Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa

Ustawa dotyczy użycia lub pobytu poza granicami państwa związków operacyjnych i taktycznych

oraz oddziałów i pododdziałów, zwanych dalej „jednostkami wojskowymi”.

W rozumieniu ustawy

1)

użycie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa oznacza obecność

jednostek wojskowych poza granicami państwa w celu udziału w

a)

konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych,

b)

misji pokojowej,

c)

akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom,

d

ewakuacji obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku konieczności ochrony ich

życia lub zdrowia, z państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej,

państwem członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub państwem-stroną Traktatu

Północnoatlantyckiego;

2)

pobyt Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa oznacza obecność

jednostek wojskowych poza granicami państwa w celu udziału w

a)

szkoleniach i ćwiczeniach wojskowych,

b

akcjach ratowniczych, poszukiwawczych lub humanitarnych; przepisu tego nie stosuje

się do akcji ratowniczych regulowanych przepisami o ratownictwie na morzu lub prowadzonych

przez wojskowe lotnicze zespoły poszukiwawczo-ratownicze w celu udzielenia pomocy

ludziom albo statkom powietrznym lub morskim znajdującym się w niebezpieczeństwie

na zasadach określonych w umowach międzynarodowych,

c)

przedsięwzięciach reprezentacyjnych.

1.

Użycie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa może nastąpić

na podstawie decyzji właściwego organu organizacji międzynarodowej, której Rzeczpospolita

Polska jest członkiem, organu Unii Europejskiej, a także zaproszenia lub zgody państwa

przyjmującego.

2.

Użycie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa do ewakuacji

obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku konieczności ochrony ich życia lub

zdrowia, może nastąpić mimo braku decyzji, zaproszenia lub zgody, o której mowa w

ust. 1, jeżeli zwłoka spowodowałaby nieodwracalne skutki.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Prezes Rady Ministrów we wniosku do Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej o użycie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wskazuje

okoliczności uzasadniające konieczność użycia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

do niezwłocznej ewakuacji obywateli Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

O użyciu jednostek wojskowych poza granicami państwa postanawia Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej, na wniosek

1)

Rady Ministrów - w sytuacjach określonych w art. 2 pkt 1 lit. a i b;

2

Prezesa Rady Ministrów - w sytuacjach określonych w art. 2 pkt 1 lit. c i d.

2.

O podjętym postanowieniu Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie informuje

Marszałków Sejmu i Senatu.

3

W przypadku gdy wymaga tego ochrona informacji niejawnych, postanowienie Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej o użyciu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami

państwa nie podlega ogłoszeniu.

1

O pobycie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa decyzję podejmuje

1)

Minister Obrony Narodowej;

2)

Rada Ministrów - w sytuacjach określonych w art. 2 pkt 2 lit. a, jeżeli środki na

udział w szkoleniach i ćwiczeniach nie zostały uwzględnione w budżecie Ministerstwa

Obrony Narodowej.

2.

O podjęciu decyzji o pobycie jednostek wojskowych poza granicami państwa Prezes Rady

Ministrów powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

3

W przypadku gdy wymaga tego ochrona informacji niejawnych, decyzja o pobycie jednostek

wojskowych poza granicami państwa nie podlega ogłoszeniu.

1

W postanowieniu o użyciu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa

określa się

1)

nazwę oraz liczebność jednostki wojskowej;

2)

okres, w którego trakcie jednostka wojskowa będzie mogła pozostawać poza granicami

państwa, oraz rejon jej działania;

3)

cel skierowania jednostki wojskowej oraz ogólny zakres realizowanych przez nią zadań.

2.

W przypadku konieczności przedłużenia lub skrócenia okresu użycia jednostek wojskowych

poza granicami państwa, przepisy art. 3 lub art. 4 stosuje się odpowiednio.

W skład jednostek wojskowych wykonujących zadania poza granicami państwa wchodzą żołnierze

w czynnej służbie wojskowej oraz pracownicy.

1.

Wymiar czasu pracy pracowników świadczących pracę w strefie działań wojennych jest

określony ich zadaniami służbowymi. Do tych pracowników nie stosuje się przepisów

działu szóstego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1510, 1700 i 2140 oraz z 2023 r. poz. 240).

2.

Zadania służbowe pracowników są ustalane przez przełożonych w sposób pozwalający na

ich wykonywanie w ramach 40 godzin pracy w tygodniu. Wykonywanie zadań służbowych

nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w tygodniu, w przeciętnie pięciodniowym

tygodniu pracy, w okresie rozliczeniowym wynoszącym 4 miesiące.

3.

Czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji przełożonego w miejscu

pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy.

4.

Pracownikowi przysługuje prawo do co najmniej

1)

8 godzin nieprzerwanego odpoczynku w każdej dobie;

2)

24 godzin nieprzerwanego odpoczynku w okresie siedmiodniowym;

3)

dnia wolnego od pracy w niedzielę raz na 4 tygodnie oraz w święta określone w przepisach

ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1920);

4)

60 minut odpoczynku przed rozpoczęciem pracy obejmującej wykonywanie zadań służbowych

w nocy;

5)

trwającej 30 minut przerwy w pracy, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy wynosi co najmniej

6 godzin.

5.

Przepisy ust. 2 i 4 nie mają zastosowania do pracowników realizujących zadania wynikające

z celu skierowania jednostki wojskowej, związane z zapewnieniem bezpieczeństwa jednostki

wojskowej oraz z ochroną życia i zdrowia ludzkiego.

6.

Ze względu na szczególny charakter pracy świadczonej w strefie działań wojennych rozkład

czasu pracy pracownika może przewidywać pracę zmianową.

7.

Okres rozliczeniowy jest liczony indywidualnie dla pracownika od pierwszego dnia świadczenia

przez niego pracy w strefie działań wojennych.

1.

Osoby wchodzące w skład jednostek wojskowych wykonujących zadania poza granicami państwa

podlegają na terytorium państwa obcego przepisom dyscyplinarnym, karnym i porządkowym

obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Żołnierze i pracownicy wchodzący w skład jednostek wojskowych są obowiązani do przestrzegania

prawa państwa przyjmującego oraz wiążącego Rzeczpospolitą Polską prawa międzynarodowego.

Żołnierze pełniący służbę w jednostce wojskowej, o której mowa w art. 2 pkt 1, użytej

poza granicami państwa mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia

broni i innego uzbrojenia dozwolonego na mocy wiążących Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych

umów międzynarodowych oraz międzynarodowego prawa zwyczajowego, w sposób oraz w granicach

zasad określonych przez organ organizacji międzynarodowej, któremu jednostka została

podporządkowana na czas operacji, z uwzględnieniem celu jej użycia poza granicami

państwa oraz zastrzeżeń zgłoszonych przez upoważniony organ państwowy.

1.

Żołnierze, o których mowa w art. 7a, niezależnie od warunków stosowania środków przymusu

bezpośredniego, warunków użycia broni i innego uzbrojenia, wynikających z zasad określonych

przez organ organizacji międzynarodowej lub z celu użycia jednostki wojskowej poza

granicami państwa, mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni

i innego uzbrojenia

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego

zamachu;

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie może zagrozić życiu, zdrowiu

lub wolności osoby;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń żołnierzowi lub

innej osobie uprawnionej do posiadania broni;

4)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na jednostkę wojskową

polską lub sojuszniczą;

5)

w celu odparcia niebezpiecznego, bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i

urządzenia ważne dla Sił Zbrojnych;

6)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

życia, zdrowia lub wolności osoby;

7)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której stosowanie środków przymusu bezpośredniego,

użycie broni i innego uzbrojenia było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt

1-5;

8)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 1-3 i 6, jeżeli schroniła się w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni lub innego niebezpiecznego

narzędzia, których użycie zagrozić może życiu, zdrowiu lub wolności osoby;

9)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, jeżeli

a)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba zatrzymana może użyć broni palnej, materiałów

wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,

b)

zatrzymanie nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem popełnienia

czynów, o których mowa w pkt 1-7

- z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Broni palnej nie używa się w przypadku określonym w ust. 1 pkt 7 w stosunku do kobiet

o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, starców oraz osób

o widocznym kalectwie, chyba że okoliczności wskazują na konieczność użycia broni

w stosunku do tych osób.

3.

Żołnierze, o których mowa w art. 7a, mają prawo do wyprzedzającego stosowania środków

przymusu bezpośredniego, użycia broni, innego uzbrojenia oraz wszelkich innych dozwolonych

prawem międzynarodowym środków dla zapewnienia samoobrony, ochrony sprzętu i miejsca

stacjonowania.

4.

W działaniach oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych stosowanie środków przymusu bezpośredniego,

użycie broni i innego uzbrojenia może nastąpić tylko na rozkaz dowódcy jako szczególny

i ostateczny środek.

5.

Użycie broni i innego uzbrojenia powinno następować w sposób i z natężeniem proporcjonalnym

do zagrożenia, wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę i nie narażać innych osób,

a w szczególności osoby cywilne, na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. O

ile sytuacja na to pozwala oraz nie wynika to wprost z celu realizacji zadania, użycie

broni i innego uzbrojenia przeciwko osobie nie powinno zmierzać do pozbawienia jej

życia.

Minister Obrony Narodowej określa, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,

dla każdej operacji zagranicznej z udziałem Sił Zbrojnych

1)

które z zasad dotyczących użycia środków przymusu bezpośredniego, użycia broni i innego

uzbrojenia, zawartych w niniejszej ustawie oraz wynikających z wiążących Rzeczpospolitą

Polską ratyfikowanych umów międzynarodowych, międzynarodowego prawa zwyczajowego i

planu operacji opracowanego przez organizację międzynarodową odpowiedzialną za jej

prowadzenie, mają być stosowane przez żołnierzy Polskich Kontyngentów Wojskowych,

w celu zrealizowania zadań operacji,

2)

sposób, tryb dokumentowania oraz meldowania o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego

oraz użycia broni i innego uzbrojenia

- mając na uwadze cel użycia Sił Zbrojnych poza granicami państwa, sytuację i warunki

na terytorium, na którym jest prowadzona operacja zagraniczna, oraz niezbędne w tych

warunkach prawo do samoobrony.

1.

Pisemna zgoda żołnierza niezawodowego do pełnienia służby poza granicami państwa jest

wymagana tylko w przypadkach określonych w art. 2 pkt 1 lit. b oraz w pkt 2 lit. b.

2.

Pisemna zgoda, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana w przypadku żołnierzy pełniących

służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb zatrudniania pracowników w jednostkach wojskowych wykonujących zadania

poza granicami państwa, z uwzględnieniem specyfiki związanej z wykonywaniem pracy

w takich jednostkach wojskowych;

2)

(uchylony)

3)

szczegółowe zasady i tryb finansowania przygotowania i działania jednostek wojskowych,

z uwzględnieniem przepisów o finansach publicznych;

4)

uposażenie oraz inne należności pieniężne otrzymywane przez żołnierzy wyznaczonych

do pełnienia służby poza granicami państwa, wynagrodzenie i inne należności pieniężne

oraz świadczenia otrzymywane przez pracowników wojska zatrudnionych w jednostkach

wojskowych, z uwzględnieniem w szczególności prawa do świadczeń odszkodowawczych,

wynikających z odrębnych ustaw, dodatków zagranicznego i wojennego w zależności od

celu użycia tych jednostek poza granicami państwa, oraz do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych,

zaopatrzenia w leki i artykuły sanitarne, a także bezpłatnego przewozu z kraju i z

powrotem w związku z rozpoczęciem i zakończeniem misji oraz w przypadkach losowych;

5)

warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, 2674 i 2770), oraz sposób i tryb finansowania ponoszonych kosztów, uwzględniając zasady wydatkowania

środków publicznych.

2.

Rada Ministrów zapewni środki finansowe na użycie lub pobyt jednostek wojskowych poza

granicami państwa w przypadkach określonych w art. 2, jeżeli środki na ten cel nie

zostały uwzględnione w budżecie Ministerstwa Obrony Narodowej albo urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, w drodze obwieszczenia, ogłasza strefy działań

wojennych oraz dzień rozpoczęcia i zakończenia w nich działań wojennych.

W przypadku śmierci pracownika podczas pobytu poza granicami państwa albo jeżeli pracownik

zmarł w następstwie wypadku lub choroby pozostających w związku z wykonywaną pracą

poza granicami państwa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 432 ust. 3 pkt 3, art. 433 ust. 2 pkt 7, art. 443 ust. 2 i 3 oraz art. 463 ust.

2 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny

(Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347).

1.

Pracownik wykonujący poza granicami państwa zadania, o których mowa w art. 2 pkt 1, w przypadku odniesienia ran, kontuzji, urazu psychicznego lub schorzenia

lub ze względu na jego stan psychofizyczny zgodnie ze wskazaniami lekarza - po powrocie

do kraju - może być skierowany na bezpłatny turnus leczniczo-profilaktyczny wraz z

pełnoletnim najbliższym członkiem rodziny w rozumieniu art. 4 pkt 12 ustawy z dnia

19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2205).

2.

Turnus leczniczo-profilaktyczny trwa 14 dni kalendarzowych i obejmuje działania leczniczo-rehabilitacyjne

i profilaktykę zdrowotną, w tym profilaktykę psychologiczną.

3.

Kolejny pobyt pracownika, o którym mowa w ust. 1, na turnusie leczniczo-profilaktycznym

po uczestnictwie w wykonywaniu tych samych zadań, o których mowa w art. 2 pkt 1, może

odbyć się pod warunkiem poddania się leczeniu specjalistycznemu, ambulatoryjnemu lub

stacjonarnemu albo konsultacji specjalistycznej zakończonej wskazaniem uczestnictwa

w turnusie leczniczo-profilaktycznym jako niezbędnym do kontynuacji leczenia.

4.

Osoby skierowane na turnus leczniczo-profilaktyczny mogą skorzystać z prawa do turnusu

leczniczo-profilaktycznego w czasie pozostawania w stosunku pracy w jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych.

5.

Pełne koszty uczestnictwa w turnusie leczniczo-profilaktycznym pracownika oraz 50%

kosztów uczestnictwa pełnoletniego najbliższego członka rodziny pokrywa się z budżetu

państwa z części pozostającej w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

6.

Koszty uczestnictwa w turnusie leczniczo-profilaktycznym pracownika oraz pełnoletniego

najbliższego członka rodziny są finansowane na podstawie umowy zawartej z kierownikiem

podmiotu prowadzącego turnus.

7.

Umowa jest zawierana z uwzględnieniem zasad wydatkowania środków publicznych określonych

w art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, z późn. zm. i określa w szczególności

1)

warunki i organizację turnusu leczniczo-profilaktycznego oraz liczbę uczestników;

2)

okres jej obowiązywania;

3)

kwotę zobowiązania i możliwość jej weryfikacji oraz zasady rozliczeń;

4)

zasady zwrotu środków finansowych i stosowania kar umownych w przypadku niewłaściwego

wykonania umowy;

5)

sposób i tryb kontroli wykonania umowy.

8.

Skierowanie na turnus leczniczo-profilaktyczny zawiera następujące dane

1)

pracownika

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL,

c)

miejsce zamieszkania,

d)

miejsce zatrudnienia,

e)

numer telefonu kontaktowego;

2)

pełnoletniego najbliższego członka rodziny

a)

imię i nazwisko,

b)

datę urodzenia,

c)

stopień pokrewieństwa.

9.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb kierowania pracownika wraz z pełnoletnim najbliższym członkiem rodziny na turnus

leczniczo-profilaktyczny,

2)

podmiot kierujący na turnus leczniczo-profilaktyczny,

3)

ramowy program turnusu leczniczo-profilaktycznego,

4)

podmiot prowadzący turnus leczniczo-profilaktyczny,

5)

rodzaje i wzory dokumentów wystawianych w związku z kierowaniem na turnus leczniczo-profilaktyczny

- uwzględniając potrzeby pracownika wynikające z jego aktualnego stanu zdrowia i stanu

psychofizycznego, w tym konieczność zapewnienia pełnej rekonwalescencji oraz umożliwienie

dalszego leczenia lub rehabilitacji po zakończeniu pobytu na turnusie leczniczo-profilaktycznym.

1.

Przepisy ustawy stosuje się także do żołnierzy i pracowników wojska, którzy w dniu

wejścia w życie ustawy pełnią służbę lub wykonują obowiązki poza granicami państwa

na podstawie ustawy z dnia 19 lutego 1998 r. o zasadach użycia Sił Zbrojnych poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej w 1998 r.

(Dz. U. poz. 119).

2.

W stosunku do żołnierzy pełniących służbę w jednostkach wojskowych w sprawach nieuregulowanych

w niniejszej ustawie mają zastosowanie przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

(pominięty)

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 288 ust. 2 i art. 777 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia;

2)

art. 439 ust. 1 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.