Ustawa z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2022 r. poz. 931, z późn. zm. w dziale XI po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Ogólne obowiązki dostawców usług płatniczych

Art. 110a.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

akceptancie - rozumie się przez to akceptanta, o którym mowa w art. 2 pkt 1b ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

2)

BIC - rozumie się przez to BIC, o którym mowa w art. 2 pkt 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia

14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń

przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009

(Dz. Urz. UE L 94 z 30.03.2012, str. 22);

3)

dostawcy usług płatniczych - rozumie się przez to dostawcę, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-6 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

4)

IBAN - rozumie się przez to IBAN, o którym mowa w art. 2 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia

14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń

przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009;

5)

odbiorcy płatności - rozumie się przez to odbiorcę, o którym mowa w art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

6)

państwie członkowskim pochodzenia - rozumie się przez to macierzyste państwo członkowskie,

o którym mowa w art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

7)

płatniku - rozumie się przez to płatnika, o którym mowa w art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

8)

płatności - rozumie się przez to transakcję płatniczą, o której mowa w art. 2 pkt 29 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, lub usługę przekazu pieniężnego, o której mowa w art. 3 ust. 3 tej ustawy, z wyłączeniem

czynności wymienionych w art. 6 tej ustawy;

9)

przyjmującym państwie członkowskim - rozumie się przez to goszczące państwo członkowskie,

o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

10)

rachunku płatniczym - rozumie się przez to rachunek płatniczy, o którym mowa w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

11)

usłudze płatniczej - rozumie się przez to działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

Art. 110b.

1.

Dostawca usług płatniczych jest obowiązany prowadzić ewidencję odbiorców płatności

i płatności transgranicznych w odniesieniu do świadczonych usług płatniczych, w postaci

elektronicznej, za każdy kwartał, jeżeli w ciągu kwartału świadczy usługi płatnicze

odpowiadające ponad 25 płatnościom transgranicznym na rzecz tego samego odbiorcy płatności.

2.

Płatność uznaje się za płatność transgraniczną w przypadku, gdy płatnik znajduje się

na terytorium jednego państwa członkowskiego, a odbiorca płatności znajduje się na

terytorium innego państwa członkowskiego albo na terytorium państwa trzeciego.

3.

Uznaje się, że

1)

płatnik znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, któremu odpowiada

a)

IBAN rachunku płatniczego płatnika lub inny identyfikator, który jednoznacznie identyfikuje

płatnika oraz podaje jego lokalizację,

b)

BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług

płatniczych działającego w imieniu płatnika oraz podaje jego lokalizację - w przypadku

braku identyfikatorów, o których mowa w lit. a;

2)

odbiorca płatności znajduje się na terytorium państwa członkowskiego albo na terytorium

państwa trzeciego, któremu odpowiada

a)

IBAN rachunku płatniczego odbiorcy płatności lub inny identyfikator, który jednoznacznie

identyfikuje odbiorcę płatności oraz podaje jego lokalizację,

b)

BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług

płatniczych działającego w imieniu odbiorcy płatności oraz podaje jego lokalizację

- w przypadku braku identyfikatorów, o których mowa w lit. a.

4.

Liczbę płatności transgranicznych, o których mowa w ust. 1, oblicza się w podziale

na poszczególne państwa członkowskie i poszczególne identyfikatory lub kody identyfikacyjne,

o których mowa w ust. 3 pkt 2. W przypadku gdy dostawca usług płatniczych posiada

informację, że odbiorca płatności posiada więcej niż jeden identyfikator lub kod identyfikacyjny,

o których mowa w ust. 3 pkt 2, liczbę płatności transgranicznych, o których mowa w

ust. 1, oblicza się dla poszczególnych odbiorców płatności.

5.

Obowiązek prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy usług płatniczych

świadczonych przez dostawców usług płatniczych płatnika w odniesieniu do płatności

transgranicznej, w przypadku której co najmniej jeden z dostawców usług płatniczych

odbiorcy płatności znajduje się na terytorium państwa członkowskiego. Dostawca usług

płatniczych płatnika uwzględnia jednak te usługi płatnicze w obliczeniach, o których

mowa w ust. 4.

6.

Lokalizację dostawcy usług płatniczych odbiorcy płatności, o którym mowa w ust. 5,

stwierdza się na podstawie BIC tego dostawcy usług płatniczych lub innego kodu identyfikacyjnego,

który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług płatniczych i podaje jego lokalizację.

Art. 110c.

Ewidencja, o której mowa w art. 110b ust. 1, zawiera

1)

BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług

płatniczych;

2)

imię i nazwisko lub nazwę odbiorcy płatności zgodnie z danymi posiadanymi przez dostawcę

usług płatniczych;

3)

numer, za pomocą którego odbiorca płatności jest zidentyfikowany na potrzeby podatku

lub podatku od wartości dodanej lub inny numer, za pomocą którego odbiorca płatności

jest zidentyfikowany dla celów podatkowych, jeżeli jest dostępny;

4)

IBAN, a jeżeli IBAN nie jest dostępny - inny identyfikator, który jednoznacznie identyfikuje

odbiorcę płatności oraz podaje jego lokalizację;

5)

w przypadku gdy odbiorca płatności otrzymuje środki pieniężne nie mając rachunku płatniczego

- BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług

płatniczych działającego w imieniu odbiorcy płatności oraz podaje jego lokalizację;

6)

adres odbiorcy płatności, jeżeli jest dostępny, zgodnie z danymi posiadanymi przez

dostawcę usług płatniczych;

7)

następujące dane dotyczące płatności transgranicznych oraz zwrotów płatności zidentyfikowanych

jako odnoszące się do płatności transgranicznych

a)

datę i godzinę dokonania płatności lub zwrotu płatności,

b)

kwotę i walutę płatności lub zwrotu płatności,

c)

odpowiednio państwo członkowskie pochodzenia płatności otrzymanej przez odbiorcę płatności

albo otrzymanej w imieniu odbiorcy płatności albo państwo członkowskie przeznaczenia

zwrotu płatności oraz informacje wykorzystane odpowiednio do określenia miejsca pochodzenia,

przeznaczenia albo zwrotu płatności, zgodnie z art. 110b ust. 3,

d)

informacje inne niż wymienione w lit. a-c, które jednoznacznie identyfikują płatność,

e)

w przypadku gdy płatność jest inicjowana w punkcie handlowo-usługowym akceptanta -

informację o fizycznej obecności płatnika przy inicjowaniu tej płatności.

Art. 110d.

Dostawcy usług płatniczych przechowują ewidencję, o której mowa w art. 110b ust. 1,

w postaci elektronicznej, przez okres 3 lat od zakończenia roku podatkowego, w którym

nastąpiła płatność.

Art. 110e.

Ewidencja, o której mowa w art. 110b ust. 1, jest udostępniana przez dostawcę usług

płatniczych na zasadach określonych w art. 24b ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r.

w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku

od wartości dodanej

(Dz. Urz. UE L 268 z 12.10.2010, str. 1, z późn. zm.)

1)

państwu członkowskiemu pochodzenia dostawcy usług płatniczych, a w przypadku gdy dostawca

usług płatniczych świadczy usługi płatnicze w państwie członkowskim innym niż państwo

członkowskie pochodzenia - przyjmującemu państwu członkowskiemu;

2)

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej - w przypadku dostawców usług płatniczych,

dla których państwem członkowskim pochodzenia lub przyjmującym państwem członkowskim

jest Rzeczpospolita Polska.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2324, 2339, 2640 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 180 i 825) w art. 105 w ust. 1 po pkt 1j dodaje się pkt 1k w brzmieniu

„

1k)

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązku,

o którym mowa w art. 110e pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

”

.

W ustawie z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 924, z późn. zm. w art. 9f w ust. 1 po pkt 5c dodaje się pkt 5ca w brzmieniu

„

5ca)

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązku,

o którym mowa w art. 110e pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2022 r. poz. 931, z późn. zm.;

”

.

W ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 615, 556, 588, 641, 658 i 760) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 35 w ust. 3 w pkt 1 w lit. f średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. g w brzmieniu

„

g)

ewidencji, o której mowa w art. 110b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

”

;

2)

w art. 47b dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

W przypadku danych, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 lit. g, okres przetwarzania

danych osobowych wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dane

te zostały przekazane.

”

.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

akceptancie - rozumie się przez to akceptanta, o którym mowa w art. 2 pkt 1b ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

2)

BIC - rozumie się przez to BIC, o którym mowa w art. 2 pkt 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia

14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń

przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009

(Dz. Urz. UE L 94 z 30.03.2012, str. 22);

3)

dostawcy usług płatniczych - rozumie się przez to dostawcę, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1-6 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

4)

IBAN - rozumie się przez to IBAN, o którym mowa w art. 2 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia

14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń

przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009;

5)

odbiorcy płatności - rozumie się przez to odbiorcę, o którym mowa w art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

6)

państwie członkowskim pochodzenia - rozumie się przez to macierzyste państwo członkowskie,

o którym mowa w art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

7)

płatniku - rozumie się przez to płatnika, o którym mowa w art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

8)

płatności - rozumie się przez to transakcję płatniczą, o której mowa w art. 2 pkt 29 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, lub usługę przekazu pieniężnego, o której mowa w art. 3 ust. 3 tej ustawy, z wyłączeniem

czynności wymienionych w art. 6 tej ustawy;

9)

przyjmującym państwie członkowskim - rozumie się przez to goszczące państwo członkowskie,

o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

10)

rachunku płatniczym - rozumie się przez to rachunek płatniczy, o którym mowa w art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

11)

usłudze płatniczej - rozumie się przez to działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

1.

Dostawca usług płatniczych jest obowiązany prowadzić ewidencję odbiorców płatności

i płatności transgranicznych w odniesieniu do świadczonych usług płatniczych, w postaci

elektronicznej, za każdy kwartał, jeżeli w ciągu kwartału świadczy usługi płatnicze

odpowiadające ponad 25 płatnościom transgranicznym na rzecz tego samego odbiorcy płatności.

2.

Płatność uznaje się za płatność transgraniczną w przypadku, gdy płatnik znajduje się

na terytorium jednego państwa członkowskiego, a odbiorca płatności znajduje się na

terytorium innego państwa członkowskiego albo na terytorium państwa trzeciego.

3.

Uznaje się, że

1)

płatnik znajduje się na terytorium państwa członkowskiego, któremu odpowiada

a)

IBAN rachunku płatniczego płatnika lub inny identyfikator, który jednoznacznie identyfikuje

płatnika oraz podaje jego lokalizację,

b)

BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług

płatniczych działającego w imieniu płatnika oraz podaje jego lokalizację - w przypadku

braku identyfikatorów, o których mowa w lit. a;

2)

odbiorca płatności znajduje się na terytorium państwa członkowskiego albo na terytorium

państwa trzeciego, któremu odpowiada

a)

IBAN rachunku płatniczego odbiorcy płatności lub inny identyfikator, który jednoznacznie

identyfikuje odbiorcę płatności oraz podaje jego lokalizację,

b)

BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług

płatniczych działającego w imieniu odbiorcy płatności oraz podaje jego lokalizację

- w przypadku braku identyfikatorów, o których mowa w lit. a.

4.

Liczbę płatności transgranicznych, o których mowa w ust. 1, oblicza się w podziale

na poszczególne państwa członkowskie i poszczególne identyfikatory lub kody identyfikacyjne,

o których mowa w ust. 3 pkt 2. W przypadku gdy dostawca usług płatniczych posiada

informację, że odbiorca płatności posiada więcej niż jeden identyfikator lub kod identyfikacyjny,

o których mowa w ust. 3 pkt 2, liczbę płatności transgranicznych, o których mowa w

ust. 1, oblicza się dla poszczególnych odbiorców płatności.

5.

Obowiązek prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy usług płatniczych

świadczonych przez dostawców usług płatniczych płatnika w odniesieniu do płatności

transgranicznej, w przypadku której co najmniej jeden z dostawców usług płatniczych

odbiorcy płatności znajduje się na terytorium państwa członkowskiego. Dostawca usług

płatniczych płatnika uwzględnia jednak te usługi płatnicze w obliczeniach, o których

mowa w ust. 4.

6.

Lokalizację dostawcy usług płatniczych odbiorcy płatności, o którym mowa w ust. 5,

stwierdza się na podstawie BIC tego dostawcy usług płatniczych lub innego kodu identyfikacyjnego,

który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług płatniczych i podaje jego lokalizację.

Ewidencja, o której mowa w art. 110b ust. 1, zawiera

1)

BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług

płatniczych;

2)

imię i nazwisko lub nazwę odbiorcy płatności zgodnie z danymi posiadanymi przez dostawcę

usług płatniczych;

3)

numer, za pomocą którego odbiorca płatności jest zidentyfikowany na potrzeby podatku

lub podatku od wartości dodanej lub inny numer, za pomocą którego odbiorca płatności

jest zidentyfikowany dla celów podatkowych, jeżeli jest dostępny;

4)

IBAN, a jeżeli IBAN nie jest dostępny - inny identyfikator, który jednoznacznie identyfikuje

odbiorcę płatności oraz podaje jego lokalizację;

5)

w przypadku gdy odbiorca płatności otrzymuje środki pieniężne nie mając rachunku płatniczego

- BIC lub inny kod identyfikacyjny, który jednoznacznie identyfikuje dostawcę usług

płatniczych działającego w imieniu odbiorcy płatności oraz podaje jego lokalizację;

6)

adres odbiorcy płatności, jeżeli jest dostępny, zgodnie z danymi posiadanymi przez

dostawcę usług płatniczych;

7)

następujące dane dotyczące płatności transgranicznych oraz zwrotów płatności zidentyfikowanych

jako odnoszące się do płatności transgranicznych

a)

datę i godzinę dokonania płatności lub zwrotu płatności,

b)

kwotę i walutę płatności lub zwrotu płatności,

c)

odpowiednio państwo członkowskie pochodzenia płatności otrzymanej przez odbiorcę płatności

albo otrzymanej w imieniu odbiorcy płatności albo państwo członkowskie przeznaczenia

zwrotu płatności oraz informacje wykorzystane odpowiednio do określenia miejsca pochodzenia,

przeznaczenia albo zwrotu płatności, zgodnie z art. 110b ust. 3,

d)

informacje inne niż wymienione w lit. a-c, które jednoznacznie identyfikują płatność,

e)

w przypadku gdy płatność jest inicjowana w punkcie handlowo-usługowym akceptanta -

informację o fizycznej obecności płatnika przy inicjowaniu tej płatności.

Dostawcy usług płatniczych przechowują ewidencję, o której mowa w art. 110b ust. 1,

w postaci elektronicznej, przez okres 3 lat od zakończenia roku podatkowego, w którym

nastąpiła płatność.

Ewidencja, o której mowa w art. 110b ust. 1, jest udostępniana przez dostawcę usług

płatniczych na zasadach określonych w art. 24b ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r.

w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku

od wartości dodanej

(Dz. Urz. UE L 268 z 12.10.2010, str. 1, z późn. zm.)

1)

państwu członkowskiemu pochodzenia dostawcy usług płatniczych, a w przypadku gdy dostawca

usług płatniczych świadczy usługi płatnicze w państwie członkowskim innym niż państwo

członkowskie pochodzenia - przyjmującemu państwu członkowskiemu;

2)

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej - w przypadku dostawców usług płatniczych,

dla których państwem członkowskim pochodzenia lub przyjmującym państwem członkowskim

jest Rzeczpospolita Polska.