Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych

Ustawa określa szczególne uprawnienia wierzyciela i obowiązki dłużnika w związku z

terminami zapłaty w transakcjach handlowych, skutki niewykonania takich obowiązków

oraz postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych.

Przepisy ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami

są

1)

przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2023 r. poz. 221);

2)

podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców;

3)

podmioty, o których mowa w art. 4, art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień

publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1710, 1812, 1933 i 2185 oraz z 2023 r. poz. 412);

4)

osoby wykonujące wolny zawód;

5)

oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych;

6)

(uchylony)

7)

przedsiębiorcy z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej.

1.

Do transakcji handlowych zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

2.

W przypadku transakcji handlowych zawieranych w wyniku przeprowadzenia postępowań

o udzielenie zamówienia publicznego na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1710, 1812, 1933 i 2185), wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Przepisu art. 9a ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się do transakcji handlowych

zawartych przed dniem wejścia w życie art. 1 pkt 4 niniejszej ustawy, a także transakcji

handlowych zawartych w wyniku przeprowadzenia postępowań o udzielenie zamówienia publicznego

na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, wszczętych przed tym dniem.

4.

Podmiot, który przekazał sprawozdanie, o którym mowa w art. 13a ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, za rok 2020 lub rok 2021 może złożyć korektę tego sprawozdania obejmującą

dane, o których mowa w art. 13a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

5.

Do przekazywania sprawozdań, o których mowa w art. 13a ust. 1 ustawy zmienianej w

art. 1, za rok 2022 i ich korekt stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

6.

Do postępowań w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych,

wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje

się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

7.

Do postanowień i decyzji w sprawach, o których mowa w art. 13u i art. 13v ust. 1,

6-8 i 11 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, wydawanych w ramach

postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się art. 13va ustawy zmienianej w art. 1.

8.

W przypadku decyzji, o których mowa w art. 13v ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,

wydawanych w ramach postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy załącznik, o którym mowa w art. 13va ustawy zmienianej w art.

1, zawiera również wykaz jednostkowych kar, o których mowa w art. 13v ust. 2 ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1

długów objętych postępowaniami prowadzonymi na podstawie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1520) oraz ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2309) odpowiednio od dnia ogłoszenia upadłości albo od dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego;

2)

umów, na podstawie których są wykonywane czynności bankowe w rozumieniu przepisów

art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2324, 2339, 2640 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 180);

3)

umów, których stronami są wyłącznie podmioty zaliczane do sektora finansów publicznych

w rozumieniu przepisów o finansach publicznych.

4)

(uchylony)

Do transakcji handlowych zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepis

art. 58 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 2 stosuje się w przypadku, gdy należność z

tytułu rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art.

1, stała się wymagalna nie wcześniej niż w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

transakcja handlowa - umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne

świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku

z wykonywaną działalnością;

1a)

świadczenie pieniężne - wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji

handlowej;

2)

podmiot publiczny - podmioty, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych;

3)

odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych

a)

w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący

podmiotem leczniczym - odsetki w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego

Banku Polskiego i ośmiu punktów procentowych,

b)

w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem nie jest podmiot publiczny

będący podmiotem leczniczym - odsetki w wysokości równej sumie stopy referencyjnej

Narodowego Banku Polskiego i dziesięciu punktów procentowych;

4)

podmiot leczniczy - podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 633, z późn. zm.;

5)

mikroprzedsiębiorca, mały przedsiębiorca, średni przedsiębiorca - odpowiednio mikroprzedsiębiorcę,

małego przedsiębiorcę i średniego przedsiębiorcę w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r.

uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu

art. 107 i art. 108 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)

6)

duży przedsiębiorca - przedsiębiorcę niebędącego mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą

ani średnim przedsiębiorcą;

7

grupa kapitałowa - grupę kapitałową w rozumieniu art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2021 r. poz. 275 oraz z 2022 r. poz. 2581 i 2640).

Do transakcji handlowych nie stosuje się przepisu art. 481 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, 2337 i 2339 oraz z 2023 r. poz. 326).

Dłużnik będący dużym przedsiębiorcą nie może powoływać się przeciwko wierzycielowi

będącemu mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą na

jego oświadczenie, że nie jest mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim

przedsiębiorcą, chyba że mimo dołożenia należytej staranności nie wiedział o nieprawdziwości

tego oświadczenia.

1.

Przedsiębiorca składa drugiej stronie transakcji handlowej oświadczenie o posiadaniu,

uzyskaniu albo utracie statusu dużego przedsiębiorcy, jeżeli odpowiednio posiada,

uzyskał albo utracił ten status.

2.

Oświadczenie o

1)

posiadaniu statusu dużego przedsiębiorcy składa się najpóźniej w momencie zawarcia

pierwszej transakcji handlowej między stronami,

2)

uzyskaniu statusu dużego przedsiębiorcy składa się najpóźniej w momencie zawarcia

pierwszej transakcji handlowej między stronami po uzyskaniu tego statusu,

3)

utracie statusu dużego przedsiębiorcy składa się najpóźniej w momencie zawarcia pierwszej

transakcji handlowej między stronami po utracie tego statusu

- jednokrotnie, w formie, w jakiej jest zawierana ta transakcja handlowa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4, który wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 5, 6 i 15 oraz art. 3 ust. 4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2023 r.

Jeżeli strony transakcji handlowej, z wyłączeniem podmiotu publicznego będącego podmiotem

leczniczym, przewidziały w umowie termin zapłaty dłuższy niż 30 dni, wierzyciel, który nie jest dużym przedsiębiorcą,

może żądać odsetek ustawowych po upływie 30 dni, liczonych od dnia spełnienia swojego świadczenia i doręczenia

dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi,

do dnia zapłaty, ale nie dłużej niż do dnia wymagalności świadczenia pieniężnego.

1.

Jeżeli strony transakcji handlowej nie przewidziały w umowie terminu zapłaty, wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, po upływie 30 dni liczonych od dnia spełnienia

przez niego świadczenia, do dnia zapłaty. W przypadku, o którym mowa w art. 9 ust.

1, upływ 30 dni liczony jest od dnia zakończenia badania.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

W transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot

publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie

w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia

wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie

następujące warunki

1)

wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2)

wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

2.

Termin zapłaty określony w umowie nie może przekraczać 60 dni, liczonych od dnia doręczenia

dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi,

chyba że strony w umowie wyraźnie ustalą inaczej i pod warunkiem że ustalenie to nie

jest rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela, z wyłączeniem ust. 2a.

2a.

Termin zapłaty określony w umowie nie może przekraczać 60 dni, liczonych od dnia doręczenia

dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi,

jeżeli dłużnikiem zobowiązanym do zapłaty za towary lub usługi jest duży przedsiębiorca,

a wierzycielem jest mikroprzedsiębiorca, mały przedsiębiorca albo średni przedsiębiorca.

W przypadku gdy strony ustalą harmonogram spełnienia świadczenia pieniężnego w częściach,

termin ten stosuje się do zapłaty każdej części świadczenia pieniężnego.

3.

Jeżeli termin zapłaty został określony w umowie niezgodnie z ust. 2 albo ust. 2a,

wierzycielowi, który spełnił swoje świadczenie, po upływie 60 dni, liczonych od dnia

doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie

usługi, przysługują odsetki, o których mowa w ust. 1.

3a.

Wierzyciel może odstąpić od umowy albo wypowiedzieć umowę, jeżeli termin zapłaty określony

w umowie przekracza 120 dni, liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku,

potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi, i został ustalony z naruszeniem

przepisu ust. 2.

3b.

Jeżeli wierzyciel wypowiedział umowę na podstawie ust. 3a, świadczenia pieniężne przysługujące

mu od dłużnika z tytułu już dostarczonych towarów lub wykonanych usług stają się wymagalne

w terminie 7 dni od dnia wypowiedzenia umowy. Jeżeli wierzyciel nie otrzyma świadczenia

pieniężnego w tym terminie, przysługują mu odsetki, o których mowa w ust. 1.

4.

W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie dnia doręczenia faktury lub rachunku potwierdzających

dostawę towaru lub wykonanie usługi albo gdy faktura lub rachunek zostały doręczone

przed dostawą towaru lub wykonaniem usługi, termin zapłaty, o którym mowa w ust. 2,

2a lub 3a albo art. 13 ust. 2 pkt 1 lub 2, jest liczony od dnia otrzymania przez dłużnika

towaru lub usługi.

1.

W transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny, wierzycielowi,

bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych,

za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione

łącznie następujące warunki

1)

wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2)

wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

2.

Termin zapłaty określony w umowie nie może przekraczać 30 dni, liczonych od dnia doręczenia

dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi,

a w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem

leczniczym, termin ten nie może przekraczać 60 dni. W przypadku gdy strony ustalą

harmonogram spełnienia świadczenia pieniężnego w częściach, termin ten stosuje się

do zapłaty każdej części świadczenia pieniężnego.

3.

(uchylony)

4.

Jeżeli ustalony w umowie termin zapłaty jest dłuższy niż 30 dni, liczonych od dnia

doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie

usługi, wierzycielowi, który spełnił swoje świadczenie, po upływie 30 dni przysługują

odsetki, o których mowa w ust. 1.

4a.

Jeżeli w transakcji handlowej, w której dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem

leczniczym, ustalony w umowie termin zapłaty jest dłuższy niż 60 dni, liczonych od

dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub

wykonanie usługi, wierzycielowi, który spełnił swoje świadczenie, po upływie 60 dni

przysługują odsetki, o których mowa w ust. 1.

5.

W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie dnia doręczenia faktury lub rachunku potwierdzających

dostawę towaru lub wykonanie usługi albo gdy faktura lub rachunek zostały doręczone

przed dostawą towaru lub wykonaniem usługi, termin zapłaty, o którym mowa w ust. 2

albo art. 13 ust. 2 pkt 3 lub 4, jest liczony od dnia otrzymania przez dłużnika towaru

lub usługi.

Strony transakcji handlowej nie mogą ustalać daty doręczenia faktury lub rachunku,

potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi.

1.

Jeżeli strony transakcji handlowej przewidziały w umowie zbadanie towaru lub usługi

celem potwierdzenia zgodności towaru lub usługi z umową, ustalony w umowie termin

tego badania nie może być rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela i nie może przekraczać

30 dni, licząc od dnia otrzymania towaru lub usługi.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli dłużnik otrzymał fakturę lub rachunek,

potwierdzające dostawę towaru lub wykonanie usługi, przed dniem rozpoczęcia badania

towaru lub usługi lub w trakcie tego badania, termin zapłaty jest liczony od dnia

zakończenia badania towaru lub usługi.

1.

W transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest duży przedsiębiorca, a wierzycielem

jest mikroprzedsiębiorca, mały przedsiębiorca albo średni przedsiębiorca, zastrzeżenie

umowne wyłączające albo ograniczające prawo wierzyciela do przelewu wierzytelności

staje się bezskuteczne, jeżeli zapłata nie nastąpiła w terminie określonym w umowie,

a jeżeli tego terminu w umowie nie określono - od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest

podmiot publiczny.

1.

Wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust.

1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty

odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty

1)

40 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych;

2)

70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa

niż 50 000 złotych;

3)

100 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest równa lub wyższa od 50 000 złotych.

1a.

Równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu

średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego

miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.

2.

Oprócz kwoty, o której mowa w ust. 1, wierzycielowi przysługuje również zwrot, w uzasadnionej

wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę.

3.

Uprawnienie do kwoty, o której mowa w ust. 1, przysługuje od transakcji handlowej,

z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2 pkt 2.

4.

Roszczenie o rekompensatę, o której mowa w ust. 1, nie może być zbyte.

1.

Strony transakcji handlowej mogą ustalić w umowie harmonogram spełnienia świadczenia

pieniężnego w częściach, pod warunkiem że ustalenie takie nie jest rażąco nieuczciwe

wobec wierzyciela.

2.

Jeżeli strony transakcji handlowej ustaliły w umowie, że świadczenie pieniężne będzie

spełniane w częściach, uprawnienie do

1)

odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1,

2)

kwoty, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz zwrotu poniesionych kosztów odzyskiwania

należności, o których mowa w art. 10 ust. 2

- przysługuje w stosunku do każdej niezapłaconej części.

1.

Oceny, czy postanowienia umowne są rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela, dokonuje się,

biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności

1)

rażące odstępstwa od dobrych praktyk handlowych, które naruszają zasadę działania

w dobrej wierze i zasadę rzetelności;

2)

właściwość towaru lub usługi, które są przedmiotem transakcji handlowej, w szczególności

czas zwykle potrzebny na zbycie towaru przez dłużnika na rzecz osób trzecich, lub

3)

dostosowanie harmonogramu dostawy towarów lub wykonania usługi w częściach do harmonogramu

spełniania odpowiadających im części świadczenia pieniężnego.

2.

Na dłużniku spoczywa ciężar dowodu, że termin zapłaty dłuższy niż 60 dni, liczonych

od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru

lub wykonanie usługi, albo liczonych zgodnie z art. 7 ust. 4 lub art. 9 ust. 2, nie

jest rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela.

3.

Ustalenia, że termin zapłaty był rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela, wierzyciel może

żądać przed upływem 3 lat od dnia, w którym nastąpiła zapłata lub w którym zgodnie

z ustawą powinna nastąpić zapłata.

4.

Zrzeczenie się roszczenia o ustalenie, że termin zapłaty jest rażąco nieuczciwy wobec

wierzyciela, jest nieważne.

Do ustalenia wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych

stosuje się stopę referencyjną Narodowego Banku Polskiego obowiązującą w dniu

1)

1 stycznia - do odsetek należnych za okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca;

2)

1 lipca - do odsetek należnych za okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych

za opóźnienie w transakcjach handlowych.

1.

Krajowa lub regionalna organizacja, której celem statutowym jest ochrona interesów

podmiotów, o których mowa w art. 2, może, za zgodą takiego podmiotu wyrażoną na piśmie,

wytoczyć na jego rzecz powództwo o zapłatę odsetek, o których mowa w art. 5, art.

6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 8 ust. 1, 4 i 4a, a także zapłatę rekompensaty,

o której mowa w art. 10 ust. 1, i zwrot poniesionych kosztów odzyskiwania należności,

o których mowa w art. 10 ust. 2, lub przystąpić do toczącego się postępowania.

2.

Do pozwu lub pisma obejmującego przystąpienie organizacja, o której mowa w ust. 1,

dołącza, wyrażoną na piśmie, zgodę podmiotu, o którym mowa w art. 2.

3.

Do organizacji, o której mowa w ust. 1, wytaczającej powództwo na rzecz podmiotu,

o którym mowa w art. 2, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, z późn. zm. o prokuratorze wytaczającym powództwo na rzecz oznaczonej osoby, z wyjątkiem art.

58 zdanie drugie.

4.

Do przystąpienia organizacji, o której mowa w ust. 1, do strony w toczącym się postępowaniu

stosuje się odpowiednio przepisy o interwencji ubocznej, do której nie mają odpowiedniego

zastosowania przepisy o współuczestnictwie jednolitym.

1.

Postanowienia umowy wyłączające lub ograniczające uprawnienia wierzyciela lub obowiązki

dłużnika, o których mowa w art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 3, art. 8 ust. 1,

4 i 4a, art. 10, art. 11 i art. 12, lub mające na celu obejście tych przepisów, są

nieważne, a zamiast nich stosuje się przepisy ustawy.

2.

Zamiast postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem

1)

art. 7 ust. 2 - stosuje się termin zapłaty 60 dni,

2)

art. 7 ust. 2a - stosuje się termin zapłaty 60 dni,

3)

art. 8 ust. 2 - gdy dłużnikiem jest podmiot publiczny niebędący podmiotem leczniczym,

stosuje się termin zapłaty 30 dni,

4)

art. 8 ust. 2 - gdy dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym,

stosuje się termin zapłaty 60 dni

- liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę

towaru lub wykonanie usługi, albo liczonych zgodnie z art. 7 ust. 4 albo art. 8 ust.

5 lub art. 9 ust. 2.

3.

Zawarte przez strony transakcji handlowej umowy niebędące transakcjami handlowymi

mające na celu obejście ustawy są nieważne.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do postanowień umowy będącej transakcją handlową

mających na celu obejście ustawy.

1

Podmioty, o których mowa w art. 27b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2587, 2640 i 2745 oraz z 2023 r. poz. 185, 326 i 412), których indywidualne dane zostały podane do publicznej wiadomości w terminie wskazanym

w art. 27b ust. 1 tej ustawy, z wyłączeniem podmiotów publicznych będących podmiotami

leczniczymi oraz podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności

leczniczej, przekazują ministrowi właściwemu do spraw gospodarki drogą elektroniczną w terminie

do dnia 30 kwietnia roku bezpośrednio następującego po roku, w którym ich indywidualne

dane zostały podane do publicznej wiadomości, sprawozdanie o stosowanych przez te

podmioty w poprzednim roku kalendarzowym terminach zapłaty w transakcjach handlowych.

1a

W sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 1, nie uwzględnia się

1)

transakcji handlowych zawieranych w zakresie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej,

o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2283 i 2640);

2)

transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są podmioty należące do tej samej

grupy kapitałowej;

3)

świadczeń pieniężnych, w przypadku których upłynął termin przedawnienia.

2.

(uchylony)

3

Za przekazanie w terminie sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, jest odpowiedzialny

kierownik podmiotu, o którym mowa w art. 27b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych. Za kierownika podmiotu uznaje się członka zarządu lub innego organu zarządzającego

tego podmiotu, osobę pełniącą funkcję takiego organu, a jeżeli w podmiocie tym nie

działa taki organ - osobę zarządzającą jego działalnością. W przypadku spółki komandytowo-akcyjnej

oraz spółki komandytowej za kierownika podmiotu uznaje się komplementariusza prowadzącego

sprawy spółki, a w przypadku spółki jawnej - wspólnika prowadzącego sprawy spółki.

Za kierownika podmiotu uznaje się również likwidatora, syndyka oraz zarządcę ustanowionego

w postępowaniu restrukturyzacyjnym.

4.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane dotyczące podmiotu,

o którym mowa w art. 27b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych

1)

firmę (nazwę) i numer identyfikacji podatkowej;

2

wartość świadczeń pieniężnych otrzymanych w poprzednim roku kalendarzowym w terminie

określonym w umowie;

3

wartość świadczeń pieniężnych spełnionych w poprzednim roku kalendarzowym w terminie

określonym w umowie;

4

wartość świadczeń pieniężnych nieotrzymanych w poprzednim roku kalendarzowym w terminie

określonym w umowie, w przypadku których przekroczono ten termin o

a)

nie więcej niż 5 dni,

b)

6 do 30 dni,

c)

31 do 60 dni,

d)

61 do 120 dni,

e)

więcej niż 120 dni;

5

wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych w poprzednim roku kalendarzowym w terminie

określonym w umowie, w przypadku których przekroczono ten termin o

a)

nie więcej niż 5 dni,

b)

6 do 30 dni,

c)

31 do 60 dni,

d)

61 do 120 dni,

e)

więcej niż 120 dni;

6

udział procentowy poszczególnych świadczeń pieniężnych, o których mowa w pkt 4, w

całkowitej wartości świadczeń pieniężnych należnych temu podmiotowi w poprzednim roku

kalendarzowym;

7

udział procentowy poszczególnych świadczeń pieniężnych, o których mowa w pkt 5, w

całkowitej wartości świadczeń pieniężnych, do których spełnienia zobowiązany był ten

podmiot w poprzednim roku kalendarzowym.

4a

Dane, o których mowa w ust. 4 pkt 2-7, podaje się z uwzględnieniem art. 13 ust. 2.

4b

Wartości świadczeń pieniężnych, o których mowa w ust. 4 pkt 2-5, podaje się w walucie

polskiej.

4c

Wyrażone w walucie obcej wartości świadczeń pieniężnych, o których mowa w ust. 4 pkt

2-5, przelicza się na walutę polską według zasad rachunkowości przyjętych przez podmiot,

o którym mowa w art. 27b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych.

4d

Wartości świadczeń pieniężnych, o których mowa w ust. 4 pkt 2-5, oraz udziały procentowe,

o których mowa w ust. 4 pkt 6 i 7, podaje się z dokładnością odpowiednio do 1 grosza

i setnych części procentu.

5

Minister właściwy do spraw gospodarki podaje do publicznej wiadomości, w Biuletynie

Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra,

zbiorcze zestawienie sprawozdań, o których mowa w ust. 1, corocznie w terminie do

dnia 31 sierpnia.

6.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki przy użyciu formularzy elektronicznych udostępnianych w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra lub za pośrednictwem

elektronicznej platformy usług administracji publicznej w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 57).

1.

Podmiot, który przekazał sprawozdanie, o którym mowa w art. 13a ust. 1, składa korektę

tego sprawozdania, jeżeli co najmniej w jednej pozycji przekazanego sprawozdania dane

uległy zmianie o co najmniej 10% wartości, z wyłączeniem przypadku, o którym mowa

w art. 13ab. Przepis art. 13a stosuje się odpowiednio.

2.

Korektę sprawozdania, o którym mowa w art. 13a ust. 1, składa się wraz z uzasadnieniem

przyczyn korekty.

Jeżeli wartości świadczeń pieniężnych zawarte w sprawozdaniu, o którym mowa w art.

13a ust. 1, uległy zmianie w latach następujących po roku, za który złożono sprawozdanie,

zmiany te uwzględnia się w sprawozdaniu za rok, w którym świadczenie pieniężne w zakresie

zmienionej wartości jest wymagalne.

1.

Zakazane jest nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez

podmioty, o których mowa w art. 2, niebędące podmiotami publicznymi.

2

Nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez podmiot, o którym

mowa w art. 2, niebędący podmiotem publicznym, ma miejsce w przypadku, gdy w okresie

3 kolejnych miesięcy suma wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych

oraz spełnionych po terminie przez ten podmiot wynosi co najmniej 2 000 000 złotych.

3

W przypadku gdy świadczenie pieniężne zostało wyrażone w walucie obcej, jego równowartość

jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy

Bank Polski

1)

ostatniego dnia roboczego okresu objętego postępowaniem, o którym mowa w art. 13c

ust. 1 - w stosunku do świadczeń pieniężnych niespełnionych w okresie objętym tym

postępowaniem;

2)

ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień spełnienia świadczenia pieniężnego

- w stosunku do świadczeń pieniężnych spełnionych po terminie w okresie objętym postępowaniem,

o którym mowa w art. 13c ust. 1.

4

Przy ustalaniu wystąpienia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem Urzędu”, pomija

1)

niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenia pieniężne, których termin spełnienia

upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania, o którym mowa w art.

13c ust. 1;

2)

transakcje handlowe, których wyłącznymi stronami są podmioty należące do tej samej

grupy kapitałowej;

3)

transakcje handlowe zawierane w zakresie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej,

o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej.

1

Postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych,

zwane dalej „postępowaniem”, prowadzi Prezes Urzędu wobec podmiotów, o których mowa

w art. 2, niebędących podmiotami publicznymi.

2.

Postępowanie wszczyna się z urzędu, jeżeli posiadane przez Prezesa Urzędu informacje

wskazują na wystąpienie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych.

3.

Wszczęcie postępowania poprzedza przeprowadzana przez Prezesa Urzędu analiza prawdopodobieństwa

nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Analiza ta obejmuje

identyfikację obszarów, w których ryzyko powstawania takiego opóźniania się jest największe,

w szczególności analiza ta uwzględnia szacowaną wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych

oraz spełnionych po terminie przez dany podmiot i liczbę wierzycieli, którzy takich

świadczeń od tego podmiotu nie otrzymali lub otrzymali je po terminie.

4.

Prezes Urzędu może wystąpić do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z wnioskiem

o przekazanie danych, o których mowa w art. 299f § 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 180 i 326), w celu dokonania analizy, o której mowa w ust. 3.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje Prezesowi Urzędu sprawozdania, o

których mowa w art. 13a ust. 1, oraz informację o podmiotach, które nie złożyły w

terminie tych sprawozdań, ze wskazaniem ich firmy (nazwy) i numeru identyfikacji podatkowej.

6

Analizy, o której mowa w ust. 3, nie włącza się do akt postępowania.

1.

Prezes Urzędu, bez wszczynania postępowania, może wystąpić do podmiotów, o których

mowa w art. 2, niebędących podmiotami publicznymi, w sprawach z zakresu przeciwdziałania

nadmiernemu opóźnianiu się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych.

2.

Podmiot, do którego Prezes Urzędu skierował wystąpienie, może w terminie określonym

przez Prezesa Urzędu przekazać stanowisko w sprawie, której dotyczy to wystąpienie.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy niż 14 dni, licząc od dnia otrzymania

przez podmiot wystąpienia Prezesa Urzędu.

1.

Każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu zawiadomienie dotyczące podejrzenia wystąpienia

nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

wskazanie podmiotu, wobec którego powzięto podejrzenie wystąpienia nadmiernego opóźniania

się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych;

2)

opis stanu faktycznego będącego podstawą zawiadomienia;

3)

uprawdopodobnienie wystąpienia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń

pieniężnych;

4)

dane identyfikujące zgłaszającego zawiadomienie.

3.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dołącza się wszelkie dokumenty, które mogą

stanowić dowód wystąpienia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych.

4.

Prezes Urzędu przekazuje, na piśmie, zgłaszającemu zawiadomienie, o którym mowa w

ust. 1, informację o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem. Do

przekazania takiej informacji i uzasadnienia przepisy art. 35-37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185) stosuje się odpowiednio.

5.

Dane identyfikujące zgłaszającego zawiadomienie oraz treść zawiadomienia, o którym

mowa w ust. 1, nie podlegają ujawnieniu.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo postępowanie zostało wszczęte.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania i zawiadamia o tym stronę

postępowania.

3.

W postanowieniu o wszczęciu postępowania w szczególności wskazuje się okres objęty

postępowaniem. Okres objęty postępowaniem stanowią jedynie 3 kolejne miesiące, o których

mowa w art. 13b ust. 2, przypadające w okresie 2 lat przed dniem wszczęcia postępowania.

1.

W toku postępowania podmioty, o których mowa w art. 2, także w przypadku gdy nie są

stronami transakcji handlowej, są obowiązane do przekazywania koniecznych informacji

i dokumentów na żądanie Prezesa Urzędu.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

wskazanie zakresu informacji;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

wskazanie terminu udzielenia informacji;

4)

określenie struktury i formatu przekazywanych danych oraz sposobu ich przekazania;

5)

pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenie informacji nieprawdziwych

lub wprowadzających w błąd.

3.

Każdy ma prawo składania, na piśmie, z własnej inicjatywy lub na prośbę Prezesa Urzędu,

wyjaśnień dotyczących istotnych okoliczności sprawy.

1.

Prezes Urzędu może w toku postępowania żądać od podmiotów, o których mowa w art. 2,

także w przypadku gdy nie są stronami transakcji handlowej, prowadzących księgi podatkowe

przy użyciu programów komputerowych, przekazania całości lub części tych ksiąg oraz

dowodów księgowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych

nośnikach danych, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o

której mowa w art. 193a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wskazując rodzaj ksiąg podatkowych oraz okres, którego dotyczą.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób przekazywania

za pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg

oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych

nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz dowody księgowe mogą być

zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności

i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym

dostępem.

W postępowaniu stosuje się odpowiednio przepisy art. 51-61, art. 69, art. 71-73, art. 77, art. 78 i art. 80 ustawy z dnia 16 lutego

2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.

1.

W toku postępowania może być przeprowadzona przez upoważnionego pracownika Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „kontrolującym”,

kontrola u podmiotu, o którym mowa w art. 2, także w przypadku gdy nie jest on stroną

transakcji handlowej, zwanego dalej „kontrolowanym”, w zakresie objętym tym postępowaniem.

2.

Prezes Urzędu może upoważnić do udziału w kontroli osoby posiadające wiadomości specjalne,

jeżeli do przeprowadzenia kontroli są niezbędne tego rodzaju wiadomości.

3.

Do upoważnień do przeprowadzenia kontroli lub do udziału w kontroli stosuje się odpowiednio

przepisy art. 105a ust. 3-5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.

1.

W celu uzyskania informacji mogących stanowić dowód w sprawie kontrolujący ma prawo

1)

wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz środków transportu

kontrolowanego;

2)

żądania udostępnienia związanych z przedmiotem kontroli akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju

pism, dokumentów oraz ich odpisów i wyciągów, korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną,

informatycznych nośników danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne, innych urządzeń zawierających dane informatyczne lub systemów informatycznych, w

tym także zapewnienia dostępu do systemów informatycznych będących własnością innego

podmiotu zawierających dane kontrolowanego związane z przedmiotem kontroli, w zakresie,

w jakim kontrolowany ma do nich dostęp;

3)

sporządzania notatek z materiałów i korespondencji, o których mowa w pkt 2;

4)

żądania sporządzenia przez kontrolowanego kopii lub wydruków materiałów, korespondencji,

o których mowa w pkt 2, oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach

lub w systemach, o których mowa w pkt 2;

5)

żądania od kontrolowanego lub osób przez niego upoważnionych

a)

ustnych wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli,

b)

udostępnienia i wydania przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie.

2.

Osobie upoważnionej do udziału w kontroli na podstawie art. 13i ust. 2 przysługują

uprawnienia kontrolującego w zakresie wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub

innych pomieszczeń oraz środków transportu kontrolowanego oraz dostępu do materiałów

i korespondencji oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach lub w

systemach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także do sporządzania z nich notatek.

1.

Kontrolujący może zwrócić się do właściwego ze względu na miejsce prowadzenia czynności

kontrolnych komendanta Policji o udzielenie pomocy, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie,

że w toku czynności kontrolnych kontrolujący natrafi na opór, który utrudni lub uniemożliwi

mu wykonywanie tych czynności.

2.

Komendant Policji, o którym mowa w ust. 1, zapewnia pomoc przy przeprowadzeniu kontroli.

3.

Z pisemnym wnioskiem o udzielenie pomocy kontrolujący występuje do komendanta Policji,

o którym mowa w ust. 1, co najmniej 7 dni przed dniem przeprowadzenia czynności kontrolnych.

4.

W pilnych przypadkach, jeżeli istnieje poważne zagrożenie dla życia, zdrowia ludzkiego

lub bezpieczeństwa i porządku publicznego w miejscu przeprowadzania czynności kontrolnych

albo uzasadnione podejrzenie wystąpienia takiego zagrożenia, albo w toku wykonywania

czynności kontrolnych kontrolujący natrafił na opór, który utrudnia lub uniemożliwia

mu wykonywanie tych czynności, wniosek, o którym mowa w ust. 3, może być złożony ustnie,

bez zachowania określonego w ust. 3 terminu, po okazaniu upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli oraz legitymacji służbowej kontrolującego.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, kontrolujący, nie później niż w terminie 3 dni

od dnia zakończenia czynności kontrolnych, przekazuje na piśmie potwierdzenie złożonego

ustnie wniosku.

6.

Pomoc udzielana przez komendanta Policji, o którym mowa w ust. 1, polega na umożliwieniu

przeprowadzenia kontroli, w szczególności przez zapewnienie porządku w miejscu jej

przeprowadzania oraz osobistego bezpieczeństwa osób obecnych w miejscu jej przeprowadzania,

a także ustalenie tożsamości osób.

7.

Koszty poniesione przez Policję z tytułu udzielonej pomocy przy wykonywaniu czynności

kontrolnych ponosi Prezes Urzędu. Koszty te ustala się w wysokości 1,5% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za

poprzedni miesiąc, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, za każdy przypadek udzielenia pomocy.

1.

Kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona są obowiązani do

1)

udzielenia żądanych informacji;

2)

umożliwienia wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz

środków transportu kontrolowanego;

3)

udostępnienia i wydania materiałów, o których mowa w art. 13j ust. 1 pkt 2, lub innych

przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie;

4)

umożliwienia dostępu do informatycznych nośników danych, urządzeń lub systemów informatycznych,

o których mowa w art. 13j ust. 1 pkt 2, w zakresie informacji zgromadzonych na tych

nośnikach, w urządzeniach lub w systemach, w tym do korespondencji przesyłanej pocztą

elektroniczną.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą odmówić udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli tylko wtedy, gdy naraziłoby to je lub ich małżonka, wstępnych, zstępnych,

rodzeństwo oraz powinowatych w tej samej linii lub stopniu, jak również osoby pozostające

w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli, a także osobę pozostającą we wspólnym

pożyciu, na odpowiedzialność karną. Prawo odmowy udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli trwa po ustaniu małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku przysposobienia,

opieki lub kurateli.

1.

Kontrolowany zapewnia kontrolującemu oraz osobom upoważnionym do udziału w kontroli

warunki i środki niezbędne do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w szczególności

1)

sporządza we własnym zakresie kopie lub wydruki materiałów i korespondencji, o których

mowa w art. 13j ust. 1 pkt 2, oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach

lub systemach, o których mowa w art. 13j ust. 1 pkt 2;

2)

zapewnia, w miarę możliwości, samodzielne, zamknięte pomieszczenie, jeżeli jest to

niezbędne do przeprowadzenia kontroli;

3)

zapewnia wydzielone miejsce do przechowywania dokumentów i zabezpieczonych podczas

kontroli przedmiotów;

4)

udostępnia, w miarę możliwości, środki łączności, którymi dysponuje, w zakresie niezbędnym

do wykonywania czynności kontrolnych.

2.

Kontrolowany dokonuje potwierdzenia za zgodność z oryginałem sporządzonych kopii i

wydruków, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

W przypadku odmowy przez kontrolowanego potwierdzenia za zgodność z oryginałem sporządzonych

kopii i wydruków, o których mowa w ust. 1 pkt 1, potwierdza je kontrolujący, o czym

czyni wzmiankę w protokole kontroli.

Do kontroli przeprowadzanej na podstawie art. 13i ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy art. 105a ust. 6 i 7, art. 105b ust.

4, art. 105f-105h, art. 105j i art. 105k ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie

konkurencji i konsumentów.

Czas trwania kontroli w ramach jednego postępowania nie może przekraczać 20 dni roboczych.

Do kontroli przeprowadzanej na podstawie art. 13i ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca

2018 r. - Prawo przedsiębiorców, z wyłączeniem przepisów art. 54 i art. 55 tej ustawy.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem przepisu art. 31.

Postępowanie powinno być zakończone nie później niż w terminie 5 miesięcy od dnia

jego wszczęcia.

Prezes Urzędu przedstawia Prezesowi Rady Ministrów, nie później niż do końca pierwszego

kwartału roku następnego, sprawozdanie z prowadzonych w roku poprzednim postępowań.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot, o którym mowa w art. 2,

także w przypadku gdy nie jest stroną transakcji handlowej, administracyjną karę pieniężną

w wysokości do 5% przychodu osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, ale nie więcej

niż równowartość 50 000 000 euro, jeżeli podmiot ten

1)

nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 13f lub udzielił

informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd;

2)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie kontroli, o której mowa

w art. 13i.

2.

Jeżeli nie można ustalić wysokości przychodu podmiotu, o którym mowa w ust. 1, lub

podmiot ten nie osiągnął w poprzednim roku podatkowym przychodu, administracyjna kara

pieniężna, o której mowa w ust. 1, wynosi nie więcej niż równowartość 50 000 000 euro.

3.

Równowartość, o której mowa w ust. 1 i 2, oblicza się według średniego kursu euro

ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w ostatnim dniu roboczym roku

poprzedzającego rok nałożenia kary.

Prezes Urzędu umarza postępowanie, w drodze decyzji, w przypadku gdy nie stwierdzi

nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez stronę postępowania.

1

W przypadku stwierdzenia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych

przez stronę postępowania, Prezes Urzędu może nałożyć na nią, w drodze decyzji, administracyjną

karę pieniężną.

2

Wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie może być większa

niż obliczona według następującego wzoru

WK = (WŚ1 × 1%) + (WŚ2 × 2%) + (WŚ3 × 4%) + (WŚ4 × 12%) + (WŚ5 × 24%)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

WK - maksymalną wysokość administracyjnej kary pieniężnej,

WŚ1 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych

po terminie lub ich równowartości − w przypadku gdy zostały wyrażone w walucie obcej,

w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub

spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu objętego

postępowaniem albo do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione

w okresie objętym postępowaniem, nie przekracza 30 dni,

WŚ2 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych

po terminie lub ich równowartości − w przypadku gdy zostały wyrażone w walucie obcej,

w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub

spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu objętego

postępowaniem albo do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione

w okresie objętym postępowaniem, wynosi od 31 do 60 dni,

WŚ3 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych

po terminie lub ich równowartości − w przypadku gdy zostały wyrażone w walucie obcej,

w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub

spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu objętego

postępowaniem albo do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione

w okresie objętym postępowaniem, wynosi od 61 do 120 dni,

WŚ4 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych

po terminie lub ich równowartości − w przypadku gdy zostały wyrażone w walucie obcej,

w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub

spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu objętego

postępowaniem albo do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione

w okresie objętym postępowaniem, wynosi od 121 do 365 dni,

WŚ5 - sumę wartości wymagalnych świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych

po terminie lub ich równowartości − w przypadku gdy zostały wyrażone w walucie obcej,

w stosunku do których okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub

spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego do ostatniego dnia okresu objętego

postępowaniem albo do dnia jego spełnienia, jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione

w okresie objętym postępowaniem, przekracza 365 dni.

2a

Przy obliczaniu maksymalnej wysokości administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa

w ust. 1, pomija się świadczenia pieniężne

1)

których termin spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania;

2)

wynikające z transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są podmioty należące

do tej samej grupy kapitałowej;

3)

wynikające z transakcji handlowych zawieranych w zakresie działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej, o których mowa odpowiednio w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej.

2b

Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1,

Prezes Urzędu bierze pod uwagę

1)

wagę naruszenia;

2)

okoliczności naruszenia wykazane przez stronę postępowania;

3)

działania podjęte przez stronę postępowania z własnej inicjatywy w celu zaprzestania

naruszenia;

4)

współpracę strony postępowania z Prezesem Urzędu w toku postępowania, w szczególności

przyczynienie się do szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania;

5)

spełnienie przez stronę postępowania wszystkich niespełnionych w terminie świadczeń

pieniężnych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, nie

później niż w terminie 60 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu

postępowania.

3

Prezes Urzędu obniża wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust.

1, o 20% - w przypadku gdy strona postępowania w terminie 14 dni od dnia doręczenia

decyzji uiści w całości tę karę oraz zrzeknie się wobec Prezesa Urzędu prawa do złożenia

wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

4

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, Prezes Urzędu wydaje decyzję o zwrocie nadpłaconej

administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1.

5

W przypadku gdy w okresie 2 lat od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust. 1,

stała się ostateczna, Prezes Urzędu ponownie stwierdzi nadmierne opóźnianie się ze

spełnianiem świadczeń pieniężnych przez ten sam podmiot, wysokość administracyjnej

kary pieniężnej, jaka może zostać nałożona na ten podmiot w związku z ponownym stwierdzeniem

nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, obliczona zgodnie

z ust. 2 i 2a, zostaje podwyższona o 50%. Przepisu ust. 3 nie stosuje się.

6.

(uchylony)

7.

W przypadku gdy do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych

doszło na skutek działania siły wyższej Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia administracyjnej

kary pieniężnej.

8.

(uchylony)

9

Od decyzji Prezesa Urzędu, o których mowa w ustawie, przysługuje wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy. Przepis art. 13r stosuje się odpowiednio.

10.

Przepisów działu IVa w tytule VII, księdze pierwszej, części pierwszej ustawy z dnia 17 listopada

1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego nie stosuje się. Od decyzji Prezesa Urzędu, o których mowa w ustawie, przysługuje

skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

11

W sprawie zakończonej prawomocną decyzją o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1, na wniosek strony postępowania wznawia się postępowanie, jeżeli

na skutek prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego, ugody zawartej przed tym sądem

albo zatwierdzonej przez ten sąd, wyroku sądu arbitrażowego (polubownego) albo ugody

przed nim zawartej po uznaniu albo stwierdzeniu wykonalności tego wyroku albo tej

ugody przez sąd powszechny, wartość niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia

pieniężnego okazała się niższa niż przyjęta zgodnie z ust. 2 i 2a do obliczenia maksymalnej

wysokości administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1. W takim przypadku

Prezes Urzędu obniża wysokość nałożonej kary proporcjonalnie o udział obniżonej wartości

świadczenia pieniężnego w maksymalnej wysokości kary oraz wydaje decyzję w przedmiocie

zwrotu nadpłaconej kary.

Wykaz świadczeń pieniężnych poddanych analizie w toku postępowania wraz z danymi pozwalającymi

na identyfikację danego świadczenia jest określony w załączniku do decyzji w sprawach,

o których mowa w art. 13u i art. 13v ust. 1, 7 i 11. Załącznik może zawierać wykaz

poddanych analizie przez Prezesa Urzędu długów i umów, do których nie stosuje się

przepisów ustawy.

Prezes Urzędu publikuje na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

treść postanowienia o wszczęciu postępowania oraz decyzji, o których mowa w ustawie,

z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa oraz innych informacji

podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów. Publikacja treści decyzji

jest opatrzona informacją, czy decyzja jest prawomocna.

1.

Środki finansowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w

art. 13t i art. 13v, stanowią dochód budżetu państwa, i są wnoszone na rachunek bieżący

dochodów Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 13t i art. 13v, uiszcza się w

terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się ostateczna.

3.

W przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 2, administracyjna kara pieniężna,

o której mowa w art. 13t i art. 13v, podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

4.

W przypadku nieterminowego uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa

w art. 13t i art. 13v, odsetek nie nalicza się.

Prezes Urzędu może na wniosek podmiotu, na który została nałożona administracyjna

kara pieniężna, odroczyć uiszczenie nałożonej kary albo rozłożyć ją na raty ze względu

na ważny interes wnioskodawcy. Przepisy art. 113 ust. 1a-7 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosuje się odpowiednio.

W przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu administracyjnej

kary pieniężnej, o której mowa w art. 13t albo art. 13v, albo zmiany tej decyzji polegającej

na obniżeniu jej wysokości, uiszczona kara albo jej odpowiednia część podlega zwrotowi

w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania do jej zwrotu. Jeżeli uchylenia decyzji

lub stwierdzenia jej nieważności dokonał sąd administracyjny, do wezwania dołącza

się odpis wyroku sądu i, w uzasadnionym przypadku, postanowienie stwierdzające jego

prawomocność. W przypadku zwrotu kary lub jej odpowiedniej części odsetek nie nalicza

się.

1

Kto, będąc odpowiedzialnym za przekazanie sprawozdania, o którym mowa w art. 13a ust.

1, dopuszcza do jego nieprzekazania w terminie, o którym mowa w tym przepisie,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto utrudnia lub udaremnia wywiązanie się z obowiązku,

o którym mowa w ust. 1.

Kto wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 4c, nie składa oświadczenia, o którym

mowa w tym przepisie, albo składa oświadczenie niezgodne ze stanem rzeczywistym,

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 13z i art. 13za, następuje w trybie

przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1124).

(pominięty)

1.

Do transakcji handlowych zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się

przepisy dotychczasowe.

2.

W przypadku transakcji handlowych zawieranych w wyniku przeprowadzenia postępowań

o udzielenie zamówienia publicznego, na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Traci moc ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych

(Dz. U. poz. 1323, z 2004 r. poz. 177, 959 i 1808 oraz z 2009 r. poz. 1241).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia