Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 lipca 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw

1.

Ustawa określa zasady

1)

organizacji i działania systemu monitorowania i kontrolowania jakości paliw przeznaczonych

do stosowania

a)

w pojazdach, w tym ciągnikach rolniczych, maszynach nieporuszających się po drogach,

a także rekreacyjnych jednostkach pływających, jeżeli nie znajdują się na wodach morskich,

b)

w instalacjach energetycznego spalania oraz w statkach żeglugi śródlądowej, jeżeli

nie znajdują się na wodach morskich,

c)

w wybranych flotach,

d)

przez rolników na własny użytek,

2)

monitorowania oraz stosowania niektórych środków ograniczania emisji gazów cieplarnianych

w cyklu życia paliw stosowanych w transporcie i energii elektrycznej stosowanej w

pojazdach samochodowych

- w celu ograniczania negatywnych skutków oddziaływania paliw na środowisko oraz zdrowie

ludzi.

2.

Ustawa określa także zasady kontrolowania jakości paliw stałych wprowadzanych do obrotu

lub obejmowanych procedurą celną dopuszczenia do obrotu, jeżeli paliwa te przeznaczone

są do użycia w

1)

gospodarstwach domowych;

2)

instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW.

3.

Ustawa określa także zasady

1)

oznakowania miejsc tankowania paliw ciekłych;

2)

formułowania i udostępniania informacji o możliwości tankowania pojazdu samochodowego

paliwem ciekłym.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

przedsiębiorca - przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2024 r. poz. 236) wykonującego działalność gospodarczą w zakresie

a)

wytwarzania, transportowania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu paliw albo

b)

wprowadzania do obrotu paliw stałych;

2)

inspektor - inspektora w rozumieniu ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 312);

3)

paliwa - paliwa ciekłe, biopaliwa ciekłe lub inne paliwa odnawialne, gaz skroplony

(LPG), sprężony gaz ziemny (CNG), skroplony gaz ziemny (LNG), lekki olej opałowy,

ciężki olej opałowy, olej do silników statków żeglugi śródlądowej oraz wodór;

4)

paliwa ciekłe

a)

benzyny silnikowe, które mogą zawierać biowęglowodory ciekłe lub do 10,0 % objętościowo

innych biokomponentów lub do 22,0 % objętościowo eteru etylo-tert-butylowego lub eteru

etylo-tert-amylowego, o których mowa w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 20 i 834), stosowane w szczególności w pojazdach oraz rekreacyjnych jednostkach pływających,

wyposażonych w silniki z zapłonem iskrowym,

b)

olej napędowy, który może zawierać biowęglowodory ciekłe lub do 7,0 % objętościowo

innych biokomponentów, o których mowa w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, stosowany w szczególności w pojazdach, w tym ciągnikach rolniczych, maszynach nieporuszających

się po drogach, a także rekreacyjnych jednostkach pływających, wyposażonych w silniki

z zapłonem samoczynnym;

4a)

paliwa stałe

a)

węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85 % węgla kamiennego,

b)

produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego

lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania,

c)

biomasę pozyskaną z drzew i krzewów oraz biomasę roślinną z rolnictwa,

d)

torf,

e)

muły węglowe, flotokoncentraty,

f)

węgiel brunatny,

g)

dowolną mieszaninę paliw, o których mowa w lit. a-f, z dodatkiem lub bez dodatku innych

substancji, zawierającą mniej niż 85 % węgla kamiennego;

4b)

paliwo stałe niesortowane - paliwo stałe, o którym mowa w pkt 4a lit. a i b oraz e-g,

niepoddane procesowi wzbogacania lub mieszaninę węgla o zróżnicowanym uziarnieniu

niespełniającą wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 3a ust. 2;

5)

biopaliwa ciekłe - biopaliwa ciekłe, o których mowa w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych;

6)

gaz skroplony (LPG) - mieszaninę skroplonych gazów węglowodorowych, głównie propanu

C3 i butanu C4, stosowaną w silnikach przystosowanych do spalania tego paliwa, lub

klasyfikowanych do kodów CN 2711 12 97, 2711 13 97 oraz 2711 19 00;

7)

sprężony gaz ziemny (CNG) - mieszaninę sprężonych gazów węglowodorowych, głównie metanu

C1, stosowaną w silnikach przystosowanych do spalania tego paliwa, oznaczony kodem

CN 2711 21 00;

7a)

skroplony gaz ziemny (LNG) - mieszaninę skroplonych gazów węglowodorowych, głównie

metanu C1, stosowaną w silnikach przystosowanych do spalania tego paliwa, oznaczony

kodem CN 2711 11 00;

8)

lekki olej opałowy - olej napędowy stosowany do celów opałowych w instalacjach energetycznego

spalania paliw oznaczony kodami CN ex 2710 19 43, ex 2710 19 46, ex 2710 19 47, ex

2710 19 48, ex 2710 20 11, ex 2710 20 16 oraz ex 2710 20 19;

9)

ciężki olej opałowy - olej stosowany do celów opałowych w instalacjach energetycznego

spalania paliw, w tym w okresach eksploatacji instalacji odbiegających od normalnych,

w szczególności w okresach rozruchu i wyłączania instalacji, klasyfikowany do kodów

CN od 2710 19 51 do 2710 19 67 i od 2710 20 32 do 2710 20 38;

10)

olej do silników statków żeglugi śródlądowej - paliwo żeglugowe stosowane w statkach

żeglugi śródlądowej;

10a)

wodór - wodór przeznaczony do napędu pojazdu wykorzystującego energię elektryczną

wytworzoną z wodoru w zainstalowanych w nim ogniwach paliwowych, oznaczony kodem CN

2804 10 00;

11)

pojazd - pojazd, o którym mowa w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm.;

12)

ciągnik rolniczy - ciągnik rolniczy, o którym mowa w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

13)

maszyna nieporuszająca się po drogach - każdą maszynę jezdną, przewoźne wyposażenie

przemysłowe lub robocze albo inne urządzenie, które, aby przemieszczać się, wymaga

odrębnego środka transportu;

14)

wprowadzanie do obrotu - rozporządzenie paliwami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej skutkującej trwałym

wyzbyciem się tych paliw, poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy w rozumieniu przepisów

o podatku akcyzowym;

14a)

wprowadzanie do obrotu paliw stałych - sprzedaż lub inną formę zbycia paliw stałych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1

ust. 2;

15)

magazynowanie - działalność gospodarczą polegającą na przechowywaniu paliwa przeznaczonego

do wprowadzania do obrotu;

16)

gromadzenie - przechowywanie paliwa nieprzeznaczonego do wprowadzania do obrotu;

17)

transportowanie - przewożenie paliwa przeznaczonego do magazynowania, wprowadzania

do obrotu oraz gromadzenia w stacji zakładowej;

18)

stacja paliwowa - zespół urządzeń służących do zaopatrywania przez przedsiębiorcę

w paliwa w szczególności pojazdów, w tym ciągników rolniczych, maszyn nieporuszających

się po drogach, a także rekreacyjnych jednostek pływających;

19)

stacja zakładowa - zespół urządzeń należących do przedsiębiorcy, służących do zaopatrywania

w paliwa w szczególności pojazdów, w tym ciągników rolniczych, maszyn nieporuszających

się po drogach, rekreacyjnych jednostek pływających, a także wybranych flot, przez

niego używanych;

20)

akredytowane laboratorium - laboratorium niezależne od przedsiębiorców wykonujących

działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do

obrotu paliw albo wprowadzania do obrotu paliw stałych, które uzyskało akredytację,

na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1854), do wykonywania badań jakości paliw lub paliw stałych, przy czym wymóg niezależności

nie dotyczy laboratorium wykonującego badania wodoru;

21)

próbka - paliwo, z wyłączeniem wodoru, pobrane do badań przez inspektora;

21a)

próbka paliwa stałego - paliwo stałe pobrane do badań;

21b)

próbka wodoru - paliwo w postaci wodoru pobrane do badań przez pracownika akredytowanego

laboratorium;

22)

rolnik - rolnika, o którym mowa w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych;

23)

wybrana flota - grupę co najmniej 4 pojazdów, w tym ciągników rolniczych, lub maszyn

nieporuszających się po drogach albo grupę lokomotyw lub statków żeglugi śródlądowej,

wyposażonych w silniki przystosowane do spalania biopaliwa ciekłego, będącą własnością

lub użytkowaną przez osobę fizyczną wykonującą działalność gospodarczą, osobę prawną

lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej;

24)

wytwarzanie biopaliw ciekłych przez rolników na własny użytek - wytwarzanie biopaliw

ciekłych przez rolników na własny użytek, w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych;

25)

inne paliwa odnawialne - inne paliwa odnawialne w rozumieniu art. 2 pkt 23 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych;

26)

statek żeglugi śródlądowej - statek, o którym mowa w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2024 r. poz. 395 i 731), jeżeli nie znajduje się na wodach morskich, z wyłączeniem rekreacyjnej jednostki

pływającej;

27)

rekreacyjna jednostka pływająca - jednostkę pływającą każdego typu przeznaczoną do

celów sportowych i rekreacyjnych, o długości kadłuba od 2,5 m do 24 m, mierzonej w

sposób określony w mających do niej zastosowanie normach zharmonizowanych, niezależnie

od rodzaju jej napędu, jeżeli nie znajduje się na wodach morskich;

28)

Narodowy Cel Redukcyjny - minimalną wartość ograniczenia emisji gazów cieplarnianych

w cyklu życia paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, gazu skroplonego (LPG), sprężonego

gazu ziemnego (CNG), skroplonego gazu ziemnego (LNG), oleju do silników statków żeglugi

śródlądowej lub wodoru stosowanych w transporcie oraz energii elektrycznej stosowanej

w pojazdach samochodowych, w przeliczeniu na jednostkę energii;

29)

podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny

a)

każdy podmiot, w tym mający siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, dokonujący, samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu, wytwarzania,

importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, gazu

skroplonego (LPG), oleju do silników statków żeglugi śródlądowej lub wodoru, który

-

rozporządza nimi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez dokonanie jakiejkolwiek

czynności prawnej lub faktycznej skutkującej trwałym wyzbyciem się tych paliw lub

-

zużywa je na potrzeby własne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem

przywozu paliw ciekłych przeznaczonych do użycia podczas transportu i przywożonych

w standardowych zbiornikach, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1542, 1598 i 1723),

aa)

przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu

sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub skroplonego gazu ziemnego (LNG) na stacji paliwowej

lub stacji zakładowej,

b)

przedsiębiorstwo energetyczne, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859), wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną stosowaną

w pojazdach samochodowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, po poinformowaniu Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o przyjęciu obowiązku, o którym

mowa w art. 30b ust. 1 i 2,

c)

każdy podmiot, w tym mający siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, dokonujący, samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu, wytwarzania,

importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego benzyn lotniczych oraz paliw typu benzyny

lub nafty do silników odrzutowych stosowanych w statkach w powietrznym ruchu lotniczym,

po poinformowaniu Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o przyjęciu obowiązku, o którym

mowa w art. 30b ust. 1 i 2, który

-

rozporządza nimi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez dokonanie jakiejkolwiek

czynności prawnej lub faktycznej skutkującej trwałym wyzbyciem się tych paliw lub

-

zużywa je na potrzeby własne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem

przywozu paliw ciekłych przeznaczonych do użycia podczas transportu i przywożonych

w standardowych zbiornikach, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym;

30)

import - import w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym;

30a)

eksport - eksport w rozumieniu ustawy, o której mowa w pkt 30;

30b)

dostawa wewnątrzwspólnotowa - dostawa wewnątrzwspólnotowa w rozumieniu ustawy, o której

mowa w pkt 30;

31)

nabycie wewnątrzwspólnotowe - nabycie wewnątrzwspólnotowe w rozumieniu ustawy, o której

mowa w pkt 30;

32)

cykl życia paliw lub energii - okres obejmujący etapy niezbędne do wytworzenia danego

paliwa lub energii elektrycznej, uwzględniający w szczególności uprawę lub wydobycie

surowców, transport, wytwarzanie, przetwarzanie, aż do zużycia tego paliwa w transporcie

lub energii elektrycznej w pojazdach samochodowych;

33)

gazy cieplarniane - dwutlenek węgla, podtlenek azotu oraz metan;

34)

emisja gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw - wprowadzenie do powietrza gazów

cieplarnianych, wynikające z cyklu życia paliw, niezależnie od źródła pochodzenia

tej emisji;

35)

emisja gazów cieplarnianych w cyklu życia energii - wprowadzenie do powietrza gazów

cieplarnianych, wynikające z cyklu życia energii, niezależnie od źródła pochodzenia

tej emisji;

36)

emisja gazów cieplarnianych w przeliczeniu na jednostkę energii - iloraz całkowitej

masy emisji gazów cieplarnianych wprowadzonych do powietrza w cyklu życia paliw lub

energii, przeliczonej na dwutlenek węgla, oraz całkowitej wartości opałowej paliwa

lub wartości energetycznej dostarczonej energii, wyrażony jako gCO2eq/MJ;

37)

dodatki metaliczne - dodatki do paliw ciekłych produkowane na bazie manganu, w tym

trikarbonylek (metylocyklopentadieno) manganowy;

38)

dystrybutor - odmierzacz paliw będący instalacją pomiarową, przeznaczony do tankowania

paliw na stacjach paliwowych i zakładowych.

2.

Przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1 pkt 19, rozumie się także prowadzącego

stację zakładową w ramach wykonywanej działalności gospodarczej wymienionej w ust.

1 pkt 1, a także innej działalności.

1.

Paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach

zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe, określone dla danego paliwa ze

względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników

zamontowanych w pojazdach, w tym ciągnikach rolniczych, maszynach nieporuszających

się po drogach, a także rekreacyjnych jednostkach pływających.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi oraz minister właściwy

do spraw klimatu określą, w drodze rozporządzeń, wymagania jakościowe dla

1)

paliw ciekłych, biorąc pod uwagę wartości parametrów jakościowych, określone w odpowiednich

normach w tym zakresie;

2)

biopaliw ciekłych, biorąc pod uwagę stan wiedzy technicznej w tym zakresie wynikający

z badań tych paliw, a także doświadczeń w stosowaniu biopaliw ciekłych;

3)

gazu skroplonego (LPG), biorąc pod uwagę wartości parametrów jakościowych, określone

w odpowiednich normach w tym zakresie;

4)

sprężonego gazu ziemnego (CNG), biorąc pod uwagę wartości parametrów jakościowych,

określone w odpowiednich normach w tym zakresie;

5)

skroplonego gazu ziemnego (LNG), biorąc pod uwagę wartości parametrów jakościowych

określone w odpowiednich normach w tym zakresie, stan wiedzy technicznej wynikający

z badań tego paliwa lub doświadczenie w jego stosowaniu;

6)

innych paliw odnawialnych, biorąc pod uwagę wartości parametrów jakościowych określone

w odpowiednich normach w tym zakresie, stan wiedzy technicznej w tym zakresie wynikający

z badań tych paliw lub doświadczenie w ich stosowaniu;

7)

wodoru, biorąc pod uwagę wartości parametrów jakościowych określone w odpowiednich

normach w tym zakresie.

3.

Paliwa wyprodukowane lub dopuszczone do obrotu w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim Unii Europejskiej, w Republice Turcji albo w państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

zgodnie z przepisami obowiązującymi w tych państwach, które spełniają wymagania wynikające

z przepisów Unii Europejskiej w tym zakresie, mogą być transportowane, magazynowane,

wprowadzane do obrotu oraz gromadzone na stacjach zakładowych, o ile paliwa te spełniają

normy techniczne Unii Europejskiej w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt,

środowiska lub interesów konsumentów.

4.

Dozwolone jest wytwarzanie paliw niespełniających wymagań jakościowych, określonych

dla danego paliwa, pod warunkiem, że paliwa te przeznaczone są na eksport lub dostawę

wewnątrzwspólnotową oraz spełniają wymagania jakościowe obowiązujące w państwie, do

którego są eksportowane lub dostarczane wewnątrzwspólnotowo.

1.

Paliwa stałe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wprowadzane do obrotu

lub obejmowane procedurą celną dopuszczenia do obrotu z przeznaczeniem, o którym mowa

w art. 1 ust. 2, spełniają wymagania jakościowe określone dla tego rodzaju paliwa

ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz interesy konsumentów.

2

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi oraz minister właściwy

do spraw klimatu określą, w drodze rozporządzenia, wymagania jakościowe dla paliw

stałych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, z przeznaczeniem, o którym

mowa w art. 1 ust. 2, oraz dopuszczalny poziom odchylenia od tych wymagań, biorąc

pod uwagę stan wiedzy technicznej w tym zakresie wynikający z badań tych paliw, a

także doświadczeń w ich stosowaniu, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeby poprawy

jakości powietrza, w tym ograniczenia emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych

substancji.

2a

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw klimatu i ministrem właściwym do spraw gospodarki, co najmniej

raz na 4 lata, dokonuje przeglądu wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych

na podstawie ust. 2, w celu oceny wpływu ich stosowania na ochronę środowiska, zdrowie

ludzi oraz interesy konsumentów. Wyniki tego przeglądu stanowią podstawę do zmiany

tych wymagań.

3.

Paliwa stałe dopuszczone do obrotu w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim

Unii Europejskiej, w Republice Turcji albo w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodnie

z przepisami obowiązującymi w tych państwach, które spełniają wymagania wynikające

z przepisów Unii Europejskiej w tym zakresie, mogą być wprowadzane do obrotu oraz

magazynowane, o ile paliwa te spełniają normy techniczne Unii Europejskiej w zakresie

ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt, środowiska lub interesów konsumentów.

1.

Biopaliwa ciekłe stosowane w wybranych flotach oraz wytwarzane przez rolników na własny

użytek powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego biopaliwa ciekłego

ze względu na ochronę środowiska.

2

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania jakościowe

dla biopaliw ciekłych stosowanych w wybranych flotach oraz wytwarzanych przez rolników

na własny użytek, biorąc pod uwagę stan wiedzy technicznej w tym zakresie.

1.

Lekki olej opałowy, ciężki olej opałowy oraz olej do silników statków żeglugi śródlądowej

powinny spełniać wymagania jakościowe dotyczące zawartości siarki ze względu na ochronę

środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania jakościowe dotyczące zawartości siarki dla lekkiego oleju opałowego, ciężkiego

oleju opałowego oraz oleju do silników statków żeglugi śródlądowej,

2)

rodzaje instalacji i warunki, w których stosowane będą ciężkie oleje opałowe, które

nie muszą spełniać wymagań jakościowych w zakresie zawartości siarki

- biorąc pod uwagę zobowiązania międzynarodowe dotyczące ochrony środowiska.

Przedsiębiorca wytwarzający wodór zapewnia, aby wytwarzany wodór spełniał wymagania

jakościowe określone w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3 ust. 2

pkt 7.

1

Jeżeli wystąpią na rynku nadzwyczajne zdarzenia skutkujące zmianą warunków zaopatrzenia

w ropę naftową lub jej produkty, powodujące utrudnienia w przestrzeganiu przez producentów

paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych wymagań jakościowych, minister właściwy do spraw

gospodarki surowcami energetycznymi niezwłocznie informuje o tych zdarzeniach Komisję

Europejską oraz ministra właściwego do spraw klimatu.

2

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki surowcami

energetycznymi może wystąpić do Komisji Europejskiej o wyrażenie zgody na czasowe

stosowanie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych innych niż

określone w przepisach wydanych odpowiednio na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 lub 2.

3.

Po uzyskaniu zgody, o której mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw gospodarki

surowcami energetycznymi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw klimatu może

określić, w drodze rozporządzenia, na czas oznaczony, nie dłuższy niż 6 miesięcy

1)

wymagania jakościowe dla paliw ciekłych lub biopaliw ciekłych inne niż określone w

przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 lub 2,

2)

rodzaj oznaczenia numerycznego umożliwiającego identyfikację paliw ciekłych lub biopaliw

ciekłych oraz ich nazwy,

3)

terminy obowiązywania wymagań jakościowych dla poszczególnych rodzajów paliw ciekłych

lub biopaliw ciekłych

- mając na względzie ochronę środowiska, zdrowie ludzi oraz wpływ stosowania tych

paliw, odpowiadających takim wymaganiom, na eksploatację pojazdów, w tym ciągników

rolniczych, maszyn nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostek

pływających.

Jeżeli wystąpią na rynku nadzwyczajne zdarzenia skutkujące zmianą warunków zaopatrzenia

w paliwa stałe, powodujące utrudnienia w przestrzeganiu wymagań jakościowych lub zagrażające

bezpieczeństwu energetycznemu Rzeczypospolitej Polskiej, minister właściwy do spraw

gospodarki surowcami energetycznymi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

klimatu może, w drodze rozporządzenia, na czas oznaczony, nie dłuższy niż 24 miesiące,

odstąpić od stosowania wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

3a ust. 2, mając na względzie interes konsumentów oraz zapewnienie bezpieczeństwa

energetycznego.

1.

Podmiot, który nabywa paliwo stałe z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust.

2 przekazuje przedsiębiorcy wprowadzającemu do obrotu paliwo stałe, który wprowadza

do obrotu również paliwo stałe z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2

1)

kopię zaświadczenia wystawionego przez organ określony w ust. 3 potwierdzającego prowadzenie

przez podmiot, który nabywa paliwo stałe, instalacji spalania innej niż wskazana w

art. 1 ust. 2 pkt 2 opalanej paliwem stałym albo

2)

kopię dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży

paliwa stałego.

2.

Przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe z przeznaczeniem, o którym mowa

w art. 1 ust. 2, oraz z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust. 2 przechowuje

kopie zaświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, oraz kopie faktur VAT wystawionych

na rzecz podmiotów, które nabyły paliwo stałe, przez okres 5, lat licząc od dnia ich

przekazania.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest wydawane na wniosek prowadzącego

instalację spalania inną niż wskazana w art. 1 ust. 2 pkt 2, opalaną paliwem stałym,

przez organ ochrony środowiska, który wydał pozwolenie, o którym mowa w art. 181 ust.

1 pkt 1 albo 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2024 r. poz. 54 i 834), albo przyjął zgłoszenie, o którym mowa w art. 152 ust. 1 tej ustawy.

4.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest ważne przez rok, licząc od dnia

jego wystawienia.

1.

Przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego, o którym mowa w art.

2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo

stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a

ust. 2, zwany dalej „świadectwem jakości”.

2.

Kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę

wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który

nabywa paliwo stałe.

3.

Świadectwo jakości jest przechowywane przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1,

przez okres 2 lat, licząc od dnia jego wystawienia.

Świadectwo jakości zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorcy wystawiającego świadectwo jakości, jego siedziby i adresu;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy wystawiającego świadectwo jakości

oraz numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej

(REGON), jeżeli został nadany, albo numer identyfikacyjny w odpowiednim rejestrze

państwa obcego;

3)

indywidualny numer świadectwa jakości;

4)

określenie rodzaju paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości;

5)

wskazanie systemu certyfikacji lub innego dokumentu stanowiącego podstawę do uznania,

że określony rodzaj paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości,

spełnia wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a

ust. 2;

6)

wskazanie wartości parametrów paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo

jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2;

7)

informację o wymaganiach jakościowych dla paliwa stałego, dla którego jest wystawiane

świadectwo jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2;

8)

oświadczenie przedsiębiorcy wystawiającego świadectwo jakości, że paliwo stałe, dla

którego jest wystawiane to świadectwo, spełnia wymagania jakościowe określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 3a ust. 2;

9)

oznaczenie miejsca i datę wystawienia świadectwa jakości;

10)

podpis przedsiębiorcy wystawiającego świadectwo jakości albo osoby uprawnionej do

jego reprezentowania.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia,

wzór świadectwa jakości, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności, jednolitości

i czytelności wystawianych świadectw jakości.

1.

Zabrania się transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu oraz gromadzenia

w stacjach zakładowych

1)

paliw ciekłych niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 lub art. 6 ust. 3;

2)

biopaliw ciekłych niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 2 albo art. 4 ust. 2 albo art. 6 ust. 3;

3)

innych paliw odnawialnych niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 6.

2.

Zabrania się transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu oraz gromadzenia

w stacjach zakładowych gazu skroplonego (LPG), jeżeli nie spełnia wymagań jakościowych

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 3.

3.

Zabrania się wprowadzania do obrotu sprężonego gazu ziemnego (CNG) oraz jego używania

w stacjach zakładowych, jeżeli nie spełnia wymagań jakościowych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 4.

4.

Zabrania się transportowania, magazynowania oraz wprowadzania do obrotu lekkiego oleju

opałowego, jeżeli nie spełnia wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 5 ust. 2.

5.

Zabrania się stosowania

1)

ciężkiego oleju opałowego w instalacjach energetycznego spalania paliw,

2)

oleju do silników w statkach żeglugi śródlądowej

- jeżeli nie spełniają one wymagań jakościowych, określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 5 ust. 2.

6.

Zabrania się wprowadzania do obrotu biopaliw ciekłych, o wymaganiach jakościowych

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 2. Biopaliwa te mogą być

dostarczane wyłącznie do wybranych flot.

7.

Zabrania się wprowadzania do obrotu skroplonego gazu ziemnego (LNG) oraz jego używania

w stacjach zakładowych, jeżeli nie spełnia wymagań jakościowych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5.

7a.

Zabrania się wprowadzania do obrotu paliw stałych

1)

o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. e i g;

2)

o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. f;

3)

niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 3a ust. 2;

4)

niesortowanych;

5)

dla których nie wystawiono wymaganego świadectwa jakości.

8.

Zabrania się obejmowania procedurą celną dopuszczenia do obrotu paliw stałych, z przeznaczeniem,

o którym mowa w art. 1 ust. 2

1)

wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. e i g,

2)

o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. f,

3)

niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 3a ust. 2,

4)

niesortowanych

- przywiezionych z terytorium państwa trzeciego w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1590 i 1598) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

9.

Do zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu paliwa stałego należy

dołączyć oświadczenie o przeznaczeniu tego paliwa.

10.

Zabrania się transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu wodoru oraz jego

gromadzenia w stacjach zakładowych, jeżeli nie spełnia wymagań jakościowych określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 7.

1.

Przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania

lub wprowadzania do obrotu biopaliw ciekłych przeznaczonych do stosowania w wybranej

flocie są obowiązani

1)

nie wprowadzać takich biopaliw ciekłych do obrotu poza wybraną flotą;

2)

zapewnić zgodność takich biopaliw ciekłych z wymaganiami jakościowymi określonymi

w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 2;

3)

oznakować zbiorniki, w których magazynowane będą biopaliwa ciekłe przeznaczone do

stosowania w wybranych flotach, w sposób odróżniający je od zbiorników przeznaczonych

do paliw ciekłych, a także biopaliw ciekłych dopuszczonych do wprowadzania do obrotu,

oraz umożliwiający identyfikację rodzaju biopaliwa ciekłego i udziałów objętościowych,

wyrażonych w procentach, biokomponentów zawartych w tym biopaliwie.

2.

Stosujący biopaliwa ciekłe w wybranych flotach niespełniające wymagań jakościowych

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 2 jest obowiązany

do

1)

niewprowadzania biopaliw ciekłych do obrotu;

2)

zaopatrywania wybranej floty w te biopaliwa ciekłe wyłącznie w użytkowanej stacji

zakładowej;

3)

zapewnienia zgodności biopaliw ciekłych z wymaganiami jakościowymi określonymi w przepisach

wydanych na podstawie art. 4 ust. 2;

4)

oznakowania dystrybutora zaopatrującego wybrane floty w biopaliwa ciekłe, w sposób

umożliwiający identyfikację rodzaju biopaliwa ciekłego i udziałów objętościowych,

wyrażonych w procentach, biokomponentów zawartych w tym biopaliwie oraz odróżnienie

tych biopaliw od biopaliw dopuszczonych do wprowadzania do obrotu.

3

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia,

sposób oznakowania dystrybutorów zaopatrujących wybrane floty w biopaliwo ciekłe oraz

zbiorników, w których magazynowane są biopaliwa ciekłe przeznaczone dla wybranych

flot, biorąc pod uwagę możliwość wyraźnego rozróżnienia rodzajów paliw.

1.

Stosowanie w wybranych flotach biopaliw ciekłych, spełniających wymagania jakościowe

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 2 wymaga zgłoszenia do Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego stosowania

biopaliw ciekłych. Jeżeli Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie wniesie

sprzeciwu, w drodze decyzji administracyjnej, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

zgłoszenia, biopaliwa ciekłe, o których mowa w ust. 1, mogą być stosowane w wybranych

flotach.

2a.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może wezwać właściciela lub użytkownika

wybranej floty do uzupełnienia zgłoszenia w terminie nie krótszym niż 7 dni.

2b.

Termin, o którym mowa w ust. 2 w zdaniu drugim, biegnie od dnia otrzymania uzupełnienia

zgłoszenia.

3.

Zgłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę, adres, oraz siedzibę właściciela lub użytkownika wybranej floty;

2)

dane dotyczące rodzaju i wielkości wybranej floty;

3)

dane dotyczące rodzaju stosowanego biopaliwa ciekłego oraz okresu, w którym ma ono

być stosowane;

4)

informacje o miejscach zaopatrywania się wybranej floty w biopaliwo ciekłe;

5)

informacje o przedsiębiorcach wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania,

magazynowania i wprowadzania do obrotu biopaliw ciekłych, przeznaczonych do stosowania

w wybranej flocie.

4.

Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte w zgłoszeniu są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

nie będę wprowadzał stosowanych biopaliw ciekłych do obrotu;

3)

znane mi są wymagania jakościowe dla biopaliw ciekłych, określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1209) i będę ich przestrzegał;

4)

oznakuję dystrybutor, zaopatrujący wybraną flotę w biopaliwo ciekłe, w sposób umożliwiający

identyfikację rodzaju biopaliwa ciekłego i udziałów objętościowych, wyrażonych w procentach,

biokomponentów zawartych w tym biopaliwie oraz odróżnienie tych biopaliw od biopaliw

dopuszczonych do wprowadzania do obrotu.

”

.

5.

Oświadczenie powinno także zawierać

1)

oznaczenie miejsca i daty złożenia oświadczenia;

2)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania właściciela lub użytkownika wybranej floty.

6.

Do zgłoszenia należy dołączyć także oświadczenie przedsiębiorcy wykonującego działalność

gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biopaliw

ciekłych przeznaczonych do stosowania w wybranej flocie, o następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

biopaliwa ciekłe przeznaczone do stosowania w wybranej flocie nie będą wprowadzane

do obrotu poza tą flotą;

2)

znane mi są wymagania jakościowe dla biopaliw ciekłych, określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1209) i będę ich przestrzegał;

3)

biopaliwa ciekłe przeznaczone do stosowania w wybranej flocie magazynowane będą w

zbiornikach oznakowanych w sposób odróżniający je od zbiorników dla paliw ciekłych,

a także biopaliw ciekłych dopuszczonych do wprowadzania do obrotu, oraz umożliwiający

identyfikację rodzaju biopaliwa ciekłego i udziałów objętościowych, wyrażonych w procentach,

biokomponentów zawartych w tym biopaliwie.

”

.

7.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, powinno zawierać także

1)

nazwę, adres oraz siedzibę przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie

wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biopaliw ciekłych przeznaczonych

do stosowania w wybranej flocie;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy prowadzącego działalność

gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biopaliw

ciekłych przeznaczonych do stosowania w wybranej flocie.

8.

Właściciel lub użytkownik wybranej floty jest obowiązany informować Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów o każdej zmianie danych zawartych w zgłoszeniu,

o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zmiany tych danych.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Dystrybutory używane na stacjach paliwowych do paliw ciekłych zawierających dodatki

metaliczne należy oznakować, umieszczając na nich widoczną i czytelną informację o

następującej treści: „Zawiera dodatki metaliczne”.

2.

Wymóg oznakowania dystrybutorów, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także dystrybutorów

używanych na stacjach zakładowych.

1.

Przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu

paliw ciekłych na stacjach paliwowych oraz stacjach zakładowych są obowiązani do oznakowania

pistoletów wydawczych i dystrybutorów w sposób określający rodzaj wydawanego paliwa

ciekłego.

2.

Informacja o rodzaju paliwa ciekłego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego

jest umieszczana

1)

w instrukcji obsługi tego pojazdu - przez producenta pojazdu samochodowego;

2)

na odpowiednim korku lub klapce wlewu paliwa ciekłego lub w pobliżu tego korka lub

tej klapki - przez producenta pojazdu samochodowego;

3)

na terenie placówki handlowej prowadzącej sprzedaż pojazdów silnikowych - przez przedsiębiorcę

wykonującego działalność gospodarczą w tym zakresie.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 i 3, umieszcza się w widocznym

i dostępnym miejscu.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób

1)

oznakowania pistoletów wydawczych i dystrybutorów, o których mowa w ust. 1, wskazujący

na rodzaj wydawanego paliwa ciekłego,

2)

formułowania i udostępniania informacji, o których mowa w ust. 2

- biorąc pod uwagę konieczność udzielania użytkownikom pojazdów samochodowych informacji

na temat paliwa ciekłego dostępnego na stacji paliwowej lub stacji zakładowej oraz

kompatybilności pojazdu samochodowego z infrastrukturą do tankowania, a w przypadku,

gdy zostały wydane odpowiednie Polskie Normy, także ich postanowienia.

1.

Kontrolę wykonania obowiązków, o których mowa w art. 6b ust. 2, art. 6c, art. 9c oraz

art. 9ca ust. 1-3, przeprowadza Inspekcja Handlowa.

2.

Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, oraz do postępowania pokontrolnego,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej.

W działalności badawczej prowadzonej przez podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce

(Dz. U. z 2023 r. poz. 742, z późn. zm., dopuszcza się stosowanie

1)

biopaliw ciekłych oraz innych paliw odnawialnych, a także wodoru niespełniających

wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2

pkt 2, 6 i 7 oraz art. 4 ust. 2;

2)

paliw stałych niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 3a ust. 2.

Oleje napędowe wprowadzane do obrotu na stacjach paliwowych oraz gromadzone w stacjach

zakładowych są badane na obecność

1)

substancji stosowanych do znakowania lub barwienia wyrobów energetycznych w rozumieniu

ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym;

2)

substancji, które mogą wpłynąć na zmianę ich klasyfikacji do właściwego kodu CN, o

którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - w przypadku gdy nie stwierdzono w nich substancji, o których mowa w pkt 1.

1.

Tworzy się System Monitorowania i Kontrolowania Jakości Paliw, zwany dalej „Systemem”,

którego celem jest przeciwdziałanie transportowaniu, magazynowaniu, wprowadzaniu do

obrotu paliw oraz paliw stałych, a także gromadzeniu paliw w stacjach zakładowych,

niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych odpowiednio

na podstawie art. 3 ust. 2 albo art. 3a ust. 2 albo art. 4 ust. 2 albo art. 5 ust.

2 albo art. 6 ust. 3.

2.

Do zadań Systemu należy kontrolowanie jakości

1)

paliw u przedsiębiorców,

1a)

paliw stałych u przedsiębiorców,

2)

biopaliw ciekłych u właścicieli lub użytkowników wybranej floty,

3)

biopaliw ciekłych u rolników wytwarzających je na własny użytek

- a także rejestrowanie i przetwarzanie informacji w tym zakresie.

3.

Kontrola u przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania

paliw, z wyłączeniem wodoru, polega na kontroli paliw magazynowanych w celu wprowadzania

ich do obrotu.

4.

Zadania realizowane w ramach Systemu finansowane są z budżetu państwa.

5.

Monitorowanie i kontrolowanie zawartości siarki w ciężkim oleju opałowym i oleju do

silników statków żeglugi śródlądowej, rejestrowanie i przetwarzanie informacji w tym

zakresie określają przepisy odrębne.

1.

Systemem zarządza Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Zarządzającym”.

2.

Do zadań Zarządzającego należy

1)

prowadzenie wykazów

a)

przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, transportowania

oraz magazynowania paliw,

b)

stacji paliwowych oraz stacji zakładowych,

c)

hurtowni paliw,

d)

przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu

paliw stałych

- sporządzanych w szczególności na podstawie danych z kontroli przeprowadzanych przez

Inspekcję Handlową;

2)

prowadzenie wykazu właścicieli i użytkowników wybranych flot;

3)

prowadzenie wykazu rolników wytwarzających biopaliwa ciekłe na własny użytek, na podstawie

danych udostępnianych przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa;

4)

nadawanie numerów identyfikacyjnych przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą

w zakresie wytwarzania paliw, przedsiębiorcom wykonującym działalność gospodarczą

w zakresie magazynowania paliw, stacjom paliwowym, stacjom zakładowym, hurtowniom

paliw oraz rolnikom wytwarzającym biopaliwa ciekłe na własny użytek, na potrzeby Systemu;

5)

prowadzenie wykazu akredytowanych laboratoriów sporządzanego na podstawie danych udostępnianych

przez Polskie Centrum Akredytacji;

6)

określanie minimalnej liczby stacji paliwowych oraz stacji zakładowych, w których

dokonywana będzie kontrola, do celów monitorowania jakości paliw ciekłych i biopaliw

ciekłych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z jej podziałem określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 30 pkt 2 lit. c;

7)

określanie minimalnej liczby przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą

w zakresie wytwarzania i magazynowania paliw, z wyłączeniem wodoru, oraz wprowadzania

do obrotu paliw stałych, u których będzie dokonywana kontrola jakości paliw lub paliw

stałych;

8)

określanie minimalnej liczby hurtowni paliw, z wyłączeniem hurtowni wodoru, w których

będzie dokonywana kontrola jakości paliw;

9)

określanie minimalnej liczby stacji paliwowych oraz stacji zakładowych, w których

dokonywana będzie kontrola jakości gazu skroplonego (LPG), sprężonego gazu ziemnego

(CNG) lub skroplonego gazu ziemnego (LNG);

10)

określanie minimalnej liczby przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą

w zakresie wprowadzania do obrotu lekkiego oleju opałowego, u których dokonywana będzie

kontrola jakości tego oleju;

11)

sporządzanie planu kontroli jakości

a)

paliw,

b)

paliw stałych;

12)

ustalanie sposobu oznaczania próbki, próbki paliwa stałego i kopii świadectwa jakości

w celu uniemożliwienia identyfikacji przedsiębiorcy, stacji paliwowej, stacji zakładowej,

hurtowni paliw lub rolnika wytwarzającego biopaliwa ciekłe na własny użytek podczas

przeprowadzanych badań;

13)

opracowywanie rocznych raportów, o których mowa w art. 29 ust. 1, 2 i 5;

14)

gromadzenie i przetwarzanie, na potrzeby Systemu, danych statystycznych dotyczących

jakości

a)

paliw,

b)

paliw stałych.

2a.

Przy sporządzaniu wykazów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, Zarządzający może wziąć

pod uwagę dane udostępniane przez Główny Urząd Statystyczny, Urząd Regulacji Energetyki,

Państwową Straż Pożarną oraz Urząd Dozoru Technicznego.

3.

Zarządzający realizuje swoje zadania przy pomocy Inspekcji Handlowej.

4.

Wykazy, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3, prowadzone są w systemie informatycznym i

udostępniane są w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

5.

(uchylony)

6.

Dokumenty, o których mowa w ust. 2 pkt 11 i 12, podlegają ochronie na zasadach i w

trybie określonym w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

Zarządzający może wyznaczyć do kontroli dodatkowe stacje paliwowe, stacje zakładowe,

hurtownie paliw lub przedsiębiorców poza minimalnymi liczbami określonymi zgodnie

z art. 12 ust. 2 pkt 6-10, lub rolników wytwarzających biopaliwa ciekłe na własny

użytek, w przypadku uzyskania informacji o niewłaściwej jakości paliw lub paliw stałych

lub zaistnienia okoliczności wskazujących na możliwość wystąpienia niewłaściwej jakości

paliw lub paliw stałych.

1.

Kontrolę jakości wodoru u przedsiębiorców wytwarzających, magazynujących, wprowadzających

do obrotu, gromadzących w stacjach zakładowych wodór, a także prowadzących hurtownie

wodoru przeprowadza się raz na kwartał roku kalendarzowego.

2.

W przypadku uzyskania informacji o niewłaściwej jakości wodoru lub zaistnienia okoliczności

wskazujących na możliwość wystąpienia niewłaściwej jakości wodoru Zarządzający może

wyznaczyć do kontroli przedsiębiorców wytwarzających, magazynujących, wprowadzających

do obrotu, gromadzących w stacjach zakładowych wodór, a także prowadzących hurtownie

wodoru, poza częstotliwością określoną w ust. 1.

Kontrolę jakości paliwa transportowanego przeprowadza się wyłącznie

1)

na wniosek policji;

2)

w toku czynności wykonywanych przez policję.

1.

Do przeprowadzania kontroli, zabezpieczania dowodów, pobierania i badania próbek i

próbek paliw stałych oraz postępowania pokontrolnego w zakresie nieuregulowanym niniejszą

ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej.

2.

Przepisów art. 4 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej nie stosuje się do kontroli polegającej na pobieraniu próbek i badaniu dokumentów

dotyczących pochodzenia i jakości badanego paliwa.

3.

(uchylony)

1.

Kontrolę jakości paliw lub paliw stałych u przedsiębiorców oraz biopaliw ciekłych

u rolników wytwarzających je na własny użytek, a także kontrolę wykonania obowiązków,

o których mowa w art. 6b ust. 2, art. 6c, art. 9c oraz art. 9ca ust. 1-3, przeprowadza

inspektor po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli, wydanego przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej.

2.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

podstawę prawną do wykonywania kontroli;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce jego wystawienia;

4)

imię i nazwisko kontrolującego oraz numer jego legitymacji służbowej;

5)

(uchylony)

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

datę rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

2a.

Przepis art. 49 ust. 7 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców nie ma zastosowania do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1.

3.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1, inspektor podejmuje u przedsiębiorcy wskazanego

przez Zarządzającego.

4.

Inspektor jest uprawniony do pobrania próbek ze zbiornika, opakowania jednostkowego

lub z urządzenia służącego do dystrybucji paliwa.

4a.

Próbki paliw stałych pobiera się z przenośników taśmowych, podnośników kubełkowych,

wagonów kolejowych, samochodów lub z pryzmy uzyskanej po wyładowaniu tego paliwa z

wagonów, samochodów, statków albo z barek lub ze zwałów albo z opakowań jednostkowych.

4b.

Inspektor, w przypadku przedsiębiorców wytwarzających wodór, jest uprawniony do kontroli

dokumentacji potwierdzającej spełnienie przez wodór wymagań jakościowych określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 7 oraz do kontroli dokumentacji

potwierdzającej pobranie i zbadanie próbki wodoru zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie art. 25c i art. 25d.

4c.

Inspektor, w przypadku kontroli przedsiębiorców transportujących, magazynujących,

wprowadzających do obrotu oraz gromadzących w stacjach zakładowych wodór, a także

przedsiębiorców prowadzących hurtownie wodoru, jest uprawniony do kontroli certyfikatu

jakości wodoru lub jego kopii.

5.

Inspektor może w toku kontroli żądać udostępnienia dokumentów dotyczących pochodzenia

i jakości badanego paliwa lub paliwa stałego.

5a.

Inspektor w toku kontroli żąda okazania

1)

koncesji, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, w zakresie wytwarzania, magazynowania lub przeładunku, przesyłania lub dystrybucji

oraz obrotu paliwami ciekłymi, w tym obrotu paliwami ciekłymi z zagranicą, jeżeli

taka koncesja jest wymagana ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez kontrolowanego

przedsiębiorcę;

2)

decyzji o wpisie do rejestru, o którym mowa w art. 32a ust. 1 ustawy, o której mowa

w pkt 1, jeżeli jest ona wymagana ze względu na rodzaj działalności prowadzonej przez

kontrolowanego przedsiębiorcę;

3)

kopii dokumentów określonych w art. 6b ust. 1 i 2.

6.

W przypadku gdy w trakcie kontroli przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą

w zakresie wytwarzania paliw stwierdzi, że dane paliwo jest przeznaczone na eksport

lub dostawę wewnątrzwspólnotową, kontrola polega na żądaniu przedłożenia przez przedsiębiorcę

dokumentów potwierdzających przeznaczenie tego paliwa.

1.

W toku kontroli inspektor pobiera dwie próbki lub dwie próbki paliwa stałego.

2.

Inspektor oznacza próbki lub próbki paliwa stałego w sposób ustalony przez Zarządzającego.

3.

Próbkę paliwa stałego przekazuje się do badań laboratoryjnych wraz ze świadectwem

jakości, które inspektor oznacza w sposób ustalony przez Zarządzającego.

W toku kontroli inspektor dokonuje kontroli dokumentacji z badań, o których mowa w

art. 25a ust. 3-3b, albo certyfikatu jakości wodoru lub jego kopii, w celu stwierdzenia,

czy wodór spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust.

2 pkt 7 oraz, w przypadku badania, o którym mowa w art. 25a ust. 3, czy próbkę wodoru

pobrano i zbadano zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 25c i art. 25d.

1.

Zarządzający może zawierać umowy z akredytowanym laboratorium lub innym podmiotem

na pobieranie próbek paliwa, jeżeli do ich pobrania są potrzebne specjalistyczne umiejętności

lub specjalistyczny sprzęt techniczny.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, próbki są pobierane w obecności inspektora przez

pracownika akredytowanego laboratorium lub inny podmiot, z którym zawarto umowę na

ich pobranie.

1.

Zarządzający może zawierać umowy z akredytowanym laboratorium lub z innym akredytowanym

podmiotem na pobieranie próbek paliw stałych, jeżeli do ich pobrania są potrzebne

specjalistyczne umiejętności lub specjalistyczny sprzęt techniczny.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, próbki paliw stałych są pobierane w obecności

inspektora przez pracownika akredytowanego laboratorium lub przez inny akredytowany

podmiot, z którym zawarto umowę na ich pobieranie.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzeń,

sposób pobierania próbek

1)

paliw ciekłych i biopaliw ciekłych,

2)

biopaliw ciekłych u rolników wytwarzających biopaliwa ciekłe na własny użytek,

3)

gazu skroplonego (LPG),

4)

sprężonego gazu ziemnego (CNG),

5)

lekkiego oleju opałowego, ciężkiego oleju opałowego oraz oleju do silników statków

żeglugi śródlądowej

- biorąc pod uwagę metody określone w odpowiednich normach.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia,

sposób pobierania próbek

1)

innych paliw odnawialnych,

2)

skroplonego gazu ziemnego (LNG)

- odrębnie dla każdego rodzaju paliw, o których mowa w pkt 1 i 2, biorąc pod uwagę

stan wiedzy technicznej, metody określone w odpowiednich normach lub doświadczenie

w stosowaniu tych paliw.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia,

sposób pobierania próbek paliw stałych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit.

a i b, biorąc pod uwagę stan wiedzy technicznej oraz metody określone w odpowiednich

normach.

1.

Po zakończeniu czynności, o których mowa w art. 17, art. 18 ust. 2 lub art. 18a ust.

2, inspektor sporządza protokół pobrania próbek lub próbek paliw stałych.

2.

Protokół, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

pieczęć urzędową;

2)

numer protokołu;

3)

oznaczenie przedsiębiorcy lub rolnika wytwarzającego biopaliwa ciekłe na własny użytek,

u którego pobrano próbki;

4)

numery identyfikacyjne, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 4;

5)

datę pobrania próbek lub próbek paliw stałych;

6)

określenie miejsca pobrania próbek lub próbek paliw stałych;

7)

opis sposobu, w jaki pobrano próbki lub próbki paliw stałych;

8)

informacje o ilości paliwa znajdującego się w zbiornikach lub opakowaniach jednostkowych,

z których pobrano próbki;

8a)

informację o ilości wprowadzanego do obrotu przez przedsiębiorcę paliwa stałego o

określonych wymaganiach jakościowych, z której pobrano próbki tego paliwa stałego;

9)

znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy informacje dotyczące pochodzenia i jakości

badanego paliwa lub paliwa stałego;

10)

określenie rodzaju oferowanego paliwa lub paliwa stałego, których próbki lub próbki

paliwa stałego pobrano, oraz ilości pobranego paliwa lub paliwa stałego;

11)

imię, nazwisko i stanowisko służbowe inspektora pobierającego próbki lub próbki paliwa

stałego;

12)

podpisy

a)

kontrolowanego przedsiębiorcy lub rolnika wytwarzającego biopaliwa ciekłe na własny

użytek albo ich przedstawicieli,

b)

inspektora pobierającego próbki lub próbki paliwa stałego.

3.

Protokół, o którym mowa w ust. 1, sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden

otrzymuje kontrolowany przedsiębiorca lub rolnik wytwarzający biopaliwa ciekłe na

własny użytek lub ich przedstawiciel, a drugi egzemplarz inspektor dołącza do akt

sprawy.

4.

Odmowa podpisania protokołu przez kontrolowanego przedsiębiorcę lub rolnika wytwarzającego

biopaliwa ciekłe na własny użytek lub ich przedstawicieli nie stanowi przeszkody dla

przekazania do badań pobranych próbek lub próbek paliw stałych.

Inspektor sporządza także protokół pobrania próbek lub próbek paliw stałych przeznaczony

do użytku wewnętrznego Inspekcji Handlowej, zawierający

1)

numer protokołu, o którym mowa w art. 20 ust. 1;

2)

numery identyfikacyjne, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 4;

3)

informacje o oznaczeniu próbek lub próbek paliw stałych oraz świadectwa jakości uniemożliwiającym

identyfikację przedsiębiorcy, stacji paliwowej, stacji zakładowej, hurtowni lub rolnika

wytwarzającego biopaliwa ciekłe na własny użytek, u którego próbki lub próbki paliw

stałych pobrano, przekazywanych do akredytowanego laboratorium;

4)

podpis inspektora pobierającego próbki lub próbki paliw stałych.

1.

Inspektor lub upoważniony pracownik Inspekcji Handlowej niezwłocznie przekazują upoważnionemu

pracownikowi akredytowanego laboratorium pobrane próbki lub próbki paliw stałych w

warunkach uniemożliwiających zmianę jakości paliw lub paliw stałych i ich cech charakterystycznych.

2.

Jedna z próbek lub próbek paliw stałych stanowi próbkę kontrolną, a drugą próbkę lub

próbkę paliw stałych przeznacza się do badań.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku badania próbek sprężonego gazu ziemnego

(CNG) lub próbek kontrolnych sprężonego gazu ziemnego (CNG) oraz próbek paliw stałych

lub próbek kontrolnych paliw stałych w toku kontroli przez pracownika akredytowanego

laboratorium.

4.

Badania pobranych próbek lub próbek paliw stałych i próbek kontrolnych przeprowadza

się w akredytowanym laboratorium. Badania próbek sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub

próbek kontrolnych sprężonego gazu ziemnego (CNG) oraz próbek paliw stałych i próbek

kontrolnych paliw stałych mogą być przeprowadzane także w toku kontroli przez pracownika

akredytowanego laboratorium.

5.

Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej przeprowadza, na pisemny wniosek kontrolowanego

przedsiębiorcy lub rolnika wytwarzającego biopaliwa ciekłe na własny użytek, badania

próbki kontrolnej w akredytowanym laboratorium.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, składa się w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia

kontrolowanemu protokołu zawierającego wyniki badań próbek.

7.

W przypadku gdy przeprowadzone badania próbki sprężonego gazu ziemnego (CNG) wykazały,

że paliwo to nie spełnia wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 3 ust. 2 pkt 4, badania próbki kontrolnej przeprowadza się z urzędu.

7a.

Badania próbki kontrolnej przeprowadza się z urzędu, jeżeli przeprowadzone badania

próbek paliw stałych wykazały, że

1)

paliwo stałe nie spełnia wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 3a ust. 2 lub

2)

wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne z parametrami wskazanymi w świadectwie

jakości.

7b.

Ocena zgodności wartości parametrów próbki paliwa stałego lub próbki kontrolnej paliwa

stałego z parametrami wskazanymi w świadectwie jakości jest dokonywana z uwzględnieniem

dopuszczalnego poziomu odchylenia wartości parametrów jakościowych paliw stałych określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2.

8.

Wyniki badań pobranych próbek stosuje się do jakości całej partii paliwa znajdującego

się w zbiorniku, z którego pobrano próbki.

9.

Wyniki badań pobranych próbek paliw stałych u przedsiębiorcy wprowadzającego do obrotu

paliwa stałe stosuje się do ilości paliwa stałego, o której mowa w art. 20 ust. 2

pkt 8a.

1.

W przypadku stwierdzenia, w wyniku kontroli, niewłaściwej jakości paliwa, z wyłączeniem

wodoru, Zarządzający niezwłocznie wyznacza, z uwzględnieniem ust. 2, przedsiębiorcę,

który dostarczył paliwo do przedsiębiorcy, u którego stwierdzono paliwo niewłaściwej

jakości, w celu przeprowadzenia kontroli.

2.

W przypadku braku stacjonarnego zbiornika paliwa u przedsiębiorcy będącego bezpośrednim

dostawcą paliwa do przedsiębiorcy, u którego stwierdzono paliwo niespełniające wymagań

jakościowych określonych w ustawie, inspektor podejmuje czynności kontrolne w celu

ustalenia innego przedsiębiorcy, od którego pochodzi zakwestionowane paliwo, a posiadającego

stacjonarny zbiornik.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku stwierdzenia, w wyniku kontroli,

obecności substancji, o których mowa w art. 10a, w olejach napędowych, o których mowa

w tym przepisie.

1.

Jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych

określonych w ustawie, lub w olejach napędowych, o których mowa w art. 10a, stwierdzono

obecność substancji, o których mowa w tym przepisie, wojewódzki inspektor Inspekcji

Handlowej, w drodze decyzji, nakłada na kontrolowanego obowiązek uiszczenia kwoty

stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki przeznaczonej do badań,

o której mowa w art. 22 ust. 2.

1a.

Jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że paliwo stałe nie spełnia wymagań jakościowych

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 lub wartości parametrów

paliwa stałego są niezgodne z parametrami wskazanymi w świadectwie jakości, wojewódzki

inspektor Inspekcji Handlowej, w drodze decyzji, nakłada na kontrolowanego obowiązek

uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki paliwa

stałego przeznaczonej do badań i badań próbki kontrolnej oraz kwoty stanowiącej równowartość

kosztów ich pobrania.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 22 ust. 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej

pobiera od kontrolowanego zaliczkę w wysokości kosztów badania próbki kontrolnej po

uprzednim wezwaniu go do złożenia tej zaliczki.

3.

Jeżeli badanie próbki kontrolnej nie wykaże naruszenia wymagań jakościowych określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 albo art. 4 ust. 2, albo art. 5 ust.

2, albo art. 6 ust. 3, uznaje się, że badane paliwo spełnia te wymagania. W takim

przypadku zwraca się kontrolowanemu zaliczkę, o której mowa w ust. 2.

3a.

W przypadku olejów napędowych, o których mowa w art. 10a, przepis ust. 3 stosuje się,

jeżeli badanie próbki kontrolnej nie wykaże obecności substancji, o których mowa w

art. 10a.

4.

Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej ustala wysokość należności pieniężnej, o

której mowa w ust. 1, na podstawie faktury wystawionej przez kierownika akredytowanego

laboratorium, w którym wykonano badania próbki, a w przypadku gdy badania próbki wykonano

w laboratorium prowadzonym przez Inspekcję Handlową - na podstawie ustaleń kierownika

tego laboratorium.

4a.

Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej ustala wysokość należności pieniężnej, o

której mowa w ust. 1a, na podstawie faktury wystawionej przez kierownika akredytowanego

laboratorium lub innego akredytowanego podmiotu, który dokonał pobrania próbek paliwa

stałego, oraz faktury wystawionej przez kierownika akredytowanego laboratorium, które

wykonało badania próbki paliwa stałego i próbki kontrolnej paliwa stałego.

5.

Kontrolowany jest obowiązany uiścić należność pieniężną, o której mowa w ust. 1 i

1a, na rachunek właściwego wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej.

6.

Wpływy z tytułu należności, o których mowa w ust. 1 i 1a, stanowią dochód budżetu

państwa.

7.

Należności, o których mowa w ust. 1 i 1a, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Akredytowane laboratoria, które nie są prowadzone przez Zarządzającego, przeprowadzają

badania

1)

próbek lub próbek paliw stałych pobranych do badań - na podstawie umowy zawartej z

Zarządzającym;

2)

próbek kontrolnych sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub próbek kontrolnych paliw stałych

- na podstawie umowy zawartej z Zarządzającym;

3)

pozostałych próbek kontrolnych - na podstawie umowy zawartej z wojewódzkim inspektorem

Inspekcji Handlowej.

2.

Umowy, o których mowa w ust. 1, zawierają w szczególności postanowienia dotyczące

liczby próbek przekazywanych do badań, terminu wykonania badań, sposobu rozliczeń

za wykonane badania, odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, okresu

jej obowiązywania i warunków rozwiązania.

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Przedsiębiorca wytwarzający wodór, w trakcie procesu jego wytwarzania, bada jakość

wodoru pod kątem spełnienia wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 7, co najmniej raz na 30 dni w akredytowanym laboratorium.

3a.

W przypadku gdy w danym okresie 30 dni, w danej instalacji służącej do wytwarzania

wodoru, wytworzono powyżej 50 ton wodoru, wówczas w tym okresie, po wytworzeniu każdych

50 ton wodoru, przeprowadza się dodatkowe badanie jakości wodoru.

3b.

Badanie jakości wodoru, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza się rzadziej niż raz

na 30 dni, ale co najmniej raz na kwartał, jeżeli

1)

wodór jest wytwarzany w procesie elektrolizy i

2)

przedsiębiorca wytwarzający ten wodór w trakcie procesu jego wytwarzania kontroluje

w sposób przepływowy zgodność z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie

art. 3 ust. 2 pkt 7 dla następujących parametrów: woda, węglowodory ogółem, metan,

tlen, hel, azot, argon, ditlenek węgla, tlenek węgla, związki siarki ogółem, formaldehyd,

kwas mrówkowy, amoniak, związki halogenowe ogółem.

4.

Przedsiębiorca wytwarzający wodór jest obowiązany posiadać dokumentację z badań, o

których mowa w ust. 3-3b, zawierającą co najmniej informacje na temat terminu przeprowadzenia

badania oraz wartości badanych parametrów. Dokumentacja z badania, o którym mowa w

ust. 3, potwierdza, że próbkę wodoru pobrano zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach

wydanych na podstawie art. 25c i akredytowane laboratorium zbadało taką próbkę zgodnie

z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 25d.

5.

Przedsiębiorca wytwarzający wodór wystawia certyfikat jakości wodoru w oparciu o dokumenty

z badań, o których mowa w ust. 3-3b, które przeprowadzono w okresie, w którym został

wytworzony wodór podlegający rozporządzeniu przez dokonanie jakiejkolwiek czynności

prawnej lub faktycznej skutkującej trwałym wyzbyciem się tego paliwa.

6.

Certyfikat jakości wodoru przedsiębiorca wytwarzający wodór wystawia przed wydaniem

wodoru podlegającego rozporządzeniu przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej

lub faktycznej skutkującej trwałym wyzbyciem się tego paliwa.

7.

Certyfikat jakości wodoru zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorcy wystawiającego certyfikat jakości wodoru, jego siedziby

i adresu;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy wystawiającego certyfikat jakości

wodoru oraz numer identyfikacyjny tego przedsiębiorcy w odpowiednim rejestrze państwa

obcego, jeżeli został nadany;

3)

indywidualny numer certyfikatu jakości wodoru;

4)

określenie ilości wodoru objętego certyfikatem jakości wodoru, podanej w kilogramach

[kg];

5)

wskazanie okresu, w którym wytworzono wodór objęty certyfikatem jakości wodoru;

6)

nazwę akredytowanego laboratorium, które przeprowadziło badanie, o którym mowa w ust.

3;

6a)

informację o terminach przeprowadzenia badań jakości wodoru;

6b)

oświadczenie, o spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 3b, w przypadku przeprowadzenia

badań jakości wodoru w terminie, o którym mowa w ust. 3b;

7)

oświadczenie przedsiębiorcy wystawiającego certyfikat jakości wodoru o następującej

treści

„

Oświadczam, że wodór, dla którego jest wystawiany ten certyfikat, spełnia wymagania

jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1209) oraz że próbkę wodoru pobrano i zbadano zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach

wydanych na podstawie art. 25c i art. 25d tej ustawy.

”

;

8)

oznaczenie miejsca i datę wystawienia certyfikatu jakości wodoru;

9)

podpis przedsiębiorcy wystawiającego certyfikat jakości wodoru albo osoby uprawnionej

do jego reprezentowania.

8.

W przypadku rozporządzenia wodorem objętym certyfikatem jakości wodoru na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej

skutkującej trwałym wyzbyciem się tego paliwa należy łącznie z tym wodorem przekazać

przedsiębiorcy, który transportuje, magazynuje, wprowadza do obrotu lub gromadzi w

stacjach zakładowych wodór lub prowadzi hurtownię wodoru, oryginał lub kopię tego

certyfikatu poświadczoną za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę, który rozporządził

tym wodorem. Jeżeli rozporządzenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy wodoru

objętego certyfikatem jakości wodoru w ilości mniejszej niż określona w tym certyfikacie

lub jego kopii, należy ten certyfikat lub kopię opatrzyć adnotacją określającą w szczególności

ilość wodoru, która została rozporządzona danemu przedsiębiorcy.

9.

Certyfikat jakości wodoru może mieć formę pisemną lub elektroniczną. Certyfikat w

formie elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem

zaufanym albo podpisem osobistym i przesyła za pomocą środków komunikacji elektronicznej

w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2020 r. poz. 344).

1.

Na potrzeby badania, o którym mowa w art. 25a ust. 3, próbkę wodoru pobiera, zgodnie

z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 25c, pracownik akredytowanego

laboratorium, w którym będzie ona badana.

2.

Pracownik akredytowanego laboratorium przekazuje niezwłocznie próbkę wodoru do akredytowanego

laboratorium w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości wodoru i jego cech charakterystycznych

zapewnionych zgodnie z najlepszą praktyką i dostępną wiedzą.

3.

Po pobraniu próbki wodoru przedsiębiorca wytwarzający wodór sporządza protokół pobrania

próbki wodoru.

4.

Protokół, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorcy wytwarzającego wodór, jego siedziby i adresu;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy wytwarzającego wodór oraz numer

identyfikacyjny tego przedsiębiorcy w odpowiednich rejestrach państwa obcego, jeżeli

został nadany;

3)

numer protokołu;

4)

datę pobrania próbki wodoru;

5)

określenie miejsca pobrania próbki wodoru;

6)

opis sposobu, w jaki pobrano próbkę wodoru;

7)

określenie rodzaju badanego wodoru oraz ilości pobranego wodoru;

8)

imię, nazwisko i stanowisko służbowe pracownika akredytowanego laboratorium pobierającego

próbkę wodoru;

9)

podpisy

a)

przedsiębiorcy wytwarzającego wodór albo jego przedstawiciela,

b)

pracownika akredytowanego laboratorium pobierającego próbkę wodoru.

5.

Protokół, o którym mowa w ust. 3, sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden

pozostaje u przedsiębiorcy wytwarzającego wodór albo u jego przedstawiciela, a drugi

egzemplarz dołącza się podczas kontroli Inspekcji Handlowej do akt sprawy.

6.

Badanie próbki wodoru przeprowadza akredytowane laboratorium zgodnie z wymaganiami

określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 25d.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia,

sposób pobierania próbki wodoru przez akredytowane laboratorium, biorąc pod uwagę

stan wiedzy technicznej, metody określone w odpowiednich normach lub doświadczenie

w stosowaniu tego paliwa.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia,

metody badania jakości wodoru przez akredytowane laboratorium, biorąc pod uwagę stan

wiedzy technicznej, metody określone w odpowiednich normach lub doświadczenie w stosowaniu

tego paliwa.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzeń,

metody badania jakości

1)

paliw ciekłych,

2)

biopaliw ciekłych,

3)

gazu skroplonego (LPG),

4)

sprężonego gazu ziemnego (CNG),

5)

lekkiego oleju opałowego, ciężkiego oleju opałowego oraz oleju do silników statków

żeglugi śródlądowej

- biorąc pod uwagę metody określone w odpowiednich normach w tym zakresie.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia,

metody badania jakości

1)

innych paliw odnawialnych,

2)

skroplonego gazu ziemnego (LNG)

- odrębnie dla każdego rodzaju paliw, o których mowa w pkt 1 i 2, biorąc pod uwagę

stan wiedzy technicznej, metody określone w odpowiednich normach lub doświadczenie

w stosowaniu tych paliw.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia,

metody badania jakości paliw stałych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a

i b, biorąc pod uwagę stan wiedzy technicznej lub metody określone w odpowiednich

normach.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

metody badania oleju napędowego na obecność substancji, o których mowa w art. 10a,

2)

substancje, o których mowa w art. 10a pkt 2

- uwzględniając stan wiedzy technicznej lub metody określone w odpowiednich normach.

1.

Kierownik akredytowanego laboratorium jest obowiązany do przekazania właściwemu wojewódzkiemu

inspektorowi Inspekcji Handlowej oraz Zarządzającemu, niezwłocznie po zakończeniu

badań, protokołu zawierającego wyniki badań próbek lub próbek paliw stałych z ich

analizą.

2.

Pozostałości po próbkach i próbkach paliw stałych oraz próbki kontrolne paliw lub

paliw stałych niepoddane badaniom podlegają, na wniosek wojewódzkiego inspektora Inspekcji

Handlowej, komisyjnemu zniszczeniu przez akredytowane laboratorium przeprowadzające

badania.

3.

Pozostałości po próbkach oraz próbki kontrolne sprężonego gazu ziemnego (CNG) niepoddane

badaniom podlegają, na wniosek Zarządzającego, komisyjnemu zniszczeniu przez akredytowane

laboratorium przeprowadzające badania.

W przypadku gdy z protokołu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, wynika, że w próbce lub

próbce kontrolnej oleju napędowego

1)

stwierdzono obecność substancji, o których mowa w art. 10a, wojewódzki inspektor Inspekcji

Handlowej przekazuje niezwłocznie, poświadczone za zgodność z oryginałem, wyniki badań

i akta przeprowadzonej kontroli właściwemu dla siedziby przedsiębiorcy naczelnikowi

urzędu skarbowego właściwemu w zakresie podatku akcyzowego;

2)

nie stwierdzono obecności substancji, o których mowa w art. 10a, wojewódzki inspektor

Inspekcji Handlowej przekazuje, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu,

w którym przekazano mu ten protokół, informacje zawierające dane przedsiębiorcy oraz

dotyczące lokalizacji stacji paliwowej albo stacji zakładowej dyrektorowi izby administracji

skarbowej właściwemu dla siedziby wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej.

1

Przedsiębiorca wytwarzający, transportujący, magazynujący, wprowadzający do obrotu

lub gromadzący w stacji zakładowej wodór, a także przedsiębiorca prowadzący hurtownię

wodoru przekazują ministrowi właściwemu do spraw gospodarki surowcami energetycznymi

oraz ministrowi właściwemu do spraw energii informację na temat prowadzonej w tym

zakresie działalności w terminie 14 dni od dnia jej faktycznego rozpoczęcia.

2

W przypadku zmiany rodzaju wykonywanej działalności przedsiębiorca, o którym mowa

w ust. 1, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki surowcami energetycznymi

oraz ministrowi właściwemu do spraw energii zaktualizowaną informację, o której mowa

w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia faktycznego dokonania zmiany.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, który składa informację, jego siedziby i adresu;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy składającego informację oraz numer

identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON),

jeżeli został nadany, albo numer identyfikacyjny w odpowiednim rejestrze państwa obcego;

3)

wskazanie rodzaju i miejsca wykonywania działalności;

4)

datę i podpis przedsiębiorcy albo osoby uprawnionej do jego reprezentowania.

Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej sporządza i przekazuje Zarządzającemu roczny

raport zawierający analizę wyników kontroli jakości paliw oraz informacje o przebiegu

kontroli i innych podejmowanych działaniach, zgodnie z programem kontroli sporządzonym

na podstawie planu kontroli jakości paliw.

(uchylony)

1.

Zarządzający na podstawie rocznych raportów, o których mowa w art. 28, sporządza roczny

zbiorczy raport dotyczący jakości paliw ciekłych, biopaliw ciekłych i innych paliw

odnawialnych oraz gazu skroplonego (LPG), sprężonego gazu ziemnego (CNG), skroplonego

gazu ziemnego (LNG) i wodoru.

2.

Zarządzający sporządza roczny zbiorczy raport dotyczący zawartości siarki w następujących

paliwach

1)

lekkim oleju opałowym, na podstawie rocznych raportów, o których mowa w art. 28;

2)

ciężkim oleju opałowym, na podstawie rocznego raportu sporządzonego przez Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska, przekazywanego do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku;

3)

oleju do silników statków żeglugi śródlądowej, na podstawie rocznego raportu sporządzonego

przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, przekazywanego do Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku;

4)

paliwie żeglugowym, stosowanym w statkach morskich, na podstawie rocznych raportów

sporządzonych przez właściwych terytorialnie Dyrektorów Urzędów Morskich, przekazywanych

do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zgodnie z odrębnymi przepisami.

3.

Zarządzający przedstawia Radzie Ministrów zbiorczy raport, o którym mowa w ust. 1,

corocznie do dnia 31 lipca następnego roku.

4.

Zarządzający dostarcza corocznie Komisji Europejskiej roczny zbiorczy raport, o którym

mowa w ust. 2, do dnia 30 czerwca następnego roku.

5.

Na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1, Zarządzający sporządza corocznie

dla Komisji Europejskiej zbiorczy raport dotyczący jakości paliw ciekłych i biopaliw

ciekłych na stacjach paliwowych oraz stacjach zakładowych i przekazuje go do dnia

31 sierpnia następnego roku.

Minister właściwy do spraw gospodarki surowcami energetycznymi określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór raportu, o którym mowa w art. 29 ust. 1,

2)

sposób monitorowania jakości paliw ciekłych i biopaliw ciekłych w celu sporządzenia

raportu, o którym mowa w art. 29 ust. 5, a w szczególności

a)

sposób doboru stacji paliwowych i stacji zakładowych, w których będzie dokonywana

kontrola, w tym minimalną liczbę tych stacji,

b)

okresy monitorowania jakości paliw ciekłych i biopaliw ciekłych,

c)

sposób podziału terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do celów monitorowania jakości

paliw ciekłych i biopaliw ciekłych,

d)

wzór raportu

- uwzględniając konieczność prewencyjnego oddziaływania Systemu oraz niezbędne informacje

zawarte w sporządzanych raportach.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.

1.

Podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny jest obowiązany, z uwzględnieniem art.

30e, zapewnić w danym roku kalendarzowym minimalną wartość ograniczenia emisji gazów

cieplarnianych w cyklu życia paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, gazu skroplonego (LPG),

sprężonego gazu ziemnego (CNG), skroplonego gazu ziemnego (LNG), oleju do silników

statków żeglugi śródlądowej lub wodoru, stosowanych w transporcie, w przeliczeniu

na jednostkę energii rozporządzanych przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej

lub faktycznej skutkującej trwałym wyzbyciem się tych paliw na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, lub zużywanych przez ten podmiot na potrzeby własne, oraz energii elektrycznej

stosowanej w pojazdach samochodowych, sprzedawanej odbiorcy końcowemu lub zużywanej

przez ten podmiot na potrzeby własne.

2.

Wartość ograniczenia, o którym mowa w ust. 1

1)

wynosi 6 %;

2)

oblicza się na podstawie wskaźników emisji gazów cieplarnianych dla poszczególnych

paliw lub energii i wartości energetycznych tych paliw lub energii, określonych w

przepisach wydanych na podstawie art. 30h i art. 30ha, w stosunku do emisji gazów

cieplarnianych w przeliczeniu na jednostkę energii z 2010 r.

3.

W przypadku benzyn lotniczych oraz paliw typu benzyny lub nafty do silników odrzutowych

stosowanych w statkach w powietrznym ruchu lotniczym do realizacji Narodowego Celu

Redukcyjnego zalicza się wyłącznie biokomponenty zastosowane w tych paliwach.

Podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny, mający siedzibę lub miejsce zamieszkania

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany niezwłocznie poinformować

Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, w formie pisemnej lub w postaci elektronicznej,

o adresie do doręczeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o osobie upoważnionej

do reprezentowania tego podmiotu, w szczególności do odbioru upoważnienia, o którym

mowa w art. 30f ust. 2.

1.

Podmioty realizujące Narodowy Cel Redukcyjny mogą wspólnie realizować obowiązek, o

którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1.

Podmioty, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. b i c, mogą przyjąć obowiązek,

o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, informują Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o

przyjęciu obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2, w terminie do dnia 31 marca

każdego roku.

3.

W informacji, o której mowa w ust. 2, należy wskazać

1)

nazwę i adres siedziby podmiotu, o którym mowa w ust. 1, oraz jego adres do doręczeń,

w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby, z uwzględnieniem art. 30c;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu, o którym mowa w ust. 1, oraz numer

identyfikacyjny podmiotu w odpowiednich rejestrach państwa obcego, jeżeli został nadany;

3)

rodzaj oraz zakres wykonywanej działalności gospodarczej przez podmiot, o którym mowa

w ust. 1.

4.

Do informacji, o której mowa w ust. 2, podmioty, o których mowa w ust. 1, dołączają

oświadczenie zawierające oznaczenie miejsca i datę złożenia oraz podpis osoby uprawnionej

do ich reprezentowania o następującej treści

1)

w przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. b

„

Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, oświadczam, że

1)

dane zawarte w informacji są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu

energią elektryczną określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859);

3)

decyduję się na przyjęcie obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1209).

”

.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.;

2)

w przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. c

„

Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, oświadczam, że

1)

dane zawarte w informacji są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu

benzynami lotniczymi oraz paliwami typu benzyny lub nafty do silników odrzutowych

określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859).

”

.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

5.

Informacja, o której mowa w ust. 2, może być sporządzona w postaci elektronicznej

i przesłana za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

1.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki jest uprawniony do przeprowadzania kontroli podmiotów

realizujących Narodowy Cel Redukcyjny w zakresie wykonania obowiązku, o którym mowa

w art. 30b ust. 1 i 2.

2.

Czynności kontrolne wykonują upoważnieni pracownicy Urzędu Regulacji Energetyki po

doręczeniu podmiotowi realizującemu Narodowy Cel Redukcyjny albo osobie przez niego

upoważnionej upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

3.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię, nazwisko oraz wskazanie stanowiska służbowego pracownika organu kontroli uprawnionego

do przeprowadzenia kontroli;

2)

oznaczenie kontrolowanego;

3)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

4)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli;

5)

wskazanie podstawy prawnej kontroli;

6)

oznaczenie organu kontroli;

7)

określenie daty i miejsca wystawienia upoważnienia;

8)

podpis osoby wystawiającej upoważnienie, z podaniem zajmowanego stanowiska służbowego;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

4.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, polega na analizie wyjaśnień oraz dokumentów przedstawionych

przez podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny.

5.

Upoważnionym pracownikom, o których mowa w ust. 2, przysługuje prawo żądania od kontrolowanego

podmiotu realizującego Narodowy Cel Redukcyjny

1)

ustnych i pisemnych wyjaśnień, a także przedstawienia dokumentów dotyczących zapewnienia

minimalnej wartości ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw,

o której mowa w art. 30b ust. 1 i 2;

2)

przedstawienia dokumentów umożliwiających sprawdzenie zgodności stanu faktycznego

z wartością obliczoną zgodnie z art. 30b ust. 2 pkt 2.

6.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół, który w szczególności zawiera wnioski

oraz pouczenie o sposobie złożenia zastrzeżeń co do jego treści w terminie 14 dni

od dnia jego doręczenia.

7.

W przypadku odmowy podpisania protokołu przez podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny,

kontrolujący dokonuje stosownej adnotacji w protokole. Odmowa podpisania protokołu

nie stanowi przeszkody do jego podpisania przez kontrolującego i realizacji ustaleń

kontroli.

8.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki może wezwać podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny

do usunięcia uchybień określonych w protokole w terminie nie krótszym niż 7 dni licząc

od dnia otrzymania wezwania.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

sprawozdanie roczne zawierające informacje dotyczące ilości gazu skroplonego (LPG),

oleju do silników statków żeglugi śródlądowej, benzyn lotniczych, paliw typu benzyny

lub nafty do silników odrzutowych oraz wodoru importowanych oraz sprowadzonych w ramach

nabycia wewnątrzwspólnotowego, sporządzone według kodów CN na podstawie danych z systemów

Krajowej Administracji Skarbowej prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów, w

terminie do 45 dni po zakończeniu roku kalendarzowego.

1a.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje dotyczące podmiotu, który

dokonał importu lub nabycia wewnątrzwspólnotowego gazu skroplonego (LPG), oleju do

silników statków żeglugi śródlądowej, benzyn lotniczych, paliw typu benzyny lub nafty

do silników odrzutowych oraz wodoru, oraz informacje dotyczące podmiotu będącego właścicielem

tego gazu skroplonego (LPG), oleju do silników statków żeglugi śródlądowej, benzyn

lotniczych, paliw typu benzyny lub nafty do silników odrzutowych oraz wodoru.

2.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki corocznie sporządza i przedstawia Radzie Ministrów,

na podstawie sprawozdań rocznych złożonych zgodnie z art. 30i ust. 1 przez podmioty

realizujące Narodowy Cel Redukcyjny, zbiorczy raport roczny dla Komisji Europejskiej,

dotyczący ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw i energii elektrycznej,

w terminie do dnia 31 października roku następującego po roku sprawozdawczym.

3.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki przekazuje Komisji Europejskiej, za pośrednictwem

Europejskiej Agencji Środowiska, raport, o którym mowa w ust. 2, w terminie do dnia

31 grudnia roku następującego po roku sprawozdawczym.

4.

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

raportu, o którym mowa w ust. 2, uwzględniając sprawozdawczość dotyczącą ograniczenia

emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw i energii elektrycznej, a także konieczność

zapewnienia kompletności danych dotyczących tej emisji.

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, po wydaniu przez

Komisję Europejską regulacji określonych w art. 7a ust. 5 dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października

1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę

Rady 93/12/EWG

(Dz. Urz. UE L 350 z 28.12.1998, str. 58, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 23, str. 182, z późn. zm.)

1)

metodykę obliczania emisji gazów cieplarnianych, w przeliczeniu na jednostkę energii

z paliw innych niż biopaliwa ciekłe oraz z energii elektrycznej przez podmioty realizujące

Narodowy Cel Redukcyjny,

2)

wskaźnik emisji gazów cieplarnianych dla poszczególnych paliw,

3)

emisję gazów cieplarnianych, w przeliczeniu na jednostkę energii z 2010 r.,

4)

wartość opałową dla poszczególnych paliw oraz wartość energetyczną energii elektrycznej

- uwzględniając metodykę dotyczącą obliczania ograniczenia emisji gazów cieplarnianych

w cyklu życia paliw i energii elektrycznej oraz stan wiedzy technicznej.

Minister właściwy do spraw klimatu określa do dnia 31 grudnia każdego roku, w drodze

rozporządzenia, przy uwzględnieniu danych zgromadzonych przez Krajowy ośrodek bilansowania

i zarządzania emisjami w Krajowej bazie o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji,

prowadzonej na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami

gazów cieplarnianych i innych substancji

(Dz. U. z 2022 r. poz. 673 oraz z 2024 r. poz. 834), a także innych dostępnych danych naukowych, wskaźnik emisji gazów cieplarnianych

dla energii elektrycznej na następny rok kalendarzowy.

1.

Podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny jest obowiązany do przekazywania Prezesowi

Urzędu Regulacji Energetyki sprawozdania rocznego dotyczącego emisji gazów cieplarnianych

w cyklu życia paliw i energii elektrycznej, zwanego dalej „sprawozdaniem rocznym”,

sporządzanego na podstawie faktur VAT lub innych dokumentów, w terminie do dnia 30

czerwca roku następującego po roku sprawozdawczym.

1a.

Podmiot wspólnie realizujący Narodowy Cel Redukcyjny na podstawie art. 30d ust. 1,

do sprawozdania rocznego dołącza informację o podmiotach, z którymi wspólnie zrealizował

ten obowiązek.

1b.

W informacji, o której mowa w ust. 1a, wskazuje się

1)

nazwy i adresy siedzib podmiotów, o których mowa w art. 30d ust. 1, oraz ich adresy

do doręczeń, w przypadku gdy są inne niż adresy ich siedzib, z uwzględnieniem art.

30c;

2)

numery identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotów, o których mowa w art. 30d ust. 1,

oraz numery identyfikacyjne tych podmiotów w odpowiednich rejestrach państwa obcego,

jeżeli zostały nadane.

1c.

Do informacji, o której mowa w ust. 1a, dołącza się oświadczenie osoby uprawnionej

do reprezentowania podmiotu składającego tę informację o następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte w informacji są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

obowiązek, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw

(Dz. U. z 2024 r. poz. 1209), został wspólnie zrealizowany z następującymi podmiotami: ...;

3)

znane mi są warunki określone w art. 30b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw.

”

.

1d.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1c, zawiera oznaczenie miejsca i datę złożenia

oraz podpis składającego, a także klauzulę o treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

2.

Sprawozdanie roczne może być sporządzone w postaci elektronicznej i przesłane za pośrednictwem

środków komunikacji elektronicznej, w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

3.

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe dane

i wzór sprawozdania rocznego oraz może określić w tym rozporządzeniu rodzaje innych

dokumentów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając sprawozdawczość dotyczącą ograniczenia

emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw i energii elektrycznej, a także konieczność

zapewnienia kompletności danych dotyczących tej emisji.

1.

Na potrzeby ewidencji, o której mowa w ust. 4, podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny,

który zamierza w danym roku kalendarzowym wykorzystać do realizacji obowiązku, o którym

mowa w art. 30b ust. 1 i 2, redukcję emisji gazów cieplarnianych pochodzącą z projektu

redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym, osiągniętą w roku kalendarzowym,

za który realizowany jest obowiązek, może poinformować o tym zamiarze Prezesa Urzędu

Regulacji Energetyki nie później niż do dnia 1 czerwca roku następującego po tym roku

kalendarzowym.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

nazwę projektu redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym, z którego

pochodzi redukcja emisji gazów cieplarnianych;

2)

informację, czego dotyczy projekt redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie

wydobywczym, z którego pochodzi redukcja emisji gazów cieplarnianych;

3)

jednorazowy numer certyfikatu, o którym mowa w części 2 pkt 1 lit. f załącznika I do dyrektywy Rady (UE) 2015/652 z dnia 20 kwietnia

2015 r. ustanawiającej metody obliczania i wymogi w zakresie sprawozdawczości zgodnie

z dyrektywą 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do jakości benzyny

i olejów napędowych

(Dz. Urz. UE L 107 z 25.04.2015, str. 26, z późn. zm.)

4)

numer, o którym mowa w części 2 pkt 1 lit. g załącznika I do dyrektywy Rady (UE) 2015/652 z dnia 20 kwietnia

2015 r. ustanawiającej metody obliczania i wymogi w zakresie sprawozdawczości zgodnie

z dyrektywą 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do jakości benzyny

i olejów napędowych, jednoznacznie identyfikujący metodę obliczania i związany z nią schemat;

5)

datę rozpoczęcia projektu redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym,

z którego pochodzi redukcja emisji gazów cieplarnianych, późniejszą niż dzień 1 stycznia

2011 r.;

6)

osiągniętą roczną wartość redukcji emisji gazów cieplarnianych pochodzącą z projektu

redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym, wyrażoną w tonach ekwiwalentu

dwutlenku węgla;

7)

wartość redukcji emisji gazów cieplarnianych pochodzącej z projektu redukcji emisji

gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym, którą podmiot realizujący Narodowy Cel

Redukcyjny zamierza wykorzystać do realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 30b

ust. 1 i 2, wyrażoną w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla;

8)

określenie przedziału czasowego, w którym osiągnięto redukcję emisji gazów cieplarnianych

pochodzącą z projektu redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym,

którą podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny zamierza wykorzystać do realizacji

obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2;

9)

współrzędne geograficzne projektu redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie

wydobywczym, z którego pochodzi redukcja emisji gazów cieplarnianych, wyrażone w stopniach

z dokładnością do czwartego miejsca po przecinku;

10)

określenie tytułu prawnego, z którego wynika możliwość dysponowania przez podmiot

realizujący Narodowy Cel Redukcyjny redukcją emisji gazów cieplarnianych pochodzącą

z projektu redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym, którą ten

podmiot zamierza wykorzystać do realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust.

1 i 2.

3.

Do informacji, o której mowa w ust. 1, podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny

dołącza dokumenty, z których wynika tytuł prawny, o którym mowa w ust. 2 pkt 10.

4.

W celu poprawy przejrzystości obrotu redukcjami emisji gazów cieplarnianych pochodzącymi

z projektów redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym, wykorzystywanymi

do rozliczenia Narodowego Celu Redukcyjnego, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, korzystając

z kompletnych informacji, o których mowa w ust. 1, oraz sprawozdań rocznych, prowadzi

ewidencję projektów redukcji emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym,

z których pochodzą redukcje emisji gazów cieplarnianych wykorzystywane do realizacji

obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2.

5.

Ewidencja, o której mowa w ust. 4, zawiera dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1-9.

6.

Ewidencja, o której mowa w ust. 4, ma charakter informacyjny i podlega publikacji

w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki może żądać od podmiotu realizującego Narodowy Cel

Redukcyjny przedstawienia dokumentów lub informacji dotyczących realizacji Narodowego

Celu Redukcyjnego, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych

informacji prawnie chronionych.

1.

Kto wytwarza, transportuje, magazynuje lub wprowadza do obrotu paliwa ciekłe, biopaliwa

ciekłe lub inne paliwa odnawialne, gaz skroplony (LPG), sprężony gaz ziemny (CNG),

skroplony gaz ziemny (LNG), lekki olej opałowy lub wodór niespełniające wymagań jakościowych

określonych w ustawie, podlega grzywnie od 50 000 zł do 500 000 zł lub karze pozbawienia

wolności do lat 3.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto w stacji zakładowej gromadzi paliwa wymienione w

ust. 1 niespełniające wymagań jakościowych określonych w ustawie.

3.

Jeżeli paliwa, o których mowa w ust. 1 lub 2, stanowią mienie znacznej wartości, sprawca

podlega grzywnie od 100 000 zł do 1 000 000 zł lub karze pozbawienia wolności od 3

miesięcy do 5 lat.

4.

W przypadku mniejszej wagi sprawca podlega grzywnie od 10 000 zł do 25 000 zł.

5.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1-3 działa nieumyślnie, podlega grzywnie od

25 000 zł do 250 000 zł.

(uchylony)

1.

Przedsiębiorca, który prowadzi hurtownię wodoru lub transportuje, magazynuje, wprowadza

do obrotu lub gromadzi w stacjach zakładowych wodór, który nie posiada certyfikatu

jakości wodoru, podlega grzywnie od 50 000 zł do 500 000 zł.

2.

Karze, o której mowa w ust. 1, nie podlega ten, kto prowadzi hurtownię wodoru lub

transportuje, magazynuje, wprowadza do obrotu lub gromadzi w stacjach zakładowych

wodór, który posiada certyfikat jakości wodoru, jeżeli nie jest świadomy, że certyfikat

ten poświadcza nieprawdę.

Kto, będąc rolnikiem, wytwarza na własny użytek biopaliwo ciekłe niespełniające wymagań

jakościowych określonych w ustawie, podlega grzywnie.

1.

Kto, będąc właścicielem lub użytkownikiem wybranej floty, wprowadza do obrotu biopaliwo

ciekłe stosowane w tej flocie, podlega grzywnie.

2.

Kto, będąc właścicielem lub użytkownikiem wybranej floty, stosuje bez zgłoszenia biopaliwo

ciekłe niespełniające wymagań jakościowych, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2,

podlega grzywnie.

3.

(uchylony)

4.

Kto wprowadza do obrotu biopaliwa ciekłe, o których mowa w art. 4 ust. 1, przeznaczone

do stosowania przez podmioty inne niż właściciel lub użytkownik wybranej floty, podlega

grzywnie.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1.

Kto wbrew przepisom stosuje ciężki olej opałowy, niespełniający wymagań jakościowych

określonych w ustawie, podlega grzywnie.

2.

Kto stosuje olej do silników statków żeglugi śródlądowej, niespełniający wymagań jakościowych

określonych w ustawie, podlega grzywnie.

1.

Kto wprowadza do obrotu paliwa stałe niezgodnie z art. 7 ust. 7a pkt 1-4, podlega

grzywnie od 50 000 zł do 500 000 zł lub karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli paliwa stałe stanowią mienie znacznej wartości, sprawca podlega grzywnie od

100 000 zł do 1 000 000 zł lub karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

3.

W przypadku mniejszej wagi sprawca podlega grzywnie od 10 000 zł do 25 000 zł.

4.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 i 2 działa nieumyślnie, podlega grzywnie

od 25 000 zł do 250 000 zł.

1.

Kto uniemożliwia lub utrudnia inspektorowi przeprowadzenie kontroli lub usuwa paliwo

z wyłączeniem wodoru, zabezpieczone w wyniku kontroli, podlega grzywnie, karze ograniczenia

wolności albo pozbawienia wolności do roku.

2.

Kto uniemożliwia lub utrudnia inspektorowi przeprowadzenie kontroli lub usuwa paliwa

stałe zabezpieczone w wyniku kontroli, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności

albo pozbawienia wolności do roku.

Karze pieniężnej podlega

1)

przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania

lub wprowadzania do obrotu biopaliw ciekłych przeznaczonych do stosowania w wybranej

flocie, który magazynuje to biopaliwo w zbiorniku nieoznakowanym w sposób określony

w art. 8 ust. 1 pkt 3;

2)

przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania

lub wprowadzania do obrotu biopaliw ciekłych przeznaczonych do stosowania w wybranej

flocie, który zaopatruje tę flotę w to biopaliwo z dystrybutora nieoznakowanego w

sposób określony w art. 8 ust. 2 pkt 4;

3)

właściciel lub użytkownik wybranej floty, który nie wykonuje obowiązku informowania

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu,

o którym mowa w art. 9 ust. 1;

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6)

przedsiębiorca, który nie oznakowuje dystrybutora na stacji paliwowej lub stacji zakładowej

w sposób określony w art. 9c;

7)

podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny, który nie wykonał obowiązku, o którym

mowa w art. 30b ust. 1 i 2;

8)

podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny, który nie przekazał w terminie sprawozdania

rocznego, o którym mowa w art. 30i ust. 1, lub podał w tym sprawozdaniu nieprawdziwe

dane;

9)

przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wbrew obowiązkowi

a)

nie wystawia świadectwa jakości albo

b)

wystawia świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne

ze stanem faktycznym, albo

c)

nie przekazuje kopii świadectwa jakości podmiotowi, który nabywa paliwo stałe;

10)

przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe z przeznaczeniem, o którym mowa

w art. 1 ust. 2, oraz z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust. 2, który

wbrew obowiązkowi nie przechowuje kopii dokumentów, o których mowa w art. 6b ust.

1;

11)

przedsiębiorca, który nie przestrzega obowiązków, o których mowa w art. 9ca ust. 1-3;

12)

podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny, który odmawia przedstawienia dokumentów

lub informacji, o których mowa w art. 30k;

13)

podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny, który wprowadza w błąd Prezesa Urzędu

Regulacji Energetyki w zakresie przedstawianych dokumentów lub informacji, o których

mowa w art. 30k;

14)

przedsiębiorca wytwarzający, transportujący, magazynujący, wprowadzający do obrotu

lub gromadzący w stacji zakładowej wodór, a także przedsiębiorca prowadzący hurtownię

wodoru, który nie przekazał w terminie informacji, o której mowa w art. 27b ust. 1

lub 2, lub podał w tej informacji nieprawdziwe dane.

1.

W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2, przez podmioty

wspólnie realizujące ten obowiązek, karze pieniężnej podlegają te podmioty, które

nie zrealizowały tego obowiązku w przypadku rozliczania samodzielnej jego realizacji.

2.

(uchylony)

1.

Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt

1-3, 6, 8 i 11-14, wynosi 5000 zł.

2.

(uchylony)

3.

Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadku, o którym mowa w art. 35a pkt 7,

oblicza się według wzoru

K = S × O × W,

gdzie poszczególne symbole oznaczają

K - wysokość kary pieniężnej, wyrażoną w złotych [zł],

S - 215,00 złotych za tonę ekwiwalentu dwutlenku węgla [zł/tCO2eq],

O - wartość niewykonanego obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2, wyrażoną

w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla w przeliczeniu na jednostkę energii [tCO2eq/MJ], z dokładnością do dziesięciu miejsc po przecinku,

W - odpowiednio wartość opałową lub energetyczną paliw ciekłych, biopaliw ciekłych,

gazu skroplonego (LPG), sprężonego gazu ziemnego (CNG), skroplonego gazu ziemnego

(LNG) lub wodoru, rozporządzanych przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej

lub faktycznej skutkującej trwałym wyzbyciem się tych paliw na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub zużytych na potrzeby własne na tym terytorium, oraz energii elektrycznej

sprzedawanej odbiorcy końcowemu lub zużywanej na potrzeby własne, liczoną za rok,

w którym podmiot ten nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2, wyrażoną

w jednostkach energii [MJ].

4.

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 3, nie może przekroczyć 15 % przychodu

ukaranego podmiotu realizującego Narodowy Cel Redukcyjny, osiągniętego w poprzednim

roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna związana jest z działalnością prowadzoną

na podstawie koncesji, wysokość kary nie może przekroczyć 15 % przychodu ukaranego

podmiotu realizującego Narodowy Cel Redukcyjny, wynikającego z działalności koncesjonowanej,

osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

5.

Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt

9 i 10, wynosi

1)

od 10 000 zł do 25 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa

stałego nie przekracza kwoty 200 000 zł;

2)

od 25 001 zł do 100 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa

stałego przekracza kwotę 200 000 zł.

1.

Karę pieniężną wymierza

1)

podmiotom, o których mowa w art. 35a w pkt 1-3, 6 i 9-11, wojewódzki inspektor Inspekcji

Handlowej właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli,

2)

podmiotom, o których mowa w art. 35a pkt 7, 8, 12 i 13, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki,

3

przedsiębiorcom, o których mowa w art. 35a pkt 14, minister właściwy do spraw gospodarki

surowcami energetycznymi

- w drodze decyzji.

2.

W przypadku łącznego niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 9c i art. 9ca

ust. 1, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej może wymierzyć łączną karę pieniężną

w wysokości od 5000 zł do 15 000 zł.

3.

Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której

mowa w ust. 2, uwzględnia dotychczasową działalność w tym zakresie podmiotu dokonującego

naruszenia, wielkość obrotu z tej działalności lub wartość paliw ciekłych wydanych

na stacji zakładowej w roku poprzedzającym rok przeprowadzenia kontroli.

4.

Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, ustalając wysokość kar pieniężnych, o których

mowa w art. 35c ust. 5, uwzględnia dotychczasową działalność przedsiębiorcy dokonującego

naruszenia, wielkość obrotu z tej działalności lub wartość paliw stałych wprowadzonych

do obrotu przez tego przedsiębiorcę w roku poprzedzającym rok przeprowadzenia kontroli.

1.

Wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 35a pkt 1-3, 6 oraz 9-14 stanowią

dochód budżetu państwa.

1a.

Wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 35a pkt 7 i 8 stanowią przychód

Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

1b.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 35a pkt 7, uiszcza się na rachunek bankowy Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w terminie 14 dni od dnia, w którym

decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej stała się prawomocna.

1c

Kary pieniężne, o których mowa w art. 35a pkt 12 i 13, uiszcza się na rachunek Urzędu

Regulacji Energetyki w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary

pieniężnej stała się prawomocna.

2.

Do egzekucji kar pieniężnych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

(pominięty)

(pominięty)

1.

Podmiot realizujący Narodowy Cel Redukcyjny może zrealizować obowiązek, o którym mowa

w art. 30b ust. 1 i 2, uiszczając opłatę zastępczą w wysokości określonej w ust. 4,

jeżeli wykaże, że w roku kalendarzowym, którego dotyczył ten obowiązek, zrealizował

Narodowy Cel Redukcyjny na minimalnym określonym poziomie.

2.

Minimalny poziom realizacji Narodowego Celu Redukcyjnego, o którym mowa w ust. 1,

wynosi

1)

4,0 % na 2021 r.;

2)

4,1 % na 2022 r.;

3)

4,5 % na 2023 r.;

4)

5,0 % na 2024 r.

3.

Minimalny poziom, o którym mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie z art. 30b ust. 2 pkt

2.

4.

Opłatę zastępczą, o której mowa w ust. 1, oblicza się według wzoru

Oz = Soz × Ooz × Woz,

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Oz - wysokość opłaty zastępczej, wyrażoną w złotych [zł],

Soz - odpowiednio

1)

116,00 złotych za tonę ekwiwalentu dwutlenku węgla [zł/tCO2eq] w 2021 r.,

2)

135,00 złotych za tonę ekwiwalentu dwutlenku węgla [zł/tCO2eq] w 2022 r.,

3)

157,00 złotych za tonę ekwiwalentu dwutlenku węgla [zł/tCO2eq] w 2023 r.,

4)

182,00 złotych za tonę ekwiwalentu dwutlenku węgla [zł/tCO2eq] w 2024 r.,

Ooz - wartość niewykonanego obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2, wyrażoną

w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla w przeliczeniu na jednostkę energii [tCO2eq/MJ], z dokładnością do dziesięciu miejsc po przecinku,

Woz - odpowiednio wartość opałową lub energetyczną paliw ciekłych, biopaliw ciekłych,

gazu skroplonego (LPG), sprężonego gazu ziemnego (CNG), skroplonego gazu ziemnego

(LNG) lub wodoru, rozporządzanych przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej

lub faktycznej skutkującej trwałym wyzbyciem się tych paliw na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub zużytych na potrzeby własne na tym terytorium, oraz energii elektrycznej

sprzedawanej odbiorcy końcowemu lub zużywanej na potrzeby własne, liczoną za rok,

w którym podmiot ten nie zrealizował obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i

2, wyrażoną w jednostkach energii [MJ].

5.

Opłatę zastępczą, o której mowa w ust. 1, uiszcza się na rachunek bankowy Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 30 czerwca roku następującego

po roku, którego dotyczy obowiązek, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 2.

6

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przedstawia ministrowi właściwemu

do spraw gospodarki surowcami energetycznymi i Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

informację o wpłatach z tytułu opłat zastępczych dokonywanych za dany rok kalendarzowy,

do dnia 31 lipca roku następującego po roku, którego dotyczy obowiązek, o którym mowa

w art. 30b ust. 1 i 2.

Do dnia 1 stycznia 2025 r. przez akredytowane laboratorium wykonujące badanie wodoru

rozumie się laboratorium, które posiada akredytację dla ogólnych wymagań dotyczących

kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących zgodnie z normą ISO:17025 „Ogólne

wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących” i posiada

zaplecze techniczne i organizacyjne oraz zasoby kadrowe umożliwiające wykonywanie

badań jakości wodoru zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 25d oraz do poboru

próbek wodoru zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 25c.

System Monitorowania i Kontrolowania Jakości Paliw Ciekłych i Biopaliw Ciekłych, w

rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 44, staje się Systemem.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na przepisy ustawy uchylanej na podstawie

art. 44 albo odsyłają ogólnie do przepisów tej ustawy, stosuje się w tym zakresie

właściwe przepisy niniejszej ustawy.

(pominięty)

Do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

(pominięty)

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art.

44, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie niniejszej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości

paliw ciekłych i biopaliw ciekłych

(Dz. U. poz. 293 i 1808).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem art. 40, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 6 lit. b, pkt 7 lit. f w zakresie art. 5 ust. 3b oraz lit. i w zakresie

art. 5 ust. 4e oraz pkt 14 lit. d, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od

dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 7 lit. f w zakresie art. 5 ust. 3a oraz pkt 7 lit. m w zakresie art. 5

ust. 6ca pkt 1 lit. a, a także art. 22, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy

od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 2 lit. b w zakresie art. 3 pkt 6d, pkt 3, pkt 7 lit. i w zakresie art.

5 ust. 4f-4i, lit. k, lit. m w zakresie art. 5 ust. 6ca pkt 1 lit. b i lit. n, pkt

12 w zakresie art. 5b

4)

art. 1 pkt 64 w zakresie art. 43f ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 7 pkt 1, 2 i 4, a także

art. 40 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2023 r.;

5)

art. 1 pkt 2 lit. s, pkt 7 lit. c tiret drugie i lit. m w zakresie art. 5 ust. 6ca

pkt 2, pkt 8 w zakresie art. 5a

6)

art. 1 pkt 51 w zakresie, w jakim dotyczy prosumenta wirtualnego energii odnawialnej,

który wchodzi w życie z dniem 2 lipca 2025 r.;

7)

art. 1 pkt 2 lit. a, lit. b w zakresie art. 3 pkt 6c, lit. m i n, pkt 6 lit. c i d,

pkt 7 lit. b w zakresie dodanych wyrazów „paliw gazowych” oraz lit. o i p, pkt 9 i

10, pkt 20 lit. d tiret szóste, pkt 24 lit. c i d, pkt 34 lit. a i b, pkt 35-37 oraz

pkt 71 lit. a tiret piąte w zakresie art. 56 ust. 1 pkt 17a i 17b, tiret szóste i

siódme oraz lit. f, a także art. 27 i art. 28, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca

2025 r.;

8)

(uchylony)

9)

art. 19, który wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu

ogłoszenia.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że sprawy te toczą się przed organem, który

przejął zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Organ, który przejął zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmuje

związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organu, który utracił

te zadania i kompetencje, w tym także wynikające z umów i porozumień.

3.

Akta spraw, rejestry, ewidencje, listy i bazy danych, prowadzone przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy przez organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie

niniejszej ustawy, przejmuje organ, który przejął od niego w tym zakresie zadania

i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.

4.

Organ, który utracił zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazuje

niezwłocznie organowi, który przejął od niego zadania i kompetencje na podstawie niniejszej

ustawy, dokumentację związaną z wykonywaniem przejętych zadań i kompetencji, w tym

także w postaci informatycznych nośników danych.

5.

Z czynności, o których mowa w ust. 3 i 4, sporządza się protokół.

Dyrektorzy generalni urzędów obsługujących organy, które utraciły zadania i kompetencje

na podstawie niniejszej ustawy, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, przekażą sprawy wszczęte i niezakończone dyrektorom generalnym urzędów obsługujących

organy, które przejęły te zadania i kompetencje. Z czynności przekazania sporządza

się protokół.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organ, który

utracił zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, a także dokumenty sporządzone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez ten organ albo przy jego udziale,

w szczególności uzgodnienia, zatwierdzenia, akceptacje, wezwania, wpisy do rejestrów,

zlecenia, wskazania, weryfikacje, notyfikacje, opinie i zaświadczenia, zachowują ważność,

przy czym dokumenty wydane na czas określony - zachowują ważność przez okres, na który

zostały wydane.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia,

z wyjątkiem

1)

art. 65 ust. 2 i art. 73 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 47 i art. 82, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.