Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 czerwca 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ruchu drogowym

1.

Ustawa określa

1)

zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu;

2)

zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych

organów i podmiotów w tym zakresie;

3)

wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami;

4)

zasady i warunki kontroli ruchu drogowego.

2.

Przepisy ustawy stosuje się również do ruchu odbywającego się poza miejscami wymienionymi

w ust. 1 pkt 1, w zakresie

1)

koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób;

2)

wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych.

3.

Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 75aa-75ac, art. 140g ust. 2,

art. 140i i art. 140k, stanowią zadania z zakresu administracji rządowej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

droga - drogę w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 320);

1a)

droga publiczna - drogę w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach

publicznych;

1b)

droga wewnętrzna - drogę wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 i 1

2)

(uchylony)

2a)

droga o nawierzchni gruntowej - drogę z jezdnią o nawierzchni z gruntu rodzimego lub

nasypowego, ulepszonego mechanicznie lub chemicznie, w której wierzchnia warstwa może

być wykonana z kruszywa naturalnego, sztucznego lub pochodzącego z recyklingu;

2b)

droga o nawierzchni twardej - drogę niebędącą drogą o nawierzchni gruntowej;

3)

autostrada - autostradę w rozumieniu art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi, przeznaczoną tylko

do ruchu pojazdów samochodowych, z wyłączeniem czterokołowca, które na równej, poziomej

jezdni mogą rozwinąć prędkość wynoszącą co najmniej 40 km/h, w tym również w razie

ciągnięcia przyczep;

4)

droga ekspresowa - drogę ekspresową w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 21 marca

1985 r. o drogach publicznych, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi, przeznaczoną

tylko do ruchu pojazdów samochodowych, z wyłączeniem czterokołowca;

4a)

droga dla pieszych - drogę lub część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych i osób poruszających

się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch oraz pełnienia innych funkcji, w szczególności

zatrzymania lub postoju pojazdów;

4b)

droga dla pieszych i rowerów - drogę lub część drogi, oznaczoną odpowiednimi znakami

drogowymi, przeznaczoną do ruchu pieszych, osób poruszających się przy użyciu urządzenia

wspomagającego ruch, rowerów, hulajnóg elektrycznych i urządzeń transportu osobistego;

5)

droga dla rowerów - drogę lub część drogi niebędącą jezdnią, oznaczoną odpowiednimi

znakami drogowymi, przeznaczoną do ruchu rowerów, hulajnóg elektrycznych i urządzeń

transportu osobistego oraz osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego

ruch i ruchu pieszych, w przypadkach przewidzianych w ustawie;

5a)

pas ruchu dla rowerów - część jezdni przeznaczoną do ruchu rowerów w jednym kierunku,

oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

5b)

śluza dla rowerów - część jezdni na wlocie skrzyżowania na całej szerokości jezdni

lub wybranego pasa ruchu przeznaczona do zatrzymania rowerów w celu zmiany kierunku

jazdy lub ustąpienia pierwszeństwa, oznaczona odpowiednimi znakami drogowymi;

6)

jezdnia - jezdnię w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach

publicznych;

7)

pas ruchu - każdy z podłużnych pasów jezdni wystarczający do ruchu jednego rzędu pojazdów

wielośladowych, oznaczony lub nieoznaczony znakami drogowymi;

8)

pobocze - część drogi usytuowaną przy jezdni, która może być przeznaczona do ruchu

pieszych lub niektórych pojazdów, postoju pojazdów, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;

9)

chodnik - część drogi dla pieszych przeznaczoną wyłącznie do ruchu pieszych i osób

poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch;

10)

skrzyżowanie - część drogi będącą połączeniem dróg albo jezdni jednej drogi w jednym

poziomie, z wyjątkiem połączenia drogi o nawierzchni twardej z drogą o nawierzchni

gruntowej lub z drogą wewnętrzną;

10a)

szkoda istotna - szkodę w zakresie elementów układu nośnego, hamulcowego lub kierowniczego

pojazdu mającą wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, kwalifikującą pojazd do dodatkowego

badania technicznego i stwierdzoną przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub przez

zakład ubezpieczeń w związku z otrzymanym zgłoszeniem szkody z tytułu zawartej umowy

ubezpieczenia, o którym mowa w dziale II w grupach 3 i 10 załącznika do ustawy z dnia

11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2024 r.

poz. 838);

11)

przejście dla pieszych - powierzchnię jezdni, drogi dla rowerów lub torowiska, przeznaczoną

do przekraczania tych części drogi przez pieszych, oznaczoną odpowiednimi znakami

drogowymi;

11a)

przejście sugerowane - nieoznakowane, dostosowane technicznie miejsce umożliwiające

przekraczanie jezdni, drogi dla rowerów lub torowiska przez pieszych, niebędące przejściem

dla pieszych;

12)

przejazd dla rowerów - powierzchnię jezdni lub torowiska przeznaczoną do przekraczania

tych części drogi przez osoby kierujące rowerami, hulajnogami elektrycznymi i urządzeniami

transportu osobistego oraz osoby poruszające się przy użyciu urządzenia wspomagającego

ruch, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

13)

przystanek - miejsce zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego, oznaczone

odpowiednimi znakami drogowymi;

14)

tunel - budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi przez lub pod przeszkodą, oznaczoną

odpowiednimi znakami;

15)

obszar zabudowany - obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowymi;

16)

strefa zamieszkania - obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym

obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi

znakami drogowymi;

16a)

strefa ruchu - obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy

i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi;

17)

uczestnik ruchu - pieszego, osobę poruszającą się przy użyciu urządzenia wspomagającego

ruch, kierującego, a także inne osoby przebywające w pojeździe lub na pojeździe znajdującym

się na drodze;

18)

pieszy - osobę znajdującą się poza pojazdem na drodze i niewykonującą na niej robót

lub czynności przewidzianych odrębnymi przepisami; za pieszego uważa się również osobę

prowadzącą, ciągnącą lub pchającą rower, motorower, motocykl, hulajnogę elektryczną,

urządzenie transportu osobistego, urządzenie wspomagające ruch, wózek dziecięcy, podręczny

lub inwalidzki, osobę poruszającą się w wózku inwalidzkim, a także dziecko w wieku

do 10 lat kierujące rowerem pod opieką osoby dorosłej;

18a)

urządzenie wspomagające ruch - urządzenie lub sprzęt sportowo-rekreacyjny, przeznaczone

do poruszania się osoby w pozycji stojącej, napędzane siłą mięśni;

19)

kolumna pieszych - zorganizowaną grupę pieszych prowadzoną przez kierownika lub dowódcę;

20)

kierujący - osobę, która kieruje pojazdem lub zespołem pojazdów, a także osobę, która

prowadzi kolumnę pieszych, jedzie wierzchem albo pędzi zwierzęta pojedynczo lub w

stadzie;

21)

kierowca - osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem;

21a)

profil kandydata na kierowcę - profil kandydata na kierowcę w rozumieniu art. 2 pkt

3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz.

622, 1123, 1234, 1312, 1560 i 1872);

21b)

profil kierowcy zawodowego - profil kierowcy zawodowego w rozumieniu art. 2 pkt 4

ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

22)

szczególna ostrożność - ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu

zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w

stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie;

23)

ustąpienie pierwszeństwa - powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby zmusić kierującego

do zmiany kierunku lub pasa ruchu albo istotnej zmiany prędkości, pieszego - do zatrzymania

się, zwolnienia lub przyspieszenia kroku, a osobę poruszającą się przy użyciu urządzenia

wspomagającego ruch - do zatrzymania się, zmiany kierunku albo istotnej zmiany prędkości;

24)

ruch kierowany - ruch otwierany i zamykany za pomocą sygnalizacji świetlnej albo przez

uprawnioną osobę;

25)

niedostateczna widoczność - widoczność występującą od zmierzchu do świtu, a także

w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza od świtu do zmierzchu;

26)

wymijanie - przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego

się w przeciwnym kierunku;

27)

omijanie - przejeżdżanie (przechodzenie) obok nieporuszającego się pojazdu, uczestnika

ruchu lub przeszkody;

28)

wyprzedzanie - przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego

się w tym samym kierunku;

29)

zatrzymanie pojazdu - unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów

ruchu drogowego, trwające nie dłużej niż 1 minutę, oraz każde unieruchomienie pojazdu

wynikające z tych warunków lub przepisów;

30)

postój pojazdu - unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów ruchu

drogowego, trwające dłużej niż 1 minutę;

31)

pojazd - środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub

urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch;

32)

pojazd silnikowy - pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru, pojazdu szynowego,

roweru, wózka rowerowego, hulajnogi elektrycznej, urządzenia transportu osobistego

i wózka inwalidzkiego;

33)

pojazd samochodowy - pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością

przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego;

34)

pojazd wolnobieżny - pojazd silnikowy, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy

do 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego;

35)

pojazd członowy - zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego

z naczepą;

35a)

pojazd nienormatywny - pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem

lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego

są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy;

35b)

ładunek niepodzielny - ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka

powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków;

35c)

pilot - osobę odpowiedzialną za zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz minimalizację

utrudnień w ruchu drogowym w czasie przejazdu pojazdu;

36)

pojazd specjalny - pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej

funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego

wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem

tej funkcji;

37)

pojazd używany do celów specjalnych - pojazd samochodowy przystosowany w sposób szczególny

do przewozu osób lub ładunków, używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej,

Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Służbę Ochrony

Państwa, Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową, jednostki ochrony przeciwpożarowej,

Inspekcję Transportu Drogowego i Służbę Więzienną;

38)

pojazd uprzywilejowany - pojazd wysyłający sygnały świetlne w postaci niebieskich

świateł błyskowych i jednocześnie sygnały dźwiękowe o zmiennym tonie, jadący z włączonymi

światłami mijania lub drogowymi; określenie to obejmuje również pojazdy jadące w kolumnie,

na której początku i na końcu znajdują się pojazdy uprzywilejowane wysyłające dodatkowo

sygnały świetlne w postaci czerwonego światła błyskowego;

39)

pojazd zabytkowy - pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do

rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd

wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami;

40)

samochód osobowy - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie

więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu;

41)

autobus - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9

osób łącznie z kierowcą; 41a) autobus szkolny - autobus przeznaczony do przewozu dzieci

do szkoły, barwy pomarańczowej, oznaczony z przodu i z tyłu prostokątnymi tablicami

barwy białej, z napisem barwy czarnej „autobus szkolny”;

42)

samochód ciężarowy - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków;

określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie

do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą;

42a)

ciągnik samochodowy - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do

ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy;

42b)

czterokołowiec - pojazd samochodowy przeznaczony do przewozu osób lub ładunków, z

wyłączeniem samochodu osobowego, ciężarowego i motocykla, którego masa własna nie

przekracza

a)

w przypadku przewozu rzeczy 550 kg,

b)

w przypadku przewozu osób 400 kg;

42c)

czterokołowiec lekki - czterokołowiec, którego masa własna nie przekracza 350 kg i

konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h;

43)

taksówka - pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do

przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego

za opłatą ustaloną na podstawie

a)

taksometru albo

b)

aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 i 731);

44)

ciągnik rolniczy - pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości

nie mniejszej niż 6 km/h, skonstruowany do używania łącznie ze sprzętem do prac rolnych,

leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki może być również przystosowany do ciągnięcia

przyczep oraz do prac ziemnych;

45)

motocykl - pojazd samochodowy dwukołowy kategorii L3e albo dwukołowy z bocznym wózkiem

kategorii L4e, albo trójkołowy kategorii L5e o symetrycznym rozmieszczeniu kół, spełniający

kryteria klasyfikacji dla pojazdów odpowiednio dla kategorii L3e albo L4e, albo L5e,

o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 z

dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych

oraz czterokołowców (Dz. Urz. UE L 60 z 02.03.2013, str. 52, z późn. zm.)

46)

motorower - pojazd dwu- lub trójkołowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności

skokowej nieprzekraczającej 50 cm

47)

rower - pojazd o szerokości nieprzekraczającej 0,9 m poruszany siłą mięśni osoby jadącej

tym pojazdem; rower może być wyposażony w uruchamiany naciskiem na pedały pomocniczy

napęd elektryczny zasilany prądem o napięciu nie wyższym niż 48 V o znamionowej mocy

ciągłej nie większej niż 250 W, którego moc wyjściowa zmniejsza się stopniowo i spada

do zera po przekroczeniu prędkości 25 km/h;

47a)

wózek rowerowy - pojazd o szerokości powyżej 0,9 m przeznaczony do przewozu osób lub

rzeczy poruszany siłą mięśni osoby jadącej tym pojazdem; wózek rowerowy może być wyposażony

w uruchamiany naciskiem na pedały pomocniczy napęd elektryczny zasilany prądem o napięciu

nie wyższym niż 48 V o znamionowej mocy ciągłej nie większej niż 250 W, którego moc

wyjściowa zmniejsza się stopniowo i spada do zera po przekroczeniu prędkości 25 km/h;

47b)

hulajnoga elektryczna - pojazd napędzany elektrycznie, dwuosiowy, z kierownicą, bez

siedzenia i pedałów, konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się wyłącznie przez

kierującego znajdującego się na tym pojeździe;

47c)

urządzenie transportu osobistego - pojazd napędzany elektrycznie, z wyłączeniem hulajnogi

elektrycznej, bez siedzenia i pedałów, konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się

wyłącznie przez kierującego znajdującego się na tym pojeździe;

48)

wózek inwalidzki - pojazd konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się osoby niepełnosprawnej,

napędzany siłą mięśni lub za pomocą silnika, którego konstrukcja ogranicza prędkość

jazdy do prędkości pieszego;

49)

zespół pojazdów - pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość;

nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania;

49a)

kolejka turystyczna - zespół pojazdów składający się z ciągnika rolniczego, którego

konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h, albo pojazdu wolnobieżnego oraz przyczepy

(przyczep) dostosowanej do przewozu osób, wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności

w zakresie świadczenia usług turystycznych;

50)

przyczepa - pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem;

51)

przyczepa lekka - przyczepę, której dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 750

kg;

52)

naczepa - przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd;

53)

masa własna - masę pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, paliwem, olejami, smarami

i cieczami w ilościach nominalnych, bez kierującego;

54)

dopuszczalna masa całkowita - największą określoną właściwymi warunkami technicznymi

masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze;

55)

rzeczywista masa całkowita - masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy

i osób;

56)

dopuszczalna ładowność - największą masę ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd,

która stanowi różnicę dopuszczalnej masy całkowitej i masy własnej pojazdu;

57)

nacisk osi - sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej

osi;

58)

VIN - numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony przez producenta;

59)

urządzenie rejestrujące - stacjonarne, przenośne albo zainstalowane w pojeździe albo

na statku powietrznym urządzenie ujawniające i zapisujące za pomocą technik utrwalania

obrazów naruszenia przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami;

60

kategoria pojazdu - klasyfikację pojazdu według wymagań homologacyjnych określonych

w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego

2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz. Urz.

UE L 60 z 02.03.2013, str. 1, z późn. zm.)

61)

maksymalna masa całkowita - największą masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem,

określoną przez producenta pojazdu;

62)

nowy pojazd - pojazd fabrycznie nowy, który nie był zarejestrowany;

63)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską

lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

64

pojazd kompletny - pojazd, o którym mowa w art. 3 pkt 15 rozporządzenia 167/2013,

art. 3 pkt 14 rozporządzenia 168/2013 albo art. 3 pkt 27 rozporządzenia 2018/858;

65)

pojazd marki „SAM” - pojazd zbudowany przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy,

konstrukcji własnej;

66)

(uchylony)

67

pojazd niekompletny - pojazd, o którym mowa w art. 3 pkt 13 rozporządzenia 167/2013,

art. 3 pkt 12 rozporządzenia 168/2013 albo art. 3 pkt 25 rozporządzenia 2018/858;

68

pojazd skompletowany - pojazd, o którym mowa w art. 3 pkt 14 rozporządzenia 167/2013,

art. 3 pkt 13 rozporządzenia 168/2013 albo art. 3 pkt 26 rozporządzenia 2018/858;

69

pojazd z końcowej partii produkcji - pojazd, o którym mowa w art. 3 pkt 16 rozporządzenia

167/2013, art. 3 pkt 67 rozporządzenia 168/2013 albo art. 3 pkt 28 rozporządzenia

2018/858;

70

przedmiot wyposażenia lub część - przedmiot wyposażenia lub część, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów

oraz ich wyposażenia (Dz. U. poz. 919);

71)

(uchylony)

72)

(uchylony)

73)

świadectwo homologacji typu pojazdu - dokument wydany przez właściwy organ Rzeczypospolitej

Polskiej stwierdzający, że typ pojazdu spełnia wymagania procedury homologacji typu

pojazdu;

74)

świadectwo homologacji typu WE - dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej stwierdzający, że typ pojazdu, typ przedmiotu jego wyposażenia lub

części, spełnia wymagania procedury homologacji typu WE;

75)

typ przedmiotu wyposażenia lub części - oznaczenie przedmiotów wyposażenia lub części,

spełniających tę samą funkcję w pojeździe, które nie różnią się od siebie pod względem

istotnych cech mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego lub ochronę środowiska,

jeżeli wymagania określone w przepisach UE dotyczących badań homologacyjnych lub regulaminy

EKG ONZ nie stanowią inaczej;

76)

świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - dokument wydany przez właściwy

organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzający, że pojazd spełnia odpowiednie

warunki lub wymagania techniczne procedury dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;

77)

(uchylony)

78

typ pojazdu - pojazdy należące do jednej kategorii pojazdu, które nie różnią się od

siebie pod względem istotnych cech;

79)

wprowadzenie do obrotu - odpłatne albo nieodpłatne przekazanie pojazdu, przedmiotu

wyposażenia lub części po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej użytkownikowi;

80)

(uchylony)

81)

(uchylony)

82)

tramwaj - pojazd przeznaczony do przewozu osób lub rzeczy zasilany energią elektryczną,

poruszający się po szynach na drogach publicznych;

83)

trolejbus - autobus przystosowany do zasilania energią elektryczną z sieci trakcyjnej;

84)

blokada alkoholowa - urządzenie techniczne uniemożliwiające uruchomienie silnika pojazdu

silnikowego i pojazdu szynowego, w przypadku gdy zawartość alkoholu w wydychanym przez

kierującego powietrzu wynosi co najmniej 0,1 mg alkoholu w 1 dm

85)

kalibracja blokady alkoholowej - ogół czynności służących wzorcowaniu blokady alkoholowej

oraz regulacji tego urządzenia w sposób umożliwiający spełnienie wymagania, o którym

mowa w pkt 84;

86)

niezgodność - rozbieżność między danymi zgromadzonymi w centralnej ewidencji pojazdów,

centralnej ewidencji kierowców albo centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych

a stanem prawnym ustalonym na podstawie dostępnych danych lub stanem faktycznym;

87)

salon sprzedaży pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów - osobę fizyczną,

osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzące

sprzedaż pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów w lokalu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i autoryzowane przez producenta pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów

lub jego upoważnionego przedstawiciela. Dotyczy to także sprzedaży w lokalu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio prowadzonej przez producenta pojazdów samochodowych,

przyczep lub motorowerów.

1.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność

albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania,

które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch

ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić

kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby znajdującej się w pobliżu drogi, jeżeli

jej zachowanie mogłoby pociągnąć za sobą skutki, o których mowa w tym przepisie.

3.

Jeżeli uczestnik ruchu lub inna osoba spowodowała jednak zagrożenie bezpieczeństwa

ruchu drogowego, jest obowiązana przedsięwziąć niezbędne środki w celu niezwłocznego

usunięcia zagrożenia, a gdyby nie mogła tego uczynić, powinna o zagrożeniu uprzedzić

innych uczestników ruchu.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy

tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują

na możliwość odmiennego ich zachowania.

1.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do

poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli,

sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika

inny sposób zachowania niż nakazany przez te osoby, sygnały świetlne lub znaki drogowe.

2.

Polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli

mają pierwszeństwo przed sygnałami świetlnymi i znakami drogowymi.

3.

Sygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo

przejazdu.

1.

Polecenia lub sygnały może dawać uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się

na drodze

1)

policjant;

2)

żołnierz Żandarmerii Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego, zabezpieczający

przemarsz lub przejazd kolumny wojskowej albo w razie akcji związanej z ratowaniem

życia lub mienia;

3)

funkcjonariusz Straży Granicznej;

3a)

inspektor Inspekcji Transportu Drogowego;

3b)

umundurowany funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej;

3c)

strażnik gminny (miejski);

4)

pracownik kolejowy na przejeździe kolejowym;

5)

osoba działająca w imieniu zarządcy drogi lub osoba wykonująca roboty na drodze na

zlecenie lub za zgodą zarządcy drogi;

6)

osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, w wyznaczonym miejscu;

7)

kierujący autobusem szkolnym w miejscach postoju związanych z wsiadaniem lub wysiadaniem

dzieci;

7a)

ratownik górski podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej;

8)

strażnik leśny lub funkcjonariusz Straży Parku - na terenie odpowiednio lasu lub parku

narodowego;

9)

strażak Państwowej Straży Pożarnej podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem

akcji ratowniczej;

10)

członek ochotniczej straży pożarnej podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem

akcji ratowniczej;

11)

funkcjonariusz Służby Ochrony Państwa podczas wykonywania czynności związanych z zapewnieniem

bezpieczeństwa ochranianych osób, obiektów i urządzeń;

12)

pilot podczas wykonywania czynności związanych z pilotowaniem przejazdu pojazdu nienormatywnego.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 4 pkt 2, powinny być łatwo rozpoznawalne i widoczne

z dostatecznej odległości, zarówno w dzień, jak i w nocy.

3.

Przepis ust. 2 w zakresie łatwej rozpoznawalności

1)

dotyczy osoby wymienionej w ust. 1 pkt 1 tylko poza obszarem zabudowanym;

2)

nie dotyczy kierującego autobusem szkolnym, jeżeli sygnał do zatrzymania innych pojazdów

dawany jest przez tę osobę bez wychodzenia z odpowiednio oznaczonego pojazdu.

3a.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4-8 i 12 oraz ust. 4 pkt 2, mogą dawać polecenia

lub sygnały uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze pod warunkiem

ukończenia szkolenia organizowanego przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. Pilot

zabezpieczający przejazd pojazdu nienormatywnego będący osobą, o której mowa w ust.

1 pkt 1-3c i 9, nie podlega szkoleniu.

3b.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 3a, może być przeprowadzone odpłatnie. Opłatę ponosi

podmiot kierujący na szkolenie, a w pozostałych przypadkach - osoba odbywająca szkolenie.

Wysokość maksymalnej opłaty za szkolenie jednej osoby nie może przekraczać 30 % minimalnego

wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu

za pracę.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w trakcie

kierowania ruchem drogowym oraz sprawnego wykonywania czynności w tym zakresie, w

drodze rozporządzenia

1)

określi organizację i sposób wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, program

i tryb prowadzenia szkolenia w tym zakresie, wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia,

wysokość stawek za szkolenie oraz tryb ich pobierania i zwrotu, biorąc pod uwagę w

szczególności średnie realne koszty organizacji i przeprowadzania szkolenia;

2)

może upoważnić inne osoby do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, oraz

określić okoliczności, szczegółowe warunki, sposób wykonywania czynności w tym zakresie,

jak również warunki, które te osoby muszą spełniać;

3)

określi wzór ubioru osób, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6.

1.

Znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

3a.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory, znaczenia i zakresy obowiązywania znaków i sygnałów drogowych w ruchu drogowym,

2)

wzory lub rodzaje i zakresy stosowania urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego,

3)

warunki, jakim powinny odpowiadać znaki i sygnalizatory drogowe oraz urządzenia bezpieczeństwa

ruchu drogowego,

4)

podstawowe warunki sytuowania znaków i sygnalizatorów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa

ruchu drogowego w pasie drogowym

- uwzględniając postanowienia umów międzynarodowych oraz czytelność i zrozumiałość

znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, a także konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

3b.

Minister właściwy do spraw transportu może wydawać, rozpowszechniać lub rekomendować

wzorce i standardy dotyczące szczegółowych warunków sytuowania znaków i sygnalizatorów

drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego w pasie drogowym, w formie

opracowań, na zasadach określonych w art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych.

1.

Osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym

oznaczonym tą kartą, może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących

zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami o których mowa w art. 7

ust. 3a.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do

1)

kierującego pojazdem, który przewozi osobę niepełnosprawną legitymującą się kartą

parkingową;

2)

kierującego pojazdem należącym do placówki, o której mowa w ust. 3a pkt 3, przewożącego

osobę mającą znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, pozostającą

pod opieką takiej placówki.

3.

Kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego, a jeśli pojazd

nie posiada przedniej szyby - w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu, w sposób

eksponujący widoczne zabezpieczenia karty oraz umożliwiający odczytanie jej numeru

i daty ważności.

3a.

Kartę parkingową wydaje się

1)

osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności

mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się;

2)

osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia mającej znacznie ograniczone

możliwości samodzielnego poruszania się;

3)

placówce zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych

mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się.

4.

Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, wydaje za opłatą przewodniczący

powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, o którym mowa w art.

6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44 i 858), na podstawie

wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności

1)

orzeczenia o niepełnosprawności,

2)

orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,

3)

orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień

- wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia

1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

5

Kartę parkingową placówce, o której mowa w ust. 3a pkt 3, wydaje za opłatą przewodniczący

powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, na podstawie dokumentów

przedstawionych przez wnioskodawcę, przy czym na jeden pojazd wykorzystywany do przewozu

osób niepełnosprawnych wydaje się jedną kartę.

5a.

(uchylony)

5b.

(uchylony)

5c.

Kartę parkingową wydaje się osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, na okres ważności

orzeczenia, o którym mowa w ust. 4, jednakże nie dłużej niż na okres 5 lat, a placówce,

o której mowa w ust. 3a pkt 3 na okres 3 lat.

5d.

W przypadku zaprzestania wykorzystywania pojazdu do przewozu osób niepełnosprawnych,

mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, podmiot zarządzający

placówką, o której mowa w art. 8 ust. 3a pkt 3 jest zobowiązany do niezwłocznego zwrotu

karty parkingowej organowi, który ją wydał.

5e.

Karta parkingowa traci ważność

1)

po upływie terminu ważności karty;

2)

w przypadku zgłoszenia utraty karty przez osobę lub placówkę, której wydano kartę;

3)

w przypadku zwrotu karty organowi, który ją wydał;

4)

w razie likwidacji placówki, której wydano kartę;

5)

w razie śmierci osoby, której wydano kartę.

5f.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego dokonuje, z zachowaniem przepisów

ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz.

1605 i 1720), wyboru producenta blankietów kart parkingowych.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w stosunku do kierujących pojazdami zaopatrzonymi

w kartę parkingową wydaną za granicą.

6a.

Opłata za wydanie karty parkingowej nie może przekroczyć 1 % przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszanego do celów emerytalnych

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego.

6b.

Opłata za wydanie karty parkingowej stanowi dochód budżetu państwa.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór oraz tryb wydawania kart parkingowych osobom, o których mowa w ust. 3a pkt 1

i 2 oraz placówkom, o których mowa w ust. 3a pkt 3, uwzględniając w szczególności

zapewnienie jednolitej procedury wydawania kart parkingowych oraz konieczność technicznego

zabezpieczenia karty w sposób gwarantujący jej autentyczność oraz ujednolicenia wzoru

karty parkingowej z rozwiązaniami przyjętymi w krajach europejskich, w celu umożliwienia

korzystania osobom niepełnosprawnym z ulg i przywilejów w ruchu drogowym, określonych

w przepisach prawa krajowego;

2)

zasady nadawania numerów wydawanym kartom parkingowym, uwzględniając w szczególności

konieczność stworzenia sprawnego systemu wydawania, ewidencjonowania i kontroli prawidłowości

wykorzystywania kart oraz fakt, że w przypadku kart, o których mowa w ust. 3a pkt

3 częścią składową numeru karty jest numer rejestracyjny pojazdu;

3)

tryb postępowania w sprawie zwrotu karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie

jednolitej procedury zwrotu kart parkingowych;

4)

wzór wniosku o wydanie karty parkingowej, mając na uwadze zapewnienie jednolitej formy

składanych wniosków.

8.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaj placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją

osób niepełnosprawnych mających znacznie ograniczone możliwości poruszania się, uprawnionych

do uzyskania karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie wydawania karty właściwym

placówkom.

9.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłaty za wydanie karty parkingowej, uwzględniając koszty związane z jej

produkcją i dystrybucją;

2)

warunki dystrybucji blankietów kart parkingowych, mając na uwadze zapewnienie sprawności

i bezpieczeństwa procesu przekazywania tych kart do powiatowych zespołów do spraw

orzekania o niepełnosprawności.

(uchylony)

1.

Członek Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej legitymujący

się kartą kombatanta kierujący pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą może nie

stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju,

na zasadach określonych dla osoby niepełnosprawnej legitymującej się kartą parkingową

kierującej pojazdem samochodowym oznaczonym kartą, o której mowa w art. 8 ust. 1.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do kierującego pojazdem, który przewozi członka

Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej legitymującego się

kartą kombatanta.

Do pobierania, przekazywania lub uiszczania opłat ewidencyjnych, o których mowa w

art. 80d ust. 4 pkt 2-4a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu w dotychczasowym,

oraz odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 80d ust. 3b ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu dotychczasowym, należnych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani ułatwić przejazd

pojazdu uprzywilejowanego, w szczególności przez niezwłoczne usunięcie się z jego

drogi, a w razie potrzeby zatrzymanie się.

2.

W warunkach zwiększonego natężenia ruchu pojazdów utrudniającego swobodny przejazd

pojazdu uprzywilejowanego w celu umożliwienia swobodnego przejazdu tego pojazdu

1)

na jezdni z dwoma pasami ruchu w tym samym kierunku kierujący pojazdem poruszający

się lewym pasem ruchu jest obowiązany usunąć się z drogi przejazdu pojazdu uprzywilejowanego

przez zjechanie jak najbliżej lewej krawędzi pasa ruchu, a kierujący pojazdem poruszający

się prawym pasem ruchu jest obowiązany usunąć się z drogi przejazdu pojazdu uprzywilejowanego

przez zjechanie jak najbliżej prawej krawędzi pasa ruchu;

2)

na jezdni z więcej niż dwoma pasami ruchu w tym samym kierunku kierujący pojazdem

poruszający się skrajnym lewym pasem ruchu jest obowiązany usunąć się z drogi przejazdu

pojazdu uprzywilejowanego przez zjechanie jak najbliżej lewej krawędzi pasa ruchu,

a kierujący pojazdami poruszający się pozostałymi pasami ruchu są obowiązani usunąć

się z drogi przejazdu pojazdu uprzywilejowanego przez zjechanie jak najbliżej prawej

krawędzi pasów ruchu.

3.

Kierującemu pojazdem innym niż uprzywilejowany zabrania się korzystania z drogi przejazdu

pojazdu uprzywilejowanego utworzonej w sposób, o którym mowa w ust. 2. Kierujący pojazdem

może kontynuować jazdę po uprzednio zajmowanym pasie ruchu po przejeździe pojazdu

uprzywilejowanego.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do pojazdów zarządców dróg lub pomocy drogowej biorących

udział w akcji ratowniczej.

1.

Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach

krajowych.

2.

Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach

1)

wojewódzkich;

2)

powiatowych;

3)

gminnych;

4)

publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście stołecznym Warszawie;

5)

wewnętrznych położonych w strefach ruchu lub strefach zamieszkania.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach krajowych,

z zastrzeżeniem ust. 6.

4.

Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrzeżeniem ust.

6.

5.

Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6.

6.

Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach

powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

7.

Zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania,

należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami.

8.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może powierzyć zadania w zakresie zarządzania

ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa.

9.

Drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi publiczne określone

zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

10.

Organy sprawujące nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach mogą nakazać zmianę organizacji

ruchu ze względu na ważny interes ogólnospołeczny lub konieczność zapewnienia ruchu

tranzytowego.

10a.

Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w ust. 7, ustalając organizację ruchu

na tych drogach stosują znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich umieszczania wynikające

z ustawy i jej przepisów wykonawczych. Koszt oznakowania drogi wewnętrznej ponosi

podmiot zarządzający drogą.

10b.

Ruch na drodze odbywa się na podstawie zatwierdzonej organizacji ruchu, przez którą

rozumie się

1)

geometrię drogi i zakres dostępu do drogi;

2)

sposób umieszczania znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

3)

zasady i sposób działania sygnalizacji, znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści

i innych zmiennych elementów.

10c.

W przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących drogi, wymagających uzyskania

decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej

albo zgłoszenia wykonywania robót budowlanych, projekt organizacji ruchu sporządza

się przed wszczęciem postępowania w sprawie wydania tych decyzji albo przed dokonaniem

zgłoszenia.

11.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność ochrony dróg przed

zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia

ruchu pojazdów osobowych, może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia

ruchu pojazdów na drogach lub zakaz ruchu niektórych rodzajów pojazdów.

12.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności

1)

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego,

2)

potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych,

3)

potrzeby społeczności lokalnej,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach

oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

Do sporządzania i przekazywania miesięcznych sprawozdań z opłat ewidencyjnych pobranych

i przekazanych lub uiszczonych, o których mowa w art. 80d ust. 4 pkt 2-4a ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, za okres miesiąca poprzedzającego dzień wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Pieszy jest obowiązany korzystać z drogi dla pieszych lub drogi dla pieszych i rowerów,

a w razie ich braku - z pobocza. Jeżeli nie ma pobocza lub czasowo nie można z niego

korzystać, pieszy może korzystać z jezdni, pod warunkiem zajmowania miejsca jak najbliżej

jej krawędzi i ustępowania miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi.

2.

Pieszy idący po poboczu lub jezdni jest obowiązany iść lewą stroną drogi.

3.

Piesi idący jezdnią są obowiązani iść jeden za drugim. Na drodze o małym ruchu, w

warunkach dobrej widoczności, dwóch pieszych może iść obok siebie.

4.

Korzystanie przez pieszego z drogi dla rowerów jest dozwolone tylko w razie braku

drogi dla pieszych, drogi dla pieszych i rowerów lub pobocza albo niemożności korzystania

z nich. Pieszy, z wyjątkiem osoby niepełnosprawnej, korzystając z tej drogi, jest

obowiązany ustąpić miejsca osobie poruszającej się przy użyciu urządzenia wspomagającego

ruch, kierującemu rowerem, hulajnogą elektryczną lub urządzeniem transportu osobistego.

4a.

Pieszy poruszający się po drodze po zmierzchu poza obszarem zabudowanym jest obowiązany

używać elementów odblaskowych w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu, chyba

że porusza się po drodze dla pieszych, drodze dla pieszych i rowerów lub drodze dla

rowerów.

5.

Przepisów ust. 1-4a nie stosuje się w strefie zamieszkania. W strefie tej pieszy korzysta

z całej szerokości drogi i ma pierwszeństwo przed pojazdem oraz osobą poruszającą

się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1, art. 2 pkt 6 i art. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2023 r.

1.

Kolumna pieszych, z wyjątkiem pieszych w wieku do 10 lat, może się poruszać tylko

prawą stroną jezdni.

2.

Do kolumny pieszych w wieku do 10 lat stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust.

1 i 2.

3.

Liczba pieszych idących jezdnią w kolumnie obok siebie nie może przekraczać 4, a w

kolumnie wojskowej - 6, pod warunkiem że kolumna nie zajmuje więcej niż połowy szerokości

jezdni.

4.

Piesi w wieku do 10 lat mogą iść w kolumnie tylko dwójkami pod nadzorem co najmniej

jednej osoby pełnoletniej.

5.

Długość kolumny pieszych nie może przekraczać 50 m. Odległość między kolumnami nie

może być mniejsza niż 100 m.

6.

Jeżeli przemarsz kolumny pieszych odbywa się w warunkach niedostatecznej widoczności

1)

pierwszy i ostatni z idących z lewej strony są obowiązani nieść latarki

a)

pierwszy - ze światłem białym, skierowanym do przodu,

b)

ostatni - ze światłem czerwonym, skierowanym do tyłu;

2)

w kolumnie o długości przekraczającej 20 m idący po lewej stronie z przodu i z tyłu

są obowiązani używać elementów odblaskowych odpowiadających właściwym warunkom technicznym,

a ponadto idący po lewej stronie są obowiązani nieść dodatkowe latarki ze światłem

białym, rozmieszczone w taki sposób, aby odległość między nimi nie przekraczała 10

m;

3)

światło latarek powinno być widoczne z odległości co najmniej 150 m.

7.

Zabrania się

1)

ruchu po jezdni kolumny pieszych w czasie mgły; zakaz ten nie dotyczy kolumny wojskowej

lub policyjnej;

2)

ruchu po jezdni kolumny pieszych w wieku do 10 lat w warunkach niedostatecznej widoczności;

3)

prowadzenia po jezdni kolumny pieszych przez osobę w wieku poniżej 18 lat.

1.

Pieszy wchodzący na jezdnię, drogę dla rowerów lub torowisko albo przechodzący przez

te części drogi jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz korzystać z przejścia

dla pieszych.

1a.

Pieszy znajdujący się na przejściu dla pieszych ma pierwszeństwo przed pojazdem. Pieszy

wchodzący na przejście dla pieszych ma pierwszeństwo przed pojazdem, z wyłączeniem

tramwaju.

2.

Przechodzenie przez jezdnię lub drogę dla rowerów poza przejściem dla pieszych jest

dozwolone na przejściu sugerowanym albo poza przejściem sugerowanym jeżeli odległość

od przejścia dla pieszych przekracza 100 m. Jeżeli jednak skrzyżowanie znajduje się

w odległości mniejszej niż 100 m od wyznaczonego przejścia dla pieszych, przechodzenie

jest dozwolone również na tym skrzyżowaniu.

3.

Przechodzenie przez jezdnię lub drogę dla rowerów poza przejściem dla pieszych, o

którym mowa w ust. 2, jest dozwolone tylko pod warunkiem, że nie spowoduje zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu lub utrudnienia ruchu pojazdów. Pieszy jest obowiązany ustąpić

pierwszeństwa pojazdom i do przeciwległej krawędzi jezdni lub drogi dla rowerów iść

drogą najkrótszą, prostopadle do osi jezdni lub drogi dla rowerów.

4.

Jeżeli na drodze znajduje się tunel lub wiadukt dla pieszych albo pieszych i rowerów,

pieszy jest obowiązany korzystać z niego.

5.

Na obszarze zabudowanym na drodze dwujezdniowej pieszy, przechodząc przez jezdnię,

jest obowiązany korzystać tylko z przejścia dla pieszych.

6.

Przechodzenie przez torowisko wyodrębnione z jezdni jest dozwolone na przejściu dla

pieszych albo przejściu sugerowanym. Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio.

7.

Jeżeli wysepka dla pasażerów na przystanku komunikacji publicznej łączy się z przejściem

dla pieszych, przechodzenie do i z przystanku jest dozwolone tylko po tym przejściu.

8.

Jeżeli przejście dla pieszych wyznaczone jest na drodze dwujezdniowej, przejście na

każdej jezdni uważa się za przejście odrębne. Przepis ten stosuje się odpowiednio

do przejścia dla pieszych w miejscu, w którym ruch pojazdów jest rozdzielony wysepką

lub za pomocą innych urządzeń na jezdni.

W przypadku gdy pojazd został

1)

sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej,

2)

sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

3)

nabyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- przed dniem 1 stycznia 2024 r., do spraw związanych z rejestracją oraz zawiadamianiem

o zbyciu albo nabyciu pojazdu stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu

dotychczasowym.

Zabrania się

1)

wchodzenia na jezdnię lub drogę dla rowerów

a)

bezpośrednio przed jadący pojazd, w tym również na przejściu dla pieszych,

b)

spoza pojazdu lub innej przeszkody ograniczającej widoczność drogi;

2)

przechodzenia przez jezdnię lub drogę dla rowerów w miejscu o ograniczonej widoczności

drogi;

3)

zwalniania kroku lub zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby podczas przechodzenia

przez jezdnię, drogę dla rowerów lub torowisko;

4)

przebiegania przez jezdnię lub drogę dla rowerów;

5)

chodzenia po torowisku;

6)

wchodzenia na torowisko, gdy zapory lub półzapory są opuszczone lub opuszczanie ich

rozpoczęto;

7)

przechodzenia przez jezdnię lub drogę dla rowerów w miejscu, w którym urządzenie zabezpieczające

lub przeszkoda oddzielają drogę dla pieszych lub drogę dla pieszych i rowerów od jezdni

lub drogi dla rowerów, bez względu na to, po której stronie jezdni one się znajdują;

8)

korzystania z telefonu lub innego urządzenia elektronicznego podczas wchodzenia lub

przechodzenia przez jezdnię, drogę dla rowerów lub torowisko, w tym również podczas

wchodzenia lub przechodzenia przez przejście dla pieszych - w sposób, który prowadzi

do ograniczenia możliwości obserwacji sytuacji na jezdni, drodze dla rowerów, torowisku

lub przejściu dla pieszych.

Do postępowań o rejestrację pojazdów, wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia

2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.

Przepisów art. 11-14 nie stosuje się w razie zamknięcia ruchu pojazdów na drodze.

1.

Osoba poruszająca się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch jest obowiązana korzystać

z drogi dla pieszych, drogi dla pieszych i rowerów lub drogi dla rowerów. Osobę poruszającą

się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch na drodze dla rowerów obowiązuje ruch

prawostronny.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się w strefie zamieszkania. W strefie tej osoba poruszająca

się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch korzysta z całej szerokości drogi i

ma pierwszeństwo przed pojazdem.

3.

Osoba poruszająca się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, korzystając z drogi

dla pieszych lub drogi dla pieszych i rowerów, jest obowiązana poruszać się z prędkością

zbliżoną do prędkości pieszego, zachować szczególną ostrożność, ustępować pierwszeństwa

pieszemu oraz nie utrudniać jego ruchu.

4.

Osoba poruszająca się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, przekraczając jezdnię,

drogę dla rowerów lub torowisko, jest obowiązana zachować szczególną ostrożność oraz

korzystać z przejazdu dla rowerów, a w przypadku jego braku - z przejścia dla pieszych

albo przejścia sugerowanego, na zasadach określonych dla ruchu pieszych w przepisach

art. 13.

5.

(uchylony)

6.

Osoba poruszająca się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch jest obowiązana

1)

poruszać się z prędkością zapewniającą panowanie nad tym urządzeniem, z uwzględnieniem

warunków, w jakich ruch się odbywa;

2)

przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika ruchu;

3)

przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub

przeszkody;

4)

przed wyprzedzaniem upewnić się, czy ma dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia

komukolwiek ruchu;

5)

zbliżając się do przejścia dla pieszych, zachować szczególną ostrożność i ustąpić

pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.

7.

Osobie poruszającej się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch zabrania się

1)

poruszania się w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu;

2)

przewożenia innej osoby, zwierzęcia lub ładunku;

3)

ciągnięcia pojazdu lub ładunku;

4)

czepiania się pojazdów;

5)

poruszania się tyłem.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2023 r.

Do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy

zmienianej w art. 2, wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r.,

stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny.

2.

Kierujący pojazdem, korzystając z drogi dwujezdniowej, jest obowiązany jechać po prawej

jezdni; do jezdni tych nie wlicza się jezdni przeznaczonej do dojazdu do nieruchomości

położonej przy drodze.

2a

Kierujący pojazdem kategorii N2 lub N3, o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2018/858 albo w

załączniku nr 2 do ustawy, lub zespołem pojazdów o długości ponad 7 m na autostradzie

lub drodze ekspresowej o trzech lub więcej wyznaczonych pasach ruchu na jezdni w jednym

kierunku jest obowiązany korzystać wyłącznie z dwóch pasów ruchu przeznaczonych dla

danego kierunku, znajdujących się najbliżej prawej krawędzi jezdni.

3.

Kierujący pojazdem, korzystając z jezdni dwukierunkowej co najmniej o czterech pasach

ruchu, jest obowiązany zajmować pas ruchu znajdujący się na prawej połowie jezdni.

4.

Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać możliwie blisko prawej krawędzi jezdni.

Jeżeli pasy ruchu na jezdni są wyznaczone, nie może zajmować więcej niż jednego pasa.

5.

Kierujący pojazdem zaprzęgowym, rowerem, wózkiem rowerowym, motorowerem, wózkiem ręcznym

oraz osoba prowadząca pojazd napędzany silnikiem są obowiązani poruszać się po poboczu,

chyba że nie nadaje się ono do jazdy lub ruch pojazdu utrudniałby ruch pieszych.

6.

Kierujący pojazdem znajdującym się na części jezdni, po której jeżdżą pojazdy szynowe,

jest obowiązany ustąpić miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi szynowemu.

7.

Na skrzyżowaniu i bezpośrednio przed nim kierujący rowerem, motorowerem lub motocyklem

może poruszać się środkiem pasa ruchu, jeśli pas ten umożliwia opuszczenie skrzyżowania

w więcej niż jednym kierunku, z zastrzeżeniem art. 33 ust. 1.

1.

Do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego

do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art.

14, Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi, motorowerami oraz

tramwajami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu

przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym, motorowerem lub tramwajem

przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej

ewidencji.

2.

Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie

1 roku od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia wydanego w sprawie o naruszenie.

3.

Jeżeli w sprawie o naruszenie, o którym mowa w ust. 1, nałożono grzywnę w drodze mandatu

karnego stanowiącą dochód budżetu państwa lub gdy grzywnę nałożył w drodze mandatu

karnego organ Inspekcji Transportu Drogowego, punkty przypisane temu naruszeniu usuwa

się z ewidencji po upływie 1 roku od daty uiszczenia grzywny za naruszenie.

4.

Do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego

do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art.

14, informację o uiszczeniu grzywny, o której mowa w ust. 3, przekazują Policji w

drodze teletransmisji danych właściwy naczelnik urzędu skarbowego oraz Główny Inspektor

Transportu Drogowego, niezwłocznie po odnotowaniu płatności.

5.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, obejmuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego,

o których mowa w art. 130 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

popełnione przed dniem wejścia w życie art. 14 pkt 2 niniejszej ustawy. Do tych naruszeń

w zakresie liczby przypisanych punktów oraz ich usuwania stosuje się przepisy dotychczasowe.

6.

(uchylony)

6a.

Osoba wpisana do ewidencji, o której mowa w ust. 1, nie częściej niż raz na 6 miesięcy

może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu prowadzonym z wyłączeniem możliwości

odbycia szkolenia z wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość, którego

odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

6b.

Szkolenie organizuje dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego na warunkach,

w sposób i według programu określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 7.

6c.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego potwierdza odbycie szkolenia, o którym

mowa w ust. 6a, wydając uczestniczącej w nim osobie zaświadczenie. Kopię zaświadczenia

o odbyciu szkolenia dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego niezwłocznie przesyła

komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej

osoby.

6d.

Osobie wpisanej do ewidencji po przedstawieniu przez nią zaświadczenia o odbyciu szkolenia

lub otrzymaniu tego zaświadczenia od dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego,

właściwy dla miejsca zamieszkania tej osoby komendant wojewódzki Policji zmniejsza

o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, począwszy od

wpisu odpowiadającego naruszeniu popełnionemu z datą najwcześniejszą. Nie odejmuje

się punktów przypisanych naruszeniu, za które nałożono w drodze mandatu karnego grzywnę,

o której mowa w ust. 3, jeżeli do dnia przedstawienia zaświadczenia nie została ona

uiszczona.

6e.

Liczba punktów odjętych z tytułu odbytego szkolenia nie może być większa od liczby

punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego przed jego odbyciem.

6f.

Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia

przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się

naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie

kierujących pojazdami silnikowymi oraz motorowerami do przestrzegania przepisów ustawy

oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1;

2)

sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego

popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem;

3)

tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

4)

sposób i tryb udzielania osobie wpisanej do ewidencji informacji i wydawania zaświadczeń

o dotyczących tej osoby naruszeniach wpisanych do ewidencji i przypisanych im punktach;

5)

warunki i sposób oraz program szkolenia, o którym mowa w ust. 6a;

6)

wzór zaświadczenia o odbyciu szkolenia, o którym mowa w ust. 6a.

1.

Decyzje o rejestracji pojazdu wydane przed dniem 14 marca 2005 r. dotyczące pojazdów

nieposiadających ważnego okresowego badania technicznego, w stosunku do których ich

posiadacze nie dopełnili obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli pojazd im podlega, przez okres

dłuższy niż 10 lat, przypadający bezpośrednio przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, wygasają z dniem 10 czerwca 2024 r.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdów zabytkowych oraz pojazdów wolnobieżnych.

3.

Zawiadomienie o wygaśnięciu decyzji, o której mowa w ust. 1, może odbywać się przez

publiczne obwieszczenie.

4.

Minister właściwy do spraw informatyzacji, nie później niż do dnia 10 marca 2024 r.,

przekaże właściwym starostom zestawienia sporządzone na podstawie danych zgromadzonych

w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy zmienianej w art.

2, niezbędne do przygotowania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, pojazd może podlegać powtórnej rejestracji.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1

1)

przepisu art. 88 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4 nie stosuje się do pojazdów mechanicznych,

w stosunku do których ich posiadacz nie dopełnił obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, po wygaśnięciu

ich rejestracji;

2)

postępowania w sprawie spełnienia obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, wszczęte i niezakończone

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, umarza się.

1.

Włączanie się do ruchu następuje przy rozpoczynaniu jazdy po postoju lub zatrzymaniu

się niewynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego oraz przy wjeżdżaniu

1)

na drogę z nieruchomości, z obiektu przydrożnego lub dojazdu do takiego obiektu, z

drogi niebędącej drogą publiczną oraz ze strefy zamieszkania;

2)

na drogę z pola lub na drogę o nawierzchni twardej z drogi o nawierzchni gruntowej;

3)

na jezdnię z pobocza, z drogi dla pieszych lub z pasa ruchu dla pojazdów powolnych;

3a)

na jezdnię lub pobocze z drogi dla rowerów lub drogi dla pieszych i rowerów, z wyjątkiem

wjazdu na przejazd dla rowerów lub pas ruchu dla rowerów;

4)

pojazdem szynowym - na drogę z zajezdni lub na jezdnię z pętli.

2.

Kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność

oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu.

Do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego

do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art.

14, starosta wydaje decyzję

1)

o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie

kwalifikacji w razie przekroczenia 24 punktów - na wniosek komendanta wojewódzkiego

Policji;

2)

o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie

a)

przekroczenia, w okresie roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy albo tymczasowego

elektronicznego prawa jazdy, liczby 20 punktów,

b)

stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym

w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy albo tymczasowego elektronicznego

prawa jazdy popełnił

-

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub

-

trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1, 1a lub 2, art. 86b § 1, art. 87 § 1, art. 92a § 2, art. 92b, art. 97a

lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2008, 2052, 2269 i 2328)

-

przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego

Policji;

3)

o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się

sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w pkt 1.

Do dowodów rejestracyjnych (pozwoleń czasowych) zatrzymanych przez jednostkę upoważnioną

do przeprowadzania badań technicznych i niezwróconych przed dniem wejścia w życie

art. 2 pkt 8 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do oznaczonego przystanku autobusowego (trolejbusowego)

na obszarze zabudowanym, jest obowiązany zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać

się, aby umożliwić kierującemu autobusem (trolejbusem) włączenie się do ruchu, jeżeli

kierujący takim pojazdem sygnalizuje kierunkowskazem zamiar zmiany pasa ruchu lub

wjechania z zatoki na jezdnię.

2.

Kierujący autobusem (trolejbusem), o którym mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni

pas ruchu lub na jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do miejsca postoju autobusu szkolnego, jest obowiązany

1)

zatrzymać się, o ile kierujący tym autobusem podał sygnał zatrzymania;

2)

zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu tym

autobusem wjazd na jezdnię lub sąsiedni pas ruchu, o ile sygnalizuje on zamiar wykonania

takiego manewru.

2.

Kierujący autobusem szkolnym w sytuacji, o której mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni

pas ruchu lub jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad

pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności

rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych

i natężenia ruchu.

2.

Kierujący pojazdem jest obowiązany

1)

jechać z prędkością nieutrudniającą jazdy innym kierującym;

2)

hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia;

3)

utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania

się poprzedzającego pojazdu.

3.

Poza obszarem zabudowanym, na jezdniach dwukierunkowych o dwóch pasach ruchu, kierujący

pojazdem objętym indywidualnym ograniczeniem prędkości albo pojazdem lub zespołem

pojazdów o długości przekraczającej 7 m jest obowiązany utrzymywać taki odstęp od

pojazdu silnikowego znajdującego się przed nim, aby inne wyprzedzające pojazdy mogły

bezpiecznie wjechać w lukę utrzymywaną między tymi pojazdami. Przepisu tego nie stosuje

się, jeżeli kierujący pojazdem przystępuje do wyprzedzania lub gdy wyprzedzanie jest

zabronione.

3a.

Kierujący pojazdem podczas przejazdu autostradą i drogą ekspresową jest obowiązany

zachować minimalny odstęp między pojazdem, którym kieruje, a pojazdem jadącym przed

nim na tym samym pasie ruchu. Odstęp ten wyrażony w metrach określa się jako nie mniejszy

niż połowa liczby określającej prędkość pojazdu, którym porusza się kierujący, wyrażonej

w kilometrach na godzinę. Przepisu tego nie stosuje się podczas manewru wyprzedzania.

4.

Poza obszarem zabudowanym w tunelach o długości przekraczającej 500 m, kierujący pojazdem

jest obowiązany utrzymywać odstęp od poprzedzającego pojazdu nie mniejszy niż

1)

50 m - jeżeli kieruje pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 t lub autobusem;

2)

80 m - jeżeli kieruje zespołem pojazdów lub pojazdem niewymienionym w pkt 1.

5.

Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć za pomocą znaków

drogowych dopuszczalny odstęp, o którym mowa w ust. 4, w zależności od obowiązującej

w tunelu dopuszczalnej prędkości.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a,

c i lit. d tiret pierwsze ustawy zmienianej w art. 2 zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a,

c i lit. d tiret pierwsze ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80cf ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 80cf ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2, jednak nie dłużej niż przez

okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym wynosi

50 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2.

1a.

(uchylony)

2.

Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów w strefie zamieszkania wynosi 20

km/h.

3.

Prędkość dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, z zastrzeżeniem ust. 4, wynosi w

przypadku

1)

samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 3,5 t

a)

na autostradzie - 140 km/h,

b)

na drodze ekspresowej dwujezdniowej - 120 km/h,

c)

na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch

pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 100 km/h,

d)

na pozostałych drogach - 90 km/h;

2)

zespołu pojazdów lub pojazdu niewymienionego w pkt 1

a)

na autostradzie, drodze ekspresowej lub drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach

przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 80 km/h,

b)

na pozostałych drogach - 70 km/h.

4.

Dopuszczalna prędkość autobusu spełniającego dodatkowe warunki techniczne określone

w przepisach, o których mowa w art. 66 ust. 5, na autostradzie i drodze ekspresowej

wynosi 100 km/h.

5.

(uchylony)

5a

Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw energii może, w drodze rozporządzenia,

w przypadkach, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach

ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach

zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U.

z 2023 r. poz. 1650 i 1681 oraz z 2024 r. poz. 834 i 859), wprowadzić ograniczenia

w dopuszczalnej prędkości pojazdów samochodowych.

5a

Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi

może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy

z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego

oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa

i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1650 i 1681 oraz z 2024 r. poz. 834 i 859), wprowadzić ograniczenia w dopuszczalnej prędkości

pojazdów samochodowych.

6.

Prędkość dopuszczalna niektórych pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2, wynosi

1)

ciągnika rolniczego (również z przyczepą) - 30 km/h;

2)

pojazdu z urządzeniem wystającym do przodu więcej niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego

- 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h poza obszarem zabudowanym;

3)

motocykla (również z przyczepą), czterokołowca i motoroweru, którymi przewozi się

dziecko w wieku do 7 lat - 40 km/h;

4)

hulajnogi elektrycznej i urządzenia transportu osobistego - 20 km/h.

1.

Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć, za pomocą znaków

drogowych, prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą na obszarze zabudowanym.

2.

Prędkość dopuszczalna, o której mowa w ust. 1, może być

1)

zmniejszona - jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym

przemawiają;

2)

zwiększona - jeżeli warunki ruchu na drodze lub jej odcinku zapewniają zachowanie

bezpieczeństwa ruchu.

3.

Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć, za pomocą znaków drogowych,

prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą poza obszarem zabudowanym, jeżeli warunki

bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym przemawiają.

4.

Organ rejestrujący pojazd może ustalić dla indywidualnego pojazdu dopuszczalną prędkość

niższą niż określona w art. 20, jeżeli jest to uzasadnione konstrukcją lub stanem

technicznym pojazdu. Ograniczenie prędkości należy uwidocznić na znaku umieszczonym

z tyłu pojazdu.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia,

z wyjątkiem

1)

art. 2 pkt 1-5, pkt 6 w zakresie art. 27e ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2-11, oraz pkt 9-13,

art. 5 pkt 16, art. 10 oraz art. 13-15, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy

od dnia ogłoszenia;

2)

art. 2 pkt 6 w zakresie art. 27e ust. 1 pkt 2 i pkt 7, które wchodzą w życie po upływie

12 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 9 i 10, art. 2 pkt 8 lit. a, art. 5 pkt 7-15 oraz pkt 20-22, które wchodzą

w życie w dniu określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 18;

4)

art. 5 pkt 18, który wchodzi w życie w dniu określonym w komunikacie, o którym mowa

w art. 21;

5)

art. 8, który wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art.

20.

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” komunikat określający dzień wdrożenia rozwiązań technicznych

umożliwiających jednostce upoważnionej do przeprowadzania badań technicznych pojazdów

zatrzymanie i zwrot dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) zgodnie z art. 132

ust. 4 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 14 dni przed dniem wdrożenia rozwiązań

technicznych określonym w tym komunikacie.

1.

Kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem

szczególnej ostrożności.

2.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zbliżyć się

1)

do prawej krawędzi jezdni - jeżeli zamierza skręcić w prawo;

2)

do środka jezdni lub na jezdni o ruchu jednokierunkowym do lewej jej krawędzi - jeżeli

zamierza skręcić w lewo.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli wymiary pojazdu uniemożliwiają skręcenie zgodnie

z zasadą określoną w tym przepisie lub dopuszczalna jest jazda wyłącznie w jednym

kierunku.

4.

Kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa

pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, z wyjątkiem ust. 4a

i 4b, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas ruchu z prawej strony.

4a.

W warunkach znacznego zmniejszenia prędkości na jezdni z więcej niż jednym pasem ruchu

w tym samym kierunku jazdy, w przypadku gdy nie istnieje możliwość kontynuacji jazdy

pasem ruchu z powodu wystąpienia przeszkody na tym pasie ruchu lub jego zanikania,

kierujący pojazdem poruszający się sąsiednim pasem ruchu jest obowiązany bezpośrednio

przed miejscem wystąpienia przeszkody lub miejscem zanikania pasa ruchu umożliwić

jednemu pojazdowi lub jednemu zespołowi pojazdów, znajdującym się na takim pasie ruchu,

zmianę tego pasa ruchu na sąsiedni, którym istnieje możliwość kontynuacji jazdy.

4b.

W warunkach znacznego zmniejszenia prędkości na jezdni z więcej niż dwoma pasami ruchu

w tym samym kierunku jazdy, w przypadku gdy nie istnieje możliwość kontynuacji jazdy

dwoma pasami ruchu z powodu przeszkód na tych pasach ruchu lub ich zanikania, jeżeli

pomiędzy tymi pasami ruchu znajduje się jeden pas ruchu, którym istnieje możliwość

kontynuacji jazdy, kierujący pojazdem poruszający się tym pasem ruchu jest obowiązany

bezpośrednio przed miejscem wystąpienia przeszkody lub miejscem zanikania pasów ruchu

umożliwić zmianę pasa ruchu jednemu pojazdowi lub jednemu zespołowi pojazdów z prawej

strony, a następnie jednemu pojazdowi lub jednemu zespołowi pojazdów z lewej strony.

5.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować kierunkowskazem

zamiar zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie

po wykonaniu manewru.

5a.

W przypadku gdy pojazd nie jest wyposażony w kierunkowskazy, kierujący pojazdem jest

obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar zmiany kierunku jazdy lub pasa

ruchu przez wyciągnięcie ręki w stronę zamierzonej zmiany kierunku jazdy lub pasa

ruchu.

6.

Zabrania się zawracania

1)

w tunelu, na moście, wiadukcie lub drodze jednokierunkowej;

2)

na autostradzie;

3)

na drodze ekspresowej, z wyjątkiem skrzyżowania lub miejsca do tego przeznaczonego;

4)

w warunkach, w których mogłoby to zagrozić bezpieczeństwu ruchu na drodze lub ruch

ten utrudnić.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1 i 3, które wchodzą w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych,

o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na

podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14;

2)

art. 1 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających

wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie danych na zasadach określonych

w art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 450, z późn. zm., o których mowa w art. 13 ustawy zmienianej w art. 14;

3)

art. 1 pkt 5 w zakresie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d oraz art. 1 pkt 6 w zakresie

art. 135a ust. 1 pkt 1 lit. h, art. 3 pkt 2, art. 10 pkt 5, art. 14, art. 17 i art.

18, które wchodzą w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia;

4)

art. 8 pkt 1, 2 i 4, art. 13, art. 15 i art. 16, które wchodzą w życie po upływie

6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

5)

art. 12, który wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” komunikat określający dzień wdrożenia rozwiązań technicznych

umożliwiających stosowanie art. 80cba ustawy zmienianej w art. 2.

2.

Dzień wdrożenia rozwiązań technicznych nie może być późniejszy niż 1 stycznia 2024 r.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany

1)

przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika ruchu,

a w razie potrzeby zjechać na prawo i zmniejszyć prędkość lub zatrzymać się;

2)

przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub

przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość; omijanie pojazdu sygnalizującego

zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z jego prawej strony;

3)

przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować

szczególną ostrożność, a w szczególności

a)

sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub

jego utrudnienia,

b)

upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trudności w osobistym

upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby.

2.

Zabrania się cofania pojazdem w tunelu, na moście, wiadukcie, autostradzie lub drodze

ekspresowej.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności,

czy

1)

ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek

ruchu;

2)

kierujący, jadący za nim, nie rozpoczął wyprzedzania;

3)

kierujący, jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował zamiaru wyprzedzania

innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa ruchu.

2.

Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować szczególną ostrożność,

a zwłaszcza bezpieczny odstęp od wyprzedzanego pojazdu lub uczestnika ruchu. W razie

wyprzedzania roweru, wózka rowerowego, motoroweru, motocykla, hulajnogi elektrycznej,

urządzenia transportu osobistego, osoby poruszającej się przy użyciu urządzenia wspomagającego

ruch lub kolumny pieszych odstęp ten nie może być mniejszy niż 1 m.

3.

Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu przejeżdżać z lewej strony wyprzedzanego

pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 4, 5, 10 i 12.

4.

Pojazd szynowy może być wyprzedzany tylko z prawej strony, chyba że położenie torów

uniemożliwia takie wyprzedzanie lub wyprzedzanie odbywa się na jezdni jednokierunkowej.

5.

Wyprzedzanie pojazdu lub uczestnika ruchu, który sygnalizuje zamiar skręcenia w lewo,

może odbywać się tylko z jego prawej strony.

6.

Kierującemu pojazdem wyprzedzanym zabrania się w czasie wyprzedzania i bezpośrednio

po nim zwiększania prędkości. Kierujący pojazdem wolnobieżnym, ciągnikiem rolniczym

lub pojazdem bez silnika jest obowiązany zjechać jak najbardziej na prawo w celu ułatwienia

wyprzedzania. Przepisu nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w ust. 12.

7.

Zabrania się wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni

1)

przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia;

2)

na zakręcie oznaczonym znakami ostrzegawczymi;

3)

na skrzyżowaniu, z wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na którym ruch jest

kierowany.

8.

Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscach, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2, na jezdni

1)

jednokierunkowej;

2)

dwukierunkowej na odcinku z wyznaczonymi pasami ruchu, pod warunkiem że kierujący

nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym - w miejscu,

gdzie jest to zabronione znakami na jezdni.

9.

Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscu, o którym mowa w ust. 7 pkt 3, pojazdu sygnalizującego

zamiar skręcenia, pod warunkiem że kierujący nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną

do ruchu w kierunku przeciwnym.

10.

Dopuszcza się wyprzedzanie z prawej strony na odcinku drogi z wyznaczonymi pasami

ruchu, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 i 7

1)

na jezdni jednokierunkowej;

2)

na jezdni dwukierunkowej, jeżeli co najmniej dwa pasy ruchu na obszarze zabudowanym

lub trzy pasy ruchu poza obszarem zabudowanym przeznaczone są do jazdy w tym samym

kierunku.

11.

Zabrania się wyprzedzania pojazdu uprzywilejowanego na obszarze zabudowanym.

12.

Kierujący rowerem może wyprzedzać inne niż rower powoli jadące pojazdy z ich prawej

strony.

13

Kierującemu pojazdem kategorii N2 lub N3, o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2018/858 albo w

załączniku nr 2 do ustawy, zabrania się wyprzedzania pojazdu samochodowego na autostradzie

i drodze ekspresowej o wyłącznie dwóch pasach ruchu przeznaczonych dla danego kierunku

ruchu, chyba że pojazd ten porusza się z prędkością znacznie mniejszą od dopuszczalnej

dla pojazdów kategorii N2 lub N3 obowiązującej na danej drodze.

14

Zakazu, o którym mowa w ust. 13, nie stosuje się do wyprzedzania pojazdów wykonujących

na drodze prace porządkowe, remontowe lub modernizacyjne wysyłających żółte sygnały

błyskowe.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, jest obowiązany zachować szczególną

ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony, a jeżeli

skręca w lewo - także jadącemu z kierunku przeciwnego na wprost lub skręcającemu w

prawo.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdu szynowego, który ma pierwszeństwo w stosunku

do innych pojazdów, bez względu na to, z której strony nadjeżdża.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w razie przecinania się kierunków ruchu poza

skrzyżowaniem.

4.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

wjeżdżania na skrzyżowanie, jeżeli na skrzyżowaniu lub za nim nie ma miejsca do kontynuowania

jazdy;

2)

rozdzielania kolumny pieszych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 8 pkt 1 i pkt 2 w zakresie art. 23a-23d, art. 23e ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a

i pkt 2 i ust. 3-5, art. 23g-23i, art. 23j ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 i ust.

3-6, art. 23k ust. 1 pkt 1 i ust. 2-6, art. 23l ust. 1 pkt 1 i ust. 2-5 i art. 23m-23p,

które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 21 ust.

1 pkt 1;

2)

art. 8 pkt 2 w zakresie art. 23e ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 23j ust. 2 pkt 1 lit. b,

art. 23k ust. 1 pkt 2 i art. 23l ust. 1 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem określonym

w komunikacie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2;

3)

art. 8 pkt 2 w zakresie art. 23f, który wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie,

o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3;

4)

art. 2 pkt 8 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o

którym mowa w art. 22;

5)

art. 2 pkt 6 i art. 12, które wchodzą w życie z dniem określonym w komunikacie, o

którym mowa w art. 23;

6)

art. 13, który wchodzi w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art.

19 ustawy zmienianej w art. 13;

7)

art. 2 pkt 5 i art. 20 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2023 r.;

8)

art. 2 pkt 1 lit. b, pkt 2-4, 9 i 10, art. 14-16 i art. 20 ust. 1, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

9)

art. 1, art. 3, art. 5-7, art. 9, art. 10 i art. 19, które wchodzą w życie z dniem

1 czerwca 2024 r.;

10)

art. 11, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2024 r.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność, zmniejszyć prędkość tak, aby nie narazić na niebezpieczeństwo

pieszego znajdującego się na tym przejściu albo na nie wchodzącego i ustąpić pierwszeństwa

pieszemu znajdującemu się na tym przejściu albo wchodzącemu na to przejście, z zastrzeżeniem

ust. 1a.

1a.

Kierujący tramwajem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność, zmniejszyć prędkość tak, aby nie narazić na niebezpieczeństwo

pieszego znajdującego się na tym przejściu i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu

się na tym przejściu.

2.

Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa

pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdża.

3.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem

przejścia, na którym ruch jest kierowany;

2)

omijania pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia

pierwszeństwa pieszemu;

3)

jazdy wzdłuż po drodze dla pieszych lub przejściu dla pieszych, z zastrzeżeniem art.

33 ust. 6, art. 33a ust. 2 oraz art. 33b ust. 2.

4.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez drogę dla pieszych lub drogę dla pieszych

i rowerów, jest obowiązany jechać powoli i ustąpić pierwszeństwa pieszemu.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio podczas jazdy po placu, na którym, ze względu

na brak wyodrębnienia jezdni i dróg dla pieszych lub dróg dla pieszych i rowerów,

ruch pieszych i pojazdów odbywa się po tej samej powierzchni.

6.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność przy przejeżdżaniu

obok oznaczonego przystanku tramwajowego nieznajdującego się przy drodze dla pieszych

lub drodze dla pieszych i rowerów. Jeżeli przystanek nie jest wyposażony w wysepkę

dla pasażerów, a na przystanek wjeżdża tramwaj lub stoi na nim, kierujący jest obowiązany

zatrzymać pojazd w takim miejscu i na taki czas, aby zapewnić pieszemu swobodne dojście

do tramwaju lub na drogę dla pieszych lub drogę dla pieszych i rowerów. Przepisy te

stosuje się odpowiednio przy ruchu innych pojazdów komunikacji publicznej.

7.

W razie przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej, używającej specjalnego

znaku, lub osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej, kierujący jest obowiązany

zatrzymać pojazd w celu umożliwienia jej przejścia.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu dla rowerów, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa kierującemu rowerem, hulajnogą elektryczną

lub urządzeniem transportu osobistego oraz osobie poruszającej się przy użyciu urządzenia

wspomagającego ruch, znajdującym się na przejeździe.

1a.

Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany zachować szczególną

ostrożność i ustąpić pierwszeństwa kierującemu rowerem, hulajnogą elektryczną lub

urządzeniem transportu osobistego oraz osobie poruszającej się przy użyciu urządzenia

wspomagającego ruch, jadącym na wprost po jezdni, pasie ruchu dla rowerów, drodze

dla pieszych i rowerów, drodze dla rowerów lub innej części drogi, którą zamierza

opuścić.

2.

(uchylony)

3.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez drogę dla pieszych i rowerów lub drogę dla

rowerów, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa kierującemu rowerem, hulajnogą elektryczną

lub urządzeniem transportu osobistego oraz osobie poruszającej się przy użyciu urządzenia

wspomagającego ruch.

4.

Kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejeździe dla rowerów

i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejazdu, na którym ruch jest kierowany.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1 i 21-28 oraz art. 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.;

2)

art. 1 pkt 2 lit. a tiret pierwsze, art. 7, art. 10, art. 11, art. 14 oraz art. 20,

które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 4 i art. 19, które wchodzą w życie z dniem 1 czerwca 2024 r.;

4)

art. 5 pkt 1, 2, 4, 5 i 6 lit. b, art. 8 pkt 9 i 10 oraz art. 9, które wchodzą w życie

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

5)

art. 12 pkt 1-3, 4 lit. a i pkt 5-11, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu kolejowego oraz przejeżdżając przez

przejazd, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność. Przed wjechaniem na tory

jest on obowiązany upewnić się, czy nie zbliża się pojazd szynowy, oraz przedsięwziąć

odpowiednie środki ostrożności, zwłaszcza jeżeli wskutek mgły lub z innych powodów

przejrzystość powietrza jest zmniejszona.

2.

Kierujący jest obowiązany prowadzić pojazd z taką prędkością, aby mógł go zatrzymać

w bezpiecznym miejscu, gdy nadjeżdża pojazd szynowy lub gdy urządzenie zabezpieczające

albo dawany sygnał zabrania wjazdu na przejazd.

3.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

objeżdżania opuszczonych zapór lub półzapór oraz wjeżdżania na przejazd, jeżeli opuszczanie

ich zostało rozpoczęte lub podnoszenie nie zostało zakończone;

2)

wjeżdżania na przejazd, jeżeli po drugiej stronie przejazdu nie ma miejsca do kontynuowania

jazdy;

3)

wyprzedzania pojazdu na przejeździe kolejowym i bezpośrednio przed nim;

4)

omijania pojazdu oczekującego na otwarcie ruchu przez przejazd, jeżeli wymagałoby

to wjechania na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu.

4.

W razie unieruchomienia pojazdu na przejeździe kolejowym, kierujący jest obowiązany

niezwłocznie usunąć go z przejazdu, a jeżeli nie jest to możliwe, ostrzec kierującego

pojazdem szynowym o niebezpieczeństwie.

5.

Kierujący pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej 10 m, który nie

może rozwinąć prędkości większej niż 6 km/h, przed wjazdem na przejazd kolejowy jest

obowiązany upewnić się, czy w czasie potrzebnym na przejechanie przez ten przejazd

nie nadjedzie pojazd szynowy, lub uzgodnić czas tego przejazdu z dróżnikiem kolejowym.

6.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy przejeżdżaniu przez tory tramwajowe;

przepis ust. 3 pkt 3 nie dotyczy skrzyżowania lub przejazdu tramwajowego, na którym

ruch jest kierowany.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 9 lit. e tiret pierwsze oraz pkt 15 i 30, art. 5, art. 7, art. 8 pkt 1

i 2 oraz art. 22, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 33 i pkt 38 lit. e, które wchodzą w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 1, pkt 10 w zakresie art. 73c, pkt 11 lit. c w zakresie art. 74 ust. 2c

oraz pkt 14, które wchodzą w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia;

4)

art. 1 pkt 10 w zakresie art. 73d, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od

dnia ogłoszenia;

5)

art. 1 pkt 12 w zakresie art. 74b, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.;

6)

art. 1 pkt 7, pkt 8 lit. a, lit. b tiret drugie i lit. c, pkt 9 lit. a, c, d oraz

lit. e tiret drugie, pkt 13 lit. b, pkt 16 i 17, pkt 18 lit. b oraz c, pkt 20 i 22,

pkt 23 lit. a, pkt 24 lit. a tiret drugie i trzecie oraz pkt 28, art. 4 pkt 1 i 2,

pkt 4 lit. a oraz pkt 6 lit. a, art. 10-12 oraz art. 28, które wchodzą w życie po

upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia;

7)

art. 1 pkt 19 lit. b-e, które wchodzą w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych

umożliwiających czasowe wycofanie z ruchu samochodu osobowego, określonym w komunikacie,

o którym mowa w art. 17;

8)

art. 1 pkt 9 lit. b w zakresie art. 73 ust. 1a oraz pkt 11 lit. c w zakresie art.

74 ust. 2d i 2e, które wchodzą w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających

zachowanie dotychczasowego numeru rejestracyjnego pojazdu, określonym w komunikacie,

o którym mowa w art. 18;

9)

art. 1 pkt 24 lit. a tiret czwarte oraz lit. b i pkt 25 lit. a tiret pierwsze oraz

lit. b, które wchodzą w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających

przekazywanie do centralnej ewidencji pojazdów i gromadzenie w tej ewidencji danych

o przekroczeniach terminów, o których mowa w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1

ustawy zmienianej w art. 1, określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 19;

10)

art. 1 pkt 27, który wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających

generowanie z systemu teleinformatycznego obsługującego centralną ewidencję pojazdów

raportu potwierdzającego dane zgromadzone w tej ewidencji, określonym w komunikacie,

o którym mowa w art. 21;

11)

art. 1 pkt 2 lit. a tiret pierwsze, pkt 34, 35 i 37, pkt 38 lit. a-d oraz pkt 40-44,

art. 2, art. 3, art. 6, art. 8 pkt 3 i 4, art. 9 oraz art. 25, które wchodzą w życie

z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających weryfikację danych o kierującym

pojazdem w centralnej ewidencji kierowców i wprowadzanie do centralnej ewidencji kierowców

informacji o zatrzymaniu wydanego w kraju prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie

tramwajem oraz o ich zwrocie, określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 22 ust.

1;

12)

art. 1 pkt 21 lit. b oraz art. 4 pkt 3, pkt 4 lit. b-e, pkt 5, pkt 6 lit. b oraz pkt

7 i 8, które wchodzą w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających

przekazywanie przez przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu lub punkty zbierania

pojazdów do centralnej ewidencji pojazdów danych o demontażu pojazdu lub przyjęciu

niekompletnego pojazdu, określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 23.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca

od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 2 pkt 21 i 22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.;

2)

art. 3, art. 7, art. 8 pkt 3 i 4, art. 9, art. 13 ust. 2 i art. 16-26, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 2023 r.;

3)

art. 10, art. 12 i art. 28, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Kierujący pojazdem może używać sygnału dźwiękowego lub świetlnego, w razie gdy zachodzi

konieczność ostrzeżenia o niebezpieczeństwie.

2.

Zabrania się

1)

nadużywania sygnału dźwiękowego lub świetlnego;

2)

używania sygnału dźwiękowego na obszarze zabudowanym, chyba że jest to konieczne w

związku z bezpośrednim niebezpieczeństwem;

3)

ostrzegania światłami drogowymi w warunkach, w których może to spowodować oślepienie

innych kierujących.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność w czasie jazdy w

warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza, spowodowanej mgłą, opadami atmosferycznymi

lub innymi przyczynami, a ponadto

1)

kierujący pojazdem silnikowym jest obowiązany

a)

włączyć światła mijania lub przeciwmgłowe przednie albo oba te światła jednocześnie,

b)

poza obszarem zabudowanym podczas mgły dawać krótkotrwałe sygnały dźwiękowe w czasie

wyprzedzania lub omijania;

2)

kierujący innym pojazdem niż pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest obowiązany

a)

włączyć światła, w które pojazd jest wyposażony,

b)

korzystać z pobocza drogi, a jeżeli nie jest to możliwe, jechać jak najbliżej krawędzi

jezdni i nie wyprzedzać innego pojazdu.

2.

Obowiązek używania świateł, o którym mowa w ust. 1, dotyczy kierującego pojazdem także

podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

3.

Kierujący pojazdem może używać tylnych świateł przeciwmgłowych, jeżeli zmniejszona

przejrzystość powietrza ogranicza widoczność na odległość mniejszą niż 50 m. W razie

poprawy widoczności kierujący pojazdem jest obowiązany niezwłocznie wyłączyć te światła.

1.

Kierujący może holować pojazd silnikowy tylko pod warunkiem, że

1)

prędkość pojazdu holującego nie przekracza 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h

poza tym obszarem;

2)

pojazd holujący ma włączone światła mijania również w okresie dostatecznej widoczności;

3)

w pojeździe holowanym znajduje się kierujący mający uprawnienie do kierowania tym

pojazdem, chyba że pojazd jest holowany w sposób wykluczający potrzebę kierowania

nim;

4)

pojazd holowany jest połączony z pojazdem holującym w sposób wykluczający odczepienie

się w czasie jazdy; nie dotyczy to holowania motocykla, który powinien być połączony

z pojazdem holującym połączeniem giętkim w sposób umożliwiający łatwe odczepienie;

5)

pojazd holowany, z wyjątkiem motocykla, jest oznaczony z tyłu po lewej stronie ostrzegawczym

trójkątem odblaskowym, a w okresie niedostatecznej widoczności ma ponadto włączone

światła pozycyjne; zamiast oznaczenia trójkątem odblaskowym pojazd holowany może wysyłać

żółte sygnały błyskowe w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu;

6)

w pojeździe holowanym na połączeniu sztywnym jest sprawny co najmniej jeden układ

hamulców, a w pojeździe holowanym na połączeniu giętkim - dwa układy;

7)

odległość między pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu sztywnym, a od

4 m do 6 m przy połączeniu giętkim, przy czym połączenie jest oznakowane na przemian

pasami białymi i czerwonymi albo zaopatrzone w chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej;

przepisu tego nie stosuje się w razie holowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Zabrania się holowania

1)

pojazdu o niesprawnym układzie kierowniczym lub o niesprawnych hamulcach, chyba że

sposób holowania wyklucza potrzebę ich użycia;

2)

pojazdu za pomocą połączenia giętkiego, jeżeli w pojeździe tym działanie układu hamulcowego

uzależnione jest od pracy silnika, a silnik jest unieruchomiony;

3)

więcej niż jednego pojazdu, z wyjątkiem pojazdu członowego;

4)

pojazdem z przyczepą (naczepą);

5)

na autostradzie, z wyjątkiem holowania przez pojazdy przeznaczone do holowania do

najbliższego wyjazdu lub miejsca obsługi podróżnych.

3.

W razie holowania pojazdu w sposób wykluczający potrzebę kierowania nim lub użycia

hamulców, rzeczywista masa całkowita pojazdu holowanego nie może przekraczać rzeczywistej

masy całkowitej pojazdu holującego.

1.

Liczba pojazdów jadących w zorganizowanej kolumnie nie może przekraczać

1)

samochodów osobowych, motorowerów lub motocykli - 10;

2)

rowerów, wózków rowerowych lub hulajnóg elektrycznych - 15;

3)

pozostałych pojazdów - 5.

2.

Odległość między jadącymi kolumnami nie może być mniejsza niż 500 m dla kolumn pojazdów

samochodowych oraz 200 m dla kolumn pozostałych pojazdów.

3.

(uchylony)

4.

Jazda w kolumnie nie zwalnia kierującego pojazdem od przestrzegania obowiązujących

przepisów ruchu drogowego.

5.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz pojazdów Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Zabrania się wjeżdżania między jadące w kolumnie rowery, wózki rowerowe lub hulajnogi

elektryczne oraz pojazdy, o których mowa w ust. 5.

6a.

Przejazd kolumny pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w skład której

wchodzi więcej niż 5 pojazdów, jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego

na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

7.

(uchylony)

1.

Kierujący rowerem lub hulajnogą elektryczną jest obowiązany korzystać z drogi dla

rowerów, drogi dla pieszych i rowerów lub pasa ruchu dla rowerów, jeżeli są one wyznaczone

dla kierunku, w którym się porusza lub zamierza skręcić. Kierujący rowerem lub hulajnogą

elektryczną, korzystając z drogi dla pieszych i rowerów, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność i ustępować pierwszeństwa pieszemu.

1a.

Kierujący rowerem lub hulajnogą elektryczną może zatrzymać się w śluzie dla rowerów

obok innych kierujących tymi pojazdami. Jest obowiązany opuścić ją, kiedy zaistnieje

możliwość kontynuowania jazdy w zamierzonym kierunku i zająć miejsce na jezdni zgodnie

z odpowiednio art. 33 ust. 1 lub art. 16 ust. 4 i 5.

2.

Dziecko w wieku do 7 lat może być przewożone na rowerze, pod warunkiem że jest ono

umieszczone na dodatkowym siodełku zapewniającym bezpieczną jazdę.

3.

Kierującemu rowerem, hulajnogą elektryczną lub motorowerem zabrania się

1)

jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu, z zastrzeżeniem ust. 3a;

2)

jazdy bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na pedałach lub

podnóżkach;

3)

czepiania się pojazdów.

3a.

Dopuszcza się wyjątkowo jazdę po jezdni kierującego rowerem obok innego roweru lub

motoroweru, jeżeli nie utrudnia to poruszania się innym uczestnikom ruchu albo w inny

sposób nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego.

4.

(uchylony)

5.

Korzystanie z drogi dla pieszych przez kierującego rowerem jest dozwolone wyjątkowo,

gdy

1)

opiekuje się on osobą w wieku do lat 10 kierującą rowerem;

2)

szerokość chodnika wzdłuż drogi, po której ruch pojazdów jest dozwolony z prędkością

większą niż 50 km/h, wynosi co najmniej 2 m i brakuje drogi dla rowerów, drogi dla

pieszych i rowerów lub pasa ruchu dla rowerów;

3)

warunki pogodowe zagrażają bezpieczeństwu rowerzysty na jezdni (śnieg, silny wiatr,

ulewa, gołoledź, gęsta mgła), z zastrzeżeniem ust. 6.

6.

Kierujący rowerem, korzystając z drogi dla pieszych, jest obowiązany jechać z prędkością

zbliżoną do prędkości pieszego, zachować szczególną ostrożność, ustępować pierwszeństwa

pieszemu oraz nie utrudniać jego ruchu.

7.

Kierujący rowerem może jechać lewą stroną jezdni na zasadach określonych dla ruchu

pieszych w przepisach art. 11 ust. 1-3, jeżeli opiekuje się on osobą kierującą rowerem

w wieku do lat 10.

1.

Kierujący hulajnogą elektryczną jest obowiązany korzystać z jezdni, po której ruch

pojazdów jest dozwolony z prędkością nie większą niż 30 km/h, w przypadku gdy brakuje

drogi dla rowerów, drogi dla pieszych i rowerów oraz pasa ruchu dla rowerów.

2.

Korzystanie z drogi dla pieszych przez kierującego hulajnogą elektryczną jest dozwolone

wyjątkowo, gdy droga dla pieszych jest usytuowana wzdłuż jezdni, po której ruch pojazdów

jest dozwolony z prędkością większą niż 30 km/h, i brakuje drogi dla rowerów, drogi

dla pieszych i rowerów oraz pasa ruchu dla rowerów.

3.

Kierującemu hulajnogą elektryczną zabrania się

1)

ciągnięcia lub holowania innego pojazdu;

2)

przewożenia innej osoby, zwierzęcia lub ładunku;

3)

jazdy po jezdni, z wyjątkiem korzystania z

a)

pasa ruchu dla rowerów,

b)

przejazdu dla rowerów,

c)

jezdni, po której ruch pojazdów jest dozwolony z prędkością nie większą niż 30 km/h,

w przypadku gdy brakuje drogi dla rowerów, drogi dla pieszych i rowerów oraz pasa

ruchu dla rowerów.

1.

Kierujący urządzeniem transportu osobistego jest obowiązany korzystać z drogi dla

rowerów lub drogi dla pieszych i rowerów, jeżeli jest ona wyznaczona dla kierunku,

w którym się porusza lub zamierza skręcić. Kierujący urządzeniem transportu osobistego,

korzystając z drogi dla pieszych i rowerów, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność

i ustępować pierwszeństwa pieszemu.

2.

Korzystanie z drogi dla pieszych przez kierującego urządzeniem transportu osobistego

jest dozwolone wyjątkowo, gdy brakuje drogi dla rowerów oraz drogi dla pieszych i

rowerów.

3.

Kierującemu urządzeniem transportu osobistego zabrania się

1)

ciągnięcia lub holowania innego pojazdu;

2)

przewożenia innej osoby, zwierzęcia lub ładunku;

3)

czepiania się pojazdów;

4)

jazdy po jezdni, z wyjątkiem korzystania z przejazdu dla rowerów.

Kierujący hulajnogą elektryczną lub urządzeniem transportu osobistego, korzystając

z drogi dla pieszych, jest obowiązany jechać z prędkością zbliżoną do prędkości pieszego,

zachować szczególną ostrożność, ustępować pierwszeństwa pieszemu oraz nie utrudniać

jego ruchu.

1.

Zabrania się dopuszczania dziecka w wieku do 10 lat do kierowania hulajnogą elektryczną

lub urządzeniem transportu osobistego na drodze.

2.

W strefie zamieszkania dopuszcza się kierowanie hulajnogą elektryczną lub urządzeniem

transportu osobistego przez dziecko w wieku do 10 lat wyłącznie pod opieką osoby dorosłej.

1.

Do zaprzęgu może być używane tylko zwierzę niepłochliwe, odpowiednio sprawne fizycznie

i dające sobą kierować.

2.

Kierujący pojazdem zaprzęgowym jest obowiązany utrzymywać pojazd i zaprzęg w takim

stanie, aby mógł nad nimi panować.

3.

Bezpośrednio jeden za drugim może jechać nie więcej niż 5 pojazdów zaprzęgowych. Odległość

między piątym pojazdem a następnym nie może być mniejsza niż 200 m.

4.

Kierujący pojazdem zaprzęgowym przy wjeżdżaniu na drogę o nawierzchni twardej w miejscu,

gdzie nie ma dostatecznej widoczności drogi, jest obowiązany prowadzić zwierzę za

uzdę.

5.

Kierującemu pojazdem zaprzęgowym zabrania się

1)

przeciążania zwierzęcia;

2)

jazdy obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3)

pozostawiania pojazdu niezabezpieczonego przed ruszeniem;

4)

jazdy pojazdem na płozach bez dzwonków lub grzechotek.

1.

Jazda wierzchem i pędzenie zwierząt powinny się odbywać po drodze przeznaczonej do

pędzenia zwierząt. W razie braku takiej drogi jazda wierzchem i pędzenie zwierząt

mogą odbywać się po poboczu, a jeżeli brak jest pobocza - po jezdni.

2.

Do jazdy wierzchem i pędzenia zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust.

1 i 2 oraz przepisy o ruchu pojazdów.

1.

Zabrania się jazdy wierzchem

1)

bez uzdy;

2)

obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3)

po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej oraz po drodze, na której

obowiązuje zakaz ruchu pojazdów zaprzęgowych;

4)

po drodze o nawierzchni twardej w okresie niedostatecznej widoczności;

5)

po drodze o nawierzchni twardej osobie w wieku poniżej 17 lat.

2.

Jeździec może prowadzić luzem tylko jedno zwierzę po swojej prawej stronie.

1.

Zwierzęta w stadzie mogą być pędzone po drodze tylko pod odpowiednim nadzorem. Zwierzę

pojedyncze może być prowadzone tylko na uwięzi.

2.

Poganiacz zwierząt jest obowiązany

1)

iść po lewej stronie pędzonych zwierząt;

2)

w okresie niedostatecznej widoczności nieść latarkę z widocznym z odległości co najmniej

150 m światłem białym.

3.

Zwierzęta mogą być prowadzone luzem przy pojeździe zaprzęgowym z jego prawej strony,

w liczbie nie większej niż 2 sztuki.

4.

Zabrania się

1)

pędzenia zwierząt po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej, a

po innej drodze o nawierzchni twardej - w okresie od zmierzchu do świtu;

2)

pędzenia zwierząt po drodze o nawierzchni twardej osobie w wieku poniżej 13 lat;

3)

pędzenia zwierząt w poprzek drogi w miejscu niewidocznym na dostateczną odległość;

4)

zatrzymywania zwierząt na jezdni;

5)

zajmowania przez zwierzęta więcej niż prawej połowy jezdni albo drogi dla pieszych,

drogi dla pieszych i rowerów lub drogi dla rowerów.

5.

Rada powiatu może wprowadzić zakaz pędzenia zwierząt na określonych drogach lub obszarach

oraz w określonym czasie.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego

organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego

1

dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem inny niż wydane w kraju

prawo jazdy, pozwolenie na kierowanie tramwajem albo tymczasowe elektroniczne prawo

jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących

pojazdami, jeżeli kierujący nie posiada wydanego w kraju prawa jazdy, pozwolenia na

kierowanie tramwajem albo tymczasowego elektronicznego prawa jazdy;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

3a)

zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym w zakresie

wyposażenia pojazdu w blokadę alkoholową w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust.

5 pkt 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

3b

protokół z ostatniej drogowej kontroli technicznej, jeżeli taka była przeprowadzona

- w przypadku pojazdu kategorii M2, M3, N2 i N3, przyczepy kategorii O3 i O4 i ciągnika kołowego kategorii T1b, T2b, T3b, T4.1b, T4.2b, T4.3b i T5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy;

4)

zezwolenie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.

o kierujących pojazdami;

4a)

dokument potwierdzający kalibrację blokady alkoholowej, wystawiony przez producenta

urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela;

4b)

pokwitowanie zatrzymania

a)

prawa jazdy albo pozwolenia na kierowanie tramwajem,

b)

dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego,

c)

profesjonalnego dowodu rejestracyjnego

- w okresie, w którym upoważnia ono do kierowania pojazdem albo jego używania;

4c)

kartę kwalifikacji kierowcy, o ile jest wymagana;

4d

wydruk z systemu teleinformatycznego właściwego polskiego związku sportowego w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2023 r. poz. 2048)

zawierający informację o posiadaniu licencji sportu samochodowego wydanej przez ten

związek, w przypadku kierowania samochodem osobowym przeznaczonym do zawodów sportowych;

4e

książkę samochodu sportowego wydaną przez właściwy polski związek sportowy w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, w przypadku samochodu osobowego

przeznaczonego do zawodów sportowych;

5)

inne dokumenty, jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy.

2.

Kierujący pojazdem zarejestrowanym za granicą uczestniczącym w ruchu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego

organu dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3a-5, oraz dokument stwierdzający

dopuszczenie pojazdu do ruchu i dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowód opłacenia składki

za to ubezpieczenie.

2a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, w odniesieniu do pojazdu kategorii M2, M3, N2 i N3, przyczepy kategorii O3 i O4 i ciągnika kołowego kategorii T1b, T2b, T3b, T4.1b, T4.2b, T4.3b i T5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy kierujący

pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu

również dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, zawierający

co najmniej

1)

numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy pojazdu;

2)

numer rejestracyjny i kraj rejestracji pojazdu;

3)

miejsce i datę przeprowadzonego badania technicznego;

4)

stwierdzone usterki i ich kategorie;

5)

wynik badania technicznego;

6)

aktualny termin ważności badania technicznego;

7)

nazwę organu kontrolnego lub stacji kontroli pojazdów oraz podpis lub numer ewidencyjny

diagnosty, który przeprowadził badanie techniczne.

2b.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 2a, nie dotyczy kierującego nowym pojazdem w okresie

od dnia jego pierwszej rejestracji za granicą do dnia terminu pierwszego okresowego

badania technicznego.

2c.

Kierujący pojazdem, o którym mowa w art. 73 ust. 3, jest obowiązany mieć przy sobie

i okazywać na żądanie uprawnionego organu dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

4 i 5, oraz dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu.

3.

W przypadku wykonywania pojazdem jazdy testowej z wykorzystaniem profesjonalnego dowodu

rejestracyjnego i profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych, podmiot uprawniony,

o którym mowa w art. 80s ust. 2, albo jego pracownik, z uwzględnieniem art. 80w ust.

3, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu dokument

stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu.

1.

Kierujący pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona takim pojazdem wyposażonym w

pasy bezpieczeństwa są obowiązani korzystać z tych pasów podczas jazdy, z zastrzeżeniem

ust. 3, 3b i 3c.

2.

Obowiązek korzystania z pasów bezpieczeństwa nie dotyczy

1)

osoby mającej zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do używania pasów bezpieczeństwa;

2)

kobiety o widocznej ciąży;

3)

kierującego taksówką podczas przewożenia pasażera;

4)

instruktora lub egzaminatora podczas szkolenia lub egzaminowania;

5)

policjanta, funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej, żołnierza Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej - podczas przewożenia osoby (osób) zatrzymanej;

6)

funkcjonariusza Służby Ochrony Państwa podczas wykonywania czynności służbowych;

6a)

żołnierza Żandarmerii Wojskowej podczas wykonywania czynności ochronnych;

7)

zespołu medycznego w czasie udzielania pomocy medycznej;

8)

konwojenta podczas przewożenia wartości pieniężnych;

9)

osoby chorej lub niepełnosprawnej przewożonej na noszach lub w wózku inwalidzkim;

10)

dziecka w wieku poniżej 3 lat przewożonego pojazdem kategorii M2 i M3;

11)

dziecka przewożonego na zasadach przewidzianych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca

1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2024 r. poz. 380).

2a.

Kierujący pojazdem kategorii M2 i M3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, wyposażonym w pasy bezpieczeństwa jest

obowiązany do poinformowania osób przewożonych pojazdem o obowiązku korzystania z

tych pasów podczas jazdy, chyba że zostały one o tym obowiązku poinformowane

1)

przez znajdującą się w pojeździe osobę kierującą przewożoną grupą lub

2)

za pomocą urządzenia audiowizualnego, lub

3)

za pomocą znaku umieszczonego w widoczny sposób przy każdym miejscu siedzącym, zgodnego

ze wzorem określonym w załączniku do dyrektywy Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. odnoszącej

się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla

dzieci w pojazdach (91/671/EWG) (Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, str. 26, z późn.

zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 353, z późn. zm.),

zwanej dalej „dyrektywą nr 91/671/EWG”.

3.

W pojeździe kategorii M1, N1, N2 i N3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, wyposażonym w pasy bezpieczeństwa lub

urządzenia przytrzymujące dla dzieci, dziecko mające mniej niż 150 cm wzrostu jest

przewożone, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 3b, w foteliku bezpieczeństwa

dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci, zgodnym z

1)

masą i wzrostem dziecka oraz

2)

właściwymi warunkami technicznymi określonymi w przepisach Unii Europejskiej lub w

regulaminach EKG ONZ dotyczących urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojeździe.

3a.

Foteliki bezpieczeństwa dla dziecka oraz inne urządzenia przytrzymujące dla dzieci

są instalowane w pojeździe, zgodnie z zaleceniami producenta urządzenia, wskazującymi,

w jaki sposób urządzenie może być bezpiecznie stosowane.

3b.

Zezwala się na przewożenie w pojeździe kategorii M1, N1, N2 i N3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, na tylnym siedzeniu pojazdu, dziecka

mającego co najmniej 135 cm wzrostu przytrzymywanego za pomocą pasów bezpieczeństwa

w przypadkach, kiedy ze względu na masę i wzrost dziecka nie jest możliwe zapewnienie

fotelika bezpieczeństwa dla dziecka lub innego urządzenia przytrzymującego dla dzieci

zgodnego z warunkami, o których mowa w ust. 3.

3c.

Zezwala się na przewożenie w pojeździe kategorii M1 i N1, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, na tylnym siedzeniu pojazdu, trzeciego

dziecka w wieku co najmniej 3 lat, przytrzymywanego za pomocą pasów bezpieczeństwa,

w przypadku gdy dwoje dzieci jest przewożonych w fotelikach bezpieczeństwa dla dziecka

lub innych urządzeniach przytrzymujących dla dzieci, zainstalowanych na tylnych siedzeniach

pojazdu i nie ma możliwości zainstalowania trzeciego fotelika bezpieczeństwa dla dziecka

lub innego urządzenia przytrzymującego dla dzieci.

4.

Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka

1)

taksówką;

2)

specjalistycznym środkiem transportu sanitarnego, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy

z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2024 r. poz.

652);

3)

pojazdem Policji, Straży Granicznej lub straży gminnej (miejskiej);

4)

mającego zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do przewożenia w foteliku bezpieczeństwa

dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci.

5.

Zaświadczenia lekarskie, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 4 pkt 4, zawierają

1)

imię i nazwisko;

2)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL),

a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu

potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

3)

okres ważności;

4)

znak graficzny zgodny ze wzorem określonym w art. 5 dyrektywy nr 91/671/EWG.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

określi, w drodze rozporządzenia, wzory zaświadczeń lekarskich, o których mowa w ust.

2 pkt 1 i ust. 4 pkt 4, kierując się przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi obowiązkowego

stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach

oraz mając na uwadze potrzebę ujednolicenia stosowanych dokumentów.

1.

Kierujący motocyklem, czterokołowcem lub motorowerem oraz osoba przewożona takimi

pojazdami są obowiązani używać w czasie jazdy kasków ochronnych odpowiadających właściwym

warunkom technicznym.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do motocykli fabrycznie wyposażonych w pasy bezpieczeństwa.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do czterokołowców fabrycznie wyposażonych w nadwozie

zamknięte i pasy bezpieczeństwa.

Osoba wykonująca roboty lub inne czynności na drodze jest obowiązana używać w sposób

widoczny dla innych uczestników ruchu elementów odblaskowych odpowiadających właściwym

warunkom technicznym.

Niewidomy podczas samodzielnego poruszania się po drodze jest obowiązany nieść białą

laskę w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu.

1.

Dziecko w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która osiągnęła

wiek co najmniej 10 lat. Nie dotyczy to strefy zamieszkania.

2.

(uchylony)

3.

Przepis ust. 1 nie dotyczy drogi dla pieszych.

1.

Kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany

1)

zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu w miejscu

wypadku;

3)

niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania

ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego;

4)

podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz

dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.

2.

Jeżeli w wypadku jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest obowiązany ponadto

1)

udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać zespół ratownictwa medycznego

i Policję;

2)

nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wypadku;

2a)

do czasu przybycia na miejsce wypadku Policji i poddania go badaniu w celu ustalenia

w organizmie zawartości alkoholu lub obecności środka działającego podobnie do alkoholu

powstrzymać się od spożywania alkoholu i środków działających podobnie do alkoholu;

3)

pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie zespołu ratownictwa medycznego lub

Policji wymaga oddalenia się - niezwłocznie powrócić na to miejsce.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych osób uczestniczących w wypadku.

1.

Zabrania się

1)

kierowania pojazdem, prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt

osobie w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu;

2)

holowania pojazdu kierowanego przez osobę, o której mowa w pkt 1;

3)

otwierania drzwi pojazdu, pozostawiania otwartych drzwi lub wysiadania bez upewnienia

się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia;

4)

wykorzystywania drogi lub poszczególnych jej części w sposób niezgodny z przeznaczeniem,

chyba że przepisy szczegółowe stanowią inaczej;

5)

wjeżdżania na pas między jezdniami;

6)

pozostawiania na drodze przedmiotów, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu ruchu;

jeżeli jednak usunięcie ich nie jest możliwe, należy je oznaczyć w sposób widoczny

w dzień i w nocy;

7)

umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło

w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu;

8)

samowolnego umieszczania lub włączania albo usuwania lub wyłączania znaków i sygnałów

drogowych oraz urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających lub kontrolnych na drodze,

jak również zmiany ich położenia lub ich zasłaniania;

9)

zaśmiecania lub zanieczyszczania drogi;

10)

samowolnego umieszczania na drodze jakichkolwiek znaków, napisów lub symboli.

2.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu

w ręku;

2)

przewożenia osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1, na rowerze lub motorowerze albo motocyklu,

chyba że jest przewożona w bocznym wózku;

3)

przewożenia pasażera w sposób niezgodny z art. 39, 40 lub 63 ust. 1;

4)

przewożenia w foteliku bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym

dla dzieci dziecka siedzącego tyłem do kierunku jazdy na przednim siedzeniu pojazdu

samochodowego wyposażonego w poduszkę powietrzną dla pasażera, która jest aktywna

podczas przewożenia dziecka;

5)

przewożenia dziecka w wieku poniżej 3 lat w pojeździe kategorii M1, N1, N2 i N3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, niewyposażonym w pasy bezpieczeństwa

i fotelik bezpieczeństwa dla dziecka lub w pasy bezpieczeństwa i inne urządzenie przytrzymujące

dla dzieci;

6)

przewożenia na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego, poza fotelikiem bezpieczeństwa

dla dziecka lub innym urządzeniem przytrzymującym dla dzieci, dziecka mającego mniej

niż 150 cm wzrostu.

1.

Zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których

jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia.

2.

Kierujący pojazdem, zatrzymując pojazd na jezdni, jest obowiązany ustawić go jak najbliżej

jej krawędzi oraz równolegle do niej.

3.

W czasie postoju na drodze poza obszarem zabudowanym pojazd powinien znajdować się,

jeżeli to tylko możliwe, poza jezdnią.

4.

Kierujący pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju wskazany

znakami drogowymi.

5.

Kierujący pojazdem jest obowiązany w czasie postoju zabezpieczyć pojazd przed możliwością

jego uruchomienia przez osobę niepowołaną oraz zachować inne środki ostrożności niezbędne

do uniknięcia wypadku.

1.

Dopuszcza się zatrzymanie lub postój na drodze dla pieszych kołami jednego boku lub

przedniej osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

2,5 t, pod warunkiem że

1)

na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju;

2)

szerokość chodnika jest nie mniejsza niż 1,5 m i nie utrudni ruchu pieszych;

3)

pojazd umieszczony przednią osią na drodze dla pieszych nie tamuje ruchu pojazdów

na jezdni.

2.

Dopuszcza się, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt 1 i 2, zatrzymanie

lub postój na drodze dla pieszych przy krawędzi jezdni całego samochodu osobowego,

motocykla, motoroweru lub wózka rowerowego. Inny pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 2,5 t może być w całości umieszczony na drodze dla pieszych tylko

w miejscu wyznaczonym odpowiednimi znakami drogowymi.

3.

Dopuszcza się postój roweru, hulajnogi elektrycznej lub urządzenia transportu osobistego

na drodze dla pieszych w miejscu do tego przeznaczonym, a w razie braku takiego miejsca

- jak najbliżej zewnętrznej krawędzi drogi dla pieszych najbardziej oddalonej od jezdni

oraz równolegle do tej krawędzi, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt

2.

Kierujący pojazdem w tunelu, podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub przepisów

ruchu drogowego, jest obowiązany zachować odstęp od poprzedzającego pojazdu nie mniejszy

niż 5 m.

(uchylony)

1.

Zabrania się zatrzymania pojazdu

1)

na przejeździe kolejowym, na przejeździe tramwajowym, na skrzyżowaniu oraz w odległości

mniejszej niż 10 m od przejazdu lub skrzyżowania;

2)

na przejściu dla pieszych, na przejeździe dla rowerów oraz w odległości mniejszej

niż 10 m przed tym przejściem lub przejazdem; na drodze dwukierunkowej o dwóch pasach

ruchu zakaz ten obowiązuje także za tym przejściem lub przejazdem;

3)

w tunelu, na moście lub na wiadukcie;

4)

na jezdni wzdłuż linii ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli zmusiłoby

to innych kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania na tę linię;

5)

na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni oraz na jezdni i na

poboczu obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni;

6)

w odległości mniejszej niż 10 m od przedniej strony znaku lub sygnału drogowego, jeżeli

zostałyby one zasłonięte przez pojazd;

7)

na jezdni przy jej lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na

obszarze zabudowanym na drodze jednokierunkowej lub na jezdni dwukierunkowej o małym

ruchu;

8)

na pasie między jezdniami;

9)

w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, a na

przystanku z zatoką - na całej jej długości;

10)

w odległości mniejszej niż 15 m od punktów krańcowych wysepki, jeżeli jezdnia z prawej

jej strony ma tylko jeden pas ruchu;

11)

na drodze dla pieszych i rowerów, drodze dla rowerów, pasie ruchu dla rowerów oraz

w śluzie dla rowerów, z wyjątkiem roweru.

2.

Zabrania się postoju

1)

w miejscu utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególności do i z bramy, garażu, parkingu

lub wnęki postojowej;

2)

w miejscu utrudniającym dostęp do innego prawidłowo zaparkowanego pojazdu lub wyjazd

tego pojazdu;

3)

przed i za przejazdem kolejowym, po obu stronach drogi, na odcinku od przejazdu kolejowego

do słupka wskaźnikowego z jedną kreską;

4)

w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu;

5)

na obszarze zabudowanym, pojazdu lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 16 t lub o długości przekraczającej 12 m, poza wyznaczonymi w tym

celu parkingami.

3.

Zabrania się zatrzymania lub postoju pojazdu na autostradzie lub drodze ekspresowej

w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu. Jeżeli unieruchomienie pojazdu nastąpiło

z przyczyn technicznych, kierujący pojazdem jest obowiązany usunąć pojazd z jezdni

oraz ostrzec innych uczestników ruchu.

4.

Zakaz zatrzymania lub postoju pojazdu nie dotyczy unieruchomienia pojazdu wynikającego

z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany sygnalizować postój pojazdu silnikowego lub przyczepy

z powodu uszkodzenia lub wypadku

1)

na autostradzie lub drodze ekspresowej - w każdym przypadku;

2)

na pozostałych drogach o nawierzchni twardej

a)

poza obszarem zabudowanym - w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym jest to

zabronione, a na poboczu, jeżeli pojazd nie jest widoczny z dostatecznej odległości,

b)

na obszarze zabudowanym - w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym zatrzymanie

jest zabronione.

2.

Postój pojazdu, o którym mowa w ust. 1, należy sygnalizować w sposób następujący

1)

na autostradzie lub drodze ekspresowej - przez

a)

włączenie świateł awaryjnych pojazdu, a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony, należy

włączyć światła pozycyjne,

b)

umieszczenie ostrzegawczego trójkąta odblaskowego w odległości 100 m za pojazdem;

trójkąt ten umieszcza się na jezdni lub poboczu, odpowiednio do miejsca unieruchomienia

pojazdu;

2)

na pozostałych drogach

a)

poza obszarem zabudowanym - przez umieszczenie w odległości 30-50 m za pojazdem ostrzegawczego

trójkąta odblaskowego i włączenie świateł awaryjnych; w razie gdy pojazd nie jest

wyposażony w światła awaryjne, należy włączyć światła pozycyjne,

b)

na obszarze zabudowanym - przez włączenie świateł awaryjnych, a jeżeli pojazd nie

jest w nie wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne i umieścić ostrzegawczy trójkąt

odblaskowy za pojazdem lub na nim, na wysokości nie większej niż 1 m.

3.

Sygnalizowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, obowiązuje przez cały czas postoju pojazdu.

1.

Pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na

to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję

na koszt właściciela lub posiadacza.

2.

Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez

uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony

z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych

od osoby zobowiązanej.

4.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia

pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą poszanowania prawa własności

oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów

bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane;

2)

tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany używać świateł mijania podczas jazdy w warunkach

normalnej przejrzystości powietrza.

2.

W czasie od świtu do zmierzchu w warunkach normalnej przejrzystości powietrza, zamiast

świateł mijania, kierujący pojazdem może używać świateł do jazdy dziennej.

3.

W czasie od zmierzchu do świtu, na nieoświetlonych drogach, zamiast świateł mijania

lub łącznie z nimi, kierujący pojazdem może używać świateł drogowych, o ile nie oślepi

innych kierujących albo pieszych poruszających się w kolumnie. Kierujący pojazdem,

używając świateł drogowych, jest obowiązany przełączyć je na światła mijania w razie

zbliżania się

1)

pojazdu nadjeżdżającego z przeciwka, przy czym jeżeli jeden z kierujących wyłączył

światła drogowe - drugi jest obowiązany uczynić to samo;

2)

do pojazdu poprzedzającego, jeżeli kierujący może być oślepiony;

3)

pojazdu szynowego lub komunikacji wodnej, jeżeli poruszają się w takiej odległości,

że istnieje możliwość oślepienia kierujących tymi pojazdami.

4.

(uchylony)

5.

Na drodze krętej, oznaczonej odpowiednimi znakami drogowymi, kierujący pojazdem może

używać przednich świateł przeciwmgłowych od zmierzchu do świtu, również w warunkach

normalnej przejrzystości powietrza.

6.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do kierującego pojazdem, który nie jest wyposażony

w światła mijania, drogowe lub światła do jazdy dziennej. Kierujący takim pojazdem

w czasie od zmierzchu do świtu lub w tunelu jest obowiązany używać świateł stanowiących

obowiązkowe wyposażenie pojazdu.

7.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio podczas zatrzymania pojazdu, wynikającego

z warunków lub przepisów ruchu drogowego. Jeżeli zatrzymanie trwa ponad 1 minutę,

dopuszcza się wyłączenie świateł zewnętrznych pojazdu, o ile na tym samym pasie ruchu,

przed tym pojazdem i za nim, stoją inne pojazdy.

1.

Kierujący pojazdem silnikowym lub szynowym, w warunkach niedostatecznej widoczności,

podczas zatrzymania niewynikającego z warunków ruchu lub przepisów ruchu drogowego

oraz podczas postoju, jest obowiązany używać świateł pozycyjnych przednich i tylnych

lub świateł postojowych. W pojeździe niezłączonym z przyczepą oraz w zespole pojazdów

o długości nieprzekraczającej 6 m dopuszcza się włączenie świateł postojowych jedynie

od strony środka jezdni.

2.

Podczas zatrzymania lub postoju, w miejscu oświetlonym w stopniu zapewniającym widoczność

pojazdu lub znajdującym się poza jezdnią i poboczem, wszystkie światła pojazdu mogą

być wyłączone. Przepis ten nie dotyczy pojazdu szynowego oraz pojazdu, na którym znajduje

się urządzenie lub ładunek, wystające poza pojazd i wymagające oznaczenia odrębnymi

światłami.

3.

Światło oświetlające przedmioty przydrożne (szperacz) może być włączone tylko podczas

zatrzymania lub postoju, pod warunkiem że nie oślepi innych uczestników ruchu. Ograniczenie

to nie dotyczy pojazdu uprzywilejowanego.

1.

Pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy

1)

jednostek ochrony przeciwpożarowej;

2)

zespołu ratownictwa medycznego;

3)

Policji;

4)

jednostki ratownictwa chemicznego;

5)

Straży Granicznej;

5a)

Biura Nadzoru Wewnętrznego;

6)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

7)

Agencji Wywiadu;

7a)

Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

7b)

Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

7c)

Służby Wywiadu Wojskowego;

8)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

Służby Więziennej;

10)

Służby Ochrony Państwa;

10a)

(uchylony)

10b)

(uchylony)

10c)

straży gminnych (miejskich);

10d)

podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa górskiego;

10e)

Służby Parku Narodowego;

10f)

podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa wodnego;

10g)

Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywany przez Służbę Celno-Skarbową;

11)

Inspekcji Transportu Drogowego;

12)

jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia

lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdza wygaśnięcie zezwolenia, o którym

mowa w ust. 1 pkt 12, gdy ustaną okoliczności uzasadniające wykorzystanie pojazdu

jako uprzywilejowanego.

2.

Kierujący pojazdem uprzywilejowanym może, pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności,

nie stosować się do przepisów o ruchu pojazdów, zatrzymaniu i postoju oraz do znaków

i sygnałów drogowych tylko w razie, gdy

1)

uczestniczy

a)

w akcji związanej z ratowaniem życia, zdrowia ludzkiego lub mienia albo koniecznością

zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo

b)

w przejeździe kolumny pojazdów uprzywilejowanych,

c)

w wykonywaniu zadań związanych bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa osób zajmujących

kierownicze stanowiska państwowe, którym na mocy odrębnych przepisów przysługuje ochrona;

2)

pojazd wysyła jednocześnie sygnały świetlny i dźwiękowy; po zatrzymaniu pojazdu nie

wymaga się używania sygnału dźwiękowego;

3)

w pojeździe włączone są światła drogowe lub mijania.

3.

Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany stosować się do poleceń i sygnałów

dawanych przez osoby kierujące ruchem lub upoważnione do jego kontroli.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając w szczególności konieczność

zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze

rozporządzenia, okoliczności, w jakich używane są pojazdy uprzywilejowane w kolumnach.

1.

Pojazd wykonujący na drodze prace porządkowe, remontowe lub modernizacyjne powinien

wysyłać żółte sygnały błyskowe.

2.

Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może, pod warunkiem zachowania szczególnej

ostrożności, nie stosować się do przepisów o obowiązku jazdy na jezdni lub przy jej

prawej krawędzi oraz o zatrzymaniu i postoju, z tym że

1)

na jezdni jednokierunkowej oraz poza obszarem zabudowanym, podczas oczyszczania drogi

ze śniegu, dopuszcza się również jazdę przy lewej krawędzi jezdni;

2)

jazdę po drodze dla pieszych dopuszcza się tylko przy zachowaniu bezpieczeństwa pieszych.

2a.

Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z autostrady lub drogi

ekspresowej nawet wtedy, gdy pojazd ten nie jest pojazdem samochodowym lub jego konstrukcja

uniemożliwia rozwinięcie prędkości co najmniej 40 km/h.

3.

Pojazd, który ze względu na konstrukcję, ładunek lub nietypowe zachowanie na drodze

może zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym, powinien wysyłać żółte sygnały błyskowe.

4.

Zabrania się, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1 pkt 5, używania żółtych sygnałów błyskowych

do innych celów niż określone w ust. 1 i 3.

1.

Pojazd do nauki jazdy lub przeprowadzania egzaminu państwowego oznacza się tablicą

kwadratową barwy niebieskiej z białą literą „L”, umieszczoną na pojeździe. W warunkach

niedostatecznej widoczności tablica umieszczona na pojeździe, z wyłączeniem tablicy

na motocyklu, powinna być oświetlona. Tablica, którą oznaczony jest motocykl, powinna

być wykonana z materiału odblaskowego.

2.

Podczas kierowania pojazdem do nauki jazdy przez osobę inną niż osoba ubiegająca się

o uprawnienie do kierowania pojazdem tablica, o której mowa w ust. 1, powinna być

zasłonięta lub złożona.

3.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok pojazdu, o którym mowa w ust. 1, lub jadąc

za nim, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność.

(uchylony)

1.

Pojazd przewożący zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do 18 lat oznacza

się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy żółtej z symbolem dzieci barwy

czarnej. W warunkach niedostatecznej widoczności tablice powinny być oświetlone, chyba

że są wykonane z materiału odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć

światła awaryjne podczas wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży.

2.

Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w czasie

wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży zachować szczególną ostrożność i w razie

potrzeby zatrzymać się.

3.

Zabrania się oznaczania pojazdu tablicami, o których mowa w ust. 1, w czasie, gdy

dzieci lub młodzież nie są przewożone.

1.

Kierujący autobusem szkolnym podczas wsiadania lub wysiadania dzieci jest obowiązany

włączyć światła awaryjne.

2.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok autobusu szkolnego, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność.

3.

Jeżeli autobus szkolny przewozi inne osoby lub nie przewozi żadnych osób, tablice

z napisem „autobus szkolny” powinny być zdjęte, zasłonięte lub złożone.

1.

Pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu osób niepełnosprawnych oznacza się

z przodu i z tyłu tablicami barwy niebieskiej z międzynarodowym symbolem wózka inwalidzkiego

barwy białej. Tablice te powinny być wykonane z materiału odblaskowego. Kierujący

tym pojazdem jest obowiązany włączyć światła awaryjne podczas wsiadania lub wysiadania

osoby niepełnosprawnej.

2.

Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w czasie

wsiadania lub wysiadania osoby niepełnosprawnej zachować szczególną ostrożność i w

razie potrzeby zatrzymać się.

1.

Pojazd zarejestrowany w Rzeczypospolitej Polskiej, który ma być używany w ruchu międzynarodowym,

powinien być oznaczony znakiem z literami „PL”.

2.

Pojazd zarejestrowany za granicą uczestniczący w ruchu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej powinien być oznaczony znakiem określającym państwo, w którym jest zarejestrowany.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 2, uważa się za spełniony, jeżeli na tablicy rejestracyjnej

jest umieszczony znak określający państwo, w którym pojazd został zarejestrowany.

1.

Zabrania się

1)

używania pojazdu w sposób zagrażający bezpieczeństwu osoby znajdującej się w pojeździe

lub poza nim;

2)

zakrywania świateł oraz urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych

wymaganych tablic albo znaków, które powinny być widoczne;

3)

ozdabiania tablic rejestracyjnych oraz umieszczania z przodu lub z tyłu pojazdu znaków,

napisów lub przedmiotów, które ograniczają czytelność tych tablic;

3a)

umieszczania na pojeździe tablic (tablicy) rejestracyjnych w innym miejscu niż konstrukcyjnie

do tego przeznaczone;

3b)

umieszczania na pojeździe jednorzędowych zmniejszonych tablic rejestracyjnych, jeżeli

pojazd nie posiada zmniejszonych wymiarów miejsca konstrukcyjnie przeznaczonego do

umieszczenia tablicy rejestracyjnej;

4)

umieszczania na pojeździe znaku określającego inne państwo niż to, w którym pojazd

został zarejestrowany.

1a.

Utrzymywanie tablic (tablicy) rejestracyjnych i innych wymaganych oznaczeń pojazdu

w należytym stanie oraz zapewnienie ich czytelności jest obowiązkiem kierującego pojazdem.

2.

Zabrania się kierującemu

1)

oddalania się od pojazdu, gdy silnik jest w ruchu;

2)

używania pojazdu w sposób powodujący uciążliwości związane z nadmierną emisją spalin

do środowiska lub nadmiernym hałasem;

3)

pozostawiania pracującego silnika podczas postoju na obszarze zabudowanym; nie dotyczy

to pojazdu wykonującego czynności na drodze;

4)

ciągnięcia za pojazdem kierującego hulajnogą elektryczną lub urządzeniem transportu

osobistego, osoby poruszającej się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, osoby

na sankach lub innym podobnym urządzeniu, zwierzęcia lub ładunku;

5)

używania opon z umieszczonymi w nich na trwałe elementami przeciwślizgowymi.

3.

Używanie łańcuchów przeciwślizgowych na oponach jest dozwolone tylko na drodze pokrytej

śniegiem.

4.

Zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 5, nie stosuje się do

1)

pojazdów samochodowych biorących udział w rajdach zimowych i wyścigach zimowych za

zgodą zarządcy drogi, wyrażoną w trybie określonym w art. 65a ust. 3 pkt 7a;

2)

rowerów.

1.

Ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej

ładowności pojazdu.

2.

Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby

1)

nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę;

2)

nie naruszał stateczności pojazdu;

3)

nie utrudniał kierowania pojazdem;

4)

nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych,

tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony.

3.

Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia

lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć odrażającego wyglądu lub wydzielać

odrażającej woni.

4.

Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed rozluźnieniem

się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy.

5.

Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej

dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę.

6.

Ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umieszczony tylko

przy zachowaniu następujących warunków

1)

ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko

w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m,

a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia

ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm;

2)

ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny

obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku przyczepy kłonicowej odległość tę

liczy się od osi przyczepy;

3)

ładunek nie może wystawać z przodu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m od przedniej

płaszczyzny obrysu i większą niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego.

7.

Przy przewozie drewna długiego dopuszcza się wystawanie ładunku z tyłu za przyczepę

kłonicową na odległość nie większą niż 5 m.

8.

Ładunek wystający poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu powinien być

oznaczony. Dotyczy to również ładunku wystającego poza tylną płaszczyznę obrysu pojazdu

na odległość większą niż 0,5 m.

9.

Ustala się następujące oznakowanie ładunku

1)

ładunek wystający z przodu pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej lub

dwoma białymi i dwoma czerwonymi pasami, tak aby były widoczne z boków i z przodu

pojazdu, a w okresie niedostatecznej widoczności ponadto światłem białym umieszczonym

na najbardziej wystającej do przodu części ładunku;

2)

ładunek wystający z boku pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej o wymiarach

co najmniej 50 x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej wystającej krawędzi ładunku,

a ponadto w okresie niedostatecznej widoczności białym światłem odblaskowym skierowanym

do przodu oraz czerwonym światłem i czerwonym światłem odblaskowym skierowanym do

tyłu; światła te nie powinny znajdować się w odległości większej niż 40 cm od najbardziej

wystającej krawędzi ładunku; jeżeli długość wystającego z boku ładunku, mierzona wzdłuż

pojazdu, przekracza 3 m, to chorągiewkę i światła umieszcza się odpowiednio przy przedniej

i tylnej części ładunku;

3)

ładunek wystający z tyłu pojazdu oznacza się pasami białymi i czerwonymi umieszczonymi

bezpośrednio na ładunku lub na tarczy na jego tylnej płaszczyźnie albo na zawieszonej

na końcu ładunku bryle geometrycznej (np. stożku, ostrosłupie); widoczna od tyłu łączna

powierzchnia pasów powinna wynosić co najmniej 1000 cm

4)

ładunek wystający z tyłu samochodu osobowego lub przyczepy ciągniętej przez samochód

osobowy może być oznaczony chorągiewką barwy czerwonej o wymiarach co najmniej 50

x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej wystającej krawędzi ładunku.

10.

Wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m.

11.

(uchylony)

12.

(uchylony)

13.

(uchylony)

14.

(uchylony)

15.

Przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku

i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna.

16.

Minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, gęstość

drewna, uwzględniając w szczególności gatunki drewna mające zastosowanie w przemyśle

i budownictwie, jego rodzaj i postać, w jakiej jest ono przewożone, mając na uwadze

potrzebę ustalenia masy przewożonego drewna w celu uniknięcia przekroczenia nacisków

osi pojazdów i ograniczenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg.

17.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

przewozu ładunku, mając na względzie sposób jego rozmieszczenia i wpływ mocowania

ładunku na pojeździe oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochronę środowiska.

1.

Rzeczywista masa całkowita przyczepy ciągniętej przez

1)

samochód osobowy, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 t lub autobus - nie może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej pojazdu ciągnącego;

2)

samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t - nie może

przekraczać rzeczywistej masy całkowitej tego samochodu powiększonej o 40 %;

3)

motocykl lub motorower - nie może przekraczać masy własnej motocykla lub motoroweru,

jednak nie może przekraczać 100 kg.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy naczep.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Straży Granicznej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej.

4.

Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd

silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów.

4a.

Długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów - 22 m, z wyjątkiem

zespołu pojazdów złożonego z

1)

pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m;

2)

motocykla i przyczepy, motoroweru i przyczepy, roweru i przyczepy, wózka rowerowego

i przyczepy, którego długość nie może przekraczać 4 m.

4b.

Przejazd zespołu pojazdów

1)

złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 wymaga zezwolenia, o którym

mowa w art. 64d;

2)

o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym mowa odpowiednio

w art. 64c albo art. 64d.

5.

Długości zespołów pojazdów określone w ust. 4a nie dotyczą tramwajów.

1.

Przewóz osób może odbywać się tylko pojazdem do tego przeznaczonym lub przystosowanym.

Liczba przewożonych osób nie może przekraczać liczby miejsc określonych w dowodzie

rejestracyjnym, z zastrzeżeniem ust. 4. W pojeździe niepodlegającym rejestracji liczba

przewożonych osób wynika z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu.

2.

Dopuszcza się przewóz osób samochodem ciężarowym poza kabiną kierowcy, pod warunkiem

że

1)

pojazd odpowiada wymaganym warunkom technicznym do przewozu osób;

2)

osoby nie znajdują się między ładunkiem a kabiną kierowcy;

3)

osoby przewożone są na miejscach siedzących;

4)

pojazd nie przekracza prędkości 50 km/h.

3.

Zabrania się przewozu osób w przyczepie, z tym że dopuszcza się przewóz

1)

dzieci do szkół lub przedszkoli i z powrotem w przyczepie dostosowanej do przewozu

osób, ciągniętej przez ciągnik rolniczy;

2)

konwojentów, drużyn roboczych i osób wykonujących czynności ładunkowe w przyczepie

ciągniętej przez ciągnik rolniczy pod warunkiem, że

a)

liczba przewożonych osób nie przekracza 5,

b)

osoby stojące trzymają się uchwytów,

c)

osoby nie znajdują się pomiędzy ładunkiem a przednią ścianą przyczepy,

d)

prędkość zespołu pojazdów nie przekracza 20 km/h;

3)

osób w przyczepie (przyczepach) kolejki turystycznej pod warunkiem, że osoby te przewożone

są wyłącznie na miejscach siedzących;

4)

dzieci w przyczepie przystosowanej konstrukcyjnie do przewozu osób, ciągniętej przez

rower lub wózek rowerowy.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do przewozu pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej.

5.

Kierującemu pojazdem silnikowym, który przewozi osobę, zabrania się palenia tytoniu

lub spożywania pokarmów w czasie jazdy. Nie dotyczy to kierującego samochodem ciężarowym,

który przewozi osobę w kabinie kierowcy, i kierującego samochodem osobowym, z wyjątkiem

taksówki.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki przewozu osób

pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, mając na uwadze bezpieczeństwo

przewożonych osób.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości określą, w drodze

rozporządzenia, warunki przewozu osób pojazdami Policji, Straży Granicznej, Służby

Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, mając na uwadze bezpieczeństwo

przewożonych osób.

1.

Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem

1)

uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego,

w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego

należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia

wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy;

2)

przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1;

3)

pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów

wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami;

4)

zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym.

2.

Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny,

z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie

zezwolenia kategorii I.

3.

Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się

na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać,

są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy.

4.

Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym

osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

5.

Organ wydający zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego prowadzi rejestr wydanych

zezwoleń. W rejestrze umieszcza się następujące dane

1)

numer zezwolenia;

2)

datę wydania zezwolenia;

3)

kategorię zezwolenia;

4)

podmiotu, na który zezwolenie zostało wydane;

5)

pojazdu lub zespołu pojazdów, jeżeli zostały określone w zezwoleniu.

(uchylony)

1.

Zezwolenie kategorii I jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego,

ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego

lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek podmiotu wykonującego przejazd. Do wniosku dołącza

się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje starosta właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce

rozpoczęcia przejazdu. Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni

roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie.

4.

Zezwolenie wydaje się na okres 12 miesięcy, wskazując w nim

1)

podmiot wykonujący przejazd;

2)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd.

5.

Do ruchu pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu

art. 64 ust. 1 pkt 3.

1.

Zezwolenia kategorii II-IV na przejazd pojazdu nienormatywnego są wydawane na wskazany

we wniosku okres: miesiąca, 6 miesięcy, 12 miesięcy lub 24 miesięcy.

2.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się

dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje

1)

właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce rozpoczęcia przejazdu starosta

- w zakresie zezwoleń kategorii II;

2)

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w zakresie zezwoleń kategorii III

i IV.

4.

Zezwolenia kategorii II i III przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje także naczelnik urzędu celno-skarbowego.

5.

Zezwolenie kategorii III uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi

dla zezwolenia kategorii II.

6.

(uchylony)

7.

Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni roboczych od dnia złożenia

wniosku o jego wydanie. W przypadku niewydania zezwolenia zwraca się wniesioną opłatę.

8.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd, bez wskazania pojazdu, którym

przejazd będzie wykonywany.

9.

Podmiot posiadający zezwolenie kategorii IV, planujący wykonanie przejazdu przez most

lub wiadukt po drogach innych niż krajowe pojazdem, którego rzeczywista masa całkowita

jest większa od dopuszczalnej, jest obowiązany zawiadomić pisemnie właściwego dla

tego mostu lub wiaduktu zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu,

w terminie 7 dni roboczych przed datą planowanego przejazdu, przy czym 7. dzień terminu

jest ostatecznym dniem wpływu zawiadomienia do organu.

10.

Zarządca drogi w przypadku, o którym mowa w ust. 9, najpóźniej 3 dni przed datą planowanego

przejazdu potwierdza przyjęcie zawiadomienia i może określić warunki przejazdu przez

most lub wiadukt albo zgłosić uzasadniony sprzeciw.

11.

Warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt określa zarządca

drogi, ustalając, zależnie od potrzeb, ograniczenia w zakresie ruchu, sposób przejazdu

oraz przystosowanie obiektu do przejazdu.

12.

Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 10, jeżeli stan technicznej

sprawności mostu lub wiaduktu, po którym planowany jest przejazd pojazdu nienormatywnego,

określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, uniemożliwia wykonanie tego przejazdu.

13.

Zabrania się wykonywania przejazdu przez most lub wiadukt w przypadku zgłoszenia sprzeciwu

albo niezgodnie z warunkami przejazdu przez ten obiekt.

1.

Zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny

lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej

w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego

wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-IV.

2.

Zezwolenie może być wydane, pod warunkiem że

1)

ładunek jest niepodzielny;

2)

uzyskano na przejazd zgodę zarządcy drogi, właściwego dla trasy przejazdu;

3)

istnieją możliwości wyznaczenia trasy przejazdu zapewniającej bezpieczeństwo oraz

efektywność ruchu drogowego, a w szczególności

a)

natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego,

b)

stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu,

określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd,

c)

przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów budowlanych położonych

w pobliżu trasy przejazdu.

3.

Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się

dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia. W przypadku niewydania zezwolenia zwraca

się wniesioną opłatę.

4.

Zezwolenie wydaje, po uzgodnieniu z innymi zarządcami dróg i po uiszczeniu opłaty,

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w terminie 14 dni roboczych od dnia

złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5. Jeżeli trasa przejazdu pojazdu nienormatywnego

przebiega w granicach administracyjnych miasta na prawach powiatu i nie przebiega

autostradą lub drogą ekspresową, zezwolenie wydaje prezydent miasta.

5.

Zarządca drogi właściwy ze względu na kategorię drogi, po której jest planowany przejazd,

uzgadnia trasę przejazdu w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania pisemnego zapytania

organu wydającego zezwolenie, uwzględniając warunki przejazdu i stan techniczny drogi.

W przypadku braku odpowiedzi na zapytanie uznaje się trasę za uzgodnioną.

6.

Jeżeli przejazd pojazdu nienormatywnego wymaga określenia zakresu przystosowania infrastruktury

drogowej położonej na trasie przejazdu, termin wydania zezwolenia może ulec przedłużeniu

do 30 dni, z tym że organ wydający zezwolenie jest obowiązany powiadomić o tym podmiot

składający wniosek w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

7.

Koszty związane z przystosowaniem odcinków dróg do przejazdu pojazdu nienormatywnego

ponosi podmiot wykonujący ten przejazd.

8.

Do kosztów, o których mowa w ust. 7, zalicza się koszty dostosowania infrastruktury

drogowej na trasie przejazdu pojazdu nienormatywnego, dostaw, usług lub robót, wskazanych

w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, w tym koszty

1)

wykonania niezbędnych ekspertyz i badań odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich;

2)

przygotowania niezbędnej dokumentacji projektowej i kosztorysowej;

3)

czasowego usunięcia ograniczeń skrajni drogowej;

4)

wykonania wzmocnienia odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich;

5)

wykonania robót zabezpieczających na trasie przejazdu pojazdu;

6)

dokonania geometrycznych korekt trasy przejazdu lub występujących w jej ciągu skrzyżowań;

7)

budowy lub dostosowania lokalnych objazdów występujących na trasie przejazdu pojazdu;

8)

wykonania prac związanych z przywróceniem odcinków dróg do stanu poprzedniego lub

stanu uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi;

9)

dokonania zmian w organizacji ruchu lub przywrócenia jej stanu poprzedniego lub stanu

uzgodnionego z właściwym zarządcą drogi.

9.

Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym,

wskazując w nim

1)

okres ważności zezwolenia;

2)

trasę przejazdu;

3)

liczbę przejazdów;

4)

pojazd, którym będzie wykonywany przejazd;

5)

warunki przejazdu, w tym zakres dostosowania infrastruktury drogowej na trasie przejazdu;

6)

sposób pilotowania, o ile jest ono wymagane.

10.

Zezwolenie jest ważne przez okres

1)

14 dni - w przypadku zezwolenia na jednokrotny przejazd,

2)

30 dni - w przypadku zezwolenia na wielokrotny przejazd

- liczonych od dnia wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia.

11.

Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się zgodnie z wzorem

On = pj + (n - 1) × 0,7 × pj,

w którym poszczególne symbole oznaczają

-

On - wysokość opłaty za wydanie zezwolenia,

-

n - liczbę przejazdów pojazdu nienormatywnego,

-

pj - stawkę opłaty za wydanie zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego.

1.

Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 i art. 64b-64d nie dotyczą

1)

autobusu - w zakresie nacisków osi;

2)

pojazdu, którego szerokość i długość bez ładunku nie są większe od dopuszczalnych,

przewożącego ładunek na zasadach określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 9;

3)

pojazdu biorącego udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji

skutków klęsk żywiołowych;

3a)

pojazdu dostarczającego do szpitali wyposażenie i zaopatrzenie niezbędne do zwalczania

zakażeń i chorób zakaźnych w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii ogłoszonego na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284, 909

i 1938);

4)

pojazdu zarządu drogi;

5)

pojazdu Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę

Celno-Skarbową oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonującego zadania tych

służb.

1a.

W przypadku przejazdu pojazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, podmiot wykonujący przejazd

informuje o nim zarządców dróg właściwych dla trasy przejazdu.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może zwolnić, w drodze decyzji administracyjnej,

z obowiązku uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego pojazd wykonujący

przejazd w ramach pomocy humanitarnej lub medycznej, pod warunkiem uzyskania na przejazd

zgody zarządców dróg właściwych dla trasy przejazdu.

3.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu

wykonującego przejazd i właściwego organu państwowego, samorządowego lub organizacji

humanitarnej.

W przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia,

o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie

zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu

pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się

za wykonywany bez zezwolenia.

1.

Ustala się maksymalną wysokość stawek opłat za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu

nienormatywnego w

1)

kategorii I - 120 zł;

2)

kategorii II - 2400 zł;

3)

kategorii III - 3600 zł;

4)

kategorii IV - 5800 zł;

5)

kategorii V na jednokrotny przejazd

a)

pojazdu, którego wymiary przekraczają wielkości ustalone dla kategorii II i III i

którego naciski osi i masa nie są większe od dopuszczalnych - 600 zł,

b)

w pozostałych przypadkach - 2000 zł.

2.

Maksymalne stawki opłat za wydanie zezwolenia ulegają corocznie zmianie na następny

rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego w poszczególnych kategoriach

zezwoleń, z uwzględnieniem okresu, na jaki będą wydawane, kosztów wydania zezwolenia

i stopnia oddziaływania przejazdu pojazdu nienormatywnego na infrastrukturę drogową.

1.

Opłaty za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego są przekazywane przez

1)

starostę - do budżetów właściwych jednostek samorządu terytorialnego, za zezwolenia

kategorii I i II;

2)

naczelnika urzędu celno-skarbowego - do budżetu powiatu właściwego ze względu na siedzibę

naczelnika urzędu celno-skarbowego, za zezwolenia kategorii II;

3)

naczelnika urzędu celno-skarbowego i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad

- na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad,

za zezwolenia kategorii III-V;

4)

prezydenta miasta na prawach powiatu - do budżetu miasta, za zezwolenia kategorii

V.

2.

Środki z opłat gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad są przekazywane w terminie pierwszych 2 dni roboczych następujących

po tygodniu, w którym wydano zezwolenie, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

z przeznaczeniem na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich

i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.

3.

Urzędy celno-skarbowe otrzymują prowizję od pobranych opłat za wydanie zezwolenia

w wysokości 12 % pobranej opłaty.

4.

Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

5.

Od opłat za wydanie zezwolenia urzędy celno-skarbowe odliczają prowizję, a pozostałą

część opłaty, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10 dni miesiąca, przekazują

odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów zezwoleń

na przejazd pojazdu nienormatywnego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego,

3)

warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu

nienormatywnego, w tym przejazdu przez most lub wiadukt,

4)

wzory zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz wzory dokumentów związanych

z wydawaniem tych zezwoleń

- mając na uwadze potrzebę ujednolicenia zezwoleń i ułatwienie ich identyfikacji oraz

sprawność dystrybucji blankietów zezwoleń, a także konieczność zapewnienia sprawności

i przejrzystości procedury administracyjnej wydawania zezwoleń oraz bezpieczeństwa

infrastruktury drogowej i bezpieczeństwa przejazdu pojazdu nienormatywnego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób pilotowania

pojazdów nienormatywnych oraz wyposażenie i oznakowanie pojazdów wykonujących pilotowanie,

mając na uwadze potrzebę zapewnienia rozpoznawalności przejazdu pojazdu nienormatywnego

oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas takiego przejazdu.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki

poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych, o których mowa w art. 64e ust.

1 pkt 5, mając na uwadze konieczność zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

organy wojskowe właściwe do wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

2)

sposób i tryb wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe,

3)

wzory zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe oraz wzory dokumentów związanych z

ich wydaniem,

4)

sposób organizacji i oznakowania kolumn pojazdów,

5)

warunki i sposób pilotowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz

oznakowanie i wyposażenie pojazdu pilotującego

- mając na uwadze potrzebę ujednolicenia procedury wydawania zezwoleń wojskowych na

przejazdy drogowe, sprawności wydawania zezwoleń wojskowych na przejazd drogowy oraz

zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas przejazdu pojazdów Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

Zawody sportowe, rajdy, wyścigi, przewóz osób kolejką turystyczną i inne imprezy,

które powodują utrudnienia w ruchu lub wymagają korzystania z drogi w sposób szczególny,

mogą się odbywać pod warunkiem zapewnienia bezpieczeństwa porządku podczas trwania

imprezy oraz uzyskania zezwolenia na jej przeprowadzenie.

1.

Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić bezpieczeństwo osobom obecnym na imprezie

oraz porządek podczas trwania imprezy.

2.

Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić

1)

spełnienie wymagań określonych w szczególności w przepisach prawa budowlanego, przepisach

sanitarnych, przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska;

2)

wyróżniającą się elementami ubioru służbę porządkową i informacyjną;

3)

pomoc medyczną i przedmedyczną, dostosowaną do liczby uczestników imprezy, a także

odpowiednie zaplecze higieniczno-sanitarne;

4)

drogi ewakuacyjne oraz drogi umożliwiające dojazd służb ratowniczych i Policji, Straży

Granicznej oraz Żandarmerii Wojskowej;

5)

warunki zorganizowania łączności między podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu

imprezy;

6)

sprzęt ratowniczy i gaśniczy oraz środki gaśnicze niezbędne do zabezpieczenia działań

ratowniczo-gaśniczych;

7)

w razie potrzeby pomieszczenie dla służb kierujących zabezpieczeniem imprezy;

8)

środki techniczne niezbędne do zabezpieczenia imprezy, a w szczególności

a)

znaki lub tablice ostrzegawcze i informacyjne,

b)

liny, taśmy lub wstęgi służące do oznaczenia trasy lub miejsca imprezy,

c)

bariery, płotki lub przegrody służące do odgradzania miejsca imprezy.

3.

Organizator imprezy jest obowiązany

1)

uzgodnić z organami zarządzającymi ruchem na drogach przebieg trasy, na której ma

się odbyć impreza;

2)

współdziałać z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo

na drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do terenów będących w zarządzie

jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony

Narodowej lub na drogach przyległych do tych terenów, odpowiednio ze Strażą Graniczną

lub Żandarmerią Wojskową

a)

uzgadniając przebieg trasy lub miejsce imprezy,

b)

stosując polecenia dotyczące prawidłowego zabezpieczenia imprezy,

c)

dokonując wspólnego objazdu trasy lub miejsca imprezy;

3)

sporządzić plan określający sposoby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego

podczas imprezy na terenie poszczególnych województw, obejmujący

a)

listę osób wchodzących w skład służby porządkowej, ich rozmieszczenie oraz elementy

ubioru wyróżniające te osoby,

b)

pisemną instrukcję określającą zadania służb porządkowych, opracowaną w uzgodnieniu

z Policją,

c)

rodzaj i ilość środków technicznych, o których mowa w ust. 2 pkt 8, oraz miejsce ich

rozlokowania,

d)

rodzaje, zakres i sposób zabezpieczenia ratowniczego imprezy, w uzgodnieniu z właściwym

komendantem powiatowym Państwowej Straży Pożarnej oraz innymi służbami ratowniczymi,

w tym z właściwym dysponentem jednostki w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 września

2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym,

e)

sposób oznaczenia miejsc niebezpiecznych dla uczestników imprezy,

f)

oznakowanie pojazdów uczestniczących w imprezie i towarzyszących tej imprezie,

g)

rodzaje zezwoleń umożliwiających poruszanie się osób lub pojazdów w miejscach wyłączonych

z ruchu publicznego,

h)

organizację łączności bezprzewodowej między organizatorem imprezy a Policją w trakcie

trwania imprezy,

i)

sposób informowania o ograniczeniach w ruchu drogowym wynikających z przebiegu imprezy

- przed imprezą i w trakcie jej trwania,

j

przebieg trasy imprezy oraz dróg umożliwiających dojazd do poszczególnych etapów imprezy,

po których będą poruszać się samochody osobowe przeznaczone do zawodów sportowych

biorące udział w imprezie;

4)

opracować regulamin oraz program imprezy;

5)

ustalić z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo na

drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do terenów będących w zarządzie

jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony

Narodowej, odpowiednio ze Strażą Graniczną lub Żandarmerią Wojskową terminy wspólnych

spotkań organizowanych w celu uzgodnienia spraw związanych z zabezpieczeniem imprezy;

6)

zapewnić realizację planu, o którym mowa w pkt 3;

7)

uzgodnić z zarządcą drogi obszar wykorzystania pasa drogowego oraz sposób i termin

przywrócenia go do stanu poprzedniego;

7a)

uzyskać zgodę zarządcy drogi na udział w imprezie pojazdów samochodowych wyposażonych

w opony z umieszczonymi w nich na trwałe elementami przeciwślizgowymi;

8)

powiadomić przedsiębiorstwa komunikacji publicznej o przewidywanym czasie występowania

utrudnień w ruchu drogowym;

9)

na polecenie organu zarządzającego ruchem na drodze opracować projekt organizacji

ruchu w uzgodnieniu z Policją;

10)

udzielić dokładnych informacji dotyczących imprezy, na żądanie Policji lub innych

podmiotów wymienionych w pkt 1, 2, 7 i 8, a także wojewody właściwego ze względu na

miejsce odbywania się imprezy, jeżeli są one niezbędne do realizacji ich zadań w celu

zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego;

11)

przekazywać do wiadomości publicznej informacje o utrudnieniach w ruchu wynikających

z planowanej imprezy.

4.

Bezpieczeństwo i porządek podczas imprez zapewnia Policja, z tym że jeżeli impreza

odbywa się w strefie nadgranicznej albo jest przeprowadzana na drogach przebiegających

lub przyległych do terenów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych

lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, odpowiednio we współdziałaniu ze

Strażą Graniczną, Żandarmerią Wojskową lub z wojskowymi organami porządkowymi

1)

w czasie przygotowywania imprezy - opracowując własny plan zabezpieczenia imprezy;

2)

w czasie trwania imprezy

a)

wystawiając posterunki kierowania ruchem i blokady ruchu,

b)

pilotując, w razie potrzeby, przejazd lub przejście uczestników imprezy,

c)

organizując objazdy wynikające z przeprowadzonej imprezy na drodze;

3)

po zakończeniu imprezy - przywracając płynność ruchu na drodze.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 65, wydaje w drodze decyzji administracyjnej, na

pisemny wniosek organizatora imprezy, zwany dalej „wnioskiem”, złożony co najmniej

na 30 dni przed planowym terminem jej rozpoczęcia, organ zarządzający ruchem na drodze,

na której odbywa się impreza, z tym że jeżeli impreza odbywa się na drogach podległych

kilku organom - organem właściwym jest

1)

w przypadku dróg różnych kategorii - organ zarządzający ruchem na drodze wyższej kategorii;

2)

w przypadku dróg tej samej kategorii - organ właściwy ze względu na miejsce rozpoczęcia

imprezy.

2.

Organizator imprezy przesyła w terminie określonym w ust. 1 kopię wniosku wraz z wymaganymi

dokumentami do

1)

właściwego ze względu na miejsce rozpoczęcia imprezy komendanta wojewódzkiego Policji,

a także

2)

komendanta oddziału Straży Granicznej - jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej,

lub

3)

komendanta jednostki Żandarmerii Wojskowej - jeżeli impreza jest przeprowadzana na

drogach przebiegających lub przyległych do terenów będących w zarządzie jednostek

organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.

3.

Wniosek powinien zawierać w szczególności

1)

imię, nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedzibę organizatora imprezy;

2)

rodzaj i nazwę imprezy;

3)

informację o miejscu i dacie rozpoczęcia, przebiegu oraz zakończenia imprezy;

4)

informację o przewidywanej liczbie uczestników imprezy;

5)

wykaz osób reprezentujących organizatora w sprawach zabezpieczenia trasy lub miejsca

imprezy na terenie poszczególnych województw;

6)

podpis organizatora lub jego przedstawiciela.

4.

Do wniosku należy dołączyć

1)

szczegółowy regulamin imprezy, określający w szczególności zasady zachowania uczestników

imprezy istotne dla bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

wykaz osób odpowiedzialnych za prawidłowy przebieg i zabezpieczenie imprezy na terenie

poszczególnych województw oraz w miejscach rozpoczęcia i zakończenia każdego odcinka,

a także w miejscach wymagających szczególnego zabezpieczenia;

3)

program imprezy ze szczegółowym opisem trasy i podaniem odległości między poszczególnymi

jej odcinkami oraz określony w minutach i kilometrach program przejazdu lub przejścia

uczestników przez poszczególne miejscowości i granice województw;

4)

plan zabezpieczenia trasy lub miejsca określony w art. 65a ust. 3 pkt 3;

5)

zobowiązanie organizatora do przywrócenia do poprzedniego stanu pasa drogowego na

trasie przejazdu, przejścia lub miejsca pobytu uczestników imprezy, a w przypadku

uszkodzenia pasa drogowego lub urządzeń drogowych będącego następstwem imprezy - do

ich bezzwłocznego naprawienia lub pokrycia kosztów tych napraw;

6)

pisemną zgodę właściciela lasu na przeprowadzenie imprezy w razie przeprowadzania

jej na terenach leśnych.

5.

Organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje zezwolenie po

1)

zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce imprezy komendanta wojewódzkiego

Policji, a w przypadku imprezy odbywającej się na drogach w strefie nadgranicznej

albo na drogach przebiegających lub przyległych do terenów będących w zarządzie jednostek

organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej

- odpowiednio właściwego komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta jednostki

Żandarmerii Wojskowej; opinię doręcza się organowi, który o nią wystąpił, w terminie

14 dni od dnia wystąpienia;

2)

uzgodnieniu zakresu ograniczenia ruchu i wynikających stąd warunków przeprowadzenia

imprezy z organami zarządzającymi ruchem na drogach, na których ma się odbyć impreza.

Organ wydający zezwolenie odmawia jego wydania

1)

jeżeli organizator nie spełnia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3;

2)

jeżeli pomimo spełnienia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3

a)

istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej

wartości,

b)

impreza zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a nie ma możliwości zorganizowania

objazdów niepowodujących istotnego zwiększenia kosztów ponoszonych przez uczestników

ruchu drogowego.

1.

Organ wydający zezwolenie cofa wydane zezwolenie, gdy istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia

życia lub zdrowia albo mienia wielkiej wartości.

2.

Organ, o którym mowa w ust. 1, może cofnąć zezwolenie, gdy impreza zagraża bezpieczeństwu

ruchu drogowego.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzję o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia na odbycie imprezy wydaje się co

najmniej na 7 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy.

Organ kontroli ruchu drogowego przerywa imprezę, jeżeli odbywa się ona bez zezwolenia.

Organ kontroli ruchu drogowego może przerwać imprezę, jeżeli

1)

miejsce, trasa lub czas jej trwania nie są zgodne z warunkami określonymi w zezwoleniu;

2)

istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej

wartości;

3)

jej przebieg powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

1.

Przepisy art. 65-65g nie dotyczą procesji, pielgrzymek i innych imprez o charakterze

religijnym, które odbywają się na drogach na zasadach określonych w

1)

ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej

Polskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1966);

2)

ustawie z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła

Prawosławnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 544);

3)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia

Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2616);

4)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów

w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1874);

5)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego

w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 85);

6)

ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego

w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 51);

7)

ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego

Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 47);

8)

ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego Mariawitów

w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 8);

9)

ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego

w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 13).

2.

Przepisy art. 65-65g nie dotyczą także konduktów pogrzebowych, które poruszają się

po drogach stosownie do miejscowego zwyczaju.

3.

Do imprez, o których mowa w art. 65, nie stosuje się przepisów o bezpieczeństwie imprez

masowych, z wyłączeniem przepisów regulujących organizację oraz uprawnienia służb

porządkowych.

W sprawach nieuregulowanych w art. 65-65h stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

administracyjnego.

Do przewozu osób kolejką turystyczną stosuje się przepisy Oddziału 5 z wyłączeniem

przepisów art. 65a ust. 2 pkt 2-5, 7-8, ust. 3 pkt 3, 6-11, ust. 4, art. 65b ust.

4 pkt 4 oraz art. 65h.

Ilekroć w niniejszym oddziale jest mowa o pojeździe autonomicznym, należy przez to

rozumieć pojazd samochodowy, wyposażony w systemy sprawujące kontrolę nad ruchem tego

pojazdu i umożliwiające jego ruch bez ingerencji kierującego, który w każdej chwili

może przejąć kontrolę nad tym pojazdem.

1.

Prowadzenie prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych w ruchu

drogowym na drogach publicznych, w szczególności na potrzeby zastosowania pojazdów

autonomicznych w transporcie zbiorowym i realizacji innych zadań publicznych, jest

możliwe pod warunkiem spełnienia wymagań bezpieczeństwa i uzyskania zezwolenia na

przeprowadzenie tych prac.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji, organ zarządzający ruchem

na drodze, na której planuje się przeprowadzenie prac badawczych, na pisemny wniosek

organizatora prac badawczych.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera w szczególności

1)

imię, nazwisko lub firmę (nazwę) oraz adres zamieszkania lub siedziby organizatora

prac badawczych;

2)

informację o miejscu i dacie rozpoczęcia oraz zakończenia prac badawczych;

3)

planowany przebieg trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny;

4)

wykaz osób odpowiedzialnych za zabezpieczenie trasy pojazdu autonomicznego;

5)

podpis organizatora prac badawczych lub jego przedstawiciela.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej organizatora prac badawczych za szkody powstałe w związku z prowadzeniem

prac badawczych związanych z prowadzeniem pojazdów autonomicznych, która wchodzi w

życie w przypadku uzyskania pozwolenia na prowadzenie prac badawczych;

2)

dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie;

3)

kopię decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów wydanej na podstawie art. 80t

ust. 2.

5.

Organ, o którym mowa w ust. 2, konsultuje z mieszkańcami gminy, na terenie której

prowadzone będą prace badawcze, wniosek o przeprowadzenie prac badawczych, zamieszczając

ten wniosek na swojej stronie internetowej i wyznaczając termin na zgłaszanie uwag.

Termin ten nie może być krótszy niż 7 dni. W toku konsultacji właściciel nieruchomości

położonej wzdłuż planowanej trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny,

może zgłosić sprzeciw.

6.

Organ, o którym mowa w ust. 2, wydaje zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, po

1)

uzyskaniu zgody właściwego zarządcy drogi, na której planuje się przeprowadzenie prac

badawczych, oraz

2)

zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce prowadzenia prac badawczych komendanta

wojewódzkiego Policji dotyczącej wpływu badań na płynność ruchu po planowanej trasie,

po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny.

1.

Organ wydający zezwolenie, o którym mowa w art. 65l ust. 1, odmawia jego wydania,

jeżeli

1)

organizator prac badawczych

a)

nie podał we wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, informacji określonych w art.

65l ust. 3,

b)

nie dołączył do wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, dokumentów wskazanych w

art. 65l ust. 4,

c)

nie uzyskał zgody i opinii, o których mowa w art. 65l ust. 6;

2)

pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 65l ust. 3 i 4 istnieje niebezpieczeństwo,

że prowadzenie prac badawczych będzie stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego

albo mienia wielkiej wartości;

3)

właściciel nieruchomości położonej wzdłuż planowanej trasy, po której będzie poruszał

się pojazd autonomiczny, zgłosił sprzeciw.

2.

Organ wydający zezwolenie może

1)

cofnąć zezwolenie, jeżeli

a)

organizator prac badawczych podał we wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, nieprawdziwe

informacje,

b)

prace badawcze prowadzone są niezgodnie z informacjami podanymi we wniosku, o którym

mowa w art. 65l ust. 2,

c)

dalsze prowadzenie prac badawczych stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego

albo mienia wielkiej wartości;

2)

zawiesić zezwolenie, jeżeli dalsze prowadzenie prac badawczych może stanowić zagrożenie

dla życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej wartości - do czasu ustania tego

zagrożenia.

1.

Organizator prac badawczych jest obowiązany

1)

umożliwić Policji wykonywanie czynności niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa

ruchu drogowego oraz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia w trakcie prowadzenia

prac badawczych;

2)

zapewnić, aby w trakcie prowadzenia prac badawczych w pojeździe autonomicznym, w miejscu

przeznaczonym dla kierującego, znajdowała się osoba posiadająca uprawnienia do kierowania

pojazdem, która w każdej chwili może przejąć kontrolę nad tym pojazdem, w szczególności

w razie wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym;

3)

przekazywać do wiadomości publicznej informacje o planowanych pracach badawczych i

przebiegu trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny;

4)

przekazać Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego sprawozdanie z przeprowadzonych

prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych oraz ich wyposażenia,

zgodnie z wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, w terminie

3 miesięcy od dnia zakończenia testów.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania

składanego przez organizatorów prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych

oraz ich wyposażenia, kierując się potrzebą zapewnienia dostępu do jednolitych informacji

o niezawodności funkcjonowania tych pojazdów, sposobie poruszania się po drogach,

sposobie sterowania tymi pojazdami i bezpieczeństwie ruchu drogowego.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się do samochodów osobowych przeznaczonych do

zawodów sportowych, które na podstawie odrębnych przepisów zostały wpisane do rejestru

prowadzonego przez właściwy polski związek sportowy w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

Samochód osobowy przeznaczony do zawodów sportowych dopuszcza się do ruchu drogowego

na czas trwania imprez organizowanych przez właściwy polski związek sportowy w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie oraz inne właściwe związki sportowe

organizujące imprezy na podstawie regulaminów obowiązujących we właściwym polskim

związku sportowym, na wyznaczonych drogach umożliwiających dojazd, o których mowa

w art. 65a ust. 3 pkt 3 lit. j.

Samochód osobowy przeznaczony do zawodów sportowych dopuszcza się do ruchu drogowego

w zakresie, o którym mowa w art. 65p, jeżeli

1)

spełnia warunki techniczne określone przez właściwy polski związek sportowy na podstawie

art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, każdorazowo publikowane

na stronie podmiotowej tego związku;

2)

uzyskał pozytywny wynik badania co do zgodności z warunkami technicznymi określonego

w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 17;

3)

został czasowo zarejestrowany na podstawie art. 74 ust. 2ca;

4)

został poddany sprawdzeniu stanu technicznego przez organizatora imprezy przed rozpoczęciem

imprezy.

1.

Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie

z niego

1)

nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało

porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;

2)

nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom

określony w przepisach szczegółowych;

3)

nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości

określone w przepisach szczegółowych;

4)

nie powodowało niszczenia drogi;

5)

zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie

się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym

jej obserwowaniu;

6)

nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone

w przepisach szczegółowych.

1a.

Pojazdy kategorii M2 oraz M3 powinny być wyposażone w homologowany ogranicznik prędkości ograniczający maksymalną

prędkość tych pojazdów do 100 km/h, pojazdy kategorii N2 oraz N3 powinny być wyposażone w homologowany ogranicznik prędkości ograniczający maksymalną

prędkość tych pojazdów do 90 km/h. Ogranicznik prędkości powinien być montowany przez

producenta lub jednostkę przez niego upoważnioną.

1b.

Przepis ust. 1a nie dotyczy pojazdu

1)

specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Krajowej

Administracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę Celno-Skarbową, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, Służby Ochrony Państwa i jednostek ochrony przeciwpożarowej;

2)

zabytkowego;

3)

nierozwijającego, ze względów konstrukcyjnych, prędkości większej niż odpowiednio

określone w ust. 1a;

4)

używanego do prowadzenia badań naukowych na drogach;

5)

przeznaczonego wyłącznie do robót publicznych na obszarach miejskich;

6)

kategorii N3 oraz M3 o maksymalnej masie całkowitej przekraczającej 10 t, zarejestrowanego przed dniem

1 stycznia 1988 r.;

7)

kategorii N2, M2 oraz M3 o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 10 t, zarejestrowanego przed dniem

1 października 2001 r.

1c.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze szczególne zagrożenia występujące

podczas przewozu towarów niebezpiecznych, może określić w drodze rozporządzenia niższe

niż ustalone w ust. 1a wartości ustawień urządzeń ograniczających maksymalną prędkość

pojazdów przewożących niektóre towary niebezpieczne.

1d.

Pojazd silnikowy i pojazd szynowy może być wyposażony w blokadę alkoholową montowaną

przez producenta urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela.

1e.

Kalibrację blokady alkoholowej wykonuje się co 12 miesięcy. Pierwszą kalibrację blokady

alkoholowej wykonuje się przed montażem urządzenia w pojeździe.

1f.

Producent urządzenia lub jego upoważniony przedstawiciel przeprowadza kalibrację blokady

alkoholowej i wystawia dokument potwierdzający jej kalibrację.

1g.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

funkcjonalne i wymogi techniczne blokady alkoholowej oraz wzór dokumentu potwierdzającego

kalibrację blokady alkoholowej, uwzględniając dostępność rynkową takich urządzeń oraz

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego.

2.

Urządzenia i wyposażenie pojazdu, w szczególności zapewniające bezpieczeństwo ruchu

i ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania pojazdu, powinny być utrzymane

w należytym stanie oraz działać sprawnie i skutecznie.

3.

Urządzenia służące do łączenia pojazdu ciągnącego z przyczepą powinny zapewnić bezpieczne

ciągnięcie przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej przewidzianej do ciągnięcia

przez ten pojazd, uniemożliwić samoczynne odłączenie się przyczepy oraz zapewnić prawidłowe

działanie świateł i hamulców, o ile przyczepa jest w nie wyposażona.

3a.

Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem

art. 66a, cechy identyfikacyjne

1)

numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy.

2)

(uchylony)

4.

Zabrania się

1)

umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części

lub przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała osób jadących w pojeździe

lub innych uczestników ruchu;

1a)

stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów,

których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa

na środowisko;

2)

stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części nieodpowiadających warunkom

określonym w przepisach szczegółowych;

3)

umieszczania w pojeździe lub na nim urządzeń stanowiących obowiązkowe wyposażenie

pojazdu uprzywilejowanego, wysyłających sygnały świetlne w postaci niebieskich lub

czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie;

4)

wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego

używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo

przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowość jego użycia;

nie dotyczy to pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową, Służby

Ochrony Państwa oraz Biura Nadzoru Wewnętrznego;

5)

wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust.

3a pkt 1;

6)

dokonywania zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu, z wyjątkiem

a

pojazdu, na którego typ zostały wydane

-

świadectwo homologacji typu WE pojazdu,

-

świadectwo homologacji typu pojazdu,

-

świadectwo homologacji typu WE pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

świadectwo homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji,

-

uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie z procedurą homologacji

typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej,

-

uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach

wydanego na dany typ pojazdu zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy organ

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

-

dopuszczenie jednostkowe pojazdu,

-

uznanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu wydanego przez właściwy organ innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

-

świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu,

-

dokumenty, o których mowa w ustawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji

pojazdów oraz ich wyposażenia, w tym

-

- świadectwo homologacji typu UE pojazdu,

-

- świadectwo homologacji typu ONZ wydane dla pojazdu,

-

- świadectwo krajowej homologacji typu pojazdu,

-

- świadectwo krajowej homologacji typu pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

- zezwolenie na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji,

-

- uznanie świadectwa krajowej homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie z procedurą

krajowej homologacji typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej,

-

- uznanie świadectwa krajowej homologacji typu pojazdów produkowanych w małych seriach

wydanego na dany typ pojazdu zgodnie z procedurą krajowej homologacji typu pojazdów

produkowanych w małych seriach przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

-

- świadectwo krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu,

-

- uznanie świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu wydanego przez

właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

-

- świadectwo unijnego indywidualnego dopuszczenia pojazdu,

-

- świadectwo krajowej homologacji typu tramwaju,

-

- świadectwo krajowej homologacji typu trolejbusu,

b)

pojazdu, w którym zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca prowadzący działalność

gospodarczą w tym zakresie.

4a.

Przepis ust. 4 nie dotyczy pojazdu zabytkowego - w zakresie pkt 1-3, z zastrzeżeniem,

że w przypadku pkt 3 obowiązuje zakaz korzystania z tych urządzeń podczas jazdy i

postoju.

4b

Potwierdzenia spełnienia odpowiednich warunków lub wymagań technicznych w odniesieniu

do pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie ust. 5, dokonuje służba techniczna wyznaczona przez Dyrektora

Transportowego Dozoru Technicznego albo Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego.

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw

wewnętrznych oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia.

5a.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

pojazdów wchodzących w skład kolejki turystycznej oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia.

6.

Ministrowie Obrony Narodowej oraz właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki

techniczne pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy

do spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu, określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Krajowej

Administracji Skarbowej, Służby Więziennej i straży pożarnej.

8.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 5-7, należy uwzględnić w szczególności

1)

konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdów;

2)

zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdów na środowisko;

3)

przepisy i porozumienia międzynarodowe dotyczące pojazdów, ich wyposażenia i części;

4)

przeznaczenie pojazdów oraz sposób ich wykorzystania.

9.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw klimatu, kierując się względami technicznymi,

zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego i wymogami ochrony środowiska oraz mając na

celu zapobieganie nieprawidłowościom w obrocie przedmiotami wyposażenia i częściami

wymontowanymi z pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz przedmiotów wyposażenia

i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu

drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko.

1.

Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent.

2.

Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych

w przypadku pojazdu

1)

zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego

markę określa się jako „SAM”;

2)

w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru

fabrycznego;

3)

odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;

4)

nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku

pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub

sfałszowaniu;

5)

w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem

sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;

6)

w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas

wypadku drogowego albo podczas naprawy;

7)

zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona.

3.

Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, powinny być potwierdzone pisemną

opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać

pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe

w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie

umieszczonej cechy identyfikacyjnej.

4.

Umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym i w karcie

pojazdu, jeżeli była wydana.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfikacyjnych

dla zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania i umieszczania w przypadkach, o których

mowa w ust. 2.

1.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może, w drodze decyzji administracyjnej,

w indywidualnym uzasadnionym przypadku, zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych,

jakim powinien odpowiadać pojazd, mając na uwadze

1)

konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdu oraz bezpieczeństwa pieszych;

2)

zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdu na środowisko i infrastrukturę

drogową;

3)

przeznaczenie pojazdu oraz sposób jego wykorzystania.

1a.

Nie wymaga się zezwolenia na odstępstwo, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wykonywania

przez podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2, zajmujący się produkcją

pojazdów, jazdy testowej dla niekompletnego samochodu ciężarowego albo niekompletnej

przyczepy, jeśli przed kompletacją pojazdy te nie spełniają warunków technicznych

w zakresie

1)

przedniego i tylnego zderzaka lub urządzenia ochronnego zabezpieczającego przed wjechaniem

pod pojazd innego pojazdu;

2)

osłon bocznych;

3)

błotników;

4)

świateł zewnętrznych pojazdu: kierunkowskazów bocznych i świateł odblaskowych bocznych,

pozycyjnych bocznych oraz obrysowych przednich i tylnych.

2.

Rada powiatu może wprowadzić obowiązek wyposażenia pojazdów zaprzęgowych w hamulec

uruchamiany z miejsca zajmowanego przez kierującego.

3.

Zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd,

jest wydawane na wniosek właściciela lub posiadacza pojazdu, po uiszczeniu opłaty.

Maksymalna wysokość opłaty nie może przekroczyć 600 zł.

4.

Wniosek o wydanie zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien

odpowiadać pojazd, powinien zawierać

1)

dane pojazdu

a)

rodzaj, markę, typ, model,

b)

numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy;

2)

dane dotyczące właściciela lub posiadacza pojazdu

a)

imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

b)

adres zamieszkania (siedziby);

3)

zakres wnioskowanego odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać

pojazd;

4)

uzasadnienie wniosku;

5)

nazwę i adres organu, który będzie dokonywał rejestracji pojazdu.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, należy dołączyć

1)

dowód własności pojazdu lub dokument potwierdzający powierzenie pojazdu, o którym

mowa w art. 73 ust. 5;

2)

zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wskazujące, których warunków

technicznych pojazd nie spełnia - jeżeli jest wymagane;

3)

świadectwo zgodności WE albo świadectwo zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym

dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu - jeżeli

są wymagane;

4

sprawozdanie z badań potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych

w celu indywidualnego dopuszczenia pojazdu w przypadku pojazdu, o którym mowa w art.

59 ust. 3 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz

ich wyposażenia - jeżeli jest wymagane;

5)

dokument sporządzony przez jednostkę uprawnioną wskazujący warunki lub wymagania techniczne

obowiązujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a niespełnione przez pojazd

objęty dopuszczeniem jednostkowym udzielonym na dany pojazd przez właściwy organ państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w przypadku pojazdu objętego procedurą uznania dopuszczenia

jednostkowego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego - jeżeli jest wymagany;

6)

oświadczenie producenta pojazdu, opinię jednostki uprawnionej albo opinię rzeczoznawcy

samochodowego, o którym mowa w art. 79a, dotyczące danych technicznych pojazdu w zakresie

objętym wnioskiem - jeżeli jest wymagane;

7)

dowód rejestracyjny kraju poprzedniej rejestracji pojazdu - jeżeli jest wymagany;

8)

dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3;

9)

wyraźne zdjęcia pojazdu przedstawiające: całą bryłę pojazdu z dwóch przekątnych z

przodu i z tyłu, numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób

trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym,

tabliczkę znamionową pojazdu, umiejscowienie kolumny kierowniczej - jeżeli są wymagane.

6.

Zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd,

w przypadku pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 2a i 4, jest wydawane na wniosek,

który powinien być złożony za pośrednictwem odpowiednio Ministra Obrony Narodowej

albo ministra właściwego do spraw zagranicznych i zawierać

1)

dane pojazdu

a)

rodzaj, markę, typ, model,

b)

numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy;

2)

dane dotyczące właściciela lub posiadacza pojazdu oraz okres jego pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zakres wnioskowanego odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać

pojazd.

7.

W przypadku pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 2a i 4, przepisów ust. 3 i 5 nie

stosuje się.

8.

Właściciel lub posiadacz pojazdu w przypadku uzyskania zezwolenia na odstępstwo od

warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd, w przypadku pojazdów, o których

mowa w art. 73 ust. 2a i 4, przekazuje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym

pojazdu do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, za pośrednictwem odpowiednio

Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw zagranicznych, w terminie

30 dni od dnia wydania tego zezwolenia.

9.

Zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd

w zakresie mas, nacisków osi lub wymiarów pojazdu, nie zwalnia z obowiązku uzyskania

zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt

1.

10.

Opłata, o której mowa w ust. 3, stanowi przychód Transportowego Dozoru Technicznego.

11.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty

za wydanie zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać

pojazd, mając na uwadze ponoszone koszty związane z jego wydaniem oraz usprawnienie

procedur w tym zakresie.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego,

pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy

jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów,

o których mowa w ust. 3.

2.

Pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym

w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę)

rejestracyjne.

2a.

Pojazd elektryczny i pojazd napędzany wodorem posiadają tablice rejestracyjne wskazujące

na rodzaj paliwa wykorzystywanego do ich napędu.

3.

Pojazd niewymieniony w ust. 1, przyczepa motocyklowa oraz przyczepa specjalna przeznaczona

do ciągnięcia przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny jest dopuszczony do ruchu,

jeżeli odpowiada warunkom określonym w art. 66.

4.

Zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 3,5 t i przyczepy albo autobusu i przyczepy może być dopuszczony

do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu silnikowego,

dokonanej na podstawie przeprowadzonego badania technicznego. Przepis ten nie dotyczy

motocykla.

4a.

Przepis ust. 4 dotyczy także ciągnika rolniczego i pojazdu wolnobieżnego wchodzącego

w skład kolejki turystycznej. W przypadku ciągnika rolniczego może być on dopuszczony

do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym o ograniczeniu

prędkości konstrukcyjnej do 25 km/h.

5.

Pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli odpowiada wymaganym

warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne z numerem rejestracyjnym

składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr arabskich, z zastrzeżeniem art.

59 ust. 2 i 3, a kierujący pojazdem ma przy sobie dokument stwierdzający dokonanie

rejestracji.

5a.

(uchylony)

6.

Pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej,

po dokonaniu zwolnienia pojazdu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego do procedury

dopuszczenia do obrotu, dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni.

7.

(uchylony)

Do praw jazdy zatrzymanych przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art.

77 ust. 1, na podstawie art. 135 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 31, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

1.

Rejestracji dokonuje się na podstawie

1)

dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym

mowa w art. 73 ust. 5;

2)

(uchylony)

3

jednego z dokumentów

a)

świadectwa zgodności WE wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe

niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu,

b)

świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe

niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu,

c)

świadectwa zgodności, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 kwietnia

2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia, wraz z oświadczeniem

zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu,

d)

dopuszczenia jednostkowego pojazdu wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje

o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu,

e)

świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust.

1 pkt 33 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich

wyposażenia, wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne

do rejestracji i ewidencji pojazdu,

f)

uznania dopuszczenia jednostkowego pojazdu,

g)

uznania świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w

art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów

oraz ich wyposażenia,

h)

świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu,

i)

świadectwa unijnego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust.

1 pkt 32 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich

wyposażenia, wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne

do rejestracji i ewidencji pojazdu

- jeżeli są wymagane; świadectwa zgodności WE, świadectwa zgodności oraz oświadczenia

zawierające dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu

mogą być podpisane podpisem odbitym sposobem mechanicznym;

4)

zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane

albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ

państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego;

5)

dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;

6)

dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa

niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy;

6a)

dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego

brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego

zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód

osobowy, pojazd rodzaju „samochodowy inny”, podrodzaj „czterokołowiec” (kategoria

homologacyjna L7e) lub podrodzaj „czterokołowiec lekki” (kategoria homologacyjna L6e),

samochód ciężarowy (kategoria homologacyjna N1), podrodzaj „furgon”, „furgon/podest”,

„ciężarowo-osobowy”, „terenowy”, „wielozadaniowy” lub „van” lub samochód specjalny

(kategoria homologacyjna M1 i N1), został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy.

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

(uchylony)

1a.

(uchylony)

1b.

W przypadku nabycia od wyspecjalizowanego salonu sprzedaży, w rozumieniu przepisów

o podatku akcyzowym, samochodu osobowego lub pojazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6a,

dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju, dokument potwierdzający

brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenie stwierdzające

zwolnienie od akcyzy samochodu osobowego może być zastąpione oświadczeniem wyspecjalizowanego

salonu sprzedaży, że posiada odpowiednio oryginał lub kopię dokumentu potwierdzającego

zapłatę akcyzy na terytorium kraju, oryginał lub kopię dokumentu potwierdzającego

brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju od tego samochodu osobowego lub

pojazdu albo oryginał lub kopię zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy

samochodu osobowego.

2.

Wymagania ust. 1 nie dotyczą

1)

pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w

zakresie ust. 1 pkt 3;

1a)

pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i od

ostatniej rejestracji nie nastąpiła zmiana właściciela tego pojazdu, w przypadku gdy

przerejestrowanie pojazdu jest dokonywane na wniosek właściciela tego pojazdu w związku

ze zmianą jego miejsca zamieszkania (siedziby) - w zakresie dowodu własności pojazdu,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

pojazdu zakupionego po przepadku na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu

terytorialnego - w zakresie ust. 1 pkt 5;

3)

pojazdu zakupionego od Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej - w zakresie ust. 1 pkt 5;

4)

(uchylony)

5)

pojazdu wycofanego czasowo z ruchu - w zakresie ust. 1 pkt 5; w tym przypadku zamiast

dowodu rejestracyjnego wymaga się przedstawienia decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu

z ruchu;

6)

(uchylony)

7)

pojazdu wyrejestrowanego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 pkt 3 - w przypadku powtórnej

rejestracji - w zakresie ust. 1 pkt 5;

8)

pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 4 pkt 1 - w zakresie ust. 1 pkt 4.

2a.

W przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim

zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie

innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy

do rejestracji pojazdów w tym państwie.

2b.

W przypadku pojazdu zabytkowego, zamiast dowodu rejestracyjnego, dopuszcza się przedstawienie

oświadczenia właściciela pojazdu, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za

fałszywe zeznania, że nie posiada dowodu rejestracyjnego.

3.

Dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa

w art. 2 pkt 39 - w stosunku do pojazdów zabytkowych.

3a.

(uchylony)

4.

W przypadku utraty dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego pojazdu zarejestrowanego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący dokonuje weryfikacji danych

zawartych w utraconym dokumencie w centralnej ewidencji pojazdów i pobiera z tej ewidencji

dane niezbędne do rejestracji pojazdu.

5.

W przypadku utraty dowodu rejestracyjnego pojazdu zarejestrowanego za granicą zamiast

tego dokumentu należy przedstawić jego wtórnik albo dokument wystawiony przez organ

rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, potwierdzający

dane zawarte w utraconym dokumencie niezbędne do rejestracji pojazdu. Jeżeli organ

rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą

odmówił wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego albo dokumentu potwierdzającego dane

zawarte w utraconym dokumencie, starosta może wystąpić do tego organu o potwierdzenie

tych danych. Uzyskane potwierdzenie tych danych, w postaci papierowej albo elektronicznej,

zastępuje dokument potwierdzający dane zawarte w utraconym dokumencie niezbędne do

rejestracji pojazdu.

6.

W przypadku utraty dowodu rejestracyjnego pojazdu wywiezionego z kraju, uprzednio

zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ rejestrujący właściwy

ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, na wniosek właściciela pojazdu, wydaje zaświadczenie potwierdzające dane

zawarte w utraconym dowodzie rejestracyjnym.

1.

Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy ze

względu na miejsce jego stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania,

wydając decyzję o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice

(tablicę) rejestracyjne.

1a.

Składający wniosek o rejestrację pojazdu może wnioskować o zachowanie dotychczasowego

numeru rejestracyjnego, w tym tablic (tablicy) rejestracyjnych, jeżeli pojazd był

już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiada tablice (tablicę)

rejestracyjne zgodne z przepisami wydanymi na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit.

a oraz utrzymane w należytym stanie i czytelne. W takim przypadku starosta, dokonując

rejestracji pojazdu, wydaje decyzję o rejestracji pojazdu i dowód rejestracyjny oraz

dokonuje legalizacji dotychczasowych tablic (tablicy) rejestracyjnych. Jeżeli tablice

(tablica) rejestracyjne nie są zgodne z przepisami wydanymi na podstawie art. 76 ust.

1 pkt 1 lit. a albo nie są utrzymane w należytym stanie, albo nie są czytelne, stosuje

się przepis ust. 1.

1b.

Właściciel albo podmiot, o którym mowa w ust. 2 i 5, będący posiadaczami pojazdu samochodowego

zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem motocykla,

mogą wnioskować do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej

rejestracji pojazdu o wydanie dodatkowej zalegalizowanej tablicy rejestracyjnej do

oznaczenia bagażnika zakrywającego tylną tablicę rejestracyjną. Dodatkowa tablica

rejestracyjna posiada ten sam numer rejestracyjny co numer rejestracyjny pojazdu samochodowego.

W przypadku gdy pojazd samochodowy nie posiada tablic rejestracyjnych zgodnych z przepisami

wydanymi na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a, organ rejestrujący wydaje nową

decyzję o rejestracji pojazdu wraz z kompletem zalegalizowanych tablic rejestracyjnych

z nowym numerem rejestracyjnym dla pojazdu samochodowego i nowym dowodem rejestracyjnym

oraz dodatkową zalegalizowaną tablicę rejestracyjną.

1c.

Dodatkową zalegalizowaną tablicę rejestracyjną, o której mowa w ust. 1b, organ rejestrujący

wydaje po

1)

dokonaniu czasowej rejestracji pojazdu z urzędu lub przy wydaniu dowodu rejestracyjnego,

jeżeli pojazd samochodowy jest rejestrowany przez ten organ, albo

2)

zarejestrowaniu pojazdu samochodowego przez ten organ.

1d.

Numer rejestracyjny na tablicach (tablicy) rejestracyjnych stanowią litery i cyfry

(cyfra). Numer ten składa się odpowiednio z wyróżnika województwa lub powiatu i wyróżnika

pojazdu albo wyróżnika indywidualnego pojazdu, określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a i c.

1e.

Organ rejestrujący wydaje decyzję o odmowie rejestracji pojazdu

1

w przypadku braku pozytywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w art. 72 ust.

1, z uwzględnieniem przy tej weryfikacji art. 72 ust. 1b-3, 4 i 5;

2)

jeżeli na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej

Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz.

U. z 2023 r. poz. 1355) uzyskał informację, że zgłoszony do rejestracji pojazd został

skradziony, przywłaszczony, utracony lub jest poszukiwany jako dowód w postępowaniu

karnym lub postępowaniu karnym skarbowym;

3)

jeżeli w odpowiedzi na jego pytanie skierowane do organu rejestrującego właściwego

ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą lub punktu kontaktowego

wyznaczonego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uzyskał

potwierdzenie, że status prawny pojazdu uprzednio zarejestrowanego w tym państwie

powoduje przeszkodę do rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Rejestracji pojazdu, którego właścicielem jest przedsiębiorstwo wielozakładowe lub

inny podmiot, w skład którego wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, może dokonać

starosta właściwy ze względu na siedzibę zakładu lub jednostki, na wniosek kierownika

zakładu lub wydzielonej jednostki organizacyjnej upoważnionego przez właściciela.

2a.

Rejestracji pojazdów należących do członków obcych sił zbrojnych, personelu cywilnego

i członków rodzin, oraz pojazdów ich wykonawców kontraktowych, przebywających na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów międzynarodowych, na wniosek władz wojskowych

tych sił zbrojnych, dokonuje starosta właściwy ze względu na miejsce pobytu tych osób

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2b.

Rejestracji pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów międzynarodowych, dokonuje właściwy organ

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Organ ten wydaje dowód rejestracyjny i zalegalizowane

tablice (tablicę) rejestracyjne, chyba że dla danego pojazdu tablice (tablica) rejestracyjne

nie są wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpośrednio na pojeździe.

3.

Rejestracji pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Służby Ochrony Państwa,

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową

dokonują właściwe organy tych jednostek. Organy te wydają dowód rejestracyjny i zalegalizowane

tablice (tablicę) rejestracyjne, chyba że dla danego pojazdu tablice (tablica) rejestracyjne

nie są wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpośrednio na pojeździe.

3a.

Wytwórca blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych i innych dokumentów

wymaganych do rejestracji pojazdów, a także starostowie przekazują odpłatnie wojewodzie

mazowieckiemu odpowiednio: blankiety dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych i

innych dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdów, a także zalegalizowane tablice

rejestracyjne niezbędne do rejestracji, o której mowa w art. 76 ust. 4. Informacje

dotyczące przekazanych blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych i innych

dokumentów wymaganych do rejestracji oraz tablic rejestracyjnych podlegają ochronie

zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne”

lub „ściśle tajne”.

4.

Rejestracji pojazdu należącego do przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu konsularnego

i misji specjalnej państw obcych lub organizacji międzynarodowej, a także ich personelu

korzystającego z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy

ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności,

dokonuje wojewoda mazowiecki na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych.

5.

W razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi

polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze

względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego.

1.

Właściwy miejscowo dla siedziby sejmiku województwa prezydent miasta na prawach powiatu

1)

prowadzi ewidencję tablic rejestracyjnych indywidualnych wydanych na terenie województwa;

2)

wyznacza w ramach województwa dla każdego organu rejestrującego pojemność rejestracyjną

dla tablic rejestracyjnych

a)

tymczasowych oraz

b)

samochodowych jednorzędowych zmniejszonych i tymczasowych, dla pojazdu posiadającego

zmniejszone wymiary miejsca konstrukcyjnie przeznaczonego do umieszczenia tablicy

rejestracyjnej.

2.

Ewidencję tablic rejestracyjnych indywidualnych prowadzi się w postaci elektronicznej

lub papierowej.

3.

Wyznaczone w ramach województwa dla każdego organu rejestrującego pojemności rejestracyjne

dla tablic rejestracyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także numery rejestracyjne

tablic rejestracyjnych indywidualnych wpisane do ewidencji tych tablic zawierają informację

o wyróżniku województwa i wyróżnikach pojazdów albo wyróżnikach indywidualnych pojazdów.

4.

Wpisanie wyróżnika indywidualnego pojazdu do ewidencji tablic rejestracyjnych indywidualnych

następuje na wniosek organu rejestrującego, o ile identyczny wyróżnik indywidualny

pojazdu nie został nadany na terenie województwa dla innego pojazdu.

5.

Właściwy miejscowo dla siedziby sejmiku województwa prezydent miasta na prawach powiatu

udostępnia organom rejestrującym informacje z ewidencji tablic rejestracyjnych indywidualnych

oraz pojemności rejestracyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

6.

Ewidencję tablic rejestracyjnych indywidualnych prowadzi się w sposób zabezpieczający

przed zniszczeniem oraz dostępem osób nieuprawnionych. Wyznaczenia i udostępnienia

pojemności rejestracyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, dokonuje się w sposób zabezpieczający

przed dostępem osób nieuprawnionych.

1.

Właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30

dni od dnia

1)

nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego

z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej;

3)

sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

W przypadku nabycia pojazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w drodze spadku termin,

o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia prawomocnego orzeczenia sądu o stwierdzeniu

nabycia spadku albo sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia.

3.

W przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca

prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie

obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym

mowa w ust. 1, w terminie 90 dni.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podmiotu uprawnionego, o którym mowa w art. 80s

ust. 2, w odniesieniu do pojazdów, dla których ten podmiot uprawniony posiada ważną

decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów.

5.

Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się w przypadku, gdy właścicielem nowego pojazdu

jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność

gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami lub produkcji pojazdów.

6.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy przed upływem terminów, o których

mowa w ust. 1 albo 3, właścicielowi pojazdu nabytego i zarejestrowanego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej zostały wydane

1)

zaświadczenie o demontażu pojazdu, o którym mowa w

a)

art. 79 ust. 2,

b)

art. 24 ust. 1 pkt 2 albo art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu

pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 2056);

2)

zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 albo

art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych

z eksploatacji.

7.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów,

o których mowa w ust. 1 albo 3.

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji oraz minister właściwy do spraw transportu

wyznaczają i prowadzą punkty kontaktowe umożliwiające wymianę informacji o pojazdach

zarejestrowanych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

Urząd obsługujący ministra właściwego do spraw informatyzacji oraz urząd obsługujący

ministra właściwego do spraw transportu informują o wyznaczonych punktach kontaktowych,

o których mowa w ust. 1, administracje państw członkowskich, o których mowa w ust.

1, właściwe w sprawach rejestracji lub ewidencji pojazdów, podając

1)

nazwę urzędu obsługującego ministra prowadzącego punkt kontaktowy i adres siedziby

tego urzędu;

2)

zakres zadań wykonywanych przez punkt kontaktowy;

3)

dane osoby obsługującej punkt kontaktowy: imię, nazwisko i zajmowane przez nią stanowisko

oraz adres poczty elektronicznej tej osoby;

4)

adres poczty elektronicznej punktu kontaktowego.

3.

Punkt kontaktowy prowadzony przez ministra właściwego do spraw informatyzacji informuje

właściwy organ w sprawach rejestracji lub ewidencji pojazdów państwa członkowskiego,

o którym mowa w ust. 1, albo właściwy wyznaczony punkt kontaktowy tego państwa o rejestracji

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z państwa członkowskiego,

o którym mowa w ust. 1, podając następujące dane pojazdu

1)

cechę identyfikacyjną;

2)

numer rejestracyjny nadany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

uprzedni numer rejestracyjny z państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 1, z którego

pochodzi pojazd;

4)

datę rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

inne dane, jeżeli konieczność ich przekazania została uzgodniona z właściwymi organami

w sprawach rejestracji lub ewidencji pojazdów państw członkowskich, o których mowa

w ust. 1.

4.

Dane, o których mowa w ust. 3, przekazuje się nie później niż do 20. dnia miesiąca

następującego po miesiącu, którego dane dotyczą.

5.

Punkt kontaktowy prowadzony przez ministra właściwego do spraw transportu jest wyznaczony

do otrzymywania od właściwych organów w sprawach rejestracji lub ewidencji pojazdów

państw członkowskich, o których mowa w ust. 1, albo wyznaczonych punktów kontaktowych

tych państw informacji o zarejestrowaniu za granicą pojazdu pochodzącego z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej. Punkt kontaktowy prowadzony przez ministra właściwego do

spraw transportu przekazuje otrzymaną informację punktowi kontaktowemu prowadzonemu

przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, który na podstawie danych zgromadzonych

w centralnej ewidencji pojazdów ustala krajowy organ rejestrujący, który uprzednio

zarejestrował pojazd wskazany w tej informacji, i przekazuje ją temu organowi.

6.

Czynności, o których mowa w ust. 3 i 5, mogą być wykonywane za pomocą środków komunikacji

elektronicznej lub systemu teleinformatycznego obsługującego centralną ewidencję pojazdów.

7.

Organ rejestrujący, wykonując czynności związane z rejestracją pojazdu, współpracuje

z właściwymi organami w sprawach rejestracji państw członkowskich, o których mowa

w ust. 1, lub z właściwymi wyznaczonymi punktami kontaktowymi tych państw, w celu

sprawdzenia, w uzasadnionych przypadkach, statusu prawnego pojazdu przed jego rejestracją

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli pojazd był uprzednio zarejestrowany

na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

8.

Jeżeli w związku z zarejestrowaniem pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1, wymaga zwrotu wydanego przez siebie

dowodu rejestracyjnego, zwrotu dokonuje organ rejestrujący. Dowód rejestracyjny zwraca

się właściwemu organowi w sprawach rejestracji państwa członkowskiego, o którym mowa

w ust. 1, lub właściwemu wyznaczonemu punktowi kontaktowemu tego państwa.

1.

Właściciel nowego pojazdu samochodowego, przyczepy lub motoroweru nabytego w salonie

sprzedaży pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów może upoważnić ten salon

lub uprawnionego przedstawiciela tego salonu do

1)

złożenia wniosku o rejestrację pojazdu lub

2)

odbioru decyzji o czasowej rejestracji pojazdu, pozwolenia czasowego i zalegalizowanych

tablic (tablicy) rejestracyjnych.

2.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, opatruje się odpowiednio podpisem własnoręcznym,

kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

3.

Salon sprzedaży pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów lub uprawniony przedstawiciel

tego salonu niezwłocznie składają wniosek o rejestrację pojazdu przy użyciu formularza

elektronicznego udostępnionego w systemie teleinformatycznym wskazanym na stronie

podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw informatyzacji.

4.

Wniosek o rejestrację pojazdu zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę właściciela pojazdu;

2)

adres miejsca zamieszkania lub siedziby właściciela pojazdu;

3)

adres do doręczeń;

4)

numer PESEL lub numer identyfikacyjny REGON właściciela pojazdu, a w przypadku cudzoziemca,

który nie ma nadanego numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego

jego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument;

5)

datę i miejsce urodzenia właściciela pojazdu;

6)

rodzaj pojazdu i jego przeznaczenie;

7)

markę, typ, model pojazdu;

8)

rok produkcji pojazdu;

9)

numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy pojazdu;

10)

informację o sposobie odbioru przez właściciela pojazdu decyzji o rejestracji pojazdu

i dowodu rejestracyjnego - w urzędzie obsługującym organ rejestrujący albo za pośrednictwem

operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1640 oraz z 2024 r. poz. 467) na koszt odbiorcy oraz informację

o sposobie odbioru decyzji o czasowej rejestracji pojazdu, pozwolenia czasowego i

zalegalizowanych tablic (tablicy) rejestracyjnych - w urzędzie obsługującym organ

rejestrujący przez salon sprzedaży pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów

lub jego uprawnionego przedstawiciela albo przez właściciela pojazdu, albo za pośrednictwem

operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

na koszt odbiorcy, po przesłaniu ich przez organ rejestrujący na adres salonu sprzedaży

pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów lub jego uprawnionego przedstawiciela

albo na adres do doręczeń, wskazane we wniosku o rejestrację pojazdu;

11)

adres poczty elektronicznej, numer telefonu oraz adres salonu sprzedaży pojazdów samochodowych,

przyczep lub motorowerów lub uprawnionego przedstawiciela tego salonu.

5.

Wniosek o rejestrację pojazdu może zawierać wskazanie, że właściciel pojazdu wnosi

o wydanie

1)

indywidualnych tablic rejestracyjnych;

2)

tablic samochodowych zmniejszonych;

3)

dodatkowej tablicy rejestracyjnej do oznaczenia bagażnika zakrywającego tylną tablicę

rejestracyjną.

6.

Do wniosku o rejestrację pojazdu dołącza się w postaci elektronicznej oryginał lub

kopię

1)

upoważnienia, o którym mowa w ust. 1;

2)

dowodu nabycia pojazdu;

3)

dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3, 6 lub 6a lub ust. 1b;

4)

potwierdzenia dokonania opłat za wydanie pozwolenia czasowego, zalegalizowanych tablic

(tablicy) rejestracyjnych i dowodu rejestracyjnego;

5)

(uchylony)

6)

potwierdzenia dokonania opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo.

7.

Złożenie formularza elektronicznego, o którym mowa w ust. 3, stanowi potwierdzenie

zgodności kopii dokumentów dołączonych do wniosku o rejestrację pojazdu z ich oryginałami.

8

Opłaty, o których mowa w ust. 6 pkt 4 i 6, stanowią koszt właściciela pojazdu.

9.

Decyzję o czasowej rejestracji pojazdu, pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice

(tablicę) rejestracyjne organ rejestrujący

1)

przekazuje salonowi sprzedaży pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów lub

jego uprawnionemu przedstawicielowi albo

2)

przesyła na adres salonu sprzedaży pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów

lub jego uprawnionego przedstawiciela, wskazane we wniosku o rejestrację pojazdu,

za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r.

- Prawo pocztowe na koszt odbiorcy, albo

3)

przekazuje właścicielowi pojazdu, albo

4)

przesyła właścicielowi pojazdu na adres do doręczeń wskazany we wniosku o rejestrację

pojazdu za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada

2012 r. - Prawo pocztowe na koszt odbiorcy.

10.

Decyzję o rejestracji pojazdu i dowód rejestracyjny właściciel pojazdu odbiera w urzędzie

obsługującym organ rejestrujący albo organ rejestrujący przesyła te dokumenty na adres

do doręczeń wskazany we wniosku o rejestrację pojazdu za pośrednictwem operatora pocztowego

w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe na koszt odbiorcy.

11.

Minister właściwy do spraw informatyzacji, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw transportu, określi wzór wniosku o rejestrację pojazdu w formie dokumentu

elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 307).

1.

Przedstawiciel producenta pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje

dane swojego punktu kontaktowego do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego,

podając: nazwę i adres przedstawiciela producenta pojazdów oraz adres jego poczty

elektronicznej i jego numer telefonu, a także imię i nazwisko osoby reprezentującej

przedstawiciela producenta. Dane te przekazuje się niezwłocznie po powołaniu przedstawiciela

producenta, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia tego powołania.

2.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego prowadzi bazę punktów kontaktowych przedstawicieli

producentów pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W bazie tej zamieszcza

się dane punktu kontaktowego przedstawiciela producenta pojazdów, o których mowa w

ust. 1, oraz datę wprowadzenia danych do tej bazy.

3.

Przedstawiciel producenta pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany

zawiadomić Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zmianie danych swojego punktu

kontaktowego, o których mowa w ust. 1, oraz o zaprzestaniu działalności przez przedstawiciela

producenta pojazdów, niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia

zaistnienia tych okoliczności. Na podstawie tego zawiadomienia Dyrektor Transportowego

Dozoru Technicznego aktualizuje bazę punktów kontaktowych przedstawicieli producentów

pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

W celu ułatwienia prowadzenia przez organy rejestrujące postępowań w sprawach rejestracji

pojazdów Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego udostępnia organom rejestrującym

1)

bazę punktów kontaktowych przedstawicieli producentów pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

2)

wzory wymaganych podpisów na wydawanych dokumentach, o których mowa w art. 72 ust.

1 pkt 3

-

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 75e ust. 1.

-

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego centralną ewidencję pojazdów,

o którym mowa w art. 75e ust. 1.

1.

Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, organ rejestrujący

właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania

właściciela pojazdu, wydając decyzję o czasowej rejestracji pojazdu, pozwolenie czasowe

i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne.

1a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b, czasowej rejestracji może dokonać

również organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce zakupu pojazdu lub jego

odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Czasowej rejestracji dokonuje się

1)

z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu;

2)

na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia

a)

wywozu pojazdu za granicę,

b)

przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

c)

przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub

naprawy.

3)

(uchylony)

2a.

Czasowej rejestracji, o której mowa w ust. 2 pkt 1, można dokonać pomimo braku dołączonych

do wniosku o rejestrację dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 6 i 6a. Dokumenty

te powinny zostać złożone przed wydaniem dowodu rejestracyjnego.

2b.

Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje się warunkowo, jeżeli właściciel pojazdu złoży

oświadczenie, że w okresie od tej rejestracji do wydania dowodu rejestracyjnego nie

nastąpi zmiana w zakresie własności pojazdu.

2c.

Przepisów ust. 2a i 2b nie stosuje się w przypadku wniosku o rejestrację pojazdu złożonego

przez salon sprzedaży pojazdów samochodowych, przyczep lub motorowerów lub uprawnionego

przedstawiciela tego salonu, o którym mowa w art. 73c ust. 1 pkt 1.

2ca

Czasowej rejestracji samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych dokonuje

się na wniosek właściciela pojazdu, w celu dopuszczenia do ruchu drogowego na czas

trwania imprez organizowanych przez polski związek sportowy w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, na wyznaczonych drogach umożliwiających

dojazd, o których mowa w art. 65a ust. 3 pkt 3 lit. j.

2d.

Organ rejestrujący nie dokonuje czasowej rejestracji, o której mowa w ust. 2 pkt 1,

w przypadku gdy są spełnione jednocześnie następujące warunki

1)

pojazd był ostatnio zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a właściciel

pojazdu albo podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, składając wniosek o rejestrację

pojazdu, wnioskują o zachowanie dotychczasowego numeru rejestracyjnego;

2)

organ rejestrujący pozytywnie zweryfikował w dniu złożenia wniosku o rejestrację pojazdu

dane zawarte w dotychczasowym dowodzie rejestracyjnym w centralnej ewidencji pojazdów;

3)

w dotychczasowym dowodzie rejestracyjnym jest miejsce na dokonanie przez organ rejestrujący

adnotacji o treści: „W dniu... złożono wniosek o rejestrację pojazdu w... „ oraz wpisanie

daty i nazwy urzędu obsługującego organ dokonujący adnotacji.

2e.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2d, organ rejestrujący

1)

dokonuje legalizacji dotychczasowych tablic (tablicy) rejestracyjnych;

2)

wydaje decyzję o rejestracji pojazdu i dowód rejestracyjny.

2f.

Właściciel pojazdu albo podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, są obowiązani

odebrać decyzję o rejestracji pojazdu i dowód rejestracyjny w terminie 30 dni od dnia

złożenia wniosku o rejestrację pojazdu.

3.

Czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni. Termin ten może

być jednorazowo przedłużony o 14 dni w celu wyjaśnienia spraw związanych z rejestracją

pojazdu.

3a

Czasowej rejestracji, o której mowa w ust. 2ca, dokonuje się na okres wynikający z

terminu badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 11b.

4.

(uchylony)

5.

Po upływie terminu czasowej rejestracji tablice rejestracyjne zwraca się do organu,

który je wydał, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a.

6.

W przypadku gdy właściciel pojazdu zamierza skorzystać z wyrejestrowania pojazdu z

urzędu, o którym mowa w art. 79 ust. 3b, składając wniosek o czasową rejestrację pojazdu,

o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a, składa oświadczenie, że pojazd zostanie wywieziony

za granicę. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie

fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli

następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń.

1.

Organ rejestrujący na wniosek właściciela pojazdu albo podmiotu, o którym mowa w art.

73 ust. 2 i 5, wydaje wtórnik dowodu rejestracyjnego, nowy dowód rejestracyjny, wtórnik

pozwolenia czasowego, wtórnik tablic (tablicy) rejestracyjnych lub nowe tablice (tablicę)

rejestracyjne, po pozytywnej weryfikacji, w dniu złożenia wniosku, w centralnej ewidencji

pojazdów danych zawartych odpowiednio w dotychczasowym dowodzie rejestracyjnym albo

w dotychczasowym pozwoleniu czasowym.

2.

Właściciel pojazdu albo podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, są obowiązani

niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia stwierdzenia utraty

dowodu rejestracyjnego albo jego zniszczenia w stopniu powodującym jego nieczytelność,

złożyć do organu rejestrującego wniosek o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego

oraz

1)

złożyć oświadczenie o utracie dowodu rejestracyjnego - w przypadku jego utraty;

2)

oddać dotychczasowy dowód rejestracyjny - w przypadku jego zniszczenia w stopniu powodującym

jego nieczytelność.

3.

Właściciel pojazdu albo podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, mogą złożyć do

organu rejestrującego wniosek o wydanie wtórnika pozwolenia czasowego w przypadku

jego utraty albo zniszczenia w stopniu powodującym jego nieczytelność, przy czym składając

ten wniosek właściciel pojazdu albo podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, są

obowiązani

1)

złożyć oświadczenie o utracie pozwolenia czasowego - w przypadku jego utraty;

2)

oddać dotychczasowe pozwolenie czasowe - w przypadku jego zniszczenia w stopniu powodującym

jego nieczytelność.

4.

Właściciel pojazdu albo podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, są obowiązani

złożyć do organu rejestrującego wniosek o wydanie nowego dowodu rejestracyjnego w

przypadku

1)

dokonania w pojeździe zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę

stanu faktycznego w zakresie danych zawartych w dotychczasowym w dowodzie rejestracyjnym,

albo

2)

zmiany stanu faktycznego w zakresie danych obecnego właściciela lub posiadacza pojazdu

zawartych w dotychczasowym dowodzie rejestracyjnym

- w terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana tego stanu.

5.

Organ rejestrujący wydaje nowy dowód rejestracyjny również w przypadku wniosku właściciela

pojazdu albo podmiotu, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5

1)

o wydanie tablic (tablicy) rejestracyjnych albo ich wtórników z nowym numerem rejestracyjnym

dla pojazdu;

2)

jeżeli w dotychczasowym dowodzie rejestracyjnym brakuje miejsca na dokonanie adnotacji,

o której mowa w art. 75 ust. 1;

3)

gdy właściciel pojazdu albo podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, wyrazili

wolę wymiany dowodu rejestracyjnego, jeżeli diagnosta wypełnił wszystkie rubryki w

dowodzie rejestracyjnym przeznaczone do wpisania terminu następnego badania technicznego

pojazdu.

6.

W przypadku wniosku, o którym mowa w ust. 4 i 5, organ rejestrujący, w dniu złożenia

wniosku, dokonuje w dotychczasowym dowodzie rejestracyjnym adnotacji, jeżeli jest

miejsce na jej dokonanie, o treści: „W dniu... złożono wniosek o nowy dowód rejestracyjny

w... „ oraz wpisuje datę i nazwę urzędu obsługującego organ dokonujący adnotacji.

Dotychczasowy dowód rejestracyjny jest ważny do czasu wydania nowego dowodu rejestracyjnego.

7.

Organ rejestrujący, po wyprodukowaniu wtórnika dowodu rejestracyjnego albo nowego

dowodu rejestracyjnego, wydaje, a właściciel pojazdu albo podmiot, o którym mowa w

art. 73 ust. 2 i 5, są obowiązani odebrać wtórnik dowodu rejestracyjnego albo nowy

dowód rejestracyjny w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku o ich wydanie. Na wniosek

właściciela pojazdu albo podmiotu, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, organ rejestrujący

przesyła wtórnik dowodu rejestracyjnego albo nowy dowód rejestracyjny za pośrednictwem

operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

na koszt odbiorcy.

8.

Właściciel pojazdu albo podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, są obowiązani

niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia stwierdzenia utraty

albo zniszczenia tablic (tablicy) rejestracyjnych, złożyć do organu rejestrującego

wniosek o wydanie wtórnika tablic (tablicy) rejestracyjnych oraz

1)

złożyć oświadczenie o utracie tablic (tablicy) rejestracyjnych - w przypadku ich utraty;

2)

oddać zniszczone tablice (tablicę) rejestracyjne - w przypadku ich zniszczenia.

9.

W przypadku wniosku, o którym mowa w ust. 2, 4, 5 i 8, organ rejestrujący, w dniu

złożenia tego wniosku, wydaje, na wniosek właściciela pojazdu albo podmiotu, o którym

mowa w art. 73 ust. 2 i 5, pozwolenie czasowe oraz zalegalizowane tablice (tablicę)

rejestracyjne. Pozwolenie czasowe oraz zalegalizowane tablice (tablica) rejestracyjne

są ważne do czasu wydania odpowiednio wtórnika dowodu rejestracyjnego, nowego dowodu

rejestracyjnego, wtórnika tablic (tablicy) rejestracyjnych lub nowych tablic (tablicy)

rejestracyjnych.

10.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 8 pkt 1, składa się

pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

11.

W przypadkach, o których mowa w ust. 8, właściciel pojazdu albo podmiot, o którym

mowa w art. 73 ust. 2 i 5, mogą złożyć do organu rejestrującego wniosek o wydanie

zalegalizowanych tablic (tablicy) rejestracyjnych z nowym numerem rejestracyjnym dla

pojazdu. W takim przypadku organ rejestrujący wydaje nową decyzję o rejestracji pojazdu,

zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne z nowym numerem rejestracyjnym dla

pojazdu i nowy dowód rejestracyjny.

12.

Do wniosku o wydanie wtórnika dodatkowej zalegalizowanej tablicy rejestracyjnej, o

której mowa w art. 73 ust. 1b, stosuje się przepis ust. 8.

13.

Właściciel pojazdu albo podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, mogą zwrócić

organowi rejestrującemu dodatkową zalegalizowaną tablicę rejestracyjną, o której mowa

w art. 73 ust. 1b, albo jej wtórnik po przedstawieniu dowodu rejestracyjnego.

1.

Tablice rejestracyjne przekazane organowi rejestrującemu w wyniku ich wymiany albo

zwrotu oraz wyrejestrowania albo przerejestrowania pojazdu, będące wycofanymi z użytku,

organ rejestrujący przekazuje przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 75a ust. 2, produkującemu

tablice rejestracyjne na zamówienie tego organu rejestrującego.

2.

Tablice rejestracyjne będące wycofanymi z użytku, o których mowa w ust. 1, przedsiębiorca,

o którym mowa w art. 75a ust. 2, odbiera na własny koszt w siedzibie urzędu obsługującego

organ rejestrujący, dokonuje ich zniszczenia i zagospodarowuje je zgodnie z przepisami

o odpadach.

1.

Jeżeli używanie pojazdu uzależnione jest od szczególnych warunków określonych przepisami,

organ rejestrujący wpisuje w dowodzie rejestracyjnym lub pozwoleniu czasowym odpowiednie

zastrzeżenie.

2.

Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica) rejestracyjne

oraz ich wtórniki są wydawane za opłatą.

3.

Zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki

„SAM” oraz pojazdu zabytkowego.

1.

Produkcja tablic rejestracyjnych, w tym profesjonalnych tablic rejestracyjnych, oraz

wtórników tablic rejestracyjnych jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236)

i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców produkujących tablice rejestracyjne, zwanego

dalej „rejestrem”. Ilekroć w przepisie niniejszym oraz w art. 75aa-75c jest mowa o

tablicach rejestracyjnych, należy przez to rozumieć także ich wtórniki, z tym że nie

dotyczy to profesjonalnych tablic rejestracyjnych.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, może wykonywać przedsiębiorca, który spełnia

następujące warunki

1)

posiada możliwości techniczne gwarantujące wykonywanie tablic rejestracyjnych lub

materiałów służących do ich produkcji zgodnie z warunkami technicznymi; warunek ten

nie dotyczy przedsiębiorców sprowadzających z zagranicy materiały służące do wyrobu

tablic rejestracyjnych;

2)

posiada certyfikat na zgodność tablic rejestracyjnych lub materiałów służących do

ich produkcji z warunkami technicznymi;

3)

nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne;

4)

nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne;

5)

nie został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby fizycznej lub członków

organów osoby prawnej.

3.

Za przedsiębiorcę produkującego tablice rejestracyjne, o którym mowa w ust. 2, uważa

się jednostkę

1)

produkującą tablice rejestracyjne z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi;

2)

produkującą tablice rejestracyjne bez wytłoczonych numerów rejestracyjnych;

3)

tłoczącą numery rejestracyjne;

4)

produkującą lub sprowadzającą z zagranicy materiały mające szczególne znaczenie do

produkcji tablic rejestracyjnych;

5)

przetwarzającą materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych.

4.

Tablice rejestracyjne są produkowane wyłącznie na zamówienie

1)

organu właściwego w sprawach rejestracji pojazdów - z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi;

2)

przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 - bez wytłoczonych numerów rejestracyjnych.

5.

Materiały, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, są przetwarzane, produkowane lub sprowadzane

z zagranicy na zamówienie przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2.

6.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 2, prowadzi ewidencje

1)

materiałów do produkcji tablic rejestracyjnych, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5;

2)

wyprodukowanych tablic rejestracyjnych;

3)

sprzedanych tablic rejestracyjnych.

1.

Organem właściwym do prowadzenia rejestru jest marszałek województwa właściwy ze względu

na siedzibę przedsiębiorcy.

2.

Rejestr może być prowadzony w systemie teleinformatycznym.

3.

Właściwy marszałek województwa prostuje z urzędu wpis do rejestru zawierający oczywiste

błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

4.

W przypadku zmiany danych wpisanych do rejestru przedsiębiorca jest obowiązany złożyć

wniosek o zmianę wpisu w rejestrze w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana

tych danych.

1.

Wpisu do rejestru dokonuje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy, zawierającego

następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca

taki numer posiada;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

adres siedziby oraz adresy jednostek, w których będzie wykonywana działalność, o której

mowa w art. 75a ust. 1;

5)

podpis przedsiębiorcy oraz oznaczenie daty i miejsca złożenia wniosku.

2.

Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa

1)

oświadczenie o posiadaniu certyfikatu, o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2, wraz

z danymi umożliwiającymi jego identyfikację;

2)

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności za przestępstwo popełnione w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom

a)

przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną,

b)

osób - członków władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej osobowości prawnej

jednostki organizacyjnej oraz

3)

oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam szczególne warunki wykonywania działalności, o której mowa

w art. 75a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3)

posiadam aktualny dokument określający status jednostki będącej osobą prawną lub nieposiadającą

osobowości prawnej jednostką organizacyjną albo dokument stwierdzający tożsamość w

przypadku osoby fizycznej.

”

.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1,

zawierającego oświadczenie o posiadaniu certyfikatu, o którym mowa w art. 75a ust.

2 pkt 2, wraz z danymi umożliwiającymi jego identyfikację, w formie dokumentu elektronicznego

w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

1.

Wpisowi do rejestru podlegają dane określone w art. 75ab ust. 1 pkt 1-4 oraz informacje

o certyfikacie, o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2.

2.

Wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu.

3.

Wydając z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru, właściwy marszałek województwa

określa w nim zakres prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności w zakresie produkcji

tablic rejestracyjnych, zgodnie z art. 75a ust. 3.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności w zakresie produkcji tablic

rejestracyjnych jest naruszenie warunków, o których mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2,

3 i 5 oraz ust. 4 i 5, oraz określonych w przepisach dotyczących warunków oraz sposobu

produkcji i dystrybucji tablic rejestracyjnych.

1.

Właściwy marszałek województwa jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy do rejestru

w terminie 7 dni od dnia wpływu do niego wniosku o wpis wraz z dokumentami, o których

mowa w art. 75ab ust. 2.

2.

Jeżeli właściwy marszałek województwa nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w

ust. 1, a od dnia wpływu wniosku do niego upłynęło 14 dni, przedsiębiorca może rozpocząć

działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy marszałek województwa wezwał przedsiębiorcę

do uzupełnienia wniosku o wpis nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania.

W takiej sytuacji termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od

dnia wpływu uzupełnienia wniosku o wpis.

1.

Właściwy marszałek województwa wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę

działalności objętej wpisem, w przypadku gdy

1)

przedsiębiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 75ab ust. 2 pkt 3, niezgodne

ze stanem faktycznym;

2)

przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności

regulowanej w wyznaczonym przez marszałka terminie;

3)

stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności

regulowanej przez przedsiębiorcę.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Przed wydaniem decyzji na podstawie ust. 1 pkt 2 marszałek województwa wyznacza termin

usunięcia stwierdzonych naruszeń.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, marszałek województwa z urzędu

wykreśla przedsiębiorcę z rejestru.

5.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli przedsiębiorca wykonuje

działalność gospodarczą objętą wpisem także na podstawie wpisów do innych rejestrów

działalności regulowanej w tym samym zakresie działalności gospodarczej, z urzędu

wykreśla się przedsiębiorcę także z tych rejestrów działalności regulowanej.

1.

Przedsiębiorca, którego wykreślono z rejestru, może uzyskać ponowny wpis do rejestru

w tym samym zakresie działalności gospodarczej nie wcześniej niż po upływie 3 lat

od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 75af ust. 1.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do przedsiębiorcy, który wykonywał działalność gospodarczą

bez wpisu do rejestru. Nie dotyczy to sytuacji określonej w art. 75ae ust. 2.

Właściwy marszałek województwa wykreśla przedsiębiorcę z rejestru na jego wniosek,

a także po uzyskaniu informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej lub Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy.

Organ właściwy w sprawach rejestracji legalizuje tablice rejestracyjne, w tym profesjonalne

tablice rejestracyjne, umieszczając na nich znak legalizacyjny.

Warunki techniczne oraz wzór znaku legalizacyjnego służącego do legalizacji profesjonalnych

tablic (tablicy) rejestracyjnych są zgodne z warunkami technicznymi i wzorem nalepki

legalizacyjnej określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 75c pkt 2.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpieczenia

obrotu tablicami rejestracyjnymi oraz materiałami mającymi szczególne znaczenie do

produkcji tablic rejestracyjnych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki produkcji i szczegółowy sposób dystrybucji tablic rejestracyjnych i znaków

legalizacyjnych oraz prowadzenia ewidencji, o których mowa w art. 75a ust. 6;

2)

tryb legalizacji tablic rejestracyjnych, warunki techniczne oraz wzór znaku legalizacyjnego,

o którym mowa w art. 75b;

3)

materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpieczenia

obrotu profesjonalnymi tablicami rejestracyjnymi oraz materiałami mającymi szczególne

znaczenie dla produkcji tych tablic, określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki produkcji i szczegółowy sposób dystrybucji profesjonalnych tablic rejestracyjnych

i znaków legalizacyjnych, materiały mające szczególne znaczenie dla produkcji tych

tablic oraz warunki prowadzenia ewidencji, o których mowa w art. 75a ust. 6, w zakresie

profesjonalnych tablic rejestracyjnych;

2)

tryb legalizacji profesjonalnych tablic rejestracyjnych.

(uchylony)

1

Wytwórca dowodów rejestracyjnych zapewnia system teleinformatyczny umożliwiający realizację

zadań organów rejestrujących w zakresie rejestracji, czasowej rejestracji, czasowego

wycofania z ruchu, wyrejestrowania i profesjonalnej rejestracji pojazdów, w tym w

zakresie procesu wytwarzania, personalizacji i dystrybucji dokumentów związanych z

realizacją tych zadań.

1

Wytwórca dowodów rejestracyjnych zapewnia system teleinformatyczny obsługujący proces

wytwarzania, personalizacji i dystrybucji dokumentów i oznaczeń pojazdów zintegrowany

z systemem teleinformatycznym obsługującym centralną ewidencję pojazdów, w którym

organ rejestrujący realizuje zadania związane z rejestracją pojazdów, czasową rejestracją,

czasowym wycofaniem z ruchu, wyrejestrowaniem i profesjonalną rejestracją pojazdów

oraz prowadzeniem rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów.

2

System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 1, zapewnia integralność powiązania

procesu wytwarzania dokumentów związanych z realizacją zadań, o których mowa w ust.

1, z danymi gromadzonymi w centralnej ewidencji pojazdów, z uwzględnieniem referencyjności

tych danych przy realizacji tych zadań.

2

System teleinformatyczny, zapewniany przez wytwórcę dowodów rejestracyjnych, pobiera

dane niezbędne do procesu wytwarzania, personalizacji i dystrybucji dokumentów i oznaczeń

pojazdów z centralnej ewidencji pojazdów.

3

System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 1, zapewnia co najmniej funkcjonalności

spójne z systemem teleinformatycznym obsługującym centralną ewidencję pojazdów.

3.

(uchylony)

4

Minister właściwy do spraw informatyzacji nadzoruje interoperacyjność systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w ust. 1, z systemem teleinformatycznym obsługującym centralną ewidencję

pojazdów.

4.

(uchylony)

5

Minister właściwy do spraw informatyzacji zawiera z wytwórcą dowodów rejestracyjnych

umowę regulującą

1)

zasady współpracy w zakresie

a)

określenia charakteru i zakresu zmian dostosowujących system teleinformatyczny, o

którym mowa w ust. 1, do zmian w systemie teleinformatycznym obsługującym centralną

ewidencję pojazdów,

b)

udostępniania ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji informacji i doświadczenia

technicznego, w tym dokumentacji, dotyczących systemu teleinformatycznego, o którym

mowa w ust. 1, niezbędnych ministrowi do sprawowania nadzoru, o którym mowa w ust.

4;

2)

odpłatności za realizację zmian oraz za udostępnianie informacji i doświadczenia technicznego,

o których mowa w pkt 1.

5.

(uchylony)

6

Koszty związane z zawarciem i realizacją umowy, o której mowa w ust. 5, są finansowane

ze środków Funduszu - Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców.

6.

(uchylony)

7.

Wytwórca dowodu rejestracyjnego umożliwia odczyt danych zakodowanych w dowodzie rejestracyjnym

podmiotom, o których mowa w art. 80c ust. 1 i 2a, o ile są one niezbędne do realizacji

ich ustawowych zadań, na wniosek danego podmiotu, albo innym podmiotom za pośrednictwem

podmiotów, o których mowa w art. 80c ust. 1 i 2a. Wniosek zawiera nazwę wnioskodawcy

i jego adres oraz cel odczytu danych zakodowanych w dowodzie rejestracyjnym.

8.

Wytwórca dowodu rejestracyjnego przedstawia wnioskodawcy warunki umożliwienia odczytu

danych zakodowanych w dowodzie rejestracyjnym, w tym koszty z tym związane.

9.

Po uzgodnieniu warunków, o których mowa w ust. 8, wytwórca dowodu rejestracyjnego

udziela wnioskodawcy, na czas oznaczony i na określonych polach eksploatacji, licencji

na wykorzystanie biblioteki umożliwiającej odczyt danych zakodowanych w dowodzie rejestracyjnym.

1.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ostateczną

decyzją administracyjną stosuje się przepisy ustawy, z wyjątkiem ust. 2.

2.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy ostateczną decyzją administracyjną w sprawach związanych z

1)

wydaniem, zmianą lub uznaniem świadectwa homologacji typu pojazdu, świadectwa homologacji

typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach, o których mowa w ustawie

zmienianej w art. 72,

2)

wydaniem decyzji w sprawie zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z

końcowej partii produkcji, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 72

- stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 23 pkt 14 i 15, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2023 r.;

2)

art. 1 pkt 15 lit. d i e, pkt 16 lit. a tiret pierwsze i drugie, pkt 30 lit. c, pkt

82 lit. c, pkt 99 lit. d, pkt 118 lit. b oraz pkt 121 lit. a i d, art. 3, art. 6 pkt

2, art. 7, art. 8, art. 21 pkt 4 oraz art. 23 pkt 1-13 i 16, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2024 r.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej

a)

warunki i tryb rejestracji, czasowej rejestracji i wyrejestrowania pojazdów, z zastrzeżeniem

ust. 2-3, oraz wzory

-

dowodu rejestracyjnego i pozwolenia czasowego oraz ich opis,

-

tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które

zaopatruje się pojazd, a także ich opis oraz sposób ich umieszczania,

b)

warunki dystrybucji blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych,

c)

szczegółowe wymagania techniczne dla tablic rejestracyjnych oraz zakres i sposób ich

badania,

d)

wzory innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów

-

-

decyzji o rejestracji, czasowej rejestracji albo wyrejestrowaniu pojazdu,

-

wniosku o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego, wtórnika pozwolenia czasowego,

wtórnika tablic (tablicy) rejestracyjnych, nowego dowodu rejestracyjnego lub tablic

(tablicy) rejestracyjnych z nowym numerem rejestracyjnym dla pojazdu,

-

zaświadczenia potwierdzającego dane zawarte w utraconym dowodzie rejestracyjnym,

-

wniosku o wydanie dodatkowej zalegalizowanej tablicy rejestracyjnej do oznaczenia

bagażnika zakrywającego tylną tablicę rejestracyjną dla pojazdu zarejestrowanego na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

wysokość opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego i zalegalizowanych

tablic (tablicy) rejestracyjnych oraz ich wtórników;

3)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, szczegółowe czynności

organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzory dokumentów

w tych sprawach.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego

i tablic rejestracyjnych pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz pojazdów

należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

na podstawie umów międzynarodowych, o których mowa w art. 73 ust. 2b, a także jednostki

organizacyjne właściwe w tych sprawach.

2a.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego

i tablic rejestracyjnych pojazdów Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu

Wojskowego, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, ministrem właściwym

do spraw informatyzacji oraz Ministrem Obrony Narodowej oraz po zasięgnięciu opinii

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centralnego

Biura Antykorupcyjnego określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji

oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdów Służby Ochrony

Państwa, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych

przez Służbę Celno-Skarbową, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach.

4.

Prezes Rady Ministrów, uwzględniając wymagania wynikające z obowiązku ochrony informacji

niejawnych określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu

1)

warunki i tryb rejestracji pojazdów resortu spraw wewnętrznych, obrony narodowej,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Krajowej Administracji

Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową, wykorzystywanych do prowadzenia

czynności operacyjno-rozpoznawczych;

2)

szczególny tryb i warunki przekazywania blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń

czasowych i innych dokumentów wymaganych do rejestracji oraz tablic rejestracyjnych,

o których mowa w art. 73 ust. 3a;

3)

szczególne wymagania w zakresie personalizacji tych blankietów.

5.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1-3, należy uwzględnić w szczególności

1)

konieczność przeciwdziałania dopuszczeniu do ruchu pojazdów pochodzących z kradzieży;

2)

prawidłowe zabezpieczenie dokumentów związanych z rejestracją, tablicami rejestracyjnymi

i innymi oznaczeniami;

2a)

potrzebę ujednolicenia dokumentów związanych z rejestracją pojazdów oraz sposobu oznaczania

pojazdów;

3)

koszty działania administracji publicznej w sprawach rejestracji pojazdów;

4)

sposób wykorzystania pojazdów, o których mowa w ust. 2-3, przy wykonywaniu zadań określonych

w przepisach dotyczących Służby Ochrony Państwa, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej i Krajowej Administracji Skarbowej.

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw transportu ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” komunikat określający dzień wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających

przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych

w celu utworzenia i udostępnienia tymczasowego elektronicznego prawa jazdy oraz obsługę

tymczasowego elektronicznego prawa jazdy przy użyciu aplikacji mObywatel, zgodnie

z art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 100ar, art. 100at, art. 135b ust. 1 i 3, art. 136 ust.

1 i 1a oraz art. 139 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 31, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, oraz zgodnie z art. 4 ust. 1a i 2, art. 5b, art. 10a-10e, art. 20 ust. 1 pkt

1, art. 55 ust. 3 i art. 102a ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

2.

Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 14 dni przed dniem wdrożenia rozwiązań

technicznych określonym w tym komunikacie.

(uchylony)

Do wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy

1)

świadectw homologacji typu WE pojazdu,

2)

świadectw homologacji typu WE pojazdu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych

seriach,

3)

świadectw homologacji typu WE,

4)

świadectw homologacji typu EKG ONZ

- stosuje się przepisy art. 73 rozporządzenia 167/2013, art. 77 rozporządzenia 168/2013,

art. 89 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2018/858 albo regulaminów ONZ.

1.

W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy

właściciel przekazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny oraz zaświadczenie

o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, jeżeli w dowodzie rejestracyjnym nie

jest określony aktualny termin ważności badania technicznego.

1a.

W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu czasowo wycofanego z ruchu dotychczasowy

właściciel przekazuje nowemu właścicielowi decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu.

2

Właściciel pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany

zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o

1)

zbyciu pojazdu;

2)

zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym.

2a

Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, właściciel pojazdu dokonuje u starosty

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania,

a jeżeli właścicielem jest przedsiębiorstwo wielozakładowe lub inny podmiot, w skład

którego wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - u starosty właściwego ze względu

na miejsce rejestracji pojazdu.

2b

W przypadku współwłasności pojazdu dla skuteczności zawiadomienia o zbyciu pojazdu

wystarczającym jest zawiadomienie przez jednego ze współwłaścicieli pojazdu.

3.

(uchylony)

4.

Właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu,

komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd

został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.

5.

W przypadku, gdy właścicielem lub posiadaczem pojazdu jest

1)

osoba prawna,

2)

jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają

zdolność prawną,

3)

jednostka samorządu terytorialnego,

4)

spółka kapitałowa w organizacji,

5)

podmiot w stanie likwidacji,

6)

przedsiębiorca niebędący osobą fizyczną,

7)

zagraniczna jednostka organizacyjna

- do udzielenia informacji, o której mowa w ust. 4, obowiązana jest osoba wyznaczona

przez organ uprawniony do reprezentowania tego podmiotu na zewnątrz, a w przypadku

niewyznaczenia takiej osoby - osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z żądaniem

organu, o którym mowa w ust. 4, oraz sposobem reprezentacji podmiotu.

1.

Czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu lub podmiotu,

o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce

ostatniej rejestracji pojazdu, wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu.

2.

Wycofaniu czasowemu, na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1, podlegają zarejestrowane

1)

samochody ciężarowe i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t;

2)

ciągniki samochodowe;

3)

pojazdy specjalne;

4)

autobusy;

5)

samochody osobowe w związku z koniecznością wykonania naprawy pojazdu wynikającej

z uszkodzenia zasadniczych elementów nośnych konstrukcji

a)

w przypadkach, o których mowa w art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. b oraz pkt 6,

b)

w przypadku wystąpienia szkody istotnej.

3.

Decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wydaje za opłatą organ, o którym mowa

w ust. 1, po złożeniu przez właściciela pojazdu lub podmiot, o którym mowa w art.

73 ust. 2 i 5, do depozytu w tym organie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych.

4.

Pojazd, o którym mowa w ust. 2 pkt 1-4, może być czasowo wycofany z ruchu na okres

od 2 do 24 miesięcy. Okres ten może być przedłużony, jednak łączny okres wycofania

pojazdu z ruchu nie może przekraczać 48 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji o

jego czasowym wycofaniu z ruchu.

4a.

Samochód osobowy może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 3 do 12 miesięcy bez

możliwości przedłużenia tego okresu i nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia,

w którym upłynął okres czasowego wycofania określony w ostatniej decyzji o jego czasowym

wycofaniu z ruchu.

4b.

W przypadku samochodu osobowego właściciel pojazdu lub podmiot, o którym mowa w art.

73 ust. 2 i 5, składając wniosek o czasowe wycofanie pojazdu z ruchu, składają oświadczenie,

że pojazd ten wymaga wykonania naprawy w związku z uszkodzeniem zasadniczych elementów

nośnych konstrukcji w przypadkach, o których mowa w art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. b oraz

pkt 6, lub w przypadku wystąpienia szkody istotnej. Oświadczenie to składa się pod

rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

4c.

Warunkiem dopuszczenia samochodu osobowego do ruchu po jego czasowym wycofaniu jest

wykonanie dodatkowego badania technicznego pojazdu potwierdzone w centralnej ewidencji

pojazdów. W przypadku braku w centralnej ewidencji pojazdów informacji o dodatkowym

badaniu technicznym dopuszczenie do ruchu następuje na podstawie przedłożonego zaświadczenia

o przeprowadzonym dodatkowym badaniu technicznym pojazdu.

5.

Właściciel pojazdu lub podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, jest obowiązany

zapewnić wycofanemu z ruchu pojazdowi postój poza drogą publiczną, strefą zamieszkania

i strefą ruchu. Przepis art. 46 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

czasowego wycofania pojazdów z ruchu, wysokość opłat w zależności od okresu wycofania

z ruchu, w wysokości nie wyższej niż 150 zł, oraz wzory dokumentów stosowanych w tym

zakresie, mając na względzie konieczność przeciwdziałania używaniu pojazdów czasowo

wycofanych z ruchu oraz koszty ponoszone przez organy administracji publicznej.

Opłata za wydanie

1)

dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, zalegalizowanych tablic (tablicy) rejestracyjnych

oraz ich wtórników, o których mowa w art. 75 ust. 2,

2)

(uchylony)

3)

decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, o której mowa w art. 78a ust. 3,

4)

decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, blankietów profesjonalnych dowodów

rejestracyjnych oraz zalegalizowanych profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych,

o których mowa w art. 80t ust. 2

- stanowi dochód powiatu.

1.

Wydane przed dniem wejścia w życie ustawy

1)

świadectwa homologacji typu pojazdu,

2)

świadectwa homologacji typu pojazdu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych

seriach,

3)

świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu

do zasilania gazem,

4)

decyzje administracyjne zwalniające z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji typu

pojazdu,

5)

decyzje administracyjne w sprawie uznania dopuszczenia jednostkowego pojazdu,

6)

decyzje administracyjne w sprawie dopuszczenia jednostkowego pojazdu

- zachowują ważność.

2.

Wydane przed dniem wejścia w życie ustawy

1)

decyzje administracyjne w sprawie uznania świadectwa homologacji typu pojazdu,

2)

decyzje administracyjne w sprawie uznania świadectwa homologacji typu pojazdu w odniesieniu

do pojazdów produkowanych w małych seriach,

3)

świadectwa zgodności WE wydane na podstawie świadectwa homologacji typu WE pojazdu

albo świadectwa homologacji pojazdu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych

seriach,

4)

świadectwa zgodności wydane na podstawie świadectwa homologacji typu pojazdu albo

świadectwa homologacji typu pojazdu w odniesieniu pojazdów produkowanych w małych

seriach,

5)

wyciągi ze świadectw homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany

typ pojazdu do zasilania gazem

- zachowują ważność do czasu wygaśnięcia świadectwa, na podstawie którego zostały

wydane.

3.

Wydane przed dniem wejścia w życie ustawy decyzje administracyjne w sprawie zezwolenia

na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji zachowują ważność

przez okres, na jaki zostały wydane.

4.

Do zmiany świadectwa homologacji typu pojazdu lub świadectwa homologacji typu pojazdu

w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach, wydanego przed dniem wejścia

w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy.

1.

Pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej

rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku

1)

przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy

prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu,

o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia

20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego

dokumentu wydanego w innym państwie;

2)

kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością

karną za fałszywe zeznania;

3)

wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za

granicę;

4)

zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;

5)

udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie

prawa własności;

6)

przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu

lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia

o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust.

3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,

albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

7

wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa odpowiednio w art. 41 rozporządzenia 167/2013,

art. 46 rozporządzenia 168/2013 albo art. 51 rozporządzenia 2018/858.

1a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, pojazd podlega wyrejestrowaniu na wniosek

właściciela pojazdu będącego zbywcą albo nabywcą pojazdu wywożonego za granicę.

2.

W przypadku przekazania przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub przedsiębiorcy

prowadzącemu punkt zbierania pojazdów pojazdu innego niż określony w art. 3 pkt 4

ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,

w celu jego wyrejestrowania, przedsiębiorca wydaje zaświadczenie o demontażu tego

pojazdu, odpowiadające wymogom określonym dla zaświadczenia, o którym mowa w art.

24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy.

3

W przypadku nieprzedłożenia przez właściciela pojazdu zaświadczenia o demontażu pojazdu,

o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia

20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub zaświadczenia

o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust.

3 tej ustawy, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie, organ rejestrujący,

po upływie 30 dni od dnia otrzymania informacji od administratora danych i informacji

zgromadzonych w ewidencji o przekazaniu przez stację demontażu lub punkt zbierania

pojazdów danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16, dokonuje wyrejestrowania

pojazdu z urzędu.

3

Organ rejestrujący dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu na podstawie informacji

otrzymanej od administratora danych i informacji zgromadzonych w centralnej ewidencji

pojazdów o przekazaniu przez stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów danych,

o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16, niezwłocznie po dniu otrzymania tej informacji,

jeżeli do tego dnia właściciel pojazdu nie złożył wniosku o wyrejestrowanie pojazdu

na podstawie ust. 1 pkt 1 albo 6.

3a.

W przypadku otrzymania informacji od organu właściwego do rejestracji pojazdów państwa

członkowskiego, innego niż Rzeczpospolita Polska, o zarejestrowaniu pojazdu, organ

rejestrujący dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu.

3b.

Organ rejestrujący dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu w przypadku gdy wydane

zostało pozwolenie czasowe na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a i właściciel pojazdu

złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 74 ust. 6.

4.

Pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem pojazdu

1)

odzyskanego po kradzieży;

2)

zabytkowego;

3)

mającego co najmniej 25 lat uznanego przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy

lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji;

4)

ciągnika i przyczepy rolniczej;

5)

wywiezionego z kraju lub zbytego za granicą, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest

wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych

z utrzymaniem czystości i porządku w gminach. Przepisu nie stosuje się do pojazdów

Policji i jednostek ochrony przeciwpożarowej.

6.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej, uwzględniając w szczególności

koszty ponoszone przez gminy związane z usuwaniem negatywnych skutków utraty pojazdu

oraz kosztów związanych z usuwaniem wraków, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

opłaty, o której mowa w ust. 5.

1.

Rzeczoznawcą samochodowym jest osoba, która

1)

(uchylony)

2)

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

3)

posiada 2-letnią praktykę zawodową w dziedzinie związanej z motoryzacją;

4)

posiada prawo jazdy kategorii A, B oraz C1 lub C;

5)

nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne;

6)

posiada certyfikat w zakresie rzeczoznawstwa samochodowego wydany przez jednostkę

akredytowaną w polskim systemie akredytacji;

7)

została wpisana na listę rzeczoznawców samochodowych.

1a.

Wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do osób, które posiadają dyplom

ukończenia studiów wyższych na kierunku studiów w obszarze nauk technicznych o specjalności

samochodowej.

2.

Minister właściwy do spraw transportu wpisuje na listę rzeczoznawców samochodowych

osobę, która spełnia wymagania określone w ust. 1 pkt 2-6, i potwierdza wpis, wydając

zaświadczenie.

3.

Wpis dokonywany jest za opłatą, na okres wynikający z terminu ważności certyfikatu,

o którym mowa w ust. 1 pkt 6.

4.

Na liście rzeczoznawców samochodowych umieszcza się imię i nazwisko rzeczoznawcy oraz

jego numer identyfikacyjny.

5.

Lista rzeczoznawców jest ogólnie dostępna.

6.

Minister właściwy do spraw transportu prowadzi ewidencję i listę rzeczoznawców samochodowych.

7.

Minister właściwy do spraw transportu skreśla rzeczoznawcę z listy rzeczoznawców samochodowych

1)

po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3;

2)

niespełniającego wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6;

3)

w razie śmierci rzeczoznawcy.

8.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty

za wpis na listę rzeczoznawców samochodowych oraz wzory dokumentów z tym związanych,

w szczególności zaświadczenia potwierdzającego wpis.

W przypadku gdy zmiana stanu faktycznego w zakresie adresu właściciela lub posiadacza

pojazdu, wymagająca wydania nowego dowodu rejestracyjnego pojazdu albo nowych blankietów

profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, spowodowana została zmianami administracyjnymi,

rada powiatu może, w drodze uchwały, zmniejszyć opłatę lub zwolnić od jej uiszczenia

osoby obowiązane do ubiegania się o wydanie tych dokumentów.

W przypadku utworzenia, połączenia, podzielenia lub zniesienia powiatów lub zmiany

nazwy powiatu albo miejscowości, dowody rejestracyjne, blankiety profesjonalnych dowodów

rejestracyjnych, pozwolenia czasowe, tablice rejestracyjne, profesjonalne tablice

rejestracyjne i znaki legalizacyjne wydane przed dniem wejścia w życie przepisów tworzących,

łączących, dzielących lub znoszących powiaty lub zmieniających nazwę powiatu albo

miejscowości, zachowują ważność.

1.

Decyzje administracyjne o profesjonalnej rejestracji pojazdów wydane przed dniem wejścia

w życie ustawy zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

2.

Do postępowań o wydanie decyzji administracyjnych o profesjonalnej rejestracji pojazdów

wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Zadania i kompetencje określone w art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 ust. 1, art. 74a ust.

1, art. 75, art. 78a ust. 1, art. 79 ust. 1 i art. 80t ust. 2 nie mogą być powierzone

w drodze porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy miasta stołecznego Warszawy.

1.

Tworzy się centralną ewidencję pojazdów, zwaną dalej „ewidencją”.

2.

W ewidencji gromadzi się dane o pojazdach

1)

zarejestrowanych na podstawie art. 73 albo art. 74 oraz o ich właścicielach lub niektórych

kategoriach posiadaczy;

2)

w stosunku do których wydano ostateczną decyzję uchylającą decyzję wydaną na podstawie

art. 73 albo art. 74 albo decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej na podstawie

art. 73 albo art. 74, albo wydano decyzję odmowną na podstawie art. 74, albo decyzję

umarzającą postępowanie po wydaniu decyzji w trybie art. 74, oraz o ich właścicielach

lub niektórych kategoriach posiadaczy;

3)

wymienionych w art. 71 ust. 1, które nie zostały zarejestrowane, w stosunku do których

a)

przeprowadzono badania techniczne,

b)

zawarto umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów,

c)

dokonano wymiany licznika przebiegu pojazdu (drogomierza) i odczytu wskazania wymienionego

drogomierza lub dokonano odczytu wskazania drogomierza w czasie kontroli,

d

wydano zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać

pojazd.

3.

W ewidencji wyodrębnia się zbiór danych i informacji o pojazdach, o których mowa w

art. 73 ust. 3, poprzez jego umieszczenie w odrębnym środowisku informatycznym, spełniającym

wymogi w zakresie bezpieczeństwa teleinformatycznego, o których mowa w ustawie z dnia

5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 632).

4.

Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw informatyzacji w systemie teleinformatycznym.

W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest administratorem danych i informacji

zgromadzonych w ewidencji.

1.

W ewidencji gromadzi się następujące dane

1)

identyfikujące pojazd

a)

numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy pojazdu,

b)

numer rejestracyjny pojazdu;

2)

o właścicielu pojazdu

a)

imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

b)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

c)

datę i miejsce urodzenia,

d)

numer identyfikacyjny REGON,

e)

adres zamieszkania (siedziby),

f)

datę zgonu;

3)

o posiadaczu pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5

a)

imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

b)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

c)

datę i miejsce urodzenia,

d)

numer identyfikacyjny REGON,

e)

adres zamieszkania (siedziby),

f)

datę zgonu;

4)

o użytkowniku pojazdu użytkowanego na podstawie umowy leasingu, o rejestrację którego

wnioskował leasingodawca (właściciel pojazdu)

a)

imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

b)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

c)

datę i miejsce urodzenia,

d)

numer identyfikacyjny REGON,

e)

adres zamieszkania (siedziby),

f)

datę zgonu;

5)

o zbyciu pojazdu

a)

datę zgłoszenia zbycia pojazdu,

b)

datę zbycia pojazdu,

c)

dane nabywcy

-

imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

-

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

-

datę i miejsce urodzenia,

-

numer identyfikacyjny REGON,

-

adres zamieszkania (siedziby),

-

datę zgonu;

6)

o obowiązkowym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu

a)

(uchylona)

b)

(uchylona)

c)

(uchylona)

d)

(uchylona)

e)

dane zakładu ubezpieczeń, który zawarł umowę,

f)

dane o umowie;

7

o zastawach rejestrowych ustanowionych na pojeździe

a)

dane o pojeździe, na którym ustanowiono zastaw rejestrowy,

c)

numer pozycji w rejestrze zastawów,

d)

datę dokonania wpisu w rejestrze zastawów,

e)

imię i nazwisko (nazwę lub firmę) zastawnika,

f)

numer PESEL zastawnika,

g)

numer identyfikacyjny REGON zastawnika,

h)

datę wykreślenia zastawu z rejestru zastawów,

i)

nazwę (oznaczenie) sądu, który dokonał wpisu;

8)

o dokumentach pojazdu

a)

dane o dowodzie rejestracyjnym,

b)

dane o pozwoleniu czasowym

c)

(uchylona)

- oraz o ich wtórnikach;

8a)

o profesjonalnej rejestracji pojazdów, w tym wynikające z decyzji o profesjonalnej

rejestracji pojazdów i dotyczące blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych;

8b)

zamieszczone w wykazie pojazdów używanych w ruchu drogowym prowadzonym przez podmiot

uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2

a)

o pojazdach używanych przez podmiot uprawniony w ruchu drogowym z wykorzystaniem profesjonalnych

dowodów rejestracyjnych,

b)

o profesjonalnych dowodach rejestracyjnych;

9)

o tablicach rejestracyjnych pojazdu i ich legalizacji oraz o ich wtórnikach;

9a)

o profesjonalnych tablicach rejestracyjnych oraz ich legalizacji;

10)

o badaniach technicznych pojazdu;

11)

o szkodach istotnych;

12)

o nadaniu i wybiciu nowego numeru nadwozia (podwozia);

13)

techniczne o pojeździe;

14)

o kradzieży i odnalezieniu pojazdu;

15)

o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego;

15a)

o zatrzymaniu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego lub blankietu profesjonalnego

dowodu rejestracyjnego;

16)

o demontażu pojazdu lub przyjęciu niekompletnego pojazdu;

16a)

o stacjach demontażu lub punktach zbierania pojazdów;

17)

o czasowym wycofaniu i ponownym dopuszczeniu do ruchu pojazdu oraz o jego wyrejestrowaniu;

18

o homologacji pojazdu, dopuszczeniu jednostkowym pojazdu, krajowym indywidualnym dopuszczeniu

pojazdu, unijnym indywidualnym dopuszczeniu pojazdu, dopuszczeniu indywidualnym WE

pojazdu, dopuszczeniu do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji;

19)

identyfikator osoby lub podmiotu dokonujących w ewidencji wprowadzenia lub zmiany

danych;

20)

o zabezpieczeniach ustanowionych na pojeździe, w tym o zajęciu pojazdu przez organ

egzekucyjny, oraz o ich zniesieniu;

21)

o wymianie drogomierza;

21a

o wydanych zezwoleniach na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać

pojazd;

22)

o odczycie wskazania drogomierza w czasie kontroli;

23

o przekroczeniach terminów, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1.

2

Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

katalog gromadzonych w ewidencji danych, o których mowa w ust. 1 pkt 6 lit. e i f,

pkt 7 lit. a, pkt 8-18 i 20-22, przekazywanych przez podmioty, o których mowa w art.

80ba ust. 1, oraz uzupełnianych automatycznie przez system teleinformatyczny obsługujący

ewidencję, mając na względzie użyteczność oraz proporcjonalność zakresu i rodzaju

przetwarzanych danych, a także obowiązek monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu

do emisji CO2.

2

Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

katalog gromadzonych w ewidencji danych, o których mowa w ust. 1 pkt 6 lit. e i f,

pkt 7 lit. a, pkt 8-18 i 20-23, przekazywanych przez podmioty, o których mowa w art.

80ba ust. 1, oraz uzupełnianych automatycznie przez system teleinformatyczny obsługujący

ewidencję, mając na względzie użyteczność oraz proporcjonalność zakresu i rodzaju

przetwarzanych danych, a także obowiązek monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu

do emisji CO2.

3.

Danych zgromadzonych w ewidencji nie usuwa się.

4.

(uchylony)

5.

Administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji przekazuje staroście informację

o zatrzymaniu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego oraz o niezwróceniu przez podmiot

uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2, blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych,

profesjonalnych dowodów rejestracyjnych i profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych

w terminie określonym w art. 80y ust. 1 poprzez jej automatyczne udostępnienie przez

system teleinformatyczny obsługujący ewidencję do pobrania za pomocą systemu teleinformatycznego,

z wykorzystaniem którego starosta wykonuje zadania związane z rejestracją pojazdów.

1.

Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1, są przekazywane do ewidencji

1

przez organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów - w zakresie danych, o których

mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1, pkt 2-5 z wyłączeniem daty zgonu, pkt 8, 8a, 9 i 9a,

pkt 10 w zakresie terminu okresowego badania technicznego pojazdu w przypadku rejestracji

pojazdu wcześniej niezarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pkt

12, 13, 17, 18 i 20;

1

przez organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów - w zakresie danych, o których

mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1, pkt 2-5 z wyłączeniem daty zgonu, pkt 8, 8a, 9 i 9a,

pkt 10 w zakresie terminu okresowego badania technicznego pojazdu w przypadku rejestracji

pojazdu wcześniej niezarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pkt

12, 13, 17, 18, 20 i 23;

2)

przez zakłady ubezpieczeń - w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt

6 i 11, oraz w przypadku zawierania umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej posiadaczy pojazdów dla pojazdu niezarejestrowanego także pkt 1 i 13;

2a)

przez podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2, któremu wydano decyzję

o profesjonalnej rejestracji pojazdów - w zakresie danych, o których mowa w art. 80b

ust. 1 pkt 8b;

3)

przez właściwą jednostkę organizacyjną Policji - w zakresie danych, o których mowa

w art. 80b ust. 1 pkt 14;

4)

przez właściwą jednostkę organizacyjną Policji, Straży Granicznej, Krajowej Administracji

Skarbowej, Inspekcji Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej - w zakresie danych,

o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 15 i 15a;

5

przez centralną informację o zastawach rejestrowych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

Ministra Sprawiedliwości, niezwłocznie po dokonaniu przez sąd wpisu zastawu rejestrowego

do rejestru zastawów - w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 7;

6)

przez stacje kontroli pojazdów - z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 73

ust. 3 - w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 10, 15 i 21, oraz

w przypadku przeprowadzania badania technicznego lub dokonania odczytu drogomierza

pojazdu niezarejestrowanego - także pkt 1 i 13;

6a)

przez właściwą jednostkę organizacyjną Policji, Straży Granicznej, Inspekcji Transportu

Drogowego, Żandarmerii Wojskowej lub Służby Celno-Skarbowej - w zakresie danych, o

których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 22, a w przypadku odczytu drogomierza pojazdu niezarejestrowanego

- także pkt 1 i 13;

7)

przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny - w zakresie danych, o których mowa w art.

80b ust. 1 pkt 11.

8

przez marszałka województwa - w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1

pkt 16a;

9

przez stację demontażu lub punkty zbierania pojazdów - z wyłączeniem pojazdów, o których

mowa w art. 73 ust. 3 - w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16;

10

przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego - w zakresie danych, o których

mowa w art. 80b ust. 1 pkt 21a, oraz w przypadku wydania zezwolenia na odstępstwo

od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd, dla pojazdu niezarejestrowanego

- także w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 13.

1a

Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 6 lit. e i f, pkt 7 lit. a, pkt 8-18 i

20-22, mogą zawierać dodatkowo dane uzupełniane automatycznie przez system teleinformatyczny

obsługujący ewidencję.

1a

Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 6 lit. e i f, pkt 7 lit. a, pkt 8-18 i

20-23, mogą zawierać dodatkowo dane uzupełniane automatycznie przez system teleinformatyczny

obsługujący ewidencję.

2.

Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 19, są uzupełniane w sposób automatyczny

przez system teleinformatyczny obsługujący ewidencję.

3

Podmioty wymienione w ust. 1 wprowadzają dane do ewidencji w czasie wykonania czynności

skutkującej koniecznością przekazania danych do ewidencji, za pomocą systemu teleinformatycznego

obsługującego ewidencję lub za pomocą systemów teleinformatycznych obsługujących zadania

realizowane przez te podmioty.

4.

Podmioty wymienione w ust. 1 pkt 2 wprowadzają dane do ewidencji za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego obsługującego Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, o którym

mowa w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym

Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r.

poz. 2500).

4a

Podmiot wymieniony w ust. 1 pkt 8 może wprowadzać dane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

obsługującego bazę danych, o której mowa w art. 79 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.

o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, 1597, 1688, 1852 i 2029).

5.

Dane gromadzone w ewidencji są do niej przekazywane z rejestru Powszechnego Elektronicznego

Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki

narodowej (REGON), krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju (TERYT),

centralnej ewidencji kierowców, centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych,

rejestru zastawów oraz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, o ile są w nich gromadzone.

6.

Minister właściwy do spraw informatyzacji

1)

może określić, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania danych pomiędzy

ewidencją a rejestrami PESEL, REGON, TERYT, centralną ewidencją kierowców i centralną

ewidencją posiadaczy kart parkingowych, uwzględniając potrzebę zapewnienia płynności

przepływu danych pomiędzy ewidencją a innymi rejestrami i ewidencjami, poprawności

i aktualności gromadzonych danych oraz konieczność zapewnienia ochrony danych osobowych;

3)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych określi, w drodze

rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania danych pomiędzy ewidencją a Ubezpieczeniowym

Funduszem Gwarancyjnym oraz warunki, sposób i tryb współdziałania ewidencji i funduszu

w zakresie przekazywania danych przez zakłady ubezpieczeń, uwzględniając potrzebę

zapewnienia płynności przepływu danych pomiędzy ewidencją a Ubezpieczeniowym Funduszem

Gwarancyjnym, poprawności i aktualności gromadzonych danych oraz konieczność zapewnienia

ochrony danych osobowych.

1.

W celu umożliwienia wprowadzenia danych do ewidencji, podmiotom wymienionym w art.

80ba ust. 1, zapewnia się dostęp do danych zgromadzonych w ewidencji.

2.

Wprowadzenie danych do ewidencji następuje przez pobranie danych zgromadzonych w ewidencji,

ich weryfikację, w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty lub dane, oraz wpisanie

do ewidencji nowych danych. W przypadku rozbieżności między danymi a danymi zawartymi

w rejestrze PESEL lub w REGON, rozstrzygające są dane zgromadzone w tych rejestrach.

2a.

W przypadku wprowadzenia do ewidencji danych dotyczących nowego podmiotu, dane te

są pobierane z rejestru PESEL, REGON, centralnej ewidencji kierowców oraz centralnej

ewidencji posiadaczy kart parkingowych, o ile są w nich gromadzone.

2b.

Obowiązek weryfikacji danych, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy danych, o których

mowa w art. 80b ust. 1 pkt 8b.

3.

System teleinformatyczny obsługujący ewidencję generuje komunikat o

1)

wprowadzeniu danych do ewidencji - w przypadku poprawnego wprowadzenia nowych danych

do ewidencji, który jest równoznaczny z wypełnieniem obowiązku wprowadzenia danych

do ewidencji;

2)

niewprowadzeniu danych do ewidencji - w przypadku gdy nowe dane nie zostały wprowadzone

do ewidencji i konieczne jest ponowne ich wprowadzenie w celu wypełnienia obowiązku

wprowadzenia danych do ewidencji.

4.

Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres danych, do których zapewnia się dostęp podmiotom wymienionym w art. 80ba ust.

1, mając na względzie prawidłowość wykonywania przez poszczególne podmioty zadań wynikających

z niniejszej ustawy;

2)

wymagania techniczne i jakościowe w zakresie danych wprowadzanych do ewidencji oraz

tryb i sposób ich wprowadzania, mając na względzie zapewnienie wysokiej jakości danych

przekazywanych do ewidencji i jej referencyjny charakter.

W przypadku braku możliwości wprowadzenia danych do ewidencji, spowodowanego przyczynami

niezależnymi od podmiotu, wprowadzenia danych dokonuje się niezwłocznie, nie później

niż w terminie 3 dni roboczych od dnia, w którym powstał obowiązek ich wprowadzenia.

1.

Podmiot, który stwierdzi niezgodność danych zgromadzonych w ewidencji, wyjaśnia tę

niezgodność w zakresie danych, do których przekazania jest obowiązany na podstawie

ustawy, i wprowadza dane do ewidencji na zasadach określonych w art. 80bb.

2.

W przypadku gdy nie jest możliwe wyjaśnienie niezgodności, podmiot, o którym mowa

w ust. 1, niezwłocznie powiadamia o niezgodności administratora danych i informacji

zgromadzonych w ewidencji, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję

lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez

ten podmiot.

3.

W celu wyjaśnienia niezgodności administrator danych i informacji zgromadzonych w

ewidencji niezwłocznie powiadamia, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego

ewidencję, o niezgodności podmiot, który wprowadził dane, których niezgodność dotyczy,

w przypadku

1)

stwierdzenia niezgodności przez administratora danych i informacji zgromadzonych w

ewidencji;

2)

o którym mowa w ust. 2.

3a.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt

8b.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, wyjaśnia tę niezgodność, w szczególności w oparciu

o posiadane dokumenty lub dane.

5.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie informuje, za pomocą systemu teleinformatycznego

obsługującego ewidencję lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania

realizowane przez ten podmiot, administratora danych i informacji zgromadzonych w

ewidencji o wyjaśnieniu tej niezgodności w przypadku

1)

wprowadzenia poprawnych danych do ewidencji za pomocą systemu teleinformatycznego

obsługującego ewidencję lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania

realizowane przez podmiot wprowadzający dane;

2)

stwierdzenia, że wprowadzone do ewidencji dane są poprawne;

3)

stwierdzenia braku możliwości usunięcia niezgodności, z podaniem uzasadnienia.

6.

Wprowadzenie do ewidencji danych, w stosunku do których stwierdzono niezgodność, o

której mowa w ust. 2, wymaga uprzedniego wyjaśnienia tej niezgodności.

7.

Administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji umożliwi wprowadzenie

do ewidencji danych bez uprzedniego wyjaśnienia niezgodności, jeżeli jest to niezbędne

do realizacji zadań wynikających z przepisów odrębnych realizowanych przez podmioty

obowiązane do wprowadzania danych do ewidencji w terminach wynikających z przepisów

ustawowych.

8.

Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i tryb wyjaśniania niezgodności danych zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów

przez podmioty, które je przekazują, mając na uwadze konieczność zapewnienia kompletności

i poprawności danych w ewidencji, zapewnienie terminowej obsługi procesów administracyjnych

powiązanych z ewidencją i ich bezpieczeństwo.

1.

Organy właściwe do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli

pojazdów przekazują administratorowi danych i informacji zgromadzonych w ewidencji

oraz aktualizują następujące dane o przedsiębiorcach prowadzących stacje kontroli

pojazdów

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2)

adres stacji kontroli pojazdów;

3)

numer identyfikacyjny REGON;

4)

kod rozpoznawczy stacji kontroli pojazdów;

5)

zakres badań;

6)

datę wpisu do rejestru;

7)

datę wykreślenia z rejestru;

8)

imiona i nazwiska zatrudnionych diagnostów wraz z numerami ich uprawnień.

2.

Przekazanie danych, o których mowa w ust. 1, następuje niezwłocznie nie później niż

w terminie 2 dni roboczych, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję

lub za pomocą systemów teleinformatycznych obsługujących zadania realizowane przez

te podmioty.

W celu zapewnienia możliwości realizacji zadań wynikających z art. 35 ust. 4 ustawy

z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu

(Dz. U. z 2024 r. poz. 812) minister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego dostęp do ewidencji.

1.

Tworzy się elektroniczny katalog marek i typów pojazdów homologowanych oraz dopuszczonych

do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej „katalogiem”.

2.

Katalog jest katalogiem referencyjnym służącym do wprowadzenia danych pojazdów do

ewidencji na podstawie danych określonych w dokumentach przedstawionych do rejestracji

pojazdu.

3.

W katalogu prowadzonym w systemie teleinformatycznym podmiotu odpowiedzialnego za

prowadzenie katalogu gromadzi się dane o typach pojazdów lub pojazdach, które mają

być dopuszczone do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, takie jak dane o

1

typie pojazdu, na który zostało wydane

a)

świadectwo homologacji typu WE pojazdu,

b)

świadectwo homologacji typu pojazdu,

c)

świadectwo homologacji typu WE pojazdu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych

seriach,

d)

świadectwo homologacji typu pojazdu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych

seriach,

e)

dokumenty, o których mowa w ustawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji

pojazdów oraz ich wyposażenia, w tym

-

świadectwo homologacji typu UE pojazdu,

-

świadectwo homologacji typu ONZ wydane dla pojazdu,

-

świadectwo krajowej homologacji typu pojazdu,

-

świadectwo krajowej homologacji typu pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

świadectwo krajowej homologacji typu tramwaju,

-

świadectwo krajowej homologacji typu trolejbusu;

2

typie pojazdu, na który zostało wydane zezwolenie na dopuszczenie do ruchu drogowego

pojazdu z końcowej partii produkcji;

3

typie pojazdu, na który zostało wydane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego

a)

uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie z procedurą homologacji

typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej,

b)

uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu pojazdów produkowanych w małych seriach

wydanego na dany typ pojazdu zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy organ

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej albo

c)

dokumenty, o których mowa w ustawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji

pojazdów oraz ich wyposażenia

-

uznanie świadectwa krajowej homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie z procedurą

krajowej homologacji typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej,

-

uznanie świadectwa krajowej homologacji typu pojazdów produkowanych w małych seriach

wydanego na dany typ pojazdu zgodnie z procedurą krajowej homologacji typu pojazdów

produkowanych w małych seriach przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

4

pojeździe, na który udzielono

a)

dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo

b)

świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust.

1 pkt 33 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich

wyposażenia;

5

pojeździe, na który udzielono

a)

świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu albo

b)

świadectwa unijnego indywidualnego dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust.

1 pkt 32 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich

wyposażenia;

6

pojeździe, dla którego zostało wydane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego

uznanie

a)

dopuszczenia jednostkowego pojazdu wydanego przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

b)

świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu wydanego przez właściwy organ

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym

mowa w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów

oraz ich wyposażenia;

7)

typach pojazdów albo pojazdach, dopuszczonych do ruchu drogowego, innych niż wymienione

w pkt 1-6.

4.

Dane, o których mowa w ust. 2 i 3, przekazuje do katalogu

1)

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego na podstawie

a

wydanego

-

świadectwa homologacji typu WE pojazdu,

-

świadectwa homologacji typu pojazdu,

-

świadectwa homologacji typu WE pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

dokumentu, o którym mowa w ustawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji

pojazdów oraz ich wyposażenia

-

- świadectwa homologacji typu UE pojazdu,

-

- świadectwa homologacji typu ONZ wydanego dla pojazdu,

-

- świadectwa krajowej homologacji typu pojazdu,

-

- świadectwa krajowej homologacji typu pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

- świadectwa krajowej homologacji typu tramwaju,

-

- świadectwa krajowej homologacji typu trolejbusu,

b

udzielonego zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii

produkcji,

c

wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego

-

uznania świadectwa homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie z procedurą homologacji

typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej,

-

uznania świadectwa homologacji typu pojazdu pojazdów produkowanych w małych seriach

wydanego na dany typ pojazdu zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy organ

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

-

dokumentu, o którym mowa w ustawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji

pojazdów oraz ich wyposażenia

-

- uznania świadectwa krajowej homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie z procedurą

krajowej homologacji typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej,

-

- uznania świadectwa krajowej homologacji typu pojazdów produkowanych w małych seriach

wydanego na dany typ pojazdu zgodnie z procedurą krajowej homologacji typu pojazdów

produkowanych w małych seriach przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska

państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

d

posiadanych informacji o wygaśnięciu albo cofnięciu dokumentów, o których mowa w lit.

a, informacji o upływie terminu ważności zezwolenia, o którym mowa w lit. b, albo

w przypadku uchylenia uznań, o których mowa w lit. c,

e

udzielonego dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa krajowego indywidualnego

dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 33 ustawy z dnia 14 kwietnia

2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia,

f

świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu albo świadectwa unijnego indywidualnego

dopuszczenia pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 14 kwietnia

2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia,

g

wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego

-

uznania dopuszczenia jednostkowego pojazdu wydanego przez właściwy organ innego niż

Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

-

uznania świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu wydanego przez właściwy

organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o

którym mowa w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji

pojazdów oraz ich wyposażenia;

2)

organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów - na podstawie dokumentów załączonych

do wniosku o rejestrację pojazdu, w przypadkach innych niż określone w pkt 1;

3)

producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru,

trolejbusu lub przyczepy na podstawie

a

wydanego

-

świadectwa homologacji typu WE pojazdu,

-

świadectwa homologacji typu pojazdu,

-

świadectwa homologacji typu WE pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

dokumentu, o którym mowa w ustawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji

pojazdów oraz ich wyposażenia

-

- świadectwa homologacji typu UE pojazdu,

-

- świadectwa homologacji typu ONZ dla pojazdu,

-

- świadectwa krajowej homologacji typu pojazdu,

-

- świadectwa krajowej homologacji typu pojazdów produkowanych w małych seriach,

-

- świadectwa krajowej homologacji typu trolejbusu,

b

wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego uznania

-

dopuszczenia jednostkowego pojazdu wydanego przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

-

świadectwa krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu wydanego przez właściwy organ

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym

mowa w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów

oraz ich wyposażenia.

5.

Katalog opracowuje podmiot odpowiedzialny za jego prowadzenie, który gromadzi w nim

dane oraz dokonuje ich weryfikacji na podstawie danych pochodzących z dokumentów,

o których mowa w ust. 4.

6.

Podmiot odpowiedzialny za prowadzenie katalogu udostępnia bezpłatnie, za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego, dane gromadzone w tym katalogu

1)

Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego;

2)

organowi właściwemu w sprawach rejestracji pojazdów;

3)

administratorowi danych i informacji zgromadzonych w ewidencji - na potrzeby przetwarzania

i udostępniania danych zgromadzonych w ewidencji;

4)

podmiotowi obowiązanemu do przekazywania danych do centralnej ewidencji pojazdów -

na potrzeby przekazywania tych danych.

7.

Zadania związane z utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem katalogu są finansowane

z przychodów funduszu, o którym mowa w art. 80d ust. 2.

8.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, podmiot odpowiedzialny

za prowadzenie katalogu, w tym gromadzenie danych w katalogu oraz ich weryfikację,

mając na względzie konieczność zapewnienia przejrzystego, obiektywnego i konkurencyjnego

sposobu wyboru tego podmiotu, a także prawidłowego i sprawnego funkcjonowania procesu

gromadzenia i weryfikacji danych w katalogu, jednolity system ich przekazywania i

udostępniania oraz możliwości techniczne realizacji tych zadań.

9.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres, sposób i tryb przekazywania

danych do katalogu oraz ich udostępniania, a także gromadzenia danych w katalogu oraz

ich weryfikacji, mając na względzie konieczność zapewnienia prawidłowego i sprawnego

funkcjonowania procesu gromadzenia i weryfikacji danych w katalogu, jednolity system

ich przekazywania i udostępniania oraz możliwości techniczne realizacji tych zadań.

1.

Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one niezbędne do realizacji

ich ustawowych zadań, następującym podmiotom

1)

Policji;

2)

Żandarmerii Wojskowej;

3)

Straży Granicznej;

4)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu;

5)

Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu;

6)

Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego;

7)

Komendantowi Służby Ochrony Państwa;

7a)

Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego;

7b

Inspektoratowi Wewnętrznemu Służby Więziennej;

8)

sądom;

9)

prokuraturze;

10)

organom Krajowej Administracji Skarbowej;

11)

Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu;

12)

Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;

13)

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - w celu umożliwienia zabezpieczenia ustawowym prawem

zastawu należności z tytułu składek, do których poboru Zakład Ubezpieczeń Społecznych

jest obowiązany;

14)

organom właściwym w sprawach rejestracji pojazdów;

14a

organom właściwym w sprawach realizacji zadań związanych z prowadzeniem strefy czystego

transportu;

15)

strażom gminnym (miejskim);

16)

Inspekcji Transportu Drogowego;

17)

Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych;

18)

komornikom sądowym;

19)

administracyjnym organom egzekucyjnym oraz organom podatkowym;

20)

szefom wojskowych centrów rekrutacji;

20a)

ministrowi właściwemu do spraw klimatu;

21)

ministrowi właściwemu do spraw środowiska;

22)

ministrowi właściwemu do spraw transportu;

23)

(uchylony)

24)

Prezesowi Głównego Urzędu Statystycznego;

25)

zakładom ubezpieczeń;

26)

stacjom kontroli pojazdów;

27)

Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego;

28)

organom właściwym w sprawach realizacji zadań związanych z funkcjonowaniem stref płatnego

parkowania;

29)

ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, kierownikowi ośrodka pomocy

społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług

społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług

społecznych przez centrum usług społecznych (Dz. U. poz. 1818) - dyrektorowi centrum

usług społecznych lub pracownikowi socjalnemu;

30)

organowi prowadzącemu Rejestr Zastawów Skarbowych;

31)

organom Inspekcji Ochrony Środowiska;

31a

organom nadzoru górniczego;

32)

organom administracji miar;

33)

Krajowemu ośrodkowi bilansowania i zarządzania emisjami;

34)

Straży Leśnej i Straży Parku;

35)

podmiotowi odpowiedzialnemu za prowadzenie katalogu, o którym mowa w art. 80bh ust.

8.

2.

Dane o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3, udostępnia się wyłącznie podmiotom

określonym w ust. 1 pkt 1-10 i 16 oraz w ust. 2a.

2a.

Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się także ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych oraz ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w

celu realizacji jego ustawowych zadań, za pomocą urządzeń teletransmisji danych, bez

konieczności składania pisemnego wniosku.

3.

Zgromadzone w ewidencji dane mogą być udostępniane sądom za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego, którego administratorem jest Minister Sprawiedliwości.

3a.

Zgromadzone w ewidencji dane udostępnia się zakładom ubezpieczeń za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego obsługującego Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, o którym

mowa w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym

Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

4.

Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się w

postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej na zasadach określonych

w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne. Udostępnienie danych w innej postaci może nastąpić wyłącznie w

przypadku, gdy nie będzie możliwe udostępnienie w postaci elektronicznej.

5.

Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się na

uzasadniony wniosek złożony w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej opatrzonej

kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Odpowiedź w postaci papierowej może stanowić wydruk z systemu teleinformatycznego

obsługującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga podpisu ani pieczęci.

6.

Minister właściwy do spraw informatyzacji może wyrazić zgodę, w drodze decyzji, na

udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji podmiotom, o których mowa w ust. 1,

z uwzględnieniem ust. 6a, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń teletransmisji

danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli spełniają łącznie następujące

warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.

6a.

Podmiotowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 18, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia

się wyłącznie za pomocą urządzeń teletransmisji danych, po spełnieniu warunków, o

których mowa w ust. 6.

7.

Decyzji, o której mowa w ust. 6, nie wydaje się w przypadku, o którym mowa w ust.

2a.