Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 września 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kredycie konsumenckim

Ustawa określa

1)

zasady i tryb zawierania umów o kredyt konsumencki;

2)

obowiązki kredytodawcy i pośrednika kredytowego w zakresie informacji udzielanych

przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki oraz obowiązki konsumenta, kredytodawcy

i pośrednika kredytowego w związku z zawartą umową o kredyt konsumencki;

3)

(uchylony)

4)

skutki uchybienia obowiązkom kredytodawcy.

1

Ustawę stosuje się także do umów o kredyt konsumencki, który spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa

w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia swojemu członkowi.

2.

(uchylony)

1.

Przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej

niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który

kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia

konsumentowi.

1a.

Przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się także umowę o kredyt niezabezpieczony

hipoteką, który jest przeznaczony na remont domu albo lokalu mieszkalnego, w tym w

wysokości większej niż wysokość określona w ust. 1.

2.

Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności

1)

umowę pożyczki;

2)

umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego;

3)

umowę o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego, jeżeli

konsument jest zobowiązany do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z odroczeniem

spełnienia świadczenia;

4)

umowę o kredyt, w której kredytodawca zaciąga zobowiązanie wobec osoby trzeciej, a

konsument zobowiązuje się do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia;

5)

umowę o kredyt odnawialny.

3.

Za umowę o kredyt konsumencki nie uważa się umów dotyczących odroczenia terminu spełnienia

świadczenia niepieniężnego, którego przedmiotem jest stałe lub sukcesywne świadczenie

usług lub dostaw towarów tego samego rodzaju, jeżeli konsument jest zobowiązany do

zapłaty za spełnione świadczenie lub dostawę towaru w ustalonych odstępach czasu w

trakcie obowiązywania umowy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Ustawy nie stosuje się do umów

1)

w których konsument nie jest zobowiązany do zapłaty oprocentowania oraz innych kosztów

związanych z udzieleniem lub spłatą kredytu konsumenckiego;

2)

leasingu, jeżeli umowa nie przewiduje obowiązku nabycia przedmiotu umowy przez konsumenta;

3)

o świadczenie usług maklerskich zawieranych z podmiotami, o których mowa w art. 3 pkt 32 i 33 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2024 r. poz. 722);

4)

o kredyt będących wynikiem ugody sądowej oraz ugody będącej wynikiem postępowania

w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich, o którym mowa w ustawie z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich

(Dz. U. poz. 1823);

5)

o kredyt udzielany wyłącznie pracownikom zatrudnionym u danego pracodawcy w ramach

działalności dodatkowej, w której pracownik nie jest zobowiązany do zapłaty oprocentowania

lub jest zobowiązany do zapłaty rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania niższej

od powszechnie stosowanych na rynku;

6)

(uchylony)

7)

odwróconego kredytu hipotecznego zawartych na podstawie ustawy z dnia 23 października 2014 r. o odwróconym kredycie hipotecznym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 152);

8

konsumenckiej pożyczki lombardowej, o których mowa w ustawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. o konsumenckiej pożyczce lombardowej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1111).

2.

W zakresie

1)

(uchylony)

2)

umów o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta, który jest spłacany

przez konsumenta w terminie do jednego miesiąca stosuje się art. 17 ust. 4;

3)

umów o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta, który jest spłacany

przez konsumenta w terminie do trzech miesięcy lub na żądanie stosuje się art. 7 ust.

1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4, art. 8-10, art. 12, art. 17 ust. 2, 3 i 5, art. 19, art.

20, art. 25, art. 28, art. 29, art. 30 ust. 2, art. 31, art. 32, art. 38, art. 40,

art. 44, art. 45, art. 47, art. 57 i art. 59;

4)

przekroczenia środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym

stosuje się art. 34, art. 39, art. 45 i art. 47;

5)

umów przewidujących odroczenie płatności lub zmianę sposobu spłaty w przypadku gdy

konsument jest w zwłoce w związku ze spłatą zadłużenia wynikającego z umowy o kredyt,

o ile postanowienia tej umowy nie są dla konsumenta mniej korzystne od postanowień

zawartych w umowie, do której odnosi się umowa przewidująca odroczenie płatności lub

sposobu spłaty, stosuje się art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 18, art. 19, art.

21, art. 25, art. 28, art. 29, art. 30 ust. 2, art. 33, art. 33a, art. 34, art. 36,

art. 36a-36c, art. 39, art. 42, art. 43, art. 45, art. 47 i rozdział 4 oraz odpowiednio

stosuje się art. 28a;

6)

umów określonych w pkt 5, będących umowami o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym

konsumenta, który jest spłacany przez konsumenta w terminie do trzech miesięcy lub

na żądanie stosuje się art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 8-10, art. 17 ust. 2, 3 i 5,

art. 19, art. 20, art. 25, art. 28, art. 29, art. 30 ust. 2, art. 31, art. 32, art.

38, art. 40, art. 44, art. 45 i art. 57.

3.

Do umów o kredyt konsumencki nie stosuje się przepisów rozdziału I działu IV tytułu XI księgi trzeciej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.

- Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 i 1237).

4.

Ustawę stosuje się do umów leasingu i najmu, jeżeli umowa odrębna od tych umów przewiduje

obowiązek nabycia przedmiotu umowy, uzależniając go od żądania kredytodawcy.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

konsument - konsument w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny;

2)

kredytodawca - przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, który w zakresie swojej działalności gospodarczej lub zawodowej, udziela lub daje

przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu;

2a)

instytucja pożyczkowa - kredytodawca inny niż

a)

bank krajowy, bank zagraniczny, oddział banku zagranicznego, instytucja kredytowa

lub oddział instytucji kredytowej w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 oraz z 2024 r. poz. 879),

b)

spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa,

c)

podmiot, którego działalność polega na udzielaniu kredytów konsumenckich w postaci

odroczenia zapłaty ceny lub wynagrodzenia na zakup oferowanych przez niego towarów

i usług,

d)

krajowa instytucja płatnicza, mała instytucja płatnicza, krajowa instytucja pieniądza

elektronicznego, unijna instytucja płatnicza lub unijna instytucja pieniądza elektronicznego,

w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 30, 731 i 1222) w zakresie, w jakim udziela kredytu płatniczego, o którym mowa w art. 74 ust. 3 tej

ustawy;

3)

pośrednik kredytowy - przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, inny niż kredytodawca, który w zakresie swojej działalności gospodarczej lub zawodowej

uzyskuje korzyści majątkowe, w szczególności wynagrodzenie od konsumenta, dokonując

czynności faktycznych lub prawnych związanych z przygotowaniem, oferowaniem lub zawieraniem

umowy o kredyt;

3a)

podmiot powiązany - podmiot powiązany w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego

określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr

1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 320 z 29.11.2008, str. 1, z późn. zm.;

4)

kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym - umowa o kredyt, który kredytodawca

udostępnia konsumentowi umożliwiając dysponowanie środkami pieniężnymi w wysokości

przekraczającej środki pieniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym

konsumenta;

5)

przekroczenie - każde, inne niż kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym,

akceptowane przez kredytodawcę przekroczenie kwoty środków pieniężnych zgromadzonych

na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym lub kwoty udzielonego kredytu w rachunku

oszczędnościowo-rozliczeniowym;

6)

całkowity koszt kredytu - wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść

w związku z umową o kredyt, w szczególności

a)

odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz

b)

koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie

jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach

- z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta;

6a)

pozaodsetkowe koszty kredytu - wszystkie koszty, które konsument ponosi w związku

z umową o kredyt konsumencki, z wyłączeniem odsetek;

7)

całkowita kwota kredytu - maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących

kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie

umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty,

suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu,

które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt;

8)

całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta - suma całkowitego kosztu kredytu i całkowitej

kwoty kredytu;

9)

stopa referencyjna - stopa oprocentowania służąca za podstawę ustalenia oprocentowania

kredytu odnosząca się do minimalnego oprocentowania podstawowych operacji otwartego

rynku prowadzonych przez Narodowy Bank Polski, ustalana przez Radę Polityki Pieniężnej,

ogłaszana w Dzienniku Urzędowym Narodowego Banku Polskiego;

10)

stopa oprocentowania kredytu - stopa oprocentowania wyrażona jako stałe lub zmienne

oprocentowanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku

rocznym;

11)

stała stopa oprocentowania kredytu - stopa oprocentowania określona wyłącznie w umowie

o kredyt, przy wykorzystaniu określonej stałej wartości procentowej wyrażonej na cały

czas obowiązywania umowy lub w danych okresach obowiązywania umowy;

12)

rzeczywista roczna stopa oprocentowania - całkowity koszt kredytu ponoszony przez

konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym;

13)

umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość - umowa o kredyt konsumencki zawierana

z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania

się na odległość, o której mowa w ustawie z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności

za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1225)

14)

umowa o kredyt wiązany - umowa o kredyt, z którego jest wyłącznie finansowane nabycie

towaru lub usługi na podstawie innej umowy, a obie te umowy są ze sobą powiązane,

zgodnie z którymi

a)

sprzedawca lub usługodawca udziela kredytu konsumentowi na nabycie towaru lub usługi

od tego sprzedawcy lub usługodawcy, albo

b)

nabycie towaru lub usługi jest finansowane przez kredytodawcę, który współpracuje

ze sprzedawcą lub usługodawcą w związku z przygotowaniem lub zawarciem umowy o kredyt,

albo

c)

nabycie towaru lub usługi jest finansowane przez kredytodawcę, a towar lub usługa

są szczegółowo określone w umowie o kredyt;

15)

bazy danych - zbiory danych prowadzone dla celów oceny zdolności kredytowej przez

instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, oraz biura informacji gospodarczej, o których mowa w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie

danych gospodarczych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2160);

16)

ocena zdolności kredytowej- ocena zdolności konsumenta do spłaty zaciągniętego kredytu

wraz z odsetkami, w terminach określonych w umowie o kredyt konsumencki, dokonywana

przez kredytodawcę;

17)

trwały nośnik - materiał lub urządzenie służące do przechowywania i odczytywania informacji

przekazywanych konsumentowi w związku z umową o kredyt, przez czas odpowiedni do celów

jakim informacje te służą oraz pozwalające na odtworzenie tych informacji w niezmienionej

postaci.

Wartość kwoty kredytu konsumenckiego udzielanego w walucie innej niż waluta polska,

stanowi równowartość kwoty kredytu wyrażonej w walucie polskiej ustaloną przy zastosowaniu

średniego kursu tej waluty ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia

kwartału poprzedzającego dzień zawarcia umowy.

1.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy w reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego

zawierających dane dotyczące kosztu kredytu konsumenckiego, w szczególności stopę

oprocentowania, podaje konsumentowi w sposób jednoznaczny, zrozumiały i widoczny

1)

stopę oprocentowania kredytu łącznie z informacją o tym, czy jest to stopa stała,

zmienna czy też zastosowanie mają obydwie te stopy; informacje te podaje się wraz

z wyodrębnieniem opłat uwzględnianych w całkowitym koszcie kredytu;

2)

całkowitą kwotę kredytu;

3)

rzeczywistą roczną stopę oprocentowania.

2.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy, w stosownych przypadkach, dodatkowo podaje konsumentowi

1)

czas obowiązywania umowy;

2)

całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta oraz wysokość rat;

3)

cenę towaru lub usługi oraz kwotę wszystkich zaliczek w przypadku umowy o kredyt przewidującej

odroczenie płatności.

3.

Jeżeli do zawarcia umowy o kredyt konsumencki, na warunkach określonych w reklamie,

niezbędne jest zawarcie umowy dodatkowej, w szczególności umowy ubezpieczenia, a kosztu

takiej umowy nie można z góry określić, kredytodawca lub pośrednik kredytowy podaje

konsumentowi w sposób jednoznaczny, zrozumiały i widoczny informację o tym obowiązku

wraz z rzeczywistą roczną stopą oprocentowania.

4.

Pośrednik kredytowy w reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego podaje konsumentowi

w sposób jednoznaczny, zrozumiały i widoczny

1)

zakres umocowania do dokonywania czynności faktycznych lub prawnych;

2)

informację, czy pośrednik kredytowy współpracuje z kredytodawcami.

5.

W przypadku gdy pośrednik kredytowy współpracuje z kredytodawcami należy przekazać

konsumentowi informację o nazwach kredytodawców, z którymi pośrednik ten współpracuje.

Informacje, o których mowa w art. 7, podaje się konsumentowi w sposób co najmniej

tak samo widoczny, czytelny i słyszalny jak dane dotyczące kosztu kredytu konsumenckiego.

1.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy w reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego

innych niż reklamy, o których mowa w art. 7 ust. 1, podaje konsumentowi rzeczywistą

roczną stopę oprocentowania.

2.

Informację, o której mowa w ust. 1, podaje się konsumentowi w sposób co najmniej tak

samo widoczny, czytelny i słyszalny jak pozostałe informacje przekazywane w reklamie.

1.

Informacje, o których mowa w art. 7 ust. 1-3 oraz art. 7b ust. 1, kredytodawca lub

pośrednik kredytowy podaje na podstawie reprezentatywnego przykładu.

2.

Przy określaniu reprezentatywnego przykładu należy określić warunki umowy o kredyt

konsumencki, na których kredytodawca lub pośrednik kredytowy spodziewa się zawrzeć

co najmniej dwie trzecie umów danego rodzaju przy uwzględnieniu przez te umowy średniego

okresu kredytowania, całkowitej kwoty kredytu i częstotliwości występowania na rynku

umów danego rodzaju.

3.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany gromadzić odpowiednie dane w

celu ustalenia na ich podstawie reprezentatywnego przykładu.

1.

Kredytodawca przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki jest zobowiązany do dokonania

oceny zdolności kredytowej konsumenta.

2.

Ocena zdolności kredytowej dokonywana jest na podstawie informacji uzyskanych od konsumenta

lub na podstawie informacji pozyskanych z odpowiednich baz danych lub zbiorów danych

kredytodawcy.

3.

Konsument jest zobowiązany do przedstawienia, na żądanie kredytodawcy, dokumentów

i informacji niezbędnych do dokonania oceny zdolności kredytowej.

4.

Jeżeli kredytodawcą jest bank, albo inna instytucja ustawowo upoważniona do udzielania

kredytów ocena zdolności kredytowej dokonywana jest zgodnie z art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe oraz innymi regulacjami obowiązującymi te podmioty, z uwzględnieniem ust. 1-3.

1.

Instytucja pożyczkowa uzależnia udzielenie kredytu konsumenckiego od pozytywnej oceny

zdolności kredytowej kredytobiorcy.

2.

Oceny zdolności kredytowej dokonuje się na podstawie analizy danych udostępnianych

przez zaufanych dostawców gromadzących i przetwarzających dane niezbędne do takiej

oceny, w szczególności przez

1)

instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub

2)

biura informacji gospodarczej, o których mowa w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie

danych gospodarczych.

3.

Jeżeli analiza danych, o których mowa w ust. 2, nie pozwala na dokonanie oceny zdolności

kredytowej, a instytucja pożyczkowa nie dysponuje innymi wiarygodnymi danymi pozwalającymi

na dokonanie tej oceny, w celu jej dokonania odbiera się od konsumenta oświadczenie

o jego dochodach i stałych wydatkach gospodarstwa domowego, wraz z dokumentami potwierdzającymi

wysokość dochodów konsumenta. Oświadczenie wraz z dokumentami, o których mowa w zdaniu

pierwszym, odbiera się od konsumenta w każdym przypadku, w którym całkowita kwota

kredytu przekracza dwukrotność wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego

na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2207 oraz z 2023 r. poz. 1667).

4.

Oświadczenie odebrane od konsumenta na podstawie ust. 3 stanowi załącznik do umowy

kredytu konsumenckiego. Dane uzyskane przez instytucję pożyczkową, stanowiące podstawę

dokonania oceny zdolności kredytowej konsumenta, instytucja pożyczkowa przechowuje

przez okres trzech lat od dnia ustania stosunku prawnego uzasadniającego ich pozyskanie.

Obowiązek wykazania, że instytucja pożyczkowa dokonała oceny zdolności kredytowej

w sposób zgodny z wymogami ust. 2, spoczywa na instytucji pożyczkowej lub jej następcach

prawnych.

5.

Jeżeli instytucja pożyczkowa udzieliła konsumentowi kredytu konsumenckiego z naruszeniem

przepisów ust. 1 i 2 lub gdy z treści oświadczenia konsumenta i uzyskanych przez instytucję

pożyczkową informacji wynikało, że na dzień zawarcia umowy kredytu konsumenckiego

konsument miał zaległości w spłacie innego zobowiązania pieniężnego wynoszące powyżej

6 miesięcy, a kredyt konsumencki nie był przeznaczony na spłatę tej zaległości, to

1)

zbycie wierzytelności z tej umowy w drodze przelewu lub w inny sposób jest nieważne;

2)

dochodzenie wierzytelności jest dopuszczalne dopiero po dniu całkowitej spłaty wcześniejszego

zobowiązania, jego wygaśnięcia lub po prawomocnym stwierdzeniu przez sąd nieistnienia

tego zobowiązania - przy czym zakaz zbywania wierzytelności i jej dochodzenia nie

wstrzymuje biegu przedawnienia, a za okres zakazu zbywania wierzytelności i jej dochodzenia

nie można doliczać odsetek lub pozaodsetkowych kosztów kredytu, a także innych opłat

związanych z tą wierzytelnością.

6.

Okoliczności, o których mowa w ust. 5 pkt 2, sąd bada na zarzut konsumenta.

7.

Przepisów ust. 3 i 5 nie stosuje się, jeżeli łączna wysokość ustalonych w umowie pozaodsetkowych

kosztów kredytu i odsetek jest niższa od połowy sumy maksymalnej wysokości pozaodsetkowych

kosztów kredytu, o której mowa w art. 36a ust. 1, oraz odsetek maksymalnych, o których

mowa w art. 359 § 2.

8.

Instytucja pożyczkowa, która udzieliła kredytu konsumenckiego, niezwłocznie przekazuje

informację o jego udzieleniu instytucjom, o których mowa w art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Informację o zaległościach w spłacie kredytu przekazuje się tym instytucjom lub

biuru informacji gospodarczej, o którym mowa w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie

danych gospodarczych. Za przekazanie informacji nie pobiera się żadnych opłat.

1.

Kredytodawca przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki oraz przed zmianą tej umowy,

w wyniku której następuje zwiększenie zadłużenia, weryfikuje w sposób, o którym mowa

w art. 23j lub art. 23m ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności

(Dz. U. z 2024 r. poz. 736 i 854), w rejestrze zastrzeżeń numerów PESEL, o którym mowa w art. 23a tej ustawy, zwanym

dalej „rejestrem zastrzeżeń numerów PESEL”, czy numer PESEL konsumenta jest zastrzeżony.

2.

Kredytodawca nie może domagać się od konsumenta i jego następców prawnych zaspokojenia

roszczenia z tytułu zawarcia umowy o kredyt konsumencki ani zbyć wierzytelności powstałej

z tej umowy, jeżeli w chwili zawarcia umowy, z której wynika dochodzone roszczenie,

numer PESEL konsumenta był zastrzeżony w rejestrze zastrzeżeń numerów PESEL.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki

1)

w wyniku zawarcia umowy o kredyt konsumencki następuje transfer środków pieniężnych

pochodzących z udzielanego kredytu przez kredytodawcę do sprzedawcy lub usługodawcy,

z którym kredytobiorcę wiąże inna umowa lub relacja gospodarcza, a środki z udzielonego

kredytu służą regulacji zobowiązań kredytobiorcy z tytułu umowy lub relacji gospodarczej

kredytobiorcy z tym sprzedawcą lub usługodawcą;

2)

udzielenie kredytu konsumenckiego następuje na odległość z wykorzystaniem przez kredytobiorcę

środków komunikacji elektronicznej, a konsument został uwierzytelniony z wykorzystaniem

indywidualnych danych uwierzytelniających;

3)

kredyt konsumencki udzielany jest w związku z umową o charakterze ciągłym, regulującą

zasady jego udzielania, oraz

a)

łączna wartość wszystkich zobowiązań do zapłaty z tytułu udzielonych kredytów konsumenckich

w związku z umową o charakterze ciągłym w żadnym momencie nie przekracza wysokości

minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, oraz

b)

przed zawarciem umowy o charakterze ciągłym następuje weryfikacja

-

zastrzeżenia numeru PESEL w rejestrze zastrzeżeń numerów PESEL i poinformowanie konsumenta

o braku weryfikacji tego zastrzeżenia przed udzielaniem poszczególnych kredytów konsumenckich

w ramach tej umowy,

-

tożsamości konsumenta z wykorzystaniem rozwiązań umożliwiających jego identyfikację.

4.

Weryfikacja zastrzeżenia numeru PESEL może być dokonywana za pośrednictwem instytucji

utworzonej na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.

5.

W przypadku niedostępności systemu teleinformatycznego, w którym prowadzony jest rejestr

zastrzeżeń numerów PESEL, kredytodawca po ponownej nieudanej próbie dokonania weryfikacji

może

1)

odmówić zawarcia umowy do czasu przywrócenia dostępności systemu albo

2)

zawrzeć umowę z zachowaniem należytej staranności przy weryfikacji tożsamości konsumenta

i udokumentować dokonanie tej weryfikacji.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, jeżeli umowa została zawarta w trakcie

trwania niedostępności systemu teleinformatycznego, w którym prowadzony jest rejestr

zastrzeżeń numerów PESEL, innej niż wymieniona w art. 23c ust. 5 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, trwającej dłużej niż 15 minut, nie stosuje się przepisu ust. 2.

1.

Jeżeli kredytodawca odmówi konsumentowi udzielenia kredytu konsumenckiego na podstawie

informacji zawartych w bazie danych lub zbiorze danych kredytodawcy, kredytodawca

niezwłocznie przekazuje konsumentowi bezpłatną informację o wynikach tego sprawdzenia

oraz wskazuje bazę danych, w której tego sprawdzenia dokonano.

2

Jeżeli kredytodawca odmówi konsumentowi udzielenia kredytu konsumenckiego, przepisy

art. 70a ust. 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe stosuje się odpowiednio.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy zobowiązany jest przed zawarciem umowy o kredyt

konsumencki udzielić konsumentowi wyjaśnień dotyczących treści informacji przekazanych

przed zawarciem umowy oraz postanowień zawartych w umowie, która ma zostać zawarta,

w sposób umożliwiający konsumentowi podjęcie decyzji dotyczącej umowy o kredyt konsumencki.

Konsument ma prawo do otrzymania, na wniosek, bezpłatnego projektu umowy o kredyt

konsumencki, jeżeli w ocenie kredytodawcy lub pośrednika kredytowego, spełnia on warunki

do udzielenia mu kredytu konsumenckiego przez tego kredytodawcę lub pośrednika kredytowego.

Projekt umowy powinien zawierać dane konsumenta, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt

1 oraz wszystkie warunki, na których kredyt mógłby zostać udzielony.

1.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki jest

zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym nośniku, w czasie umożliwiającym zapoznanie

się z tymi informacjami

1)

imię, nazwisko (nazwę) i adres (siedzibę) oraz adres do doręczeń elektronicznych,

o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1045), zwany dalej „adresem do doręczeń elektronicznych”, wpisany do bazy adresów elektronicznych,

o której mowa w art. 25 tej ustawy, zwanej dalej „bazą adresów elektronicznych”, kredytodawcy

i pośrednika kredytowego;

2)

rodzaj kredytu;

3)

czas obowiązywania umowy;

4)

stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy oprocentowania oraz, jeżeli

są dostępne, wszelkie indeksy lub stopy referencyjne mające zastosowanie do pierwotnej

stopy oprocentowania kredytu, a także okresy, warunki i procedury zmian stopy oprocentowania

kredytu; jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania,

informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp procentowych w danym okresie

obowiązywania umowy;

5)

całkowitą kwotę kredytu;

6)

terminy i sposób wypłaty kredytu;

7)

całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta;

7a)

rzeczywistą roczną stopę oprocentowania przedstawioną za pomocą reprezentatywnego

przykładu, który obejmuje wszystkie założenia przyjęte do obliczenia tej stopy; w

przypadku gdy konsument poinformował kredytodawcę o co najmniej jednym ze składników

preferowanego przez siebie kredytu, takim jak okres obowiązywania umowy o kredyt lub

całkowita kwota kredytu, składniki te powinny być uwzględnione w reprezentatywnym

przykładzie;

7b)

informację, że inne mechanizmy dokonywania wypłat mogą spowodować zastosowanie wyższej

rocznej stopy oprocentowania - jeżeli umowa o kredyt przewiduje różne sposoby dokonywania

wypłat, w odniesieniu do których obowiązują różne opłaty i stopy oprocentowania, a

kredytodawca korzysta z założenia, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 załącznika nr 4 do

ustawy;

8)

zasady i terminy spłaty kredytu oraz, w odpowiednich przypadkach, kolejność zaliczania

rat kredytu konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy; jeżeli w ramach kredytu

stosuje się różne stopy oprocentowania dla różnych należności kredytodawcy, należy

także podać kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet różnych należnych

sald, dla których stosuje się różne stopy oprocentowania;

9)

informację dotyczącą obowiązku zawarcia umowy dodatkowej, w szczególności umowy ubezpieczenia,

w przypadku gdy zawarcie takiej umowy jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania

go na oferowanych warunkach;

10)

w odpowiednich przypadkach, informację o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany

ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności o odsetkach, prowizjach,

marżach, opłatach, w tym opłatach za prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których

są zapisywane zarówno transakcje płatności, jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie

z instrumentów płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dla wypłat, oraz

kosztach usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, jeżeli są znane kredytodawcy,

oraz warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie;

11)

informację o konieczności poniesienia opłat notarialnych, o ile wystąpią;

12)

informację o stopie oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, warunki jej zmiany

oraz ewentualne inne opłaty z tytułu zaległości w spłacie kredytu;

13)

informację o skutkach braku płatności;

14)

w odpowiednich przypadkach informację o wymaganych zabezpieczeniach kredytu konsumenckiego;

15)

informację o prawie konsumenta do odstąpienia od umowy;

16)

informację o prawie konsumenta do spłaty kredytu przed terminem;

17)

informację o prawie kredytodawcy do zastrzeżenia w umowie prowizji za spłatę kredytu

przed terminem oraz zasady jej ustalania;

18)

informację o prawie konsumenta do niezwłocznego otrzymania bezpłatnej informacji na

temat wyników przeprowadzonej w celu oceny zdolności kredytowej weryfikacji w bazie

danych;

19)

informację o prawie konsumenta do otrzymania bezpłatnego projektu umowy, na warunkach

określonych w art. 12;

20)

w odpowiednich przypadkach informację o terminie, w którym kredytodawca lub pośrednik

kredytowy jest związany informacjami, które przekazał konsumentowi.

2.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt wiązany lub w

formie odroczonej płatności jest zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym nośniku,

dane, o których mowa w ust. 1, oraz opis i cenę towaru lub usługi.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do sprzedawców i usługodawców, którzy działają

w charakterze pośredników kredytowych w ramach działalności pomocniczej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 2, art. 4, art. 6 oraz art. 7 pkt 1, 3-7, 10 i 11, które wchodzą w życie

po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 7 pkt 13, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

1.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przekazuje konsumentowi dane, o których mowa

w art. 13 ust. 1 i 2, na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu konsumenckiego,

którego wzór określa załącznik nr 1 do ustawy.

2.

Termin ważności formularza wynosi co najmniej 1 dzień roboczy.

1.

W przypadku umowy o kredyt konsumencki zawieranej na wniosek konsumenta na odległość,

jeżeli środek porozumiewania się na odległość nie pozwala na przekazanie danych zgodnie

z art. 13 ust. 1 i 2, kredytodawca lub pośrednik kredytowy przekazuje konsumentowi

te dane niezwłocznie po zawarciu umowy o kredyt konsumencki na formularzu informacyjnym

dotyczącym kredytu konsumenckiego.

2.

W przypadku przekazywania konsumentowi informacji w formie głosowych komunikatów telefonicznych,

kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany przekazać konsumentowi co najmniej

1)

dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 3-6 i 8;

2)

rzeczywistą roczną stopę oprocentowania w formie reprezentatywnego przykładu;

3)

całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta;

4)

opis i cenę towaru lub usługi w odniesieniu do umów o kredyt wiązany lub w formie

odroczonej płatności.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy może przekazać konsumentowi przed zawarciem umowy

o kredyt, na trwałym nośniku, dodatkowo dane inne niż określone w art. 13 ust. 1 i

2, łącznie z właściwym formularzem informacyjnym.

1.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym

jest zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym nośniku, dane, o których mowa w art.

13 ust. 1. Informacje te są podawane konsumentowi w czasie umożliwiającym mu zapoznanie

się z nimi.

2.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym,

który jest spłacany przez konsumenta w terminie do trzech miesięcy jest zobowiązany

podać konsumentowi, na trwałym nośniku

1)

dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5, 12, 18 i 20;

2)

informację o warunkach i sposobie rozwiązania umowy o kredyt;

3)

informację o opłatach stosowanych w czasie obowiązywania umowy oraz warunki ich zmiany.

3.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym,

który jest spłacany przez konsumenta na żądanie jest zobowiązany podać konsumentowi,

na trwałym nośniku, dane, o których mowa w ust. 2, oraz informację o możliwości żądania

w dowolnym momencie spłaty pełnej kwoty kredytu przez konsumenta.

4.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym,

który jest spłacany przez konsumenta w terminie do jednego miesiąca jest zobowiązany

podać konsumentowi, na trwałym nośniku

1)

dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 4 i 5;

2)

rzeczywistą roczną stopę oprocentowania przedstawioną w formie reprezentatywnego przykładu

wraz z założeniami przyjętymi do jej obliczenia;

3)

informację o możliwości żądania w dowolnym momencie spłaty pełnej kwoty kredytu przez

konsumenta;

4)

informację o opłatach stosowanych w czasie obowiązywania umowy oraz warunki ich zmiany.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do sprzedawców i usługodawców, którzy działają

w charakterze pośredników kredytowych w ramach działalności pomocniczej.

1.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt przewidującej

odroczenie płatności lub zmianę sposobu spłaty w przypadku gdy konsument jest w zwłoce

ze spłatą zadłużenia wynikającego z umowy o kredyt jest zobowiązany podać konsumentowi,

na trwałym nośniku

1)

dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5, 8, 12, 16-18 i 20;

2)

informację o warunkach i sposobie rozwiązania umowy o kredyt;

3)

informację o opłatach stosowanych w czasie obowiązywania umowy oraz warunki ich zmiany;

4)

rzeczywistą roczną stopę oprocentowania przedstawioną w formie reprezentatywnego przykładu

wraz z założeniami przyjętymi do jej obliczenia.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do sprzedawców i usługodawców, którzy działają w charakterze

pośredników kredytowych w ramach działalności pomocniczej.

1.

Jeżeli kredyt konsumencki udzielany jest w ramach umowy o charakterze ciągłym, regulującej

zasady jego udzielania, zawartej przed dniem 1 czerwca 2024 r., do kredytów konsumenckich

udzielanych w okresie obowiązywania tej umowy nie stosuje się przepisu art. 9b ustawy

zmienianej w art. 9.

2.

Podmiot udzielający kredytu konsumenckiego w ramach umów, o których mowa w ust. 1,

informuje konsumentów o braku obowiązku weryfikacji zastrzeżenia numeru PESEL.

1.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy może przekazać konsumentowi dane, o których mowa

w art. 17 ust. 2-4 i art. 18 ust. 1, na formularzu informacyjnym dotyczącym kredytu

konsumenckiego w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym, którego wzór określa załącznik

nr 2 do ustawy.

2.

Termin ważności formularza wynosi co najmniej 1 dzień roboczy.

1.

W przypadku umowy o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym zawieranej na

wniosek konsumenta na odległość, jeżeli środek porozumiewania się na odległość nie

pozwala na przekazanie danych zgodnie z art. 17 ust. 2-4 i art. 19, kredytodawca lub

pośrednik kredytowy dostarcza konsumentowi niezwłocznie po zawarciu umowy o kredyt

co najmniej

1)

dane określone w art. 30 ust. 1 pkt 1-3, 5, 6 i 15;

2)

informację o możliwości żądania w dowolnym momencie spłaty pełnej kwoty kredytu przez

konsumenta;

3)

informację o opłatach stosowanych od chwili zawarcia umowy oraz warunkach ich zmiany.

2.

Jeżeli informacja przekazywana jest konsumentowi w formie głosowych komunikatów telefonicznych,

a konsument wnosi o niezwłoczne udostępnienie kredytu w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym,

kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany przekazać konsumentowi co najmniej

1)

dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 4 i 5;

2)

informację o możliwości żądania w dowolnym momencie spłaty pełnej kwoty kredytu przez

konsumenta;

3)

rzeczywistą roczną stopę oprocentowania przedstawioną w formie reprezentatywnego przykładu

wraz z założeniami przyjętymi do jej obliczenia;

4)

informację o opłatach stosowanych w czasie obowiązywania umowy oraz warunki ich zmiany.

1.

W przypadku umowy o kredyt przewidującej odroczenie płatności lub zmianę sposobu spłaty

gdy konsument jest w zwłoce ze spłatą zadłużenia wynikającego z umowy o kredyt, zawieranej

na wniosek konsumenta na odległość, jeżeli środek porozumiewania się na odległość

nie pozwala na przekazanie danych zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 19, kredytodawca

lub pośrednik kredytowy dostarcza konsumentowi niezwłocznie po zawarciu umowy o kredyt

dane, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 11, 16 i 17.

2.

Jeżeli informacja jest przekazywana konsumentowi w formie głosowych komunikatów telefonicznych

dotyczących umowy o odroczenie płatności lub zmianę sposobu spłaty, a konsument jest

w zwłoce ze spłatą zadłużenia wynikającego z umowy o kredyt, kredytodawca lub pośrednik

kredytowy jest zobowiązany przekazać konsumentowi co najmniej

1)

dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 3-5;

2)

informację o możliwości żądania w dowolnym momencie spłaty pełnej kwoty kredytu przez

konsumenta;

3)

rzeczywistą roczną stopę oprocentowania przedstawioną w formie reprezentatywnego przykładu

wraz z założeniami przyjętymi do jej obliczenia;

4)

informację o opłatach stosowanych w czasie obowiązywania umowy oraz warunki ich zmiany.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy ustala rzeczywistą roczną stopę oprocentowania

oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta, na podstawie informacji uzyskanych

od konsumenta dotyczących składników preferowanego przez konsumenta kredytu, w szczególności

co najmniej co do czasu obowiązywania umowy o kredyt konsumencki i całkowitej kwoty

kredytu.

2.

Jeżeli konsument nie udzieli informacji zgodnie z ust. 1, kredytodawca lub pośrednik

kredytowy ustala rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty

przez konsumenta, na podstawie reprezentatywnego przykładu.

3.

Do ustalania reprezentatywnego przykładu przepis art. 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przy ustalaniu rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania

uwzględnia

1)

całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, z wyłączeniem opłat z tytułu niewykonania

swoich zobowiązań wynikających z umowy o kredyt oraz opłat innych niż cena nabycia

towaru lub usługi, które konsument jest zobowiązany ponieść bez względu na sposób

finansowania tego nabycia, oraz

2)

koszty prowadzenia rachunku, z którego realizowane są spłaty, koszty przelewów i wpłat

na ten rachunek, oraz inne koszty związane z tymi transakcjami, chyba że otwarcie

rachunku nie jest obowiązkowe, a koszty rachunku zostały w sposób jasny, zrozumiały

i widoczny podane w umowie o kredyt lub w innej umowie zawartej z konsumentem.

2.

Jeżeli z postanowień umowy o kredyt wynika możliwość zmiany stopy oprocentowania kredytu

i opłat uwzględnianych przy ustalaniu rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, których

nie można określić w chwili jej ustalenia - rzeczywistą roczną stopę oprocentowania

ustala się w oparciu o założenie, że stopa oprocentowania kredytu i opłaty te pozostaną

niezmienione przez cały czas obowiązywania umowy o kredyt.

3.

Sposób obliczania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania określa załącznik nr 4

do ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 8 pkt 1 i pkt 2 w zakresie art. 23a-23d, art. 23e ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a

i pkt 2 i ust. 3-5, art. 23g-23i, art. 23j ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 i ust.

3-6, art. 23k ust. 1 pkt 1 i ust. 2-6, art. 23l ust. 1 pkt 1 i ust. 2-5 i art. 23m-23p,

które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 21 ust.

1 pkt 1;

2)

art. 8 pkt 2 w zakresie art. 23e ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 23j ust. 2 pkt 1 lit. b,

art. 23k ust. 1 pkt 2 i art. 23l ust. 1 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem określonym

w komunikacie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2;

3)

art. 8 pkt 2 w zakresie art. 23f, który wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie,

o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3;

4)

art. 2 pkt 8 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o

którym mowa w art. 22;

5)

art. 2 pkt 6 i art. 12, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o

którym mowa w art. 23;

6)

art. 13, który wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art.

19 ustawy zmienianej w art. 13;

7)

art. 2 pkt 5 i art. 20 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2023 r.;

8)

art. 2 pkt 1 lit. b, pkt 2‒4, 9 i 10, art. 14‒16 i art. 20 ust. 1, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

9)

art. 1, art. 3, art. 5-7, art. 9, art. 10 i art. 19, które wchodzą w życie z dniem

1 czerwca 2024 r.;

10)

art. 11, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2024 r.

Jeżeli zgodnie z postanowieniami umowy o kredyt, płatności dokonywane przez konsumenta

nie są niezwłocznie zaliczane do spłaty całkowitej kwoty kredytu, ale są wykorzystywane

do zgromadzenia kapitału przez okresy i na zasadach określonych w umowie o kredyt

lub w umowie dodatkowej, informacje udzielane przed zawarciem umowy, o których mowa

w art. 13 ust. 1 i 2, zawierają jasne i zwięzłe stwierdzenie, że taka umowa o kredyt

nie przewiduje gwarancji spłaty całkowitej kwoty kredytu wypłaconej na jej podstawie.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany do udostępniania informacji

o wysokości stopy referencyjnej w lokalu służącym do obsługi konsumenta jeżeli zawiera

z konsumentem umowę o kredyt, zgodnie z którą wysokość stopy oprocentowania kredytu

uzależniona jest od wysokości stopy referencyjnej.

1.

Przed zawarciem umowy o kredyt, pośrednik kredytowy jest zobowiązany przekazać konsumentowi,

na trwałym nośniku, informacje, o których mowa w art. 7 ust. 4 i 5, oraz

1)

informację o wysokości ewentualnych kosztów czynności faktycznych lub prawnych związanych

z przygotowaniem, oferowaniem, zawieraniem lub wykonywaniem umowy o kredyt, które

pośrednik kredytowy otrzymuje od konsumenta;

2)

informacje, czy pośrednik kredytowy otrzymuje wynagrodzenie od kredytodawcy.

2.

Pośrednik kredytowy jest zobowiązany poinformować kredytodawcę o wysokości ewentualnych

opłat pobranych od konsumenta w celu obliczenia przez kredytodawcę rocznej stopy oprocentowania.

Opłaty i inne koszty uiszczone przez konsumenta przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki

podlegają niezwłocznie zwrotowi, w przypadku gdy umowa o kredyt konsumencki nie została

zawarta lub kwota kredytu nie została wypłacona przez kredytodawcę w terminie wskazanym

w umowie.

1.

Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne

przepisy przewidują inną szczególną formę.

2.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany niezwłocznie doręczyć umowę

konsumentowi.

3.

Umowa powinna być sformułowana w sposób jednoznaczny i zrozumiały.

1.

Umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33, powinna określać

1)

imię, nazwisko i adres konsumenta oraz imię, nazwisko (nazwę) i adres (siedzibę) oraz

adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych kredytodawcy

i pośrednika kredytowego;

2)

rodzaj kredytu;

3)

czas obowiązywania umowy;

4)

całkowitą kwotę kredytu;

5)

terminy i sposób wypłaty kredytu;

6)

stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy, a także okresy, warunki

i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej,

o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu; jeżeli umowa o kredyt

konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich

stosowanych stóp procentowych w danym okresie obowiązywania umowy;

7)

rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta

ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń

przyjętych do jej obliczenia;

8)

zasady i terminy spłaty kredytu, w szczególności kolejność zaliczania rat kredytu

konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy, w tym informację o prawie, o którym

mowa w art. 37 ust. 1; jeżeli w ramach kredytu stosuje się różne stopy oprocentowania

dla różnych należności kredytodawcy, należy także podać kolejność zaliczania rat kredytu

konsumenckiego na poczet różnych należnych sald, dla których stosuje się różne stopy

oprocentowania;

9)

zestawienie zawierające terminy i zasady płatności odsetek oraz wszelkich innych kosztów

kredytu, w przypadku gdy kredytodawca lub pośrednik kredytowy udziela karencji w spłacie

kredytu;

10)

informację o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z

umową o kredyt konsumencki, w szczególności o opłatach, w tym opłatach za prowadzenie

jednego lub kilku rachunków, na których są zapisywane zarówno transakcje płatności,

jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie ze środków płatniczych zarówno dla

transakcji płatności, jak i dla wypłat, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych,

w szczególności ubezpieczeń, jeżeli są znane kredytodawcy, oraz warunki, na jakich

koszty te mogą ulec zmianie;

10a)

numer rachunku płatniczego do spłaty kredytu, jeżeli umowa przewiduje samodzielną

spłatę rat kredytu przez konsumenta;

11)

roczną stopę oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, warunki jej zmiany oraz

ewentualne inne opłaty z tytułu zaległości w spłacie kredytu;

12)

skutki braku płatności;

13)

informację o konieczności poniesienia opłat notarialnych, o ile wystąpią;

14)

sposób zabezpieczenia i ubezpieczenia spłaty kredytu, jeżeli umowa je przewiduje;

15)

termin, sposób i skutki odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązek zwrotu przez konsumenta

udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek zgodnie z rozdziałem 5, a także

kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym;

16)

prawo konsumenta do spłaty kredytu przed terminem oraz procedurę spłaty kredytu przed

terminem;

17)

informację o prawie kredytodawcy do otrzymania prowizji za spłatę kredytu przed terminem

i o sposobie jej ustalania, o ile takie prawo zastrzeżono w umowie;

18)

informację o prawie, o którym mowa w art. 59 ust. 1;

19)

warunki rozwiązania umowy;

20)

informację o możliwości korzystania z pozasądowego rozstrzygania sporów oraz zasadach

dostępu do tej procedury, jeżeli takie prawo przysługuje konsumentowi;

21)

wskazanie organu nadzoru właściwego w sprawach ochrony konsumentów.

2.

Jeżeli zgodnie z postanowieniami umowy o kredyt, płatności dokonywane przez konsumenta

nie są niezwłocznie zaliczane do spłaty całkowitej kwoty kredytu, ale są wykorzystywane

do zgromadzenia kapitału przez okresy i na zasadach określonych w umowie o kredyt

lub w umowie dodatkowej, umowa powinna zawierać jasne i zwięzłe stwierdzenie, że nie

przewiduje gwarancji spłaty całkowitej kwoty kredytu wypłaconej na jej podstawie.

1.

Umowa o kredyt wiązany lub w formie odroczonej płatności, oprócz danych określonych

w art. 30, powinna zawierać również

1)

opis towaru lub usługi;

2)

cenę nabycia towaru lub usługi.

2.

Przepisy dotyczące umowy o kredyt wiązany stosuje się odpowiednio do umowy o kredyt

konsumencki przeznaczony na nabycie określonego prawa.

Umowa o kredyt konsumencki w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym podlegający spłacie

na żądanie lub w terminie do trzech miesięcy powinna zawierać co najmniej

1)

dane określone w art. 30 ust. 1 pkt 1-3, 5, 6 i 15;

2)

limit kredytu;

3)

całkowity koszt kredytu;

4)

informację o możliwości żądania w dowolnym momencie spłaty pełnej kwoty kredytu przez

konsumenta;

5)

informację o opłatach stosowanych od chwili zawarcia umowy oraz warunkach ich zmiany.

Umowa o kredyt konsumencki przewidująca odroczenie płatności lub zmianę sposobu spłaty

w przypadku gdy konsument jest w zwłoce w związku ze spłatą zadłużenia wynikającego

z umowy o kredyt, powinna zawierać co najmniej

1)

dane określone w art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 11, 16 i 17;

2)

opis towaru lub usługi;

3)

cenę nabycia towaru lub usługi.

W przypadku gdy łączna wysokość opłat z tytułu zaległości w spłacie kredytu, o których

mowa w art. 30 ust. 1 pkt 11, oraz odsetek za opóźnienie naliczonych konsumentowi

przekracza kwotę odpowiadającą kwocie odsetek maksymalnych za opóźnienie, o których

mowa w art. 481 § 2, obliczonych od kwoty zaległości w spłacie kredytu, należnych na dzień pobrania tych

opłat lub odsetek, należy się tylko kwota opłat i odsetek odpowiadająca kwocie tych

odsetek maksymalnych za opóźnienie.

Jeżeli zgodnie z umową rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego konsumenta możliwe

jest przekroczenie salda na tym rachunku, umowa powinna zawierać co najmniej dane

określone w art. 30 ust. 1 pkt 6 oraz informację o opłatach stosowanych od chwili

zawarcia umowy oraz warunkach ich zmiany.

(uchylony)

1.

W przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta

polska, konsument może dokonywać spłaty rat kapitałowo-odsetkowych bezpośrednio w

tej walucie.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do spłaty całości lub części kredytu przed

terminem określonym w umowie.

3.

Wykonanie uprawnienia, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może wiązać się z poniesieniem

dodatkowych kosztów przez konsumenta.

4.

Kredytodawca nie może uzależnić wykonania przez konsumenta uprawnienia, o którym mowa

w ust. 1 i 2, od wprowadzenia dodatkowych ograniczeń, w szczególności nie może zobowiązać

kredytobiorcy do nabywania waluty przeznaczonej na spłatę rat kredytu, jego całości

lub części, od określonego podmiotu.

1.

W przypadku zmiany wysokości stopy oprocentowania w czasie obowiązywania umowy o kredyt

konsumencki, konsument przed jej dokonaniem otrzymuje od kredytodawcy, na trwałym

nośniku, informację o tej zmianie.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera szczegółowe określenie stopy oprocentowania,

wysokości raty kredytu po dokonaniu zmiany stopy oprocentowania oraz informację o

liczbie i częstotliwości płatności rat, o ile ulegają one zmianie.

3.

Jeżeli zgodnie z umową, wysokość stopy oprocentowania kredytu uzależniona jest od

wysokości stopy referencyjnej lub indeksu, strony mogą w umowie określić inny, niż

określony w ust. 1, sposób informowania konsumenta o zmianie wysokości stopy oprocentowania

kredytu konsumenckiego.

4.

W przypadku zmiany wysokości stopy oprocentowania w czasie obowiązywania umowy o kredyt

konsumencki będącej wynikiem zmiany wysokości odsetek, o których mowa w art. 359 § 2, konsument otrzymuje od kredytodawcy niezwłocznie, na trwałym nośniku, informację

o tej zmianie.

1.

Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu dla kredytów o okresie spłaty

nie krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru

MPKK = (K × 10%) + (K × n/R × 10%)

w którym poszczególne symbole oznaczają

MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,

K - całkowitą kwotę kredytu,

n - okres spłaty wyrażony w dniach,

R - liczbę dni w roku.

1a.

Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu dla kredytów o okresie spłaty

krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru

MPKK = K x 5%

w którym poszczególne symbole oznaczają

MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,

K - całkowitą kwotę kredytu.

2.

Pozaodsetkowe koszty kredytu nie mogą być wyższe od 45% całkowitej kwoty kredytu.

3.

Pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki nie należą się

w części przekraczającej maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu obliczoną

w sposób określony w ust. 1-2.

4.

Przepisów art. 720 nie stosuje się do umowy pożyczki pieniężnej udzielanej przez instytucję pożyczkową

na podstawie przepisów niniejszej ustawy.

W przypadku odroczenia spłaty zadłużenia wynikającego z umowy o kredyt konsumencki

w okresie 120 dni od dnia wypłaty tego kredytu

1)

całkowitą kwotę kredytu dla celów ustalenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych

kosztów kredytu, o której mowa w art. 36a, stanowi kwota udzielonego i wypłaconego

kredytu, którego spłata została następnie odroczona;

2)

do pozaodsetkowych kosztów kredytu dolicza się wszystkie koszty i opłaty, które kredytobiorca

jest obowiązany ponieść w związku z odroczeniem spłaty kredytu, naliczone w okresie

120 dni od dnia wypłaty kredytu.

W przypadku udzielenia przez kredytodawcę lub podmiot z nim powiązany konsumentowi,

który nie dokonał pełnej spłaty kredytu, kolejnych kredytów w okresie 120 dni od dnia

wypłaty pierwszego z kredytów

1)

całkowitą kwotę kredytu, dla celów ustalenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych

kosztów kredytu, o której mowa w art. 36a, stanowi kwota pierwszego z kredytów;

2)

pozaodsetkowe koszty kredytu obejmują sumę pozaodsetkowych kosztów wszystkich kredytów

udzielonych w tym okresie.

Przepisów art. 36a-36c nie stosuje się do

1)

kredytu w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta, prowadzonym przez kredytodawcę,

o którym mowa w art. 5 pkt 2a lit. a i b;

2)

umowy o kartę kredytową, o której mowa w art. 2 pkt 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/751 z dnia

29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych

realizowanych w oparciu o kartę

(Dz. Urz. UE L 123 z 19.05.2015, str. 1), o ile kredytodawca jest jednocześnie wydawcą karty kredytowej.

1.

W przypadku umowy o kredyt konsumencki zawartej na czas określony, przez cały czas

jej obowiązywania, konsument ma prawo do otrzymania, na wniosek, w każdym czasie bezpłatnie

harmonogramu spłaty.

2.

Harmonogram, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

określenie terminu, wysokości raty kredytu z wyodrębnieniem jej poszczególnych składników,

w szczególności kapitału, odsetek oraz wszelkich innych kosztów kredytu, które konsument

jest zobowiązany ponieść;

2)

w przypadku umów o kredyt konsumencki, które przewidują możliwość zmiany stopy oprocentowania

lub wszelkich innych kosztów kredytu - informacje, że dane zawarte w harmonogramie

obowiązują do momentu zmiany stopy oprocentowania lub wszelkich innych kosztów kredytu

składających się na wysokość raty kredytu.

1.

W czasie obowiązywania umowy o kredyt konsumencki w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym

konsument otrzymuje, na trwałym nośniku, wyciąg z tego rachunku, który w szczególności

zawiera

1)

wskazanie okresu objętego wyciągiem;

2)

informację o saldzie z poprzedniego wyciągu z rachunku oraz jego datę;

3)

kwoty i daty operacji dokonywanych na rachunku w okresie objętym wyciągiem;

4)

informację o aktualnym saldzie;

5)

stopę oprocentowania;

6)

informację o wysokości pobranych opłat;

7)

informację o kwocie minimalnej wymagalnej spłaty, o ile umowa ją przewiduje.

2.

W przypadku zmiany wysokości stopy oprocentowania lub wysokości opłat w czasie obowiązywania

umowy, o której mowa w ust. 1, konsument przed jej dokonaniem otrzymuje, na trwałym

nośniku, informację o zmianie wysokości stopy oprocentowania lub wysokości opłat.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 2, określa termin zmiany stopy oprocentowania.

4.

Strony mogą w umowie określić inny, niż wskazany w ust. 2, sposób informowania konsumenta

o zmianie wysokości stopy oprocentowania kredytu konsumenckiego, jeżeli zgodnie z

umową, o której mowa w ust. 1, wysokość stopy oprocentowania kredytu uzależniona jest

od wysokości stopy referencyjnej.

Jeżeli znaczne przekroczenie salda na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta

utrzymuje się dłużej niż miesiąc, konsument otrzymuje niezwłocznie, na trwałym nośniku,

informację o wysokości tego przekroczenia oraz o stopie oprocentowania zadłużenia

przeterminowanego, warunkach jej zmiany oraz ewentualnych innych opłatach z tytułu

zaległości w spłacie kredytu.

1.

W przypadku zmiany całkowitej kwoty kredytu, w czasie obowiązywania umowy o kredyt

konsumencki, konsument jest zobowiązany do przedstawienia, na żądanie kredytodawcy,

dokumentów i informacji dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej.

2.

W przypadku znacznego zwiększenia całkowitej kwoty kredytu kredytodawca jest zobowiązany

do przeprowadzenia ponownej oceny zdolności kredytowej konsumenta, zgodnie z art.

9.

1.

Czek konsumenta wręczony kredytodawcy w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia

wynikającego z umowy o kredyt konsumencki powinien zawierać zastrzeżenie „nie na zlecenie”

lub inne równoznaczne.

2.

W razie przyjęcia przez kredytodawcę czeku niezawierającego zastrzeżenia „nie na zlecenie”

lub innego równoznacznego i przeniesienia takiego czeku na inną osobę kredytodawca

jest zobowiązany do naprawienia poniesionej przez konsumenta szkody przez zapłatę

czeku.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się również, gdy czek znalazł się w posiadaniu innej osoby

wbrew woli kredytodawcy.

4.

(uchylony)

1.

Konsument ma prawo w każdym czasie, bez dodatkowych opłat, wypowiedzieć umowę o kredyt

odnawialny; strony mogą w umowie określić termin wypowiedzenia tej umowy, który nie

może być jednak dłuższy niż jeden miesiąc.

2.

Jeżeli umowa o kredyt tak stanowi, kredytodawca ma prawo wypowiedzieć, na trwałym

nośniku, umowę o kredyt odnawialny z zachowaniem co najmniej dwumiesięcznego okresu

wypowiedzenia.

1.

Jeżeli umowa o kredyt tak stanowi, kredytodawca ma prawo wypowiedzieć, na trwałym

nośniku, konsumentowi prawo do dokonywania wypłat na podstawie umowy o kredyt odnawialny

w przypadku niedotrzymania przez niego zobowiązań dotyczących warunków udzielenia

tego kredytu określonych w umowie oraz negatywnej oceny zdolności kredytowej konsumenta.

2.

Kredytodawca informuje konsumenta o wypowiedzeniu i jego przyczynach.

3.

Jeżeli istnieje taka możliwość, kredytodawca przekazuje informacje, o których mowa

w ust. 2, przed złożeniem oświadczenia o wypowiedzeniu prawa do dokonywania wypłat

na podstawie umowy o kredyt odnawialny, chyba że przekazanie tych informacji jest

zabronione na podstawie przepisów szczególnych.

1.

Wyłączenie lub ograniczenie zarzutów przysługujących konsumentowi w razie przelewu

wierzytelności z umowy o kredyt konsumencki jest bezskuteczne.

2.

Kredytodawca zawiadamia konsumenta, na trwałym nośniku, o przelewie wierzytelności,

chyba że konsument nadal ma spełniać świadczenie do rąk kredytodawcy.

1.

W przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8,

10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy

pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych

kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie.

2.

Jeżeli kredytodawca w umowie nie określił zasad i terminów spłaty kredytu, konsument

zwraca kredyt w równych ratach, płatnych co miesiąc, od dnia zawarcia umowy.

3.

Jeżeli umowa o kredyt konsumencki nie przewiduje terminu spłaty kredytu, konsument

zwraca kredyt w terminie

1)

pięciu lat - w przypadku kredytów konsumenckich do wysokości 80 000 zł;

2)

dziesięciu lat - w przypadku kredytów konsumenckich powyżej 80 000 zł.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, konsument ponosi koszty ustanowienia zabezpieczenia

kredytu przewidziane w umowie.

5.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy.

(uchylony)

Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać uprawnień konsumenta przewidzianych

w ustawie. W takich przypadkach stosuje się przepisy ustawy.

1.

Konsument ma prawo w każdym czasie do spłaty całości lub części kredytu przed terminem

określonym w umowie.

2.

Kredytodawca nie może uzależnić wcześniejszej spłaty kredytu od jego poinformowania

przez konsumenta.

1.

W przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie, całkowity koszt

kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania

umowy, chociażby konsument poniósł je przed tą spłatą.

2.

W przypadku spłaty części kredytu przed terminem określonym w umowie, ust. 1 stosuje

się odpowiednio.

1.

Kredytodawca może zastrzec w umowie prowizję za spłatę kredytu przed terminem, pod

warunkiem że ta spłata przypada na okres, w którym stopa oprocentowania kredytu jest

stała, a kwota spłacanego w okresie dwunastu kolejnych miesięcy kredytu jest wyższa

niż trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, z grudnia roku poprzedzającego rok spłaty kredytu.

2.

Prowizja za spłatę kredytu przed terminem nie może przekraczać 1% spłacanej części

kredytu, jeżeli okres między datą spłaty kredytu a terminem spłaty kredytu przekracza

jeden rok.

3.

W przypadku gdy okres, o którym mowa w ust. 2, nie przekracza jednego roku, prowizja

za spłatę kredytu przed terminem nie może przekraczać 0,5% spłacanej części kwoty

kredytu.

4.

Prowizja, o której mowa w ust. 1-3, nie może być wyższa niż wysokość odsetek, które

konsument byłby zobowiązany zapłacić w okresie między spłatą kredytu przed terminem,

a uzgodnionym terminem zakończenia umowy, a także nie może być wyższa niż bezpośrednie

koszty kredytodawcy związane z tą spłatą.

Prowizja za spłatę kredytu przed terminem nie przysługuje kredytodawcy w przypadku

umów

1)

kredytu w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym;

2)

w których spłata została dokonana zgodnie z umową ubezpieczenia zawartą w celu zabezpieczenia

spłaty kredytu.

Kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni

od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości.

1.

Konsument ma prawo, bez podania przyczyny, do odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki

w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy.

2.

Jeżeli umowa o kredyt konsumencki nie zawiera elementów określonych w art. 30, konsument

może odstąpić od umowy o kredyt konsumencki w terminie 14 dni od dnia dostarczenia

wszystkich elementów wymienionych w art. 30.

3.

Kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany przy zawarciu umowy wręczyć

konsumentowi, na trwałym nośniku, wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, z oznaczeniem

swojego imienia, nazwiska (nazwy) i adresu zamieszkania (siedziby) oraz adresu do

doręczeń elektronicznych wpisanego do bazy adresów elektronicznych, o ile taki posiada.

4.

Termin do odstąpienia od umowy jest zachowany, jeżeli konsument przed jego upływem

złoży oświadczenie o odstąpieniu od umowy pod jeden ze wskazanych przez kredytodawcę

lub pośrednika kredytowego adresów, o których mowa w ust. 3.

5.

Dla zachowania terminu, o którym mowa w ust. 4, jest wystarczające wysłanie oświadczenia

przed jego upływem.

1.

Konsument nie ponosi kosztów związanych z odstąpieniem od umowy o kredyt konsumencki,

z wyjątkiem odsetek za okres od dnia wypłaty kredytu do dnia spłaty kredytu.

2.

Konsument zwraca niezwłocznie kredytodawcy kwotę udostępnionego kredytu wraz z odsetkami,

o których mowa w ust. 1, nie później niż w terminie 30 dni od dnia złożenia oświadczenia

o odstąpieniu od umowy.

3.

Dniem spłaty kredytu jest dzień przekazania środków pieniężnych kredytodawcy przez

konsumenta.

4.

W przypadku odstąpienia od umowy, o którym mowa w art. 53, kredytodawcy nie przysługują

żadne inne opłaty, z wyjątkiem bezzwrotnych kosztów poniesionych przez niego na rzecz

organów administracji publicznej.

Jeżeli z umową o kredyt związana jest usługa dodatkowa świadczona przez kredytodawcę

lub osobę trzecią - na podstawie umowy między tą osobą a kredytodawcą - w przypadku

skorzystania przez konsumenta z prawa do odstąpienia od umowy o kredyt - odstąpienie

to jest skuteczne także wobec umowy o usługę dodatkową.

1.

W przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy o kredyt wiązany, jeżeli spełnienie

świadczenia przez kredytodawcę ma nastąpić na rzecz sprzedawcy lub usługodawcy, od

którego konsument nabył towar lub usługę, konsument może odstąpić od umowy o kredyt

konsumencki przez złożenie kredytodawcy lub pośrednikowi kredytowemu oświadczenia

o odstąpieniu od umowy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sprzedawca lub usługodawca jest zobowiązany do

zwrotu kredytodawcy spełnionego na jego rzecz świadczenia.

3.

Kredytodawca przedstawia sprzedawcy lub usługodawcy kopię oświadczenia o odstąpieniu

od umowy wraz z żądaniem zwrotu kredytu.

4.

Konsument jest zobowiązany do zwrotu kredytodawcy odsetek należnych mu od dnia wydania

towaru przez sprzedawcę lub rozpoczęcia świadczenia usług przez usługodawcę do dnia

złożenia przez konsumenta oświadczenia o odstąpieniu od umowy, nie później jednak

niż w terminie 30 dni od dnia złożenia tego oświadczenia.

5.

W przypadku gdy towar został wydany konsumentowi przed upływem terminu do odstąpienia

od umowy o kredyt konsumencki, a konsument skorzystał z tego prawa, sprzedawca zachowuje

roszczenie o zapłatę przez konsumenta ceny, chyba że konsument niezwłocznie zwróci

towar, a sprzedawca go przyjmie; w takim przypadku umowa o nabycie towaru wygasa.

Warunki dotyczące przyjęcia przez sprzedawcę towaru określa umowa między sprzedawcą

a konsumentem. W przypadku umowy o świadczenie usług konsument powinien zwrócić usługodawcy

wynagrodzenie za świadczoną usługę.

6.

Strony mogą postanowić, że wydanie towaru lub rozpoczęcie świadczenia usługi może

nastąpić po upływie terminu odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki, o którym mowa

w art. 53 ust. 1.

7.

Zakazane jest uzależnianie prawa do odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki od zwrotu

towaru przez konsumenta.

8.

W przypadku odstąpienia konsumenta od umowy o kredyt wiązany, jeżeli spełnienie świadczenia

przez kredytodawcę ma nastąpić na rzecz konsumenta, stosuje się przepisy art. 53 i

art. 54.

Jeżeli konsument skorzystał z przyznanego mu, na podstawie odrębnych przepisów, prawa

do odstąpienia od umowy na nabycie określonego towaru lub usługi, to odstąpienie konsumenta

od tej umowy jest skuteczne także wobec umowy o kredyt wiązany.

1.

W przypadku odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki zawartej na odległość lub poza

lokalem przedsiębiorstwa stosuje się przepisy niniejszego rozdziału.

2.

(uchylony)

Przepisów ustawy nie stosuje się do umów zawartych przed dniem jej wejścia w życie.

1.

Jeżeli sprzedawca lub usługodawca nie wykonał lub nienależycie wykonał zobowiązanie

wobec konsumenta, a żądanie przez konsumenta wykonania tego zobowiązania nie było

skuteczne, konsumentowi przysługuje prawo dochodzenia swoich roszczeń o wykonanie

tego zobowiązania od kredytodawcy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, odpowiedzialność kredytodawcy jest ograniczona

do wysokości udzielonego konsumentowi kredytu.

1.

Instytucja pożyczkowa może prowadzić działalność wyłącznie w formie spółki akcyjnej,

albo w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w której ustanowiono radę nadzorczą.

2.

Minimalny kapitał zakładowy instytucji pożyczkowej wynosi 1 000 000 zł.

3.

Kapitał zakładowy, o którym mowa w ust. 2, może być pokryty wyłącznie wkładem pieniężnym.

Środki na pokrycie tego kapitału nie mogą pochodzić z kredytu, pożyczki, emisji obligacji

lub ze źródeł nieudokumentowanych.

4.

Członkiem zarządu, rady nadzorczej lub prokurentem instytucji pożyczkowej może być

wyłącznie osoba, która nie była prawomocnie skazana za przestępstwo przeciwko wiarygodności

dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi

lub przestępstwo skarbowe.

5.

Do wniosku o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego dołącza się

1)

zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności za przestępstwo skarbowe

dotyczące członków zarządu i rady nadzorczej lub ich oświadczenia następującej treści

„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że nie byłem skazany za przestępstwo skarbowe.”; klauzula ta zastępuje

pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań;

2)

zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności za przestępstwa określone

w ust. 4 dotyczące prokurenta lub jego oświadczenie następującej treści: „Świadomy

odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że nie byłem skazany za przestępstwa, o których mowa w art. 59a ust. 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.”; klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie

fałszywych zeznań;

3)

oświadczenie, że spółka zamierza prowadzić działalność gospodarczą w zakresie udzielania

kredytów konsumenckich jako instytucja pożyczkowa.

1.

Instytucja pożyczkowa może podjąć wykonywanie działalności po uzyskaniu wpisu do rejestru

instytucji pożyczkowych.

2.

Za dzień rozpoczęcia działalności przez instytucję pożyczkową uważa się dzień dokonania

wpisu do rejestru instytucji pożyczkowych.

1.

Rejestr instytucji pożyczkowych jest prowadzony przez Komisję Nadzoru Finansowego.

2.

Rejestr instytucji pożyczkowych jest prowadzony w systemie teleinformatycznym i udostępniany

na stronie internetowej Komisji Nadzoru Finansowego.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje wpisu do rejestru instytucji pożyczkowych na

wniosek podmiotu zamierzającego podjąć wykonywanie działalności instytucji pożyczkowej.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

firmę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej;

2)

siedzibę spółki i adres;

3)

imiona i nazwiska oraz numery Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności

(PESEL) członków zarządu;

4)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym;

5)

numer identyfikacji podatkowej (NIP).

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, załącza się zaświadczenie z Krajowego Rejestru

Karnego o niekaralności członka zarządu, rady nadzorczej lub prokurenta instytucji

pożyczkowej w zakresie przestępstw, o których mowa w art. 59a ust. 4, oraz dokumenty

potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w art. 59a ust. 1 i 2, przez podmiot

ubiegający się o wpis do rejestru instytucji pożyczkowych.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje wpisu do rejestru instytucji pożyczkowych w terminie

14 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1.

1.

Podmiot składający wniosek, o którym mowa w art. 59ac ust. 1, jest obowiązany wnieść

opłatę w wysokości 600 zł.

2.

Wniosek o zmianę wpisu w rejestrze instytucji pożyczkowych oraz wniosek o wykreślenie

wpisu z rejestru instytucji pożyczkowych podlegają opłacie w wysokości 200 zł.

3.

Koszty prowadzenia rejestru instytucji pożyczkowych pokrywane są z opłat, o których

mowa w ust. 1 i 2.

Rejestr instytucji pożyczkowych zawiera

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

dane dotyczące instytucji pożyczkowej obejmujące

a)

firmę,

b)

siedzibę i adres,

c)

numer w rejestrze przedsiębiorców,

d)

NIP;

3)

wzmiankę o wykreśleniu z rejestru.

Instytucja pożyczkowa informuje Komisję Nadzoru Finansowego o zmianie danych objętych

wpisem do rejestru instytucji pożyczkowych niezwłocznie, nie później niż w terminie

7 dni od dnia zaistnienia tych zmian.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wpisu do rejestru instytucji pożyczkowych, jeżeli

podmiot ubiegający się o wpis do rejestru nie spełnia warunków, o których mowa w art.

59a.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje niezwłocznie wykreślenia wpisu z rejestru instytucji

pożyczkowych dotyczącego podmiotu, który przestał spełniać warunki, o których mowa

w art. 59a, lub który został wykreślony z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym.

1.

Instytucja pożyczkowa może udostępniać instytucji utworzonej na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe informacje w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której

mowa w art. 9, i analizy ryzyka kredytowego.

2.

Udostępnianie informacji na podstawie ust. 1 może nastąpić, jeżeli instytucja pożyczkowa

uzyskała upoważnienie konsumenta, którego dotyczą te dane, na piśmie w postaci papierowej

lub w postaci elektronicznej, przesłane na adres do doręczeń elektronicznych, lub

utrwalonej na informatycznym nośniku danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2024 r. poz. 307 i 1222). Upoważnienie określa zakres danych przeznaczonych do udostępnienia.

3.

Po udostępnieniu danych konsumenta instytucja pożyczkowa obowiązana jest do informowania

instytucji utworzonej na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, która otrzymała te dane, o całkowitej spłacie zobowiązań, ich wygaśnięciu, o stwierdzeniu

nieistnienia zobowiązania lub korekcie jego wysokości oraz o nowo powstałych zobowiązaniach

i ich aktualizacji, w terminie 7 dni od wystąpienia okoliczności uzasadniających przekazanie

informacji. Instytucja utworzona na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe obowiązana jest wprowadzić informacje, o których mowa w zdaniu poprzedzającym, do

zbioru, w którym są one przetwarzane, w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia ich

otrzymania.

1.

Instytucja pożyczkowa i podmiot, o którym mowa w art. 59d, oraz osoby w nich zatrudnione,

w tym na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia lub innej umowy o podobnym charakterze,

są obowiązane zachować w tajemnicy informacje stanowiące tajemnicę bankową, udostępnione

zgodnie z art. 105 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Przetwarzanie tych informacji przez instytucję pożyczkową i podmiot, o którym mowa

w art. 59d, może być wykonywane wyłącznie w celu oceny zdolności kredytowej konsumenta,

o której mowa w art. 9, i analizy ryzyka kredytowego.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, trwa również po zaprzestaniu prowadzenia działalności

jako instytucja pożyczkowa oraz po ustaniu stosunków prawnych, o których mowa w ust.

1.

1.

Środki przeznaczane na udzielanie kredytów konsumenckich przez instytucje pożyczkowe

nie mogą pochodzić z działalności polegającej na gromadzeniu środków pieniężnych innych

osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości

prawnej, w tym z emisji obligacji lub innych instrumentów dłużnych oraz ze źródeł

nieudokumentowanych.

2.

Środki przeznaczane na udzielanie kredytów konsumenckich przez instytucje pożyczkowe

mogą pochodzić z kredytu bankowego, albo z pożyczek od podmiotów powiązanych pod warunkiem,

że podmioty powiązane udzielające takich pożyczek nie gromadzą środków pieniężnych

w sposób wskazany w ust. 1.

1.

Instytucja pożyczkowa w zakresie udzielanych kredytów konsumenckich za działania lub

zaniechania jej pracowników, pośredników kredytowych, za których pośrednictwem udziela

kredytów konsumenckich, lub innych przedsiębiorców wykonujących na jej rzecz czynności

związane z udzielaniem kredytów konsumenckich, ponosi wobec kredytobiorców odpowiedzialność

jak za swoje działania, w tym za działania związane z żądaniem od kredytobiorcy zapłaty

odsetek lub pozaodsetkowych kosztów kredytu w wysokości wyższej niż maksymalna lub

zawarciem umowy, która zobowiązuje do tego kredytobiorcę wobec instytucji pożyczkowej.

2.

Odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, nie można wyłączyć ani ograniczyć.

Ciężar udowodnienia, że instytucja pożyczkowa prawidłowo zrealizowała obowiązki wynikające

z ustawy wobec konsumentów, spoczywa na tej instytucji.

1.

Podmiot mający siedzibę na terytorium państwa będącego członkiem Unii Europejskiej

innego niż Rzeczpospolita Polska, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym może, na zasadach przewidzianych w ustawie, prowadzić na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej działalność w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego, jeżeli spełnia

warunki, o których mowa w art. 59a ust. 2-4.

1a.

O zamiarze podjęcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności w zakresie

udzielania kredytu konsumenckiego podmiot, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia Komisję

Nadzoru Finansowego nie później niż na dwa miesiące przed podjęciem tej działalności.

1b.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, podmiot, o którym mowa w ust. 1, wskazuje

właściwe organy nadzorcze państwa, o którym mowa w ust. 1, wyznaczone do sprawowania

nad tym podmiotem nadzoru w odniesieniu do działalności w zakresie udzielania kredytu

konsumenckiego albo informuje, że przepisy państwa, o którym mowa w ust. 1, nie przewidują

wyznaczenia takich organów.

2.

Minimalny kapitał zakładowy podmiotu, o którym mowa w ust. 1, oblicza się według kursu

średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu rozpoczęcia

działalności jako instytucja pożyczkowa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W razie stwierdzenia, że instytucja pożyczkowa nie wykonuje obowiązku przekazania

informacji, o którym mowa w art. 59dg ust. 1 lub art. 59dh ust. 1 pkt 1, albo wykonuje

ten obowiązek nieprawidłowo, nie wykonała w wyznaczonym terminie zaleceń, o których

mowa w art. 59dh ust. 1 pkt 2, a także w razie stwierdzenia, że działalność instytucji

pożyczkowej, w tym również prowadzona z udziałem pośrednika kredytowego, jest wykonywana

z naruszeniem ustawy lub wbrew warunkom określonym w ustawie, Komisja Nadzoru Finansowego

może

1)

nałożyć na członka zarządu instytucji pożyczkowej bezpośrednio odpowiedzialnego za

stwierdzone nieprawidłowości administracyjną karę pieniężną w wysokości do 150 000

zł;

2)

nałożyć na instytucję pożyczkową administracyjną karę pieniężną w wysokości do 15 000 000

zł;

3)

wystąpić do właściwego organu instytucji pożyczkowej z wnioskiem o odwołanie członka

zarządu, o którym mowa w pkt 1;

4)

zawiesić w czynnościach członka zarządu, o którym mowa w pkt 1, do czasu podjęcia

rozstrzygnięcia w sprawie wniosku, o którym mowa w pkt 3; zawieszenie w czynnościach

polega na wyłączeniu z podejmowania decyzji w zakresie praw i obowiązków majątkowych

tego podmiotu;

5)

wykreślić instytucję pożyczkową z rejestru instytucji pożyczkowych, a jeżeli jest

wpisana jednocześnie do rejestru pośredników kredytowych - także z tego rejestru.

2.

Zastosowanie sankcji, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Decyzje administracyjne w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 3-5, są natychmiast

wykonalne.

4.

Administracyjna kara pieniężna, o której mowa w ust. 1 pkt 1, może zostać nałożona

również po zakończeniu pełnienia funkcji członka zarządu, jeżeli naruszenie miało

miejsce w trakcie pełnienia tej funkcji.

5.

Administracyjna kara pieniężna, o której mowa w ust. 1 pkt 2, może być nałożona również

w przypadku, gdy podmiot jest wykreślony z rejestru instytucji pożyczkowych.

6.

Do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, stosuje się

przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2024 r. poz. 572).

7.

Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje do publicznej wiadomości informację o zastosowaniu

sankcji, o których mowa w ust. 1, chyba że ujawnienie takiej informacji mogłoby w

sposób niewspółmierny zaszkodzić interesowi prawnemu zainteresowanych stron. Imię

i nazwisko osoby, na którą została nałożona sankcja, o której mowa w ust. 1 pkt 1

lub 4, podaje się do publicznej wiadomości, gdy decyzja w tym przedmiocie jest ostateczna.

8.

Informacje, o których mowa w ust. 7, są dostępne na stronie internetowej Komisji Nadzoru

Finansowego przez 5 lat, licząc od dnia ich udostępnienia, z tym że informacje dotyczące

imienia i nazwiska osoby, na którą została nałożona sankcja, dostępne są na tej stronie

przez rok.

1.

Informacje uzyskane lub wytworzone w związku ze sprawowaniem nadzoru, których udzielenie,

ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów,

których te informacje bezpośrednio lub pośrednio dotyczą, lub utrudnić sprawowanie

nadzoru nad instytucjami pożyczkowymi, stanowią tajemnicę zawodową chronioną zgodnie

z przepisem art. 16 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2024 r. poz. 135).

2.

Obowiązku ochrony tajemnicy, o której mowa w ust. 1, nie narusza

1)

udzielenie informacji niezbędne do realizacji celu, o którym mowa w art. 59df ust.

2;

2)

udzielenie informacji w sytuacjach, o których mowa w art. 59dk;

3)

złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa;

4)

przekazanie informacji osobie, organowi lub innemu podmiotowi na podstawie przepisów

odrębnych.

3.

W przypadku informacji objętych ochroną na podstawie przepisów odrębnych udzielanie

i przekazywanie przez Komisję Nadzoru Finansowego informacji, o których mowa w ust.

1, nie może naruszać zasad ochrony określonej w tych przepisach.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego może udzielać informacji uzyskanych lub wytworzonych w

związku z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy

1)

właściwym organom nadzorczym, w przypadkach określonych w art. 59dm;

2)

organom i instytucjom Unii Europejskiej właściwym w sprawach związanych z działalnością

w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego i nadzorem nad podmiotami prowadzącymi

taką działalność.

2.

Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1, następuje, jeżeli

1)

zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji wyłącznie na potrzeby wykonywanych

przez te organy zadań związanych z działalnością w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego

lub nadzorem nad podmiotami prowadzącymi taką działalność;

2)

zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza te organy jest możliwe

wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego;

3)

nie narusza to zasad ochrony informacji wynikających z przepisów odrębnych.

1.

W przypadku stwierdzenia, że podmiot, o którym mowa w art. 59d ust. 1, prowadząc na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego,

narusza przepisy ustawy lub prowadzi tę działalność wbrew warunkom określonym w ustawie,

Komisja Nadzoru Finansowego może

1)

wezwać ten podmiot, w formie pisemnej, do przestrzegania przepisów prawa polskiego

i wyznaczyć mu termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

2)

zakazać wykonywania przez ten podmiot na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności

w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego.

2.

Zastosowanie sankcji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Decyzja ta jest natychmiast wykonalna. Komisja Nadzoru Finansowego podaje tę decyzję

do publicznej wiadomości.

1.

W celu zapewnienia zgodności działalności podmiotu, o którym mowa w art. 59d ust.

1, z przepisami ustawy oraz podejmowania w stosunku do tego podmiotu działań określonych

w art. 59dl ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może współpracować z właściwymi organami

nadzorczymi państwa, o którym mowa w art. 59d ust. 1, o ile organy takie zostały wyznaczone.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego może współpracować z właściwymi organami nadzorczymi państw,

o których mowa w art. 59d ust. 1, o ile organy takie zostały wyznaczone, w zakresie

działalności instytucji pożyczkowych na terytorium tych państw.

3.

W ramach współpracy, o której mowa w ust. 1 i 2, Komisja Nadzoru Finansowego może

przekazywać właściwym organom nadzorczym, na żądanie lub z własnej inicjatywy, informacje

uzyskane w związku z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy, niezbędne do osiągnięcia

celów tej współpracy.

Komisja Nadzoru Finansowego oraz osoby wykonujące czynności nadzoru nie ponoszą odpowiedzialności

za szkodę wynikającą ze zgodnego z przepisami działania lub zaniechania, które pozostaje

w związku ze sprawowanym przez Komisję Nadzoru Finansowego nadzorem.

1.

Instytucje pożyczkowe są obowiązane do wnoszenia rocznych wpłat na pokrycie kosztów

nadzoru w kwocie nie wyższej niż 0,5% sumy przychodów uzyskanych z działalności w

zakresie udzielania kredytu konsumenckiego za poprzedzający rok obrotowy i nie mniejszej

niż równowartość w złotych 5000 euro, przeliczonej przy zastosowaniu średniego kursu

euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy roku poprzedzającego

rok kalendarzowy, w którym powstało zobowiązanie.

2.

Instytucje pożyczkowe przekazują Urzędowi Komisji Nadzoru Finansowego deklaracje o

wysokości należnej wpłaty na pokrycie kosztów nadzoru. Przepis art. 59dg ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy wnoszenia, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1,

2)

sposób i terminy rozliczania należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1,

3)

wzór deklaracji o wysokości należnej wpłaty na pokrycie kosztów nadzoru

- mając na względzie, aby wysokość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru nie wpływała

w istotny sposób na zwiększenie kosztów działalności podmiotów obowiązanych do ich

uiszczenia, konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru oraz możliwość

składania deklaracji o wysokości należnej wpłaty na pokrycie kosztów nadzoru w postaci

dokumentu elektronicznego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

1.

Instytucja pożyczkowa, która nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art. 59dg ust.

1 pkt 4, wnosi na rzecz Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego opłatę sankcyjną w kwocie

stanowiącej równowartość w złotych 5000 euro. Wniesienie opłaty sankcyjnej nie zwalnia

z wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 59dg ust. 1 pkt 4.

2.

Równowartość w złotych wyrażonej w euro kwoty, o której mowa w ust. 1, przelicza się

przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na ostatni

dzień roboczy roku poprzedzającego rok kalendarzowy, w którym powstało zobowiązanie.

3.

W przypadku gdy Komisja Nadzoru Finansowego stwierdzi, że instytucja pożyczkowa nie

wypełniła obowiązku, o którym mowa w art. 59dg ust. 1 pkt 4, Komisja Nadzoru Finansowego

wzywa tę instytucję do uiszczenia opłaty sankcyjnej, o której mowa w ust. 1, w terminie

30 dni oraz wzywa do niezwłocznego wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 59dg

ust. 1 pkt 4, pouczając o treści ust. 1 zdanie drugie.

4.

Opłata sankcyjna, o której mowa w ust. 1, podlega egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 858, 859 i 1222).

5.

Jeżeli niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 59dg ust. 1 pkt 4, pociąga za

sobą konieczność nałożenia na instytucję pożyczkową kary wymienionej w art. 59di ust.

1 pkt 2, przy ustalaniu jej wysokości bierze się pod uwagę wysokość uiszczonej opłaty

sankcyjnej, o której mowa w ust. 1.

1.

Pośrednik kredytowy może podjąć wykonywanie działalności pośrednictwa w zakresie kredytów

konsumenckich po uzyskaniu wpisu w dziale drugim rejestru pośredników kredytowych,

o którym mowa w art. 62 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz o

nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2245 i 2339), zwanego dalej „rejestrem”.

2.

Pośrednikiem kredytowym może być wyłącznie

1)

osoba fizyczna, która nie była prawomocnie skazana za przestępstwo przeciwko wiarygodności

dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi

lub przestępstwo skarbowe;

2)

osoba prawna, której członkowie zarządu spełniają warunek, o którym mowa w pkt 1;

3)

spółka nieposiadająca osobowości prawnej, której wspólnicy albo członkowie zarządu

spełniają warunek, o którym mowa w pkt 1.

3.

Za dzień rozpoczęcia działalności pośrednictwa w zakresie kredytów konsumenckich uważa

się dzień dokonania wpisu do rejestru.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje wpisu do rejestru na wniosek podmiotu zamierzającego

podjąć wykonywanie działalności pośrednictwa w zakresie kredytów konsumenckich.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy;

2)

siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres przedsiębiorcy;

3)

imiona i nazwiska oraz numery PESEL członków zarządu - w przypadku przedsiębiorcy

będącego osobą prawną;

4)

imiona i nazwiska oraz numery PESEL członków zarządu albo wspólników - w przypadku

przedsiębiorcy będącego spółką nieposiadającą osobowości prawnej;

5)

numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej

6)

NIP przedsiębiorcy.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się zaświadczenie z Krajowego Rejestru

Karnego o niekaralności w zakresie przestępstw, o których mowa w art. 59da ust. 2

pkt 1.

4.

Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje wpisu do rejestru w terminie 14 dni od dnia otrzymania

wniosku, o którym mowa w ust. 1.

1.

Podmiot składający wniosek, o którym mowa w art. 59db ust. 1, jest obowiązany wnieść

opłatę w wysokości 600 zł.

2.

Wniosek o zmianę wpisu w rejestrze oraz wniosek o wykreślenie wpisu z rejestru podlegają

opłacie w wysokości 200 zł.

3.

Koszty prowadzenia rejestru są pokrywane z opłat, o których mowa w ust. 1 i 2.

Pośrednik kredytowy informuje Komisję Nadzoru Finansowego o zmianie danych objętych

wpisem do rejestru niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia zaistnienia

tych zmian.

1.

Komisja Nadzoru Finansowego odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu do rejestru,

jeżeli podmiot ubiegający się o wpis do rejestru nie spełnia warunków, o których mowa

w art. 59da ust. 2.

2.

Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje niezwłocznie wykreślenia wpisu z rejestru dotyczącego

podmiotu, który przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 59da ust. 2, lub

który został wykreślony z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo

z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

1.

Działalność instytucji pożyczkowych w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego podlega

nadzorowi sprawowanemu przez Komisję Nadzoru Finansowego.

2.

Celem nadzoru nad działalnością instytucji pożyczkowych jest kontrola i egzekwowanie

zgodności tej działalności z ustawą.

1.

Instytucja pożyczkowa przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego kwartalne i roczne sprawozdania

z działalności w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego, obejmujące informacje

o

1)

udzielonych kredytach konsumenckich, w tym ich liczbie, z uwzględnieniem liczby kredytów,

o których mowa w art. 36b, wartości, strukturze terminowej i walutowej oraz opóźnieniach

w spłatach;

2)

zawartych umowach o kredyt konsumencki, w tym ich liczbie, rodzajach oraz statusie;

3)

liczbie klientów, którym udzielono kredytu konsumenckiego, z uwzględnieniem liczby

klientów, którym udzielono kredytu, o którym mowa w art. 36b;

4)

łącznych przychodach uzyskanych z działalności w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego

z wyodrębnieniem przychodów uzyskanych w związku z pozaodsetkowymi kosztami kredytu;

5)

bilansie, ze wskazaniem źródeł finansowania działalności w zakresie udzielania kredytu

konsumenckiego;

6)

osobach, o których mowa w art. 59a ust. 4, w tym o spełnianiu przez te osoby wymagań

określonych w tym przepisie.

2.

Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, są przekazywane Komisji Nadzoru Finansowego

wyłącznie w postaci elektronicznej za pośrednictwem udostępnionych przez Komisję Nadzoru

Finansowego formularzy sprawozdawczych i kanałów komunikacji.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres i terminy przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1, oraz

wzory formularzy sprawozdawczych, mając na względzie zapewnienie Komisji Nadzoru Finansowego

dostępu do danych niezbędnych do sprawowania skutecznego nadzoru nad działalnością

instytucji pożyczkowych.

1.

W ramach sprawowanego nadzoru Komisja Nadzoru Finansowego może

1)

zażądać od instytucji pożyczkowej przekazania lub okresowego przekazywania przez tę

instytucję informacji, dokumentów lub danych niezbędnych do realizacji celu, o którym

mowa w art. 59df ust. 2, innych niż informacje określone w art. 59dg ust. 1;

2)

wydawać instytucji pożyczkowej zalecenia dotyczące zapewnienia zgodności działalności

w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego z ustawą.

2.

Środki podejmowane w ramach nadzoru nie mogą naruszać umów zawartych przez instytucje

pożyczkowe na podstawie ustawy.

1.

Kto, będąc kredytodawcą w rozumieniu art. 5 pkt 2a, nie spełnia warunków, o których

mowa w art. 59a, podlega grzywnie do 500 000 złotych i karze pozbawienia wolności

do lat 2.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, będąc członkiem

zarządu podmiotu prowadzącego działalność w rozumieniu art. 5 pkt 2a lub osobą uprawnioną

do jego reprezentacji.

Kto, będąc obowiązanym do zachowania w tajemnicy informacji, o których mowa w art.

59c ust. 1, ujawnia lub wykorzystuje te informacje niezgodnie z upoważnieniem określonym

w ustawie, podlega grzywnie do 1 000 000 złotych i karze pozbawienia wolności do lat

3.

1.

Kto, będąc do tego obowiązanym, nie przekazuje do instytucji utworzonej na podstawie

art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe informacji o całkowitym wykonaniu zobowiązania albo jego wygaśnięciu, stwierdzeniu

nieistnienia zobowiązania albo korekcie jego wysokości oraz o nowo powstałych zobowiązaniach

w terminie 7 dni od wystąpienia zdarzenia uzasadniającego przekazanie informacji,

podlega grzywnie do 30 000 złotych.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, będąc członkiem

zarządu podmiotu będącego kredytodawcą w rozumieniu art. 5 pkt 2a lub osobą uprawnioną

do jego reprezentacji.

Kto, będąc kredytodawcą w rozumieniu art. 5 pkt 2a, prowadzi działalność bez wymaganego

wpisu do rejestru instytucji pożyczkowych, podlega grzywnie do 500 000 zł.

Kto, będąc pośrednikiem kredytowym, prowadzi działalność w zakresie pośrednictwa kredytu

konsumenckiego bez wymaganego wpisu do rejestru, podlega grzywnie do 100 000 zł.

1.

Kto, będąc odpowiedzialnym w instytucji pożyczkowej za przekazywanie informacji Komisji

Nadzoru Finansowego, podaje informacje niezgodne ze stanem faktycznym albo w inny

sposób wprowadza w błąd ten organ, podlega grzywnie do 1 000 000 zł albo karze pozbawienia

wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

2.

Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega grzywnie do 500 000 zł albo karze pozbawienia

wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

(pominięte)

1.

Do umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Konsument ma prawo do otrzymywania informacji na podstawie art. 36, art. 38 i art.

42-44, w przypadku umów o kredyt odnawialny zawartych przed dniem wejścia w życie

ustawy oraz w przypadku zmiany tych umów.

Traci moc ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim

(Dz. U. poz. 1081, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 26, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 1 lit. a, art. 30 oraz art. 42, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

3)

art. 17 pkt 47 lit. f w zakresie art. 89 ust. 4d pkt 3, art. 19 pkt 6 i 22, art. 27

oraz art. 29 pkt 16 i 18, art. 40 i art. 71, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2023 r.;

4)

art. 2, art. 3 pkt 4, art. 13, art. 15 pkt 24, art. 23 pkt 36 lit. b i pkt 48, art.

39, art. 41, art. 51 i art. 62 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

5)

art. 15 pkt 16 lit. c, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

6)

art. 14 pkt 1 lit. a i pkt 37, art. 17 pkt 10 oraz art. 29 pkt 11, które wchodzą w

życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia;

7)

art. 38 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2024 r.;

8)

art. 20, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2024 r.;

9)

art. 32 pkt 11 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia;

10)

art. 19 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.