Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 26 lipca 2024 r. w sprawie określenia definicji ryzyka handlowego, politycznego i nierynkowego

1.

Rozporządzenie określa definicje ryzyka handlowego, politycznego i nierynkowego, które

mogą prowadzić do powstania szkody.

2.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

podmiocie publicznym albo dłużniku publicznym - należy przez to rozumieć odpowiednio

podmiot albo dłużnika, będącego organem władzy publicznej lub osobą albo jednostką

organizacyjną wykonującą funkcję władzy publicznej, który nie może zostać uznany za

niewypłacalnego;

2)

podmiocie prywatnym albo dłużniku prywatnym - należy przez to rozumieć odpowiednio

podmiot albo dłużnika, który nie jest podmiotem publicznym albo dłużnikiem publicznym,

chyba że może być uznany za podmiot publiczny albo dłużnika publicznego z uwagi na

a)

jego status prawny,

b)

efektywność postępowania prawnego przeciwko niemu,

c)

jego źródła finansowania i dochodów, w tym fakt, że może on również spłacać zobowiązania,

korzystając ze środków publicznych lub ze środków uzyskiwanych ze świadczenia usług

finansowanych w części albo w całości ze środków publicznych,

d)

wpływ, jaki może na niego wywierać rząd państwa macierzystego, lub kontrolę, którą

może nad nim sprawować;

3)

państwie ubezpieczającego - należy przez to rozumieć państwo, na terytorium którego

ubezpieczający lub ubezpieczony ma siedzibę albo miejsce zamieszkania;

4)

nabywcy - należy przez to rozumieć dłużnika publicznego albo dłużnika prywatnego,

który zawarł na swoją rzecz kontrakt eksportowy lub umowę, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o ubezpieczeniach gwarantowanych przez

Skarb Państwa, a także każdy podmiot, na którego rzecz dłużnik publiczny albo dłużnik prywatny

zawarł ten kontrakt eksportowy lub tę umowę;

5)

umowie - należy przez to rozumieć odpowiednio instrument finansujący, kontrakt eksportowy,

umowę lub inwestycję, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1-5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o ubezpieczeniach gwarantowanych

przez Skarb Państwa, objęte ubezpieczeniem gwarantowanym, o którym mowa w art. 1 ust. 2 tej ustawy;

6)

inwestycji - należy przez to rozumieć odpowiednio inwestycję, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o ubezpieczeniach gwarantowanych

przez Skarb Państwa, objętą ubezpieczeniem gwarantowanym, o którym mowa w art. 1 ust. 2 tej ustawy.

Ryzyko handlowe obejmuje

1)

prawne lub faktyczne stwierdzenie niewypłacalności dłużnika prywatnego oraz, o ile

występuje, jego poręczyciela albo gwaranta, będącego podmiotem prywatnym;

2)

opóźnienie w spełnieniu świadczenia przez dłużnika prywatnego oraz, o ile występuje,

jego poręczyciela albo gwaranta, będącego podmiotem prywatnym;

3)

inne niż wskazane w pkt 2 zdarzenie będące niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem

przez dłużnika prywatnego umowy, w szczególności bezpodstawną odmowę przyjęcia towarów

lub usług.

Ryzyko polityczne obejmuje

1)

opóźnienie w spełnieniu świadczenia przez dłużnika prywatnego oraz jego poręczyciela

albo gwaranta, będącego podmiotem publicznym;

2)

opóźnienie w spełnieniu świadczenia przez dłużnika publicznego oraz, o ile występuje,

jego poręczyciela albo gwaranta;

3)

inne niż wskazane w pkt 2 zdarzenie będące niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem

przez dłużnika publicznego umowy, w szczególności bezpodstawną odmowę przyjęcia towarów

lub usług;

4)

podjęcie przez rząd państwa innego niż Rzeczpospolita Polska lub państwo ubezpieczającego

lub przez jakikolwiek organ władzy publicznej w tym państwie w formie uznawanej za

interwencję rządu środków lub decyzji, które uniemożliwiają wykonanie lub należyte

wykonanie umowy;

5)

ogłoszenie powszechnego moratorium płatniczego przez rząd państwa dłużnika albo państwa,

w którym jest realizowana inwestycja, lub państwa, które uczestniczy w dokonywaniu

płatności w związku z umową;

6)

niemożność lub opóźnienie w dokonywaniu transferu należności uiszczanych w związku

z umową spowodowane wydarzeniami politycznymi, trudnościami gospodarczymi, środkami

prawnymi lub administracyjnymi, które wystąpiły lub zostały podjęte poza granicami

Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

wejście w życie przepisów prawnych w państwie dłużnika albo w państwie, w którym jest

realizowana inwestycja, zgodnie z którymi dokonanie przez dłużnika płatności w walucie

tego państwa powoduje zwolnienie dłużnika z długu, w sytuacji gdy w wyniku wahań kursu

walutowego płatność według stanu na dzień dokonania płatności wobec ubezpieczającego

nie jest wystarczająca do spełnienia przez dłużnika świadczenia w całości;

8)

podjęcie przez rząd Rzeczypospolitej Polskiej lub rząd państwa ubezpieczającego, lub

Unię Europejską środków lub decyzji odnoszących się do handlu między państwem członkowskim

i państwami trzecimi albo do inwestycji realizowanej w państwie członkowskim lub państwie

trzecim, w szczególności dotyczących zakazu wywozu i przywozu towarów, które skutkują

uniemożliwieniem wykonania lub należytego wykonania umowy i nie są rekompensowane

przez rząd albo właściwy organ Unii Europejskiej, który podejmuje te środki lub decyzje;

9)

zaistnienie siły wyższej, która obejmuje w szczególności następujące zdarzenia i ich

skutki: wojnę, wojnę domową, powstanie, rewolucję, zamieszki, przewlekłe masowe strajki,

trzęsienie ziemi, wybuch wulkanu, cyklon, tajfun, powódź, gwałtowną falę przypływową,

lawinę, pożary o rozmiarach katastrofalnych, awarię nuklearną, akty piractwa morskiego,

pandemię, o ile zaistnienie siły wyższej uniemożliwia wykonanie lub należyte wykonanie

umowy.

1.

Ryzyko nierynkowe obejmuje ryzyko handlowe i polityczne, o których mowa odpowiednio

w § 2 i § 3

1)

związane z nabywcami mającymi siedzibę albo miejsce zamieszkania w państwach innych

niż państwa o ryzyku zbywalnym, wymienione w załączniku do komunikatu Komisji w sprawie

zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego

ubezpieczenia kredytów eksportowych (Dz. Urz. UE C 497 z 10.12.2021, str. 5);

2)

związane z dłużnikami mającymi siedzibę albo miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej

Polskiej albo mogące zaistnieć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ‒ w przypadku

gdy ubezpieczenie gwarantowane dotyczy umów lub inwestycji, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o ubezpieczeniach gwarantowanych

przez Skarb Państwa, lub instrumentów finansujących te umowy lub inwestycje.

2.

Ryzyko handlowe i polityczne, o których mowa odpowiednio w § 2 i § 3, związane z nabywcami

mającymi siedzibę albo miejsce zamieszkania w państwach o ryzyku zbywalnym, wymienionych

w załączniku do komunikatu Komisji w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych,

traktuje się jako ryzyko nierynkowe w przypadku uznania przez Komisję Europejską ryzyka

handlowego i politycznego, związanego z nabywcami z tych państw, za ryzyko tymczasowo

nierynkowe.

Do umów obejmujących ubezpieczenie, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o ubezpieczeniach gwarantowanych przez

Skarb Państwa, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o gwarantowanych przez Skarb Państwa

ubezpieczeniach eksportowych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1859), zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy

rozporządzenia uchylanego w § 6.

Traci moc rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie określenia definicji

ryzyka handlowego, politycznego i nierynkowego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2233).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.