Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 stycznia 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Policji

1.

Tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i

przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i

porządku publicznego.

1a.

Nazwa „Policja” przysługuje wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.

2.

Do podstawowych zadań Policji należą

1)

ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi

te dobra;

2)

ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach

publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu

drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania;

3)

inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw

i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami

państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi;

3a)

prowadzenie działań kontrterrorystycznych w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2632 oraz z 2023 r. poz. 1489, 1834 i 1860);

4)

wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców;

4a)

ochrona obiektów stanowiących siedziby członków Rady Ministrów, z wyłączeniem obiektów

służących Ministrowi Obrony Narodowej i Ministrowi Sprawiedliwości, wskazanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

5)

nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi w zakresie określonym

w odrębnych przepisach;

6)

kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością

publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych;

7)

współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi,

a także z organami i instytucjami Unii Europejskiej na podstawie umów i porozumień

międzynarodowych oraz odrębnych przepisów;

8)

przetwarzanie informacji kryminalnych, w tym danych osobowych;

9)

(uchylony)

10)

prowadzenie zbiorów danych zawierających informacje gromadzone przez uprawnione organy

o odciskach linii papilarnych osób, niezidentyfikowanych śladach linii papilarnych

z miejsc przestępstw oraz o wynikach analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA).

11)

(uchylony)

3.

Policja realizuje także zadania wynikające z innych ustaw, z przepisów prawa Unii

Europejskiej oraz umów i porozumień międzynarodowych na zasadach i w zakresie w nich

określonych.

4.

(uchylony)

W zakresie, trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach zadania przewidziane

dla Policji wykonują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz w stosunku

do żołnierzy Żandarmeria Wojskowa i wojskowe organy porządkowe.

Wojewoda oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta sprawujący władzę administracji

ogólnej oraz organy gminy, powiatu i samorządu województwa wykonują zadania w zakresie

ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasadach określonych w ustawach.

Obowiązku doręczenia korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego

doręczenia elektronicznego albo publicznej usługi hybrydowej, o których mowa w ustawie z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 285, 1860 i 2699), nie stosuje się

1)

w sprawach osobowych funkcjonariuszy Policji;

2)

w sprawach osobowych byłych funkcjonariuszy Policji;

3)

jeżeli doręczenie korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego

doręczenia elektronicznego albo publicznej usługi hybrydowej mogłoby istotnie utrudniać

lub uniemożliwić realizację zadań Policji.

1.

W Policji, z uwagi na zakres i charakter wykonywanych zadań, wyróżnia się następujące

rodzaje służb

1)

kryminalną;

2)

śledczą;

3)

spraw wewnętrznych;

4)

prewencyjną;

5)

kontrterrorystyczną;

6)

zwalczania cyberprzestępczości;

7)

wspomagającą.

2.

W skład Policji wchodzi policja sądowa. Szczegółowy zakres zadań i zasady organizacji

policji sądowej określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości.

3.

W skład Policji wchodzą również

1

Akademia Policji w Szczytnie, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne;

2)

wyodrębnione oddziały prewencji.

3)

(uchylony)

3a

Organizację i zakres działania Akademii Policji w Szczytnie jako uczelni oraz tryb

wyznaczania i odwoływania Komendanta-Rektora Akademii Policji w Szczytnie i osoby

pełniącej w uczelni służb państwowych funkcję kierowniczą do spraw realizacji zadań

uczelni jako jednostki organizacyjnej właściwej służby oraz tryb powierzania funkcji

kierowniczych policjantom pełniącym służbę na stanowiskach nauczycieli akademickich

reguluje ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. z 2023 r. poz. 742, 1088, 1234, 1672, 1872 i 2005).

3b.

(uchylony)

4.

Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może

powoływać, w uzasadnionych przypadkach, inne niż wymienione w ust. 1 rodzaje służb,

określając ich właściwość terytorialną, organizację i zakres działania.

(uchylony)

1.

Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa

ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny

Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji, zwanych

dalej „policjantami”.

3.

Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

4.

Zastępców Komendanta Głównego Policji, w tym I Zastępcę, powołuje i odwołuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji.

5.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Policji, minister właściwy do spraw

wewnętrznych, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

Komendanta Głównego Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców.

6.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta Głównego Policji,

minister właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu

tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, jednak na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

powierza pełnienie obowiązków Komendanta Głównego Policji jednemu z jego zastępców.

1.

Centralne Biuro Śledcze Policji, zwane dalej „CBŚP”, jest jednostką organizacyjną

Policji służby śledczej realizującą na obszarze całego kraju zadania w zakresie rozpoznawania,

zapobiegania i zwalczania przestępczości zorganizowanej.

2.

Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, zwany dalej „Komendantem CBŚP”, jest

organem Policji podległym Komendantowi Głównemu Policji, kieruje CBŚP i jest przełożonym

policjantów CBŚP.

3.

Siedzibą Komendanta CBŚP jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

Komendanta CBŚP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje minister właściwy do

spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji.

5.

Zastępców Komendanta CBŚP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje Komendant

Główny Policji na wniosek Komendanta CBŚP.

6.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta CBŚP Komendant Główny Policji, do czasu powołania

nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków Komendanta CBŚP, na okres nie dłuższy

niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi Policji.

7.

W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komendant CBŚP współdziała z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji oraz właściwymi organami i instytucjami, w tym innych państw.

1.

Biuro Spraw Wewnętrznych Policji, zwane dalej „BSWP”, jest jednostką organizacyjną

Policji służby spraw wewnętrznych realizującą na obszarze całego kraju zadania w zakresie

rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania przestępczości popełnianej przez policjantów

i pracowników Policji oraz przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu popełnianych

na szkodę Policji, określonych w art. 296-306 Kodeksu karnego, a także wykrywania i ścigania sprawców tych przestępstw, a także - w zakresie zleconym

przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego - funkcjonariuszy i pracowników Policji, Straży

Granicznej i Służby Ochrony Państwa lub strażaków i pracowników Państwowej Straży

Pożarnej.

2.

Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji, zwany dalej „Komendantem BSWP”, jest organem

Policji podległym Komendantowi Głównemu Policji, kieruje BSWP i jest przełożonym policjantów

BSWP.

3.

Siedzibą Komendanta BSWP jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

Komendanta BSWP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje minister właściwy do

spraw wewnętrznych.

5.

Zastępców Komendanta BSWP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta BSWP.

6.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta BSWP minister właściwy do spraw wewnętrznych,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków Komendanta BSWP,

na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi

spośród policjantów BSWP.

7.

W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komendant BSWP współdziała z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji oraz właściwymi organami i instytucjami, w tym innych państw.

8.

Komendant BSWP jest obowiązany niezwłocznie przedstawiać ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych, za pośrednictwem Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, informacje i

materiały mogące mieć istotne znaczenie dla sprawowania nadzoru, o którym mowa w art. 1b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2487 i 2600 oraz z 2023 r. poz. 1860).

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może w każdym czasie żądać informacji i materiałów

z realizacji zadań przez Komendanta BSWP.

10.

Komendant BSWP przedstawia corocznie do dnia 31 stycznia ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych informację o działalności BSWP.

1.

Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji „BOA”, zwany dalej „BOA”, oraz samodzielne

pododdziały kontrterrorystyczne Policji stanowią służbę kontrterrorystyczną, odpowiedzialną

za prowadzenie działań kontrterrorystycznych oraz wspieranie działań jednostek organizacyjnych

Policji w warunkach szczególnego zagrożenia lub wymagających użycia specjalistycznych

sił i środków oraz specjalistycznej taktyki działania.

2.

BOA jest jednostką organizacyjną Policji podległą bezpośrednio Komendantowi Głównemu

Policji, a obsługę czynności wspomagających BOA w zakresie organizacyjnym, kadrowym,

logistycznym i technicznym zapewnia komenda, przy pomocy której Komendant Główny Policji

wykonuje swoje zadania.

3.

Samodzielne pododdziały kontrterrorystyczne Policji podlegają bezpośrednio właściwym

miejscowo komendantom wojewódzkim Policji lub Komendantowi Stołecznemu Policji, a

obsługę czynności wspomagających te pododdziały w zakresie organizacyjnym, kadrowym,

logistycznym i technicznym zapewniają komendy, przy których są te pododdziały umiejscowione.

4.

Dowódcę BOA powołuje, spośród oficerów służby kontrterrorystycznej, i odwołuje Komendant

Główny Policji.

5.

Zastępców dowódcy BOA powołuje, spośród oficerów służby kontrterrorystycznej, i odwołuje

Komendant Główny Policji na wniosek dowódcy BOA.

6.

Dowódcę samodzielnego pododdziału kontrterrorystycznego Policji powołuje, spośród

oficerów służby kontrterrorystycznej, i odwołuje komendant wojewódzki Policji lub

odpowiednio Komendant Stołeczny Policji po zasięgnięciu opinii dowódcy BOA.

7.

Zastępców dowódcy samodzielnych pododdziałów kontrterrorystycznych Policji powołuje,

spośród oficerów służby kontrterrorystycznej, i odwołuje komendant wojewódzki Policji

lub odpowiednio Komendant Stołeczny Policji na wniosek dowódcy samodzielnego pododdziału

kontrterrorystycznego Policji.

8.

W razie zwolnienia stanowiska dowódcy BOA Komendant Główny Policji do czasu powołania

nowego dowódcy powierza pełnienie obowiązków dowódcy BOA, na okres nie dłuższy niż

6 miesięcy, wyznaczonemu oficerowi służby kontrterrorystycznej.

9.

W celu realizacji działań, o których mowa w ust. 1, dowódca BOA oraz dowódcy samodzielnych

pododdziałów kontrterrorystycznych Policji współdziałają z innymi jednostkami organizacyjnymi

Policji oraz właściwymi instytucjami, w tym innych państw.

10.

W przypadku prowadzenia działań kontrterrorystycznych w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych dowódca BOA kieruje do działań samodzielne pododdziały kontrterrorystyczne Policji

oraz koordynuje przygotowanie i wykorzystanie ich sił i środków do realizacji tych

działań.

11.

Kierujący działaniami antyterrorystycznymi, o którym mowa w art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, powierza dowodzenie grupą kontrterrorystyczną policjantowi służby kontrterrorystycznej

wskazanemu przez dowódcę BOA.

12.

W przypadku wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym działania kontrterrorystyczne

są realizowane przez BOA oraz samodzielne pododdziały kontrterrorystyczne Policji

przed innymi działaniami.

1.

Centralne Biuro Zwalczania Cyberprzestępczości, zwane dalej „CBZC”, jest jednostką

organizacyjną Policji służby zwalczania cyberprzestępczości, odpowiedzialną za realizację

na obszarze całego kraju zadań w zakresie

1)

rozpoznawania i zwalczania przestępstw popełnionych przy użyciu systemu informatycznego,

systemu teleinformatycznego lub sieci teleinformatycznej oraz zapobiegania tym przestępstwom,

a także wykrywania i ścigania sprawców tych przestępstw;

2)

wspierania w niezbędnym zakresie jednostek organizacyjnych Policji w rozpoznawaniu,

zapobieganiu i zwalczaniu przestępstw, o których mowa w pkt 1, a także wykrywaniu

i ściganiu sprawców tych przestępstw.

2.

Komendant Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości, zwany dalej „Komendantem

CBZC”, jest organem Policji podległym Komendantowi Głównemu Policji, kieruje CBZC

i jest przełożonym policjantów CBZC.

3.

Siedzibą Komendanta CBZC jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

Komendanta CBZC powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje minister właściwy do

spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji.

5.

Zastępców Komendanta CBZC powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje Komendant

Główny Policji na wniosek Komendanta CBZC.

6.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta CBZC Komendant Główny Policji, do czasu powołania

nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków Komendanta CBZC, na okres nie dłuższy

niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi Policji.

7.

W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komendant CBZC współdziała z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji oraz właściwymi organami i instytucjami, w tym innych państw.

1.

Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji, zwane dalej „CLKP”, jest jednostką

organizacyjną Policji właściwą w zakresie kryminalistyki oraz technik kryminalistycznych

stosowanych w procesie rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz

wykrywania i ścigania sprawców przestępstw.

2.

CLKP realizuje również zadania

1)

w zakresie weryfikacji i poświadczenia, że strzelecka broń palna została pozbawiona

cech użytkowych, oraz oznakowania strzeleckiej broni palnej pozbawionej cech użytkowych

w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1743);

2)

Komendanta Głównego Policji w zakresie nadzoru merytorycznego nad funkcjonowaniem

laboratoriów kryminalistycznych komend wojewódzkich Policji oraz Komendy Stołecznej

Policji w odniesieniu do szkolenia i potwierdzania kompetencji personelu badawczego

oraz określania standardów pracy stosowanych w tych laboratoriach.

3.

CLKP jest podmiotem określonym w art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

i nauce i prowadzi badania naukowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 tej ustawy, i prace rozwojowe,

o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy, w zakresie, o którym mowa w ust. 1.

4.

Dyrektor Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, zwany dalej „Dyrektorem

CLKP”, jest organem Policji podległym Komendantowi Głównemu Policji, kieruje CLKP

i jest przełożonym policjantów CLKP.

5.

Siedzibą Dyrektora CLKP jest miasto stołeczne Warszawa.

6.

Dyrektora CLKP powołuje spośród oficerów Policji i odwołuje minister właściwy do spraw

wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji.

7.

Zastępców Dyrektora CLKP powołuje spośród oficerów Policji i odwołuje Komendant Główny

Policji na wniosek Dyrektora CLKP.

8.

W razie zwolnienia stanowiska Dyrektora CLKP Komendant Główny Policji do czasu powołania

nowego dyrektora powierza pełnienie obowiązków Dyrektora CLKP, na okres nie dłuższy

niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi spośród policjantów

CLKP.

9.

W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Dyrektor CLKP współdziała z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji oraz właściwymi organami i instytucjami, w tym innych państw.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, na wniosek Komendanta Głównego Policji,

zobowiązać Dyrektora CLKP do zrealizowania dodatkowych czynności, jeżeli jest to niezbędne

ze względu na potrzeby bezpieczeństwa i porządku publicznego lub jeżeli celem jest

wykonanie zadań wynikających z obowiązujących Rzeczpospolitą Polską umów i zobowiązań

międzynarodowych, uwzględniając kwalifikacje policjantów CLKP i pracowników zatrudnionych

w CLKP oraz wyposażenie w specjalistyczny sprzęt laboratoryjny.

1.

Organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa

w art. 5 ust. 1, są

1)

wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu

albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach

a)

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności

z zakresu ścigania wykroczeń,

b)

wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią;

2)

komendant powiatowy (miejski) Policji;

3)

komendant komisariatu Policji.

2.

Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpowiada

zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

3.

Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego Policji właściwego

dla województwa mazowieckiego obszar m.st. Warszawy oraz powiatów: grodziskiego, legionowskiego,

mińskiego, nowodworskiego, otwockiego, piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego

zachodniego i wołomińskiego.

3a.

W miastach będących siedzibą władz miasta na prawach powiatu i powiatu mającego siedzibę

władz w tym mieście, można utworzyć komendę miejską Policji wykonującą zadania na

obszarze tego miasta i powiatu.

3b.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi komendy

miejskie Policji, o których mowa w ust. 3a, uwzględniając uwarunkowania administracyjno-geograficzne

i demograficzne miasta i powiatu.

4.

Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w ust. 3, zadania

i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji.

4a.

Na obszarze m.st. Warszawy zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji wykonuje właściwy terytorialnie komendant

rejonowy Policji.

4b.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, właściwość

terytorialną komendantów rejonowych Policji, tworzy i znosi komendy rejonowe Policji

oraz ustala ich nazwy. Właściwość terytorialna komendantów rejonowych Policji obejmuje

obszar jednej dzielnicy lub kilku dzielnic.

5.

Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji,

wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa w ust. 3.

1.

W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy

(miejski) Policji, a na obszarze m.st. Warszawy - komendant rejonowy Policji.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organami wyższego

stopnia są

1)

w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji - komendant wojewódzki Policji;

1a)

w stosunku do komendanta rejonowego Policji - Komendant Stołeczny Policji;

2)

w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji - Komendant Główny Policji.

1.

Komendanta wojewódzkiego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po zasięgnięciu opinii wojewody.

2.

Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po zasięgnięciu opinii wojewody oraz

opinii Prezydenta m.st. Warszawy.

3.

Komendant Główny Policji, na wniosek komendanta wojewódzkiego lub odpowiednio Komendanta

Stołecznego Policji, powołuje i odwołuje do trzech zastępców komendanta wojewódzkiego

lub Komendanta Stołecznego Policji, w tym I zastępcę.

4.

Na stanowisko komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji oraz zastępców

komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji powołuje się oficerów Policji,

z wyjątkiem stanowisk zastępców do spraw służb wspomagających działalność Policji,

na które można powołać także osoby niebędące policjantami.

5.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta wojewódzkiego lub Komendanta Stołecznego

Policji Komendant Główny Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie

obowiązków komendanta wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego Policji, na okres

nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

6.

W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, minister właściwy

do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, może powołać komendanta

wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia

wniosku o wydanie opinii.

1.

Komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki

Policji, po zasięgnięciu opinii starosty. Przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1526 oraz z 2023 r. poz. 572) nie stosuje się.

2.

Komendanta rejonowego Policji powołuje i odwołuje Komendant Stołeczny Policji, po

zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy. Przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym nie stosuje się.

3.

Komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji.

4.

Komendant Stołeczny Policji, na wniosek komendanta rejonowego Policji, powołuje i

odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta rejonowego Policji.

5.

Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowego Policji

oraz zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowego Policji

powołuje się oficerów Policji.

6.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta powiatowego (miejskiego) Policji komendant

wojewódzki Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

7.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta rejonowego Policji Komendant Stołeczny Policji,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta rejonowego

Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu

oficerowi.

8.

W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, komendant wojewódzki

albo Komendant Stołeczny Policji może powołać odpowiednio komendanta powiatowego (miejskiego)

albo komendanta rejonowego Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku

o wydanie opinii.

1.

Komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski) Policji

po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta)

lub wójtów. Opiniowanie to nie dotyczy komendanta komisariatu specjalistycznego.

2.

Zastępców komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski)

Policji na wniosek komendanta komisariatu Policji.

3.

Na stanowisko komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisariatu Policji

powołuje się oficerów lub aspirantów Policji.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta komisariatu Policji, komendant powiatowy

(miejski) Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza, po zasięgnięciu

opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów, pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców,

a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta komisariatu Policji,

komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej

funkcji przez dotychczasowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji jednemu z jego zastępców, a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

6.

Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 1 i 3-5 stosuje się odpowiednio do powoływania

i odwoływania komendanta komisariatu Policji przez komendanta rejonowego Policji,

po zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy.

7.

Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do powoływania

zastępców komendanta komisariatu Policji przez komendanta rejonowego Policji.

8.

W przypadku nieotrzymania opinii, o której mowa w ust. 1 lub 6

1)

komendant powiatowy (miejski) Policji może powołać komendanta komisariatu Policji

po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii;

2)

komendant rejonowy Policji może powołać komendanta komisariatu Policji po upływie

21 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii.

Policjant oraz osoba powoływana na stanowisko Komendanta CBŚP, zastępcy Komendanta

CBŚP, Komendanta BSWP, zastępcy Komendanta BSWP, dowódcy BOA, zastępcy dowódcy BOA,

dowódcy samodzielnego pododdziału kontrterrorystycznego Policji, zastępcy dowódcy

samodzielnego pododdziału kontrterrorystycznego Policji, Komendanta CBZC, zastępcy

Komendanta CBZC, Dyrektora CLKP, zastępcy Dyrektora CLKP, komendanta wojewódzkiego

Policji, Komendanta Stołecznego Policji, zastępcy komendanta wojewódzkiego Policji,

zastępcy Komendanta Stołecznego Policji, komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

komendanta rejonowego Policji, zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

zastępcy komendanta rejonowego Policji, komendanta komisariatu Policji, zastępcy komendanta

komisariatu Policji, komendanta komisariatu specjalistycznego Policji, a także mianowana

na stanowisko dyrektora i zastępcy dyrektora komórki organizacyjnej oraz naczelnika

mogą zostać poddani weryfikacji, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Weryfikacja, o której mowa w zdaniu pierwszym, może być prowadzona także wobec policjanta

oraz osoby, którzy zajmują te stanowiska.

1.

Odwołać ze stanowiska Komendanta CBŚP, zastępcy Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP,

zastępcy Komendanta BSWP, dowódcy BOA, zastępcy dowódcy BOA, dowódcy samodzielnego

pododdziału kontrterrorystycznego Policji, zastępcy dowódcy samodzielnego pododdziału

kontrterrorystycznego Policji, Komendanta CBZC, zastępcy Komendanta CBZC, Dyrektora

CLKP, zastępcy Dyrektora CLKP, komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta Stołecznego

Policji, pełniącego obowiązki komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego

Policji, komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, komendanta rejonowego Policji,

zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, zastępcy komendanta rejonowego

Policji, komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisariatu Policji

można w każdym czasie.

2.

W przypadku braku opinii, o których mowa w art. 6b ust. 1 i 2, art. 6c ust. 1 i 2

oraz art. 6d ust. 1 i 6, organ uprawniony do powołania na stanowisko komendanta może

odwołać odpowiednio komendantów: wojewódzkiego i Stołecznego, powiatowego (miejskiego),

rejonowego lub komendanta komisariatu Policji po upływie 14 dni od dnia doręczenia

wniosku o wydanie opinii.

3.

Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta

uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem że policjanta odwołanego

ze stanowiska Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, dowódcy BOA, Komendanta CBZC, Dyrektora

CLKP, komendanta wojewódzkiego Policji i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się

do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo

do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi

policjantów na terenie swojego działania.

Komendant Główny Policji, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im komend, a komendant komisariatu

Policji - przy pomocy komisariatu.

(uchylony)

Kierownicy jednostek organizacyjnych Policji są obowiązani współdziałać z Biurem Nadzoru

Wewnętrznego w zakresie realizacji jego zadań, w szczególności

1)

udostępniać, na wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, niezbędne uzbrojenie, wyposażenie,

urządzenia i środki techniczne;

2)

zapewniać warunki niezbędne do sprawnej realizacji zadań przez inspektorów Biura Nadzoru

Wewnętrznego, w szczególności przez zapewnienie swobodnego wstępu na teren jednostki

organizacyjnej Policji, niezwłocznego przedstawiania żądanych informacji i dokumentów,

terminowego udzielania ustnych i pisemnych wyjaśnień, a także udostępnianie niezbędnych

urządzeń technicznych i zapewnienie dostępu do Internetu oraz, w miarę możliwości,

oddzielnego pomieszczenia z odpowiednim wyposażeniem;

3)

przekazywać dane policjantów objętych weryfikacją, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, najpóźniej w terminie 14 dni przed planowanym

a)

powołaniem na stanowiska komendantów i ich zastępców, dowódców jednostek organizacyjnych

i ich zastępców, Dyrektora CLKP i jego zastępców, dyrektorów i ich zastępców oraz

naczelników,

b)

oddelegowaniem do pełnienia służby lub wykonywaniem zadań poza granicami kraju na

okres przekraczający 14 dni, z wyłączeniem oddelegowania do pełnienia służby poza

granicami państwa w kontyngencie policyjnym, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt

2 i 3,

c)

wystąpieniem o mianowanie na stopnie generalnego inspektora Policji i nadinspektora

Policji,

d)

wystąpieniem o przedterminowe mianowanie w korpusie oficerów młodszych i starszych

w Policji,

e)

wystąpieniem o wyróżnienie, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

orderami i odznaczeniami, o których mowa w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2053),

f)

oddelegowaniem do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru Wewnętrznego;

4)

udostępniać dokumentację z kontroli, o której mowa w art. 12 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 756, 1030 i 1532).

1.

Komendant Główny Policji określa

1)

szczegółowe zasady organizacji i zakres działania komend, komisariatów i innych jednostek

organizacyjnych Policji;

2)

metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne, w zakresie nieobjętym

innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy;

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

4a

programy szkoleń zawodowych policjantów oraz program szkolenia dla policjantów w służbie

kandydackiej;

4b)

(uchylony)

5)

kryteria zdrowotne i użytkowe doboru psów i koni do realizacji zadań Policji, sposób

szkolenia przewodników psów służbowych i kandydatów na przewodników psów służbowych

oraz policjantów-jeźdźców i kandydatów na policjantów-jeźdźców oraz szkolenia psów

służbowych i koni służbowych, tryb i sposób przekazywania psów służbowych i koni służbowych

między jednostkami organizacyjnymi Policji, sposób prowadzenia ewidencji psów służbowych

i ewidencji koni służbowych oraz tryb i sposób współpracy między jednostkami organizacyjnymi

Policji w trakcie realizacji nadzoru nad sposobem sprawowania opieki nad psami służbowymi

i końmi służbowymi;

6)

(uchylony)

7)

zasady etyki zawodowej policjantów, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych;

8)

organizację, rzeczowy i miejscowy zakres działania oraz zasady współdziałania CBŚP

z innymi jednostkami organizacyjnymi Policji;

9)

w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, organizację, rzeczowy i

miejscowy zakres działania oraz zasady współdziałania BSWP z innymi jednostkami organizacyjnymi

Policji;

10)

organizację i zakres działania BOA oraz zasady współdziałania z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji;

11)

strukturę organizacyjną i etatową samodzielnych pododdziałów kontrterrorystycznych

Policji;

12)

szczegółowe warunki odbywania doskonalenia zawodowego dla służby kontrterrorystycznej;

13)

organizację i zakres działania oraz zasady współdziałania CBZC z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji;

14)

organizację i zakres działania CLKP oraz zasady współdziałania z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji.

2.

Komendant wojewódzki Policji określa właściwość terytorialną komisariatów Policji

na terenie swojego działania.

3.

Komendant Główny Policji może tworzyć i likwidować ośrodki szkolenia i szkoły policyjne.

4.

Regulaminy komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji ustala

właściwy dla nich komendant Policji w porozumieniu z właściwym przełożonym. Regulamin

komendy wojewódzkiej Policji nie stanowi części regulaminu urzędu wojewódzkiego.

5.

Regulamin BSWP ustala minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Komendant wojewódzki Policji w porozumieniu z Komendantem Głównym Policji tworzy,

w razie potrzeby, komisariat kolejowy, wodny, lotniczy lub inny komisariat specjalistyczny.

Komendanci komisariatów specjalistycznych podlegają właściwemu terytorialnie komendantowi

wojewódzkiemu Policji.

2.

Komendanta komisariatu specjalistycznego Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki

Policji.

3.

(uchylony)

1.

Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych oraz posterunki

Policji na zasadach określonych przez Komendanta Głównego Policji.

2.

Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze stanowiska

komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub

prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie upoważniony został

organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.

3.

Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy w szczególności

1)

rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania;

2)

inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu zapobieganie

popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom kryminogennym;

3)

wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych niecierpiących zwłoki

czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.

(uchylony)

1.

Komendanci Policji, z zastrzeżeniem ust. 1a, składają roczne sprawozdania ze swojej

działalności, a także informacje o stanie porządku i bezpieczeństwa publicznego właściwym

wojewodom, starostom, wójtom (burmistrzom lub prezydentom miast), a także radom powiatu

i radom gmin. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku

publicznego sprawozdania i informacje składa się tym organom niezwłocznie na każde

ich żądanie.

1a.

Komendant Stołeczny Policji składa sprawozdanie, a także informacje, o których mowa

w ust. 1, Wojewodzie Mazowieckiemu oraz, w zakresie dotyczącym działalności Policji

na obszarze m.st. Warszawy, Prezydentowi m.st. Warszawy i Radzie m.st. Warszawy. Komendanci

rejonowi Policji nie składają odrębnych sprawozdań.

2.

W zakresie wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców sprawozdania i informacje,

o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane wyłącznie sądom i prokuratorom, na

ich żądanie.

3.

Rada powiatu (miasta) oraz rada gminy na podstawie sprawozdań i informacji, o których

mowa w ust. 1, może określić, w drodze uchwały, istotne dla wspólnoty samorządowej

zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4.

Uchwała, o której mowa w ust. 3, nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności

służbowej ani określać sposobu wykonywania zadań przez Policję.

5.

Komendanci powiatowi (miejscy) Policji są obowiązani udostępniać komisji bezpieczeństwa

i porządku, na żądanie jej przewodniczącego, dokumenty i informacje dotyczące pracy

Policji na terenie powiatu, z wyjątkiem akt personalnych pracowników i funkcjonariuszy,

materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych oraz akt w indywidualnych

sprawach administracyjnych.

6.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP oraz Komendanta

CBZC.

1.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta może żądać od właściwego komendanta

Policji przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem prawnym lub podjęcia działań zapobiegających

naruszeniu prawa, a także zmierzających do usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa i porządku

publicznego.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć czynności operacyjno-rozpoznawczych,

dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania wykroczeń. Żądanie to nie

może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej ani określać sposobu wykonania

zadania przez Policję.

3.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta ponoszą wyłączną odpowiedzialność

za treść żądania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

5.

Właściwy komendant Policji niezwłocznie przedkłada sprawę komendantowi Policji wyższego

stopnia, jeżeli nie jest w stanie wykonać żądania, o którym mowa w ust. 1.

6.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, naruszające prawo jest nieważne. O nieważności żądania

stwierdza wojewoda.

7.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP oraz Komendanta

CBZC.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

zachowują moc czynności dokonane zgodnie z przepisami dotychczasowymi.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

uzbrojenie Policji;

2)

umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne policjantów;

3)

zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali i odznak;

4)

normy umundurowania;

5)

wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Policji;

6)

wzór odznak policyjnych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania policjantom.

2.

Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych w Policji, z zastrzeżeniem

ust. 2a.

2a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa zasady naliczeń etatowych w BSWP.

„1. Osoby, które ukończyły studia, studia podyplomowe, inne formy kształcenia lub

odbyły szkolenie lub doskonalenie zawodowe w Szkole Głównej Służby Pożarniczej lub

Wyższej Szkole Policji w Szczytnie przed dniem wejścia w życie ustawy, spełniają odpowiednio

wymóg ukończenia studiów, studiów podyplomowych, innych form kształcenia lub odbycia

szkolenia lub doskonalenia zawodowego odpowiednio w Akademii Pożarniczej lub Akademii

Policji w Szczytnie.

1.

Koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa.

1a.

(uchylony)

1b

Koszty związane z podejmowanymi przez Policję czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi

mogą być pokrywane ze środków przekazanych przez państwa członkowskie i instytucje

Unii Europejskiej oraz w ramach współpracy międzynarodowej przez inne państwa oraz

organizacje międzynarodowe na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Etaty Policji określa ustawa budżetowa.

3.

Jednostki samorządu terytorialnego, państwowe jednostki organizacyjne, stowarzyszenia,

fundacje, banki oraz instytucje ubezpieczeniowe mogą uczestniczyć w pokrywaniu wydatków

inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania

jednostek organizacyjnych Policji, a także zakupu niezbędnych dla ich potrzeb towarów

i usług.

3a.

(uchylony)

3b.

(uchylony)

3c.

(uchylony)

4.

Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach dzielnicowych

i posterunkach Policji na terenie powiatu lub gminy może ulec zwiększeniu ponad liczbę

ustaloną na zasadach określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli organy te zapewnią pokrywanie

kosztów utrzymania etatów Policji przez okres co najmniej 5 lat, na warunkach określonych

w porozumieniu zawartym między organem powiatu lub gminy a właściwym komendantem wojewódzkim

Policji i zatwierdzonym przez Komendanta Głównego Policji.

4a.

Rada powiatu lub rada gminy może przekazać, na warunkach określonych w porozumieniu

zawartym między organem wykonawczym powiatu lub gminy a właściwym komendantem powiatowym

(miejskim) Policji, środki finansowe stanowiące dochody własne powiatu lub gminy,

dla Policji z przeznaczeniem na

1)

rekompensatę pieniężną za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust.

2,

2)

nagrodę za osiągnięcia w służbie,

dla policjantów właściwych miejscowo komend powiatowych (miejskich) i komisariatów,

którzy realizują zadania z zakresu służby prewencyjnej.

4b.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 4a, określa w szczególności

1)

rodzaje ustawowych zadań Policji, finansowanych na podstawie porozumienia

a)

wykonywanych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2,

b)

za wykonywanie których może być przyznana nagroda za osiągnięcia w służbie;

2)

wysokość oraz tryb i terminy przekazywania środków finansowych, o których mowa w ust.

4a;

3)

sposób dokonywania oceny prawidłowości wykonania porozumienia.

4c.

Tworzy się Fundusz Wsparcia Policji, zwany dalej „Funduszem”, składający się z funduszy

centralnego, wojewódzkich i Szkół Policji.

4d.

Fundusz jest państwowym funduszem celowym.

4e.

Środki finansowe uzyskane przez Policję w trybie i na warunkach określonych w ust.

3 i 4a na podstawie umów i porozumień zawartych przez

1)

Komendanta Głównego Policji - są przychodami funduszu centralnego;

2)

komendantów odpowiednio wojewódzkich lub Komendanta Stołecznego Policji albo podległych

im komendantów powiatowych (miejskich, rejonowych) Policji - są przychodami wojewódzkich

funduszy;

3

Komendanta-Rektora Akademii Policji w Szczytnie oraz komendantów szkół policyjnych

- są przychodami funduszu Szkół Policji.

4f.

Środki Funduszu są przeznaczone na

1)

pokrywanie wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów

utrzymania i funkcjonowania jednostek organizacyjnych Policji, a także zakup niezbędnych

na ich potrzeby towarów i usług;

2)

rekompensatę pieniężną dla policjantów za czas służby przekraczający normę określoną

w art. 33 ust. 2;

3)

nagrody dla policjantów za osiągnięcia w służbie.

4g.

Środkami Funduszu dysponują

1)

Komendant Główny Policji - w zakresie funduszu centralnego;

2)

odpowiednio komendanci wojewódzcy lub Komendant Stołeczny Policji - w zakresie funduszy

wojewódzkich;

3

Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie oraz komendanci szkół policyjnych -

w zakresie funduszu Szkół Policji.

4h.

Komendant Główny Policji sporządza łączny plan finansowy i łączne sprawozdanie finansowe

Funduszu.

4ha.

Zmiany kwot przychodów i kosztów Funduszu ujętych w planie finansowym Funduszu oraz

przeniesienia wydatków pomiędzy poszczególnymi pozycjami planu dokonuje dysponent

środków Funduszu.

4hb.

(uchylony)

4hc.

(uchylony)

4i.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki

finansowej Funduszu oraz tryb i terminy sporządzania jego planów i sprawozdań finansowych,

uwzględniając postanowienia umów i porozumień oraz racjonalne gospodarowanie środkami.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki porozumienia,

o którym mowa w ust. 4.

(uchylony)

Dzień 24 lipca ustanawia się Świętem Policji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 16, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 6 pkt 2, 3, pkt 4 lit. d, pkt 8, 9 i 11, art. 11 pkt 3 oraz art. 13, które wchodzą

w życie po upływie roku od dnia ogłoszenia.

1.

W granicach swych zadań Policja wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze

i administracyjno-porządkowe w celu

1)

rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń;

2)

poszukiwania osób ukrywających się przed organami ścigania lub wymiaru sprawiedliwości,

zwanych dalej „osobami poszukiwanymi”;

3)

poszukiwania osób, które na skutek wystąpienia zdarzenia uniemożliwiającego ustalenie

miejsca ich pobytu należy odnaleźć w celu zapewnienia ochrony ich życia, zdrowia lub

wolności, zwanych dalej „osobami zaginionymi”.

2.

Policja wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów administracji

państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim obowiązek ten został określony

w odrębnych ustawach.

3.

Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności

ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.

4.

Policja w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać z danych o osobie, w tym

również w formie zapisu elektronicznego, uzyskanych przez inne organy, służby i instytucje

państwowe w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz przetwarzać

je w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1206), bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.

5.

Administrator danych, o których mowa w ust. 4, jest obowiązany udostępnić dane osobowe

policjantowi wskazanemu w imiennym upoważnieniu Komendanta Głównego Policji, Komendanta

CBŚP, Komendanta BSWP, Komendanta CBZC, komendantów wojewódzkich Policji lub uprawnionego

policjanta, po okazaniu tego upoważnienia oraz legitymacji służbowej. Fakt udostępnienia

tych danych podlega ochronie na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych.

5a.

Policja może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych zadań, korzystać

z informacji kryminalnej zgromadzonej w Krajowym Centrum Informacji Kryminalnych.

5b.

W celu wykonywania zadań w zakresie kontroli ruchu drogowego, o których mowa w art. 129 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm., Policja może prowadzić wyszukiwania informacji za pośrednictwem Krajowego Punktu

Kontaktowego, na zasadach określonych w art. 80k-80r tej ustawy.

5c.

W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3a-4a, Policja

może używać psów służbowych lub koni służbowych.

6.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres, warunki i tryb przekazywania Policji informacji o osobie, uzyskanych przez

organy uprawnione do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych w czasie wykonywania

tych czynności, uwzględniając możliwość odmowy przekazywania informacji lub ograniczenia

zakresu tych informacji ze względu na uniemożliwienie realizacji zadań ustawowych

tych organów lub ujawnienie danych osoby niebędącej funkcjonariuszem tych organów,

oraz sposób przekazywania informacji na wniosek, w tym przy wykorzystaniu urządzeń

i systemów teleinformatycznych;

2)

wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 5, uwzględniając dane niezbędne do zidentyfikowania

upoważnionego policjanta oraz konieczność określenia terminu ważności upoważnienia.

7.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, podejmuje decyzję o objęciu przez Policję ochroną obiektów, o których

mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4a, oraz o zakresie realizowanych wobec nich działań.

1.

Szkolenia zawodowe oraz doskonalenie zawodowe, o których mowa w ustawie zmienianej

w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, prowadzi się i kończy na podstawie przepisów dotychczasowych.

2.

Do szkolenia zawodowego i doskonalenia zawodowego centralnego, o których mowa w ustawie

zmienianej w art. 2, stosuje się, do czasu wydania nowych programów szkolenia i programów

doskonalenia zawodowego, odpowiednio programy szkolenia i programy nauczania wydane

na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo

1)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;

2)

zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

2a)

zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które

a)

dokonały ucieczki z aresztu śledczego, zakładu karnego, ze strzeżonego ośrodka lub

z aresztu dla cudzoziemców,

b)

dokonały ucieczki w trakcie konwojowania lub zatrudnienia,

c)

na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny

i nie powróciły do niego w wyznaczonym terminie, korzystając z zezwolenia na czasowe

opuszczenie aresztu śledczego lub zakładu karnego lub z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia

wolności;

3)

zatrzymywania osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia;

3a)

pobierania od osób odcisków linii papilarnych lub wymazu ze śluzówki policzków

a)

w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego oraz ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1689),

b)

w celu identyfikacji osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją

tożsamość, jeżeli ustalenie tożsamości w inny sposób nie jest możliwe,

c)

za ich zgodą - w celu identyfikacji osób zaginionych lub zwłok ludzkich o nieustalonej

tożsamości,

d)

w celu identyfikacji lub wykrywania sprawców przestępstw - na zasadach określonych

w niniejszej ustawie;

3b)

pobierania odcisków linii papilarnych lub materiału biologicznego ze zwłok ludzkich

o nieustalonej tożsamości;

4)

przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

4a)

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu z pomieszczeń

przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, policyjnych

izb dziecka, pokoi przejściowych oraz tymczasowych pomieszczeń przejściowych;

5)

dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania

ładunków w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego

i wodnego

a)

w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą

kary lub

b)

w celu znalezienia

-

broni lub innych niebezpiecznych przedmiotów mogących służyć do popełnienia czynu

zabronionego pod groźbą kary lub

-

przedmiotów, których posiadanie jest zabronione, lub mogących stanowić dowód w postępowaniu

prowadzonym w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, 2,

3a, 4, 4a, 6 i 7, oraz przepisów innych ustaw określających zadania Policji lub

-

przedmiotów podlegających przepadkowi w przypadku uzasadnionego przypuszczenia posiadania

przez osobę broni lub takich przedmiotów lub uzasadnionego przypuszczenia ich użycia

do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary

-

na zasadach i w sposób określony w art. 15d i art. 15e;

5a)

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach

publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych

podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom;

5b)

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu lub dźwięku w

trakcie interwencji w miejscach innych niż publiczne, podczas prowadzenia działań

kontrterrorystycznych oraz wspierania działań jednostek organizacyjnych Policji przez

służbę kontrterrorystyczną w warunkach szczególnego zagrożenia lub wymagających użycia

specjalistycznych sił i środków oraz specjalistycznej taktyki działań, a także w policyjnych

środkach transportu;

6)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie

użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani,

w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących

przepisów prawa;

7)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych przedsiębiorców i organizacji społecznych,

jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa;

8)

(uchylony)

9)

dokonywania sprawdzenia prewencyjnego w celu ochrony przed bezprawnymi zamachami na

życie lub zdrowie osób lub mienie lub w celu ochrony przed nieuprawnionymi działaniami

skutkującymi zagrożeniem życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa i porządku publicznego

lub

a)

zapobiegania zdarzeniom o charakterze terrorystycznym - osób w związku z ich dostępem

na teren obiektów lub obszarów ochranianych przez Policję lub w związku z zabezpieczeniem

przez Policję imprez masowych lub zgromadzeń, bagaży lub przedmiotów posiadanych przez

te osoby, a także środków transportu lądowego, powietrznego lub wodnego lub pojazdów,

którymi się poruszają w związku z dostępem do tych obiektów lub obszarów,

b)

znalezienia i odebrania przedmiotów, których użycie ze względu na ich właściwości

może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa przeprowadzonych czynności

osób

-

doprowadzanych przez Policję na polecenie lub zarządzenie uprawnionego organu lub

w związku z realizacją czynności określonych przepisami prawa lub osób w stanie nietrzeźwości

doprowadzanych przez Policję w celu wytrzeźwienia do siedziby jednostki organizacyjnej

Policji lub innego miejsca określonego przepisami prawa lub wskazanego przez uprawniony

organ, na polecenie lub zarządzenie którego dokonuje się doprowadzenia, w tym osób

doprowadzanych umieszczonych w jednostkach organizacyjnych Policji w pomieszczeniach

dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia,

-

zatrzymywanych w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2-3, osób zatrzymanych, przyjmowanych

do jednostek organizacyjnych Policji do pomieszczeń dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych

w celu wytrzeźwienia, pokoi przejściowych, tymczasowych pomieszczeń przejściowych

lub policyjnych izb dziecka lub umieszczanych w tych pomieszczeniach,

-

pozbawionych wolności, w tym przebywających w zakładach karnych, aresztach śledczych,

zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich, policyjnych izbach dziecka lub

innych ośrodkach dla nieletnich, a także osób skazanych lub tymczasowo aresztowanych

przekazywanych na podstawie umów międzynarodowych, podczas wykonywania w stosunku

do tych osób przez Policję, na polecenie sądu lub prokuratora, czynności polegających

na przemieszczaniu tych osób w związku z wykonywaniem czynności procesowych lub innych

czynności określonych przez sąd lub prokuratora;

10)

wydawania osobom poleceń określonego zachowania się w granicach niezbędnych do wykonywania

czynności określonych w pkt 1-5 lub 9 lub wykonywania innych czynności służbowych

podejmowanych w zakresie i w celu realizacji ustawowych zadań Policji lub w granicach

niezbędnych do ochrony przed zatarciem śladów przy zabezpieczaniu miejsca zdarzenia

lub w celu uniknięcia bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa osób lub mienia, gdy

jest to niezbędne do sprawnej realizacji zadań Policji albo uniknięcia zatarcia śladów

przestępstwa lub wykroczenia.

2.

Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia przewidziane

dla osoby zatrzymanej w Kodeksie postępowania karnego.

3.

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

4.

Osoba zatrzymana, o której mowa w ust. 1 pkt 3, może być okazywana, fotografowana

lub daktyloskopowana tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można ustalić w inny sposób.

5.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać - w razie uzasadnionej potrzeby - badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

6.

Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte.

7.

Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4a, 5a-7 i 10, przysługuje

zażalenie do właściwego miejscowo prokuratora.

7a.

Osoba zatrzymana może zostać umieszczona w pomieszczeniu jednostki organizacyjnej

Policji lub pomieszczeniu jednostki organizacyjnej Straży Granicznej przeznaczonym

dla osób zatrzymanych.

7b.

Pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, pokoje

przejściowe oraz tymczasowe pomieszczenia przejściowe mogą tworzyć i znosić komendanci

wojewódzcy Policji oraz Komendant Stołeczny Policji.

7c.

Użyte w ust. 1 pkt 5b określenie interwencja oznacza włączenie się policjanta lub

policjantów w tok zdarzenia mogącego naruszać normy prawne i podjęcie działań zmierzających

do ustalenia charakteru, rodzaju i okoliczności powstałego zdarzenia oraz przedsięwzięć

ukierunkowanych na przywrócenie naruszonego porządku prawnego.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania przy wykonywaniu

uprawnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2a, 3, pkt 3a lit. b-d, pkt 3b, 5a-7, 9

i 10, wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach oraz w odniesieniu do ust. 1 pkt

5b również sposób przechowywania, odtwarzania i kopiowania zapisów obrazu i dźwięku,

mając na względzie zapewnienie skuteczności działań podejmowanych przez Policję, poszanowanie

praw osób, wobec których działania te są podejmowane oraz konieczność właściwego zabezpieczenia

utrwalonego obrazu i dźwięku przed utratą, zniekształceniem, a także zapewnienie ochrony

praw osób, których wizerunek został utrwalony.

8a.

(uchylony)

8b.

(uchylony)

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań lekarskich,

o których mowa w ust. 5, uwzględniając przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego

udzielenia osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej

niezbędnym badaniom lekarskim, czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia w jednostkach organizacyjnych Policji

dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, zakres prowadzonej

dokumentacji oraz wzory dokumentów wchodzących w jej skład,

2)

warunki, jakim powinny odpowiadać pokoje przejściowe w jednostkach organizacyjnych

Policji, w których można umieścić osoby zatrzymane lub doprowadzone na czas wykonania

czynności służbowych, oczekiwania na przewóz do pomieszczenia dla osób zatrzymanych

lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia albo do policyjnej izby dziecka lub doprowadzenie

do jednostki penitencjarnej,

3)

warunki, jakim powinny odpowiadać tymczasowe pomieszczenia przejściowe, które mogą

być tworzone poza jednostkami organizacyjnymi Policji, w których można umieścić osoby

zatrzymane lub doprowadzone w związku z naruszeniem porządku prawnego, na czas niezbędny

do podjęcia decyzji co do dalszego zakresu i charakteru realizowanych wobec tych osób

czynności służbowych,

4)

warunki, jakim powinny odpowiadać policyjne izby dziecka,

5)

regulamin pobytu osób w pomieszczeniach, pokojach i izbach, o których mowa w ust.

1 pkt 4a, uwzględniając ich lokalizację, wyposażenie, warunki techniczne pomieszczeń

i niezbędne części składowe,

6)

sposób przechowywania i niszczenia zapisów obrazu z pomieszczeń, pokoi i izb, o których

mowa w ust. 1 pkt 4a, oraz udostępniania ich uprawnionym podmiotom oraz warunki właściwego

zabezpieczenia utrwalonego obrazu przed utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym

ujawnieniem

- kierując się potrzebą zapewnienia skuteczności działań podejmowanych przez Policję

oraz potrzebą zapewnienia poszanowania praw osób, wobec których działania te są podejmowane.

11.

Zgromadzone zapisy obrazu z pomieszczeń, izb i pokoi, o których mowa w ust. 1 pkt

4a, niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego albo postępowania

w sprawach o wykroczenia, postępowania dyscyplinarnego lub mogących być wykorzystanymi

w postępowaniu w ramach czynności wyjaśniających albo dowodów mających znaczenie dla

toczących się takich postępowań, Policja przechowuje przez okres co najmniej 30 dni,

nie dłużej jednak niż 60 dni od dnia zarejestrowania, a następnie je niszczy.

1.

Policjant ma prawo wydać wobec osoby stosującej przemoc domową w rozumieniu przepisów

ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej, stwarzającej zagrożenie dla życia lub zdrowia osoby doznającej tej przemocy, zakaz

zbliżania się do tej osoby na wyrażoną w metrach odległość, zwany dalej „zakazem zbliżania”,

lub zakaz kontaktowania się z osobą doznającą przemocy domowej, zwany dalej „zakazem

kontaktowania”.

2.

Jeżeli osoba doznająca przemocy domowej uczęszcza do szkoły, placówki oświatowej,

opiekuńczej lub artystycznej, uprawia sport lub pracuje, policjant ma prawo wydać

wobec osoby stosującej przemoc domową, stwarzającej zagrożenie dla życia lub zdrowia

osoby doznającej tej przemocy, zakaz wstępu na teren szkoły, placówki oświatowej,

opiekuńczej lub artystycznej, obiektu sportowego lub miejsca pracy, i przebywania

na tym terenie, zwany dalej „zakazem wstępu”, chyba że osoba stosująca przemoc jest

tam zatrudniona lub pobiera naukę.

1

Policjant ma prawo zatrzymania, w trybie określonym w art. 15, osoby stosującej przemoc

domową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1249 oraz z 2023 r. poz. 289, 535 i 1606), zwanej dalej „ustawą o przeciwdziałaniu przemocy domowej”, stwarzającej bezpośrednie

zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

Policjant w celu stwierdzenia zasadności zatrzymania ocenia ryzyko bezpośredniego

zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, odrębnie dla osoby dorosłej i dziecka,

biorąc pod uwagę w szczególności

1

akty fizycznej przemocy domowej;

2

wiek osoby doznającej przemocy domowej;

3

stosowanie przemocy domowej wobec kobiety w ciąży;

4

niepełnosprawność w rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 100, 173, 240, 852, 1234 i 1429) osoby doznającej przemocy domowej;

5

zależność osoby doznającej przemocy domowej od osoby stosującej tę przemoc ze względu

na stan zdrowia lub jej zaburzenia psychiczne;

6)

zaburzenia psychiczne osoby, o której mowa w ust. 1;

7)

stan osoby, o której mowa w ust. 1, podczas interwencji związany z użyciem, nadużywaniem

lub uzależnieniem od alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych,

środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;

8)

kierowanie przez osobę, o której mowa w ust. 1, gróźb użycia przemocy ze skutkiem

bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia;

9)

dostęp osoby, o której mowa w ust. 1, do niebezpiecznego narzędzia lub broni;

10)

informacje o dotychczas stosowanej przemocy lub prowadzonych postępowaniach wobec

osoby, o której mowa w ust. 1, w związku z użyciem przemocy;

11

informacje od osób, o których mowa w art. 9c ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej, dotyczące ich obaw o własne życie lub zdrowie, w tym związanych z nasileniem aktów

przemocy domowej;

12)

informacje o próbach targnięcia się na własne życie lub życie osób wspólnie zamieszkujących

przez osobę, o której mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przemocy;

13

informacje o próbach targnięcia się na własne życie przez osobę doznającą przemocy

domowej w związku ze stosowaniem tej przemocy.

3.

Oceny ryzyka, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w kwestionariuszu szacowania ryzyka

zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego dołączanym do protokołu zatrzymania.

4

Policja niezwłocznie zawiadamia o dokonaniu zatrzymania prokuratora i właściwy miejscowo

zespół interdyscyplinarny, o którym mowa w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy domowej, a gdy w mieszkaniu zamieszkują osoby małoletnie - także właściwy miejscowo sąd opiekuńczy.

5

W przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych

organach porządkowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1266 i 1860), o dokonaniu zatrzymania żołnierza pełniącego czynną służbę wojskową Policja niezwłocznie

zawiadamia właściwą miejscowo jednostkę organizacyjną Żandarmerii Wojskowej.

Policjant, w przypadku wydania nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania

lub zakazu wstępu, poucza osobę stosującą przemoc domową o przyczynach ich wydania,

o możliwości i sposobie złożenia zażalenia, a także, w przypadku wydania nakazu i

zakazu - informuje o danych teleadresowych właściwych miejscowo placówek zapewniających

miejsca noclegowe oraz placówek prowadzących programy korekcyjno-edukacyjne dla osób

stosujących przemoc domową lub programy psychologiczno-terapeutyczne dla osób stosujących

przemoc domową.

1

W okresie obowiązywania nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub

zakazu wstępu Policja przynajmniej trzykrotnie sprawdza, czy nakaz i zakaz, zakaz

zbliżania, zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu nie są naruszane, i podejmuje niezbędne

czynności. Pierwsze sprawdzenie odbywa się następnego dnia po wydaniu nakazu i zakazu,

zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu.

2

Czynności sprawdzenia Policja podejmuje również na podstawie postanowienia sądu o

udzieleniu zabezpieczenia w sprawach z zakresu przeciwdziałania przemocy domowej,

w tym postanowienia, którym nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania lub

zakaz wstępu zostały przedłużone.

1

Osobie, wobec której wydano nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania lub

zakaz wstępu, oraz prokuratorowi przysługuje zażalenie do sądu rejonowego, do którego

należy rozpoznawanie spraw z zakresu przeciwdziałania przemocy domowej. Zażalenie

wnosi się w terminie 3 dni od dnia doręczenia nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu

kontaktowania lub zakazu wstępu, o czym należy osobę stosującą przemoc domową pouczyć

przy doręczeniu. W zażaleniu można domagać się zbadania prawidłowości prowadzenia

czynności, zasadności oraz legalności wydanego nakazu i zakazu, zakazu zbliżania,

zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu. W zakresie nieuregulowanym do zażalenia stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, z tym że nie stosuje się przepisu art. 373

1a

Zażalenie wnosi się do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce położenia

wspólnie zajmowanego mieszkania. W przypadku gdy osoba stosująca przemoc domową, wobec

której wydano zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu, nie mieszka wspólnie

z osobą doznającą tej przemocy, zażalenie wnosi się do sądu rejonowego właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania osoby doznającej przemocy domowej.

2

Sąd rozpoznaje zażalenie w składzie jednego sędziego niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 3 dni od dnia jego wpływu do sądu. Uczestnikami postępowania są organ,

który wydał nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu,

osoba, wobec której zostały one wydane, oraz prokurator, jeżeli złożył zażalenie.

3

Sąd uchyla zaskarżony nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania lub zakaz

wstępu w przypadku stwierdzenia jego bezzasadności lub nielegalności, o czym niezwłocznie

zawiadamia osobę, wobec której zostały one wydane, osobę doznającą przemocy domowej,

prokuratora, właściwą jednostkę organizacyjną Policji oraz zespół interdyscyplinarny,

o którym mowa w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy domowej, a gdy czynności podejmował sąd opiekuńczy - także ten sąd.

3a

Jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia szybkości postępowania, sąd może dokonywać

doręczeń przez Policję. Do doręczeń stosuje się odpowiednio przepis art. 560Kodeksu postępowania cywilnego.

4

W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości nakazu

i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu sąd zawiadamia

o tym przełożonego policjanta, który wydał nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania

lub zakaz wstępu.

1.

Nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania i zakaz wstępu tracą moc po upływie

14 dni od dnia ich wydania, chyba że sąd udzielił zabezpieczenia, którym zostały one

przedłużone. Przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nakaz i zakaz,

zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu zostały wydane.

2.

Nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania i zakaz wstępu tracą także moc,

w przypadku gdy po ich wydaniu wobec osoby stosującej przemoc domową zastosowano środek

zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, prokurator niezwłocznie zawiadamia osobę doznającą

przemocy domowej oraz właściwą jednostkę organizacyjną Policji.

1

Policjant ma prawo wydać wobec osoby stosującej przemoc domową w rozumieniu przepisów

ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej, stwarzającej zagrożenie dla życia lub zdrowia osoby doznającej tej przemocy, nakaz

natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego

otoczenia i zakaz zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego

otoczenia, zwany dalej „nakazem i zakazem”.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5

Policjant w nakazie i zakazie wskazuje obszar lub odległość od wspólnie zajmowanego

mieszkania, którą osoba stosująca przemoc domową jest obowiązana zachować.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się do każdego lokalu służącego zaspokajaniu bieżących potrzeb

mieszkaniowych.

7

W przypadku wydania wobec osoby stosującej przemoc domową nakazu i zakazu, zakazu

zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu przepisy art. 9f i art. 9g ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej stosuje się odpowiednio.

1.

Nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu mogą być stosowane

łącznie.

2.

Nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania oraz zakaz wstępu są natychmiast

wykonalne.

3.

Jeżeli po wydaniu nakazu i zakazu wystąpią okoliczności uzasadniające wydanie zakazu

zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu, dzień zakończenia ich obowiązywania

musi odpowiadać dniowi, w którym upływa termin stosowania nakazu i zakazu.

4.

Policjant w celu stwierdzenia zasadności wydania nakazu i zakazu, zakazu zbliżania,

zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu stosuje odpowiednio przepisy art. 15a ust.

2 i 3.

1.

Policjant wydaje nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu

1)

podczas interwencji podjętej we wspólnie zajmowanym mieszkaniu lub jego bezpośrednim

otoczeniu lub

2)

w związku z powzięciem informacji o stosowaniu przemocy domowej, w szczególności zgłoszenia

przez

a

osobę doznającą przemocy domowej lub

b)

kuratora sądowego lub pracownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej, w związku

z wykonywaniem ustawowych obowiązków.

2

W przypadku zatrzymania osoby stosującej przemoc domową nakaz i zakaz, zakaz zbliżania,

zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu mogą być wydane bezpośrednio po jej zwolnieniu.

W przypadku sporządzenia kwestionariusza szacowania ryzyka zagrożenia życia lub zdrowia

ludzkiego na podstawie art. 15a ust. 3 kolejnego kwestionariusza nie sporządza się.

3.

Policja wykonuje czynności niezwłocznie w związku z powzięciem informacji, o której

mowa w ust. 1 pkt 2.

4

Osobę zgłaszającą przemoc domową przesłuchuje się w charakterze świadka, po pouczeniu

o treści art. 233 Kodeksu karnego, na okoliczności wskazane w zgłoszeniu, o ile to możliwe, na miejscu zdarzenia. Policja

w celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 15aa ust. 1 lub art.

15, oraz w celu wskazania obszaru, który osoba stosująca przemoc domową ma opuścić

i na którym nie może przebywać, odległości od wspólnie zajmowanego mieszkania, którą

osoba stosująca przemoc domową jest obowiązana zachować, lub ustalenia w metrach odległości,

którą osoba stosująca przemoc domową jest obowiązana zachować od osoby doznającej

tej przemocy, może przesłuchać w charakterze świadków również inne osoby, w szczególności

wszystkie doznające tej przemocy osoby pełnoletnie wspólnie zajmujące mieszkanie.

Policja, dokonując wskazanych ustaleń, uwzględnia w protokole przesłuchania zaistnienie

okoliczności zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego.

5.

Do przesłuchania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

5a

W przypadku gdy zachodzi obawa, że obecność osoby stosującej przemoc domową będzie

oddziaływać krępująco na świadka lub wywierać negatywny wpływ na jego stan psychiczny,

policjant może nakazać tej osobie, aby na czas przesłuchania świadka opuściła miejsce

przesłuchania.

6

Osobę małoletnią można przesłuchać tylko wówczas, gdy jej zeznania mogą mieć istotne

znaczenie dla sprawy, w szczególności gdy jest jedynym świadkiem zdarzenia, a brak

jest innych dowodów, i wyłącznie w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach, o

których mowa w przepisach Kodeksu postępowania karnego.

7

Przesłuchanie osoby małoletniej, o której mowa w ust. 6, przeprowadza sąd opiekuńczy

miejsca jej pobytu na wniosek Policji. Przesłuchanie odbywa się z udziałem prokuratora

oraz biegłego psychologa, przy czym osoba pełnoletnia wskazana przez małoletniego

ma prawo być obecna przy przesłuchaniu, o ile nie ogranicza to swobody wypowiedzi

przesłuchiwanego małoletniego. W przesłuchaniu nie bierze udziału osoba stosująca

przemoc domową. Z czynności przesłuchania osoby małoletniej sporządza się protokół

i nagranie obrazu i dźwięku.

8

Jeżeli małoletni został już przesłuchany na okoliczność stosowania przemocy domowej

w innej sprawie, sąd po zapoznaniu się z tymi zeznaniami ocenia, czy zachodzi potrzeba

przesłuchania małoletniego w związku z treścią wniosku Policji. W przypadku odstąpienia

od przesłuchania sąd przekazuje Policji protokoły dotychczasowych przesłuchań małoletniego.

9

Policjant, przed wydaniem nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania

lub zakazu wstępu, wysłuchuje osobę stosującą przemoc domową, o ile nie utrudni to

ich natychmiastowego wydania. Policja może również dokonywać innych czynności w celu

ustalenia, czy zachodzą okoliczności wskazane w art. 15aa ust. 1 lub art. 15.

10

Nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu mogą być wydane

również w przypadku nieobecności we wspólnie zajmowanym mieszkaniu lub jego bezpośrednim

otoczeniu osoby stosującej przemoc domową podczas wykonywania czynności przez Policję.

11

Policja, przed wydaniem nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub

zakazu wstępu, ma prawo zażądać dodatkowych informacji od innych instytucji lub organów

w celu ustalenia, czy zachodzą okoliczności wskazane w art. 15aa ust. 1 lub art. 15.

12

Jeżeli zachodzą przesłanki zatrzymania, o którym mowa w art. 15a ust. 1, lub wydania

nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu, a wobec

osoby stosującej przemoc domową wykonywana jest kara pozbawienia wolności w systemie

dozoru elektronicznego, policjant dokonuje zatrzymania takiej osoby i bezzwłocznie

przekazuje ją do dyspozycji sądu właściwego do orzekania w przedmiocie uchylenia zezwolenia

na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego. Sąd orzeka w ciągu 48 godzin

od chwili zatrzymania.

1.

Nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania oraz zakaz wstępu zawierają w

szczególności

1)

datę, czas i miejsce przeprowadzenia czynności;

2)

podstawę prawną ich wydania;

3

treść nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu;

4)

dane policjantów przeprowadzających czynność;

5

dane osoby stosującej przemoc domową;

6

dane osoby doznającej przemocy domowej;

7)

uzasadnienie, w którym wskazuje się podstawy faktyczne ich wydania;

8)

pouczenia, w tym o trybie, formie i sposobie wnoszenia zażalenia.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór nakazu

i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania oraz zakazu wstępu, sposób wykonywania

i dokumentowania czynności związanych z wydaniem nakazu i zakazu, zakazu zbliżania,

zakazu kontaktowania oraz zakazu wstępu i wzór kwestionariusza szacowania ryzyka zagrożenia

życia lub zdrowia ludzkiego służący stwierdzeniu zasadności zatrzymania, o którym

mowa w art. 15a ust. 1, lub wydania nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania

lub zakazu wstępu, mając na względzie potrzebę zawarcia niezbędnych pouczeń w nakazie

i zakazie, zakazie zbliżania, zakazie kontaktowania oraz zakazie wstępu, a także sprawnego

sporządzania dokumentacji oraz konieczność natychmiastowej i skutecznej ochrony osób

doznających przemocy domowej.

1

Policjant doręcza odpis nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub

zakazu wstępu niezwłocznie po ich wydaniu osobie stosującej przemoc domową oraz osobie

doznającej tej przemocy.

1a

W razie niemożności doręczenia osobie stosującej przemoc domową, zamieszkującej wspólnie

z osobą doznającą tej przemocy, odpisu nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania

lub zakazu wstępu, w sposób określony w ust. 1, odpis należy złożyć we właściwej jednostce

organizacyjnej Policji, umieszczając zawiadomienie o ich wydaniu na drzwiach wspólnie

zajmowanego mieszkania, ze wskazaniem przyczyny umieszczenia zawiadomienia oraz wskazaniem,

gdzie i kiedy pismo pozostawiono. Doręczenie uważa się za dokonane z chwilą umieszczenia

zawiadomienia na drzwiach wspólnie zajmowanego mieszkania.

1b

W przypadku wydania zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu, gdy

osoba stosująca przemoc domową nie zamieszkuje wspólnie z osobą doznającą tej przemocy,

zawiadomienie o ich wydaniu umieszcza się niezwłocznie na drzwiach mieszkania osoby

doznającej przemocy domowej. Policja w terminie 24 godzin od chwili wydania zakazów,

o których mowa w zdaniu pierwszym, doręcza osobie stosującej przemoc domową ich odpisy

w miejscu jej zamieszkania lub innym miejscu, w którym osoba ta przebywa lub ją zastano.

Doręczenie uważa się za dokonane z chwilą doręczenia osobie stosującej przemoc domową

odpisu zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu. Przepis art. 138 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

1c

W razie ustalenia miejsca zamieszkania lub pobytu osoby stosującej przemoc domową

niezamieszkującej wspólnie z osobą doznającą tej przemocy i niemożności doręczenia

jej odpisu zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu, przepis ust.

1a stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem że zawiadomienie o ich wydaniu umieszcza

się na drzwiach mieszkania osoby stosującej przemoc domową. Doręczenie uważa się za

dokonane z chwilą umieszczenia zawiadomienia na drzwiach mieszkania osoby stosującej

przemoc domową.

1d

W razie niemożności doręczenia osobie stosującej przemoc domową niezamieszkującej

wspólnie z osobą doznającą tej przemocy odpisu zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania

lub zakazu wstępu, w sposób określony w ust. 1b i 1c, doręczenie uważa się za dokonane

z chwilą umieszczenia zawiadomienia o ich wydaniu na drzwiach mieszkania osoby doznającej

przemocy domowej.

1e

W nakazie i zakazie, zakazie zbliżania, zakazie kontaktowania i zakazie wstępu dokonuje

się wzmianki o niemożności doręczenia ich odpisów, wskazując jej przyczynę oraz datę

i godzinę pozostawienia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1a-1c.

2

Jeżeli osoba stosująca przemoc domową odmawia przyjęcia nakazu i zakazu, zakazu zbliżania,

zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu, doręczenie uważa się za dokonane. W takim

przypadku policjant dokonuje adnotacji o odmowie ich przyjęcia na oryginale nakazu

i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu.

3

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1a-1c, zawiera imię i nazwisko osoby stosującej

przemoc domową oraz wezwanie do niezwłocznego kontaktu z właściwą jednostką organizacyjną

Policji, a ponadto dostępne po otwarciu zawiadomienia informacje o wydaniu nakazu

i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu, podstawie prawnej,

miejscu i terminie ich odebrania, a także zasadach zabrania ze wspólnie zajmowanego

mieszkania i z jego bezpośredniego otoczenia przedmiotów osobistego użytku i przedmiotów

niezbędnych do wykonywania osobistej pracy zarobkowej lub zwierząt domowych będących

własnością osoby stosującej przemoc domową niezbędnych do codziennego funkcjonowania

lub pracy zarobkowej.

4

Policja niezwłocznie doręcza prokuratorowi odpis nakazu i zakazu, zakazu zbliżania,

zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu oraz zawiadamia właściwy miejscowo zespół interdyscyplinarny,

o którym mowa w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy domowej, a gdy w mieszkaniu zamieszkują osoby małoletnie lub osobą doznającą przemocy domowej

jest osoba małoletnia - także właściwy miejscowo sąd opiekuńczy. W przypadku wydania

zakazu wstępu Policja niezwłocznie zawiadamia o tym fakcie dyrektora szkoły, placówki

oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, do której uczęszcza osoba doznająca przemocy

domowej, osobę zarządzającą obiektem sportowym, do którego uczęszcza osoba doznająca

przemocy domowej, lub pracodawcę osoby doznającej przemocy domowej.

4a

W przypadkach, o których mowa w art. 18ab ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych

organach porządkowych, o wydaniu wobec żołnierza pełniącego czynną służbę wojskową nakazu i zakazu, zakazu

zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu, Policja niezwłocznie zawiadamia

właściwą jednostkę organizacyjną Żandarmerii Wojskowej.

5

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 1a-1c, umieszczanego na drzwiach mieszkania w razie niemożności

doręczenia odpisu nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu

wstępu, mając na uwadze konieczność zrozumienia zawiadomienia również przez osoby

niekorzystające z profesjonalnej pomocy prawnej.

1

Czynność opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia

przez osobę stosującą przemoc domową, wobec której wydano nakaz i zakaz, wymaga sporządzenia

protokołu, który podpisują pełnoletnie osoby uczestniczące w czynności.

2.

Protokół zawiera

1)

datę, czas, miejsce oraz podstawę prawną przeprowadzenia czynności;

2)

dane policjantów przeprowadzających czynność oraz osób w niej uczestniczących;

3)

oznaczenie czynności oraz jej przebieg;

4

wzmiankę o wydaniu nakazu i zakazu;

5)

oświadczenia osób uczestniczących w czynności oraz policjantów;

6)

wzmiankę o udzieleniu pouczeń oraz udzielonych informacjach, o których mowa w art.

15ag i art. 15ah;

7

w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

w szczególności wskazanie zabranych ze wspólnie zajmowanego mieszkania i z jego bezpośredniego

otoczenia przedmiotów osobistego użytku i przedmiotów niezbędnych do wykonywania osobistej

pracy zarobkowej lub zwierząt domowych będących własnością osoby stosującej przemoc

domową niezbędnych do codziennego funkcjonowania lub pracy zarobkowej oraz opis pozostawionego

mienia, które według twierdzeń osoby stosującej przemoc domową, wobec której wydano

nakaz i zakaz, stanowi jej własność.

3.

Jeżeli osoba uczestnicząca w czynności odmawia podpisu lub nie może go złożyć, policjant

dokonujący czynności zaznacza przyczynę braku podpisu.

4.

Osoba stosująca przemoc domową, wobec której wydano nakaz i zakaz, ma prawo zabrać

ze wspólnie zajmowanego mieszkania i z jego bezpośredniego otoczenia przedmioty osobistego

użytku i przedmioty niezbędne do wykonywania osobistej pracy zarobkowej lub zwierzęta

domowe będące jej własnością niezbędne do codziennego funkcjonowania lub pracy zarobkowej.

W przypadku sprzeciwu osoby doznającej przemocy domowej te przedmioty lub zwierzęta

domowe pozostawia się we wspólnie zajmowanym mieszkaniu lub w jego bezpośrednim otoczeniu.Kodeksie cywilnym.

5

Jeżeli w okresie obowiązywania nakazu i zakazu zajdzie potrzeba zabrania przez osobę

stosującą przemoc domową ze wspólnie zajmowanego mieszkania i z jego bezpośredniego

otoczenia mienia stanowiącego jej własność, w szczególności niezabranych uprzednio

przedmiotów osobistego użytku i przedmiotów niezbędnych do wykonywania osobistej pracy

zarobkowej lub zwierząt domowych będących jej własnością niezbędnych do codziennego

funkcjonowania lub pracy zarobkowej, może się to odbyć jeden raz, wyłącznie w obecności

policjanta, po wcześniejszym uzgodnieniu terminu z osobą doznającą przemocy domowej.

6

Osoba stosująca przemoc domową, wobec której wydano nakaz i zakaz, ma obowiązek pozostawić

klucze do wspólnie zajmowanego mieszkania i pomieszczeń jego bezpośredniego otoczenia

w tym mieszkaniu.

7

Jeżeli w związku z wydaniem nakazu i zakazu zachodzi potrzeba zabezpieczenia zwierząt

stanowiących mienie osoby stosującej przemoc domową, wobec której wydano nakaz i zakaz,

stosuje się odpowiednio przepis art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1580).

8

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór protokołu

czynności opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia,

w związku z wydaniem nakazu i zakazu, mając na uwadze prawidłowe udokumentowanie przeprowadzanej

czynności.

1

Osoba stosująca przemoc domową, wobec której wydano nakaz i zakaz, zakaz zbliżania,

zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu, jest obowiązana wskazać jednostce organizacyjnej

Policji, której policjant wydał ten nakaz i zakaz, zakaz zbliżania, zakaz kontaktowania

lub zakaz wstępu, adres miejsca pobytu, a także, o ile to możliwe, numer telefonu,

pod którym będzie dostępna, oraz poinformować tę jednostkę Policji o każdej zmianie

adresu lub numeru.

2

Osobę stosującą przemoc domową, wobec której wydano nakaz i zakaz, zakaz zbliżania,

zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu, należy pouczyć, że jeżeli zmieni miejsce pobytu,

nie będzie dostępna pod wskazanym przez siebie numerem telefonu, nie zawiadamiając

o tym jednostki organizacyjnej Policji, o której mowa w ust. 1, na skutek czego nie

odbierze korespondencji pod wskazanym adresem lub nie stawi się we wskazanej jednostce

organizacyjnej Policji w celu jej odbioru w ciągu 24 godzin od pozostawienia zawiadomienia

o korespondencji, korespondencja zostanie uznana za doręczoną z upływem tego terminu,

chyba że miejsce pobytu tej osoby jest Policji znane.

3.

Niedoręczenie korespondencji wymaga udokumentowania ze wskazaniem przyczyny niedoręczenia.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia

osoby stosującej przemoc domową, wobec której został wydany nakaz i zakaz, zakaz zbliżania,

zakaz kontaktowania lub zakaz wstępu, pozostawianego w razie niemożności doręczenia

jej korespondencji, mając na uwadze konieczność zrozumienia zawiadomienia również

przez osoby niekorzystające z profesjonalnej pomocy prawnej.

1.

Policjant, w przypadku wydania nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania

lub zakazu wstępu, informuje osobę doznającą przemocy domowej o

1

możliwości i sposobie złożenia żądania, aby sąd zobowiązał osobę stosującą przemoc

domową do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia,

wydał zakaz zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego

otoczenia, zakaz zbliżania się do osoby doznającej przemocy domowej, zakaz kontaktowania

się z osobą doznającą przemocy domowej lub zakaz wstępu na teren szkoły, placówki

oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, lub obiektu sportowego, do których uczęszcza

osoba doznająca przemocy domowej, miejsca pracy lub innego miejsca, w którym zwykle

lub regularnie przebywa osoba doznająca przemocy domowej, i przebywania na tym terenie,

o których mowa w przepisach ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej;

2

obowiązku wszczęcia przez organy ścigania, niezależnie od wydanego nakazu i zakazu,

zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania lub zakazu wstępu, postępowania karnego w związku

z popełnieniem ściganego z urzędu przestępstwa z użyciem przemocy i możliwości stosowania

w toku prowadzonego postępowania środków zapobiegawczych, o których mowa w przepisach

Kodeksu postępowania karnego;

3

możliwości uzyskania wsparcia we właściwym miejscowo ośrodku pomocy społecznej, specjalistycznym

ośrodku wsparcia dla osób doznających przemocy domowej i innych placówkach świadczących

pomoc osobom doznającym przemocy domowej;

4

całodobowym ogólnopolskim telefonie dla osób doznających przemocy domowej;

5

możliwości uzyskania pomocy udzielanej przez podmioty, które otrzymały dotacje z Funduszu

Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, o którym mowa w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego, oraz danych teleadresowych, najbliższych miejscowo dla osoby doznającej przemocy

domowej, siedzib tych podmiotów i innych niezbędnych danych kontaktowych tych podmiotów.

2

Policjant, w przypadku wydania nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania

lub zakazu wstępu, informuje osobę doznającą przemocy domowej o możliwości przekazania

jej danych osobowych najbliższemu miejscowo podmiotowi, o którym mowa w ust. 1 pkt

5, w celu udzielenia pomocy, chyba że osoba ta nie wyrazi na to zgody.

3

Policjant, w przypadku wydania nakazu i zakazu, zakazu zbliżania, zakazu kontaktowania

lub zakazu wstępu, poucza osobę stosującą przemoc domową o przekazaniu jej danych

właściwemu ze względu na miejsce jej pobytu Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie w

celu podjęcia działań pozostających we właściwości powiatu na podstawie przepisów

ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej, chyba że osoba ta nie wyrazi zgody.

Informacje uzyskane podczas realizacji czynności, o których mowa w art. 15 ust. 1

pkt 5a i 5b, w tym dane osobowe niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego albo postępowania w sprawach o wykroczenia, postępowania dyscyplinarnego

lub mogących być wykorzystanymi w postępowaniu w ramach czynności wyjaśniających albo

dowodów mających znaczenie dla toczących się takich postępowań, Policja przechowuje

przez okres co najmniej 30 dni, nie dłużej jednak niż 60 dni od dnia zarejestrowania,

a następnie je niszczy. W przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych terminy, o

których mowa w zdaniu pierwszym, są liczone od dnia zakończenia realizacji tych czynności.

W przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5b, z wyłączeniem działań kontrterrorystycznych

oraz wspierania działań jednostek organizacyjnych Policji przez służbę kontrterrorystyczną

w warunkach szczególnego zagrożenia lub wymagających użycia specjalistycznych sił

i środków oraz specjalistycznej taktyki działań, funkcjonariusz Policji w miarę możliwości

uprzedza osobę, wobec której podejmuje czynności, o rejestrowaniu obrazu lub dźwięku.

1.

Kontrola osobista polega na sprawdzeniu

1)

zawartości odzieży i obuwia osoby poddawanej kontroli osobistej, zwanej dalej „osobą

kontrolowaną” i przedmiotów, które znajdują się na jej ciele, bez odsłaniania przykrytej

odzieżą powierzchni ciała;

2)

zawartości podręcznego bagażu oraz innych przedmiotów, które posiada przy sobie osoba

kontrolowana;

3)

zawartości odzieży i obuwia osoby kontrolowanej i przedmiotów, które znajdują się

na jej ciele, z odsłonięciem przykrytych odzieżą powierzchni ciała w celu oraz w zakresie

niezbędnym do odebrania broni lub przedmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt

5, w przypadku gdy ujawniono ich posiadanie przez osobę kontrolowaną podczas sprawdzenia,

o którym mowa w pkt 1 lub 2 i gdy do ich odebrania nie jest wystarczające zastosowanie

czynności określonych w pkt 1 i 2;

4)

jamy ustnej, nosa, uszu oraz włosów osoby kontrolowanej;

5)

miejsc intymnych osoby kontrolowanej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

2.

Policjant dokonuje kontroli osobistej w sposób możliwie najmniej naruszający dobra

osobiste osoby kontrolowanej oraz w zakresie niezbędnym w danych okolicznościach do

zrealizowania celu dokonywanej kontroli. Podczas sprawdzenia, o którym mowa w ust.

1 pkt 3 i 5, osoba kontrolowana powinna być częściowo ubrana. Policjant najpierw sprawdza

część odzieży, a przed sprawdzeniem kolejnej części umożliwia osobie kontrolowanej

włożenie odzieży już sprawdzonej.

3.

Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, można dokonać wzrokowo, manualnie lub

z wykorzystaniem psa służbowego lub środków technicznych niezbędnych do wykrywania

materiałów i urządzeń, których posiadanie jest zabronione, w szczególności broni,

materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych i ich prekursorów,

a sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 i 5 - wzrokowo lub manualnie.

4.

Policjant dokonujący kontroli osobistej

1)

przystępując do czynności związanych z kontrolą osobistą podaje swój stopień, imię

i nazwisko w sposób umożliwiający odnotowanie tych danych, a policjant nieumundurowany,

na żądanie osoby kontrolowanej, okazuje również legitymację służbową w taki sposób,

aby osoba kontrolowana miała możliwość odczytać i zanotować numer i organ, który wydał

legitymację oraz nazwisko policjanta;

2)

podaje podstawę prawną i przyczynę podjęcia kontroli osobistej;

3)

legitymuje osobę kontrolowaną oraz inne osoby, jeżeli uczestniczą w czynności;

4)

może wezwać osobę kontrolowaną do dobrowolnego wydania przez nią broni lub innych

niebezpiecznych przedmiotów mogących służyć do popełnienia czynu zabronionego pod

groźbą kary lub przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym w związku

z realizacją zadań, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub podlegających przepadkowi

oraz może żądać opróżnienia przez osobę kontrolowaną kieszeni, innych części odzieży

lub przedmiotów znajdujących się na ciele osoby kontrolowanej lub przez nią posiadanych,

jak również może żądać przyjęcia przez osobę kontrolowaną odpowiedniej pozycji ciała

w sposób umożliwiający sprawdzenie miejsc intymnych;

5)

odbiera osobie kontrolowanej broń lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć

do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary albo przedmioty, których posiadanie

jest zabronione lub przedmioty mogące stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym w

związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub podlegające

przepadkowi;

6)

sprawdza, czy informacje o osobie kontrolowanej, przedmiotach lub dokumentach posiadanych

przez tę osobę są przetwarzane w zbiorach danych prowadzonych przez Policję lub w

dostępnych Policji krajowych i międzynarodowych systemach informacyjnych, w których

przetwarza się informacje, w tym dane osobowe, o osobach podejrzanych o popełnienie

przestępstw, osobach zaginionych lub osobach poszukiwanych w związku z ochroną bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub w których przetwarza się informacje o skradzionych lub

utraconych dokumentach lub przedmiotach, w celu ich odnalezienia;

7)

pobiera niezbędne dane osobowe osoby kontrolowanej lub innych osób, jeżeli uczestniczą

w czynności, oraz dane dotyczące posiadanych przez osobę kontrolowaną dokumentów i

podlegających sprawdzeniu przedmiotów, w tym dane związane z tymi przedmiotami lub

utrwalone na tych dokumentach;

8)

może odstąpić od wykonywania czynności, o których mowa w pkt 1 i 3, w przypadku gdy

czynności te zostały wykonane przez policjanta bezpośrednio przed przystąpieniem do

dokonania kontroli osobistej w ramach realizacji innych uprawnień określonych w art.

15, w szczególności w związku z legitymowaniem osoby.

5.

Kontroli osobistej dokonuje policjant tej samej płci, co osoba kontrolowana w miejscu

niedostępnym w czasie wykonywania kontroli dla osób postronnych.

6.

W przypadku gdy kontrola osobista musi być dokonana niezwłocznie, w szczególności

ze względu na okoliczności mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego

lub mienia, może jej dokonać policjant płci odmiennej niż osoba kontrolowana, także

w miejscu niespełniającym warunku, o którym mowa w ust. 5, w sposób możliwie najmniej

naruszający dobra osobiste osoby kontrolowanej.

7.

Podczas kontroli osobistej może być obecna osoba przybrana przez dokonującego czynności,

a w przypadku gdy nie uniemożliwi to przeprowadzenia kontroli osobistej albo nie utrudni

jej przeprowadzenia w istotny sposób, podczas kontroli osobistej może być obecna także

osoba wskazana przez osobę kontrolowaną.

8.

Osoba kontrolowana jest obowiązana umożliwić policjantom dokonanie czynności, o których

mowa w ust. 1.

9.

Po zakończeniu kontroli osobistej policjant poucza osobę kontrolowaną o prawie do

złożenia zażalenia, o którym mowa w ust. 11, oraz o prawie do żądania sporządzenia

protokołu z kontroli osobistej.

10.

Z kontroli osobistej sporządza się protokół w przypadku, gdy osoba kontrolowana zgłosiła

takie żądanie bezpośrednio po jej dokonaniu oraz w przypadku, gdy w toku kontroli

znaleziono broń lub przedmioty, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5. Protokół zawiera

w szczególności

1)

oznaczenie czynności, podstawy prawnej i przyczyny jej podjęcia, jej miejsca oraz

danych osoby kontrolowanej i osób uczestniczących w kontroli osobistej, obejmujących

w szczególności imię, nazwisko, numer PESEL lub datę urodzenia oraz rodzaj i cechy

identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość osoby;

2)

datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia czynności;

3)

dane policjanta dokonującego czynności obejmujące stopień, imię, nazwisko oraz nazwę

jednostki organizacyjnej Policji, w której pełni służbę;

4)

nazwę jednostki organizacyjnej Policji, właściwej ze względu na miejsce dokonania

kontroli osobistej;

5)

przebieg czynności, oświadczenia i wnioski jej uczestników;

6)

spis znalezionych i odebranych przedmiotów oraz w miarę potrzeby ich opis;

7)

pouczenie osoby kontrolowanej o jej prawach;

8)

w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.

11.

Osobie kontrolowanej przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze względu

na miejsce dokonania kontroli osobistej, w terminie 7 dni od dnia jej dokonania, w

celu zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości jej dokonania. Do zażalenia

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego.

12.

W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości dokonania

kontroli osobistej, sąd zawiadamia o tym prokuratora i kierownika jednostki organizacyjnej

Policji nadrzędnej nad jednostką organizacyjną Policji, w której pełni służbę policjant,

który dokonał kontroli osobistej.

13.

W przypadku gdy w toku kontroli osobistej nie znaleziono broni lub przedmiotów, o

których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub w przypadku gdy osoba kontrolowana nie zgłosiła

żądania sporządzenia protokołu z kontroli, kontrolę osobistą dokumentuje się w dokumentacji

służbowej, określając datę, czas, miejsce i przyczynę jej dokonania, dane osób w niej

uczestniczących oraz rodzaj i wynik czynności, a także informację o pouczeniu osoby

kontrolowanej, o którym mowa w ust. 9.

14.

W przypadku gdy przedmioty ujawnione w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1,

stwarzają niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia lub mienia, policjant, w granicach

dostępnych środków, niezwłocznie podejmuje czynności ochronne, a w szczególności zabezpiecza

miejsce zagrożone przed dostępem osób postronnych oraz powiadamia dyżurnego właściwej

miejscowo jednostki organizacyjnej Policji o konieczności zarządzenia działań usuwających

to niebezpieczeństwo.

15.

Zażalenie, o którym mowa w ust. 11, składa się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej

Policji właściwej według miejsca dokonania kontroli osobistej. Jednostka organizacyjna

Policji, o której mowa w zdaniu pierwszym, niezwłocznie przekazuje zażalenie do sądu

rejonowego.

1.

Przeglądanie zawartości bagaży lub sprawdzanie ładunków w portach i na dworcach oraz

w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego polega na

1)

wzrokowej i manualnej kontroli zawartości bagaży lub ładunków, w tym manualnym sprawdzeniu

ładunków, elementów konstrukcyjnych bagaży oraz znajdujących się w nich przedmiotów;

2)

sprawdzeniu bagaży i ładunków z wykorzystaniem psa służbowego lub z wykorzystaniem

środków technicznych niezbędnych do wykrywania materiałów i urządzeń zabronionych,

w szczególności broni, materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych

i ich prekursorów.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje się w obecności posiadacza bagaży lub

ładunków, a w przypadku gdy nie można ustalić posiadacza bagaży lub ładunków lub w

przypadku jego nieobecności - w obecności przedstawiciela przewoźnika, spedytora lub

agenta morskiego.

3.

W przypadku bagaży lub ładunków przyjętych do przewozu, czynności, o których mowa

w ust. 1, wykonuje się wyłącznie w obecności przedstawiciela przewoźnika, spedytora

lub agenta morskiego.

4.

W przypadku braku możliwości zapewnienia natychmiastowej obecności osób, o których

mowa w ust. 2, policjant może wykonać czynności określone w ust. 1 bez ich obecności,

jeżeli z posiadanych informacji wynika, że zwłoka może spowodować zagrożenie życia

lub zdrowia ludzkiego lub mienia, albo gdy istnieje uzasadniona obawa zniszczenia

bądź utracenia przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym w związku

z realizacją zadań, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub podlegających przepadkowi.

5.

Policjant w związku z realizacją czynności, o których mowa w ust. 1, ma prawo żądania

udostępnienia bagaży lub przewożonych ładunków, w tym otwarcia bagażnika oraz udostępnienia

przestrzeni bagażowej w środkach komunikacji do przejrzenia, wyjęcia przewożonych

bagaży lub ładunków oraz otwarcia i pokazania ich zawartości.

6.

Osoby, o których mowa w ust. 2, są obowiązane udostępnić policjantowi bagaż lub ładunek

do przejrzenia lub sprawdzenia, w tym wykonać czynności, o których mowa w ust. 5.

7.

Czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje się w miarę możliwości w sposób niepowodujący

uszkodzenia przeglądanych bagaży lub ładunków.

8.

Przy dokonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 15d ust. 4 i 14

stosuje się odpowiednio.

9.

Policjant po zakończeniu wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, poucza posiadacza

bagaży lub ładunków lub przedstawiciela przewoźnika, spedytora lub agenta morskiego,

w obecności którego dokonano tych czynności, o prawie do złożenia zażalenia, o którym

mowa w ust. 11, oraz o prawie do żądania sporządzenia protokołu z dokonanych czynności.

10.

Z dokonania czynności, o których mowa w ust. 1, sporządza się protokół w przypadku,

gdy posiadacz bagaży lub ładunków lub przedstawiciel przewoźnika, spedytora lub agenta

morskiego, w obecności którego dokonano tych czynności, zgłosił takie żądanie bezpośrednio

po dokonaniu tych czynności oraz w przypadku, gdy w toku czynności znaleziono broń

lub przedmioty, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5. Do sporządzenia protokołu stosuje

się odpowiednio przepis art. 15d ust. 10 zdanie drugie.

11.

Posiadaczowi bagaży lub ładunków lub przedstawicielowi przewoźnika, spedytora lub

agenta morskiego, w obecności którego dokonano czynności określonych w ust. 1, przysługuje

zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce dokonania czynności,

w terminie 7 dni od dnia jej dokonania, w celu zbadania zasadności, legalności oraz

prawidłowości jej dokonania. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego. W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości dokonania

czynności przepis art. 15d ust. 12 stosuje się odpowiednio.

12.

W przypadku gdy w toku czynności, o których mowa w ust. 1, nie znaleziono broni lub

przedmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub gdy posiadacz bagaży lub ładunków

lub przedstawiciel przewoźnika, spedytora lub agenta morskiego, w obecności którego

dokonano tych czynności, nie zażądał sporządzenia protokołu, czynności dokumentuje

się w dokumentacji służbowej, określając datę, czas, miejsce i przyczynę ich dokonania,

dane osób w nich uczestniczących oraz rodzaj i wynik czynności, a także informację

o pouczeniu osoby, o którym mowa w ust. 9.

13.

Zażalenie, o którym mowa w ust. 11, składa się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej

Policji właściwej według miejsca dokonania czynności określonych w ust. 1. Jednostka

organizacyjna Policji, o której mowa w zdaniu pierwszym, niezwłocznie przekazuje zażalenie

do sądu rejonowego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

1)

sporządzania dokumentów, o których mowa w art. 15d ust. 10 i 13 oraz art. 15e ust.

10 i 12, a także wzory protokołów, o których mowa w art. 15d ust. 9 i art. 15e ust.

9, z uwzględnieniem informacji niezbędnych do udokumentowania podstaw prawnych, celu

i zakresu dokonanej kontroli osobistej, przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania

ładunków w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego

i wodnego oraz z uwzględnieniem niezbędnych danych osobowych osób objętych tymi czynnościami,

uczestniczących w tych czynnościach oraz dokonujących tych czynności, a także informacji

niezbędnych do ustalenia przebiegu i wyniku tych czynności;

2)

postępowania w jednostkach organizacyjnych Policji ze złożonym zażaleniem, o którym

mowa w art. 15d i art. 15e, celem nadania mu biegu, a także sposób postępowania z

protokołami i dokumentacją służbową sporządzonymi w wyniku dokonania tych czynności.

1.

Sprawdzenie prewencyjne, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9, polega na manualnym

sprawdzeniu osoby, zawartości jej odzieży oraz przedmiotów znajdujących się na jej

ciele lub przez nią posiadanych, sprawdzeniu za pomocą środków technicznych niezbędnych

do wykrywania materiałów i urządzeń niebezpiecznych lub których posiadanie jest zabronione,

w szczególności broni, materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych

i ich prekursorów, sprawdzeniu biochemicznym, lub z wykorzystaniem psa służbowego

w zakresie niezbędnym do realizacji celu podejmowanych czynności w danych okolicznościach

oraz w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której czynności

są wykonywane.

2.

W przypadku gdy w stosunku do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9 lit. a,

osób doprowadzonych w związku z realizacją czynności określonych przepisami prawa

lub osób doprowadzanych przez Policję w celu wytrzeźwienia, o których mowa w art.

15 ust. 1 pkt 9 lit. b tiret pierwsze, zaistniały przesłanki, o których mowa w art.

15 ust. 1 pkt 5, dokonuje się kontroli osobistej na zasadach i w sposób określony

w art. 15d.

3.

W stosunku do osób zatrzymanych, doprowadzanych lub konwojowanych, sprawdzenie prewencyjne,

o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9, może polegać również na

1)

żądaniu zdjęcia przez osobę odzieży i obuwia,

2)

zdjęciu osobie odzieży i obuwia w przypadku niewykonania żądania, o którym mowa w

pkt 1,

3)

dokonaniu oględzin ciała tych osób oraz sprawdzeniu zdjętej odzieży i obuwia, w tym

z wykorzystaniem środków, o których mowa w ust. 1,

4)

żądaniu wydania oraz oddania do depozytu, lub w celu zajęcia lub zabezpieczenia

a)

środków płatniczych i przedmiotów wartościowych, dokumentów tożsamości, środków łączności

oraz urządzeń technicznych służących do rejestrowania i odtwarzania informacji,

b)

przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa osoby

poddanej sprawdzeniu prewencyjnemu lub innych osób albo bezpieczeństwa przeprowadzanych

czynności, w tym broni lub innych niebezpiecznych przedmiotów mogących służyć do popełnienia

przestępstwa lub wykroczenia lub przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu

prowadzonym w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub

podlegających przepadkowi,

c)

przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa osoby

znajdującej się w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia,

w pokoju przejściowym, w tymczasowym pomieszczeniu przejściowym lub w policyjnej izbie

dziecka, w szczególności przedmiotów posiadających ostre krawędzie lub zakończenie,

środków służących do obezwładniania, dopuszczonych do obrotu produktów leczniczych,

produktów zawierających alkohol, sznurowadeł, pasków, szalików, zapałek, zapalniczek

lub innych przedmiotów, których wymiary lub ilość naruszają ustalony porządek bądź

bezpieczeństwo pobytu w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu

wytrzeźwienia, w pokoju przejściowym, w tymczasowym pomieszczeniu przejściowym lub

w policyjnej izbie dziecka,

5)

odebraniu przedmiotów, o których mowa w pkt 4, oraz ich przyjęciu do depozytu, zabezpieczeniu

lub zajęciu

- w szczególności gdy czynności te przeprowadza się w przypadku zatrzymywania osoby

zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2-3, umieszczania osoby w jednostce organizacyjnej Policji

w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, w pokoju

przejściowym, w tymczasowym pomieszczeniu przejściowym lub w policyjnej izbie dziecka,

przejmowania osoby w związku z wykonywanymi czynnościami przez Policję, a także po

zakończeniu widzenia lub innej czynności związanej z kontaktem osoby zatrzymanej,

konwojowanej lub doprowadzonej z innymi osobami lub po każdorazowej utracie kontaktu

wzrokowego z osobą konwojowaną lub doprowadzaną.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, wykonuje się w sposób umożliwiający osobie

pozostawienie części odzieży na ciele, a po sprawdzeniu zdjętej odzieży - jej włożenie

przed zdjęciem pozostałej niesprawdzonej części odzieży oraz w warunkach zapewniających

poszanowanie jej intymności.

5.

Do sprawdzenia prewencyjnego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9, przepisy art.

15d ust. 5, 6 i 14 stosuje się odpowiednio.

6.

W przypadku gdy w toku sprawdzenia prewencyjnego osób zatrzymanych, doprowadzonych

lub konwojowanych, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9 lit. b, ujawniono broń lub

przedmioty, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, sprawdzenie to traktuje się jako

kontrolę osobistą oraz stosuje się odpowiednio przepisy art. 15d.

7.

Osobie, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9 lit. b

1)

umieszczonej w jednostce organizacyjnej Policji w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych

lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, w pokoju przejściowym, w tymczasowym pomieszczeniu

przejściowym lub w policyjnej izbie dziecka, która ukończyła 18 lat i upoważniła pisemnie

wskazaną przez siebie osobę do odbioru przedmiotów w miejscu ich zdeponowania umożliwia

się rozporządzanie przekazanymi do depozytu przedmiotami, o których mowa w ust. 3

pkt 4 lit. a i c, z wyjątkiem przekazania tych przedmiotów osobie zatrzymanej, osobie

konwojowanej lub doprowadzanej oraz korzystania z tych przedmiotów i ich posiadania

przez te osoby, a także z wyjątkiem przedmiotów, które zostały zatrzymane lub zajęte

w drodze zabezpieczenia bądź egzekucji administracyjnej;

2)

zwalnianej z pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia

z pokoju przejściowego, z tymczasowego pomieszczenia przejściowego lub z policyjnej

izby dziecka wydaje się przedmioty przyjęte do depozytu, z wyjątkiem przedmiotów,

które zostały zatrzymane lub zajęte w drodze zabezpieczenia, podlegających przepadkowi

bądź egzekucji administracyjnej.

8.

W przypadku zwalniania osoby z pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych

w celu wytrzeźwienia, z pokoju przejściowego, z tymczasowego pomieszczenia przejściowego

lub z policyjnej izby dziecka w celu jej przekazania do wykonania czynności procesowych

lub innych czynności określonych przez sąd lub prokuratora, środki, dokumenty tożsamości,

urządzenia techniczne i przedmioty, o których mowa w ust. 3 pkt 4 lit. a i c, z wyjątkiem

sznurowadeł, paska i szalika, przejmuje na czas doprowadzenia lub konwoju policjant

realizujący doprowadzenie lub konwój.

9.

Osobie, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9 lit. a, odmawiającej poddania się sprawdzeniu

prewencyjnemu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9, można odmówić wstępu na teren

obiektów lub obszarów ochranianych przez Policję lub na imprezę masową zabezpieczaną

przez Policję, jak również uniemożliwić udział w zgromadzeniu.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-6 i 8-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 202, 547, 1053, 1088, 1489 i 1963), policjanci mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust.

1 pkt 1-13 i 17-20 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a i b oraz w art. 47 ustawy z dnia

24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, policjanci mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

3.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Wobec nieletniego doprowadzonego do policyjnej izby dziecka, w przypadkach, o których

mowa w art. 11 pkt 1-3, 8 i 10-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej, policjanci mogą użyć środka przymusu bezpośredniego, o którym mowa w art. 12 ust.

1 pkt 1, pkt 2 lit. a i b, pkt 3, 4, 6, 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy.

Do postępowań w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy

zmienianej w art. 1, art. 45 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 2 oraz art. 43

ust. 3 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 3 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

(uchylony)

Funkcjonariusz, wobec którego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano

decyzję ostateczną o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy

zmienianej w art. 1, art. 45 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 2 oraz art. 43

ust. 3 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 3 z datą zwolnienia ze służby wyznaczoną na

dzień przypadający po wejściu w życie niniejszej ustawy, podlega zwolnieniu ze służby

na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego,

zwłaszcza poprzez sprowadzenie

1)

niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli,

2)

bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach,

3)

bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń ważnych dla bezpieczeństwa lub obronności

państwa, siedzib centralnych organów państwowych albo wymiaru sprawiedliwości, obiektów

gospodarki lub kultury narodowej oraz przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów

konsularnych państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także obiektów dozorowanych

przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów,

4)

zagrożenia przestępstwem o charakterze terrorystycznym mogącym skutkować niebezpieczeństwem

dla życia lub zdrowia uczestników wydarzeń o charakterze kulturalnym, sportowym lub

religijnym, w tym zgromadzeń lub imprez masowych

- jeżeli użycie oddziałów lub pododdziałów Policji okaże się lub może okazać się niewystarczające,

do pomocy oddziałom i pododdziałom Policji mogą być użyte oddziały i pododdziały Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „Siłami Zbrojnymi”.

2.

(uchylony)

3.

Użycie Sił Zbrojnych, w przypadkach o których mowa w ust. 1, następuje na podstawie

postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wydanego na wniosek Prezesa Rady

Ministrów.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielona również w formie prowadzonego samodzielnie

przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych przeciwdziałania zagrożeniu, w przypadku

gdy oddziały i pododdziały Policji nie dysponują możliwościami skutecznego przeciwdziałania

tym zagrożeniom.

5.

W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję o udzieleniu pomocy, o której mowa w ust.

1 i 4, podejmuje Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, określający zakres i formę pomocy, zawiadamiając o niej niezwłocznie

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów.

6.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie wydaje postanowienie o zatwierdzeniu

lub uchyleniu decyzji, o której mowa w ust. 5.

7.

Żołnierzom oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych kierowanych do pomocy oddziałom

i pododdziałom Policji przysługują w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań,

wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów określone w art. 15 i art. 16. Korzystanie

z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i sposób użycia oddziałów i pododdziałów Policji i Sił Zbrojnych;

2)

sposób koordynowania działań podejmowanych przez Policję i Siły Zbrojne w formie określonej

w ust. 1 i 4;

3)

tryb wymiany informacji i sposób logistycznego wsparcia działań Policji prowadzonych

z pomocą oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych.

9.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, powinno uwzględniać

1)

stopień zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego,

w tym przestępstwem o charakterze terrorystycznym, oraz przewidywany rozwój sytuacji;

2)

zachowanie ciągłości dowodzenia, w tym oddziałami Sił Zbrojnych;

3)

ochronę wymienianych informacji oraz zakres wsparcia logistycznego Policji.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, jeżeli siły Policji są niewystarczające

lub mogą okazać się niewystarczające do wykonania ich zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych uzgodniony z Ministrem Obrony Narodowej, może zarządzić użycie żołnierzy

Żandarmerii Wojskowej do udzielenia pomocy Policji.

2.

W wypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej przysługują, w

zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów

określone w art. 15 i art. 16. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach

i w trybie określonych dla policjantów.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego, jeżeli użycie

Policji okaże się niewystarczające lub może okazać się niewystarczające, minister

właściwy do spraw wewnętrznych może zarządzić użycie funkcjonariuszy Straży Granicznej

do udzielenia pomocy Policji.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez funkcjonariuszy Straży

Granicznej również w formie samodzielnych działań.

3.

Funkcjonariuszom Straży Granicznej skierowanym do wykonywania zadań służbowych polegających

na udzielaniu pomocy Policji przysługują, w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań,

uprawnienia policjantów określone w art. 15 ust. 1 pkt 1-3 i 4-5a oraz art. 16, z

wyjątkiem uprawnienia do używania lub wykorzystywania wodnych środków obezwładniających.

Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 1 niniejszej ustawy lub w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić zastosowanie

przez Policję urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na określonym obszarze,

przez czas niezbędny do wyeliminowania zagrożenia lub jego skutków, z uwzględnieniem

konieczności minimalizacji skutków braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.

2.

O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Komendant Główny Policji lub komendant

wojewódzki Policji niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej

w art. 1, art. 45 ust. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 2 oraz art. 43 ust. 3 pkt

3 ustawy zmienianej w art. 3 przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, świadczenie

pieniężne, o którym mowa odpowiednio w art. 117 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,

art. 121 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2 oraz art. 101 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 3, przysługuje na zasadach dotychczasowych.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez Policję

w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i utrwalenia

dowodów, ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw

1)

przeciwko życiu, określonych w art. 148-150 Kodeksu karnego,

2

określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 156a, art. 163 § 1 i

3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3, art. 189,

art. 189a, art. 191b, art. 200a, art. 200b, art. 211a, art. 223, art. 224a, art. 228

§ 1 i 3-6, art. 229 § 1 i 3-5, art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 2, art. 232,

art. 233 § 1, 1a, 4 i 6, art. 234, art. 235, art. 236 § 1, art. 238, art. 239 § 1,

art. 240 § 1, art. 245, art. 246, art. 252 § 1-3, art. 258, art. 267 § 1-4, art. 268a

§ 1 i 2, art. 269, art. 269a, art. 269b § 1, art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2,

art. 277a § 1, art. 279 § 1, art. 280-282, art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 287 §

1, art. 296 § 1-3, art. 296a § 1, 2 i 4, art. 299 § 1-6 oraz art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu

karnego,

2a)

określonych w art. 46 ust. 1, 2 i 4, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r.

o sporcie

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2048),

2b)

określonych w art. 178-183 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 646, 825, 1723 i 1941) oraz art. 99-100 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2554 oraz z 2023 r. poz. 825 i 1723),

3)

przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 296-306 Kodeksu karnego, powodujących szkodę majątkową lub skierowanych przeciwko mieniu, jeżeli wysokość

szkody lub wartość mienia przekracza pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia

za pracę określonego na podstawie odrębnych przepisów,

3a)

przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, gdy pokrzywdzonym jest małoletni albo

gdy treści pornograficzne, o których mowa w art. 202 Kodeksu karnego, obejmują udział małoletniego,

3b)

określonych w rozdziale 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2022 r. poz. 840 oraz z 2023 r. poz. 951, 1688 i 1904), w rozdziale 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 164), w rozdziale 5a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 2022 r. poz. 385), w rozdziale 11a ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2393) oraz w rozdziale 6 ustawy z dnia 25 maja 2017 r. o restytucji narodowych dóbr kultury

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1591),

4)

skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej

przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego

na podstawie odrębnych przepisów,

4a)

skarbowych, o których mowa w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego,

5)

nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, ich prekursorami lub nowymi substancjami

psychoaktywnymi oraz materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

6)

określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny

(Dz. U. poz. 554 i 1083, z 1998 r. poz. 715, z 2009 r. poz. 1149 i 1589, z 2010 r. poz. 626 oraz z 2022 r. poz. 2600),

7)

określonych w art. 43-46 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu

komórek, tkanek i narządów

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1185),

8)

ściganych na mocy umów międzynarodowych ratyfikowanych za uprzednią zgodą wyrażoną

w ustawie, określonych w polskiej ustawie karnej,

9)

o których mowa w pkt 1-8 lub, o których mowa w art. 45 § 2 Kodeksu karnego albo art. 33 § 2 Kodeksu karnego skarbowego - w celu ujawnienia mienia zagrożonego przepadkiem w związku z tymi przestępstwami

- gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, sąd okręgowy może,

w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP albo Komendanta CBZC, złożony po

uzyskaniu pisemnej zgody Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego Prokuratora Krajowego,

albo na pisemny wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody prokuratora okręgowego właściwego ze względu na siedzibę składającego wniosek

organu Policji.

1a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi

potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu

na siedzibę składającego wniosek organu Policji.

3.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji, Komendant

CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant wojewódzki Policji może zarządzić,

po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, kontrolę

operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego miejscowo sądu okręgowego z wnioskiem

o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie nieudzielenia przez sąd zgody w terminie

5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej, organ zarządzający wstrzymuje kontrolę

operacyjną oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych

podczas jej stosowania.

4.

(uchylony)

5.

W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub

oskarżonego, we wniosku organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie kontroli

operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

6.

Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na

1)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków technicznych,

w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;

2)

uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków transportu

lub miejsc innych niż miejsca publiczne;

3)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji prowadzonej za

pomocą środków komunikacji elektronicznej;

4)

uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych nośnikach danych, telekomunikacyjnych

urządzeniach końcowych, systemach informatycznych i teleinformatycznych;

5)

uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.

6a.

Kontroli operacyjnej nie stanowią czynności, o których mowa w ust. 6 pkt 2, polegające

na uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu w pomieszczeniach, o których mowa w art. 15 ust.

1 pkt 4a.

6b.

Realizacja czynności, o których mowa w ust. 6a, nie wymaga zgody sądu.

7.

Wniosek organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd okręgowy kontroli

operacyjnej powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4)

dane osoby lub inne dane, pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 6.

8.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okręgowy

może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta

BSWP, Komendanta CBZC albo komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu

pisemnej zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy

niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej,

jeżeli nie ustały przyczyny tej kontroli.

9

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia

sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Pierwszego Zastępcy Prokuratora

Generalnego Prokuratora Krajowego, może, również po upływie okresów, o których mowa

w ust. 8, wydawać kolejne postanowienia o przedłużeniu kontroli operacyjnej na następujące

po sobie okresy, których łączna długość nie może przekraczać 12 miesięcy.

9a.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant

wojewódzki Policji może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków, o których

mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 3.

10.

Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 8 i 9, stosuje się odpowiednio ust. 1a i 7.

Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, zapoznaje się

z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności zgromadzonymi podczas stosowania

kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.

10a.

Wnioski, postanowienia, pisemne zgody i zarządzenia, o których mowa w ust. 1, 3, 8

i 9, w odniesieniu do spraw realizowanych przez BSWP, Komendant BSWP przekazuje do

wiadomości Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego.

11.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3-5, 8 i 9, sąd okręgowy rozpoznaje jednoosobowo,

przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane

w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji

niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel organu

Policji wnioskującego o zarządzenie kontroli operacyjnej.

12.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych

i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez Policję kontroli operacyjnej.

12a.

Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikroprzedsiębiorcą lub małym

przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2023 r. poz. 221, 641, 803, 1414 i 2029) zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie przez Policję

kontroli operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.

13.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

14.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora o wynikach

kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej

kontroli.

15.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji,

Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant wojewódzki Policji przekazuje

prokuratorowi, o którym mowa w ust. 1, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej. W

postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio

art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

15a.

(uchylony)

15b.

(uchylony)

15c.

(uchylony)

15d.

(uchylony)

15e.

(uchylony)

15f.

W przypadku, gdy materiały, o których mowa w ust. 15

1)

zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant

wojewódzki Policji zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;

2)

mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant

wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi te materiały.

15g.

W przypadku, o którym mowa w ust. 15f pkt 2, prokurator niezwłocznie po otrzymaniu

materiałów kieruje je do sądu, który zarządził kontrolę operacyjną albo wyraził na

nią zgodę w trybie określonym w ust. 3, wraz z wnioskiem o

1)

stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których mowa

w ust. 15f pkt 2;

2)

dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów zawierających informacje

stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa w

art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, nieobjęte zakazami, określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.

15h.

Sąd, niezwłocznie po złożeniu wniosku przez prokuratora, wydaje postanowienie o dopuszczeniu

do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 15g pkt 2,

gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność nie może być

ustalona na podstawie innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne zniszczenie materiałów,

których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.

15i.

Na postanowienie sądu w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania w postępowaniu karnym

materiałów, o których mowa w ust. 15g pkt 2, prokuratorowi przysługuje zażalenie.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

15j.

Organ Policji jest obowiązany do wykonania zarządzenia sądu o zniszczeniu materiałów,

o którym mowa w ust. 15h, oraz niezwłocznego, komisyjnego i protokolarnego zniszczenia

materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne. Organ

Policji niezwłocznie informuje prokuratora, o którym mowa w ust. 15g, o zniszczeniu

tych materiałów.

16.

Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się materiałów

zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających

z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.

16a

Sąd okręgowy, Pierwszy Zastępca Prokuratora Generalnego Prokurator Krajowy, prokurator

okręgowy i organ Policji prowadzą rejestry postanowień, pisemnych zgód, wniosków i

zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej.

16b.

Komendant Główny Policji prowadzi rejestr centralny wniosków i zarządzeń dotyczących

kontroli operacyjnej prowadzonej przez organy Policji w zakresie przewidzianym dla

prowadzonych przez nie rejestrów.

16c.

W komórkach organizacyjnych Policji wykonujących zarządzenia w sprawie kontroli operacyjnej

można odrębnie rejestrować dane zawarte w dokumentacji z kontroli operacyjnej w zakresie

przewidzianym dla prowadzonych przez organy Policji rejestrów, o których mowa w ust.

16a.

16d.

Rejestry, o których mowa w ust. 16a-16c, prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

17.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów

pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub dowodów mających znaczenie dla

toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu

zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie

kontroli operacyjnej.

17a.

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 17, organ Policji jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania prokuratora,

o którym mowa w ust. 1.

18.

(uchylony)

19.

(uchylony)

20.

Na postanowienia sądu, o których mowa w

1)

ust. 1, 3, 8 i 9 - przysługuje zażalenie organowi Policji, który złożył wniosek o

wydanie tego postanowienia;

2)

ust. 3 - przysługuje zażalenie właściwemu prokuratorowi, o którym mowa w ust. 1.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

21.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

ministrem właściwym do spraw łączności oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania dokumentacji w związku z zarządzeniem

kontroli operacyjnej, dokumentowania kontroli operacyjnej, przechowywania i przekazywania

wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania, kopiowania

i niszczenia materiałów uzyskanych podczas tej kontroli, zakres danych gromadzonych

w rejestrach, o których mowa w ust. 16a-16c, oraz wzory stosowanych druków i rejestrów,

mając na względzie potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności

i uzyskanych materiałów.

22.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację

o działalności określonej w ust. 1-21, w tym informacje i dane, o których mowa w art.

20 ust. 3. Informacja powinna być przedstawiona Sejmowi i Senatowi do dnia 30 czerwca

roku następnego po roku nią objętym.

1.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 19 ust. 1 czynności operacyjno-rozpoznawcze

zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie

oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa mogą polegać na dokonaniu

w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na

złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant

wojewódzki Policji może zarządzić, na czas określony, czynności, o których mowa w

ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora okręgowego właściwego ze względu

na siedzibę organu Policji składającego wniosek, którego na bieżąco informuje o wynikach

przeprowadzonych czynności. Prokurator może zarządzić zaniechanie czynności w każdym

czasie.

3a.

Przed wydaniem pisemnej zgody prokurator zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi

przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant

wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w

ust. 3, jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności na czas nie dłuższy niż kolejne

3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia. Przepis ust. 3a stosuje się

odpowiednio.

5.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust.

1 i 2, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej

wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów

przestępstwa, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant

CBZC albo komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora,

o którym mowa w ust. 3, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony również

po upływie okresów, o których mowa w ust. 4. Przepis ust. 3a stosuje się odpowiednio.

5a.

Zarządzenia, pisemne zgody i wnioski, o których mowa w ust. 3, 4 i 5 w odniesieniu

do spraw realizowanych przez BSWP, Komendant BSWP przekazuje do wiadomości Inspektorowi

Nadzoru Wewnętrznego.

6.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niejawnie rejestrowane za pomocą

urządzeń służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.

7.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji,

Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant wojewódzki Policji przekazuje

prokuratorowi okręgowemu, o którym mowa w ust. 3, wszystkie materiały zgromadzone

podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2. W postępowaniu przed sądem,

w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

8.

Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, materiały niezawierające

dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub dowodów mających znaczenie

dla toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu

zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie

czynności.

8a.

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 8, organ Policji jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania prokuratora,

o którym mowa w ust. 3.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2, a także przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

1.

W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 19 ust. 1, albo ustalenia

tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant

wojewódzki Policji może zarządzić niejawne nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania,

przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa, jeżeli nie stworzy to zagrożenia

dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie prokuratora okręgowego,

właściwego ze względu na siedzibę zarządzającego dokonanie czynności organu Policji.

Prokurator może nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie.

2a.

Zarządzenia, o których mowa w ust. 1, oraz informacja o nakazie zaniechania czynności,

o którym mowa w ust. 2, w odniesieniu do spraw realizowanych przez BSWP, Komendant

BSWP przekazuje do wiadomości Inspektora Nadzoru Wewnętrznego.

3.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora okręgowego o

wynikach przeprowadzonych czynności.

4.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz

przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty

przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości

lub w części.

5.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji,

Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant wojewódzki Policji przekazuje

prokuratorowi, o którym mowa w ust. 2, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania

czynności, o których mowa w ust. 1. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się

odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru

podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2023 r., z wyjątkiem art. 14, który wchodzi

w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

1.

W celu realizacji zadań ustawowych Policja jest uprawniona do przetwarzania informacji,

w tym danych osobowych, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19.

1a.

Przetwarzanie oraz wymiana informacji, w tym danych osobowych, może dotyczyć danych

osobowych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, przy czym dane dotyczące wyników analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA) obejmują

informacje wyłącznie o niekodującej części DNA.

1b.

Uzyskiwanie informacji, w tym danych osobowych, może odbywać się z wykorzystaniem

środków technicznych.

1c.

Policja jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w zakresie

niezbędnym do realizacji zadań ustawowych lub wykonywania uprawnień związanych z prowadzeniem

postępowań administracyjnych, realizacją czynności administracyjno-porządkowych oraz

innych czynności, do przeprowadzania których funkcjonariusze Policji są uprawnieni

na podstawie ustaw, w celach innych niż określone w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, w tym ma prawo przetwarzać dane osobowe, o których mowa w art. 9 i art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia

27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych

osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy

95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

1d.

Policja w zakresie swojej właściwości przetwarza informacje, w tym dane osobowe, uzyskane

ze zbiorów danych prowadzonych przez inne służby, instytucje państwowe oraz organy

władzy publicznej. Przetwarzanie informacji, w tym danych osobowych, przez Policję

może mieć charakter niejawny, odbywać się bez zgody i wiedzy, osoby której dane dotyczą,

oraz z wykorzystaniem środków technicznych. Służby, instytucje państwowe oraz organy

władzy publicznej są obowiązane do nieodpłatnego udostępnienia Policji informacji,

w tym danych osobowych. W szczególności Policja jest uprawniona do uzyskiwania informacji,

w tym danych osobowych

1)

gromadzonych w administrowanych przez nich zbiorach danych lub rejestrach;

2)

uzyskanych przez te służby lub organy w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych,

w tym prowadzonej kontroli operacyjnej.

1e.

Podmioty, o których mowa w ust. 1d, mogą wyrazić pisemną zgodę na udostępnianie danych

zgromadzonych w zbiorach danych jednostkom organizacyjnym Policji w drodze teletransmisji,

bez konieczności składania wniosku pisemnie w postaci papierowej lub elektronicznej,

jeżeli jednostki te spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.

1f

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor

CLKP, komendanci wojewódzcy Policji, Komendant Stołeczny Policji, komendanci powiatowi

(miejscy i rejonowi) Policji, Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie oraz komendanci

szkół policyjnych są administratorami danych osobowych w stosunku do zbiorów danych

osobowych utworzonych przez nich w celu realizacji zadań ustawowych.

1g.

Kierownicy jednostek organizacyjnych Policji, o których mowa w ust. 1f, mogą tworzyć

lub likwidować w drodze decyzji systemy, zbiory danych lub zestawy zbiorów danych,

inne niż określone w niniejszej ustawie, w których przetwarza się informacje, w tym

dane osobowe, w celu realizacji przez Policję zadań ustawowych.

1h.

W przypadku likwidowania systemów, zbiorów danych lub zestawów zbiorów informacji,

w tym danych osobowych, dokonuje tego komisja wyznaczana przez kierowników jednostek

organizacyjnych Policji, o których mowa w ust. 1f, z czego sporządza się protokół.

1i.

Kierownicy jednostek organizacyjnych Policji, o których mowa w ust. 1f, prowadzą rejestr

systemów, zbiorów danych lub zestawów zbiorów danych, w których przetwarza się informacje,

w tym dane osobowe.

1j.

Przetwarzanie danych osobowych przez Policję w celach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, odbywa się na podstawie ustawy, prawa Unii Europejskiej oraz postanowień umów międzynarodowych.

1k.

W przypadku podejrzanych Policja pobiera wymazy ze śluzówki policzków oraz dane osobowe,

o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 2 lit. b-h i art. 21h ust. 2 pkt 2 i 3, w celach,

o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. d.

1l.

Policja pobiera odciski linii papilarnych lub wymazy ze śluzówki policzków od funkcjonariuszy

i pracowników Policji wykonujących służbowe czynności związane z ujawnianiem, zabezpieczaniem

lub badaniem śladów związanych z podejrzeniem popełnienia czynu zabronionego w celach

wyeliminowania pozostawionych przez nich śladów.

1m.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb pobierania

odcisków linii papilarnych lub wymazów ze śluzówki policzków od funkcjonariuszy i

pracowników Policji oraz sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności związanych

z ich pobieraniem, a także rodzaje służb policyjnych uprawnionych do korzystania ze

zbiorów danych zawierających odciski linii papilarnych lub wymazy ze śluzówki policzków

od funkcjonariuszy i pracowników Policji oraz sposób zabezpieczenia tych zbiorów uniemożliwiający

identyfikację funkcjonariusza lub pracownika Policji, których dane dotyczą, przez

osobę nieupoważnioną, uwzględniając konieczność wyeliminowania pozostawionych przez

nich śladów.

1n.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów

obowiązujących przy przetwarzaniu danych, uwzględniając potrzebę ochrony danych przed

nieuprawnionym dostępem i przesłanki zaniechania zbierania określonych rodzajów informacji,

a w przypadku wymiany informacji - uwzględniając konieczność dostosowania się do wymogów

określonych przez organy innych państw, zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej

Polskiej lub przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnej - Interpol.

1o.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory kart

daktyloskopijnych, na których dane daktyloskopijne są pobierane przez upoważnione

podmioty i przekazywane Komendantowi Głównemu Policji w celu przetwarzania w zbiorach

danych daktyloskopijnych, oraz tryb i sposób ich przekazywania Komendantowi Głównemu

Policji przez obowiązane do tego służby, instytucje państwowe oraz organy władzy publicznej

- uwzględniając charakter realizowanych zadań i celów przeznaczenia danej karty daktyloskopijnej.

2.

(uchylony)

2a.

(uchylony)

2aa.

W celu realizacji zadań ustawowych Policja jest uprawniona do wymiany informacji,

w tym danych osobowych, z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej

i innych państw, agencjami Unii Europejskiej zajmującymi się zapobieganiem i zwalczaniem

przestępczości, Międzynarodową Organizacją Policji Kryminalnej - Interpol oraz innymi

organizacjami międzynarodowymi na zasadach i warunkach określonych w przepisach odrębnych,

prawie Unii Europejskiej oraz umowach międzynarodowych.

2ab.

Policja jest uprawniona do przetwarzania i wymiany informacji, w tym danych osobowych

osób ubiegających się o przyjęcie do pracy w agencjach Unii Europejskiej zajmujących

się zapobieganiem lub zwalczaniem czynów zabronionych, międzynarodowych organach sądowniczych,

międzynarodowych organach ścigania oraz w Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej

- Interpol, za zgodą tych osób. Policja, przekazując wyniki przetwarzania, zastrzega,

że nie udostępnia się ich osobie, której dane osobowe dotyczą.

2ac.

(uchylony)

2ad.

Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać informacje

w celu realizacji zadań ustawowych, w tym dane osobowe, o następujących osobach, także

bez ich wiedzy i zgody

1)

wskazanych we wniosku złożonym na podstawie Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzonej

w Hadze dnia 25 października 1980 r.

(Dz. U. z 1995 r. poz. 528 oraz z 1999 r. poz. 1085), zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”, które uprowadziły osobę podlegającą władzy

rodzicielskiej lub pozostającą pod opieką lub które osobę tę zatrzymały lub ją ukrywają;

2)

zobowiązanych postanowieniem sądu o odebraniu osoby podlegającej władzy rodzicielskiej

lub pozostającej pod opieką do jego wykonania, w przypadkach gdy sąd lub inny uprawniony

organ zwrócił się do Policji o ustalenie miejsca pobytu osoby podlegającej odebraniu

na podstawie tego postanowienia;

3)

uprowadzonych lub zatrzymanych w rozumieniu konwencji haskiej z 1980 r. lub podlegających

odebraniu na podstawie postanowienia, o którym mowa w pkt 2.

2b.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2aa, mogą obejmować

1)

dane osobowe, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, z tym że dane dotyczące kodu genetycznego obejmują informacje wyłącznie o niekodującej

części DNA;

2)

odciski linii papilarnych;

3)

zdjęcia, szkice i opisy wizerunku;

4)

cechy i znaki szczególne, pseudonimy;

5)

informacje o

a)

miejscu zamieszkania lub pobytu,

b)

wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji materialnej i stanie

majątku,

c)

dokumentach i przedmiotach, którymi sprawca się posługuje,

d)

sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,

e)

sposobie zachowania się sprawcy wobec osób pokrzywdzonych.

2ba.

Zakres informacji o osobach, o których mowa w

1)

ust. 2ad pkt 1 i 2 - obejmuje informacje, o których mowa w art. 20 ust. 2b, informacje

o wniosku złożonym na podstawie konwencji haskiej z 1980 r. lub postanowieniu, o którym

mowa w ust. 2ad pkt 2, lub o innych orzeczeniach dotyczących uprowadzenia, zatrzymania

lub ukrywania osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką,

a także dane osób, o których mowa w ust. 2ad pkt 3, i informacje o stopniu ich pokrewieństwa

z tymi osobami;

2)

ust. 2ad pkt 3 - obejmuje informacje, o których mowa w art. 20 ust. 2b pkt 1-3 i pkt

5 lit. a, oraz informacje o numerach PESEL lub numerach dokumentów pozwalających na

ustalenie tożsamości, dokumentach i przedmiotach dotyczących tych osób, stopniu ich

pokrewieństwa z osobami, o których mowa w ust. 2ad pkt 1 i 2, dane osób, o których

mowa w ust. 2ad pkt 1 i 2, a także informacje o wniosku złożonym na podstawie konwencji

haskiej z 1980 r. lub postanowieniu, o którym mowa w ust. 2ad pkt 2, lub o innych

orzeczeniach dotyczących uprowadzenia, zatrzymania lub ukrywania osoby podlegającej

władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką oraz informacje o dyspozycjach dotyczących

tych osób.

2c.

Danych osobowych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, nie pobiera się, w przypadku gdy nie mają one przydatności wykrywczej, dowodowej

lub identyfikacyjnej.

3.

Jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom, o których mowa

w art. 19 ust. 1, lub ich wykrycia, ustalenia ich sprawców, uzyskania i utrwalenia

dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych

pochodzących z tych przestępstw albo ich równowartości, Policja może korzystać z informacji

1)

stanowiących tajemnicę skarbową, przetwarzanych przez organy administracji rządowej

i samorządu terytorialnego;

2)

stanowiących tajemnicę zawodową, o której mowa w art. 9e ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1278, 1394, 1407, 1723 i 1843);

3)

stanowiących tajemnicę bankową, o której mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2488);

4)

stanowiących dane indywidualne, o których mowa w art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1230, 1429, 1672 i 1941);

5)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 380 i 1723);

6)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 681, 825, 1723 i 1941);

7)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

8)

stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 656, 614, 825, 1723, 1843 i 1941);

9)

stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 930, 1672 i 1941);

10)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 188 i 1723);

11)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2360 i 2640 oraz z 2023 r. poz. 1394 i 1723);

12)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o finansowaniu społecznościowym dla przedsięwzięć gospodarczych

i pomocy kredytobiorcom

(Dz. U. z 2023 r. poz. 414 i 1723).

4.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, oraz informacje związane z przekazywaniem

tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie policjantom prowadzącym czynności

w danej sprawie i ich przełożonym, uprawnionym do sprawowania nadzoru nad prowadzonymi

przez nich w tej sprawie czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta zawierające

te informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom, jeżeli

następuje to w celu ścigania karnego. Informacje i dane udostępnia się także organom

ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej, agencjom Unii Europejskiej zajmującym

się zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz Międzynarodowej Organizacji Policji

Kryminalnej - Interpol, jeżeli następuje to w celu ścigania karnego.

5.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, udostępnia się nieodpłatnie na podstawie

postanowienia wydanego na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta

CBŚP, Komendanta BSWP, Komendanta CBZC albo komendanta wojewódzkiego Policji przez

sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu na siedzibę wnioskującego organu.

5a.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3

1)

dotyczące dokumentacji związanej z nadaniem NIP oraz aktualizowaniem danych zawartych

w zgłoszeniach identyfikacyjnych, określonej w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji

podatników i płatników

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2500 oraz z 2023 r. poz. 614, 1234 i 1723),

2)

zawarte w aktach niezawierających informacji, o których mowa w art. 182 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760),

3)

dotyczące zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej umowy o wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub czynności, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, umożliwiające weryfikację zawarcia takich umów i czasu ich obowiązywania, a także

dane teleadresowe umożliwiające nawiązanie kontaktu z tą osobą fizyczną, prawną lub

jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej,

4)

dotyczące objęcia osoby fizycznej ubezpieczeniem społecznym i zwaloryzowanej wysokości

składek na ubezpieczenie emerytalne osoby fizycznej, a także dane płatnika składek,

o których mowa w art. 40, art. 45 i art. 50 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych,

5)

niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot nieposiadający

osobowości prawnej dokonywała transakcji dotyczących towarów giełdowych, o których

mowa w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

6)

niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot nieposiadający

osobowości prawnej, jest uczestnikiem funduszu inwestycyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi,

7)

dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot nieposiadający

osobowości prawnej jest stroną umowy dotyczącej obrotu instrumentami finansowymi,

o której mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

8)

dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot nieposiadający

osobowości prawnej jest ubezpieczającym, ubezpieczonym lub uprawnionym z umowy ubezpieczenia

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej,

9)

dotyczące zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej umowy o świadczenie usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, umożliwiające weryfikację zawarcia takich umów i czasu ich obowiązywania, a także

dane teleadresowe umożliwiające nawiązanie kontaktu z tą osobą fizyczną, prawną lub

jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej,

10)

dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot nieposiadający

osobowości prawnej jest klientem usługi finansowania społecznościowego, o której mowa

w art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1503

z dnia 7 października 2020 r. w sprawie europejskich dostawców usług finansowania

społecznościowego dla przedsięwzięć gospodarczych oraz zmieniającego rozporządzenie

(UE) 2017/1129 i dyrektywę (UE) 2019/1937

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.10.2020, str. 1)

- udostępnia się nieodpłatnie, w formie pisemnej lub za pomocą środków komunikacji

elektronicznej, na wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta

BSWP, Komendanta CBZC albo komendanta wojewódzkiego Policji lub upoważnionych przez

nich pisemnie funkcjonariuszy.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, powinien zawierać

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;

4)

wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;

5)

podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6)

rodzaj i zakres informacji i danych.

6a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5a, powinien zawierać informacje określone w ust. 6

pkt 1, 2 i 4-6.

7.

Po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 5, sąd, w drodze postanowienia, wyraża

zgodę na udostępnienie informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj

i zakres, podmiot zobowiązany do ich udostępnienia oraz organ Policji uprawniony do

zwrócenia się o przekazanie informacji i danych albo odmawia udzielenia zgody na udostępnienie

informacji i danych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

8.

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie organowi Policji,

wnioskującemu o wydanie postanowienia.

9.

Uprawniony przez sąd organ Policji pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia

informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być udostępnione,

podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie policjanta upoważnionego

do ich odbioru.

10.

W terminie do 90 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa w ust.

3, Policja, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12, informuje podmiot, o którym mowa w ust.

6 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych.

11

Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych, na wniosek Komendanta

Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP albo Komendanta CBZC, złożony po

uzyskaniu pisemnej zgody Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego Prokuratora Krajowego,

może zawiesić, w drodze postanowienia, na czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania,

obowiązek, o którym mowa w ust. 10, jeżel i zostanie uprawdopodobnione, że poinformowanie

podmiotu, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, może zaszkodzić wynikom podjętych czynności

operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

12.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,

podmiot wskazany w ust. 6 pkt 4 jest powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu

informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez Policję przed

zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie po jego umorzeniu.

13.

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 3, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia

postępowania przygotowawczego, organ wnioskujący o wydanie postanowienia pisemnie

zawiadamia o tym podmiot, który informacje i dane przekazał.

14.

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisów ust.

4 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

15.

(uchylony)

16.

(uchylony)

16a.

(uchylony)

17.

(uchylony)

17a.

(uchylony)

17b.

(uchylony)

17c.

(uchylony) 17d. (uchylony)

18.

(uchylony)

19.

(uchylony)

1.

W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 Policja zapewnia ochronę

form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących

policjantów.

1a.

Ochrona, o której mowa w ust. 1, może być realizowana przez obserwowanie i rejestrowanie

wykonywanych zadań służbowych, obiektów Policji i policyjnych środków transportu.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych policjanci mogą posługiwać się

dokumentami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1006 i 1872) lub innymi dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących policjanta

oraz środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

2a.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych policjanci mogą posługiwać się

środkami identyfikacji elektronicznej zawierającymi dane inne niż dane identyfikujące

policjanta.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przepisy ust. 2 i 2a mogą mieć zastosowanie

do osób, o których mowa w art. 22 ust. 1.

3a.

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów lub wydawaniem środków

identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2, 2a i 3;

2)

kto sporządza dokumenty lub wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których

mowa w ust. 2, 2a i 3;

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów lub wydawaniu środków identyfikacji elektronicznej,

o których mowa w ust. 2, 2a i 3;

4)

policjant lub osoba wymieniona w ust. 3, jeżeli dokumentami lub środkami identyfikacji

elektronicznej, o których mowa w ust. 2, 2a i 3, posługują się przy wykonywaniu czynności

operacyjno-rozpoznawczych;

5)

kto wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2a, policjantowi

albo osobom, o których mowa w ust. 3, lub dopuszcza do uwierzytelnienia z wykorzystaniem

takiego środka identyfikacji elektronicznej w swoim systemie identyfikacji elektronicznej.

3b.

Organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego obowiązane są do udzielania

Policji, w granicach swojej właściwości, niezbędnej pomocy w zakresie wydawania i

zabezpieczania dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb wydawania, posługiwania się, a także przechowywania dokumentów, o których

mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, organy

i osoby uprawnione do wydawania, posługiwania się i przechowywania dokumentów, czas,

na jaki wydawane są dokumenty, czynności zapewniające ochronę dokumentów oraz ich

sposób przechowywania i ewidencji.

1.

Udzielenie informacji o prowadzonych czynnościach operacyjno-rozpoznawczych oraz o

stosowanych środkach i metodach ich realizacji może nastąpić

1)

w przypadku gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem tych czynności;

2)

w związku ze współpracą prowadzoną z innymi organami, służbami lub instytucjami państwowymi

uprawnionymi do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym także w związku

z prowadzoną współpracą z organami i służbami innych państw w trybie i zakresie określonym

w umowach i porozumieniach międzynarodowych.

2.

Udzielenie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 14 ust. 4, może nastąpić

1)

na żądanie sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko

w celu ścigania karnego;

2)

w przypadku gdy ustawa nakłada obowiązek udzielenia lub umożliwia udzielenie takich

informacji określonemu organowi albo obowiązek taki wynika z umów lub porozumień międzynarodowych,

a także w przypadku gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby do zagrożenia życia

lub zdrowia innych osób.

3.

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych

może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

4.

W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 udzielenie informacji

następuje w trybie określonym w art. 20ba.

1.

Komendant Główny Policji może zezwalać

1)

byłym i obecnym funkcjonariuszom i pracownikom Policji, z wyłączeniem przypadków,

o których mowa w ust. 5,

2)

osobom oddelegowanym do Policji, w zakresie zadań realizowanych w okresie oddelegowania,

3)

osobom udzielającym funkcjonariuszom Policji pomocy w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych

- na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną uprawnionemu podmiotowi.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy sytuacji, o których mowa w art. 19,

art. 19a, art. 19b, art. 20b ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 20c, z wyjątkiem

dokumentów i materiałów, które sąd okręgowy lub prokurator Biura Lustracyjnego lub

oddziałowego biura lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu uzna za niezbędne w związku z wykonywaniem ich zadań

określonych w ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2023 r. poz. 342, 497, 1195 i 1872) oraz ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2023 r. poz. 102).

3.

W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną

o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pomimo żądania prokuratora lub sądu, zgłoszonego

w związku z postępowaniem karnym o zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości i o przestępstwa

wojenne lub o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu i zdrowiu,

gdy jego następstwem była śmierć człowieka - Komendant Główny Policji, na wniosek

prokuratora lub sądu, przedstawia żądane dokumenty i materiały oraz wyjaśnienia ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych. Jeżeli minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdzi,

że uwzględnienie żądania prokuratora lub sądu jest uzasadnione, Komendant Główny Policji

jest obowiązany zezwolić na udostępnienie wnioskowanych informacji.

4.

W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych stosuje się tryb określony w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

5.

W przypadku Komendanta Głównego Policji, Komendanta BSWP oraz ich zastępców, a także,

w zakresie wynikającym z art. 11j ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, funkcjonariuszy BSWP, zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela minister właściwy

do spraw wewnętrznych. Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych albo w celu

ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub ratowniczych,

Policja może uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio, przekazu telekomunikacyjnego,

przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach usługi świadczonej drogą elektroniczną,

określone w

1)

art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1648, 1933 i 2581 oraz z 2023 r. poz. 1394, 1703 i 2005), zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”,

2)

art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1640), zwane dalej „danymi pocztowymi”,

3)

art. 18 ust. 1-5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2020 r. poz. 344), zwane dalej „danymi internetowymi”

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną udostępnia nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1

1)

policjantowi wskazanemu w pisemnym wniosku Komendanta Głównego Policji, Komendanta

CBŚP, Komendanta BSWP, Komendanta CBZC, komendanta wojewódzkiego Policji albo osoby

przez nich upoważnionej;

2)

na ustne żądanie policjanta posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których mowa

w pkt 1;

3)

za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej policjantowi posiadającemu pisemne upoważnienie

osób, o których mowa w pkt 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych, o których mowa w

ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, operatora

pocztowego lub usługodawcy świadczącego usługi drogą elektroniczną lub przy niezbędnym

ich udziale, jeżeli możliwość taka jest przewidziana w porozumieniu zawartym pomiędzy

Komendantem Głównym Policji a tym podmiotem.

4.

Udostępnienie Policji danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem

sieci telekomunikacyjnej, jeżeli

1)

wykorzystywane sieci telekomunikacyjne zapewniają

a)

możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz czasu, w którym zostały

uzyskane,

b)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp

do danych;

2)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem zadań wykonywanych przez jednostki organizacyjne

Policji albo prowadzonych przez nie czynności.

5.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC i komendant

wojewódzki Policji prowadzą rejestry wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych,

pocztowych i internetowych zawierające informacje identyfikujące jednostkę organizacyjną

Policji i funkcjonariusza Policji uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel uzyskania

oraz czas, w którym zostały uzyskane. Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej,

z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.

6.

Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla postępowania karnego, Komendant

Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant wojewódzki

Policji przekazują prokuratorowi właściwemu miejscowo lub rzeczowo. Prokurator podejmuje

decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych danych.

6a.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant

wojewódzki (Stołeczny) Policji może upoważnić swojego zastępcę do realizacji czynności,

o których mowa w ust. 6.

7.

Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla postępowania karnego,

podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.

8.

Dane, o których mowa w ust. 1, pobiera się i udostępnia się także organom ścigania

państw członkowskich Unii Europejskiej i innych państw, agencjom Unii Europejskiej

zajmującymi się zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz Międzynarodowej Organizacji

Policji Kryminalnej - Interpol na ich wniosek, jeżeli następuje to w celu wykrywania

przestępstw oraz ścigania ich sprawców, ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo

poszukiwania osób zaginionych.

1.

Kontrolę nad uzyskiwaniem przez Policję danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub

internetowych sprawuje sąd okręgowy właściwy dla siedziby organu Policji, któremu

udostępniono te dane.

2.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie

informacji niejawnych, sądowi okręgowemu, o którym mowa w ust. 1, w okresach półrocznych,

sprawozdanie obejmujące

1)

liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych telekomunikacyjnych,

pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych danych;

2)

kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono o dane telekomunikacyjne,

pocztowe lub internetowe, albo informacje o pozyskaniu danych w celu ratowania życia

lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub ratowniczych.

3.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sąd okręgowy może zapoznać się z materiałami

uzasadniającymi udostępnienie Policji danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych.

4.

Sąd okręgowy informuje organ Policji o wyniku kontroli w terminie 30 dni od jej zakończenia.

5.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na podstawie art.

20cb ust. 1.

1.

W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych albo w celu

ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub ratowniczych,

Policja może uzyskiwać dane

1)

z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

2)

o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

3)

w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną numer zakończenia sieci oraz

siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub nazwę i formę

organizacyjną tego użytkownika,

4)

w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej - także nazwę miejscowości

oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci, udostępnione użytkownikowi

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 20c

ust. 2-8 stosuje się.

(uchylony)

1.

W celu poszukiwania osób zaginionych Policja może uzyskiwać dane telekomunikacyjne,

pocztowe i internetowe oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą;

przepisy art. 20c ust. 2-8 stosuje się.

2.

Materiały uzyskane w wyniku czynności określonych w ust. 1, które nie zawierają informacji

mających znaczenie dla poszukiwania osób zaginionych, podlegają niezwłocznemu komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu.

1.

Komendant Główny Policji prowadzi System Wspomagania Dowodzenia Policji, zwany dalej

„SWD Policji”, będący systemem teleinformatycznym wspierającym

1)

wykonywanie zadań ustawowych przez jednostki organizacyjne Policji;

2)

obsługę zgłoszeń alarmowych, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 748).

2.

Komendant Główny Policji zapewnia utrzymanie, rozbudowę oraz modyfikację SWD Policji.

3.

Utrzymanie, rozbudowa i modyfikacje SWD Policji są finansowane z budżetu państwa,

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, parametry

funkcjonalne SWD Policji, sposób jego funkcjonowania w sytuacjach awaryjnych oraz

sposób utrzymania, mając na uwadze potrzebę zapewnienia optymalnego poziomu współpracy

między systemem teleinformatycznym systemu powiadamiania ratunkowego i SWD Policji.

1.

Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu wykrywania

i ścigania sprawców wykroczeń oraz przestępstw informacje, w tym dane osobowe, o sprawcach

wykroczeń przeciwko mieniu określonych w art. 119 § 1, art. 120 § 1, art. 122 § 1 i 2 oraz art. 124 § 1 Kodeksu wykroczeń, osobach podejrzanych o ich popełnienie oraz obwinionych i ukaranych za te wykroczenia,

także bez ich wiedzy i zgody.

2.

Informacje o osobach, o których mowa w ust. 1, obejmują

1)

imiona, nazwiska lub pseudonimy;

2)

imiona i nazwiska rodowe rodziców;

3)

datę i miejsce urodzenia;

4)

oznaczenie i cechy identyfikacyjne dokumentu tożsamości;

5)

adres zamieszkania i adres pobytu;

6)

numer PESEL;

7)

obywatelstwo i płeć;

8)

źródła utrzymania, w tym miejsce zatrudnienia oraz, w miarę możności, dane o warunkach

materialnych, rodzinnych i osobistych;

9)

czas i miejsce popełnienia czynu, opis czynu, w tym sposobu działania sprawcy czynu

i okoliczności jego popełnienia;

10)

kwalifikację prawną czynu, wartość przedmiotu wykroczenia lub wysokość wyrządzonej

szkody;

11)

datę i rodzaj czynności będącej podstawą wprowadzenia informacji do zbioru danych

dotyczących sprawców wykroczeń oraz datę otrzymania informacji o wykroczeniu;

12)

oznaczenie jednostki organizacyjnej Policji wprowadzającej informacje do zbioru danych

dotyczących sprawców wykroczeń;

13)

oznaczenie i numer sprawy;

14)

wskazanie zatrzymanych przedmiotów lub dokumentów wraz z ich oznaczeniem;

15)

informacje o zastosowanych środkach przymusu wobec osoby oraz o jej legitymowaniu;

16)

nazwę organu innego niż wymieniony w pkt 12, prowadzącego sprawę, a w przypadku przekazania

sprawy innemu organowi - także jego nazwę i datę przekazania;

17)

określenie sposobu zakończenia czynności wyjaśniających;

18)

wskazanie, czy sprawa została przekazana do sądu w postępowaniu przyspieszonym lub

z zastosowaniem art. 58 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia;

19)

datę skierowania wniosku o ukaranie do sądu;

20)

informacje o prawomocnych rozstrzygnięciach dotyczących czynu: orzeczeniach, zarządzeniach,

mandatach karnych, obejmujących datę i treść rozstrzygnięcia, datę jego uprawomocnienia

się oraz informacje o zastosowanych wobec sprawcy czynu środkach oddziaływania wychowawczego;

21)

informacje o uchyleniu prawomocnego rozstrzygnięcia, o którym mowa w pkt 20.

3.

Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu wykrywania

i ścigania sprawców wykroczeń oraz przestępstw informacje, w tym dane osobowe, dotyczące

pokrzywdzonego czynem, o którym mowa w ust. 1, także bez jego wiedzy i zgody, obejmujące

w przypadku osoby fizycznej: imiona, nazwisko, numer PESEL i adres zamieszkania, a

w przypadku podmiotu niebędącego osobą fizyczną - dane identyfikujące ten podmiot.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, są gromadzone i przetwarzane w elektronicznym

zbiorze danych dotyczącym sprawców wykroczeń, zwanym dalej „rejestrem wykroczeń”,

prowadzonym w systemie teleinformatycznym przez Komendanta Głównego Policji, który

jest ich administratorem w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości.

5.

Organ uprawniony do prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia

przekazuje do rejestru wykroczeń informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, dotyczące

wykroczeń wskazanych w ust. 1, pisemnie lub w sposób określony w ust. 8 pkt 2.

6.

Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 20 i 21, przekazuje do rejestru wykroczeń,

pisemnie lub w sposób określony w ust. 8 pkt 2, sąd lub organ, który wydał rozstrzygnięcie

lub zastosował środki oddziaływania wychowawczego, niezwłocznie po zaistnieniu okoliczności,

o których mowa w ust. 2 pkt 20 i 21.

7.

Informacje przetwarzane w rejestrze wykroczeń udostępnia się bezpłatnie

1)

organom uprawnionym do prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia

oraz wykonywania czynności w celu zapobiegania wykroczeniom lub wykrywania wykroczeń

oraz ich sprawców lub osobom przez nie upoważnionym w związku z prowadzonymi czynnościami

wyjaśniającymi lub wykonywanymi czynnościami w zakresie wykrywania i ścigania wykroczeń;

2)

organom uprawnionym do prowadzenia postępowań karnych, postępowań w sprawach nieletnich

lub wykonywania czynności w sprawach nieletnich w związku z prowadzonymi postępowaniami;

3)

innym organom lub podmiotom uprawnionym na podstawie przepisów odrębnych do otrzymania

takich informacji w zakresie niezbędnym do realizacji ich zadań ustawowych.

8.

Udostępnienie informacji przetwarzanych w rejestrze wykroczeń następuje

1)

na pisemny wniosek organów, osób lub podmiotów, o których mowa w ust. 7, zawierający

dane umożliwiające wyszukanie informacji w rejestrze wykroczeń;

2)

w drodze teletransmisji danych - w przypadku organów, osób lub podmiotów, o których

mowa w ust. 7, którym administrator nadał uprawnienia dostępu do rejestru wykroczeń

oraz przetwarzania informacji w tym rejestrze, jeżeli jest zapewnione odnotowywanie

w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie informacje uzyskał, a także zabezpieczenie

techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie informacji niezgodnie z

celem ich uzyskania oraz jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań

albo prowadzonej działalności.

9.

Informacje przetwarzane w rejestrze wykroczeń udostępnia się na pisemny wniosek osobie,

której dane osobowe dotyczą, wyłącznie w zakresie czynów stwierdzonych prawomocnym

rozstrzygnięciem oraz w zakresie informacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-11, 13

i 20, a jeżeli udzielenie takich informacji utrudniałoby realizację ustawowych zadań

Policji, w szczególności w zakresie wykrywania i ścigania sprawców wykroczeń oraz

przestępstw, zakres udzielanych informacji można ograniczyć do informacji o liczbie

odnotowanych w rejestrze czynów, ich kwalifikacji prawnej, dacie wprowadzenia informacji

do rejestru, czasie i miejscu popełnienia czynu oraz, w miarę możliwości, informacji

określonych w ust. 2 pkt 20.

10.

Czynności podejmowane przez administratora w zakresie realizacji wniosków złożonych

przez osoby, których dane dotyczą, są wolne od opłat. Jeżeli wniosek osoby, której

dane dotyczą, jest w sposób oczywisty nieuzasadniony ze względu na jego powtarzalność,

administrator może

1)

pobrać opłatę lub

2)

odmówić podjęcia działań w związku ze złożonym wnioskiem.

11.

Obowiązek wykazania, że wniosek osoby, której dane dotyczą, jest w sposób oczywisty

nieuzasadniony, spoczywa na administratorze.

12.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 10 pkt 1, wynosi 0,002 przeciętnego wynagrodzenia

w poprzednim kwartale, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu

jego ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1251, 1429 i 1672).

13.

Informacje o osobach, o których mowa w ust. 1, przetwarzane w rejestrze wykroczeń

Policja przetwarza w celu realizacji innych ustawowych zadań niż określone w ust.

1, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań.

14.

Organy Policji dokonują weryfikacji informacji o osobach, o których mowa w ust. 1,

przetwarzanych w rejestrze wykroczeń po zakończeniu sprawy, w związku z którą informacje

te zostały wprowadzone do rejestru wykroczeń, a ponadto nie rzadziej niż co 3 lata,

licząc od dnia uzyskania lub pobrania informacji, usuwając zbędne dane.

15.

Dane osobowe osób, o których mowa w ust. 1, usuwa się z rejestru wykroczeń

1)

po upływie 3 lat od dnia ich wprowadzenia do rejestru, chyba że przed upływem tego

terminu do rejestru zostały wprowadzone dane o kolejnym czynie takiej osoby stanowiącym

wykroczenie określone w ust. 1;

2)

przed upływem terminu wskazanego w pkt 1 - w razie uniewinnienia osoby, której dane

dotyczą, odmowy wszczęcia wobec niej postępowania lub jego umorzenia prawomocnym orzeczeniem

sądu lub śmierci tej osoby oraz w przypadku stwierdzenia przez uprawniony organ braku

podstaw do pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności za wykroczenie, jeżeli nie zachodzi

przesłanka dalszego przetwarzania danych osobowych dotyczących tej osoby w związku

z innym czynem odnotowanym w rejestrze.

16.

Dane osobowe osób, o których mowa w ust. 3, usuwa się z rejestru wykroczeń wraz z

usunięciem danych sprawcy czynu, którym zostały one pokrzywdzone.

17.

Usunięcia danych osobowych z rejestru wykroczeń dokonuje komisja powołana przez Komendanta

Głównego Policji, która sporządza protokół z tych czynności.

18.

W celu zapewnienia gromadzenia i przetwarzania informacji, o których mowa w ust. 2

i 3, w rejestrze wykroczeń organy Policji lub osoby przez nie upoważnione mogą występować

do organów uprawnionych do prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia,

prowadzących postępowania w sprawach o wykroczenia lub do innych organów lub podmiotów,

które mogą posiadać lub przetwarzają informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, z wnioskiem

o przekazanie do rejestru wykroczeń posiadanych lub przetwarzanych przez nie informacji

w zakresie określonym w tych przepisach.

19.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposoby przetwarzania informacji, o których mowa w ust. 2 i 3, w rejestrze wykroczeń,

sposób i tryb prowadzenia rejestru wykroczeń, rodzaje służb policyjnych uprawnionych

do korzystania z rejestru wykroczeń, właściwość jednostek organizacyjnych Policji

do wprowadzania informacji do rejestru wykroczeń, czynności będące podstawą wprowadzania

informacji do rejestru wykroczeń, zakres, cel i sposób kontroli dostępu do rejestru

wykroczeń oraz nadzoru nad przetwarzaniem informacji oraz sposób weryfikacji przydatności

i niezbędności informacji przetwarzanych w rejestrze wykroczeń w zakresie realizacji

zadań Policji, uwzględniając potrzebę ochrony informacji przed nieuprawnionym dostępem

do nich, zapewnienie sprawności wprowadzania informacji do rejestru wykroczeń oraz

konieczność zapewnienia aktualizacji, kompletności i prawidłowości informacji przetwarzanych

w rejestrze wykroczeń;

2)

sposób i tryb udzielania informacji o osobach na podstawie informacji przetwarzanych

w rejestrze wykroczeń oraz wzór protokołu usunięcia danych osobowych z rejestru wykroczeń,

wzór wniosku o udzielenie informacji przetwarzanych w rejestrze wykroczeń oraz wzór

informacji o osobie, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego udzielania informacji

i potrzebę zabezpieczenia danych przed nieuprawnionym dostępem do nich.

1.

W związku z obsługą zadań, o których mowa w art. 20e ust. 1 pkt 1, Komendant Główny

Policji przetwarza w SWD Policji informacje, w tym dane osobowe osób, których dane

uzyskano w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 i 3, i w tym

zakresie jest administratorem w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych.

2.

W związku z obsługą zgłoszeń alarmowych, o których mowa w art. 20e ust. 1 pkt 2, Komendant

Główny Policji przetwarza w SWD Policji informacje, w tym dane osobowe osób określonych

w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, i w tym zakresie jest administratorem w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych.

3.

Komendant Główny Policji przetwarza w SWD Policji informacje, w tym dane osobowe,

w celu

1)

ewidencjonowania i dokumentowania przyjmowanych zgłoszeń o zdarzeniach oraz podjętych

interwencjach;

2)

zapewnienia właściwej reakcji Policji na zdarzenie;

3)

współdziałania Policji z centrami powiadamiania ratunkowego oraz innymi służbami ratowniczymi;

4)

zabezpieczania danych o źródłach dowodowych oraz prowadzenia analizy zagrożenia.

4.

Informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w SWD Policji usuwa się automatycznie

po upływie 5 lat od ich rejestracji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

2, art. 3 pkt 1 i 3, art. 4 pkt 1 i 3, art. 5 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 8, art.

9, art. 10 pkt 1, art. 12, art. 13 pkt 1 i 2, art. 15, art. 18 oraz art. 19, które

wchodzą w życie po upływie dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia.

(uchylony)

1.

Komendant Główny Policji prowadzi zbiór danych zawierający informacje o wynikach analizy

kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA), zwany dalej „zbiorem danych DNA”, którego jest

administratorem w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości.

2.

W zbiorze danych DNA przetwarza się

1)

informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do

a)

osób podejrzanych lub podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia

publicznego,

b)

nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa

ścigane z oskarżenia publicznego,

c)

osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1689),

d)

osób, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych,

e)

oskarżonych lub skazanych za popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego,

f)

osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją tożsamość,

g)

zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości,

h)

śladów nieznanych sprawców przestępstw,

i)

osób zaginionych,

j)

osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c,

k)

osób, o których mowa w art. 20 ust. 1l;

2)

informacje, w tym dane osobowe osób, o których mowa w pkt 1 lit. a-e oraz i-k, obejmują

a)

wyniki analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA),

b)

imiona, nazwiska lub pseudonimy,

c)

imiona i nazwiska rodowe rodziców tych osób,

d)

datę i miejsce urodzenia,

e)

adres zamieszkania,

f)

numer PESEL,

g)

obywatelstwo i płeć,

h)

oznaczenie i cechy dokumentu tożsamości.

3.

W ramach zbioru danych DNA gromadzi się próbki pobrane od osoby albo ze zwłok ludzkich,

w celu przeprowadzenia analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA), w postaci wymazów

ze śluzówki policzków, krwi, cebulek włosów lub wydzielin, a w odniesieniu do zwłok

ludzkich materiał biologiczny w postaci próbek z tkanek, zwane dalej „próbkami biologicznymi”.

1.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. a-j, wprowadza

się do zbioru danych DNA na podstawie zarządzenia

1)

prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub sądu - w przypadku analizy kwasu deoksyrybonukleinowego

(DNA) przeprowadzonej w związku z

a)

postępowaniem karnym,

b)

postępowaniem w sprawach nieletnich,

c)

postępowaniem określonym w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób,

d)

postępowaniem wobec osób wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych,

e)

postępowaniem wobec osób skazanych;

2)

prowadzącego czynności - w przypadku osób o nieustalonej tożsamości, osób usiłujących

ukryć swoją tożsamość, zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości, osób zaginionych

oraz osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. k, wprowadza

się do zbioru danych DNA na podstawie wniosku właściwego miejscowo organu Policji,

przed podjęciem przez policjantów i pracowników Policji pierwszych czynności służbowych

związanych z ujawnianiem, zabezpieczaniem lub badaniem śladów związanych z podejrzeniem

popełnienia czynu zabronionego.

Informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w zbiorze danych DNA udostępnia się bezpłatnie

organom prowadzącym postępowanie karne, postępowanie w sprawach nieletnich lub prowadzącym

czynności wykrywcze lub identyfikacyjne.

1.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 1l, są przetwarzane

w zbiorze danych DNA w celu prowadzenia czynności wykrywczych lub identyfikacyjnych.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. a-j, są

przetwarzane w zbiorze danych DNA w celu prowadzenia czynności wykrywczych i eliminacyjnych.

1.

W weryfikacji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, uczestniczą jednostki organizacyjne Policji, służby, instytucje państwowe lub organy

władzy publicznej, które przekazały informacje, w tym dane osobowe, do zbioru danych

DNA.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, usuwa się ze zbioru danych DNA, w przypadku gdy

1)

zostało umorzone postępowanie z uwagi na to, że

a)

czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia danych osobowych do zbioru danych nie popełniono

albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,

b)

zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono dane osobowe do zbioru

danych, nie ma znamion czynu zabronionego;

2)

osoba, której dane dotyczą

a)

została uniewinniona prawomocnym wyrokiem sądu,

b)

ukończyła 100. rok życia,

c)

zmarła;

3)

tożsamość zwłok ludzkich została ustalona;

4)

utracą swoją przydatność eliminacyjną, jednakże nie dłużej niż po upływie 5 lat od

dnia ustania stosunku służbowego lub pracy - w przypadku osób, o których mowa w art.

20 ust. 1l.

3.

Informacje, w tym dane osobowe osób, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. h,

usuwa się ze zbioru danych DNA, po upływie okresu przedawnienia karalności przestępstwa,

na wniosek organu prowadzącego postępowanie karne.

4.

Informacje, w tym dane osobowe osób, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. i

oraz j, usuwa się ze zbioru danych DNA, w przypadku odnalezienia lub ustalenia miejsca

pobytu osoby zaginionej lub po upływie 55 lat od dnia rozpoczęcia ich przetwarzania

w zbiorze danych DNA. Informacje te, w tym dane osobowe, usuwa się na wniosek jednostki

organizacyjnej, służby, instytucji państwowej lub organu władzy publicznej prowadzącej

poszukiwanie lub osoby zaginionej.

5.

Usunięcia informacji, w tym danych osobowych osób, o których mowa w art. 21a ust.

2 pkt 1 lit. a-g oraz i-k, ze zbioru danych DNA oraz zniszczenia próbek biologicznych

dokonuje komisja powołana przez Komendanta Głównego Policji, sporządzając z tych czynności

protokół.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Komendant Główny Policji prowadzi następujące zbiory danych daktyloskopijnych, których

jest administratorem w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych

1)

Centralną Registraturę Daktyloskopijną, w której są gromadzone karty daktyloskopijne

i chejroskopijne zawierające odciski linii papilarnych osób,

2)

zbiór automatycznie przetwarzający dane daktyloskopijne, w którym są przetwarzane

informacje, w tym dane osobowe, o odciskach linii papilarnych osób, niezidentyfikowanych

śladach linii papilarnych z miejsc przestępstw oraz śladach linii papilarnych, które

mogą pochodzić od osób zaginionych

- zwane dalej „zbiorami danych daktyloskopijnych”.

2.

W zbiorach danych daktyloskopijnych są przetwarzane

1)

informacje, w tym dane osobowe, dotyczące

a)

osób podejrzanych lub podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia

publicznego,

b)

nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa

ścigane z oskarżenia publicznego,

c)

osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób,

d)

osób, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych,

e)

oskarżonych lub skazanych za popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego,

f)

osób poszukiwanych,

g)

cudzoziemców, od których zostały pobrane odciski linii papilarnych w sytuacjach, o

których mowa w art. 35 ust. 2, art. 324 pkt 1 i art. 394 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r.

o cudzoziemcach lub art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1 i art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.

o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub art. 73a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1697 oraz z 2023 r. poz. 547),

h)

śladów linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób zaginionych,

i)

niezidentyfikowanych śladów linii papilarnych z miejsc przestępstw,

j)

osób, o których mowa w art. 20 ust. 1l;

2)

informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w zbiorze danych, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, obejmują

a)

imiona, nazwiska lub pseudonimy,

b)

imiona i nazwiska rodowe rodziców tych osób,

c)

datę i miejsce urodzenia,

d)

oznaczenie i cechy identyfikacyjne dokumentu tożsamości,

e)

adres zamieszkania,

f)

numer PESEL,

g)

obywatelstwo i płeć,

h)

oznaczenie i numer sprawy,

i)

miejsce i powód daktyloskopowania,

j)

odciski linii papilarnych palców i dłoni;

3)

informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w zbiorze danych, o którym mowa w ust.

1 pkt 2, obejmujące

a)

obrazy odcisków linii papilarnych,

b)

rok urodzenia,

c)

płeć,

d)

rodzaj rejestracji,

e)

datę wprowadzenia,

f)

jednostkę organizacyjną wprowadzającą;

4)

informacje, w tym dane osobowe, dotyczące niezidentyfikowanych śladów linii papilarnych

z miejsc przestępstw obejmujące

a)

obrazy śladów linii papilarnych,

b)

datę i miejsce zabezpieczenia,

c)

kategorię przestępstwa,

d)

jednostkę organizacyjną wprowadzającą,

e)

oznaczenie i numer sprawy;

5)

informacje, w tym dane osobowe, dotyczące śladów linii papilarnych, które mogą pochodzić

od osób zaginionych, obejmujące

a)

obrazy śladów linii papilarnych,

b)

datę i miejsce zabezpieczenia,

c)

kategorię zdarzenia,

d)

jednostkę organizacyjną wprowadzającą,

e)

oznaczenie i numer sprawy.

3.

W zbiorach danych daktyloskopijnych przetwarza się, z wyłączeniem przechowywania,

informacje, w tym dane osobowe, dotyczące osób o nieustalonej tożsamości lub usiłujących

ukryć swoją tożsamość oraz zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości, obejmujące

1)

obrazy odcisków linii papilarnych;

2)

płeć;

3)

oznaczenie i numer sprawy.

Informacje, w tym dane osobowe, wprowadza się do zbiorów danych daktyloskopijnych

na podstawie wniosku organu prowadzącego postępowanie lub poszukiwanie osoby zaginionej.

Informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w zbiorach danych daktyloskopijnych oraz

uzyskane w wyniku ich przetwarzania są udzielane bezpłatnie organom prowadzącym

1)

postępowanie karne;

2)

postępowanie w sprawach nieletnich;

3)

czynności wykrywcze lub identyfikacyjne;

4)

czynności związane z wprowadzaniem danych daktyloskopijnych do innych zbiorów danych

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a-h, są

przechowywane w zbiorach danych daktyloskopijnych w celu prowadzenia czynności identyfikacyjnych.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a-f, są

przechowywane w zbiorach danych daktyloskopijnych i wykorzystywane w celu prowadzenia

czynności wykrywczych.

3.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. j, są

przetwarzane w zbiorach danych daktyloskopijnych w celu wyeliminowania, spośród wszystkich

zebranych w toku prowadzonego postępowania, śladów pozostawionych przez osoby, o których

mowa w art. 20 ust. 1l.

1.

W weryfikacji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, uczestniczą jednostki organizacyjne Policji, służby, instytucje państwowe lub organy

władzy publicznej, które przekazały informacje, w tym dane osobowe, do zbiorów danych

daktyloskopijnych.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a-c, e

i f, usuwa się ze zbiorów danych daktyloskopijnych, w przypadku gdy

1)

zostało umorzone postępowanie z uwagi na to, że

a)

czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia danych osobowych do zbioru danych nie popełniono

albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,

b)

zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono dane osobowe do zbioru

danych, nie ma znamion czynu zabronionego;

2)

osoba, której dane dotyczą

a)

została uniewinniona prawomocnym wyrokiem sądu,

b)

ukończyła 100. rok życia,

c)

zmarła;

3)

utracą swoją przydatność eliminacyjną, jednakże nie dłużej niż po upływie 5 lat od

dnia ustania stosunku służbowego lub pracy - w przypadku osób, o których mowa w art.

20 ust. 1l.

3.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. g, usuwa

się ze zbiorów danych daktyloskopijnych, jeżeli osoba, której dane dotyczą

1)

uzyskała obywatelstwo polskie;

2)

ukończyła 100. rok życia;

3)

zmarła.

4.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1, usuwa się

ze zbiorów danych daktyloskopijnych po uzyskaniu wiarygodnej informacji.

1.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. i, usuwa

się ze zbiorów danych daktyloskopijnych po upływie okresu przedawnienia karalności

przestępstwa, na wniosek organu prowadzącego postępowanie karne.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. h, usuwa

się ze zbiorów danych daktyloskopijnych, w przypadku odnalezienia lub ustalenia miejsca

pobytu osoby zaginionej lub po upływie 55 lat od dnia rozpoczęcia ich przetwarzania

w zbiorach danych daktyloskopijnych. Informacje te, w tym dane osobowe, usuwa się

na wniosek jednostki organizacyjnej, służby, instytucji państwowej lub organu władzy

publicznej prowadzącej poszukiwanie.

Usunięcia informacji, w tym danych osobowych, ze zbioru danych daktyloskopijnych,

w tym zniszczenia kart daktyloskopijnych i chejroskopijnych, dokonuje komisja powołana

przez Komendanta Głównego Policji, sporządzając z tych czynności protokół.

Zadania, o których mowa w art. 21a-21e oraz art. 21h-21n, Komendant Główny Policji

realizuje przy pomocy CLKP.

1.

Komendant Główny Policji prowadzi Krajowy System Informacyjny Policji, zwany dalej

„KSIP”, będący zestawem zbiorów danych, w którym przetwarza się informacje, w tym

dane osobowe, w związku z realizacją zadań ustawowych.

2.

W odniesieniu do informacji, w tym danych osobowych, przetwarzanych w KSIP Komendant

Główny Policji jest administratorem w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych.

3.

Komendant Główny Policji zapewnia utrzymanie, rozbudowę oraz modyfikację KSIP.

4.

Utrzymanie, rozbudowa i modyfikacja KSIP są finansowane z budżetu państwa, z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Komendant Główny Policji prowadzi policyjną mapę zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym

zawierającą aktualne informacje o miejscach szczególnego zagrożenia przestępstwami

przeciwko wolności seksualnej, wymienionymi w rozdziale XXV Kodeksu karnego.

2.

Mapa zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym jest udostępniana do wiadomości publicznej

przez publikację na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Komendy Głównej

Policji.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

mapy zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym i tryb jej aktualizacji, uwzględniając

potrzebę bieżącej analizy występowania zagrożeń przestępstwami, o których mowa w ust.

1, oraz ocenę ryzyka w konkretnych miejscach występowania tych zagrożeń.

„3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.15ac ust. 2, art. 15ad

ust. 5, art. 15ae ust. 8 i art. 15af ust. 4 ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu

dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 15ac ust. 2, art. 15ad ust. 5, art. 15ae ust. 8 i art. 15af ust.

4 ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej

niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

„1. W przypadku umów o pracę trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca,

na wniosek pracownika złożony w postaci papierowej lub elektronicznej, uzupełnia informacje,

o których mowa w art. 29 § 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym,

o informacje, o których mowa w art. 29 § 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

1.

Policja przy wykonywaniu swych zadań może korzystać z pomocy osób niebędących policjantami.

Zabronione jest ujawnianie danych o osobie udzielającej pomocy Policji, w zakresie

czynności operacyjno-rozpoznawczych.

1a.

Udostępnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

i trybie określonych w art. 20ba.

1b.

Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być udostępnione, na żądanie prokuratora

lub sądu, także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa

ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w przypadku ujawnienia przez tę osobę faktu udzielania pomocy Policji w zakresie

czynności operacyjno-rozpoznawczych; udostępnienie tych danych następuje w trybie

określonym w art. 20ba.

2.

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym policjantami może

być przyznane wynagrodzenie.

2a.

Koszty podejmowanych przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie

których ze względu na ochronę, o której mowa w art. 20a ust. 1-3, nie mogą być stosowane

przepisy o finansach publicznych i rachunkowości, a także wynagrodzenia osób wymienionych

w ust. 1, pokrywane są z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

2b

Przepis ust. 2a stosuje się do kosztów związanych z podejmowanymi przez Policję czynnościami

operacyjno-rozpoznawczymi, pokrywanych ze środków przekazanych przez państwa członkowskie

i instytucje Unii Europejskiej, inne państwa oraz organizacje międzynarodowe na podstawie

odrębnych przepisów.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, zasady tworzenia

i gospodarowania funduszem operacyjnym.

3a

Składniki rzeczowe majątku ruchomego nabyte ze środków funduszu operacyjnego, które

utraciły przydatność do wykorzystania w czynnościach operacyjno-rozpoznawczych, mogą

być wykorzystane do realizacji innych czynności Policji.

4.

Jeżeli w czasie korzystania i w związku z korzystaniem przez Policję z pomocy osób,

o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły uszczerbek na zdrowiu

albo szkodę w mieniu, odszkodowanie przysługuje na zasadach i w trybie określonych

w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Jednostki pływające Policji podnoszą jako banderę flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej

Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

1.

W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki pływające Policji podnoszą,

niezależnie od bandery, flagę Policji.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór flagi

Policji, okoliczności i warunki jej podnoszenia oraz sposób oznakowania jednostek

pływających i statków powietrznych, a także znaki rozpoznawcze używane na nich przez

Policję w nocy, uwzględniając sposób umieszczenia bandery i flagi na jednostkach pływających,

ze wskazaniem, które z nich podnoszą flagę Policji, oraz oznakowania statków powietrznych

Policji, z ustaleniem, które z nich oznakowuje się symbolem Policji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 12, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od

dnia 1 marca 2023 r.;

2)

art. 13, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy zmienianej

w art. 13.

1.

Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie

był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający

z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie

branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych

szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować, a także dający

rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie

informacji niejawnych.

2.

Przyjęcie kandydata do służby w Policji, zwanego dalej „kandydatem”, następuje po

przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat

spełnia warunki przyjęcia do służby w Policji, oraz określenie jego predyspozycji

do pełnienia tej służby. Postępowanie kwalifikacyjne składa się z następujących etapów

1)

złożenia podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby

w Policji, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje

zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;

2)

testu wiedzy;

3)

testu sprawności fizycznej;

4)

badania psychologicznego w tym testu psychologicznego;

5)

rozmowy kwalifikacyjnej;

6)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji;

7)

sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach

danych, prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby

w Policji;

8)

postępowania sprawdzającego, które jest określone w przepisach o ochronie informacji

niejawnych.

3.

Podczas przeprowadzania testu wiedzy, badania psychologicznego oraz sprawdzenia wiedzy,

umiejętności i znajomości języka, o którym mowa w ust. 12 pkt 2, ust. 13 pkt 2 i ust.

14 pkt 2, kandydatowi zakazuje się

1)

korzystania z pomocy innych osób;

2)

posługiwania się urządzeniami służącymi do przekazu, odbioru lub zapisu informacji

lub korzystania z niedopuszczonych do wykorzystania materiałów pomocniczych;

3)

zakłócania ich przebiegu w sposób inny niż określony w pkt 1 i 2.

4.

W przypadku złamania przez kandydata zakazów, o których mowa w ust. 3, kandydat otrzymuje

odpowiednio negatywny wynik testu wiedzy, badania psychologicznego lub sprawdzenia

wiedzy, umiejętności i znajomości języka, o którym mowa w ust. 12 pkt 2, ust. 13 pkt

2 i ust. 14 pkt 2.

5.

W uzasadnionych przypadkach postępowanie kwalifikacyjne dotyczące kandydata ubiegającego

się o przyjęcie na stanowisko służbowe, na którym wymagane są specjalistyczne kwalifikacje,

wykształcenie, uprawnienia lub umiejętności pożądane ze względu na potrzeby kadrowe

Policji, składa się z następujących etapów

1)

złożenia podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby

w Policji, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje

zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;

2)

badania psychologicznego w tym testu psychologicznego;

3)

rozmowy kwalifikacyjnej;

4)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji;

5)

sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach

danych, prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby

w Policji;

6)

postępowania sprawdzającego, które jest określone w przepisach o ochronie informacji

niejawnych.

6.

W przypadku kandydata, o którym mowa w ust. 5, rozmowa kwalifikacyjna przeprowadzana

jest z uwzględnieniem wymagań dotyczących pełnienia służby na stanowisku służbowym,

na którym wymagane są specjalistyczne kwalifikacje, wykształcenie, uprawnienia lub

umiejętności pożądane ze względu na potrzeby kadrowe Policji.

7.

W przypadku gdy kandydat posiada specjalistyczne kwalifikacje, wykształcenie, uprawnienia

lub umiejętności pożądane ze względu na potrzeby kadrowe Policji, uwzględnia się je

w ocenie kandydata.

8.

W przypadku kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w CBŚP, BSWP, CBZC albo

CLKP postępowanie kwalifikacyjne może być rozszerzone o przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.

9.

W przypadku kandydata ubiegającego się o przyjęcie na stanowisko do służby w CBŚP,

BSWP, CBZC albo CLKP przeprowadzenie etapu badania psychologicznego następuje z uwzględnieniem

wymagań dotyczących pełnienia służby w tych jednostkach organizacyjnych Policji.

10.

W przypadku kandydata ubiegającego się o przyjęcie na stanowisko do służby kontrterrorystycznej

przeprowadzenie następujących etapów

1)

testu sprawności fizycznej,

2)

badania psychologicznego w tym testu psychologicznego,

3)

rozmowy kwalifikacyjnej,

4)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji

- następuje z uwzględnieniem wymagań dotyczących pełnienia służby kontrterrorystycznej.

11.

W przypadku kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby

1)

w charakterze członka personelu lotniczego w specjalnościach

a)

pilota, posiadającego odpowiednie uprawnienia i kwalifikacje lotnicze do pilotowania

statków powietrznych,

b)

mechanika lotniczego, posiadającego specjalistyczne wykształcenie niezbędne do obsługi

technicznej statków powietrznych,

2)

w charakterze członka personelu medycznego w wyodrębnionych oddziałach prewencji

- postępowanie kwalifikacyjne składa się z następujących etapów: złożenia podania

o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby w Policji, a

także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz

zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu, rozmowy kwalifikacyjnej, ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do służby w Policji, sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach

i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach danych, prawdziwości danych zawartych

w kwestionariuszu osobowym kandydata oraz z postępowania sprawdzającego, które jest

określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

12.

W przypadku kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w CBZC na stanowisko

związane z bezpośrednim rozpoznawaniem i zwalczaniem przestępstw popełnionych przy

użyciu systemu informatycznego, systemu teleinformatycznego lub sieci teleinformatycznej

oraz zapobieganiem tym przestępstwom, a także wykrywaniem i ściganiem sprawców tych

przestępstw, postępowanie kwalifikacyjne

1)

składa się z następujących etapów

a)

złożenia podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby

w Policji, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje

zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu,

b)

badania psychologicznego w tym testu psychologicznego,

c)

rozmowy kwalifikacyjnej,

d)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji,

e)

sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach

danych, prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby

w Policji,

f)

postępowania sprawdzającego, które jest określone w przepisach o ochronie informacji

niejawnych;

2)

obejmuje sprawdzenie wiedzy i umiejętności z zakresu informatyki, funkcjonowania systemów

informatycznych, systemów teleinformatycznych, sieci teleinformatycznych oraz znajomości

języka obcego obejmującej te dziedziny.

13.

W przypadku kandydata, który przed upływem 3 lat od dnia zwolnienia ze służby w Policji

złożył podanie o przyjęcie do służby, kwestionariusz osobowy kandydata do służby w

Policji, a także dokumenty stwierdzające wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe

oraz zawierające dane o uprzednim zatrudnieniu, jeżeli podczas pełnienia służby w

Policji uzyskał kwalifikacje zawodowe podstawowe, postępowanie kwalifikacyjne

1)

składa się z następujących etapów

a)

złożenia podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby

w Policji, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje

zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu,

b)

rozmowy kwalifikacyjnej,

c)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji,

d)

sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach

danych, prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby

w Policji,

e)

postępowania sprawdzającego, które jest określone w przepisach o ochronie informacji

niejawnych;

2)

obejmuje sprawdzenie wiedzy i umiejętności z zakresu informatyki, funkcjonowania systemów

informatycznych, systemów teleinformatycznych, sieci teleinformatycznych oraz znajomości

języka obcego obejmującej te dziedziny - w przypadku kandydata ubiegającego się o

przyjęcie do służby w CBZC na stanowisko związane z bezpośrednim rozpoznawaniem i

zwalczaniem przestępstw popełnionych przy użyciu systemu informatycznego, systemu

teleinformatycznego lub sieci teleinformatycznej oraz zapobieganiem tym przestępstwom,

a także wykrywaniem i ściganiem sprawców tych przestępstw.

14.

W przypadku kandydata, który przed upływem 3 lat od dnia zwolnienia ze służby w Policji

złożył podanie o przyjęcie do służby, kwestionariusz osobowy kandydata do służby w

Policji, a także dokumenty stwierdzające wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe

oraz zawierające dane o uprzednim zatrudnieniu, został przyjęty do służby w Policji

po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 5 lub 12, oraz

uzyskał kwalifikacje zawodowe podstawowe, postępowanie kwalifikacyjne

1)

składa się z następujących etapów

a)

złożenia podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby

w Policji, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje

zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu,

b)

testu wiedzy,

c)

testu sprawności fizycznej,

d)

rozmowy kwalifikacyjnej,

e)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji,

f)

sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach

danych, prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby

w Policji,

g)

postępowania sprawdzającego, które jest określone w przepisach o ochronie informacji

niejawnych;

2)

obejmuje sprawdzenie wiedzy i umiejętności z zakresu informatyki, funkcjonowania systemów

informatycznych, systemów teleinformatycznych, sieci teleinformatycznych oraz znajomości

języka obcego obejmującej te dziedziny - w przypadku kandydata ubiegającego się o

przyjęcie do służby w CBZC na stanowisko związane z bezpośrednim rozpoznawaniem i

zwalczaniem przestępstw popełnionych przy użyciu systemu informatycznego, systemu

teleinformatycznego lub sieci teleinformatycznej oraz zapobieganiem tym przestępstwom,

a także wykrywaniem i ściganiem sprawców tych przestępstw.

15.

Kandydat, wobec którego rozpoczęto postępowanie kwalifikacyjne, o którym mowa w ust.

2, ale go nie zakończono, może przystąpić, po złożeniu podania, do postępowania kwalifikacyjnego,

o którym mowa w ust. 5 lub 12. Pozytywne wyniki następujących etapów

1)

złożenia podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby

w Policji, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje

zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu,

2)

badania psychologicznego w tym testu psychologicznego,

3)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji,

4)

sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach

danych, prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby

w Policji

- uzyskane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, uznaje się w postępowaniu, o którym

mowa w ust. 5 lub 12.

16.

Kandydat, wobec którego zakończono postępowanie kwalifikacyjne, o którym mowa w ust.

5 lub 12, lecz nie został przyjęty do służby w Policji z powodu ograniczonej liczby

przyjęć albo innej usprawiedliwionej przyczyny leżącej po jego stronie, może przystąpić,

po złożeniu podania, do postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 2. Podanie

składa się nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania kwalifikacyjnego.

Pozytywne wyniki następujących etapów

1)

złożenia podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby

w Policji, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje

zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;

2)

badania psychologicznego w tym testu psychologicznego,

3)

rozmowy kwalifikacyjnej,

4)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji,

5)

sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach

danych, prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby

w Policji

- uzyskane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 5 lub 12, uznaje się w postępowaniu,

o którym mowa w ust. 2.

17.

Postępowanie kwalifikacyjne zarządza i prowadzi

1)

Komendant Główny Policji - w stosunku do kandydatów, o których mowa w ust. 2, 5, ust.

11 pkt 1, ust. 13 oraz 14, ubiegających się o przyjęcie do służby w Komendzie Głównej

Policji oraz BOA;

2)

Komendant CBŚP - w stosunku do kandydatów, o których mowa w ust. 2, 5, 13 oraz 14,

ubiegających się o przyjęcie do służby w CBŚP;

3)

Komendant BSWP - w stosunku do kandydatów, o których mowa w ust. 2, 5, 13 oraz 14,

ubiegających się o przyjęcie do służby w BSWP;

4)

Komendant CBZC - w stosunku do kandydatów, o których mowa w ust. 2, 5 oraz 12-14,

ubiegających się o przyjęcie do służby w CBZC;

4a)

Dyrektor CLKP - w stosunku do kandydatów, o których mowa w ust. 5, 13 oraz 14, ubiegających

się o przyjęcie do służby w CLKP;

5)

komendant wojewódzki albo Komendant Stołeczny Policji - w stosunku do kandydatów,

o których mowa w ust. 2, 5, 11, 13 oraz 14, ubiegających się o przyjęcie do służby

w komendzie wojewódzkiej albo Komendzie Stołecznej Policji oraz w podległych mu jednostkach

organizacyjnych Policji.

18.

Zarządzenie przez Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, Komendanta CBZC, Dyrektora CLKP,

komendanta wojewódzkiego Policji oraz Komendanta Stołecznego Policji postępowania

kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 5, wymaga uzyskania zgody Komendanta Głównego

Policji. Zgody udziela się na wniosek zarządzającego.

19.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor

CLKP, komendant wojewódzki Policji oraz Komendant Stołeczny Policji odmawia objęcia

kandydata postępowaniem kwalifikacyjnym albo odstępuje od jego prowadzenia w przypadku

1)

niezłożenia kompletu dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1;

2)

niespełnienia wymagań określonych w ust. 1;

3)

uzyskania negatywnego wyniku co najmniej jednego z następujących etapów postępowania

kwalifikacyjnego

a)

testu wiedzy,

b)

testu sprawności fizycznej,

c)

badania psychologicznego w tym testu psychologicznego,

d)

rozmowy kwalifikacyjnej,

e)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji,

f)

postępowania sprawdzającego, które jest określone w przepisach o ochronie informacji

niejawnych;

4)

uzyskania negatywnego wyniku badania psychofizjologicznego - w przypadku kandydata

ubiegającego się o przyjęcie do służby w CBŚP, BSWP, CBZC albo CLKP;

5)

uzyskania negatywnego wyniku sprawdzenia wiedzy i umiejętności z zakresu informatyki,

funkcjonowania systemów informatycznych, systemów teleinformatycznych, sieci teleinformatycznych

oraz znajomości języka obcego obejmującej te dziedziny - w przypadku kandydata ubiegającego

się o przyjęcie do służby w CBZC;

6)

zatajenia lub podania nieprawdziwych danych w kwestionariuszu osobowym kandydata do

służby w Policji;

7)

niepoddania się przez kandydata przewidzianym w postępowaniu kwalifikacyjnym czynnościom

lub etapom tego postępowania;

8)

przystąpienia do ponownego postępowania kwalifikacyjnego pomimo uzyskania przez niego

w poprzednim postępowaniu kwalifikacyjnym negatywnego wyniku postępowania sprawdzającego

określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych, gdy z informacji posiadanych

przez komendanta prowadzącego postępowanie wynika, że nie uległy zmianie okoliczności

stanowiące podstawę negatywnego wyniku tego etapu;

9)

gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji;

10)

rezygnacji kandydata z ubiegania się o przyjęcie do służby w Policji.

20.

W przypadku odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego z powodu uzyskania

przez kandydata negatywnego wyniku testu sprawności fizycznej, rozmowy kwalifikacyjnej,

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej, badania psychologicznego, badania psychofizjologicznego,

niespełnienia wymagań określonych w ust. 1, zatajenia lub podania nieprawdziwych danych

w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby w Policji albo postępowania sprawdzającego

może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego po upływie okresów wskazanych

w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie ust. 23, liczonych od dnia wystąpienia

przyczyny odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego.

21.

Postępowanie kwalifikacyjne kończy się umieszczeniem kandydata na liście kandydatów

i zatwierdzeniem listy przez zarządzającego postępowanie kwalifikacyjne, o którym

mowa w ust. 17.

22.

Informacje o wynikach postępowania kwalifikacyjnego nie stanowią informacji publicznej

i nie podlegają udostępnieniu w trybie odrębnych przepisów.

23.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji o planowanym postępowaniu kwalifikacyjnym oraz sposób podawania

ich do wiadomości,

2)

tryb i sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego,

3)

wzór kwestionariusza osobowego kandydata do służby w Policji,

4)

zakres tematyczny i sposób przeprowadzania testu wiedzy, zakres i sposób przeprowadzania

testu sprawności fizycznej, badania psychologicznego i rozmowy kwalifikacyjnej,

5)

zakres tematyczny i sposób sprawdzenia wiedzy i umiejętności z zakresu informatyki,

funkcjonowania systemów informatycznych, systemów teleinformatycznych, sieci teleinformatycznych

oraz znajomości języka obcego obejmującej te dziedziny,

6)

zakres i sposób przeprowadzania badania psychologicznego kandydatów ubiegających się

o przyjęcie na określone stanowisko do służby w CBŚP, BSWP, CBZC albo CLKP,

7)

zakres i sposób przeprowadzania testu sprawności fizycznej, badania psychologicznego

i rozmowy kwalifikacyjnej kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby kontrterrorystycznej,

8)

zakres, sposób organizowania, tryb przeprowadzania i ramową metodykę badań psychofizjologicznych

oraz wykaz komórek organizacyjnych uprawnionych do ich przeprowadzania,

9)

sposób uznawania wyników uzyskanych przez kandydata w postępowaniu kwalifikacyjnym,

o którym mowa w ust. 2, w przypadku przystąpienia do postępowania kwalifikacyjnego

określonego w ust. 5 lub 12,

10)

sposób uznawania wyników uzyskanych przez kandydata w postępowaniu kwalifikacyjnym,

o którym mowa w ust. 5 lub 12, w przypadku przystąpienia do postępowania kwalifikacyjnego

określonego w ust. 2,

11)

wymagania dla osób przeprowadzających test sprawności fizycznej, badanie psychologiczne,

badanie psychofizjologiczne oraz sprawdzenie wiedzy i umiejętności z zakresu informatyki,

funkcjonowania systemów informatycznych, systemów teleinformatycznych, sieci teleinformatycznych

oraz znajomości języka obcego obejmującej te dziedziny,

12)

tryb złożenia i zakres informacji, jakie powinien zawierać wniosek, o którym mowa

w ust. 18,

13)

sposób dokonywania oceny kandydatów, w tym sposób uwzględniania w ocenie preferencji

z tytułu specjalistycznych kwalifikacji, wykształcenia, uprawnień lub umiejętności

pożądanych ze względu na potrzeby kadrowe Policji,

14)

szczegółowy sposób zakończenia postępowania kwalifikacyjnego, w tym warunki umieszczenia

kandydata na liście kandydatów oraz minimalny okres, po którym kandydat może ponownie

przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego lub poszczególnych jego etapów,

15)

zakres informacji o wyniku postępowania kwalifikacyjnego

- uwzględniając powszechność dostępu do informacji o postępowaniu kwalifikacyjnym,

czynności niezbędne do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego i ustalenia w

jego toku predyspozycji kandydata, wykształcenie, kwalifikacje lub uprawnienia osób

przeprowadzających test sprawności fizycznej, badanie psychologiczne, badanie psychofizjologiczne

oraz sprawdzenie wiedzy i umiejętności z zakresu informatyki, funkcjonowania systemów

informatycznych, systemów teleinformatycznych, sieci teleinformatycznych oraz znajomości

języka obcego obejmującej te dziedziny, a także potrzebę zapewnienia sprawności prowadzenia

tego postępowania, przejrzystości stosowanych kryteriów oceny, obiektywności wyników

postępowania i wyboru kandydatów posiadających w największym stopniu cechy, umiejętności

oraz kwalifikacje przydatne do realizacji zadań służbowych, w tym uwzględniając wymagania

do pełnienia służby w jednostkach organizacyjnych Policji, o których mowa w art. 5a,

art. 5b, art. 5d i art. 5e, oraz służbie kontrterrorystycznej.

1.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa,

Służby Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego

Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przeniesiony do służby w Policji,

jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje do jej pełnienia.

2.

Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w Policji przenosi w porozumieniu

odpowiednio z Komendantem Głównym Straży Granicznej, Szefem Kancelarii Sejmu, Komendantem

Służby Ochrony Państwa, Szefem Krajowej Administracji Skarbowej, Komendantem Głównym

Państwowej Straży Pożarnej, Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem Agencji

Wywiadu, Szefem Służby Wywiadu Wojskowego, Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub

Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego Komendant Główny Policji za zgodą ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa,

Służby Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego

Biura Antykorupcyjnego przeniesiony do służby w Policji zachowuje ciągłość służby.

4.

Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do funkcjonariuszy, o których mowa

w ust. 1, uwzględniając szczególne kwalifikacje predestynujące do służby w Policji,

równorzędność okresów służby i stażu, należności oraz uzyskanych w dotychczasowych

jednostkach kwalifikacji zawodowych z policyjnymi.

1.

Do pracownika, który wystąpił z wnioskiem o udzielenie części urlopu macierzyńskiego,

urlopu ojcowskiego albo jego części oraz urlopu rodzicielskiego albo jego części przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy art. 177 § 1, 1

2.

Do pracownika, który wystąpił z wnioskiem o udzielenie urlopu na warunkach urlopu

macierzyńskiego albo jego części przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje

się przepisy art. 177 § 1, 1

3.

Do pracownicy w ciąży oraz pracownika korzystającego w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy z urlopu macierzyńskiego w okresie próbnym nieprzekraczającym 1 miesiąca stosuje

się przepisy art. 177 § 1, 1

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

(uchylony)

Pracownik, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy korzysta z urlopu rodzicielskiego

albo jego części, udzielonego na podstawie art. 179

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 34k ustawy zmienianej w

art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 34k ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie

dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta,

ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem

życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować

wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny

służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnic

związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać

zasad etyki zawodowej

”

.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, ceremoniał

ślubowania, uwzględniając warunki, tryb i termin składania ślubowania przez policjantów,

organy uprawnione do przyjmowania ślubowania, przebieg i sposób dokumentowania ślubowania

oraz wzór formularza aktu ślubowania.

Pracownik, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy korzysta z urlopu rodzicielskiego

udzielonego zgodnie z art. 182

1.

Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

1a.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić

1)

na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej;

2)

na okres służby kontraktowej;

3)

na stałe.

1b.

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić po zawarciu umowy, zwanej dalej „kontraktem”,

zawartej pomiędzy osobą, która zgłosiła się do tej służby, a przełożonym wymienionym

w art. 32 ust. 1.

1c.

Kontrakt zawiera się na okres od 3 do 5 lat. Zawarcie kontraktu z tą samą osobą może

nastąpić najwyżej dwukrotnie.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu funkcjonariusza

Policji.

3

Mianowanie może nastąpić w stosunku do osób, które posiadają uregulowany stosunek

do służby wojskowej.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet, policjantów w służbie kandydackiej,

a także do osób rozpoczynających naukę lub przeszkolenie zawodowe w szkołach resortu

spraw wewnętrznych.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje

i wzory legitymacji służbowych i innych dokumentów policjantów, organy właściwe do

ich wydawania oraz zasady dokonywania wpisów w tych dokumentach.

1.

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić na stanowisko podstawowe, jeżeli osoba

mianowana ma wykształcenie średnie lub średnie branżowe i odbyła w Policji przeszkolenie

podstawowe lub ukończyła służbę kandydacką i zobowiąże się do uzupełnienia przeszkolenia

podstawowego w terminie określonym w kontrakcie.

2.

Osoba nieposiadająca wykształcenia średniego lub średniego branżowego może być mianowana

na stanowisko, o którym mowa w ust. 1, jeżeli postępowanie kwalifikacyjne wykaże posiadanie

przez tę osobę szczególnych predyspozycji do służby w Policji.

3.

Dla policjanta w służbie kontraktowej początkowe 12 miesięcy służby w ramach pierwszego

kontraktu jest okresem próbnym.

4.

Policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą oświadczyć na piśmie,

najpóźniej na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze rozwiązania

stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu próbnego policjanta zwalnia

się ze służby.

5.

W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 4, policjant pełni nadal

służbę kontraktową bez odrębnego mianowania.

6.

Najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty kontrakt, policjant

lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą wystąpić z wnioskiem o zawarcie

kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego kontraktu policjant pełni nadal

służbę kontraktową.

Do pracowników, o których mowa w art. 27 i art. 28, stosuje się art. 182

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca

od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 2 pkt 21 i 22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

2)

art. 3, art. 7, art. 8 pkt 3 i 4, art. 9, art. 13 ust. 2 i art. 16-26, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 2023 r.;

3)

art. 10, art. 12 i art. 28, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Osobę przyjętą do służby w Policji mianuje się policjantem w służbie przygotowawczej

na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej policjant zostaje mianowany na stałe.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1,

z wyłączeniem komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, może skrócić okres służby

przygotowawczej policjanta albo zwolnić go od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych, trwającej dłużej

niż 3 miesiące, przełożony może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.

1.

Do pracownika, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożył wniosek

o udzielenie urlopu rodzicielskiego albo jego części zgodnie z art. 179

2.

Jeżeli pracownik nie złoży ponownie wniosku, o którym mowa w ust. 1, korzysta z urlopu

zgodnie z wnioskiem złożonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Osobę podlegającą kwalifikacji wojskowej skierowaną za jej zgodą do służby w oddziałach

prewencji Policji mianuje się policjantem w służbie kandydackiej na okres, o którym

mowa w art. 561 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny

(Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872).

2.

Policjant w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.

2a

Policjant w służbie kandydackiej odbywa szkolenie dla policjantów w służbie kandydackiej.

3

Policjant w służbie kandydackiej po ukończeniu szkolenia, o którym mowa w ust. 2a,

wykonuje jedynie czynności administracyjno-porządkowe.

4.

Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej, jeżeli przerwa

pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej nie przekracza 3 miesięcy.

1.

Do pracownika, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożył wniosek

o udzielenie urlopu rodzicielskiego albo jego części zgodnie z art. 182

2.

Jeżeli pracownik nie złoży ponownie wniosku, o którym mowa w ust. 1, korzysta z urlopu

zgodnie z wnioskiem złożonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Osobom, które stosownie do przepisów o obronie Ojczyzny odbywają ćwiczenia w jednostkach

organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych na podstawie

przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych, przysługują w zakresie przydzielonych im

zadań uprawnienia policjantów określone w art. 15 i art. 16.

2.

Zakres uprawnień i obowiązków osób, o których mowa w ust. 1, wynikających ze stosunku

służby określą odrębne przepisy.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny Policja może być objęta militaryzacją,

o której mowa w art. 600 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny.

2.

Policjanci pozostający w stosunku służbowym w dniu ogłoszenia mobilizacji lub w dniu,

w którym rozpoczyna się czas wojny, określonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 4a ustawy, o której mowa w ust. 1, stają się z mocy

prawa policjantami pełniącymi służbę w czasie wojny i pozostają w tej służbie do czasu

zwolnienia.

1.

Pracownik, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jest uprawniony do urlopu

rodzicielskiego, o którym mowa w art. 182

2.

Do pracownika, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 182

1

Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych

stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant

BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant

Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor

Akademii Policji w Szczytnie i komendanci szkół policyjnych.

2.

Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.

3.

Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji,

od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2023 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 14, 67 lit. c, pkt 68 lit. c oraz art. 9 pkt 11 i 12, które wchodzą w życie

z dniem 14 marca 2024 r.;

2)

art. 10 pkt 1-6, 12, 13 i 17, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.

1.

Do pracownika, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jest uprawniony do urlopu

na warunkach urlopu macierzyńskiego, o którym mowa w art. 183 § 1

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, urlop na warunkach urlopu macierzyńskiego

jest udzielany na pisemny wniosek pracownika składany w terminie 21 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy. Urlop jest udzielany w terminie określonym we wniosku pracownika,

jednak nie dłuższym niż 35 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie

w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w okresach rozliczeniowych od dnia 1 stycznia

do dnia 30 czerwca danego roku oraz od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia danego roku.

2a.

Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2 nie może przekraczać

8 godzin tygodniowo w okresie rozliczeniowym.

2b.

Przepisu ust. 2a nie stosuje się do realizacji zadań o szczególnym charakterze dla

ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego,

w szczególności mających na celu zapobieżenie zdarzeniom, o których mowa w art. 18

ust. 1.

3.

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi przysługuje

w okresie rozliczeniowym czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo po zakończeniu

okresu rozliczeniowego rekompensata pieniężna, o ile w terminie 10 dni od zakończenia

okresu rozliczeniowego nie wystąpi z wnioskiem o udzielenie czasu wolnego od służby

w tym samym wymiarze.

3a.

Rekompensatę pieniężną, o której mowa w ust. 3, przyznaje się w wysokości 1/172 części

miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego

policjantowi na stanowisku zajmowanym w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego za każdą

godzinę służby przekraczającą normę określoną w ust. 2. Łączny czas służby przekraczający

normę w danym okresie rozliczeniowym zaokrągla się w górę do pełnej godziny.

3b.

Przyznanie rekompensaty pieniężnej, o której mowa w ust. 3, może nastąpić także na

podstawie porozumienia, o którym mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, jeżeli przekroczenie

normy określonej w ust. 2 nastąpiło w związku z realizacją tego porozumienia. Rekompensata

pieniężna przysługuje policjantowi za każdą pełną godzinę służby przekraczającą normę

określoną w ust. 2.

3c.

W razie śmierci lub zaginięcia policjanta należną mu rekompensatę pieniężną, o której

mowa w ust. 3, wypłaca się małżonkowi policjanta, który pozostawał z nim we wspólności

małżeńskiej, a w dalszej kolejności jego dzieciom oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci

policjanta spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o

zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony

Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz

ich rodzin.

3d.

Rekompensatę pieniężną, o której mowa w ust. 3, wypłaca się

1)

do końca kwartału następującego po okresie rozliczeniowym, o którym mowa w art. 33

ust. 2, lecz nie później niż w dniu zwolnienia ze służby;

2)

w przypadku śmierci albo zaginięcia policjanta - niezwłocznie po wydaniu rozkazu personalnego

o wygaśnięciu stosunku służbowego.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego.

5.

Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą przyznano

rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może przekraczać

1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, podstawowy

i zmianowy rozkład czasu służby, dzienny i tygodniowy wymiar czasu służby, przypadki

przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę, sposób ewidencjonowania i rozliczania

czasu służby, tryb oraz warunki przyznawania i termin wypłaty rekompensaty pieniężnej,

o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, sposób pełnienia przez policjantów dyżurów

domowych oraz grupy policjantów zwolnionych z pełnienia służby w porze nocnej, niedziele

i święta, mając na względzie zapewnienie całodobowej i sprawnej realizacji zadań przez

Policję.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii lub stanu klęski

żywiołowej związanej z występowaniem chorób zakaźnych u ludzi przełożony, o którym

mowa w art. 32 ust. 1, lub osoba przez niego upoważniona mogą w celu przeciwdziałania

chorobom zakaźnym polecić policjantowi pełnienie służby poza miejscem jej stałego

wykonywania, w szczególności z wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania

się na odległość (służba pełniona w formie zdalnej).

2.

Przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, lub osoba przez niego upoważniona wydają

i cofają, w postaci papierowej lub elektronicznej, polecenia pełnienia służby w formie

zdalnej.

3.

Przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, lub osoba przez niego upoważniona w poleceniu

pełnienia służby w formie zdalnej określają czas i miejsce jej pełnienia oraz sposób

porozumiewania się policjanta z bezpośrednim przełożonym.

4.

Policjant może pełnić służbę w formie zdalnej, jeżeli ma możliwości techniczne oraz

lokalowe do jej pełnienia i pozwala na to charakter wykonywanych przez niego zadań.

5.

Narzędzia i materiały niezbędne do pełnienia służby w formie zdalnej oraz obsługę

logistyczną zapewnia przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

6.

W trakcie służby pełnionej w formie zdalnej policjant zapewnia ochronę tajemnic związanych

ze służbą oraz danych osobowych.

7.

W trakcie pełnienia służby w formie zdalnej policjant może używać narzędzi lub materiałów

niezapewnionych przez przełożonego, jeżeli

1)

narzędzia i materiały spełniają wymagania, o których mowa w ust. 6;

2)

narzędzia spełniają wymagania określone w rozdziale IV działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), zwanej dalej „Kodeksem pracy”.

8.

Na polecenie przełożonego, o którym mowa w art. 32 ust. 1, lub osoby przez niego upoważnionej

policjant pełniący służbę w formie zdalnej ma obowiązek prowadzić ewidencję wykonanych

czynności, uwzględniającą w szczególności opis tych czynności, a także datę ich wykonania.

Ewidencję wykonanych czynności policjant sporządza w formie i z częstotliwością określonymi

w poleceniu.

9.

Policjant ma obowiązek na polecenie bezpośredniego przełożonego stawić się w miejscu

stałego wykonywania służby.

10.

Przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, lub osoba przez niego upoważniona mogą

w każdym czasie cofnąć polecenie pełnienia służby w formie zdalnej.

1.

Przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, realizuje w stosunku do policjanta pełniącego

służbę w formie zdalnej obowiązki określone w art. 71a-71d w czasie pełnienia przez

niego służby w formie zdalnej, z wyłączeniem obowiązków określonych w art. 208 § 1,

art. 209art. 210 § 6 Kodeksu pracy.

2.

Przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, lub osoba przez niego upoważniona przed

rozpoczęciem przez policjanta służby pełnionej w formie zdalnej przekazują policjantowi

pełniącemu służbę w formie zdalnej informacje dotyczące

1)

zasad

a)

oraz sposobu właściwej organizacji stanowiska służby pełnionej w formie zdalnej, z

uwzględnieniem wymagań ergonomii,

b)

bezpiecznego i higienicznego wykonywania służby pełnionej w formie zdalnej,

c)

postępowania w sytuacjach awaryjnych stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia;

2)

czynności do wykonania po zakończeniu wykonywania służby pełnionej w formie zdalnej.

3.

Przed dopuszczeniem do wykonywania służby pełnionej w formie zdalnej policjant w oświadczeniu

składanym w postaci papierowej lub elektronicznej

1)

potwierdza

a)

zapoznanie się z informacjami, o których mowa w ust. 2,

b)

że na stanowisku służby pełnionej w formie zdalnej w miejscu wskazanym w poleceniu,

o którym mowa w art. 33a ust. 3, są zapewnione bezpieczne i higieniczne warunki tej

służby;

2)

zobowiązuje się do przestrzegania zasad, o których mowa w ust. 2 pkt 1, oraz do wykonywania

czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2.

4.

Policjant organizuje stanowisko służby pełnionej w formie zdalnej, uwzględniając wymagania

ergonomii.

5.

Przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, lub osoba przez niego upoważniona mają

prawo przeprowadzać kontrolę warunków bezpieczeństwa i higieny służby pełnionej w

formie zdalnej przez policjanta w miejscu i w godzinach pełnienia tej służby.

6.

Przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, lub osoba przez niego upoważniona dostosowują

sposób przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 5, do miejsca wykonywania i

charakteru służby pełnionej w formie zdalnej. Wykonywanie czynności kontrolnych nie

może naruszać prywatności policjanta pełniącego służbę w formie zdalnej i innych osób

ani utrudniać korzystania z pomieszczeń domowych w sposób zgodny z ich przeznaczeniem.

7.

W razie zaistnienia wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby w formie zdalnej

stosuje się przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą

(Dz. U. z 2023 r. poz. 2015).

8.

Zgłoszenie bezpośredniemu przełożonemu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem

służby w formie zdalnej jest równoznaczne z wyrażeniem przez policjanta zgody na przeprowadzenie

oględzin miejsca wypadku, narzędzi, oceny ich stanu technicznego oraz zbadania warunków

pełnienia tej służby i innych okoliczności, które mogły mieć wpływ na powstanie wypadku

lub mają z nim związek. Oględzin dokonuje się niezwłocznie po zgłoszeniu wypadku pozostającego

w związku z pełnieniem służby w formie zdalnej, w terminie uzgodnionym przez policjanta

albo jego domownika, w przypadku gdy policjant ze względu na stan zdrowia nie jest

w stanie uzgodnić tego terminu, i przewodniczącego komisji powypadkowej. Komisja powypadkowa

może odstąpić od dokonywania oględzin, jeżeli uzna, że okoliczności i przyczyny wypadku

nie budzą jej wątpliwości.

1.

Pracownik, który w okresie od dnia 2 sierpnia 2022 r. do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy miał prawo do urlopu rodzicielskiego albo jego części lub korzystał z urlopu

rodzicielskiego albo jego części udzielonego na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, ma prawo do skorzystania z urlopu rodzicielskiego,

w wymiarze określonym w art. 182

2.

Do pracownika, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 182

3.

Części urlopu rodzicielskiego, o której mowa w art. 182

1.

Mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez

policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu

służby w Policji.

2.

Ustala się następujące kwalifikacje zawodowe

1)

podstawowe;

2)

podoficerskie;

3)

aspiranckie;

4)

oficerskie.

3.

Policjant może być mianowany albo powołany na wyższe stanowisko służbowe, jeżeli spełnia

łącznie następujące warunki

1)

posiada wykształcenie, kwalifikacje zawodowe i staż służby wymagane na tym stanowisku;

2)

posiada pozytywną opinię służbową;

3)

w przypadku poddania go procedurze, o której mowa w art. 35a ust. 1, uzyskał pozytywny

wynik testu lub badania przeprowadzonego w ramach tej procedury.

4.

Na wyższe stanowisko służbowe nie może być mianowany ani powołany policjant

1)

który podczas ostatniego opiniowania służbowego otrzymał jedną z opinii służbowych,

o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 albo 3 albo art. 41 ust. 1 pkt 2 albo ust. 2

pkt 1 - przez okres jednego roku od dnia wydania ostatecznej opinii;

2)

przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne

- do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania;

3)

ukarany karą dyscyplinarną - do czasu jej zatarcia;

4)

skazany za przestępstwo wyrokiem sądu - przez rok od dnia uprawomocnienia się orzeczenia,

chyba że interes służby nie sprzeciwia się mianowaniu albo powołaniu na wyższe stanowisko

służbowe pomimo skazania lub od popełnienia czynu, za który został skazany, upłynęło

więcej niż 2 lata.

5

Policjant, który ukończył w Akademii Policji w Szczytnie studia pierwszego stopnia

o profilu praktycznym na kierunku nauka o Policji, w terminie miesiąca od dnia ukończenia

tych studiów jest mianowany na stanowisko służbowe, dla którego określono policyjny

stopień etatowy w korpusie oficerów młodszych Policji, jeżeli spełnia warunki, o których

mowa w ust. 3. Przepis ust. 4 stosuje się.

6.

Do stażu służby, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, nie wlicza się okresu zawieszenia w

czynnościach służbowych oraz okresu tymczasowego aresztowania, jeżeli policjant został

skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub

przestępstwo skarbowe lub w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym został

ukarany karą dyscyplinarną albo odstąpiono od jego ukarania, a także okresu urlopu

wychowawczego oraz urlopu bezpłatnego.

7.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP,

Komendant BSWP, Komendant CBZC albo Dyrektor CLKP może wyrazić zgodę na mianowanie

na stanowisko służbowe policjanta, także w służbie przygotowawczej, przed uzyskaniem

przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku,

przy spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe policjant

jest obowiązany uzyskać przed mianowaniem na stałe.

8

Warunkiem uzyskania przez policjanta kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania

go lub powołania go na stanowisko służbowe jest ukończenie przez niego

1)

szkolenia zawodowego

a)

podstawowego - w przypadku kwalifikacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1,

b)

podoficerskiego - w przypadku kwalifikacji, o których mowa w ust. 2 pkt 2,

c)

aspiranckiego - w przypadku kwalifikacji, o których mowa w ust. 2 pkt 3,

d)

oficerskiego - w przypadku kwalifikacji, o których mowa w ust. 2 pkt 4

- i zdanie egzaminu końcowego;

2)

studiów w Akademii Policji w Szczytnie - w przypadku kwalifikacji, o których mowa

w ust. 2 pkt 4, i zdanie egzaminu końcowego z zakresu szkolenia, o którym mowa w pkt

1 lit. d.

9

Za równoznaczne ze spełnieniem warunków określonych w ust. 8 pkt 1

1)

lit. a - uważa się zaliczenie w Akademii Policji w Szczytnie pierwszego roku studiów

pierwszego stopnia o profilu praktycznym na kierunku nauka o Policji;

2)

lit. b - uważa się zaliczenie w Akademii Policji w Szczytnie drugiego roku studiów

pierwszego stopnia o profilu praktycznym na kierunku nauka o Policji albo zdanie egzaminu

końcowego z zakresu szkolenia, o którym mowa w ust. 8 pkt 1 lit. b;

3)

lit. c - uważa się zaliczenie w Akademii Policji w Szczytnie trzeciego roku studiów

pierwszego stopnia o profilu praktycznym na kierunku nauka o Policji albo zdanie egzaminu

końcowego z zakresu szkolenia, o którym mowa w ust. 8 pkt 1 lit. c;

4)

lit. d - uważa się zdanie egzaminu końcowego z zakresu szkolenia, o którym mowa w

ust. 8 pkt 1 lit. d.

10

Policjanta można skierować na egzamin końcowy z zakresu odpowiedniego szkolenia, o

którym mowa w ust. 8 pkt 1 lit. b-d, bez konieczności odbywania tego szkolenia, jeżeli

spełnia łącznie następujące warunki

1)

ma zapewnione stanowisko służbowe, na którym są wymagane kwalifikacje zawodowe, o

których mowa w ust. 2, lub pełni służbę na stanowisku służbowym, dla którego określono

policyjny stopień etatowy w korpusie odpowiednio podoficerów, aspirantów i oficerów

Policji;

2)

spełnia warunki, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, oraz nie zachodzą okoliczności,

o których mowa w ust. 4.

11

Warunkiem skierowania, o którym mowa w ust. 10, jest dla egzaminu końcowego z zakresu

szkolenia, o którym mowa w ust. 8 pkt 1

1)

lit. b - ukończenie szkolenia zawodowego podstawowego z wyróżnieniem;

2)

lit. c - posiadanie wykształcenia wyższego oraz ukończenie szkolenia zawodowego podoficerskiego

z wyróżnieniem albo zdanie egzaminu końcowego z zakresu tego szkolenia z wyróżnieniem;

3)

lit. d - złożenie przez policjanta pisemnego raportu w sprawie skierowania go na ten

egzamin oraz

a)

ukończenie studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich oraz ukończenie

szkolenia zawodowego aspiranckiego z wyróżnieniem albo zdanie egzaminu końcowego z

zakresu tego szkolenia z wyróżnieniem lub

b)

ukończenie studiów w Akademii Policji w Szczytnie.

11a

Policjanta dopuszcza się do egzaminu końcowego po uzyskaniu zaliczeń oraz zdaniu egzaminów

przewidzianych w programie szkolenia.

11b

Policjantowi wystawia się ocenę negatywną z zaliczenia, egzaminu lub egzaminu końcowego,

jeżeli w czasie ich przeprowadzania

1)

korzysta z pomocy innych osób lub

2)

posługuje się niedozwolonymi urządzeniami, materiałami lub środkami, lub

3)

w inny sposób zakłóca ich przebieg.

11c

Policjant, któremu wystawiono ocenę negatywną z zaliczenia, egzaminu lub egzaminu

końcowego, zachowuje prawo odpowiednio do zaliczenia poprawkowego, egzaminu poprawkowego

lub egzaminu końcowego poprawkowego, a jeżeli wystawienie oceny negatywnej nastąpiło

podczas zaliczenia poprawkowego, egzaminu poprawkowego lub egzaminu końcowego poprawkowego

- do zaliczenia komisyjnego, egzaminu komisyjnego lub egzaminu końcowego komisyjnego.

11d

Egzamin końcowy przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Komendanta-Rektora

Akademii Policji w Szczytnie, komendanta szkoły policyjnej albo kierownika ośrodka

szkolenia.

12.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim odpowiadają

policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych, mając

na uwadze zakres wykonywanych przez nich zadań.

1.

Policjanta można skierować na przeszkolenie, do szkoły, na studia wyższe lub podyplomowe

w kraju albo za granicą lub na aplikację w zawodach prawniczych, które są realizowane

poza jednostkami szkoleniowymi Policji.

2.

Z policjantem w służbie stałej, którego zamierza się skierować na koszt Policji na

przeszkolenie, do szkoły, na studia wyższe lub podyplomowe w kraju albo za granicą

lub na aplikację w zawodach prawniczych, które są realizowane poza jednostkami szkoleniowymi

Policji, zawiera się umowę, jeżeli koszt ten w dniu skierowania przekracza kwotę sześciokrotności

wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego w danym roku na podstawie

ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2207 oraz z 2023 r. poz. 1667).

3.

Policjant, który został zwolniony ze służby przed upływem 5 lat od dnia ukończenia

nauki lub szkoleń wymienionych w ust. 2, których koszty zostały pokryte z budżetu

Policji, jest obowiązany do zwrotu tych kosztów.

4.

Umowa, o której mowa w ust. 2, określa wzajemne prawa i obowiązki stron związane ze

skierowaniem, w szczególności warunki zwrotu kosztów poniesionych na naukę i utrzymanie

policjanta, w przypadku

1)

nieukończenia przez niego przeszkolenia, szkoły, studiów wyższych lub podyplomowych

w kraju albo za granicą lub aplikacji w zawodach prawniczych w wyniku uzyskania negatywnej

oceny końcowej albo przerwania nauki z winy policjanta;

2

zwolnienia ze służby w okresie, o którym mowa w ust. 3, z przyczyn określonych w art.

41 ust. 1 pkt 3-5, ust. 2 pkt 1, 2, 5, 7-9 oraz ust. 3.

5.

Zwrot poniesionych kosztów następuje w wysokości

1)

kosztów poniesionych przez Policję - w przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 1

oraz art. 41 ust. 1 pkt 3-5 i ust. 2 pkt 2 i 8;

2)

proporcjonalnej do pozostałego, wynikającego z umowy, okresu służby pełnionej po zakończeniu

nauki - w pozostałych przypadkach.

6.

Zwrot kosztów, o którym mowa w ust. 3, nie obejmuje uposażenia policjanta.

7.

Komendant Główny Policji może zwolnić policjanta z obowiązku zwrotu kosztów, o których

mowa w ust. 3, w całości albo w części na pisemny wniosek policjanta uzasadniony jego

szczególną sytuacją życiową, rodzinną lub materialną.

Na szkolenie, o którym mowa w art. 34 ust. 8 pkt 1, policjanta kieruje przełożony

za pośrednictwem komórki organizacyjnej Policji właściwej w sprawach szkolenia Komendy

Głównej Policji, CBŚP, BSWP, CBZC, CLKP, komendy wojewódzkiej Policji, Komendy Stołecznej

Policji, Akademii Policji w Szczytnie albo szkoły policyjnej.

1.

Po przyjęciu do służby policjanta kieruje się na szkolenie zawodowe podstawowe.

2.

Policjanta przyjętego do służby ponownie przed upływem 3 lat od dnia zwolnienia go

ze służby w Policji, jeżeli podczas jej pełnienia uzyskał kwalifikacje zawodowe podstawowe,

nie kieruje się na szkolenie zawodowe podstawowe.

3

W stosunku do policjanta przyjętego do służby w Policji przed upływem 12 miesięcy

od dnia zakończenia służby kandydackiej można prowadzić szkolenie zawodowe podstawowe

w zakresie niezbędnym do uzupełnienia wiedzy i umiejętności zdobytych w związku z

pełnieniem służby kandydackiej.

4

W stosunku do policjanta - absolwenta studiów, w ramach których, na podstawie porozumienia

zawartego przez uczelnię z Komendantem Głównym Policji, zrealizowano określony przez

Komendanta Głównego Policji minimalny zakres treści kształcenia, przyjętego do służby

w Policji przed upływem 12 miesięcy od dnia ukończenia tych studiów można prowadzić

szkolenie zawodowe podstawowe w zakresie uzupełniającym różnice programowe między

zrealizowanym minimalnym zakresem treści kształcenia a szkoleniem zawodowym podstawowym.

1.

Na szkolenie zawodowe podoficerskie lub szkolenie zawodowe aspiranckie policjanta

można skierować, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki

1)

ma zapewnione stanowisko służbowe, na którym są wymagane kwalifikacje zawodowe podoficerskie

lub aspiranckie, lub pełni służbę na stanowisku służbowym, dla którego określono policyjny

stopień etatowy w korpusie odpowiednio podoficerów albo aspirantów Policji;

2)

posiada staż służby wymagany do mianowania lub powołania na stanowisko służbowe;

3)

posiada pozytywną opinię służbową.

2.

Warunku wymienionego w ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do policjanta, o którym mowa w

art. 34 ust. 7.

3

Na szkolenie zawodowe aspiranckie można skierować policjanta, który uzyskał kwalifikacje

zawodowe, o których mowa w art. 34 ust. 2 pkt 2.

4

Policjanta, który posiada specjalistyczne kwalifikacje, wykształcenie, uprawnienia

lub umiejętności pożądane ze względu na potrzeby kadrowe Policji, można skierować

na szkolenie zawodowe aspiranckie z wyłączeniem wymogu, o którym mowa w ust. 3.

1.

Na szkolenie zawodowe oficerskie policjanta można skierować, jeżeli spełnia łącznie

następujące warunki

1

ukończył studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie;

2)

złożył pisemny raport w sprawie skierowania go na to szkolenie;

3)

ma zapewnione, bezpośrednio po ukończeniu szkolenia, stanowisko służbowe, na którym

są wymagane kwalifikacje zawodowe oficerskie, lub pełni służbę na stanowisku służbowym,

dla którego określono policyjny stopień etatowy w korpusie oficerów Policji;

4)

posiada staż służby wymagany do mianowania lub powołania na stanowisko służbowe;

5)

posiada pozytywną opinię służbową.

2.

Warunku wymienionego w ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do policjanta, o którym mowa w

art. 34 ust. 7 i art. 56 ust. 1.

3

Na szkolenie zawodowe oficerskie można skierować policjanta, który uzyskał kwalifikacje

zawodowe, o których mowa w art. 34 ust. 2 pkt 3.

4

Policjanta, który posiada specjalistyczne kwalifikacje, wykształcenie, uprawnienia

lub umiejętności pożądane ze względu na potrzeby kadrowe Policji, można skierować

na szkolenie zawodowe oficerskie z wyłączeniem wymogu, o którym mowa w ust. 3.

1.

Policjanta usuwa się ze szkolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 8 pkt 1, jeżeli

1)

złożył pisemny raport o usunięcie ze szkolenia;

2)

zgłosił na piśmie wystąpienie ze służby w Policji;

3)

przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, wystąpił o jego usunięcie ze szkolenia;

4)

przełożony, o którym mowa w art. 39a ust. 1 i 2, zawiesił go w czynnościach służbowych;

5)

w szkoleniu nastąpiła przerwa spowodowana jego długotrwałą chorobą lub szczególnymi

przyczynami losowymi;

6)

bez usprawiedliwienia przerwał udział w szkoleniu;

7)

bez usprawiedliwienia nie przystąpił w wyznaczonym terminie do zaliczeń lub egzaminów

przewidzianych programem szkolenia lub do egzaminu końcowego;

8)

nie uzyskał zaliczenia lub nie zdał egzaminu przewidzianego w programie szkolenia

lub egzaminu końcowego;

9)

popełnił czyn o znamionach wykroczenia albo przewinienia dyscyplinarnego, jeżeli popełnienie

czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego udział w szkoleniu;

10)

popełnił czyn o znamionach przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego,

jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste;

11)

z innych ważnych przyczyn nie jest możliwy jego udział w szkoleniu.

2.

Policjanta skreśla się ze szkolenia w przypadku jego śmierci lub uznania za zaginionego.

1.

Policjant usunięty ze szkolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 8 pkt 1, w przypadkach

wskazanych w art. 34f ust. 1 pkt 1-5 i 11 może dokończyć przerwane szkolenie, jeżeli

przed upływem 12 miesięcy od dnia usunięcia ze szkolenia ustanie przyczyna, z powodu

której został usunięty, oraz zgłosi przełożonemu właściwemu do spraw osobowych gotowość

do dokończenia szkolenia.

2.

Policjanta, o którym mowa w ust. 1, można ponownie skierować na szkolenie, jeżeli

po upływie 12 miesięcy od dnia usunięcia ze szkolenia ustanie przyczyna, z powodu

której został usunięty.

3.

Policjanta, który został usunięty ze szkolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 8 pkt

1 lit. b-d, w przypadkach wskazanych w art. 34f ust. 1 pkt 6-8 można ponownie skierować

na szkolenie nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia jego usunięcia.

4.

Policjanta, który został usunięty ze szkolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 8 pkt

1 lit. a, w przypadkach wskazanych w art. 34f ust. 1 pkt 6-8 można ponownie skierować

na szkolenie bez zachowania terminu wskazanego w ust. 3.

5.

Policjanta, który został usunięty ze szkolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 8 pkt

1, w przypadkach wskazanych w art. 34f ust. 1 pkt 9 i 10 można ponownie skierować

na szkolenie nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia jego usunięcia.

6.

Przepisów ust. 3 i 5 nie stosuje się do policjanta przywróconego do służby w Policji.

1.

Policjant może zostać skierowany na doskonalenie zawodowe w celu pogłębiania wiedzy

i umiejętności zawodowych wymaganych przy wykonywaniu przez niego zadań i czynności

służbowych, a także uzyskania przez niego dodatkowych uprawnień, w tym uprawnień instruktorskich.

2.

Doskonalenie zawodowe policjantów organizowane jest jako doskonalenie zawodowe

1

centralne - przez Akademię Policji w Szczytnie, szkoły policyjne lub ośrodki szkolenia;

2)

lokalne - przez jednostki organizacyjne Policji lub komórki organizacyjne tych jednostek;

3)

zewnętrzne - przez podmioty pozapolicyjne.

3

Za zgodą Komendanta Głównego Policji doskonalenie zawodowe centralne mogą organizować

CBŚP, BSWP, BOA, CBZC, CLKP oraz komendy wojewódzkie Policji i Komenda Stołeczna Policji.

4

Do doskonalenia zawodowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 3, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 34 ust. 11b-11d, art. 34f i art. 34g ust. 1-3, 5 i 6.

5

Komendant Główny Policji, właściwy dla ośrodka szkolenia komendant wojewódzki Policji

albo Komendant Stołeczny Policji, Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie lub

komendant szkoły policyjnej, każdy w zakresie swojej właściwości, określają programy

doskonalenia zawodowego centralnego.

W przypadku wystąpienia sytuacji szczególnych wymagających ochrony bezpieczeństwa

policjantów, w tym w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii

lub wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, Komendant Główny Policji, na czas wynikający

z określonej potrzeby, może wprowadzić organizację szkolenia, o którym mowa w art.

34 ust. 8 pkt 1, oraz organizację doskonalenia zawodowego, o którym mowa w art. 34h

ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 3, w systemie skoszarowanym.

1.

Policjant, który ukończył szkolenie, o którym mowa w art. 34 ust. 8 pkt 1, otrzymuje

świadectwo ukończenia szkolenia lub świadectwo ukończenia szkolenia z wyróżnieniem.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 34 ust. 10, policjant otrzymuje świadectwo zdania

egzaminu końcowego lub świadectwo zdania egzaminu końcowego z wyróżnieniem.

3.

Policjant, który ukończył szkolenie, o którym mowa w art. 30 ust. 2a, otrzymuje świadectwo

ukończenia szkolenia dla policjantów w służbie kandydackiej.

4.

Policjant, który ukończył doskonalenie zawodowe, o którym mowa w art. 34h ust. 2 pkt

1 i ust. 3, otrzymuje świadectwo ukończenia doskonalenia zawodowego centralnego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

formy, tryb, organizację, sposób odbywania i dokumentowania szkoleń, o których mowa

w art. 34 ust. 8 pkt 1,

2)

sposób oceniania policjanta w trakcie szkoleń, o których mowa w art. 34 ust. 8 pkt

1, oraz zakres, tryb, formy i terminy składania egzaminów końcowych z tych szkoleń,

3)

sposób oceniania policjanta w trakcie egzaminów końcowych, o których mowa w art. 34

ust. 10, oraz zakres, tryb, formy i terminy składania tych egzaminów,

4)

sposób powoływania komisji egzaminacyjnej,

5)

sposób dokumentowania oraz jednostki organizacyjne Policji właściwe do organizowania

szkolenia, o którym mowa w art. 30 ust. 2a,

6)

formy, organizację, sposób odbywania i dokumentowania doskonalenia zawodowego oraz

sposób oceniania policjanta w trakcie jego trwania,

7)

sposób sprawowania nadzoru nad realizacją szkoleń, o których mowa w art. 34 ust. 8

pkt 1 i art. 30 ust. 2a, oraz doskonalenia zawodowego,

8)

wzory świadectwa ukończenia szkolenia zawodowego, świadectwa ukończenia szkolenia

zawodowego z wyróżnieniem, świadectwa zdania egzaminu końcowego, świadectwa zdania

egzaminu końcowego z wyróżnieniem, świadectwa ukończenia szkolenia dla policjantów

w służbie kandydackiej oraz świadectwa ukończenia doskonalenia zawodowego centralnego

- mając na uwadze zapewnienie właściwego przygotowania policjantów do wykonywania

zadań służbowych oraz konieczność zapewnienia właściwej realizacji oraz prawidłowego

dokumentowania szkoleń, o których mowa w art. 34 ust. 8 pkt 1 oraz w art. 30 ust.

2a, i doskonalenia zawodowego oraz przebiegu egzaminów końcowych.

1.

Pracownik - rodzic dziecka posiadającego zaświadczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin

„Za życiem”

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1329 oraz z 2022 r. poz. 2140), który w okresie od dnia 2 sierpnia 2022 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

miał prawo do urlopu rodzicielskiego albo jego części lub korzystał z urlopu rodzicielskiego

albo jego części udzielonego na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

dotychczasowym, ma prawo do skorzystania z części urlopu rodzicielskiego w wymiarze

różnicy między wymiarem urlopu rodzicielskiego określonym w art. 182

2.

Części urlopu rodzicielskiego, o której mowa w ust. 1, udziela się na zasadach określonych

w przepisach ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracownika, który w okresie od dnia

2 sierpnia 2022 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy korzystał z urlopu rodzicielskiego

albo jego części lub był uprawniony do urlopu rodzicielskiego, na podstawie art. 183

ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może

on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy, uwzględniając

przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu,

właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy

z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.

1.

Policjant może zostać poddany procedurze określającej jego predyspozycje do służby

na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych, poprzez przeprowadzenie

testu sprawności fizycznej, badania psychologicznego lub badania psychofizjologicznego.

2.

Test lub badania są przeprowadzane przez uprawnioną komórkę organizacyjną Policji.

3.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w Komendzie Głównej Policji test i badania zarządza Komendant Główny Policji.

3a.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w CBŚP test i badania zarządza Komendant CBŚP.

3b.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w BSWP test i badania zarządza Komendant BSWP.

3c.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w BOA test i badania zarządza Komendant Główny Policji.

3d.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w samodzielnym pododdziale kontrterrorystycznym Policji test i badania zarządza właściwy

miejscowo komendant wojewódzki lub Komendant Stołeczny Policji.

3e.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w CBZC badania zarządza Komendant CBZC.

3f.

W stosunku do policjantów CLKP lub ubiegających się o podjęcie służby w CLKP test

i badania zarządza Dyrektor CLKP.

4.

W stosunku do policjantów pełniących służbę na obszarze terytorialnego działania komendanta

wojewódzkiego, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3 i 4, test i badania zarządza komendant

wojewódzki Policji.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

określania predyspozycji fizycznych i psychicznych do służby na określonych stanowiskach

lub w określonych komórkach organizacyjnych Policji oraz przeprowadzania badań psychofizjologicznych,

uwzględniając wykaz komórek organizacyjnych uprawnionych do przeprowadzania testu

lub badań, o których mowa w ust. 1, wykaz komórek organizacyjnych Policji i stanowisk

służbowych, dla których test lub badania mogą być przeprowadzane, oraz zakres i ramową

metodykę badań, mając na względzie zapewnienie sprawnego przebiegu wyłonienia osób

posiadających predyspozycje do pełnienia służby na określonych stanowiskach lub w

określonych komórkach organizacyjnych Policji.

Policjanta, za jego zgodą, przenosi na stanowisko związane z bezpośrednim rozpoznawaniem

i zwalczaniem przestępstw popełnionych przy użyciu systemu informatycznego, systemu

teleinformatycznego lub sieci teleinformatycznej oraz zapobieganiem tym przestępstwom,

a także wykrywaniem i ściganiem sprawców tych przestępstw w CBZC Komendant Główny

Policji, na wniosek Komendanta CBZC, po uzyskaniu przez policjanta pozytywnego wyniku

sprawdzenia wiedzy, umiejętności i znajomości języka, o którym mowa w art. 25 ust.

12 pkt 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1

a)

pkt 3 lit. b tiret pierwsze, który wchodzi w życie w terminie określonym w komunikacie

ministra właściwego do spraw informatyzacji, o którym mowa w art. 34,

b)

pkt 6 w zakresie dodawanego art. 10 ust. 8, który wchodzi w życie w terminie określonym

w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji, o którym mowa w art. 35,

c)

pkt 8

-

lit. a oraz lit. b w zakresie dodawanych ust. 17a oraz 17c-17f, które wchodzą w życie

z dniem 1 marca 2023 r.,

-

lit. b w zakresie dodawanego ust. 17b, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2023 r.,

d)

pkt 9 lit. c i d, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z

mocą od dnia 24 lutego 2022 r.,

e)

pkt 9 lit. e, pkt 10, pkt 21 lit. a-c i f, pkt 31 lit. a i c oraz pkt 32, które wchodzą

w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2023 r.,

f)

pkt 21 lit. g i h, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2023 r.;

2)

art. 4, art. 5, art. 7 oraz art. 20 pkt 4, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2023 r.;

3)

art. 11, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2023 r.;

4)

art. 13, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

5)

art. 17, który wchodzi w życie z dniem 24 sierpnia 2023 r.

Pracownik - ojciec wychowujący dziecko w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy ma

prawo do urlopu ojcowskiego na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych,

nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko

1)

24. miesiąca życia albo

2)

14. roku życia, o ile nie upłynęły 24 miesiące od dnia uprawomocnienia się postanowienia

orzekającego przysposobienie tego dziecka.

1.

Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia

służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu

lub na własną prośbę.

2.

Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na

obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach

tej jednostki organizacyjnej, Komendant BSWP w odniesieniu do policjanta BSWP w ramach

tej jednostki organizacyjnej, Komendant CBZC w odniesieniu do policjanta CBZC w ramach

tej jednostki organizacyjnej, Dyrektor CLKP w odniesieniu do policjanta CLKP w ramach

tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego

województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu

(miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi

jednostkami organizacyjnymi Policji, BSWP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji,

CBZC a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji oraz między CLKP a innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych

i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa,

w którym policjant ma pełnić służbę, w przypadku przeniesienia do CBŚP - Komendant

CBŚP, w przypadku przeniesienia do BSWP - Komendant BSWP, w przypadku przeniesienia

do CBZC - Komendant CBZC, a w przypadku przeniesienia do CLKP - Dyrektor CLKP.

3.

Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant Główny Policji, Komendant

CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo Dyrektor CLKP w wyjątkowych przypadkach

może przedłużyć czas delegacji do 12 miesięcy.

4.

Komendant Główny Policji może oddelegować policjanta, za jego zgodą, do pełnienia

zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą na czas określony.

4a.

Policjant może być oddelegowany do wykonywania zadań służbowych poza Policją w celu

realizacji zadań określonych w ustawie lub zadań Policji wynikających z obowiązujących

Rzeczpospolitą Polską umów i zobowiązań międzynarodowych.

4b.

Policjant może być oddelegowany do

1)

urzędu krajowego obsługującego organ władzy publicznej, w którym są wykonywane zadania

o charakterze określonym w ust. 4a, zwanego dalej „instytucją krajową”;

2)

urzędu, organizacji lub instytucji międzynarodowej albo państwa obcego, w których

są wykonywane zadania, o których mowa w ust. 4a, zwanych dalej „instytucją zagraniczną”.

4c.

Oddelegowanie policjanta do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru Wewnętrznego następuje

na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W zakresie nieuregulowanym stosuje się odpowiednio przepisy art. 36a-36p.

4d.

Policjanta przyjętego do służby na zasadach, o których mowa w art. 25 ust. 5, 11 lub

12, można przenieść lub delegować do innej służby w Policji pod warunkiem przystąpienia

przez niego do pominiętych zgodnie z tymi zasadami etapów postępowania kwalifikacyjnego,

o których mowa w art. 25 ust. 2, oraz uzyskania ich pozytywnego wyniku.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1.

Z wnioskiem o oddelegowanie policjanta do wykonywania zadań służbowych poza Policją

mogą wystąpić

1)

organy Policji lub kierownik komórki organizacyjnej Komendy Głównej Policji;

2)

instytucje krajowe;

3)

instytucje zagraniczne.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać nazwę instytucji, komórki organizacyjnej

oraz nazwę stanowiska przeznaczonego dla policjanta lub pełnionej funkcji, opis kwalifikacji

wymaganych do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji, zakres wykonywanych zadań,

przewidywany okres oddelegowania oraz określenie należności pieniężnych i innych świadczeń

przysługujących oddelegowanemu policjantowi. Wniosek instytucji zagranicznej powinien

dodatkowo zawierać określenie uprawnień i należności przysługujących oddelegowanemu

policjantowi w tej instytucji.

3.

W przypadku policjanta, który ma zostać oddelegowany za granicę do wykonywania zadań

zleconych przez instytucję zagraniczną albo zadań wynikających z programów finansowanych

ze środków funduszy Unii Europejskiej, gdy okres oddelegowania ma trwać co najmniej

rok, a wykonywanie zadań nie wymaga objęcia przez policjanta stanowiska w instytucji

zagranicznej, wniosek powinien dodatkowo określać zakres uprawnień i należności, jakie

przysługują oddelegowanemu policjantowi lub jego jednostce organizacyjnej Policji

od instytucji finansującej, przez którą należy rozumieć instytucję krajową albo instytucję

zagraniczną, w tym organizację międzynarodową, inną niż podmiot oddelegowujący lub

podmiot, do którego następuje oddelegowanie, finansującą wykonywanie zadań, o których

mowa w art. 36 ust. 4a.

4.

Wniosek składa się nie później niż 14 dni przed przewidywanym dniem oddelegowania

policjanta do instytucji krajowej lub instytucji zagranicznej.

Oddelegowanie do wykonywania zadań służbowych poza Policją następuje po zapoznaniu

się policjanta z treścią wniosku oraz po wyrażeniu przez niego zgody na oddelegowanie

w formie pisemnego oświadczenia wskazującego nazwę instytucji krajowej lub instytucji

zagranicznej, nazwę stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, a także okres oddelegowania.

1.

W przypadku gdy oddelegowanie policjanta do instytucji zagranicznej jest poprzedzone

postępowaniem kwalifikacyjnym przewidzianym w umowie międzynarodowej lub przepisach

prawa Unii Europejskiej, policjant zwraca się pisemnie do Komendanta Głównego Policji

z wnioskiem o wyrażenie zgody na uczestnictwo w tym postępowaniu.

2.

W przypadku pozytywnie zakończonego postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w

ust. 1, oddelegowanie policjanta do instytucji zagranicznej następuje po przedstawieniu

Komendantowi Głównemu Policji kontraktu z instytucją zagraniczną.

3.

W razie otrzymania przez policjanta od instytucji zagranicznej propozycji przedłużenia

kontraktu lub gdy policjant ubiega się o kolejny kontrakt w instytucji zagranicznej,

stosuje się odpowiednio ust. 1.

Komendant Główny Policji może z własnej inicjatywy oddelegować policjanta do wykonywania

zadań służbowych poza Policją.

1.

Komendant Główny Policji w razie uwzględnienia wniosku

1)

uzgadnia z instytucją krajową lub instytucją zagraniczną obsadę personalną stanowiska

służbowego określonego we wniosku albo pełnioną funkcję, po uprzednim uzyskaniu od

policjanta pisemnego oświadczenia, o którym mowa w art. 36b, jeśli kwestie te nie

zostały wcześniej uzgodnione;

2)

zwalnia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, z jednoczesnym przeniesieniem

go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych;

3)

zalicza, do celów obliczenia uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących

policjantowi w okresie oddelegowania, stanowisko służbowe w instytucji krajowej określone

we wniosku do odpowiedniej grupy zaszeregowania oraz ustala policyjny stopień etatowy,

stosownie do zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów;

4)

oddelegowuje policjanta do wykonywania zadań służbowych poza Policją, z wyjątkiem

przypadku, o którym mowa w art. 11g ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4, policjantowi służy odwołanie do ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Komendant Główny Policji nie uwzględnia wniosku, jeżeli wskazane w nim stanowisko,

charakter lub zakres zadań, jakie miałby wykonywać policjant oddelegowany poza Policję,

nie odpowiada zadaniom określonym w ustawie oraz zadaniom wynikającym z obowiązujących

Rzeczpospolitą Polską umów i zobowiązań międzynarodowych.

1.

Warunkiem oddelegowania policjanta do instytucji krajowej lub instytucji zagranicznej

jest wyznaczenie go na stanowisko służbowe lub do pełnienia funkcji, zgodnie z wnioskiem,

o którym mowa w art. 36a ust. 2.

2.

Instytucja krajowa lub instytucja zagraniczna może przenieść oddelegowanego policjanta

na inne stanowisko służbowe niż określone we wniosku o oddelegowanie, jeżeli na stanowisku

tym są wykonywane zadania, o których mowa w art. 36 ust. 4a. W takim przypadku przepisy

art. 36a-36e i art. 36g stosuje się odpowiednio.

1.

Komendant Główny Policji odwołuje policjanta z oddelegowania w przypadku konieczności

zwolnienia go ze służby w Policji, zawiadamiając o tym odpowiednio instytucję krajową,

instytucję zagraniczną lub instytucję finansującą.

2.

Komendant Główny Policji, na uzasadniony wniosek instytucji krajowej, instytucji zagranicznej

lub instytucji finansującej, odwołuje policjanta z oddelegowania bez jego zgody. Właściwa

instytucja, składając Komendantowi Głównemu Policji wniosek o odwołanie policjanta

z oddelegowania, zawiadamia o tym policjanta. Odwołanie następuje nie wcześniej niż

z upływem 30 dni od dnia złożenia wniosku.

3.

Komendant Główny Policji odwołuje policjanta z oddelegowania do instytucji krajowej

lub instytucji zagranicznej na jego wniosek, zawiadamiając odpowiednio właściwą instytucję.

Odwołanie następuje w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

4.

Komendant Główny Policji, z uwagi na uzasadnione potrzeby Policji, może odwołać policjanta

z oddelegowania bez jego zgody, zawiadamiając o tym instytucję krajową, instytucję

zagraniczną lub instytucję finansującą oraz policjanta. Odwołanie następuje nie wcześniej

niż z upływem 30 dni od dnia zawiadomienia.

5.

Terminy, o których mowa w ust. 2-4, mogą być skracane za porozumieniem Komendanta

Głównego Policji, instytucji krajowej, instytucji zagranicznej lub instytucji finansującej

oraz zainteresowanego policjanta.

1.

Po odwołaniu policjanta z oddelegowania przełożony właściwy w sprawach osobowych mianuje

go na stanowisko nie niższe niż zajmowane przed oddelegowaniem.

2.

Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę na zwolnienie ze służby w Policji policjanta,

o którym mowa w art. 36g, ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w instytucji

krajowej. Nie dotyczy to policjanta, który podlega zwolnieniu ze służby na podstawie

art. 41 ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 8 albo wobec którego orzeczono karę

dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

1.

Policjant w okresie oddelegowania do instytucji krajowej lub instytucji zagranicznej

podlega przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, z wyjątkiem oddelegowania do

Biura Nadzoru Wewnętrznego.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień przełożonego, któremu policjant podlega z tytułu

zajmowania stanowiska służbowego albo pełnienia funkcji w instytucji krajowej lub

instytucji zagranicznej.

1.

Policjant oddelegowany do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej zachowuje

prawo do urlopu w wymiarze i na zasadach określonych w ustawie.

2.

Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej

przysługuje urlop w wymiarze i na zasadach obowiązujących w tej instytucji.

3.

Policjant oddelegowany do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej jest

obowiązany informować na piśmie przełożonego właściwego w sprawach osobowych o wymiarze

urlopu przysługującego i wykorzystanego w instytucji zagranicznej.

4.

Policjantowi odwołanemu z oddelegowania w instytucji zagranicznej przysługuje urlop

uzupełniający w wymiarze odpowiadającym różnicy pomiędzy wymiarem urlopu wypoczynkowego

i dodatkowego, ustalonego na podstawie ustawy, a wymiarem urlopu przysługującego mu

w instytucji zagranicznej.

1.

Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej

przysługują uprawnienia i świadczenia, w tym uposażenie i inne należności pieniężne,

w wysokości i na warunkach określonych w ustawie.

2.

Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej

położonej poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki organizacyjnej Policji,

w której policjant pełnił dotychczas służbę, przysługują z tego tytułu należności

przewidziane dla policjanta delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

3.

Instytucja krajowa wypłaca oddelegowanemu policjantowi

1)

uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami do uposażenia;

2)

nagrody roczne za okres oddelegowania;

3)

nagrody motywacyjne;

4)

należności z tytułu podróży służbowych oraz oddelegowania, o którym mowa w ust. 2.

4.

Świadczenia i należności pieniężne niewymienione w ust. 3 przyznaje i wypłaca jednostka

organizacyjna Policji, w której policjant pełnił służbę bezpośrednio przed oddelegowaniem.

Do policjanta oddelegowanego do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej

stosuje się przepisy, które mają zastosowanie do pracowników zatrudnionych na stanowiskach

analogicznych do zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, w szczególności dotyczące

obowiązków pracodawcy i pracownika, regulaminów pracy, wyróżnień, odpowiedzialności

materialnej pracowników, czasu pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy, a także funduszu

nagród, z wyłączeniem pozostałych przepisów w sprawie wynagrodzeń oraz innych świadczeń

i należności pieniężnych wynikających ze stosunku pracy.

1.

Policjant w czasie oddelegowania do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej

zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym

i innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia

i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2.

Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, przysługują również

1)

należności z tytułu zagranicznej podróży służbowej;

2)

zwrot kosztów przewozu rzeczy osobistego użytku i przedmiotów gospodarstwa domowego;

3)

ryczałt na pokrycie kosztów utrzymania;

4)

zwrot kosztów leczenia.

3.

Uposażenie oraz świadczenia i należności pieniężne, o których mowa w ust. 1 i ust.

2 pkt 3, nie przysługują policjantowi otrzymującemu za granicą wynagrodzenie na podstawie

kontraktu zawartego z instytucją zagraniczną lub instytucją finansującą.

4.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjanta oddelegowanego za granicę do

wykonywania zadań zleconych przez instytucję zagraniczną albo zadań wynikających z

programów finansowanych ze środków funduszy Unii Europejskiej, gdy okres oddelegowania

trwa co najmniej rok, a wykonywanie zadań nie wymaga objęcia przez policjanta stanowiska

w instytucji zagranicznej, w przypadku gdy wynagrodzenie to jest refundowane jednostce

organizacyjnej Policji przez instytucję finansującą.

Kierownik lub dyrektor generalny urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, do których

oddelegowano policjanta, na wniosek Komendanta Głównego Policji lub upoważnionej przez

niego osoby przesyła informacje dotyczące oceny wykonywania przez policjanta zadań

i obowiązków w czasie trwania oddelegowania, w celu i zakresie niezbędnym do sporządzenia

opinii służbowej.

1.

Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej

przysługują diety na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki, zwrot kosztów

noclegów, przejazdów i dojazdów oraz innych niezbędnych wydatków uznanych przez Komendanta

Głównego Policji, na warunkach określonych w przepisach w sprawie przyznawania policjantom

należności za podróże służbowe i przeniesienia.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1, policjant otrzymuje z tytułu podróży odbywanych

1)

w związku z rozpoczęciem i zakończeniem służby w instytucji zagranicznej;

2)

w celu załatwienia w kraju lub w innym państwie spraw służbowych na polecenie lub

za zgodą Komendanta Głównego Policji;

3)

w razie śmierci pozostających w kraju członków rodziny, na których przysługuje zasiłek

pogrzebowy na podstawie ustawy, a w innych przypadkach losowych - za zgodą Komendanta

Głównego Policji;

4)

w celu wykorzystania urlopu wypoczynkowego w kraju, raz na 2 lata, nie wcześniej niż

po upływie 12 miesięcy służby w instytucji zagranicznej, z wyłączeniem ostatniego

roku tej służby.

3.

Zwrot kosztów przewozu nie przysługuje, jeżeli z tytułu podróży, o której mowa w ust.

2 pkt 1, policjant otrzymał zwrot kosztów przejazdu ustalony z uwzględnieniem stawek

za kilometr przebiegu pojazdu, określony na podstawie przepisów w sprawie przyznawania

policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia.

Należności i świadczenia, o których mowa w art. 36m ust. 2, nie przysługują, jeżeli

policjant otrzymuje od instytucji zagranicznej lub instytucji finansującej świadczenia

pieniężne na cele analogiczne do określonych w tych przepisach.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość,

tryb przyznawania i wypłaty należności przysługujących policjantowi oddelegowanemu

do instytucji zagranicznej, o których mowa w art. 36m ust. 2, oraz właściwość przełożonych

w tych sprawach, a także sposób i zakres składania informacji przełożonemu w związku

z oddelegowaniem do instytucji zagranicznej, mając na względzie zapewnienie sprawnej

i terminowej wypłaty należności.

Policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w

tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie

policjanta nie może być obniżone.

Policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można

przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres

1)

poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie

ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy;

2)

zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych

w przepisach o związkach zawodowych;

3)

delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą.

1.

Ilekroć przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 19 ust. 21 ustawy zmienianej w art. 6,

2)

art. 9e ust. 20 ustawy zmienianej w art. 7,

3)

art. 11n ust. 28 ustawy zmienianej w art. 9,

4)

art. 31 ust. 20 ustawy zmienianej w art. 12,

5)

art. 27 ust. 18, art. 29 ust. 5, art. 30 ust. 5, art. 32c ust. 14 i art. 34a ust.

15 ustawy zmienianej w art. 13,

6)

art. 17 ust. 18, art. 19 ust. 6 i art. 23 ust. 15 ustawy zmienianej w art. 17,

7)

art. 31 ust. 16, art. 33 ust. 5 i art. 34 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 18,

8)

art. 23p ust. 28, art. 23q ust. 13 i art. 23r ust. 7 ustawy zmienianej w art. 19,

9)

art. 9 ust. 10 ustawy zmienianej w art. 22,

10)

art. 118 ust. 18, art. 119 ust. 11 i art. 120 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 23,

11)

art. 54 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 25

- dotyczą uprawnień, obowiązków lub czynności Prokuratora Generalnego lub określają

dokumenty do niego kierowane, od niego pochodzące lub wzory dokumentów, od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy w zakresie odnoszącym się do zmian ustaw określonych w art.

6, art. 7, art. 9, art. 12, art. 13, art. 17-19, art. 22, art. 23 i art. 25, przepisy

te zamiast do Prokuratora Generalnego stosuje się do Pierwszego Zastępcy Prokuratora

Generalnego Prokuratora Krajowego.

2.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w zakresie odnoszącym

się do zmian ustaw określonych w art. 6, art. 7, art. 9, art. 12, art. 13, art. 17-19,

art. 22, art. 23 i art. 25 na podstawie

1)

art. 19 ust. 1, 9 i 16a oraz art. 20 ust. 11 ustawy zmienianej w art. 6,

2)

art. 9e ust. 1, 4 pkt 1 i ust. 17a oraz art. 10c ust. 10 ustawy zmienianej w art.

7,

3)

art. 11n ust. 1, 3, 7, 8, 15, 16, 17 pkt 2, ust. 18-21, 23, 26 i 27 pkt 2 oraz art.

11p ust. 11 ustawy zmienianej w art. 9,

4)

art. 31 ust. 1, 4 pkt 1 i ust. 17a ustawy zmienianej w art. 12,

5)

art. 22b ust. 3, art. 27 ust. 1, 3, 8, 9, 11a pkt 2, ust. 14, 15, 15f, 15g, 15h pkt

2, ust. 15i-15l i 16a-16c, art. 28 ust. 6, art. 29 ust. 2, 2a i 4, art. 30 ust. 2

i 4, art. 32c ust. 1, 4, 7, 10 i 12 oraz art. 34a ust. 10 ustawy zmienianej w art.

13,

6)

art. 17 ust. 1, 3, 8, 9, 14, 15, 15f pkt 2, ust. 15g-15j, 16a, 17 pkt 2 i ust. 17a,

art. 18 ust. 6, art. 19 ust. 2, 2a i 5, art. 23 ust. 10 i art. 46 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 17,

7)

art. 27a ust. 3, art. 31 ust. 1, 3, 6, 7, 10 pkt 2, ust. 13, 14, 14f pkt 2, ust. 14g-14j,

15a i 15b, art. 32 ust. 8, art. 33 ust. 2, 2a i 4 oraz art. 34 ust. 2 i 4 ustawy zmienianej

w art. 18,

8)

art. 23p ust. 1, 3, 7, 8, 15, 16, 17 pkt 2, ust. 18-21, 23, 26 i ust. 27 pkt 2, art.

23q ust. 4-7, 9, 10 i 12, art. 23r ust. 2, 3, 5 i 6, art. 23s ust. 11 i art. 25c ust.

2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 19,

9)

art. 9 ust. 4 i 6-9 ustawy zmienianej w art. 22,

10)

art. 118 ust. 1, 3, 6, 7, 9, 13, 15 i 16 pkt 2, art. 119 ust. 3-6 i 9, art. 120 ust.

2, art. 122 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3-5, art. 123 ust. 3 i art. 127a ust.

9 ustawy zmienianej w art. 23,

11)

art. 42 ust. 1 i 4, art. 44 ust. 1 i 2, art. 46 ust. 2, art. 48 ust. 1 i 2 pkt 2 i

ust. 3-5, art. 49 ust. 2 i 3, art. 50, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 2 i art. 54 ust.

1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 25

- są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem wymogów określonych w tych przepisach

w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej

wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez

komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie

służby przygotowawczej;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko;

5)

niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji

przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go

na inne równorzędne stanowisko.

3.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

Policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn

określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

Równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy

uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego.

1.

Ubezpieczony, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pobiera zasiłek macierzyński

za okres ustalony przepisami ustawy zmienianej w art. 1 jako okres urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub urlopu rodzicielskiego, ma prawo do

zasiłku macierzyńskiego w wysokości określonej w ustawie zmienianej w art. 11 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

2.

W celu ustalenia nowej wysokości zasiłku ubezpieczony składa wniosek w terminie 21

dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Zasiłek macierzyński w zmienionej wysokości przysługuje przez okres od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy do końca okresu odpowiadającego okresowi urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub urlopu rodzicielskiego.

4.

Jeżeli ubezpieczony nie złoży wniosku, o którym mowa w ust. 2, korzysta z zasiłku

macierzyńskiego na zasadach dotychczasowych.

1.

Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to

celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12

miesięcy.

2a.

W razie wniesienia przeciwko policjantowi aktu oskarżenia określonego w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

4.

(uchylony)

1.

Przełożonymi właściwymi do zawieszania policjantów w czynnościach służbowych są

1)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - w stosunku do Komendanta Głównego Policji

oraz Komendanta BSWP i jego zastępcy;

2)

Komendant Główny Policji - w stosunku do policjanta na stanowisku służbowym

a)

Komendanta CBŚP i jego zastępcy,

aa)

Komendanta CBZC i jego zastępcy,

ab) Dyrektora CLKP i jego zastępcy,

b)

komendanta wojewódzkiego (Stołecznego) Policji i jego zastępcy,

c

Komendanta-Rektora Akademii Policji w Szczytnie i jego zastępcy,

d)

komendanta szkoły policyjnej i jego zastępcy,

e)

w Komendzie Głównej Policji lub pozostającego w jego dyspozycji,

f)

(uchylona)

g)

w BOA;

3)

Komendant CBŚP - w stosunku do policjanta na stanowisku służbowym w CBŚP;

3a)

Komendant CBZC - w stosunku do policjanta na stanowisku służbowym w CBZC;

4)

Komendant BSWP - w stosunku do policjanta na stanowisku służbowym w BSWP;

4a)

Dyrektor CLKP - w stosunku do policjanta pełniącego służbę na stanowisku służbowym

w CLKP;

5)

komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji - w stosunku do policjanta na stanowisku

służbowym

a)

komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowego) Policji oraz jego zastępcy,

b)

w jednostce organizacyjnej Policji bezpośrednio podległej,

c)

w komendzie wojewódzkiej (Stołecznej) Policji lub pozostającego w jego dyspozycji;

6)

komendant powiatowy (miejski, rejonowy) Policji - w stosunku do policjanta na stanowisku

służbowym

a)

komendanta komisariatu Policji oraz jego zastępcy,

b)

w jednostce organizacyjnej Policji bezpośrednio podległej,

c)

w komendzie powiatowej (miejskiej, rejonowej) Policji lub pozostającego w jego dyspozycji;

7

Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie - w stosunku do policjanta na stanowisku

służbowym w Akademii Policji w Szczytnie;

8)

komendant szkoły policyjnej - w stosunku do policjanta na stanowisku służbowym w szkole

policyjnej.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji może zawiesić w czynnościach

służbowych również policjantów wymienionych w ust. 1 pkt 3-8.

3.

Okres zawieszenia w czynnościach służbowych przedłuża przełożony właściwy do zawieszenia

w czynnościach służbowych. Jeżeli zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło

na podstawie ust. 2, okres zawieszenia w czynnościach służbowych przedłuża Komendant

Główny Policji.

1.

Zawieszenie w czynnościach służbowych oraz przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach

służbowych następują w drodze decyzji.

2.

W decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz decyzji o przedłużeniu okresu

zawieszenia w czynnościach służbowych zamieszcza się

1)

oznaczenie przełożonego podejmującego decyzję;

2)

datę wydania decyzji;

3)

podstawę prawną;

4)

stopień policyjny, nazwisko i imię, imię ojca oraz numer identyfikacyjny zawieszonego

policjanta;

5)

nazwę stanowiska służbowego zawieszonego policjanta oraz nazwę jednostki organizacyjnej

Policji;

6)

wskazanie okresu, na który nastąpi zawieszenie lub przedłużenie okresu zawieszenia;

7)

termin rozliczenia się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych zawieszonego

policjanta;

8)

uzasadnienie faktyczne i prawne zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta;

9)

pouczenie o przysługującym zawieszonemu policjantowi środku odwoławczym;

10)

podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego przełożonego uprawnionego

do ich wydania.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie zainteresowanemu policjantowi,

a kopię decyzji włącza się do jego akt osobowych.

1.

Od decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz od decyzji o przedłużeniu

okresu zawieszenia w czynnościach służbowych policjantowi przysługuje odwołanie do

1)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli decyzję wydał Komendant Główny Policji;

2

Komendanta Głównego Policji, jeżeli decyzję wydał: Komendant BSWP, Komendant CBŚP,

Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendant wojewódzki Policji albo Komendant Stołeczny

Policji, Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie oraz komendant szkoły policyjnej;

3)

komendanta wojewódzkiego (Stołecznego) Policji, jeżeli decyzję wydał komendant powiatowy

(miejski, rejonowy) Policji.

2.

Jeżeli decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub decyzję o przedłużeniu

okresu zawieszenia w czynnościach służbowych wydał minister właściwy do spraw wewnętrznych,

odwołanie nie przysługuje. Odwołujący może zwrócić się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie

sprawy stosuje się przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

3.

Decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub decyzja o jego przedłużeniu podlega

natychmiastowemu wykonaniu.

4.

Odwołanie i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o których mowa w ust. 1 i 2, wnosi

się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji przełożonego, który wydał decyzję.

5.

Rozpatrzenie odwołania i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o których mowa w ust.

1 i 2, następuje w drodze decyzji, wydanej w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania

lub wniosku, wraz z aktami sprawy.

1.

Wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku

1)

upływu terminu określonego w decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, jeżeli

zawieszenia nie przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego;

2)

prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego;

3)

zwolnienia policjanta ze służby;

4)

śmierci lub zaginięcia policjanta.

2.

Decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych uchyla się w przypadku ustania przesłanek

1)

wskazujących na celowość zawieszenia, o których mowa w art. 39 ust. 2;

2)

które były podstawą przedłużenia okresu zawieszenia.

3.

Do decyzji o uchyleniu zawieszenia w czynnościach służbowych stosuje się odpowiednio

przepisy art. 39a ust. 1 i 2, art. 39b ust. 2 pkt 1-5, 7-10 i ust. 3 oraz art. 39c.

1.

Do ubezpieczonego, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożył wniosek

o zasiłek macierzyński za okres ustalony przepisami ustawy zmienianej w art. 1 jako

okres urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub urlopu

rodzicielskiego, ale nie rozpoczął pobierania tego zasiłku w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 11 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

W celu ustalenia prawa do zasiłku na podstawie ustawy zmienianej w art. 11 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą ubezpieczony składa ponownie wniosek w terminie 21 dni od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Jeżeli ubezpieczony nie złoży ponownie wniosku, o którym mowa w ust. 2, korzysta z

zasiłku macierzyńskiego zgodnie z wnioskiem złożonym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 28 pkt 1, art. 30 pkt 2-6, art. 31 pkt 1 lit. a, c-e, f w zakresie pkt 67 lit.

b, oraz lit. g i h, pkt 2-4 oraz art. 39 ust. 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem

1 października 2023 r.;

2)

art. 2 pkt 1, pkt 6 lit. b, pkt 14, 16 i 17 oraz art. 33, które wchodzą w życie z

dniem 1 stycznia 2024 r.;

3)

art. 6, art. 7, art. 9, art. 12, art. 13, art. 17-19 i art. 21 pkt 2 w zakresie art.

13 § 3a pkt 1 oraz art. 22, art. 23, art. 25 i art. 38, które wchodzą w życie po upływie

3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

4)

art. 1 pkt 1-14, 21 i 33, art. 2 pkt 6 lit. a, pkt 8, 12 i 15, art. 3 pkt 1, 6, 10

i 16-20, art. 4, art. 5, art. 10, art. 11, art. 24 pkt 1, art. 28 pkt 2 - w zakresie

uchylenia art. 15zzs

5)

art. 30 pkt 1, art. 31 pkt 1 lit. b oraz f w zakresie pkt 67 lit. c, które wchodzą

w życie z dniem 14 marca 2024 r.;

6)

art. 14, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2029 r.

Policjant może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych

1)

z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą;

2)

z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską,

w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym.

2.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na obserwację w podmiocie

leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

1.

Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego;

4a)

wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania

zawodu policjanta;

5)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;

6)

upływu okresu służby określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego

kontraktu lub mianowanie na stałe;

7)

upływu okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant lub przełożony skorzystał

z uprawnienia określonego w art. 28a ust. 4.

2.

Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub

służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne

niż określone w ust. 1 pkt 4;

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach;

4)

(uchylony)

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby;

6)

likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady

etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko

służbowe nie jest możliwe;

7)

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

7a)

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których mowa w art.

40a ust. 1, lub niepoddania się im, albo w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego

niestawienia się na obserwację w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody

przez funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek

funkcjonariusza;

8)

popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie

czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie;

9)

upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny

będące podstawą zawieszenia;

10)

usunięcia ze szkolenia zawodowego podstawowego, w przypadkach wskazanych w art. 34f

ust. 1 pkt 1, 3 i 5-8.

3.

Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

3a.

(uchylony)

3b.

(uchylony)

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie następuje po upływie 6 miesięcy,

a w przypadku służby przygotowawczej, po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji.

Przepisy art. 22 ust. 1, art. 26-36, art. 39 i art. 40 stosuje się odpowiednio do

policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego oraz funkcjonariuszy: Straży Granicznej,

Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa, Służby Celno-Skarbowej i Straży Marszałkowskiej.

1.

Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z

powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

2.

Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości

niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art.

41 ust. 3.

3.

Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego

podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu

zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega

rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia.

4.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby

zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

5.

Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,

nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo

świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.

6.

Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu

służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone

w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust.

1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant

nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień

uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie

1)

art. 41 ust. 1 pkt 3, jeżeli zapadło prawomocne orzeczenie, o którym mowa w art. 135s

ust. 1 pkt 1, w postępowaniu dyscyplinarnym, które wznowiono ze względu na to, że

prowadzone przeciwko niemu, o ten sam czyn, postępowanie karne, karne skarbowe lub

w sprawach o wykroczenia, zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym

albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia;

2)

art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne lub karne skarbowe zostało zakończone

prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze

względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego.

1

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt

1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 6 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania

służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2.

(uchylony)

3.

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić

po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta.

4.

Policjant może wskazać zakładową organizację związkową, o której mowa w ust. 3, w

terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie wskazania takiej organizacji.

5.

Zakładowa organizacja związkowa, o której mowa w ust. 3, sporządza opinię w terminie

7 dni od dnia otrzymania wniosku o sporządzenie opinii.

6.

W przypadku, gdy policjant w terminie, o którym mowa w ust. 4, nie wskazał zakładowej

organizacji związkowej albo zakładowa organizacja związkowa w terminie, o którym mowa

w ust. 5, nie przekazała opinii, zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez

zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej.

1.

Policjanta nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego

lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt

3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.

2.

W razie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 w okresie

ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje mu uposażenie do końca okresu

ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.

Policjantowi zwolnionemu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 w czasie urlopu wychowawczego

przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

1

Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 policjanta, którego przełożonym

wymienionym w art. 32 ust. 1 jest komendant powiatowy (miejski, rejonowy) Policji,

dokonuje właściwy komendant wojewódzki Policji albo Komendant Stołeczny Policji.

2

Pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2, którego

przełożonym wymienionym w art. 32 ust. 1 jest komendant powiatowy (miejski, rejonowy)

Policji, wymaga zgody właściwego komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta

Stołecznego Policji.

3.

W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37-41, podejmuje

przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój

wniosek opinię o służbie.

2.

Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego

od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.

3.

Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie,

a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii

o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w przepisach wydanych na

podstawie art. 81.

Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady prowadzenia przez przełożonych

dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób

prowadzenia akt osobowych.

1.

Policja jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w zakresie

niezbędnym do prowadzenia postępowań kwalifikacyjnych do służby w Policji, przenoszenia

do służby w Policji oraz w zakresie wynikającym z przebiegu stosunku służbowego policjantów,

także po jego ustaniu, w tym ma prawo przetwarzać dane osobowe, o których mowa w art.

9 i art. 10 rozporządzenia (UE) 2016/679, z wyłączeniem danych dotyczących kodu genetycznego

oraz danych daktyloskopijnych.

2.

Do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 13

ust. 1 lit. d i e oraz art. 16 rozporządzenia (UE) 2016/679, w zakresie, w jakim przepisy

szczególne przewidują odrębny tryb sprostowania. Zabezpieczenie przetwarzania danych

osobowych polega co najmniej na dopuszczeniu do ich przetwarzania wyłącznie policjantów

lub pracowników posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora danych

po pisemnym zobowiązaniu policjantów lub pracowników do zachowania przetwarzanych

danych w poufności.

3

Administratorem danych osobowych, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim przetwarza

te dane, jest Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant

CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji, Komendant Stołeczny Policji, Komendant-Rektor

Akademii Policji w Szczytnie oraz komendanci szkół policyjnych.

1.

Ustanawia się korpusy Policji i stopnie policyjne w następującym porządku

1)

w korpusie generałów Policji

a)

generalny inspektor Policji,

b)

nadinspektor Policji;

2)

w korpusie oficerów starszych Policji

a)

inspektor Policji,

b)

młodszy inspektor Policji,

c)

podinspektor Policji;

3)

w korpusie oficerów młodszych Policji

a)

nadkomisarz Policji,

b)

komisarz Policji,

c)

podkomisarz Policji;

4)

w korpusie aspirantów Policji

a)

aspirant sztabowy Policji,

b)

starszy aspirant Policji,

c)

aspirant Policji,

d)

młodszy aspirant Policji;

5)

w korpusie podoficerów Policji

a)

sierżant sztabowy Policji,

b)

starszy sierżant Policji,

c)

sierżant Policji;

6)

w korpusie szeregowych Policji

a)

starszy posterunkowy,

b)

posterunkowy.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, jakie stopnie wojskowe, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Służby Celnej,

Służby Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego lub Służby Więziennej odpowiadają poszczególnym stopniom policyjnym, mając

na względzie zapewnienie równorzędności tych stopni w poszczególnych korpusach.

1.

Na stopnie policyjne w korpusach szeregowych i podoficerów Policji mianuje przełożony,

o którym mowa w art. 32 ust. 1. Na stopień posterunkowego mianuje się z dniem mianowania

na stanowisko służbowe.

2.

Na stopnie policyjne w korpusie aspirantów Policji, a także na stopnie komisarza i

nadkomisarza Policji mianuje przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z wyjątkiem

komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowego) Policji.

3.

Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na stopnie generalnego

inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie

w służbie spraw wewnętrznych mianuje minister właściwy do spraw wewnętrznych. Natomiast

na pozostałe stopnie oficerskie mianuje Komendant Główny Policji.

4.

Mianowanie policjanta na stopień policyjny następuje na wniosek bezpośredniego przełożonego

składany do przełożonego właściwego do mianowania na stopień policyjny za pośrednictwem

komórki organizacyjnej Policji właściwej w sprawach osobowych.

5.

W przypadku powzięcia wiarygodnych, należycie uzasadnionych informacji podważających

opinię, o której mowa w art. 25 ust. 1, lub ujawnienia co najmniej jednej z okoliczności,

o których mowa w art. 34 ust. 4, składający wniosek o mianowanie niezwłocznie informuje

o tym przełożonego właściwego do mianowania na stopień policyjny objęty tym wnioskiem.

6.

Policjantowi mianowanemu na stopień policyjny wręcza się akt mianowania.

1.

Na pierwszy stopień policyjny w korpusie podoficerów Policji może być mianowany policjant,

który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1, uzyskał kwalifikacje zawodowe podoficerskie

i został mianowany albo powołany na stanowisko służbowe, dla którego określono policyjny

stopień etatowy w korpusach podoficerów, aspirantów lub oficerów Policji.

2.

Na pierwszy stopień policyjny w korpusie aspirantów Policji może być mianowany policjant,

który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1, uzyskał kwalifikacje zawodowe aspiranckie

i został mianowany albo powołany na stanowisko służbowe, dla którego określono policyjny

stopień etatowy w korpusach aspirantów lub oficerów Policji.

Na pierwszy stopień policyjny w korpusie oficerów młodszych Policji może być mianowany

policjant, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1, uzyskał kwalifikacje

zawodowe oficerskie i został mianowany albo powołany na stanowisko służbowe, dla którego

określono policyjny stopień etatowy w korpusie oficerów Policji.

W przypadku planowanego przedterminowego mianowania na stopnie policyjne w korpusie

oficerów młodszych Policji i korpusie oficerów starszych Policji właściwy przełożony

może wystąpić do Inspektora Nadzoru Wewnętrznego o dokonanie weryfikacji, o której

mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

(uchylony)

1.

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie tego stopnia nie może jednak

nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w dotychczasowym stopniu

-

posterunkowego - 1 roku,

-

starszego posterunkowego - 1 roku,

-

sierżanta - 2 lat,

-

starszego sierżanta - 2 lat,

-

sierżanta sztabowego - 2 lat,

-

młodszego aspiranta - 3 lat,

-

aspiranta - 3 lat,

-

starszego aspiranta - 2 lat,

-

aspiranta sztabowego - 4 lat,

-

podkomisarza - 3 lat,

-

komisarza - 4 lat,

-

nadkomisarza - 4 lat,

-

podinspektora - 3 lat,

-

młodszego inspektora - 4 lat,

-

inspektora - 4 lat.

1a.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może mianować inspektora Policji na stopień

nadinspektora Policji z pominięciem wymogu przesłużenia w dotychczasowym stopniu okresu,

o którym mowa w ust. 1 tiret piętnaste.

2.

(uchylony)

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw wewnętrznych, na

wniosek Komendanta Głównego Policji, może mianować każdego policjanta na wyższy stopień,

z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z przepisów art. 48 oraz art. 49 i art. 50.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach

1)

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

może mianować na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie generalnego inspektora

Policji i nadinspektora Policji,

2)

Komendant Główny Policji może mianować na pozostałe stopnie policyjne

- policjanta, który poniósł śmierć w związku z wykonywaniem czynności służbowych.

1.

Stopnie określone w art. 47 są dożywotnie.

2.

Policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa w art.

47, z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 47 następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub

2)

orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego pozbawienia praw publicznych albo

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.

1.

O obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na ten stopień.

2.

O pozbawieniu stopnia oficerskiego decyduje Komendant Główny Policji.

3.

O obniżeniu stopnia lub pozbawieniu stopni generalnego inspektora i nadinspektora

Policji decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

1.

Policjantowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1

orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego pozbawienia praw publicznych lub

2

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w wyniku

motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo

3)

decyzji, na podstawie której nastąpiło pozbawienie stopnia, albo

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2.

Decyzję o przywróceniu stopnia oficerskiego podejmuje Komendant Główny Policji. W

pozostałych przypadkach decyzję o przywróceniu stopnia podejmuje przełożony właściwy

do mianowania na ten stopień.

1.

Osobę przyjmowaną do służby w Policji i posiadającą stopień wojskowy, stopień Straży

Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Służby

Celnej, Służby Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Urzędu Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego lub Służby Więziennej mianuje się na odpowiedni stopień policyjny.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, jest uzależnione od uzyskania kwalifikacji zawodowych,

o których mowa w art. 34 ust. 2 pkt 1.

3.

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień odpowiadający stopniowi podkomisarza

Policji na pierwszy stopień oficerski mianuje Komendant Główny Policji.

4.

Funkcjonariusza przenoszonego do służby w Policji na podstawie art. 25a ust. 1, posiadającego

stopień Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Służby

Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego, mianuje

się na odpowiedni stopień policyjny.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, terminy

mianowania policjantów na stopnie policyjne, wzory wniosku o mianowanie na stopień

policyjny i aktu mianowania na stopień policyjny, a także tryb ich sporządzania oraz

przełożonych właściwych w tych sprawach, mając na uwadze konieczność zachowania właściwego

trybu mianowania policjantów na stopnie policyjne i jego dokumentowania.

1.

Policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a

także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego,

jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, policjant powinien

zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej.

1.

Przełożony policjanta niebędącego w stanie wykonać polecenia sądu lub prokuratora

w wyznaczonym terminie lub zakresie, o którym mowa w art. 14 ust. 2, jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub uchylenie polecenia.

2.

W przypadku nieusprawiedliwionego niewykonania polecenia w wyznaczonym terminie lub

zakresie, na żądanie sądu lub prokuratora przełożony policjanta wszczyna przeciwko

niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego postępowania zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora.

1.

Policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia.

2.

Komendant Główny Policji określa przypadki, w których policjant w czasie wykonywania

obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia munduru.

1.

W przypadkach przewidzianych w art. 60 ust. 2 policjant, wykonując czynności dochodzeniowo-śledcze,

a także czynności określone w art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2-4, obowiązany

jest okazać legitymację służbową w taki sposób, aby zainteresowany miał możliwość

odczytać i zanotować numer i organ, który wydał legitymację, oraz nazwisko policjanta.

2.

Przy wykonywaniu innych czynności administracyjno-porządkowych nieumundurowany policjant

obowiązany jest na żądanie obywatela okazać legitymację służbową lub znak identyfikacyjny

w sposób określony w ust. 1.

1

Policjant jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie przez

niego zadań służbowych, w szczególności przez udział w zajęciach i sprawdzianach ze

sprawności fizycznej policjantów oraz udział w doskonaleniu zawodowym.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej policjantów.

3

Za równoznaczne z zaliczeniem testu sprawności fizycznej policjantów, w roku przeprowadzania

tego testu, uważa się test zrealizowany zgodnie ze sposobem i kryteriami oceniania

sprawności fizycznej policjanta określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust.

6, w ramach szkolenia, o którym mowa w art. 34 ust. 8 pkt 1, lub doskonalenia, o którym

mowa w art. 34h ust. 2 pkt 1 lub ust. 3, albo przedsięwzięcia realizowanego w Policji,

w zakresie którego niezbędne było zaliczenie testu sprawności fizycznej.

4

Policjanta zwalnia się z testu sprawności fizycznej policjantów oraz z zajęć i sprawdzianów

ze sprawności fizycznej policjantów na czas

1)

oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Policją, a także delegowania do

pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym;

2)

zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych udzielonego na zasadach określonych

w przepisach o związkach zawodowych.

5

W sprawach zwolnienia policjanta z testu sprawności fizycznej policjantów oraz z zajęć

i sprawdzianów ze sprawności fizycznej policjantów właściwy jest przełożony, o którym

mowa w art. 32 ust. 1.

6

Komendant Główny Policji określi, w drodze zarządzenia

1)

zakres i sposób przeprowadzania testu sprawności fizycznej policjantów z uwzględnieniem

charakteru wykonywanych zadań służbowych;

2)

organizację testu sprawności fizycznej policjantów;

3)

tryb i terminy przeprowadzania testu sprawności fizycznej policjantów;

4)

sposób i kryteria oceniania sprawności fizycznej policjanta w teście sprawności fizycznej

policjantów;

5)

wymagania dla przeprowadzającego test sprawności fizycznej policjantów;

6)

sposób dokumentowania testu sprawności fizycznej policjantów oraz wzory dokumentów

w tych sprawach;

7)

sposób sprawowania nadzoru nad przebiegiem testu sprawności fizycznej policjantów.

7

Komendant Główny Policji określi, w drodze zarządzenia

1)

rodzaje zajęć i sprawdzianów ze sprawności fizycznej policjantów;

2)

zakres i sposób przeprowadzania zajęć i sprawdzianów ze sprawności fizycznej policjantów;

3)

organizację zajęć i sprawdzianów ze sprawności fizycznej policjantów;

4)

tryb i terminy przeprowadzania zajęć i sprawdzianów ze sprawności fizycznej policjantów;

5)

sposób i kryteria oceniania policjanta podczas sprawdzianów ze sprawności fizycznej

policjantów;

6)

wymagania dla prowadzącego zajęcia i sprawdziany ze sprawności fizycznej policjantów;

7)

sposób dokumentowania zajęć i sprawdzianów ze sprawności fizycznej policjantów;

8)

zadania jednostek organizacyjnych Policji w zakresie realizacji zajęć i sprawdzianów

ze sprawności fizycznej policjantów;

9)

sposób sprawowania nadzoru nad przebiegiem zajęć i sprawdzianów ze sprawności fizycznej

policjantów.

1.

Policjant jest obowiązany nabywać i utrzymywać poziom umiejętności posługiwania się

bronią palną zapewniający wykonywanie przez niego zadań służbowych, w szczególności

przez udział w zajęciach i sprawdzianach z wyszkolenia strzeleckiego policjantów.

2.

Policjanta zwalnia się z zajęć i sprawdzianów z wyszkolenia strzeleckiego policjantów

na czas

1)

oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Policją, a także delegowania do

pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym;

2)

zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych udzielonego na zasadach określonych

w przepisach o związkach zawodowych.

3.

W sprawach zwolnienia policjanta z zajęć i sprawdzianów z wyszkolenia strzeleckiego

policjantów właściwy jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

4.

Komendant Główny Policji określi, w drodze zarządzenia

1)

zakres i sposób przeprowadzania zajęć i sprawdzianów z wyszkolenia strzeleckiego policjantów

z uwzględnieniem charakteru wykonywanych zadań służbowych oraz

a)

rodzaje celów strzeleckich,

b)

podstawowe postawy strzeleckie,

c)

podstawowe rodzaje chwytów broni;

2)

organizację zajęć i sprawdzianów z wyszkolenia strzeleckiego policjantów;

3)

tryb i terminy przeprowadzania zajęć i sprawdzianów z wyszkolenia strzeleckiego policjantów;

4)

sposób i kryteria oceniania policjanta podczas zajęć i sprawdzianów z wyszkolenia

strzeleckiego policjantów;

5)

wymagania dla prowadzącego zajęcia i sprawdziany z wyszkolenia strzeleckiego policjantów;

6)

obowiązki uczestników zajęć i sprawdzianów z wyszkolenia strzeleckiego policjantów;

7)

sposób dokumentowania zajęć i sprawdzianów z wyszkolenia strzeleckiego policjantów

oraz wzory dokumentów w tych sprawach;

8)

sposób sprawowania nadzoru nad przebiegiem zajęć i sprawdzianów z wyszkolenia strzeleckiego

policjantów.