 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

podmiotem leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenie zdrowotne w zakresie opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień, na podstawie

umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia.

”

;

3)

w art. 19 w ust. 3

a)

w pkt 1 po wyrazach „opiekuńczo-leczniczych” dodaje się przecinek oraz wyrazy „świadczeń

z zakresu opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień oraz świadczeń z zakresu opieki

paliatywnej i hospicyjnej udzielanych w warunkach stacjonarnych”,

b)

w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

wsparcie tworzenia centrów zdrowia 75+, o których mowa w ustawie z dnia 17 sierpnia 2023 r. o szczególnej opiece geriatrycznej.”.

”

;

1.

Wojewoda rozpoczyna prace nad opracowaniem pierwszego wojewódzkiego planu, udostępniając

w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu wojewódzkiego informację, o której mowa

w art. 13 ust. 1, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

W pierwszym wojewódzkim planie uwzględnia się

1)

wszystkie oddziały geriatryczne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy;

2)

centra zgłoszone na podstawie art. 13 ust. 2.

1.

Tworzy się Krajową Radę do Spraw Opieki Geriatrycznej.

2.

Pierwszych członków Krajowej Rady minister właściwy do spraw zdrowia powołuje do dnia

1 marca 2024 r.

W przypadku osób, które ukończyły 75. rok życia przed dniem wejścia w życie ustawy,

wstępną ocenę geriatryczną, o której mowa w art. 36 ust. 3, przeprowadza się w terminie

roku od dnia wejścia w życie ustawy.

W okresie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy łączna liczba łóżek w oddziałach geriatrycznych ujętych w wojewódzkim planie może być mniejsza

niż określona na podstawie art. 10 ust. 3.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy edukatorem zdrowotnym może być osoba,

która nie spełnia wymogu ukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1.

Powiat jest obowiązany do utworzenia centrum, w przypadku gdy wynika to z wojewódzkiego

planu, albo do zawarcia porozumienia, o którym mowa w art. 19 ust. 1, nie później

niż w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r., z wyjątkiem art. 47, art. 49 pkt

1 lit. a, pkt 2 i 3 lit. a, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że sprawy te toczą się przed organem, który

przejął zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Organ, który przejął zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmuje

związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organu, który utracił

te zadania i kompetencje, w tym także wynikające z umów i porozumień.

3.

Akta spraw, rejestry, ewidencje, listy i bazy danych, prowadzone przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy przez organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie

niniejszej ustawy, przejmuje organ, który przejął od niego w tym zakresie zadania

i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.

4.

Organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazuje

niezwłocznie organowi, który przejął od niego zadania i kompetencje na podstawie niniejszej

ustawy, dokumentację związaną z wykonywaniem przejętych zadań i kompetencji, w tym

także w postaci informatycznych nośników danych.

5.

Z czynności, o których mowa w ust. 3 i 4, sporządza się protokół.

Dyrektorzy generalni urzędów obsługujących organy, które utraciły zadania i kompetencje

na podstawie niniejszej ustawy, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, przekażą sprawy wszczęte i niezakończone dyrektorom generalnym urzędów obsługujących

organy, które przejęły te zadania i kompetencje. Z czynności przekazania sporządza

się protokół.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organ, który

utracił zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, a także dokumenty sporządzone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez ten organ albo przy jego udziale,

w szczególności uzgodnienia, zatwierdzenia, akceptacje, wezwania, wpisy do rejestrów,

zlecenia, wskazania, weryfikacje, notyfikacje, opinie i zaświadczenia, zachowują ważność,

przy czym dokumenty wydane na czas określony - zachowują ważność przez okres, na który

zostały wydane.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pracownicy zatrudnieni w urzędzie obsługującym

organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, realizujący

zadania i kompetencje, które są przejmowane na podstawie niniejszej ustawy, stają

się pracownikami zatrudnionymi w urzędzie obsługującym organ, który przejął te zadania

i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowy pracodawca jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie

niniejszego przepisu, zawiadomić na piśmie osoby, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w ich stosunkach pracy. Przepis art. 23

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1465) stosuje się odpowiednio.

3.

Przepisu ust. 2 zdanie drugie nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których

stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 409).

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zadania ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego związane z wykonywaniem programów wieloletnich ustanowionych na rzecz

osób starszych na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stają się zadaniami Ministra do spraw Polityki Senioralnej.

2.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów staje

się stroną umów zawartych przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

w wykonaniu programów, o których mowa w ust. 1.

3.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy należności i zobowiązania ministra właściwego

do spraw zabezpieczenia społecznego wynikające z wykonywania programów, o których

mowa w ust. 1, stają się należnościami i zobowiązaniami Szefa Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów.

4.

W przypadku niezatwierdzenia do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy rozliczenia

dotacji udzielonych przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

w ramach programów, o których mowa w ust. 1, za dysponenta części budżetowej właściwego

do zatwierdzenia rozliczenia dotacji zgodnie z art. 152 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych uznaje się Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

5.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy organem administracji publicznej właściwym

do prowadzenia postępowań administracyjnych w sprawach, o których mowa w art. 169 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotyczących dotacji udzielonych przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego w wykonaniu programów, o których mowa w ust. 1, staje się Szef Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia,

z wyjątkiem

1)

art. 65 ust. 2 i art. 73 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 47 i art. 82, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.