Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 stycznia 2024 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ekonomii społecznej

Ustawa reguluje

1)

organizację i zasady działania przedsiębiorstwa społecznego;

2)

zasady uzyskiwania i utraty statusu przedsiębiorstwa społecznego oraz nadzór nad przedsiębiorstwem

społecznym;

3)

instrumenty wsparcia przedsiębiorstwa społecznego;

4)

zasady i formy wspierania rozwoju ekonomii społecznej przez organy administracji publicznej;

5)

ochronę danych osobowych w związku z realizacją celów wynikających z ustawy.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o

1)

ekonomii społecznej - należy przez to rozumieć działalność podmiotów ekonomii społecznej

na rzecz społeczności lokalnej w zakresie reintegracji społecznej i zawodowej, tworzenia

miejsc pracy dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym oraz świadczenia usług społecznych,

realizowaną w formie działalności gospodarczej, działalności pożytku publicznego i

innej działalności o charakterze odpłatnym;

2)

innej działalności o charakterze odpłatnym - należy przez to rozumieć działalność,

o której mowa w art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2023 r. poz. 900, 1672, 1718 i 2005), działalność kulturalną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu

działalności kulturalnej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 194 oraz z 2023 r. poz. 1662) oraz działalność zarobkową kół gospodyń wiejskich, o której mowa w art. 22 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o kołach gospodyń wiejskich

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1179), jeżeli nie jest działalnością gospodarczą;

3)

jednostce tworzącej podmiot ekonomii społecznej - należy przez to rozumieć podmiot,

o którym mowa w art. 10b ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji

zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2024 r. poz. 44) lub art. 3 ust. 2 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2241), który odpowiednio zorganizował warsztat terapii zajęciowej, utworzył zakład aktywności

zawodowej lub centrum integracji społecznej lub prowadzi klub integracji społecznej;

4)

osobach prawnych organizacyjnie powiązanych - należy przez to rozumieć co najmniej

dwie osoby prawne, z których jedna posiada kontrolę w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1689 i 1705) nad pozostałą osobą prawną lub pozostałymi osobami prawnymi;

5)

podmiocie ekonomii społecznej - należy przez to rozumieć

a)

spółdzielnię socjalną,

b)

warsztat terapii zajęciowej i zakład aktywności zawodowej,

c)

centrum integracji społecznej i klub integracji społecznej,

d)

spółdzielnię pracy, w tym spółdzielnię inwalidów i spółdzielnię niewidomych, oraz

spółdzielnię produkcji rolnej,

e)

organizację pozarządową, o której mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2023 r. poz. 571), z wyjątkiem partii politycznych, europejskich partii politycznych, związków zawodowych

i organizacji pracodawców, samorządów zawodowych, fundacji utworzonych przez partie

polityczne i europejskich fundacji politycznych,

f)

podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1, 2 lub 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku

publicznego i o wolontariacie;

6)

osobie zagrożonej wykluczeniem społecznym - należy przez to rozumieć

a)

bezrobotnego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 735, 1429, 1723 i 1737),

b)

bezrobotnego długotrwale, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy,

c)

poszukującego pracy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, bez zatrudnienia

-

w wieku do 30. roku życia oraz po ukończeniu 50. roku życia lub

-

niewykonującego innej pracy zarobkowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy,

d)

osobę niepełnosprawną w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,

e)

absolwenta centrum integracji społecznej oraz absolwenta klubu integracji społecznej,

o których mowa w art. 2 pkt 1a i 1b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym,

f)

osobę spełniającą kryteria, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 901, 1693, 1938 i 2760),

g)

osobę uprawnioną do specjalnego zasiłku opiekuńczego, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 390, 658 i 1429),

h)

osobę usamodzielnianą, o której mowa w art. 140 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie

pieczy zastępczej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1426 i 1429) oraz art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej,

i)

osobę z zaburzeniami psychicznymi, o której mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2123 oraz z 2023 r. poz. 1972),

j)

osobę pozbawioną wolności, osobę opuszczającą zakład karny oraz pełnoletnią osobę

opuszczającą zakład poprawczy,

k)

osobę starszą, o której mowa w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o osobach starszych

(Dz. U. poz. 1705),

l)

osobę, która uzyskała w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą;

7)

reintegracji społecznej - należy przez to rozumieć działania służące odbudowaniu lub

nabyciu i podtrzymaniu umiejętności uczestniczenia w życiu społeczności lokalnej i

pełnienia ról społecznych w miejscu pracy, zamieszkania lub pobytu, w tym rehabilitację

społeczną osób niepełnosprawnych;

8)

reintegracji zawodowej - należy przez to rozumieć działania służące zdobyciu nowych

kwalifikacji, kompetencji, wiedzy i umiejętności w celu odbudowania lub uzyskania

i podtrzymania zdolności do samodzielnego świadczenia pracy na rynku pracy i awansu

zawodowego, w tym rehabilitację zawodową osób niepełnosprawnych;

9)

usługach społecznych - należy przez to rozumieć działania z zakresu, o którym mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 1-14 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych

przez centrum usług społecznych

(Dz. U. poz. 1818);

10)

zatrudnieniu - należy przez to rozumieć zatrudnienie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy.

1.

Status przedsiębiorstwa społecznego mogą posiadać podmiot ekonomii społecznej, o którym

mowa w art. 2 pkt 5 lit. a oraz d-f, oraz jednostka tworząca podmiot ekonomii społecznej,

prowadzące

1)

działalność odpłatną pożytku publicznego, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie,

2)

działalność gospodarczą, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2023 r. poz. 221, 641, 803, 1414 i 2029),

3)

inną działalność o charakterze odpłatnym

- jeżeli spełniają warunki określone w ust. 2, art. 4 ust. 1 oraz art. 5-9.

2.

Status przedsiębiorstwa społecznego mogą posiadać podmiot ekonomii społecznej, o którym

mowa w art. 2 pkt 5 lit. a oraz d-f, oraz jednostka tworząca podmiot ekonomii społecznej,

jeżeli Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, państwowa albo samorządowa

osoba prawna nie posiadają nad podmiotem ekonomii społecznej kontroli w rozumieniu

art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, z wyłączeniem spółdzielni socjalnych założonych przez osoby, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o spółdzielniach socjalnych.

1.

Działalność przedsiębiorstwa społecznego służy rozwojowi lokalnemu i ma na celu

1)

reintegrację społeczną i zawodową osób zagrożonych wykluczeniem społecznym lub

2)

realizację usług społecznych.

2.

Działania z zakresu reintegracji społecznej i zawodowej realizowane na rzecz osób

zatrudnionych w przedsiębiorstwie społecznym nie są wykonywane w ramach działalności

gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorstwo społeczne.

1.

Przedsiębiorstwo społeczne zatrudnia co najmniej 3 osoby na podstawie umowy o pracę

lub spółdzielczej umowy o pracę. Każda z tych osób jest zatrudniona w wymiarze co

najmniej 1/2 pełnego wymiaru czasu pracy.

2.

W przedsiębiorstwie społecznym działającym w celu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt

1, co najmniej 30% ogółu osób zatrudnionych stanowią osoby zagrożone wykluczeniem

społecznym, wykonujące pracę na podstawie umowy o pracę lub spółdzielczej umowy o

pracę. Każda z tych osób zagrożonych wykluczeniem społecznym jest zatrudniona w wymiarze

co najmniej 1/2 pełnego wymiaru czasu pracy.

3.

Przez ogół osób zatrudnionych, o którym mowa w ust. 2, należy rozumieć osoby świadczące

pracę na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą lub

umowy cywilnoprawnej lub osoby prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą niebędące

pracodawcami świadczące na rzecz przedsiębiorstwa społecznego usługi przez nieprzerwany

okres co najmniej 3 miesięcy.

4.

Przedsiębiorstwo społeczne informuje osobę zagrożoną wykluczeniem społecznym, o której

mowa w art. 2 pkt 6 lit. g, o skutkach podjęcia zatrudnienia w zakresie prawa do specjalnego

zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

1.

Przedsiębiorstwo społeczne w przypadku każdej zatrudnionej osoby zagrożonej wykluczeniem

społecznym, do której został udzielony instrument wsparcia, o którym mowa w art. 21

lub art. 22, opracowuje i realizuje indywidualny plan reintegracyjny przez okres nie

krótszy niż okres, na jaki został udzielony ten instrument, lub nie krótszy niż okres

zatrudnienia danej osoby wymagany w związku z udzieleniem tego instrumentu.

2.

Indywidualny plan reintegracyjny jest opracowywany przy aktywnym uczestnictwie osoby

zagrożonej wykluczeniem społecznym i ma na celu podniesienie kwalifikacji zawodowych

i kompetencji społecznych tej osoby.

3.

Indywidualny plan reintegracyjny zawiera w szczególności informacje o

1)

sytuacji społecznej i zawodowej osoby zagrożonej wykluczeniem społecznym;

2)

planowanych działaniach z zakresu reintegracji społecznej i zawodowej;

3)

zakładanych efektach planowanych działań z zakresu reintegracji społecznej i zawodowej

oraz sposobie ich oceny.

4.

W przypadku przedsiębiorstwa społecznego będącego jednostką tworzącą podmiot ekonomii

społecznej, która zorganizowała warsztat terapii zajęciowej, utworzyła centrum integracji

społecznej lub prowadziła klub integracji społecznej, indywidualny plan reintegracyjny

stanowi kontynuację dotychczas realizowanego indywidualnego programu rehabilitacji,

indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego lub kontraktu socjalnego.

5.

Przedsiębiorstwo społeczne będące jednostką tworzącą podmiot ekonomii społecznej,

która utworzyła zakład aktywności zawodowej, nie sporządza indywidualnego planu reintegracyjnego

w przypadku osób realizujących indywidualny program rehabilitacji zawodowej i społecznej.

1.

Przedsiębiorstwo społeczne posiada organ konsultacyjno-doradczy, w którego skład wchodzą

wszystkie osoby zatrudnione w tym przedsiębiorstwie.

2.

Jeżeli liczba osób, o których mowa w ust. 1, przekracza 10, organ konsultacyjno-doradczy

może składać się z przedstawicieli tych osób w liczbie nie mniejszej niż 3.

3.

Do kompetencji organu konsultacyjno-doradczego należy w szczególności

1)

zapoznawanie się nie rzadziej niż raz w roku z wynikami działalności przedsiębiorstwa

społecznego oraz wyrażanie opinii w tym zakresie;

2)

opiniowanie regulaminu pracy lub zasad organizacji pracy ustalanych przez przedsiębiorstwo

społeczne oraz proponowanych zmian w tym zakresie;

3)

opiniowanie planowanych działań przedsiębiorstwa społecznego, w tym na rzecz reintegracji

społecznej i zawodowej.

4.

W przypadku spółki, o której mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, która uzyskała status przedsiębiorstwa społecznego, funkcję organu konsultacyjno-doradczego

pełni rada nadzorcza albo komisja rewizyjna.

5.

W przypadku gdy spółdzielnia socjalna uzyskała status przedsiębiorstwa społecznego

i której założycielem jest osoba prawna lub w przypadku gdy liczba członków spółdzielni

socjalnej jest mniejsza niż liczba pracowników niebędących jej członkami, funkcję

organu konsultacyjno-doradczego pełni spotkanie konsultacyjne, o którym mowa w art. 7a ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o spółdzielniach socjalnych.

1.

Przedsiębiorstwo społeczne nie może

1)

udzielać pożyczek osobom prawnym organizacyjnie z nim powiązanym ani swoim członkom,

członkom organów tego przedsiębiorstwa, osobom zatrudnionym w tym przedsiębiorstwie

ani osobom, z którymi osoby zatrudnione w tym przedsiębiorstwie pozostają w związku

małżeńskim, we wspólnym pożyciu albo w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii

prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia albo są

związane z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, ani zabezpieczać ich zobowiązań

mieniem przedsiębiorstwa społecznego;

2)

przekazywać majątku na rzecz osób, o których mowa w pkt 1, na zasadach innych niż

w przypadku osób trzecich, w szczególności jeżeli przekazanie to następuje nieodpłatnie

lub na preferencyjnych warunkach;

3)

wykorzystywać majątku na rzecz osób, o których mowa w pkt 1, na zasadach innych niż

w przypadku osób trzecich, chyba że to wykorzystanie wynika bezpośrednio z celu statutowego;

4)

dokonywać zakupu towarów lub usług od osób prawnych organizacyjnie z nim powiązanych

lub podmiotów, w których uczestniczą osoby, o których mowa w pkt 1, na zasadach innych

niż w przypadku osób trzecich lub po cenach wyższych niż rynkowe.

2.

Przez osoby zatrudnione, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rozumie się osoby wymienione

w art. 5 ust. 3.

1.

Przedsiębiorstwo społeczne nie przeznacza zysku albo nadwyżki bilansowej uzyskanych

z wykonywanej działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1, do podziału między swoich

członków, udziałowców, akcjonariuszy i osoby w nim zatrudnione.

2.

Do podmiotów ekonomii społecznej, o których mowa w art. 2 pkt 5 lit. d, które uzyskały status przedsiębiorstwa społecznego, przepisu

art. 183 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze nie stosuje się w zakresie udziału w części nadwyżki bilansowej przeznaczonej do

podziału między członków zgodnie z zasadami ustalonymi w statucie.

1.

Przedsiębiorstwo społeczne sporządza roczne sprawozdanie i przekazuje je w formie

elektronicznej wojewodzie właściwemu ze względu na siedzibę przedsiębiorstwa społecznego

w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, za który jest składane to

sprawozdanie.

2.

Roczne sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

informacje dotyczące przedsiębiorstwa społecznego

a)

nazwę i formę prawną,

b)

adres siedziby oraz dane kontaktowe,

c)

NIP, numer identyfikacyjny REGON oraz numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, innej ewidencji

lub innym rejestrze;

2)

szczegółowe informacje o

a)

podjętych działaniach dotyczących reintegracji społecznej i zawodowej osób zatrudnionych

wraz z osiągniętymi efektami,

b)

zatrudnieniu, z uwzględnieniem warunków, o których mowa w art. 5 ust. 2,

c)

korzystaniu z instrumentów wsparcia, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24-26.

3.

Roczne sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorstwo społeczne sporządza

1)

pierwszy raz za rok kalendarzowy, w którym uzyskało status przedsiębiorstwa społecznego;

2)

ostatni raz za rok kalendarzowy, w którym utraciło status przedsiębiorstwa społecznego.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres i wzór rocznego sprawozdania sporządzanego przez przedsiębiorstwo

społeczne, uwzględniając potrzebę zgromadzenia jednolitych informacji niezbędnych

do oceny prawidłowości realizacji przez przedsiębiorstwo społeczne jego celów oraz

spełniania warunków do uzyskania statusu przedsiębiorstwa społecznego.

1.

Wojewoda po przeprowadzonej weryfikacji poprawności i kompletności informacji zawartych

w rocznym sprawozdaniu, o którym mowa w art. 10 ust. 1, przedstawia corocznie, nie

później niż do dnia 31 maja roku następującego po roku, za który jest składane to

sprawozdanie, ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego sprawozdanie

zbiorcze z informacji zawartych w rocznym sprawozdaniu, o którym mowa w art. 10 ust.

1.

2.

Sprawozdanie zbiorcze, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane przez wojewodę ministrowi

właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego w formie elektronicznej.

1.

Uzyskanie statusu przedsiębiorstwa społecznego następuje na wniosek podmiotu ekonomii

społecznej, o którym mowa w art. 2 pkt 5 lit. a lub d-f, albo jednostki tworzącej

podmiot ekonomii społecznej, w drodze decyzji wojewody właściwego ze względu na siedzibę

tego podmiotu albo tej jednostki.

2.

Wniosek o uzyskanie statusu przedsiębiorstwa społecznego zawiera

1)

nazwę i formę prawną wnioskodawcy;

2)

adres siedziby wnioskodawcy i miejsce wykonywania planowanej działalności;

3)

NIP, numer identyfikacyjny REGON i numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, innej ewidencji

lub innym rejestrze;

4)

określenie celu działalności, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

5)

planowany przedmiot dominującej działalności.

3.

Do wniosku o uzyskanie statusu przedsiębiorstwa społecznego dołącza się dokumenty

potwierdzające spełnianie przez podmiot ekonomii społecznej, o którym mowa w art.

2 pkt 5 lit. a lub d-f, albo jednostkę tworzącą podmiot ekonomii społecznej warunków,

o których mowa w art. 3, art. 4 ust. 1, art. 5 oraz art. 7-9, w szczególności statut,

umowę spółki lub inny dokument o tym charakterze oraz odpowiednie uchwały i regulaminy.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do spółdzielni socjalnych.

Przedsiębiorstwo społeczne jest obowiązane zgłaszać wojewodzie zmiany powodujące naruszenie

warunków, o których mowa w art. 3, art. 4 ust. 1 oraz art. 5-9, oraz wskazać przyczyny

naruszenia tych warunków w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian.

1.

Wojewoda wzywa przedsiębiorstwo społeczne, pod rygorem utraty statusu przedsiębiorstwa

społecznego, do zaniechania naruszeń warunków, o których mowa w art. 3, art. 4 ust.

1 i art. 5-10, oraz złożenia niezbędnych wyjaśnień w terminie nie krótszym niż 14

dni od dnia otrzymania wezwania.

2.

Określając termin, o którym mowa w ust. 1, wojewoda uwzględnia rodzaj stwierdzonych

naruszeń.

3.

Na wniosek przedsiębiorstwa społecznego wojewoda zwalnia, w drodze decyzji, na czas

określony, nie dłuższy niż 6 miesięcy, przedsiębiorstwo społeczne od obowiązku spełniania

warunków, o których mowa w art. 5 ust. 2, jeżeli jego naruszenie nastąpiło z przyczyn

niezależnych od przedsiębiorstwa społecznego oraz zostało zgłoszone w terminie, o

którym mowa w art. 13.

Nadzór nad działalnością przedsiębiorstwa społecznego w zakresie spełniania warunków,

o których mowa w art. 3, art. 4 ust. 1 oraz art. 5-10, sprawuje wojewoda właściwy

ze względu na siedzibę przedsiębiorstwa społecznego.

1.

Wojewoda może zarządzić w przedsiębiorstwie społecznym kontrolę z urzędu lub na wniosek

innego organu administracji publicznej w zakresie spełniania warunków, o których mowa

w art. 3, art. 4 ust. 1 oraz art. 5-10.

2.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1, przepisy rozdziałów 2-5 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 224) stosuje się odpowiednio.

3.

Wojewoda nie może równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli,

o której mowa w ust. 1, wobec tego samego przedsiębiorstwa społecznego.

4.

Czas trwania wszystkich kontroli, o których mowa w ust. 1, w jednym roku kalendarzowym

nie może przekraczać 15 dni roboczych.

Wojewoda wydaje decyzję o utracie statusu przedsiębiorstwa społecznego w przypadku,

gdy

1)

przedsiębiorstwo społeczne nie spełnia któregokolwiek z warunków, o których mowa w

art. 3, art. 4 ust. 1 oraz art. 5-10, mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 14

ust. 1;

2)

ogłoszono upadłość przedsiębiorstwa społecznego albo oddalono wniosek o ogłoszenie

upadłości przedsiębiorstwa społecznego z uwagi na fakt, że jego majątek nie wystarcza

na zaspokojenie kosztów postępowania;

3)

otwarto likwidację przedsiębiorstwa społecznego;

4)

przedsiębiorstwo społeczne wystąpiło z wnioskiem o wydanie tej decyzji.

Podmiot ekonomii społecznej, o którym mowa w art. 2 pkt 5 lit. a oraz d-f, oraz jednostka

tworząca podmiot ekonomii społecznej, które utraciły status przedsiębiorstwa społecznego

na podstawie art. 17 pkt 1, mogą ponownie uzyskać ten status nie wcześniej niż po

upływie roku od dnia, w którym decyzja o utracie statusu stała się ostateczna.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego prowadzi elektroniczny wykaz

przedsiębiorstw społecznych i udostępnia go na stronie podmiotowej urzędu go obsługującego

w Biuletynie Informacji Publicznej.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa społecznego

zawiera

1)

nazwę i formę prawną;

2)

adres siedziby i miejsce prowadzenia działalności;

3)

NIP, numer identyfikacyjny REGON i numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, innej ewidencji

lub innym rejestrze;

4)

datę uzyskania statusu przedsiębiorstwa społecznego;

5)

cel działalności, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

6)

przedmiot dominującej działalności.

3.

Wojewoda niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni roboczych od dnia,

w którym decyzja, o której mowa w art. 12 ust. 1, stała się ostateczna, informuje

ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego o uzyskaniu statusu przedsiębiorstwa

społecznego, przekazując informacje, o których mowa w ust. 2.

4.

Wojewoda niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni roboczych od dnia,

w którym decyzja, o której mowa w art. 17, stała się ostateczna, informuje ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego o utracie statusu przedsiębiorstwa

społecznego.

Organem wyższego stopnia w sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji przez wojewodę

jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

1.

W przypadku pracowników przedsiębiorstwa społecznego będących osobami zagrożonymi

wykluczeniem społecznym część wynagrodzenia odpowiadająca składce należnej od zatrudnionego

na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe oraz część kosztów osobowych pracodawcy

odpowiadająca składce na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe za zatrudnionego,

zwane dalej „składkami”, mogą podlegać finansowaniu ze środków Funduszu Pracy w pełnej

wysokości przez okres 24 miesięcy od dnia zatrudnienia oraz w połowie wysokości przez

kolejne 12 miesięcy, do wysokości odpowiadającej wysokości miesięcznej składki, której

podstawą wymiaru jest kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę.

2.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być realizowane przez refundację składek

albo przekazanie zaliczki na składki w okresach kwartalnych na podstawie udokumentowanego

wniosku przedsiębiorstwa społecznego, po zawarciu umowy ze starostą właściwym dla

siedziby tego przedsiębiorstwa, w terminie określonym w tej umowie, nie dłuższym jednak

niż 30 dni od dnia złożenia wniosku.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

dane dotyczące przedsiębiorstwa społecznego

a)

nazwę i formę prawną,

b)

adres siedziby oraz dane kontaktowe,

c)

NIP, numer identyfikacyjny REGON oraz numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, innej ewidencji

lub innym rejestrze;

2)

datę zawarcia umowy, o której mowa w ust. 2;

3)

dane rozliczeniowe, obejmujące

a)

okres opłacania składek,

b)

kwotę opłaconych składek w przypadku ubiegania się o ich refundację,

c)

kwotę składek podlegającą finansowaniu;

4)

dane osoby, której dotyczy rozliczenie

a)

imię, nazwisko i numer PESEL,

b)

okres, na jaki nawiązano stosunek pracy,

c)

wskazanie grupy osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, do której ta osoba należy

zgodnie z art. 2 pkt 6;

5)

informację o nazwie banku i numerze rachunku bankowego albo informację o nazwie spółdzielczej

kasy oszczędnościowo-kredytowej i numerze rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który mają zostać przekazane środki na finansowanie składek.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku przedsiębiorstwa społecznego o finansowanie składek oraz tryb finansowania

składek, mając na względzie konieczność zapewnienia przejrzystości danych zawartych

we wniosku oraz racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu Pracy, a także konieczność

zapewnienia zgodności udzielania wsparcia z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis .

1.

Przedsiębiorstwu społecznemu może zostać udzielone wsparcie w formie

1)

jednorazowych środków na utworzenie stanowiska pracy;

2)

środków na finansowanie kosztów wynagrodzenia lub kosztów płacy.

2.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, może być finansowane ze środków

1)

Funduszu Pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

2)

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zasadach określonych

w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych.

Wsparcie, o którym mowa w art. 21 i art. 22, może być finansowane ze środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1270, z późn. zm., w tym za pośrednictwem ośrodka wsparcia ekonomii społecznej.

Przedsiębiorstwu społecznemu przysługuje dofinansowanie do oprocentowania zaciągniętych

kredytów bankowych i w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych na zasadach

określonych w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz zwrot kosztów, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Podmiotom dokonującym zakupu produkcji lub usługi, z wyłączeniem handlu, odpowiednio

wytworzonej lub świadczonej przez przedsiębiorstwo społeczne przysługuje obniżenie

wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zasadach określonych

w art. 22 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

1.

Jednostka sektora finansów publicznych, udzielając zamówienia publicznego, do którego

ze względu na jego wartość nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1605 i 1720), może zastrzec, że o udzielenie zamówienia publicznego mogą ubiegać się wyłącznie

przedsiębiorstwa społeczne działające na podstawie ustawy lub właściwych przepisów

państw członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z

uwzględnieniem art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

2.

Informację o zastrzeżeniu, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się we wniosku o uruchomienie

procedury udzielenia zamówienia publicznego oraz odpowiednich dokumentach postępowania

o udzielenie zamówienia publicznego.

1.

Wojewoda na wniosek, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni roboczych

od dnia złożenia wniosku, wydaje przedsiębiorstwu społecznemu na podstawie wykazu,

o którym mowa w art. 19 ust. 1, oraz posiadanych informacji zaświadczenie o spełnianiu

przez przedsiębiorstwo społeczne warunków, o których mowa w art. 361 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, albo odmawia wydania zaświadczenia w przypadku niespełniania przez przedsiębiorstwo

społeczne tych warunków.

2.

Wojewoda na wniosek zamawiającego, o którym mowa w art. 7 pkt 31 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, potwierdza w terminie określonym w ust. 1 aktualność wydanego zaświadczenia.

1.

Rozwój ekonomii społecznej podlega wsparciu przez władze publiczne, w szczególności

przez

1)

koordynację działań na rzecz rozwoju ekonomii społecznej realizowanych przez organy

administracji publicznej;

2)

pomoc w tworzeniu podmiotów ekonomii społecznej i przedsiębiorstw społecznych;

3)

udzielanie podmiotom ekonomii społecznej i przedsiębiorstwom społecznym wsparcia w

szczególności w zakresie

a)

zatrudnienia oraz reintegracji społecznej i zawodowej osób zagrożonych wykluczeniem

społecznym,

b)

rozwijania potencjału podmiotów ekonomii społecznej i przedsiębiorstw społecznych

w zakresie realizacji usług społecznych,

c)

rozwijania działalności gospodarczej, działalności odpłatnej pożytku publicznego i

innej działalności odpłatnej oraz konkurencyjności.

2.

Działania, o których mowa w ust. 1, są realizowane w szczególności za pomocą

1)

programu rozwoju na rzecz ekonomii społecznej oraz regionalnych programów rozwoju

na rzecz ekonomii społecznej opracowywanych na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1259 i 1273);

2)

resortowych programów wspierania ekonomii społecznej;

3)

usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej;

4)

instrumentów wsparcia, o których mowa w art. 21 i art. 22.

1.

Usługi wsparcia podmiotów ekonomii społecznej obejmują działania w zakresie

1)

animacji lokalnej, polegającej na upowszechnianiu idei i zasad ekonomii społecznej,

pobudzaniu aktywności społecznej w społecznościach lokalnych oraz inicjowaniu i rozwoju

międzysektorowych partnerstw lokalnych;

2)

tworzenia podmiotów ekonomii społecznej i przedsiębiorstw społecznych oraz wspierania

prowadzonej przez nie działalności, a także finansowania powstawania w nich miejsc

pracy;

3)

wsparcia działań reintegracyjnych podejmowanych przez przedsiębiorstwo społeczne,

w tym wsparcia w tworzeniu planów reintegracyjnych, o których mowa w art. 6 ust. 1,

oraz finansowania tych działań;

4)

wsparcia podmiotów ekonomii społecznej i przedsiębiorstw społecznych w postępowaniach

o udzielenie zamówienia publicznego;

5)

wzmacniania potencjału kadrowego, finansowego i innowacyjnego podmiotów ekonomii społecznej

i przedsiębiorstw społecznych oraz udzielania im wsparcia biznesowego.

2.

Usługę wsparcia podmiotów ekonomii społecznej, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ośrodek

wsparcia ekonomii społecznej realizuje we współpracy z podmiotami ekonomii społecznej,

o których mowa w art. 2 pkt 5 lit. c.

3.

Współpraca, o której mowa w ust. 2, polega w szczególności na realizacji przez podmioty

ekonomii społecznej, o których mowa w art. 2 pkt 5 lit. c, usług z zakresu reintegracji

społecznej i zawodowej, o których mowa w art. 3 ust. 1 i art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu

socjalnym.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego koordynuje działania na rzecz

rozwoju ekonomii społecznej, w szczególności

1)

opracowuje program rozwoju na rzecz ekonomii społecznej na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju;

2)

zapewnia realizację usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej na poziomie krajowym;

3)

przyznaje akredytację podmiotom realizującym usługi wsparcia podmiotów ekonomii społecznej

i status ośrodka wsparcia ekonomii społecznej;

4)

gromadzi dane z obszaru ekonomii społecznej, w tym opracowane przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego;

5)

prowadzi działania z zakresu upowszechniania wiedzy o ekonomii społecznej.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może opracować resortowe programy

wspierania ekonomii społecznej, skierowane do podmiotów ekonomii społecznej lub jednostek

samorządu terytorialnego, oraz finansowo wspierać te programy.

1a

Koszty obsługi programów, o których mowa w ust. 1, wynoszą do 2,5% środków przeznaczonych

na realizację tych programów.

2.

W ramach programów, o których mowa w ust. 1, są finansowane działania wspierające

1)

rozwój ekonomii społecznej;

2)

tworzenie i rozwój podmiotów ekonomii społecznej i przedsiębiorstw społecznych oraz

wzmacnianie ich potencjału innowacyjnego i rozwojowego;

3)

zatrudnianie w przedsiębiorstwach społecznych osób zagrożonych wykluczeniem społecznym;

4)

reintegrację społeczną i zawodową osób zagrożonych wykluczeniem społecznym będących

pracownikami przedsiębiorstw społecznych;

5)

nabywanie i podnoszenie kompetencji i kwalifikacji osób zatrudnionych w podmiotach

ekonomii społecznej;

6)

budowanie wspólnych przedsięwzięć przedsiębiorstw społecznych, podmiotów ekonomii

społecznej oraz przedsiębiorców na rzecz rozwoju potencjału podmiotów ekonomii społecznej

i przedsiębiorstw społecznych oraz rozwoju lokalnego;

7)

realizację usług społecznych.

3.

Realizacja działań w ramach programów, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie

naboru wniosków, o którym mowa w art. 33, lub trybie otwartego konkursu ofert.

4.

W przypadku realizacji działań w ramach programów, o których mowa w ust. 1, w trybie

otwartego konkursu ofert przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku podmiotów ekonomii społecznej, o których mowa w art. 2 pkt 5 lit. b i

c, ofertę realizacji zadania publicznego, o której mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, lub wniosek o realizację działań w ramach programów, o których mowa w ust. 1, w

trybie naboru wniosków składają jednostki tworzące te podmioty.

6.

Programy, o których mowa w ust. 1, mogą być finansowane z udziałem środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

1.

W ramach programów, o których mowa w art. 31 ust. 1, wsparciu może podlegać również

działalność gospodarcza podmiotów ekonomii społecznej i przedsiębiorstw społecznych

przez udzielenie im dotacji przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

2.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, jest udzielane jako pomoc de minimis zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania

art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 1, z późn. zm.)rozporządzeniem Komisji (UE) nr 360/2012 z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie stosowania

art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis przyznawanej przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie

gospodarczym

(Dz. Urz. UE L 114 z 26.04.2012, str. 8, z późn. zm.)

3.

Zaświadczenie potwierdzające, że udzielone wsparcie, o którym mowa w ust. 1, jest

pomocą de minimis , wydaje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego na zasadach określonych

w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 702).

1.

Nabór wniosków o realizację działań w ramach programów, o których mowa w art. 31 ust.

1, jest ogłaszany przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego udostępnia ogłoszenie o naborze

wniosków na stronie podmiotowej urzędu go obsługującego w Biuletynie Informacji Publicznej.

Termin składania wniosków nie może być krótszy niż 14 dni od dnia udostępnienia ogłoszenia

o naborze wniosków.

3.

Ogłoszenie o naborze wniosków obejmuje

1)

rodzaj zadania w ramach działań, o których mowa w art. 31 ust. 2;

2)

podmioty uprawnione do składania wniosków;

3)

wysokość środków przeznaczonych na realizację zadania;

4)

kryteria oceny wniosków;

5)

termin i warunki realizacji zadania;

6)

termin i miejsce składania wniosków;

7)

termin rozpatrzenia wniosków;

8)

informację o możliwości odwołania naboru wniosków przed upływem terminu na złożenie

wniosków oraz możliwości przedłużenia terminu złożenia wniosków i terminu rozpatrzenia

wniosków;

9)

dodatkowe warunki lub informacje dotyczące realizacji zadania.

4.

Wniosek zawiera

1)

szczegółowy sposób realizacji zadania;

2)

termin i miejsce realizacji zadania;

3)

harmonogram działań w zakresie realizacji zadania;

4)

kalkulację przewidywanych kosztów realizacji zadania;

5)

inne informacje wynikające z dodatkowych warunków lub informacji, o których mowa w

ust. 3 pkt 9.

5.

Podmiot ekonomii społecznej lub jednostka tworząca podmiot ekonomii społecznej dołączają

do wniosku

1)

oświadczenie osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu ekonomii społecznej lub

jednostki tworzącej podmiot ekonomii społecznej składających wniosek, potwierdzające,

że w przypadku tego podmiotu lub tej jednostki nie stwierdzono niezgodnego z przeznaczeniem

wykorzystania środków publicznych;

2)

oświadczenie osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu ekonomii społecznej lub

jednostki tworzącej podmiot ekonomii społecznej składających wniosek o nieukaraniu

zakazem pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi oraz niekaralności

za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego powołuje zespół do oceny wniosków

o realizację działań w ramach programów, o których mowa w art. 31 ust. 1, w skład

którego wchodzą jego przedstawiciele oraz osoby wskazane przez podmioty ekonomii społecznej,

z wyłączeniem osób wskazanych przez podmioty ekonomii społecznej biorące udział w

naborze wniosków.

2.

Zespół, o którym mowa w ust. 1, może działać bez udziału osób wskazanych przez podmioty

ekonomii społecznej, jeżeli

1)

żaden podmiot ekonomii społecznej nie wskaże osób do składu zespołu lub

2)

żadna wskazana osoba nie weźmie udziału w pracach zespołu, lub

3)

wszystkie osoby powołane w skład zespołu podlegają wyłączeniu na podstawie ust. 1

lub 3.

3.

Do członków zespołu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) dotyczące wyłączenia pracownika.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego udostępnia listę podmiotów,

których wnioski o realizację działań w ramach programów, o których mowa w art. 31

ust. 1, zostały zatwierdzone, wraz ze wskazaniem kwoty przyznanych środków na stronie

podmiotowej urzędu go obsługującego w Biuletynie Informacji Publicznej.

2.

Podmiot biorący udział w naborze wniosków może żądać, w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia

wyników naboru, uzasadnienia zatwierdzenia albo odrzucenia wniosku.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przekazuje środki finansowe

podmiotom, których wnioski zostały zatwierdzone, na podstawie umowy o wsparcie działalności

podmiotu ekonomii społecznej.

4.

W przypadku podmiotów ekonomii społecznej, o których mowa w art. 2 pkt 5 lit. b i

c, umowę o wsparcie działalności podmiotu ekonomii społecznej zawiera jednostka tworząca

ten podmiot.

5.

Umowa o wsparcie działalności podmiotów ekonomii społecznej określa

1)

wysokość przyznanych środków oraz sposób ich przekazania;

2)

uprawnienia i obowiązki stron;

3)

zakres działań i okres ich realizacji;

4)

zasady i zakres dokumentowania podjętych działań;

5)

termin i sposób rozliczenia przyznanych środków;

6)

sposób kontroli i zakres monitorowania realizacji zadania;

7)

warunki i sposób zmiany oraz rozwiązania umowy;

8)

inne postanowienia wynikające z dodatkowych warunków lub informacji, o których mowa

w art. 33 ust. 3 pkt 9.

6.

Do środków przekazanych jednostkom samorządu terytorialnego w trybie naboru wniosków

przepisy art. 60-67 i art. 169 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio, z tym że organem właściwym do umarzania, odraczania terminów

lub rozkładania na raty spłat należności, a także wydawania decyzji o zwrocie w związku

z wykorzystaniem środków niezgodnie z przeznaczeniem albo pobraniem ich nienależnie

lub w nadmiernej wysokości jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przyznaje w drodze decyzji akredytację

i status ośrodka wsparcia ekonomii społecznej podmiotom realizującym usługi wsparcia

podmiotów ekonomii społecznej.

2.

Akredytacja i status ośrodka wsparcia ekonomii społecznej są przyznawane na okres

nieprzekraczający 2 lat.

3.

Akredytację i status ośrodka wsparcia ekonomii społecznej może uzyskać podmiot ekonomii

społecznej, o którym mowa w art. 2 pkt 5 lit. a lub d-f, realizujący usługi wsparcia

podmiotów ekonomii społecznej, działający samodzielnie lub w partnerstwie, jeżeli

spełnia następujące warunki

1)

nie posiada zaległości w opłacaniu podatków i składek na ubezpieczenia społeczne lub

zdrowotne;

2)

członkowie organu zarządzającego tego podmiotu nie byli ukarani zakazem pełnienia

funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi oraz skazani prawomocnym wyrokiem

za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe.

4.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 3, działa w partnerstwie, warunki, o

których mowa w ust. 3, spełnia również partner.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza nabór wniosków o przyznanie

akredytacji i statusu ośrodka wsparcia ekonomii społecznej na stronie podmiotowej

urzędu go obsługującego w Biuletynie Informacji Publicznej. W ogłoszeniu o naborze

wniosków określa się termin na ich złożenie, który nie może być krótszy niż 14 dni

od dnia udostępnienia ogłoszenia o naborze wniosków.

2.

Wniosek podmiotu ekonomii społecznej, o którym mowa w art. 2 pkt 5 lit. a lub d-f,

o przyznanie akredytacji i statusu ośrodka wsparcia ekonomii społecznej zawiera

1)

dane dotyczące wnioskodawcy, a także partnera, jeżeli planuje się realizację usług

wsparcia podmiotów ekonomii społecznej w partnerstwie

a)

nazwę i formę prawną,

b)

adres siedziby oraz dane kontaktowe,

c)

NIP, numer identyfikacyjny REGON i numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, innej ewidencji

lub innym rejestrze,

d)

planowany obszar działania;

2)

informacje o dotychczasowym doświadczeniu wnioskodawcy w realizacji usług wsparcia

podmiotów ekonomii społecznej, a także doświadczeniu partnera w realizacji takich

usług, jeżeli planuje się realizację usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej

w partnerstwie;

3)

informacje dotyczące posiadanych zasobów rzeczowych i kadrowych przez wnioskodawcę,

a także partnera, jeżeli planuje się realizację usług wsparcia podmiotów ekonomii

społecznej w partnerstwie;

4)

planowany sposób realizacji usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej oraz planowane

efekty działania ośrodka wsparcia ekonomii społecznej.

3.

Do wniosku o przyznanie akredytacji i statusu ośrodka wsparcia ekonomii społecznej

wnioskodawca dołącza

1)

statut lub inny dokument o tym charakterze;

2)

umowę partnerską, jeżeli planuje realizację usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej

w partnerstwie;

3)

projekt regulaminu organizacyjnego ośrodka wsparcia ekonomii społecznej;

4)

zatwierdzone sprawozdanie finansowe za ostatni rok obrotowy;

5)

opinię regionalnego ośrodka polityki społecznej właściwego ze względu na siedzibę

wnioskodawcy o przebiegu dotychczasowej współpracy;

6)

zaświadczenie właściwego naczelnika urzędu skarbowego potwierdzające, że wnioskodawca

oraz partner, jeżeli planuje się realizację usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej

w partnerstwie, nie zalegają z opłacaniem podatków, wystawione nie wcześniej niż 3

miesiące przed dniem złożenia wniosku;

7)

zaświadczenie właściwej terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

potwierdzające albo inny dokument potwierdzający, że wnioskodawca oraz partner, jeżeli

planuje się realizację usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej w partnerstwie,

nie zalegają z opłacaniem składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, wystawione

nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku;

8)

oświadczenia członków organu zarządzającego wnioskodawcy oraz partnera, jeżeli planuje

się realizację usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej w partnerstwie, że nie

byli ukarani zakazem pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi

oraz skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, rozpatrując wniosek o przyznanie

akredytacji i statusu ośrodka wsparcia ekonomii społecznej, ocenia

1)

możliwość realizacji usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej;

2)

dotychczasowe doświadczenie w realizacji usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej;

3)

planowany sposób realizacji usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej i kwalifikacje

osób, z których udziałem będą realizowane te usługi;

4)

spełnienie warunków, o których mowa w art. 36 ust. 3.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego wydaje decyzję o odmowie przyznania

akredytacji i statusu ośrodka wsparcia ekonomii społecznej w przypadku

1)

dokonania negatywnej oceny, o której mowa w ust. 1;

2)

złożenia wniosku po upływie terminu, o którym mowa w art. 37 ust. 1.

Ośrodek wsparcia ekonomii społecznej jest obowiązany do informowania ministra właściwego

do spraw zabezpieczenia społecznego o każdej zmianie mogącej mieć wpływ na ocenę,

o której mowa w art. 38 ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego weryfikuje sposób realizacji

usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej przez ośrodki wsparcia ekonomii społecznej

oraz uzyskane efekty.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w ramach weryfikacji, o której

mowa w ust. 1, ma prawo

1)

wezwać ośrodek wsparcia ekonomii społecznej do przekazania informacji niezbędnych

do dokonania tej weryfikacji, a ośrodek wsparcia ekonomii społecznej jest obowiązany

do ich przekazania we wskazanym terminie, nie krótszym niż 14 dni od dnia otrzymania

wezwania do przekazania informacji;

2)

wystąpić do regionalnego ośrodka polityki społecznej o opinię o sposobie realizacji

usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej przez ośrodek wsparcia ekonomii społecznej.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w realizacji usług wsparcia podmiotów ekonomii

społecznej minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego wzywa ośrodek wsparcia

ekonomii społecznej do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości lub złożenia wyjaśnień

w terminie nie krótszym niż 30 dni od dnia otrzymania wezwania.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego wydaje decyzję o utracie akredytacji

i statusu ośrodka wsparcia ekonomii społecznej w przypadku

1)

stwierdzenia braku możliwości prawidłowej realizacji usług wsparcia podmiotów ekonomii

społecznej;

2)

niespełniania warunków, o których mowa w art. 36 ust. 3;

3)

nieprzekazania informacji, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1;

4)

bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w art. 41;

5)

złożenia przez ośrodek wsparcia ekonomii społecznej wniosku o wydanie tej decyzji.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego prowadzi wykaz akredytowanych

ośrodków wsparcia ekonomii społecznej i udostępnia go na stronie podmiotowej urzędu

go obsługującego w Biuletynie Informacji Publicznej.

Wykaz, o którym mowa w art. 43, w odniesieniu do każdego ośrodka zawiera

1)

nazwę ośrodka wsparcia ekonomii społecznej i podmiotów go tworzących;

2)

adres siedziby ośrodka wsparcia ekonomii społecznej i obszar jego działania;

3)

okres, na jaki przyznano akredytację i status ośrodka wsparcia ekonomii społecznej;

4)

dane kontaktowe ośrodka wsparcia ekonomii społecznej.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb oceny, o której mowa w art. 38 ust. 1, oraz wzór wniosku o przyznanie

akredytacji i statusu ośrodka wsparcia ekonomii społecznej, mając na względzie konieczność

oceny doświadczenia wnioskodawcy w realizacji usług wsparcia podmiotów ekonomii społecznej

i możliwości prawidłowej realizacji tych usług przez wnioskodawcę, a także konieczność

zapewnienia przejrzystości danych zamieszczanych we wniosku.

Koszty związane z działaniami ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,

o których mowa w art. 36-38 oraz art. 40-43, są pokrywane z części budżetu państwa,

której dysponentem jest ten minister, oraz mogą być finansowane z udziałem środków,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego działa Krajowy Komitet

Rozwoju Ekonomii Społecznej, zwany dalej „Krajowym Komitetem”, który jest jego organem

opiniodawczo-doradczym.

2.

Do zadań Krajowego Komitetu należy

1)

przedstawianie opinii o programie rozwoju na rzecz ekonomii społecznej, o którym mowa

w art. 30 pkt 1, oraz projektach aktów prawnych i innych dokumentach związanych z

funkcjonowaniem podmiotów ekonomii społecznej, a także funkcjonowaniu ustawy;

2)

opracowywanie propozycji działań na rzecz rozwoju ekonomii społecznej o charakterze

innowacyjnym;

3)

przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego okresowych

informacji o swojej działalności.

3.

Termin przedstawienia opinii przez Krajowy Komitet wynosi 30 dni od dnia doręczenia

programu rozwoju na rzecz ekonomii społecznej, o którym mowa w art. 30 pkt 1, projektu

aktu prawnego lub innego dokumentu związanego z funkcjonowaniem podmiotów ekonomii

społecznej. Nieprzedstawienie opinii w terminie oznacza rezygnację z prawa do jej

wyrażenia.

1.

Krajowy Komitet składa się z co najmniej 15 członków, będących przedstawicielami

1)

organów administracji rządowej i jednostek im podległych lub przez nie nadzorowanych;

2)

Przewodniczącego Komitetu do spraw Pożytku Publicznego;

3)

jednostek samorządu terytorialnego;

4)

podmiotów ekonomii społecznej;

5)

związków spółdzielczych;

6)

Krajowej Rady Spółdzielczej;

7)

związków zawodowych;

8)

organizacji pracodawców;

9)

Banku Gospodarstwa Krajowego;

10)

instytutów badawczych;

11)

uczelni.

2.

Członków Krajowego Komitetu powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia

społecznego, z tym że powołanie członków Krajowego Komitetu będących przedstawicielami

1)

podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 5-11, następuje spośród osób zgłoszonych

przez te podmioty;

2)

jednostek samorządu terytorialnego następuje spośród osób zgłoszonych przez organizacje

jednostek samorządu terytorialnego tworzące stronę samorządową w Komisji Wspólnej

Rządu i Samorządu Terytorialnego;

3)

podmiotów ekonomii społecznej następuje spośród osób, z których każda ma poparcie

co najmniej 10 podmiotów ekonomii społecznej.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego odwołuje członka Krajowego Komitetu

1)

na jego wniosek;

2)

na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 1, reprezentowanego przez odwoływanego członka;

3)

w przypadku skazania członka Krajowego Komitetu prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo;

4)

w przypadku nieusprawiedliwionej nieobecności na trzech kolejnych posiedzeniach Krajowego

Komitetu;

5)

w innych uzasadnionych przypadkach.

1.

Posiedzenia Krajowego Komitetu są zwoływane przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może zapraszać do uczestnictwa

w posiedzeniach Krajowego Komitetu ekspertów oraz przedstawicieli organów administracji

publicznej i podmiotów ekonomii społecznej niemających przedstawicieli w Krajowym

Komitecie.

Kadencja Krajowego Komitetu trwa 3 lata.

1.

Koszty funkcjonowania Krajowego Komitetu, związane z obsługą administracyjno-biurową

oraz uczestnictwem w jego posiedzeniach ekspertów, członków i osób niebędących jego

członkami, pokrywa się z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

2.

Koszty, o których mowa w ust. 1, mogą być finansowane z udziałem środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

3.

Za udział w pracach Krajowego Komitetu ekspertom, członkom Krajowego Komitetu, o których

mowa w art. 48 ust. 1 pkt 4, oraz osobom niebędącym jego członkami przysługuje zwrot

kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1465).

Obsługę administracyjno-biurową Krajowego Komitetu zapewnia urząd obsługujący ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb zgłaszania kandydatów na członków Krajowego Komitetu oraz organizację i tryb

działania Krajowego Komitetu, mając na względzie sprawne funkcjonowanie Krajowego

Komitetu i wypełnianie przez niego obowiązków wynikających z ustawy oraz konieczność

zapewnienia efektywnego dialogu na rzecz rozwoju ekonomii społecznej.

1.

Samorząd województwa koordynuje w województwie działania na rzecz rozwoju ekonomii

społecznej, w szczególności

1)

opracowuje regionalny program rozwoju na rzecz ekonomii społecznej na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodny ze strategią rozwoju województwa w zakresie polityki społecznej;

2)

opracowuje i konsultuje z podmiotami ekonomii społecznej zakres interwencji w obszarze

ekonomii społecznej w programach oraz innych dokumentach, w szczególności służących

realizacji umowy partnerstwa, o której mowa w art. 5 pkt 9a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju;

3)

wspiera tworzenie wspólnych przedsięwzięć podmiotów ekonomii społecznej w celu zwiększenia

ich potencjału oraz wspólnej realizacji usług społecznych;

4)

upowszechnia wiedzę o ekonomii społecznej na poziomie regionalnym.

2.

Działania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane przy pomocy regionalnego ośrodka

polityki społecznej.

1.

Na terenie województwa działa Regionalny Komitet Rozwoju Ekonomii Społecznej, zwany

dalej „Regionalnym Komitetem”.

2.

Do zadań Regionalnego Komitetu należy

1)

przedstawianie opinii o regionalnym programie rozwoju na rzecz ekonomii społecznej

oraz projektach uchwał organów samorządu województwa dotyczących funkcjonowania podmiotów

ekonomii społecznej;

2)

zapoznawanie się z efektami realizacji regionalnego programu rozwoju na rzecz ekonomii

społecznej oraz przedstawianie opinii w tym zakresie.

Kadencja Regionalnego Komitetu trwa 3 lata.

1.

Regionalny Komitet składa się z przedstawicieli

1)

marszałka województwa;

2)

wojewody;

3)

jednostek samorządu terytorialnego;

4)

podmiotów ekonomii społecznej;

5)

wojewódzkiej rady działalności pożytku publicznego;

6)

związków spółdzielczych;

7)

instytutów badawczych;

8)

uczelni;

9)

związków zawodowych;

10)

organizacji pracodawców.

2.

Członków Regionalnego Komitetu powołuje i odwołuje marszałek województwa.

3.

Marszałek województwa odwołuje członka Regionalnego Komitetu

1)

na jego wniosek;

2)

na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 1, reprezentowanego przez odwoływanego członka;

3)

w przypadku skazania członka Regionalnego Komitetu prawomocnym wyrokiem za umyślne

przestępstwo;

4)

w przypadku nieusprawiedliwionej nieobecności na trzech kolejnych posiedzeniach Regionalnego

Komitetu;

5)

w innych uzasadnionych przypadkach.

4.

Zarząd województwa określi, w drodze uchwały, organizację, koszty funkcjonowania oraz

tryb powołania członków i działania Regionalnego Komitetu.

1.

Koszty funkcjonowania Regionalnego Komitetu związane z obsługą administracyjno-biurową

oraz uczestnictwem w jego posiedzeniach członków i osób niebędących jego członkami

pokrywa się z budżetu samorządu województwa.

2.

Koszty, o których mowa w ust. 1, mogą być finansowane z udziałem środków, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

1.

Samorząd województwa zapewnia realizację usług, o których mowa w art. 29.

2.

Samorząd województwa samodzielnie realizuje usługi, o których mowa w art. 29, lub

zleca ich realizację akredytowanemu ośrodkowi wsparcia ekonomii społecznej w trybie

otwartego konkursu ofert, o którym mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, lub stosując przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(Dz. U. z 2020 r. poz. 818) lub ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków

europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027

(Dz. U. poz. 1079).

3.

Zadanie, o którym mowa w ust. 1, jest finansowane ze środków budżetu samorządu województwa

oraz może być finansowane z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

4.

Samorząd województwa określa w regionalnym programie rozwoju na rzecz ekonomii społecznej

sposób realizacji usług, o których mowa w art. 29, mając na względzie potrzebę zapewnienia

na terenie całego województwa równego dostępu do tych usług.

1.

Przedsiębiorstwo społeczne przetwarza dane osób, o których mowa w art. 2 pkt 6, w

zakresie niezbędnym do spełniania przesłanek warunkujących posiadanie statusu przedsiębiorstwa

społecznego, ubiegania się o wsparcie finansowe i rozliczania go w ramach instrumentów

przewidzianych w ustawie oraz opracowania planu reintegracyjnego, o którym mowa w

art. 6 ust. 1.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, są przechowywane przez okres niezbędny do realizacji

celów wynikających z ustawy, nie dłuższy jednak niż 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym ustało zatrudnienie osoby, której dane te dotyczą.

1.

Wojewoda przetwarza dane osób, o których mowa w art. 2 pkt 6, w zakresie niezbędnym

do prowadzenia postępowań administracyjnych w sprawach, o których mowa w art. 12 ust.

1, art. 14 ust. 3 i art. 17, oraz kontroli, o której mowa w art. 16 ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przetwarza dane osób, o których

mowa w art. 2 pkt 6, w zakresie niezbędnym do prowadzenia postępowań administracyjnych

w sprawach, o których mowa w art. 20.

3.

Dane, o których mowa w ust. 1 i 2, są przechowywane przez okres nie dłuższy, niż jest

to niezbędne do prowadzenia odpowiednio postępowań administracyjnych oraz kontroli.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przetwarza dane osób zatrudnionych

w ośrodkach wsparcia ekonomii społecznej, wykonujących zadania w ramach realizowanych

przez ten ośrodek usług, o których mowa w art. 29, w zakresie niezbędnym do prowadzenia

postępowań administracyjnych w sprawach, o których mowa w art. 36 ust. 1 i art. 42.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, są przechowywane przez okres nie dłuższy, niż jest

to niezbędne do prowadzenia postępowań administracyjnych.

3.

Przez osoby zatrudnione, o których mowa w ust. 1, rozumie się osoby wymienione w art.

5 ust. 3.

1.

Ośrodek wsparcia ekonomii społecznej przetwarza dane osób korzystających z usług,

o których mowa w art. 29, w zakresie niezbędnym do realizacji tych usług.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, są przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym je uzyskano.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego przetwarza dane kandydatów na

członków i członków Krajowego Komitetu oraz osób niebędących członkami Krajowego Komitetu,

biorących udział w jego posiedzeniach, w zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania

Krajowego Komitetu.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, są przechowywane przez okres niezbędny do wyłonienia

kandydatów na członków Krajowego Komitetu lub do prawidłowego funkcjonowania Krajowego

Komitetu.

1.

Marszałek województwa przetwarza dane kandydatów na członków i członków Regionalnego

Komitetu oraz osób niebędących jego członkami w zakresie niezbędnym do prawidłowego

funkcjonowania Regionalnego Komitetu.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, są przechowywane przez okres niezbędny do wyłonienia

kandydatów na członków Regionalnego Komitetu oraz do prawidłowego funkcjonowania Regionalnego

Komitetu.

Dane, o których mowa w art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 2, art. 62 ust. 1, art. 63

ust. 1, art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1, podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym

nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu, które polegają co

najmniej na

1)

dopuszczeniu do przetwarzania danych wyłącznie osób posiadających pisemne upoważnienie;

2)

pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych do zachowania ich

w poufności.

(pominięte)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r., z wyjątkiem

1)

art. 4 ust. 1

a)

pkt 3 - w zakresie osób, którym w decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia potrzebę

tę określono na poziomie 85 i 86 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa

w art. 4b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 39,

b)

pkt 4,

c)

pkt 5 - w zakresie osób, którym w decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia potrzebę

tę określono na poziomie 78 i 79 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa

w art. 4b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 39

- które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.;

2)

art. 4 ust. 1

a)

pkt 5 - w zakresie osób, którym w decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia potrzebę

tę określono na poziomie 75-77 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w

art. 4b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 39,

b)

pkt 6

- które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.;

3)

art. 37, art. 38, art. 42, art. 43 pkt 2 i 7, art. 44 pkt 3 lit. b i pkt 4, art. 47,

art. 49, art. 50, art. 52-54, art. 57, art. 59, art. 60, art. 63 ust. 5 i 16, które

wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

4)

art. 40 pkt 13 i 14 oraz art. 61, które wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2023 r.;

5)

art. 39, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

a)

pkt 5 w zakresie art. 6b

b)

pkt 10-13, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

6)

art. 56 pkt 1, art. 67 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia;

7)

art. 56 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą

od dnia 1 lipca 2023 r.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

dotyczących środków określonych w art. 12a ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 26 ust. 1,

art. 26e ust. 1, art. 26g ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 68

Strategie rozwiązywania problemów społecznych oraz strategie w zakresie polityki społecznej

opracowane na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 71

Do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego wszczętych i niezakończonych przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepisu art. 361 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 77

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 21 ust. 2f i art. 26g ust. 5 ustawy zmienianej w art. 68

2)

art. 32 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 68

3)

art. 46 ust. 6a ustawy zmienianej w art. 72

- jednak nie dłużej niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy oraz

mogą być zmieniane na podstawie tych przepisów w brzmieniu dotychczasowym.

Samorząd województwa opracowuje regionalny program rozwoju ekonomii społecznej, o

którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Tworzy się Krajowy Komitet Rozwoju Ekonomii Społecznej i regionalne komitety rozwoju

ekonomii społecznej na terenie poszczególnych województw.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego powoła członków Krajowego Komitetu

Rozwoju Ekonomii Społecznej, o którym mowa w art. 47 ust. 1, w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Krajowy Komitet Rozwoju Ekonomii Społecznej powołany na podstawie przepisów dotychczasowych

działa do dnia powołania członków Krajowego Komitetu Rozwoju Ekonomii Społecznej,

o którym mowa w art. 47 ust. 1.

4.

Marszałek właściwego województwa powoła członków Regionalnego Komitetu Rozwoju Ekonomii

Społecznej, o którym mowa w art. 55 ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

5.

Regionalny komitet rozwoju ekonomii społecznej utworzony na terenie danego województwa

na podstawie przepisów dotychczasowych działa do dnia powołania członków Regionalnego

Komitetu Rozwoju Ekonomii Społecznej, o którym mowa w art. 55 ust. 1.

Rada Ministrów na podstawie informacji uzyskanych od organów administracji rządowej

i jednostek samorządu terytorialnego przedstawia po upływie 3 lat od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy Sejmowi i Senatowi Rzeczypospolitej Polskiej sprawozdanie

z wykonania niniejszej ustawy w terminie do dnia 30 listopada roku następnego.

1.

Maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowania ustawy na lata

2022-2031 wyniesie 2944 tys. zł, z tego w roku

1)

2022 - 72 tys. zł;

2)

2023 - 72 tys. zł;

3)

2024 - 350 tys. zł;

4)

2025 - 350 tys. zł;

5)

2026 - 350 tys. zł;

6)

2027 - 350 tys. zł;

7)

2028 - 350 tys. zł;

8)

2029 - 350 tys. zł;

9)

2030 - 350 tys. zł;

10)

2031 - 350 tys. zł.

2.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, stosuje się mechanizm korygujący polegający

na zmniejszeniu kosztów rzeczowych związanych z obsługą realizacji zadań wynikających

z ustawy.

3.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

4.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest

minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia