Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 stycznia 2023 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

1.

Ustawa określa zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych.

2.

System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej „systemem”,

obejmuje emisję gazów cieplarnianych z

1)

instalacji;

2)

operacji lotniczej.

3.

Emisja gazów cieplarnianych z instalacji dotyczy

1)

dwutlenku węgla (CO2);

2)

podtlenku azotu (N2O);

3)

perfluorowęglowodorów (PFCs).

4.

Emisja gazów cieplarnianych z operacji lotniczej dotyczy dwutlenku węgla (CO2).

5.

Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi odniesionymi

do zdolności produkcyjnych tych instalacji i gazy cieplarniane przyporządkowane danemu

działaniu, stanowiące kryteria uczestnictwa instalacji w systemie, określa załącznik

nr 1 do ustawy.

Przepisów ustawy nie stosuje się do emisji gazów cieplarnianych z

1)

instalacji lub jej części stosowanej do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów

i procesów technologicznych oraz instalacji wykorzystującej wyłącznie biomasę;

2)

instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub odpadów komunalnych;

3)

operacji lotniczej

a)

wykonywanej wyłącznie w celu przewozu podczas oficjalnej misji panującego monarchy

i członków jego najbliższej rodziny, szefów państw, szefów rządów i ministrów wchodzących

w skład rządu państwa innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki

jej charakter został potwierdzony w planie lotu,

b)

wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, Służby Celno-Skarbowej, Policji,

Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, straży miejskiej i innych służb ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego,

c)

związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, przeciwpożarowej i gaśniczej,

z pomocą humanitarną lub służb ratowniczych, jeżeli jest ona wykonywana na podstawie

zezwolenia właściwego organu,

d)

wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR), określonych w

załączniku 2 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago

dnia 7 grudnia 1944 r.

(Dz. U. z 1959 r. poz. 212, z późn. zm.,

e)

kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny, i wykonywanej

bez międzylądowania,

f)

szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub uzyskania uprawnień

przez członków personelu lotniczego, jeżeli jest to potwierdzone w planie lotu, pod

warunkiem że nie jest ona wykorzystywana do przewozu pasażerów ani ładunku lub do

przebazowania statku powietrznego,

g)

wykonywanej wyłącznie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub sprawdzenia, przetestowania

lub przeprowadzenia procesu certyfikacji statku powietrznego lub urządzenia pokładowego

lub naziemnego,

h)

wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej masie startowej poniżej

5700 kg,

i)

wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania obowiązków użyteczności publicznej

zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września

2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty

(Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, str. 3) na trasach w regionach najbardziej oddalonych określonych w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C/326, str. 47) lub na trasach, których oferowana

zdolność przewozowa nie przekracza 30 000 miejsc rocznie,

j)

wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego przewoźnikiem lotniczym w

rozumieniu ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1235, 1715, 1846, 2185 i 2642), który realizuje

-

mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych czteromiesięcznych okresów

w roku kalendarzowym, z zastrzeżeniem art. 95a, albo

-

operacje lotnicze, z których łączna roczna wielkość emisji wynosi mniej niż 10 000

Mg CO2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

biomasie - rozumie się przez to biomasę, o której mowa w art. 3 pkt 21 rozporządzenia

wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania

i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE) nr

2012/601 (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 423 z 15.12.2020,

str. 37), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2066”;

2)

biopaliwie - rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa w art. 3 pkt 23 rozporządzenia

Komisji (UE) 2018/2066;

3)

biopłynie - rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa w art. 3 pkt 22 rozporządzenia

Komisji (UE) 2018/2066;

3a)

eksploatacji instalacji - rozumie się przez to użytkowanie instalacji zarówno w normalnym

trybie działalności, jak i przy wydarzeniach nietypowych, o których mowa w art. 20

ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, a także utrzymywanie w sprawności tej

instalacji;

4)

emisji - rozumie się przez to gazy cieplarniane wprowadzane do powietrza w wyniku

działań człowieka, związanych z eksploatacją instalacji lub z wykonywaną operacją

lotniczą;

5)

gazach cieplarnianych - rozumie się przez to

a)

gazy

-

dwutlenek węgla (CO2),

-

metan (CH4),

-

podtlenek azotu (N2O),

-

fluorowęglowodory (HFCs),

-

perfluorowęglowodory (PFCs),

-

sześciofluorek siarki (SF6),

b)

inne niż wymienione w lit. a gazowe składniki atmosfery zarówno naturalne, jak i antropogeniczne,

które pochłaniają i reemitują promieniowanie podczerwone;

6)

grupie kapitałowej - rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2023 r. poz. 120);

7)

instalacji - rozumie się przez to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół takich

urządzeń, w których są prowadzone jedno lub więcej działań określonych w załączniku

nr 1 do ustawy oraz wszelkie inne czynności posiadające bezpośredni techniczny związek

ze wskazanymi działaniami prowadzonymi w danym miejscu, które powodują emisję lub

mają wpływ na jej wielkość;

8)

instalacji nowej - rozumie się przez to instalację, która po raz pierwszy uzyskała

zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych w okresie rozpoczynającym się 3 miesiące

przed terminem przedłożenia wykazu, o którym mowa w art. 26d ust. 3, i kończącym się

3 miesiące przed terminem przedłożenia kolejnego wykazu;

9)

instalacji wytwarzającej energię elektryczną - rozumie się przez to instalację, która

po dniu 31 grudnia 2004 r. wytwarzała energię elektryczną przeznaczoną do sprzedaży

osobom trzecim, i w której nie prowadzi się innych rodzajów działań określonych w

załączniku nr 1 do ustawy niż spalanie paliw;

10)

jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę poświadczonej

redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji

(Dz. U. z 2022 r. poz. 673);

11)

jednostce redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę redukcji emisji w rozumieniu

art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji;

12)

okresie rozliczeniowym - rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do

dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy następujący po nim dziesięcioletni okres;

13)

operacji lotniczej - rozumie się przez to lot statku powietrznego, który rozpoczyna

się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej;

14)

operatorze statku powietrznego - rozumie się przez to podmiot, który użytkuje statek

powietrzny w czasie wykonywania operacji lotniczej lub właściciela statku powietrznego

w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie został wskazany przez właściciela

statku powietrznego, jeżeli

a)

Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako administrujące państwo

członkowskie w rozporządzeniu Komisji Europejskiej wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października

2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie

oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE

(Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej „dyrektywą 2003/87/WE” lub

b)

posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu

lotniczego, o której mowa w art. 164 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, lub

c)

posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do wykonywania działalności

gospodarczej przy użyciu statków powietrznych, o którym mowa w art. 160 ustawy określonej

w lit. b, lub

d)

posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego przedsiębiorcą zagranicznym

z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 192a ustawy określonej

w lit. b, lub

e)

posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na wykonywanie przewozów lotniczych

do lub z Rzeczypospolitej Polskiej wydane na podstawie art. 193 ustawy określonej

w lit. b, lub

f)

jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy określonej

w lit. b;

15)

(uchylony)

16)

prowadzącym instalację - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę

organizacyjną niebędącą osobą prawną, która posiada tytuł prawny do władania instalacją

w celu jej eksploatacji;

17)

rejestrze Unii - rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia

delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę

2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru

Unii (Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019,

str. 66), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1122”;

18)

spalaniu - rozumie się przez to każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu wykorzystania

uzyskanej w tym procesie energii cieplnej, elektrycznej lub mechanicznej, oraz wszelkie

inne bezpośrednio z tym związane czynności, w tym przemywanie gazów odlotowych;

19)

statku powietrznym - rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze;

20)

tonokilometrze - rozumie się przez to 1 Mg ładunku handlowego, stanowiącego łączną

masę towarów, przesyłek pocztowych i pasażerów, przewiezionego na odległość 1 km;

21)

tytule prawnym - rozumie się przez to tytuł prawny, o którym mowa w art. 3 pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 i 2687);

22)

uprawnieniu do emisji - rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do powietrza

ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, dwutlenku węgla (CO2) utworzone w ramach

a)

systemu lub

b)

systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych Konfederacji Szwajcarskiej

- które służy do rozliczania wielkości emisji w ramach każdego z tych systemów i którym

można rozporządzać na zasadach określonych w ustawie;

23)

weryfikatorze - rozumie się przez to

a)

osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia

2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy

2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067”,

b)

osobę fizyczną, która uzyskała akredytację w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a

- która przeprowadza weryfikację zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a;

24)

zakładzie - rozumie się przez to zakład, o którym mowa w art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

25)

zezwoleniu - rozumie się przez to decyzję zezwalającą na emisję gazów cieplarnianych

z instalacji i określającą obowiązki prowadzącego instalację w zakresie monitorowania.

Minister właściwy do spraw klimatu

1)

jest organem właściwym do wykonywania zadań wynikających z

a)

rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu,

kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień

do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie

(Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1031/2010”,

b)

rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067,

c)

rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066,

d)

rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122,

e)

rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie

ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych

uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8), zwanego dalej „rozporządzeniem

Komisji (UE) 2019/331”,

f)

rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 z dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniającego

dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych

przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania,

raportowania i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego

(Dz. Urz. UE L 250 z 30.09.2019, str. 10), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji

(UE) 2019/1603”

- chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej;

2)

pełni funkcję punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 70 ust. 2 rozporządzenia Komisji

(UE) 2018/2067;

3)

prowadzi koordynację, o której mowa w art. 10 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.

1.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwane dalej „organami Inspekcji”, wykonują zadania

dotyczące kontroli przestrzegania przepisów w zakresie emisji objętych systemem i

szacowania wielkości tych emisji z uwzględnieniem przepisów ustawy, z tym że

1)

wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest właściwy ze względu na

a)

miejsce wprowadzania do środowiska gazów cieplarnianych objętych systemem określone

w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją z instalacji,

b)

siedzibę lub miejsce zamieszkania operatora statku powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej - w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją z operacji lotniczych;

2)

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykonuje zadania związane z emisją z operacji

lotniczych -wprzypadku operatorów statków powietrznych niemających siedziby lub miejsca

zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Polskie Centrum Akredytacji działające na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1854) jest krajową jednostką akredytującą, o której mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia

Komisji (UE) 2018/2067, i wykonuje zadania tej jednostki określone w tym rozporządzeniu.

Minister właściwy do spraw klimatu w sprawach rozstrzyganych na podstawie ustawy jest

organem wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), w stosunku do

1)

marszałka województwa;

2)

starosty;

3)

regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

1.

Systemem administruje Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, o którym

mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, zwany dalej „Krajowym ośrodkiem”.

2.

Dane osobowe przetwarzane w związku z administrowaniem systemem podlegają zabezpieczeniom

zapobiegającym nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym

co najmniej na

1)

dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne

upoważnienie wydane przez administratora danych;

2)

pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania

ich w poufności.

Ilekroć w ustawie jest mowa o obowiązku przekazywania, przedkładania, składania, sporządzania

lub dołączania dokumentów, informacji, planów, sprawozdań, raportów lub wniosków na

piśmie utrwalonym w postaci papierowej i w postaci elektronicznej, wymóg ten należy

uznać za spełniony, jeżeli

1)

do pisma utrwalonego w postaci papierowej zostanie dołączona postać elektroniczna

tego pisma umożliwiająca przetwarzanie zawartych w nim danych albo

2)

pismo utrwalone w postaci elektronicznej opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym,

podpisem zaufanym albo podpisem osobistym będzie miało formę umożliwiającą przetwarzanie

zawartych w nim danych.

1.

Rejestr Unii działa na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) 2019/1122.

2.

Krajowy ośrodek pełni obowiązki krajowego administratora w rozumieniu art. 3 pkt 2

rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122 i zarządza zbiorem rachunków w rejestrze Unii

podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Prowadzący instalację jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku posiadania

operatora, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.

4.

Operator statku powietrznego jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku

posiadania operatora statków powietrznych, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/1122.

5.

Krajowy ośrodek otwiera w rejestrze Unii rachunki, o których mowa w rozporządzeniu

Komisji (UE) 2019/1122, i zarządza nimi na zasadach określonych w tym rozporządzeniu

i ustawie.

6.

Uprawnienia do emisji utrzymywane na krajowych rachunkach posiadania stanowią własność

Skarbu Państwa.

7.

Krajowy ośrodek wykonuje prawomocne orzeczenia sądów lub innych uprawnionych organów

i ostateczne decyzje, których przedmiotem jest rozporządzanie uprawnieniami do emisji

utrzymywanymi na rachunkach w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej

Polskiej lub ograniczenie prawa posiadacza rachunku do rozporządzania tymi uprawnieniami.

8.

Krajowy ośrodek informuje posiadacza rachunku o wykonaniu orzeczenia lub decyzji,

o których mowa w ust. 7, oraz wskazuje organ, który je wydał.

1.

Wniosek o otwarcie rachunku w rejestrze Unii odpowiada wymaganiom określonym w art.

13-16 oraz w art. 21 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.

2.

Wniosek o otwarcie rachunku obrotowego w rejestrze Unii może złożyć

1)

osoba fizyczna posiadająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, o której

mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy

(Dz. U. z 2022 r. poz. 541),

2)

osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, wpisana do Krajowego

Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1683 i 2436)

- będąca podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik zgodnie

z art. 96 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2022 r. poz. 931, z późn. zm. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Przynajmniej jedna osoba wskazana we wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii

jako upoważniony przedstawiciel, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia Komisji (UE)

2019/1122, jest obowiązana posiadać miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

4.

Do wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii, oprócz dokumentów i informacji określonych

w załącznikach III, IV i VI-VIII do rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122, dołącza

się dowód wniesienia opłaty za otwarcie rachunku.

5.

(uchylony)

6.

Wniosek o otwarcie i zamknięcie rachunku w rejestrze Unii składa się na piśmie utrwalonym

w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem

elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, na formularzu dostępnym

na stronie internetowej Krajowego ośrodka z zachowaniem wymagań, o których mowa w

rozporządzeniu Komisji (UE) 2019/1122.

7.

Wniosek o aktualizację danych dotyczących rachunku w rejestrze Unii składa się zgodnie

z wymaganiami określonymi w art. 22 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122. Do wniosku

o aktualizację stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1-3 i 6.

1.

Krajowy ośrodek informuje niezwłocznie, na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej,

opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo na piśmie utrwalonym w postaci

papierowej, podmiot ubiegający się o otwarcie rachunku w rejestrze Unii albo posiadacza

rachunku w tym rejestrze o

1)

odmowie dokonania czynności przez Krajowy ośrodek w zakresie otwierania rachunku,

aktualizacji danych dotyczących rachunku, zamykania rachunku w rejestrze Unii oraz

zatwierdzania upoważnionego przedstawiciela, o których mowa w art. 19 ust. 2, art.

21 ust. 5, art. 22 ust. 3, art. 25 ust. 2 oraz art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji

(UE) 2019/1122;

2)

zawieszeniu dostępu upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii, o

którym mowa w art. 30 ust. 1-5 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122 oraz w art. 92a.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera

1)

oznaczenie podmiotu ubiegającego się o dokonanie czynności w rejestrze Unii;

2)

określenie rodzaju czynności, której dokonania odmówiono, ze wskazaniem jej podstawy

prawnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1122;

3)

uzasadnienie odmowy dokonania czynności, o której mowa w ust. 1 pkt 1;

4)

pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od odmowy dokonania czynności,

zgodnie z art. 19 ust. 4, art. 21 ust. 6 i art. 22 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE)

2019/1122, przez Krajowy ośrodek.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera

1)

oznaczenie posiadacza rachunku w rejestrze Unii, którego dotyczy zawieszenie dostępu;

2)

uzasadnienie zawieszenia dostępu;

3)

pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od zawieszenia dostępu, o którym

mowa w art. 30 ust. 1-3 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122, zgodnie z art. 30 ust.

7 tego rozporządzenia.

4.

Sprzeciw wraz z uzasadnieniem wnosi się za pośrednictwem Krajowego ośrodka do ministra

właściwego do spraw klimatu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia informacji.

5.

Termin do wniesienia sprzeciwu podlega przywróceniu, jeżeli podmiot ubiegający się

o otwarcie rachunku w rejestrze Unii albo posiadacz rachunku w tym rejestrze uprawdopodobni,

że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy.

6.

W przypadku gdy Krajowy ośrodek uzna sprzeciw w całości za uzasadniony, w terminie

14 dni od dnia jego otrzymania podejmuje czynność, której dokonania odmówił, albo

przywraca dostęp upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii lub do

procesów z tego rachunku.

7.

W przypadku gdy Krajowy ośrodek nie uzna sprzeciwu w całości za uzasadniony, w terminie

określonym w ust. 6, przekazuje sprzeciw do ministra właściwego do spraw klimatu.

8.

Minister właściwy do spraw klimatu w terminie 30 dni od dnia otrzymania sprzeciwu

wydaje decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu w całości lub w części i nakazuje Krajowemu

ośrodkowi dokonanie danej czynności albo przywrócenie dostępu albo wydaje decyzję

o odmowie uwzględnienia sprzeciwu.

9.

Kopię ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw klimatu

przekazuje Krajowemu ośrodkowi.

10.

Krajowy ośrodek wykonuje decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu w całości lub w części,

w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania.

1.

Krajowy ośrodek informuje Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej,

zwany dalej „Narodowym Funduszem”, o otwarciu oraz zamknięciu rachunku w rejestrze

Unii w terminie do dnia 15 lutego roku następującego po roku, w którym nastąpiło otwarcie

lub zamknięcie tego rachunku.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę podmiotu, któremu odpowiednio otwarto albo zamknięto rachunek

w rejestrze Unii, oraz jego adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby;

2)

numer rachunku w rejestrze Unii, który odpowiednio otwarto albo zamknięto;

3)

dzień odpowiednio otwarcia albo zamknięcia rachunku w rejestrze Unii;

4)

jeżeli posiadacz rachunku w rejestrze Unii złożył wniosek o jego zamknięcie - datę

złożenia tego wniosku.

1.

Krajowy ośrodek określa w regulaminie szczegółowe warunki techniczne otwierania rachunków

w rejestrze Unii, zarządzania nimi oraz ich zamykania.

2.

Regulamin, o którym mowa w ust. 1, jest udostępniany na stronie internetowej Krajowego

ośrodka.

1.

Za otwarcie rachunku w rejestrze Unii wnosi się opłatę w wysokości 2000 zł.

2.

Posiadacz rachunku w rejestrze Unii wnosi, w terminie do dnia 31 marca każdego roku,

opłatę roczną w wysokości 500 zł, wskazując w tytule przelewu bankowego numer rachunku

w rejestrze Unii, którego dotyczy wnoszona opłata.

3.

Nie wnosi się opłaty za otwarcie rachunku i opłaty rocznej w przypadku krajowego rachunku

posiadania.

4.

Opłatę za otwarcie rachunku i opłatę roczną wnosi się na rachunek bankowy Narodowego

Funduszu. Opłaty stanowią przychód Narodowego Funduszu.

5.

Opłaty rocznej nie wnosi się za rok, w którym wniesiono opłatę za otwarcie rachunku.

6.

Obowiązek wniesienia opłaty rocznej ustaje, gdy emisja zostanie rozliczona zgodnie

z art. 92 ust. 1 albo 5, a saldo rachunku jest zerowe, jednak nie wcześniej niż w

roku następującym po roku, w którym stwierdzono wygaśnięcie zezwolenia.

7.

W przypadku rachunku innego niż rachunek posiadania operatora i rachunek posiadania

operatora statków powietrznych obowiązek wniesienia opłaty rocznej ustaje w roku następującym

po roku, w którym posiadacz rachunku w rejestrze Unii złożył do Krajowego ośrodka

wniosek o jego zamknięcie, o ile saldo tego rachunku jest zerowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1, 2 i 9, art. 4, art. 8 i art. 9, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

2)

art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

1.

Narodowy Fundusz przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie do dnia 14 kwietnia każdego

roku

1)

informację o wniesieniu opłaty rocznej zawierającą następujące dane

a)

imię i nazwisko albo nazwę posiadacza rachunku oraz jego adres miejsca zamieszkania

albo adres siedziby,

b)

numer rachunku w rejestrze Unii,

c)

wysokość wniesionej opłaty,

d)

datę wpływu opłaty na rachunek bankowy Narodowego Funduszu;

2)

listę rachunków, za które opłata roczna nie została wniesiona.

2.

W przypadku niewniesienia opłaty rocznej stosuje się przepis art. 30 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/1122. Przywrócenie dostępu do rachunku w rejestrze Unii następuje

niezwłocznie po przekazaniu Krajowemu ośrodkowi dowodu wniesienia tej opłaty.

1.

Uprawnieniami do emisji można swobodnie rozporządzać, chyba że przepisy ustawy lub

przepisy Unii Europejskiej dotyczące handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

stanowią inaczej.

2.

Czynności rozporządzające uprawnieniami do emisji mogą być dokonywane między osobami

fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi niebędącymi osobami prawnymi,

które posiadają rachunek w rejestrze Unii.

1.

Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia 1 stycznia 2013 r. są ważne

bezterminowo.

2.

Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia 1 stycznia 2021 r. zawierają

informację wskazującą, w którym dziesięcioletnim okresie od dnia 1 stycznia 2021 r.

zostały utworzone.

3.

Uprawnienia do emisji, o których mowa w ust. 2, są ważne w odniesieniu do emisji,

począwszy od pierwszego roku okresu, o którym mowa w tym przepisie.

1.

Uprawnienia do emisji przydzielane instalacjom na podstawie przepisów niniejszej ustawy

są uprawnieniami do emisji ogólnych w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia Komisji

(UE) 2019/1122.

2.

Wykaz instalacji i liczba uprawnień do emisji przydzielanych na poszczególne okresy,

o których mowa w art. 2 pkt 15 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, są ustalane na

zasadach określonych w przepisach tego rozporządzenia i są ogłaszane na podstawie

art. 26e ust. 3, art. 59 ust. 5 i art. 70a ust. 5.

3.

Uprawnienia do emisji wydaje się w odniesieniu do każdej instalacji na dany rok w

liczbie określonej w informacji, o której mowa w art. 64b ust. 8.

4.

Uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii

w terminie do dnia 28 lutego każdego roku. Prowadzącemu instalację, na którym spoczywa

obowiązek, o którym mowa w art. 64 ust. 1 lub 2a, uprawnienia do emisji wydaje się

po ogłoszeniu informacji, o której mowa w art. 64b ust. 8.

5.

Krajowy ośrodek w terminie do dnia 15 marca każdego roku przekazuje marszałkowi województwa

informację o liczbie uprawnień do emisji

1)

wydanych w roku poprzednim na rachunek posiadania operatora albo na rachunek posiadania

operatora statków powietrznych w rejestrze Unii;

2)

zwróconych w roku poprzednim na podstawie art. 18 ust. 2 przez prowadzącego instalację

albo operatora statków powietrznych.

6.

Informacja, o której mowa w ust. 5, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego;

2)

w przypadku instalacji - jej oznaczenie;

3)

w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 - liczbę wydanych uprawnień do emisji ze

wskazaniem roku, na który zostały przydzielone;

3a)

w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2 - liczbę uprawnień do emisji zwróconych

wraz ze wskazaniem roku, za który dokonano zwrotu;

4)

datę wydania albo datę zwrotu uprawnień do emisji.

1.

Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora oraz rachunek posiadania

operatora statków powietrznych w rejestrze Unii w liczbie większej niż określona w

informacji, o której mowa w

1)

art. 64b ust. 8, lub wynikająca ze zmian tej informacji - w odniesieniu do prowadzącego

instalację albo

2)

art. 48 ust. 1 pkt 2 - w odniesieniu do operatora statków powietrznych

- zwane dalej „nadmiarowo wydanymi uprawnieniami do emisji”, podlegają zwrotowi.

2.

Krajowy ośrodek występuje z wnioskiem o zwrot nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji

do prowadzącego instalację oraz do operatora statków powietrznych. Prowadzący instalację

oraz operator statków powietrznych zwracają nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji

w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Jeżeli prowadzący instalację albo operator statków powietrznych nie zwrócą nadmiarowo

wydanych uprawnień do emisji w terminie, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw klimatu informację o prowadzącym instalację oraz operatorze

statków powietrznych, który nie dopełnił obowiązku zwrotu.

4.

Informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statków powietrznych,

ich adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby;

2)

liczbę nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, które nie zostały zwrócone.

5.

Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości nadmiarowo

wydanych uprawnień do emisji, określając kwotę podlegającą zwrotowi oraz termin jej

uiszczenia.

6.

Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową cenę uprawnienia

do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach

ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym realizowany był obrót

uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania decyzji, w przeliczeniu na złote

według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym

dzień wydania decyzji.

1.

Do kwoty, o której mowa w art. 18 ust. 5, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707).

2.

Kwota, o której mowa w art. 18 ust. 5, podlega egzekucji administracyjnej w trybie

przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2022 r. poz. 479, z późn. zm..

3.

Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w art. 18

ust. 5, stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wniosku o przydział uprawnień do emisji,

rozumie się przez to wniosek o przydział uprawnień do emisji, o którym mowa w art.

4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.

2.

Uprawnienia do emisji dla instalacji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej

są przydzielane na podstawie wniosku o przydział uprawnień do emisji.

1.

Wniosek o przydział uprawnień do emisji składa się do Krajowego ośrodka co 5 lat,

w terminie do 29 czerwca, na formularzu dostępnym na jego stronie internetowej, na

piśmie utrwalonym w postaci papierowej i w postaci elektronicznej.

2.

Koszty weryfikacji raportu dotyczącego danych podstawowych, o którym mowa w art. 4

ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, ponosi prowadzący instalację.

3.

Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów, o których mowa

w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego

instalację do usunięcia braków w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia doręczenia

wezwania.

1.

Krajowy ośrodek sprawdza wniosek o przydział uprawnień do emisji w zakresie kompletności

danych oraz zgodności z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 oraz z przepisami

ustawy, a także z informacjami zawartymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 52 ust.

1, ipozwoleniach, o których mowa w art. 53 ust. 2 pkt 1.

2.

Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji zawiera braki lub uchybienia, Krajowy

ośrodek wzywa prowadzącego instalację do ich usunięcia w terminie nie dłuższym niż

14 dni od dnia doręczenia wezwania.

1.

Krajowy ośrodek przygotowuje projekt wykazu instalacji, dla których planowany jest

przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej

na okres, na który przydzielane są uprawnienia.

2.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu projekt wykazu,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej wykaz instalacji,

dla których jest planowany przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja

energii elektrycznej, nie później niż 15 miesięcy przed rozpoczęciem okresu, na który

są przydzielane uprawnienia.

1.

Krajowy ośrodek określa dla instalacji wstępną liczbę uprawnień do emisji zgodnie

z art. 14 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 i przekazuje informację o tej

liczbie ministrowi właściwemu do spraw klimatu w celu zgłoszenia Komisji Europejskiej

zgodnie z art. 14 ust. 5 tego rozporządzenia.

2.

Po określeniu przez Komisję Europejską współczynnika, o którym mowa w art. 14 ust.

6 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek oblicza ostateczną roczną

liczbę uprawnień do emisji zgodnie z art. 16 ust. 8 tego rozporządzenia.

3.

Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra ostateczną roczną liczbę uprawnień

do emisji obliczoną zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.

1.

Prowadzący instalację nową, która kwalifikuje się do przydziału uprawnień do emisji,

składa do organu właściwego do wydania zezwolenia do zatwierdzenia plan metodyki monitorowania,

o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, zwany dalej „planem

metodyki monitorowania”.

2.

Plan metodyki monitorowania składa się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej i

w postaci elektronicznej. Plan metodyki monitorowania składa się w dwóch egzemplarzach,

chyba że został złożony na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej, opatrzonym

kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

3.

Plan metodyki monitorowania składa się nie później niż na 4 miesiące przed dniem rozpoczęcia

normalnej działalności, o której mowa w art. 2 pkt 12 rozporządzenia Komisji (UE)

2019/331.

4.

Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi plan metodyki

monitorowania w celu wydania opinii. Opinia zawiera ocenę przedłożonego planu w zakresie

zgodności z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331,

a także w zakresie kompletności i przejrzystości zawartych w nim informacji i danych.

5.

Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 4, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

kompletnego wniosku o jej wydanie, z zastrzeżeniem ust. 10.

6.

Przy wydawaniu opinii, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

7.

Jeżeli plan metodyki monitorowania nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane,

Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do poprawienia planu metodyki monitorowania

lub do złożenia wyjaśnień w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia doręczenia wezwania

i powiadamia o tym organ właściwy do wydania zezwolenia.

8.

Prowadzący instalację składa poprawiony plan metodyki monitorowania lub wyjaśnienia

do Krajowego ośrodka i organu właściwego do wydania zezwolenia.

9.

Jeżeli pomimo złożenia poprawionego planu metodyki monitorowania lub złożenia wyjaśnień

nadal nie jest on zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji

(UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane, przepisy

ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

10.

Jeżeli w terminie 90 dni od dnia doręczenia Krajowemu ośrodkowi po raz pierwszy planu

metodyki monitorowania plan ten nadal nie jest zgodny z wymaganiami określonymi w

przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste

informacje lub dane, Krajowy ośrodek w terminie 14 dni po upływie tego terminu wydaje

opinię, o której mowa w ust. 4.

11.

Organ właściwy do wydania zezwolenia w drodze decyzji

1)

zatwierdza plan metodyki monitorowania, gdy plan ten jest zgodny z wymaganiami określonymi

w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 oraz gdy plan metodyki monitorowania

zawiera kompletne i przejrzyste informacje lub dane, albo

2)

odmawia zatwierdzenia planu metodyki monitorowania, gdy plan ten jest niezgodny z

wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 albo gdy

plan metodyki monitorowania zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub

dane.

11a.

Decyzja zatwierdzająca plan metodyki monitorowania zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu miejsca

zamieszkania albo adresu siedziby;

2)

adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja;

3)

określenie rodzaju działania prowadzonego w instalacji;

4)

wskazanie zatwierdzonej wersji planu metodyki monitorowania zgodnie z pkt 1 lit. b

załącznika VI do rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 i daty rozpoczęcia stosowania

zatwierdzanego planu.

11b.

Plan metodyki monitorowania stanowi załącznik do decyzji zatwierdzającej ten plan.

12.

Kopię decyzji, w której zatwierdza się plan metodyki monitorowania lub odmawia zatwierdzenia

tego planu, organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi, w

terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

1.

Prowadzący instalację niezwłocznie zgłasza organowi właściwemu do wydania zezwolenia

każdą planowaną zmianę zatwierdzonego planu metodyki monitorowania i informuje o tym

Krajowy ośrodek.

2.

W przypadku gdy planowana zmiana jest zmianą istotną w rozumieniu art. 9 ust. 5 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/331, prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić do organu właściwego

do wydania zezwolenia o zatwierdzenie istotnej zmiany planu metodyki monitorowania

w terminie 21 dni od dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

Organ właściwy do wydania zezwolenia wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zatwierdzenia

planu metodyki monitorowania, jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił o zatwierdzenie

istotnej zmiany planu metodyki monitorowania w terminie, o którym mowa w ust. 2.

4.

Zatwierdzenie istotnej zmiany planu metodyki monitorowania następuje w drodze zmiany

decyzji, o której mowa w art. 26f ust. 11 pkt 1. Przepisy art. 26f ust. 2 i 4-12 stosuje

się odpowiednio.

5.

Organ właściwy do wydania zezwolenia może, na wniosek prowadzącego instalację lub

z urzędu za jego zgodą, wydać nową decyzję zatwierdzającą plan metodyki monitorowania

w celu ujednolicenia tekstu obowiązującego planu, z uwzględnieniem wszystkich zmian

wprowadzonych do tego planu od dnia jego zatwierdzenia.

1.

W okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. instalacjom

wytwarzającym energię elektryczną, które były eksploatowane najpóźniej w dniu 31 grudnia

2008 r., lub instalacjom wytwarzającym energię elektryczną, w przypadku których proces

inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w tym dniu, mogą być przydzielone

uprawnienia do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale.

2.

Za dzień faktycznego rozpoczęcia procesu inwestycyjnego uznaje się dzień, w którym

zostały podjęte prace przygotowawcze związane z tym procesem.

3.

Uprawnienia do emisji przydzielone instalacji wytwarzającej energię elektryczną, w

przypadku której proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu

31 grudnia 2008 r., mogą zostać wydane tej instalacji od roku, w którym rozpoczęto

eksploatację tej instalacji. Nie wydaje się uprawnień do emisji przydzielonych instalacji

na lata poprzedzające rok, w którym rozpoczęto eksploatację instalacji. Uprawnienia,

które nie zostały wydane instalacji wytwarzającej energię elektryczną do roku rozpoczęcia

eksploatacji, zostają sprzedane w drodze aukcji po zakończeniu roku, w którym powinny

były zostać wydane tej instalacji, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2019 r.

3a.

Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, w przypadku której proces

inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., jest

obowiązany niezwłocznie poinformować, na piśmie utrwalonym w postaci papierowej albo

w postaci elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem

zaufanym albo podpisem osobistym, ministra właściwego do spraw klimatu o braku możliwości

rozpoczęcia eksploatacji tej instalacji przed upływem roku kalendarzowego, do którego

został przypisany przydział uprawnień. W przypadku przedłożenia powyższej informacji

uprawnienia do emisji są kierowane do aukcji na zasadach określonych w ust. 3 zdanie

drugie.

4.

Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, w przypadku której proces

inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw klimatu i Krajowemu ośrodkowi informację o oddaniu

instalacji do użytkowania, w terminie 14 dni od dnia oddania tej instalacji do użytkowania.

1.

Wartość uprawnień do emisji wydanych instalacjom wytwarzającym energię elektryczną

na zasadach określonych w niniejszym rozdziale stanowi wartość pomocy publicznej w

rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwanej dalej

„pomocą publiczną”.

2.

Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, któremu wydano uprawnienia

do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale, jest beneficjentem pomocy

publicznej.

1.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz instalacji wytwarzających energię

elektryczną, o których mowa w art. 27 ust. 1, wraz z liczbą uprawnień do emisji planowanych

do przydzielenia danej instalacji na każdy rok okresu rozliczeniowego 2013-2020, kierując

się decyzją Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2012 r. C(2012) 4609 final. dotyczącą

wniosku zgłoszonego przez Polskę na podstawie art. 10c ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady w celu przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień

do emisji na modernizację wytwarzania energii elektrycznej oraz decyzją Komisji Europejskiej

z dnia 22 stycznia 2014 r. C(2013) 6648 final. - Odstępstwo na podstawie art. 10c

dyrektywy 2003/87/WE w sprawie handlu emisjami - bezpłatne uprawnienia dla wytwórców

energii elektrycznej, w których Komisja Europejska zaakceptowała złożony przez Rzeczpospolitą

Polską wniosek dotyczący przydziału uprawnień do emisji instalacjom wytwarzającym

energię elektryczną w okresie rozliczeniowym 2013-2020, a także powszechnym charakterem

tego wykazu.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera listę instalacji wytwarzających energię elektryczną,

które kwalifikują się do przydziału uprawnień do emisji, wraz z liczbą uprawnień do

emisji planowanych do przydzielenia danej instalacji na każdy rok okresu rozliczeniowego

2013-2020, ustaloną przez ministra właściwego do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw energii, zgodnie z decyzją Komisji nr K (2011) 1983 z dnia 29 marca

2011 r. w sprawie metodologii przejściowego przydziału instalacjom wytwarzającym energię

elektryczną bezpłatnych uprawnień do emisji na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE

oraz z uwzględnieniem wytycznych zawartych w Komunikacie Komisji - Wytyczne w zakresie

nieobowiązkowego stosowania art. 10c dyrektywy 2003/87/WE (2011/C 99/03) (Dz. Urz.

UE C 99 z 31.03.2011, str. 9), zwanym dalej „Komunikatem Komisji nr 2011/C 99/03”,

na podstawie

1)

zweryfikowanych emisji w latach 2005-2007 lub

2)

wskaźnika wydajności ex ante.

1.

Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” krajowy plan inwestycyjny sporządzony przez

ministra właściwego do spraw energii na podstawie informacji przekazanych przez podmioty

realizujące zadania inwestycyjne z uwzględnieniem potrzeby modernizacji i poprawy

infrastruktury, wspierania czystych technologii, a także dywersyfikacji struktury

energetycznej i źródeł dostaw, zatwierdzony przez Komisję Europejską w decyzjach,

o których mowa w art. 29 ust. 1, niezwłocznie po jego zatwierdzeniu przez Komisję

Europejską, uwzględniając poufność informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa

w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1233).

2.

Krajowy plan inwestycyjny, o którym mowa w ust. 1, zawiera wykaz zadań inwestycyjnych,

z określeniem dla każdego zadania inwestycyjnego w szczególności

1)

podmiotów podejmujących poszczególne zadania inwestycyjne;

2)

okresu realizacji poszczególnych zadań inwestycyjnych oraz przewidywanych terminów

zakończenia realizacji tych zadań inwestycyjnych;

3)

kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia w poszczególnych latach;

4)

wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia na dostosowanie

instalacji do przepisów w zakresie emisji przemysłowych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych

ze źródeł, stanowiących pomoc publiczną;

5)

wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia na dostosowanie

do przepisów w zakresie odnawialnych źródeł energii, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych

ze źródeł stanowiących pomoc publiczną;

6)

wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do sfinansowania ze środków

krajowych i Unii Europejskiej, które stanowią pomoc publiczną.

1.

Podmiotem realizującym zadanie inwestycyjne może być

1)

prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub

2)

grupa kapitałowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną,

lub

3)

operator systemu dystrybucyjnego lub operator systemu przesyłowego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, 1723, 2127, 2243, 2370 i 2687).

2.

W przypadku zadania inwestycyjnego realizowanego przez grupę kapitałową wyznacza się

podmiot odpowiedzialny za realizację obowiązków sprawozdawczych wynikających z ustawy.

3.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym, który

w związku z realizacją tego zadania ponosi koszty inwestycyjne w celu ich zbilansowania

z wartością uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia instalacji wytwarzającej

energię elektryczną, podlega obowiązkom wynikającym z przepisów ustawy.

1.

Zadania inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym są realizowane zgodnie

z zatwierdzonymi wskaźnikami zgodności.

2.

Przez wskaźniki zgodności rozumie się parametry służące wykazaniu, że zadanie inwestycyjne

jest realizowane zgodnie z zasadami określonymi w Komunikacie Komisji nr 2011/C 99/03.

3.

Wskaźniki zgodności określa załącznik nr 2 do ustawy.

4.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym składa

do ministra właściwego do spraw klimatu, nie później niż w terminie 3 miesięcy przed

dniem rozpoczęcia realizacji zadania inwestycyjnego, wniosek o zatwierdzenie odpowiedniego

dla realizacji danego zadania inwestycyjnego wskaźnika lub wskaźników zgodności.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera w szczególności

1)

charakterystykę zadania inwestycyjnego;

2)

proponowany wskaźnik lub wskaźniki zgodności oraz ich wartość

a)

przed rozpoczęciem realizacji zadania,

b)

po zakończeniu realizacji zadania.

6.

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi wniosek, o którym

mowa w ust. 4, w celu wydania opinii na temat prawidłowości doboru wskaźnika lub wskaźników

zgodności proponowanych w tym wniosku. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw klimatu opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Przy zasięganiu

opinii przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

7.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, sporządza się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej

albo w postaci elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym,

podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, za pomocą formularza, według wzoru określonego

na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 1.

8.

Minister właściwy do spraw klimatu, w drodze decyzji

1)

zatwierdza proponowany we wniosku wskaźnik lub wskaźniki zgodności dla danego zadania

inwestycyjnego lub

2)

odmawia zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników zgodności w przypadku

gdy

a)

co najmniej jeden wskaźnik nie został dobrany prawidłowo dla realizacji danego zadania

inwestycyjnego lub

b)

dobrany wskaźnik lub wskaźniki zgodności wskazują, że realizacja zadania nie przyniesie

efektu ekologicznego, lub

c)

zadanie inwestycyjne, dla którego został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 4,

nie jest adekwatne w stosunku do zadania ujętego w krajowym planie inwestycyjnym.

8a.

W przypadku zbycia tytułu prawnego do instalacji nabywca tytułu prawnego jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przeniesienie decyzji, o której mowa w ust. 8, w terminie 30

dni od dnia nabycia tytułu prawnego do instalacji.

9.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada ministrowi właściwemu do spraw

klimatu poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności,

w terminie 3 miesięcy od dnia sporządzenia tego poświadczenia, chyba że poświadczenie

to sporządza minister właściwy do spraw klimatu.

10.

Poświadczenie osiągnięcia każdego z zatwierdzonych wskaźników zgodności sporządza

1)

minister właściwy do spraw klimatu w zakresie

a)

sieci przesyłowych i dystrybucyjnych elektroenergetycznych,

b)

sieci przesyłowych gazowych,

c)

sieci ciepłowniczych

- w formie zaświadczenia;

2)

weryfikator w zakresie mocy osiągalnej, emisyjności, redukcji emisyjności lub w zakresie

zastosowanego paliwa - w formie opinii.

11.

Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności sporządza

się niezwłocznie po zakończeniu realizacji zadania inwestycyjnego.

12.

Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności w zakresie

mocy osiągalnej, emisyjności, redukcji emisyjności lub w zakresie zastosowanego paliwa

sporządza się, uwzględniając dane z 12 miesięcy, licząc od dnia zakończenia realizacji

zadania inwestycyjnego, niezwłocznie po upływie tego okresu.

13.

Koszty sporządzenia poświadczenia osiągnięcia każdego z zatwierdzonych wskaźników

zgodności ponosi podmiot realizujący zadanie inwestycyjne.

1.

Realizacja zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym, stanowiących

roboty budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm. podlega kontroli przez organy nadzoru budowlanego.

2.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne składa wniosek o przeprowadzenie kontroli,

o której mowa w ust. 1, nie rzadziej niż raz w okresie sprawozdawczym.

3.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje sprawdzenie zgodności wykonywanych robót budowlanych z przepisami

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i jest prowadzona na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

1.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym, w

terminie do dnia 30 września każdego roku, przedkłada Krajowemu ośrodkowi sprawozdanie

rzeczowo-finansowe z realizacji zadania inwestycyjnego za okres sprawozdawczy, zwane

dalej „sprawozdaniem rzeczowo-finansowym”, wraz z opinią biegłego rewidenta, o której

mowa w art. 36 ust. 2.

2.

Sprawozdania rzeczowo-finansowego nie składa się, jeżeli w okresie sprawozdawczym

nie poniesiono żadnych kosztów inwestycyjnych. W takim przypadku podmiot realizujący

zadanie inwestycyjne przedkłada Krajowemu ośrodkowi odpowiednią informację w terminie,

o którym mowa w ust. 1. Informacja zawiera również szczegółowe dane o wykorzystaniu

nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3. Informację składa

się na formularzu według wzoru określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 4.

2a.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym w terminie,

o którym mowa w ust. 1, przedkłada Krajowemu ośrodkowi zbiorcze zestawienie instalacji

otrzymujących uprawnienia do emisji, zwane dalej „zbiorczym zestawieniem”. Zbiorcze

zestawienie składa się na formularzu według wzoru określonego na podstawie art. 36

ust. 6 pkt 6. Zbiorcze zestawienie zawiera w szczególności dane identyfikujące podmiot

realizujący zadanie inwestycyjne, informacje o kosztach poniesionych w związku z realizacją

zadania inwestycyjnego, informacje o instalacjach, którym zostaną wydane uprawnienia

do emisji, oraz informacje o liczbie uprawnień do emisji.

3.

Jeżeli przyczyną nieponiesienia kosztów inwestycyjnych jest wstrzymanie realizacji

zadania inwestycyjnego, podmiot realizujący to zadanie informuje ministra właściwego

do spraw klimatu o przyczynach wstrzymania oraz planowanym terminie wznowienia realizacji

zadania inwestycyjnego w terminie, o którym mowa w ust. 1.

4.

Jeżeli w okresie sprawozdawczym podmiot realizujący zadanie inwestycyjne nie poniósł

żadnych kosztów inwestycyjnych i nie wykorzystano nadwyżki kosztów inwestycyjnych,

o których mowa w art. 38 ust. 3, wydanie uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia

na kolejny rok okresu rozliczeniowego zawiesza się, nie dłużej jednak niż na 4 lata

okresu rozliczeniowego.

5.

Niezłożenie sprawozdania rzeczowo-finansowego za pięć kolejnych okresów sprawozdawczych

jest równoznaczne z zaprzestaniem realizacji zadania inwestycyjnego.

6.

(uchylony)

7.

Uprawnienia, których wydanie uległo zawieszeniu, podlegają wydaniu, jeżeli podmiot

realizujący zadanie inwestycyjne złoży sprawozdanie rzeczowo-finansowe wykazujące

poniesienie kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych

do przydzielenia uprawnień do emisji, określoną w przepisach wydanych na podstawie

art. 29 ust. 1.

8.

(uchylony)

9.

Krajowy ośrodek sprawdza, czy zbiorcze zestawienie oraz zweryfikowane sprawozdanie

rzeczowo-finansowe nie zawierają braków lub uchybień. W przypadku stwierdzenia braków

lub uchybień Krajowy ośrodek wyznacza termin na ich usunięcie.

10.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu w terminie do dnia

30 listopada każdego roku

1)

sprawdzone zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe oraz informację, o której

mowa w ust. 2;

2)

sprawdzone zbiorcze zestawienia;

3)

listę podmiotów, które realizują zadania inwestycyjne i które w terminie nie przedłożyły

zweryfikowanego sprawozdania rzeczowo-finansowego albo informacji, o której mowa w

ust. 2;

4)

listę podmiotów, które złożyły zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe i wobec

których nie minął termin na usunięcie braków lub uchybień, o których mowa w ust. 9;

5)

listę podmiotów, wobec których upłynął termin na usunięcie braków lub uchybień, o

których mowa w ust. 9.

11.

Krajowy ośrodek, niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w ust. 10, przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw klimatu

1)

zbiorcze zestawienia oraz zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe, zawierające

braki lub uchybienia, których nie usunięto w terminie, o którym mowa w ust. 9;

2)

listę podmiotów, które w terminie, o którym mowa w ust. 9, usunęły braki lub uchybienia,

złożone przez nie zbiorcze zestawienia oraz zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe.

12.

Jeżeli braki lub uchybienia w zbiorczym zestawieniu lub w zweryfikowanym sprawozdaniu

rzeczowo-finansowym nie zostały usunięte w terminie, o którym mowa w ust. 9, minister

właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję o odmowie wydania uprawnień do emisji planowanych

do przydzielenia instalacji w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 na dany

rok okresu rozliczeniowego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

13.

Jeżeli podmiot, o którym mowa w ust. 1, wykaże, że nieusunięcie braków lub uchybień

w terminie, o którym mowa w ust. 9, nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym

podmiot ten nie mógł zapobiec, i jednocześnie usunie te braki lub uchybienia, minister

właściwy do spraw klimatu umarza postępowanie, o którym mowa w ust. 12.

14.

Okresem sprawozdawczym jest okres rozpoczynający się z dniem 1 lipca i kończący się

dnia 30 czerwca następnego roku.

15.

Sprawozdanie rzeczowo-finansowe sporządza się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej

i w postaci elektronicznej na formularzu według wzoru określonego na podstawie art.

36 ust. 6 pkt 2.

16.

Sprawozdanie rzeczowo-finansowe zawiera w szczególności

1)

charakterystykę zadania inwestycyjnego z podaniem zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników

zgodności, októrych mowa w art. 32 ust. 8;

2)

harmonogram rzeczowo-finansowy realizacji zadania inwestycyjnego;

3)

zestawienie planowanych źródeł finansowania zadania inwestycyjnego, w tym źródeł finansowania

ze środków krajowych i Unii Europejskiej, stanowiących pomoc publiczną;

4)

zestawienie rzeczowych elementów zadania inwestycyjnego zrealizowanych w okresie sprawozdawczym;

5)

zestawienie poniesionych kosztów inwestycyjnych netto, tj. kosztów pomniejszonych

o wartość podatku od towarów i usług, przed potrąceniem innych podatków i opłat, z

wyszczególnieniem kosztów

a)

związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów dotyczących emisji przemysłowych,

z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną,

b)

związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów dotyczących promowania

stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł

stanowiących pomoc publiczną,

c)

sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną;

6)

informacje o wykorzystaniu nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa w art.

38 ust. 3;

7)

zestawienie protokołów z kontroli realizacji zadania inwestycyjnego przeprowadzonych

przez organy nadzoru budowlanego w okresie sprawozdawczym, z uwzględnieniem uwag i

zastrzeżeń organów przeprowadzających kontrolę oraz sposobu realizacji zaleceń pokontrolnych;

8)

wartość kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację zadania inwestycyjnego kwalifikowanych

do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji;

9)

wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną, którym zostaną wydane uprawnienia

do emisji w związku z poniesieniem kosztów inwestycyjnych na realizację danego zadania,

wraz z liczbą uprawień do emisji dla poszczególnych instalacji.

17.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przechowuje dokumentację związaną z realizacją

tego zadania przez okres 10 lat od dnia wydania uprawnień do emisji na rachunek posiadania

operatora w rejestrze Unii oraz udostępnia tę dokumentację na wezwanie ministra właściwego

do spraw klimatu.

18.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dokonuje aktualizacji harmonogramu rzeczowo-finansowego,

w przypadku zmian w realizacji tego zadania, które będą miały wpływ na termin zakończenia

jego realizacji.

1.

Koszty inwestycyjne poniesione na realizację zadań inwestycyjnych związanych ze spełnieniem

obowiązków wynikających z przepisów dotyczących promowania stosowania energii ze źródeł

odnawialnych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną,

mogą zostać wykorzystane do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia

uprawnień do emisji po przekroczeniu przez Rzeczpospolitą Polską 15% krajowego celu

ogólnego w zakresie udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii

brutto. Udział energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto ustala

się na podstawie wyników badań statystycznych statystyki publicznej gromadzonych zgodnie

z przepisami wydawanymi na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 459 i 830).

2.

Koszty inwestycyjne wyraża się w złotych w cenach z 2010 r. z uwzględnieniem wskaźników

cen nakładów inwestycyjnych ustalanych na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego ogłaszanego na podstawie art. 15 ust. 5b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2587, 2640 i 2745) za rok poprzedzający koniec okresu sprawozdawczego.

3.

Koszty inwestycyjne ponoszone w walutach obcych podlegają przeliczeniu na złote zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

1.

Sprawozdanie rzeczowo-finansowe jest weryfikowane przez biegłego rewidenta, o którym

mowa w ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze

publicznym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1302 i 2640).

2.

Biegły rewident w ramach weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego sporządza opinię,

w której poświadcza wysokość poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do

zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji, z uwzględnieniem

realizacji rzeczowych elementów zadania inwestycyjnego.

3.

Kosztami inwestycyjnymi kwalifikowanymi do zbilansowania z wartością planowanych do

przydzielenia uprawnień do emisji są koszty inwestycyjne netto poniesione na realizację

zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym pomniejszone o wartość

kosztów finansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną, a także o wartość finansowanych

z innych źródeł kosztów poniesionych w związku ze spełnianiem obowiązków wynikających

z przepisów dotyczących emisji przemysłowych oraz przepisów dotyczących promowania

stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1. Przez koszty

inwestycyjne netto należy rozumieć koszty pomniejszone o wartość podatku od towarów

i usług, ale przed potrąceniem innych podatków i opłat.

3a.

Kwota kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację danego zadania inwestycyjnego

ujętego w krajowym planie inwestycyjnym kwalifikowanych do zbilansowania z wartością

planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji nie może przekroczyć całkowitej kwoty

kosztów inwestycyjnych planowanej do poniesienia na to zadanie inwestycyjne według

krajowego planu inwestycyjnego, pomniejszonej o kwoty kosztów określonych w art. 30

ust. 2 pkt 4-6.

4.

Opinia biegłego rewidenta sporządzona wjęzyku polskim jest składana wraz z tłumaczeniem

tej opinii przez tłumacza przysięgłego na język angielski. Opinię biegłego rewidenta

sporządza się na formularzu według wzoru określonego na podstawie ust. 6 pkt 3.

5.

Koszty weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego oraz koszty tłumaczenia opinii

biegłego rewidenta przez tłumacza przysięgłego ponosi podmiot realizujący zadanie

inwestycyjne.

6.

Minister właściwy do spraw klimatu określi i zamieści w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wzory

1)

formularza wniosku o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego zadania inwestycyjnego

wskaźnika lub wskaźników zgodności, o których mowa w art. 32 ust. 4,

2)

formularza sprawozdania rzeczowo-finansowego,

3)

formularza opinii biegłego rewidenta, o której mowa w ust. 2,

4)

formularza informacji, o której mowa w art. 34 ust. 2,

5)

formularza informacji, o której mowa w art. 38 ust. 6a,

6)

formularza zbiorczego zestawienia,

7)

formularza korekty wartości wydanych uprawnień do emisji, o której mowa w art. 40a

ust. 4

- z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia jednolitego standardu przekazywanych informacji,

specyfiki zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym oraz potrzeby

prawidłowego monitorowania ich realizacji, a także potrzeby zapewnienia zgodności

pomocy publicznej z warunkami jej dopuszczalności.

1.

Zadania inwestycyjne realizowane przez operatora systemu przesyłowego gazowego albo

systemu przesyłowego elektroenergetycznego mogą być współfinansowane przez prowadzącego

instalację wytwarzającą energię elektryczną lub grupę kapitałową, do której należy

prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną.

2.

Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub grupa kapitałowa, do której

należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, za współfinansowanie,

o którym mowa w ust. 1, uzyskuje uprawnienia do emisji wydane w związku z rozliczeniem

kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację zadania inwestycyjnego.

3.

Operator systemu przesyłowego ogłasza na swojej stronie internetowej ogólne warunki

współfinansowania zadania inwestycyjnego oraz zamieszcza wzór umowy na współfinansowanie

tego zadania.

4.

Ogólne warunki współfinansowania zadania inwestycyjnego określają w szczególności

przedmiot zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym wraz z harmonogramem

realizacji tego zadania.

5.

Operator systemu przesyłowego gazowego albo systemu przesyłowego elektroenergetycznego

po zawarciu umowy na współfinansowanie jest obowiązany niezwłocznie przekazać kopię

tej umowy ministrowi właściwemu do spraw klimatu.

1.

Uprawnienia do emisji są wydawane instalacjom wytwarzającym energię elektryczną w

liczbie stanowiącej równowartość poświadczonej w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym

wysokości poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością

uprawnień do emisji, jednak nie większej niż liczba uprawnień do emisji planowanych

do przydzielenia tej instalacji na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art.

29 ust. 1.

2.

Wartość uprawnień do emisji, które mają być wydane na dany rok, ustala się na podstawie

jednostkowej ceny uprawnienia do emisji określonej w Komunikacie Komisji nr 2011/C

99/03 według kursu euro, który wyniósł 4 zł.

3.

W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokość poniesionych

kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji

jest wyższa niż wartość uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia instalacji

na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1, nadwyżka kosztów inwestycyjnych

może zostać wykorzystana do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji w następnych

latach okresu rozliczeniowego, jednak nie później niż do dnia 28 lutego 2020 r.

4.

W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokość poniesionych

kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji

jest niższa niż wartość uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia instalacji

na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1, uprawnienia do emisji,

w liczbie która stanowi różnicę między liczbą uprawnień do emisji planowaną do przydzielenia

na dany rok a liczbą uprawnień do emisji wydanych w tym roku instalacji, przenosi

się na następne lata, nie dłużej jednak niż na 4 lata i nie później niż do dnia 28

lutego 2020 r.

5.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne jest obowiązany przedłożyć ministrowi właściwemu

do spraw klimatu informację na piśmie utrwalonym w postaci papierowej albo w postaci

elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym

albo podpisem osobistym, o terminie zaprzestania realizacji tego zadania albo o terminie

jego zakończenia, nie później niż po upływie 21 dni od dnia zaprzestania realizacji

zadania inwestycyjnego albo dnia jego zakończenia.

6.

(uchylony)

6a.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada ministrowi właściwemu do spraw

klimatu informację o zmianie mocy wytwórczej instalacji wytwarzającej energię elektryczną

w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia realizacji zadania. Informację przedkłada

się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej, opatrzonym

kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

7.

(uchylony)

1.

Łączna wartość pomocy publicznej udzielonej w formie uprawnień do emisji na realizację

danego zadania inwestycyjnego wraz z inną pomocą publiczną i pomocą de minimis nie może przekroczyć 100% wartości kosztów kwalifikowanych.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie zwrotu przez beneficjenta

pomocy publicznej równowartości uprawnień do emisji wydanych w związku z realizacją

danego zadania inwestycyjnego, określając kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem

jej zwrotu, w przypadku gdy podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym

planie inwestycyjnym

1)

nie osiągnął zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności określonych w decyzji,

o której mowa w art. 32 ust. 8, lub

2)

otrzymał decyzję odmawiającą zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników

zgodności, lub

3)

nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 32 ust. 4, lub

4)

zaprzestał realizacji tego zadania, lub

5)

otrzymał uprawnienia do emisji, których równowartość wraz z inną pomocą publiczną

i pomocą de minimis powoduje przekroczenie, o którym mowa w art. 39 ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, także w

przypadku gdy wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją zadania

inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła

do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, jest wyższa niż

wysokość kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania poniesionych w związku

z realizacją innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w art. 40a ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, beneficjent pomocy publicznej zwraca równowartość

uprawnień do emisji stanowiących różnicę pomiędzy wydanymi a zbilansowanymi uprawnieniami

do emisji.

4.

Kwota podlegająca zwrotowi stanowi równowartość uprawnień do emisji podlegających

zwrotowi obliczoną przy uwzględnieniu jednostkowej ceny uprawnienia do emisji, która

odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX

na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym realizowany był obrót uprawnieniami

do emisji, poprzedzającym dzień wydania uprawnień do emisji na rachunek prowadzącego

instalację, powiększoną o odsetki, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 248 z 24.09.2015, str. 9), obliczone z zastosowaniem stopy zwrotu pomocy określonej zgodnie z rozdziałem V

rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania

rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art.

108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str.

1, z późn. zm.

5.

Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4,

stanowią dochód budżetu państwa.

6.

Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

7.

Kwota, o której mowa w ust. 4, podlega egzekucji administracyjnej w trybie przepisów

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne, którego realizacji zaprzestano albo którego

realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników

zgodności, może wystąpić do ministra właściwego do spraw klimatu z wnioskiem o wyrażenie

zgody na zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi

poniesionymi na realizację innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym.

2.

Wniosek zawiera

1)

przyczyny zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego albo nieosiągnięcia zatwierdzonego

wskaźnika lub wskaźników zgodności;

2)

liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją zadania inwestycyjnego,

którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia

zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, w podziale na poszczególne okresy

sprawozdawcze oraz instalacje;

3)

liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji, które będą bilansowane kosztami

inwestycyjnymi innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1, w podziale na

poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje.

3.

Wartość wydanych uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się w

sposób określony w art. 38 ust. 2.

4.

W celu zbilansowania wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi

poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w

ust. 1, podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dołącza do wniosku zweryfikowane

sprawozdanie rzeczowo-finansowe albo korektę wartości wydanych uprawnień do emisji

bilansowanych kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań

inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym oraz zbiorcze zestawienie lub

jego korektę. Korektę wartości wydanych uprawnień do emisji sporządza się na formularzu

według wzoru określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 7.

5.

Minister właściwy do spraw klimatu wyraża, w drodze decyzji, zgodę na zbilansowanie

wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku

z realizacją przez ten podmiot innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust.

1.

6.

W przypadku złożenia wniosku postępowanie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub

4, zawiesza się do dnia rozstrzygnięcia wniosku.

7.

Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, postępowanie, o którym mowa w art. 40

ust. 1 pkt 1 lub 4, umarza się.

8.

Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje

niezwłocznie Komisji Europejskiej oraz Krajowemu ośrodkowi kopie dokumentów, o których

mowa w ust. 4.

9.

Umorzenie postępowania, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, nie stanowi przeszkody

do wszczęcia nowego postępowania w tym przedmiocie w przypadku, gdy

1)

podmiot realizujący inne zadanie inwestycyjne, o którym mowa w ust. 1, zaprzestanie

jego realizacji lub nie osiągnie zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności

w odniesieniu do nowego zadania inwestycyjnego lub

2)

Komisja Europejska wyrazi sprzeciw wobec zbilansowania wartości wydanych uprawnień

do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją przez ten podmiot

innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1.

10.

W przypadku o którym mowa w ust. 9 pkt 2, minister właściwy do spraw klimatu stwierdza

wygaśnięcie decyzji, o której mowa w ust. 5.

Na wniosek podmiotu realizującego więcej niż jedno zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym

planie inwestycyjnym minister właściwy do spraw klimatu może, uwzględniając charakter

zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym, którego dotyczy wniosek,

oraz efekt ekologiczny wynikający z realizacji zadań inwestycyjnych przez wnioskodawcę,

wyrazić zgodę na zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi

poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym

planie inwestycyjnym. Przepisy art. 40a stosuje się odpowiednio.

1.

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej w celu akceptacji

wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną wraz z liczbą uprawnień do emisji,

które sąplanowane do wydania tym instalacjom w danym roku okresu rozliczeniowego.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu, po zaakceptowaniu przez Komisję Europejską wykazu,

o którym mowa w ust. 1, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego tego ministra informację o liczbie uprawnień do emisji, które

w danym roku okresu rozliczeniowego zostaną wydane instalacjom wytwarzającym energię

elektryczną.

3.

Uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii

w liczbie określonej w informacji, o której mowa w ust. 2.

1.

Krajowy ośrodek sporządza corocznie raport z realizacji zadań inwestycyjnych na podstawie

danych i informacji zawartych w sprawozdaniach rzeczowo-finansowych i przekazuje go

ministrowi właściwemu do spraw klimatu w terminie do dnia 30 listopada każdego roku.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw energii

zatwierdza raport z realizacji zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym.

3.

Minister właściwy do spraw klimatu przedkłada raport, o którym mowa w ust. 2, Komisji

Europejskiej.

4.

Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza raport, o którym mowa w ust. 2, uwzględniając

poufność informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego

ministra.

Krajowy ośrodek przekazuje sprawozdania albo informacje, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących

pomocy publicznej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 743 oraz z 2022 r. poz. 807) na zasadach i w trybie przepisów wydanych na podstawie art. 32 ust. 11 i art. 35

pkt 1 tej ustawy.

Minister właściwy do spraw klimatu może przedłożyć Komisji Europejskiej na 2 lata

przed zakończeniem okresu rozliczeniowego wniosek o wydłużenie okresu, w którym mogą

być przydzielone uprawnienia do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale.

Uprawnienia do emisji przydzielane operatorom statków powietrznych na podstawie przepisów

niniejszego rozdziału są uprawnieniami do emisji lotniczych, o których mowa w art.

3 pkt 7 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.

1.

Operator statku powietrznego składa do ministra właściwego do spraw klimatu wniosek

o przydział uprawnień do emisji, nie później niż na 21 miesięcy przed dniem rozpoczęcia

okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez

rozpatrzenia.

2.

Wniosek o przydział uprawnień do emisji podlega opłacie rejestracyjnej w wysokości

500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw klimatu i stanowi dochód budżetu państwa.

3.

Wniosek o przydział uprawnień do emisji zawiera

1)

nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jego adresu miejsca zamieszkania

albo adresu siedziby;

2)

oznaczenie okresu rozliczeniowego, którego dotyczy wniosek.

4.

Do wniosku o przydział uprawnień do emisji dołącza się

1)

dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;

2)

raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o

którym mowa w art. 68 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, oraz sprawozdanie

z weryfikacji tego raportu.

5.

Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów formalnych, o których

mowa w ust. 3 i 4, minister właściwy do spraw klimatu wzywa operatora statku powietrznego

do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia

wniosku bez rozpatrzenia.

6.

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje wnioski o przydział uprawnień do emisji

do Komisji Europejskiej, nie później niż na 18 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu

rozliczeniowego.

7.

Minister właściwy do spraw klimatu, zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej wydaną

na podstawie art. 3e ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia

przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza

1)

całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na okres rozliczeniowy operatorowi

statku powietrznego, którego wniosek o przydział uprawnień do emisji został przekazany

do Komisji Europejskiej, mnożąc liczbę tonokilometrów podanych w tym wniosku przez

wartość wzorca porównawczego ustalonego w decyzji;

2)

liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na każdy rok okresu rozliczeniowego operatorowi

statku powietrznego, którego wniosek o przydział uprawnień do emisji został przekazany

do Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą liczbę uprawnień do emisji, obliczoną zgodnie

z pkt 1, przez liczbę lat okresu rozliczeniowego.

8.

Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych

oraz liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych na

każdy rok okresu rozliczeniowego podlegają zmniejszeniu proporcjonalnie do ograniczenia

obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych wynikającego z art. 1 pkt 6 lit.

c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r.

zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania

w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka

rynkowego po 2021 r.

(Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7), zwanego dalej „rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392”.

9.

Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych na każdy

rok okresu rozliczeniowego, począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r. podlega corocznie

dostosowaniu za pomocą współczynnika liniowego, w sposób, o którym mowa w art. 1 pkt

6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.

1.

Operator statku powietrznego może wystąpić z wnioskiem o przydział uprawnień do emisji

z rezerwy, z której przydziela się uprawnienia do emisji dla operatorów statków powietrznych,

zwanej dalej „specjalną rezerwą”.

2.

Uprawnienia do emisji ze specjalnej rezerwy przydziela się operatorowi statku powietrznego,

w przypadku gdy

1)

rozpoczęcie wykonywania operacji lotniczych objętych systemem nastąpiło po zakończeniu

roku monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, i ich wykonywanie nie stanowi

kontynuacji operacji lotniczych wykonywanych uprzednio przez innego operatora statku

powietrznego albo

2)

średnioroczny wzrost liczby tonokilometrów między rokiem monitorowania, o którym mowa

w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego wynosi ponad 18%, pod warunkiem

że nie jest on następstwem operacji lotniczych wykonywanych uprzednio przez innego

operatora statku powietrznego.

3.

Liczba uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy przydzielonych operatorowi statku

powietrznego, który spełnia przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, nie może przekroczyć

1 000 000 uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym.

4.

Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy składa się do ministra

właściwego do spraw klimatu nie później niż do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu

rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia.

5.

Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy podlega opłacie rejestracyjnej

w wysokości 500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw klimatu i stanowi dochód budżetu państwa.

6.

Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy stosuje się art.

46 ust. 3.

7.

Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy dołącza się

1)

dowody potwierdzające spełnienie przez operatora statku powietrznego przesłanki, o

której mowa w ust. 2 pkt 1 albo pkt 2;

2)

dowód wniesienia opłaty rejestracyjnej;

3)

raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o

którym mowa w art. 68 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, oraz sprawozdanie

z weryfikacji tego raportu.

8.

Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy złożony przez operatora

statku powietrznego spełniającego przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, zawiera

dodatkowo informacje o

1)

procentowym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego

między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu

rozliczeniowego;

2)

całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego

między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu

rozliczeniowego;

3)

całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego

między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu

rozliczeniowego, przekraczającym 18%.

9.

Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie spełnia wymogów

formalnych, o których mowa w ust. 6-8, minister właściwy do spraw klimatu wzywa operatora

statku powietrznego do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania,

pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

10.

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje do Komisji Europejskiej wnioski o przydział

uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie później niż do dnia 31 grudnia w trzecim

roku okresu rozliczeniowego.

11.

Minister właściwy do spraw klimatu, zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej wydaną

na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia

przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza

1)

całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na dany

okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydzielenie

uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany do Komisji Europejskiej;

2)

liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na każdy rok okresu

rozliczeniowego operatorowi statku powietrznego, którego wniosek o przydzielenie uprawnień

do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany do Komisji Europejskiej, dzieląc

całkowitą liczbę uprawnień do emisji, o której mowa w pkt 1, przez liczbę lat pozostałych

do końca okresu rozliczeniowego.

12.

Obliczenie całkowitej liczby uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 11 pkt 1, następuje

przez pomnożenie wartości wzorca porównawczego ustalonego w decyzji Komisji Europejskiej

wydanej na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE przez

1)

liczbę tonokilometrów wskazaną we wniosku o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej

rezerwy w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

2)

liczbę tonokilometrów przekraczającą procentowy wzrost, o którym mowa w ust. 2 pkt

2, w przypadku, o którym mowa w tym przepisie.

13.

Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych

oraz liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych ze

specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego podlegają zmniejszeniu proporcjonalnie

do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych wynikającego z

art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.

14.

Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych ze specjalnej

rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego, o której mowa w ust. 11 pkt 2, począwszy

od dnia 1 stycznia 2021 r. podlega corocznie dostosowaniu za pomocą współczynnika

liniowego, w sposób, o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.

1.

Minister właściwy do spraw klimatu po dokonaniu obliczeń, o których mowa w art. 46

ust. 7-9 i art. 47 ust. 11, 13 i 14, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra i przekazuje do Krajowego ośrodka

informacje o

1)

całkowitej liczbie uprawnień do emisji przyznanych na okres rozliczeniowy operatorowi

statku powietrznego;

2)

liczbie uprawnień do emisji przyznanych operatorowi statku powietrznego na każdy rok

okresu rozliczeniowego.

2.

Uprawnienia do emisji są wydawane operatorowi statku powietrznego, w terminie do dnia

28 lutego każdego roku, w liczbie, jaka została określona w informacji, o której mowa

w ust. 1 pkt 2.

1.

Liczbę uprawnień do emisji przeznaczonych do sprzedaży w drodze aukcji określa i ogłasza

Komisja Europejska, zgodnie z art. 10 oraz art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr

1031/2010.

2.

Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu

państwa.

2a.

Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w

art. 27 ust. 3 zdanie drugie, przekazuje się w wysokości

1)

20% na wyodrębnione subkonto, o którym mowa w art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji;

2)

80% do Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym

oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 2538, z późn. zm..

2b.

Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, w wysokości 8 000

000 zł, stanowią przychód Narodowego Funduszu.

2c.

25% środków uzyskanych ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem

środków, o których mowa w ust. 2a, i po wyłączeniu środków pieniężnych przeznaczonych

na dodatki osłonowe, o których mowa w art. 16 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 169), począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r., nie więcej niż 1766,9 mln zł w 2020 r. i nie

więcej niż 988,18 mln zł w 2021 r., przekazuje się do Funduszu Rekompensat Pośrednich

Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów

i podsektorów energochłonnych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1312, 1477 i 2088).

2d.

Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji przekazuje się na

wyodrębniony rachunek bankowy Narodowego Funduszu w wysokości

1)

4 000 000 zł w roku 2021;

2)

6 000 000 zł w roku 2022;

3)

8 000 000 zł rocznie w latach 2023-2030.

2e

W roku 2022 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem

środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d, środków, o których mowa w ust. 2b, oraz środków przekazywanych na podstawie

art. 15 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach

służących ochronie odbiorców paliw gazowych w związku z sytuacją na rynku gazu

(Dz. U. poz. 202, 1477, 1692, 1723, 2127 i 2687), podlegają przekazaniu do Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 568, z późn. zm., do wysokości 10 000 000 000 zł.

2f

W roku 2023 środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem

środków przekazywanych na podstawie ust. 2c i 2d oraz środków, o których mowa w ust.

2b, mogą zostać przekazane w całości lub w części przez ministra właściwego do spraw

klimatu, na wniosek Rady Ministrów, do Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, o którym

mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw. O terminie przekazania środków minister właściwy do spraw klimatu informuje ministra

właściwego do spraw budżetu nie później niż 14 dni przed datą przekazania środków.

2g

Środki, o których mowa w ust. 2f, nie stanowią dochodu budżetu państwa.

3.

Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa rozporządzenie Komisji

(UE) nr 1031/2010.

4.

Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia

Komisji (UE) 1031/2010.

5.

Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do uprawnień do emisji sprzedawanych

w drodze aukcji wykonuje minister właściwy do spraw klimatu.

6.

Co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z aukcji uprawnień do emisji ogólnych

w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden

spośród następujących celów

1)

redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu

Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego

wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i

COP/MOP 4), adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych

oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków

zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego

planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych;

2)

rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii Europejskiej

dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, jak również rozwój innych technologii

przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej

oraz pomoc w realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego zwiększenia efektywności

energetycznej do poziomu ustalonego w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania w krajach rozwijających

się, które ratyfikowały Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku

dnia 9 maja 1992 r.

(Dz. U. z 1996 r. poz. 238); transfer technologii i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków zmian klimatu

w tych krajach;

4)

pochłanianie dwutlenku węgla (CO2)związane z zalesianiem oraz antropogenicznymi działaniami z zakresu gospodarki leśnej

w Unii Europejskiej;

5)

bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie dwutlenku węgla

(CO2), w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem kopalnym oraz

z sektorów i podsektorów przemysłu, również w krajach trzecich;

6)

finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych

środków transportu;

7)

finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz czystych technologii

w sektorach objętych systemem;

8)

działania służące zwiększeniu efektywności energetycznej, finansowaniu modernizacji

i rozbudowy systemów sieci ciepłowniczych i termomodernizacji budynków lub dostarczeniu

wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w przypadku gospodarstw

domowych o niskich i średnich dochodach;

9)

(uchylony)

10)

pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez

Krajowy ośrodek oraz wydatków administracyjnych związanych z wykonywaniem przez Narodowy

Fundusz zadań, o których mowa w art. 50e ust. 2.

11)

finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu, w tym działań związanych z przystosowaniem

się do skutków tych zmian, w państwach trzecich wrażliwych na skutki zmian klimatu;

12)

wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi, nabywania umiejętności i poszukiwania

nowych miejsc pracy przez pracowników w celu niwelowania skutków przejścia do gospodarki

niskoemisyjnej, w szczególności w regionach, których najbardziej dotyczy transformacja

miejsc pracy.

6a.

Środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji lotniczych w danym roku kalendarzowym

lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów

1)

redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu

Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego

wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP14 i COP/MOP4),

adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz

projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian

klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego

planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych;

2)

unikanie wylesiania;

3)

finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych

środków transportu;

4)

finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do skutków

tych zmian w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego;

5)

pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez

Krajowy ośrodek.

7.

Za realizację zasady wyrażonej w ust. 6 uznaje się również stosowanie polityk wsparcia

podatkowego lub finansowego oraz polityk regulacyjnych wywierających wpływ na wsparcie

finansowe działań wymienionych w ust. 6.

1.

Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych przygotowuje corocznie sprawozdanie dotyczące wykorzystania w poprzedzającym

roku kalendarzowym środków przeznaczonych na cele lub polityki, o których mowa w art.

49 ust. 6 i 7, z zachowaniem wymagań określonych w art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania

unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego

i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE,

dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz. Urz. UE L 328 z 21.12.2018, str. 1, Dz.

Urz. UE L 85I z 27.03.2019, str. 66 oraz Dz. Urz. UE L 148 z 06.06.2019, str. 37).

2.

Minister właściwy do spraw klimatu uzgadnia sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1,

z członkami Rady Ministrów i przedstawia je do akceptacji Radzie Ministrów. Po zaakceptowaniu

sprawozdania przez Radę Ministrów, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje sprawozdanie,

w terminie do dnia 31 lipca każdego roku, Komisji Europejskiej.

3.

W przypadku gdy wysokość wydatkowanych środków pieniężnych w danym roku kalendarzowym

nie osiągnęła minimalnego poziomu wynikającego z art. 49 ust. 6 i 7, Rada Ministrów

wskaże, w drodze uchwały, cele spośród wymienionych w art. 49 ust. 6, na które w kolejnych

latach zostaną wydatkowane środki konieczne do osiągnięcia tego poziomu, biorąc pod

uwagę potrzeby związane z redukcją gazów cieplarnianych i ochroną środowiska.

4.

Rada Ministrów podejmie uchwałę, o której mowa w ust. 3, nie później niż przed rozpoczęciem

prac nad projektem ustawy budżetowej na rok kolejny.

1.

W ramach Krajowego systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego przeznacza się środki

uzyskane z funduszu modernizacyjnego, o którym mowa w art. 10d dyrektywy 2003/87/WE,

zwanego dalej „Funduszem Modernizacyjnym”, na dofinansowanie realizacji na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej inwestycji mających na celu modernizację krajowego systemu

energetycznego oraz poprawę efektywności energetycznej przez

1)

wspieranie inwestycji w wytwarzanie i wykorzystywanie energii elektrycznej ze źródeł

odnawialnych lub

2)

wspieranie inwestycji w magazynowanie energii i modernizację sieci energetycznych,

w tym rurociągów należących do systemów ciepłowniczych lub sieci przesyłu energii

elektrycznej, oraz zwiększanie połączeń międzysystemowych między państwami członkowskimi

Unii Europejskiej, lub

3)

wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi w regionach uzależnionych od stałych

paliw kopalnych, sprawiedliwych przemian mających na celu ułatwienie pracownikom zmiany

miejsca zatrudnienia oraz zdobywanie nowych i specjalistycznych umiejętności, wspieranie

edukacji oraz inicjatyw zatrudnieniowych, a także nowych inicjatyw gospodarczych działających

na zasadzie startup, lub

4)

wspieranie inwestycji w efektywność energetyczną, w tym w sektorach transportu, budownictwa,

rolnictwa i odpadów.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1, mogą być również przeznaczane na dofinansowanie realizacji

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej inwestycji innych niż wymienione w ust. 1,

mających na celu modernizację krajowego systemu energetycznego oraz poprawę efektywności

energetycznej.

3.

Co najmniej 70% środków, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na realizację inwestycji,

o których mowa w ust. 1.

4.

Środków, o których mowa w ust. 1, nie przeznacza się na dofinansowanie inwestycji

związanych z wytwarzaniem energii przy wykorzystaniu stałych paliw kopalnych.

Środki, o których mowa w art. 50a ust. 1, są przekazywane na wyodrębniony rachunek

bankowy Narodowego Funduszu, zwany dalej „rachunkiem Funduszu Modernizacyjnego”.

1.

Inwestycje, o których mowa w art. 50a ust. 1 i 2, są realizowane w ramach programów

priorytetowych Narodowego Funduszu.

2.

Inwestycje, o których mowa w art. 50a ust. 1, mogą uzyskać dofinansowanie ze środków

zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego w wysokości do 100% kosztów realizacji

inwestycji kwalifikujących się do dofinansowania, określonych w programach priorytetowych,

o których mowa w ust. 1.

3.

Inwestycje, o których mowa w art. 50a ust. 2, mogą uzyskać dofinansowanie ze środków

zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego w wysokości do 70% kosztów realizacji

inwestycji kwalifikujących się do dofinansowania, określonych w programach priorytetowych,

o których mowa w ust. 1. Pozostałe koszty tych inwestycji nie mogą być finansowane

ze środków publicznych.

1.

Organem doradczym ministra właściwego do spraw klimatu w zakresie funkcjonowania Krajowego

systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego jest Rada Konsultacyjna Funduszu Modernizacyjnego.

2.

Do zakresu działania Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego należy wyrażanie

stanowiska wobec przedkładanych ministrowi właściwemu do spraw klimatu projektów programów

priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1. Rada Konsultacyjna wyraża stanowisko

w formie uchwały.

3.

W skład Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego wchodzi po jednym przedstawicielu

wyznaczonym przez

1)

ministra właściwego do spraw aktywów państwowych;

2)

ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa;

3)

ministra właściwego do spraw energii;

4)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

5)

ministra właściwego do spraw gospodarki;

6)

ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej;

7)

ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej;

8)

ministra właściwego do spraw klimatu;

9)

ministra właściwego do spraw pracy;

10)

ministra właściwego do spraw rolnictwa;

11)

ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;

12)

ministra właściwego do spraw środowiska;

13)

ministra właściwego do spraw transportu;

14)

ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej;

15)

Pełnomocnika Rządu do spraw Strategicznej Infrastruktury Energetycznej.

4.

W pracach Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego bierze udział, w charakterze

obserwatora, bez prawa głosu, przedstawiciel Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego,

zwanego dalej „Operatorem Funduszu”.

5.

Minister, który kieruje więcej niż jednym działem administracji rządowej wymienionym

w ust. 3, wyznacza do udziału w pracach Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego

jednego przedstawiciela.

6.

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze zarządzenia, organizację i tryb

działania Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego.

7.

Wydatki związane z obsługą Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego są finansowane

ze środków budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do

spraw klimatu.

1.

Krajowym systemem wdrażania Funduszu Modernizacyjnego zarządza Operator Funduszu.

2.

Wykonywanie zadań Operatora Funduszu powierza się Narodowemu Funduszowi.

3.

Do zadań Operatora Funduszu działającego przez Radę Nadzorczą Narodowego Funduszu

należy

1)

zatwierdzanie list programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1;

2)

ustalanie kryteriów wyboru inwestycji dofinansowywanych ze środków zgromadzonych na

rachunku Funduszu Modernizacyjnego;

3)

ustalanie zasad udzielania i umarzania pożyczek oraz trybu i zasad udzielania i rozliczania

dotacji, przyznanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego.

4.

Do zadań Operatora Funduszu działającego przez Zarząd Narodowego Funduszu należy

1)

przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu wykazu, o którym mowa w art.

50p ust. 1;

2)

sporządzanie list programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1, oraz

przedstawianie tych list w celu uzgodnienia ministrowi właściwemu do spraw klimatu;

3)

opracowywanie, przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu w celu uzgodnienia

oraz przyjmowanie programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1;

4)

zatwierdzanie regulaminów naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych

na rachunku Funduszu Modernizacyjnego;

5)

przedstawianie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i komitetowi inwestycyjnemu, o

którym mowa w art. 10d ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zwanemu dalej „Komitetem Inwestycyjnym”,

programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1;

6)

składanie do Europejskiego Banku Inwestycyjnego wniosków o wypłatę środków z Funduszu

Modernizacyjnego na dofinansowanie realizacji inwestycji.

5.

Do zadań Operatora Funduszu działającego przez Biuro Narodowego Funduszu należy konsultowanie

i wdrażanie programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1, a także prowadzenie

działalności promocyjnej i informacyjnej oraz monitorowanie inwestycji w ramach Krajowego

systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego, w szczególności przez

1)

opracowywanie regulaminu naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych

na rachunku Funduszu Modernizacyjnego oraz organizowanie naboru i oceny tych wniosków;

2)

podejmowanie czynności prowadzących do zawarcia umów o dofinansowanie realizacji inwestycji

ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego;

3)

nadzorowanie wdrażania i realizacji inwestycji, dokonywanie oceny uzyskanych w wyniku

ich realizacji efektów ekologicznych oraz sprawowanie kontroli nad wykorzystaniem

środków Funduszu Modernizacyjnego przez podmioty, które zawarły umowę o dofinansowanie

realizacji inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego,

zwane dalej „beneficjentami”;

4)

opracowywanie i przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu projektu sprawozdania,

o którym mowa w art. 50m ust. 1;

5)

organizowanie pomocy technicznej dla podmiotów zainteresowanych uzyskaniem dofinansowania

ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego;

6)

prowadzenie działalności promocyjnej i informacyjnej o Krajowym systemie wdrażania

Funduszu Modernizacyjnego;

7)

monitorowanie

a)

osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją emisji gazów cieplarnianych

w ramach Krajowego systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego,

b)

wydatkowania przez beneficjentów środków uzyskanych z rachunku Funduszu Modernizacyjnego

oraz postępów w realizacji inwestycji dofinansowanych z tych środków;

8)

prowadzenie wykazu inwestycji dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku

Funduszu Modernizacyjnego;

9)

przeprowadzanie konsultacji społecznych w sprawie projektów programów priorytetowych,

o których mowa w art. 50c ust. 1;

10)

występowanie do Europejskiego Banku Inwestycyjnego o udzielenie informacji na temat

kwoty środków uzyskanych z Funduszu Modernizacyjnego zapisanej na rachunku Europejskiego

Banku Inwestycyjnego na dofinansowanie realizacji inwestycji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

11)

przekazywanie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu informacji lub dokumentów, o których

mowa w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1001 z dnia 9

lipca 2020 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania funduszu modernizacyjnego wspierającego

inwestycje w modernizację systemów energetycznych oraz poprawę efektywności energetycznej

niektórych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 221 z 10.07.2020, str. 107), zwanego

dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2020/1001”, niezbędnych do oceny inwestycji, o

których mowa w art. 50a ust. 1 i 2;

12)

przedstawianie odpowiednio Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz Komitetowi Inwestycyjnemu

dowodów, oświadczeń oraz informacji dotyczących spełnienia warunków, o których mowa

w art. 6 ust. 7 i art. 7 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001;

13)

informowanie Komisji Europejskiej o wstrzymanej inwestycji, o której mowa w art. 10

ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001, i występowanie o zmianę decyzji o wypłacie

środków na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001;

14)

przechowywanie dokumentów i informacji, o których mowa w art. 16 ust. 5 rozporządzenia

Komisji (UE) 2020/1001.

6.

Monitorowaniem, o którym mowa w ust. 5 pkt 7 lit. a, obejmuje się okres do 5 lat kalendarzowych

następujących po roku, w którym zakończono realizację inwestycji, albo po roku, w

którym dokonano ostatniej płatności w odniesieniu do inwestycji, w przypadku gdy płatność

ta została dokonana po jej zakończeniu.

Minister właściwy do spraw klimatu sprawuje nadzór nad wykonywaniem zadań przez Operatora

Funduszu.

1.

Dofinansowania realizacji inwestycji, o których mowa w art. 50a ust. 1 i 2, ze środków

zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego dokonuje się w formach określonych

w art. 411 ust. 1 pkt 1 lub 2, ust. 10 lub 10f ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo

ochrony środowiska lub w sposób określony w art. 410c tej ustawy.

2.

W zakresie, w jakim dofinansowanie stanowi pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust.

1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zastosowanie mają szczegółowe warunki

udzielania tej pomocy lub pomocy de minimis .

1.

Operator Funduszu organizuje i prowadzi w trybie konkursowym lub ciągłym nabór wniosków

o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego

w ramach Krajowego systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego.

2.

Ogłoszenie o naborze wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych

na rachunku Funduszu Modernizacyjnego i jego warunkach Operator Funduszu zamieszcza

na swojej stronie internetowej.

3.

Operator Funduszu ustala regulamin naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze

środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego i podaje go do publicznej

wiadomości na swojej stronie internetowej.

4.

Regulamin naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych na

rachunku Funduszu Modernizacyjnego zawiera

1)

określenie rodzajów podmiotów mogących ubiegać się o udzielenie dofinansowania;

2)

wskazanie, czy nabór jest prowadzony w trybie konkursowym czy ciągłym;

3)

procedurę lub procedury wyboru i kryteria oceny wniosków;

4)

terminy składania i oceny wniosków;

5)

określenie limitu środków przeznaczonych na dofinansowanie;

6)

wzory formularzy wniosków;

7)

określenie zasad powtórnej oceny wniosków.

5.

Operator Funduszu może zmieniać regulamin naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji

ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego, jeżeli zmiany nie

spowodują pogorszenia warunków naboru lub jeżeli konieczność ich wprowadzenia wynika

ze zmian przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

1.

Operator Funduszu przedstawia Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Komitetowi Inwestycyjnemu

programy priorytetowe, o których mowa w art. 50c ust. 1, dotyczące inwestycji, o których

mowa w art. 50a ust. 1, w trybie i na zasadach określonych w art. 4 rozporządzenia

Komisji (UE) 2020/1001, w celu zatwierdzenia tych programów.

2.

W przypadku zatwierdzenia przez Europejski Bank Inwestycyjny programu priorytetowego,

o którym mowa w art. 50c ust. 1, dotyczącego inwestycji, o których mowa w art. 50a

ust. 1, Operator Funduszu przystępuje do realizacji zadań określonych w art. 50e ust.

5 pkt 1, 5 i 6, dotyczących tego programu.

1.

Operator Funduszu przedstawia Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Komitetowi Inwestycyjnemu

programy priorytetowe, o których mowa w art. 50c ust. 1, dotyczące inwestycji, o których

mowa w art. 50a ust. 2, w trybie i na zasadach określonych w art. 4 rozporządzenia

Komisji (UE) 2020/1001, w celu dokonania oceny tych programów i wydania przez Komitet

Inwestycyjny zalecenia dofinansowania.

2.

W przypadku wydania przez Komitet Inwestycyjny zalecenia dofinansowania inwestycji,

o których mowa w art. 50a ust. 2, objętych programem priorytetowym, o którym mowa

w art. 50c ust. 1, Operator Funduszu przystępuje do realizacji zadań określonych w

art. 50e ust. 5 pkt 1, 5 i 6, dotyczących tego programu.

Po podjęciu przez Komisję Europejską decyzji dotyczącej wypłaty środków z Funduszu

Modernizacyjnego na realizację programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c

ust. 1, Operator Funduszu podejmuje czynności prowadzące do zawarcia umów o dofinansowanie

realizacji inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego,

objętych tymi programami.

1.

Podstawę dofinansowania realizacji inwestycji stanowi umowa o dofinansowanie realizacji

inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego.

2.

Operator Funduszu umieszcza na swojej stronie internetowej

1)

wzór umowy, o której mowa w ust. 1;

2)

informację o wdrażanych programach priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust.

1;

3)

informacje o inwestycjach dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu

Modernizacyjnego, obejmujące numer wniosku o dofinansowanie realizacji inwestycji

ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego, nazwę inwestycji i

kwotę udzielonego dofinansowania.

1.

Operator Funduszu opracowuje i przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu w

terminie do dnia 15 lutego każdego roku projekt sprawozdania z realizacji inwestycji

dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego oraz

osiąganych efektów rzeczowych i ekologicznych w roku poprzednim.

2.

Projekt sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje i dokumenty, o których

mowa w art. 13 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001.

3.

Minister właściwy do spraw klimatu zatwierdza sprawozdanie z realizacji inwestycji

dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego oraz

osiąganych efektów rzeczowych i ekologicznych.

4.

Minister właściwy do spraw klimatu przedkłada sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3,

Komisji Europejskiej w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia Komisji

(UE) 2020/1001.

5.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3, jest ogłaszane w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw klimatu oraz

na stronie internetowej Operatora Funduszu.

1.

Beneficjent jest obowiązany do niezwłocznego zwrotu całości albo części środków wypłaconych

ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego, jeżeli wykorzystał

je niezgodnie z warunkami określonymi w umowie, o której mowa w art. 50l ust. 1, w

tym pobranych przez niego nienależnie lub w nadmiernej wysokości.

2.

Zwrot środków następuje na żądanie Operatora Funduszu na rachunek Funduszu Modernizacyjnego.

3.

W przypadku wskazanym w ust. 1 Operator Funduszu zawiesza kolejne wypłaty środków

wynikające z umowy, o której mowa w art. 50l ust. 1.

4.

Warunki zawieszenia wypłaty środków, o którym mowa w ust. 3, określa umowa, o której

mowa w art. 50l ust. 1.

5.

Do zwrotu środków, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, z późn. zm..

Koszty związane z wykonywaniem zadań Operatora Funduszu, w tym koszty ponoszone przez

wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej na wykonywanie czynności

składających się na realizację zadań, o których mowa w art. 50e ust. 5, są pokrywane

ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym, o którym mowa w art. 49 ust. 2d, a

w przypadku gdy koszty te nie znajdują pokrycia z tych środków, są pokrywane w ramach

zobowiązania, o którym mowa w art. 401c ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

Operator Funduszu przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu w terminie do

dnia 30 września każdego roku wykaz planowanych programów priorytetowych przeznaczonych

do dofinansowania ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego,

obejmujący dwa następne lata kalendarzowe, a także aktualne informacje dotyczące planowanych

programów priorytetowych objętych wykazem przedłożonym w roku poprzednim.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje, o których mowa w art. 3 ust. 2

rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001.

3.

Minister właściwy do spraw klimatu, w terminie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia

Komisji (UE) 2020/1001, przedkłada Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Komitetowi

Inwestycyjnemu wykaz, o którym mowa w ust. 1.

Minister właściwy do spraw klimatu wskazuje przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej

do udziału w pracach Komitetu Inwestycyjnego.

1.

Środki podlegające przekazaniu na podstawie art. 49 ust. 2e ustawy zmienianej w art.

46, które w 2022 r. na podstawie art. 49 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 46 zostały

przekazane na rachunek dochodów budżetu państwa przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje na rachunek Funduszu w terminach

określonych w ust. 2.

2.

Środki, o których mowa w art. 49 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 46, uzyskane z aukcji

przeprowadzonych

1)

w pierwszym kwartale 2022 r. - podlegają przekazaniu do dnia 20 października 2022 r.;

2)

w drugim kwartale 2022 r. - podlegają przekazaniu do dnia 21 listopada 2022 r.;

3)

w trzecim kwartale 2022 r. - podlegają przekazaniu do dnia 20 grudnia 2022 r.

3.

Kwoty przekazane na podstawie ust. 1 pomniejszają dochody budżetu państwa.

Eksploatacja instalacji jest dozwolona wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia.

1.

Zezwolenie jest wydawane na wniosek prowadzącego instalację.

2.

Zezwolenie wydaje odpowiednio organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego

albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o którym mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwany dalej „organem właściwym do wydania zezwolenia”.

3.

Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony.

4.

Na wniosek prowadzącego instalację zezwoleniem można objąć emisję z jednej lub więcej

instalacji położonych na terenie jednego zakładu.

1.

Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu miejsca

zamieszkania albo adresu siedziby;

2)

adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja;

3)

informację o tytule prawnym do instalacji;

4)

informację o instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz charakterystykę

techniczną źródeł powstawania i miejsca emisji;

5)

informację o rodzaju prowadzonych działań w instalacji;

6)

określenie rodzajów gazów cieplarnianych, które mają być objęte zezwoleniem.

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się

1)

kopię pozwolenia zintegrowanego albo kopię pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów

do powietrza, jeżeli jego uzyskanie jest wymagane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, z tym że kopii tych pozwoleń nie dołącza się, jeżeli zostały one wydane przez organ

właściwy do wydania zezwolenia lub organ ten je posiada;

2)

streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym;

3)

plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji

(UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania wielkości emisji”, wraz z dokumentami

uzupełniającymi i informacjami, o których mowa w tym przepisie, na piśmie utrwalonym

w postaci papierowej i w postaci elektronicznej;

4)

plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE)

2018/2066.

3.

W przypadku instalacji o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (UE) 2018/2066, do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się

1)

dokumenty, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4;

2)

dokumenty potwierdzające spełnianie co najmniej jednego z warunków, o których mowa

w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;

3)

plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 78 ust. 2, na piśmie utrwalonym

w postaci papierowej i w postaci elektronicznej.

4.

Wniosek o wydanie zezwolenia oraz dokumenty, o których mowa w ust. 2 pkt 3 i 4 oraz

ust. 3 pkt 3, składa się w dwóch egzemplarzach, chyba że wniosek został złożony na

piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym,

podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

1.

Zezwolenie zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu miejsca

zamieszkania albo adresu siedziby;

2)

adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja;

3)

określenie instalacji oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsca

emisji;

4)

określenie rodzaju działalności prowadzonej w instalacji;

5)

określenie rodzajów gazów cieplarnianych objętych zezwoleniem;

6)

datę, od której ma zastosowanie plan monitorowania wielkości emisji, nie wcześniejszą

niż data złożenia wniosku o wydanie zezwolenia, a w przypadkach, o których mowa w

art. 16 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066 - datę ustaloną

na podstawie okoliczności, o których mowa w tym przepisie.

2.

Organ właściwy do wydania zezwolenia, po zasięgnięciu opinii Krajowego ośrodka, w

zezwoleniu zatwierdza

1)

plan monitorowania wielkości emisji;

2)

plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE)

2018/2066.

3.

Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

4.

Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

kompletnego wniosku, o którym mowa w art. 53. Opinia jest wydawana na piśmie utrwalonym

w postaci elektronicznej lub w postaci papierowej i zawiera ocenę przedłożonego planu.

5.

Brak wydania opinii w terminie, o którym mowa w ust. 4, uważa się za wyrażenie opinii

pozytywnej.

6.

Plan monitorowania wielkości emisji lub plan poboru próbek stanowi załącznik do zezwolenia.

7.

Do zmiany zezwolenia przepisy ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

8.

W przypadku zmiany planu monitorowania wielkości emisji z powodu zmian niebędących

istotnymi zmianami w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066,

a także w przypadku zmian, o których mowa w art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3, Krajowy ośrodek

nie wydaje opinii, o której mowa w ust. 2. Kopię zmienionego planu monitorowania wielkości

emisji organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje niezwłocznie Krajowemu ośrodkowi.

1.

Prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia w przypadku

1)

zmiany w instalacji skutkującej zmianą charakteru lub sposobu funkcjonowania instalacji;

2)

zmiany nazwy, pod którą prowadzący instalację prowadzi działalność;

3)

zmiany prowadzącego instalację;

4)

łączenia albo podziału instalacji;

5)

zaistnienia zdarzenia powodującego konieczność zmiany planu monitorowania wielkości

emisji, jeżeli zmiana ta ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15 ust. 3

rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.

2.

W przypadku zmian lub zdarzeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, prowadzący instalację

jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia w terminie nie dłuższym niż

30 dni od dnia wystąpienia tych zmian lub zdarzeń. W przypadku zdarzenia, o którym

mowa w ust. 1 pkt 5, prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o

zmianę zezwolenia przed wprowadzeniem planowanych zmian, a jeżeli zmian tych nie dało

się zaplanować - niezwłocznie po ich wprowadzeniu.

2a.

(uchylony)

3.

Do wniosku o zmianę zezwolenia przepisy art. 52 i art. 53 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku zmiany pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia na wprowadzanie gazów

lub pyłów do powietrza organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje analizy tego

zezwolenia.

2.

Jeżeli z przeprowadzonej analizy wynika potrzeba zmiany zezwolenia, organ właściwy

do wydania zezwolenia wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia.

3.

Jeżeli zmiana, o której mowa w ust. 2, dotyczy planu monitorowania wielkości emisji

lub planu poboru próbek, organ wzywa prowadzącego instalację do przedłożenia zmienionego

planu monitorowania wielkości emisji lub planu poboru próbek, wyznaczając termin na

wykonanie tego obowiązku.

4.

Krajowy ośrodek dokonuje analizy planu monitorowania wielkości emisji lub planu poboru

próbek oraz informuje organ właściwy do wydania zezwolenia o stwierdzonych nieprawidłowościach

i przypadkach niezgodności z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.

5.

Organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje oceny informacji, o której mowa w ust.

4, i w przypadku stwierdzenia potrzeby zmiany zezwolenia, wszczyna z urzędu postępowanie

w sprawie zmiany zezwolenia. Przepisy ust. 3 oraz art. 54 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

W przypadku zmiany, cofnięcia albo wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza organ właściwy do wydania zezwolenia

dokonuje analizy tego zezwolenia i jeżeli w wyniku dokonanych ustaleń stwierdzi ustanie

przesłanek uczestnictwa instalacji w systemie, wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie

wygaśnięcia zezwolenia.

1.

Zezwolenie staje się bezprzedmiotowe, w przypadku gdy instalacja przestała spełniać

kryteria uczestnictwa w systemie lub w przypadku określonym w art. 2 pkt 1 i 2.

2.

Prowadzący instalację jest obowiązany poinformować, na piśmie utrwalonym w postaci

papierowej albo w postaci elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym,

podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, organ właściwy do wydania zezwolenia i

Krajowy ośrodek o wystąpieniu przypadku, o którym mowa w ust. 1, w terminie 21 dni

od dnia jego wystąpienia.

3.

Organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia i wskazuje dzień,

w którym zezwolenie stało się bezprzedmiotowe. W dniu, w którym zezwolenie stało się

bezprzedmiotowe, wygasa decyzja, o której mowa w art. 26f ust. 11 pkt 1.

4.

Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do rozliczenia wielkości

emisji z tej instalacji.

5.

W przypadku wygaśnięcia zezwolenia nie wydaje się uprawnień do emisji przydzielonych

na kolejne lata okresu, na który są one przydzielane, w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/331.

6.

Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii po

roku, w którym zezwolenie stało się bezprzedmiotowe podlegają zwrotowi. Przepisy art.

18 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

7.

Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się w przypadku, gdy zezwolenie udzielone instalacji

stało się bezprzedmiotowe na skutek połączenia instalacji lub podziału instalacji,

jeżeli w wyniku tego połączenia lub podziału powstała instalacja objęta systemem.

1.

Prowadzący instalację powstałą w wyniku połączenia lub podziału jest obowiązany do

przedłożenia Krajowemu ośrodkowi informacji i dokumentów, o których mowa w art. 25

ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, do końca roku kalendarzowego, w którym

nastąpiło połączenie lub nastąpił podział.

2.

Krajowy ośrodek ocenia informacje i dane dotyczące instalacji powstałej w wyniku połączenia

lub podziału instalacji, zgodnie z art. 25 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (UE)

2019/331.

3.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu informację o instalacjach

powstałych w wyniku połączenia oraz podziału i przypadającej każdej z tych instalacji

liczbie uprawnień do emisji.

4.

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej informację, o której

mowa w ust. 3, w celu zaakceptowania propozycji połączenia lub podziału uprawnień

do emisji przydzielonych instalacjom ulegającym połączeniu lub podziałowi.

5.

Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację o zmianach w wykazie instalacji,

w tym o instalacjach powstałych w wyniku połączenia lub podziału i przypadającej każdej

z tych instalacji liczbie uprawnień do emisji.

6.

Informacje, o których mowa w ust. 1, sporządza się na formularzu dotyczącym połączenia

lub podziału instalacji, dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka.

1.

Jeżeli prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia nie jest następcą

prawnym prowadzącego instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu, prowadzący instalację

ulegającą podziałowi albo łączeniu jest obowiązany do przekazania prowadzącemu instalację

powstałą w wyniku podziału albo łączenia wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych

do sporządzenia raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz raportu, o którym mowa

w art. 64 ust. 1 pkt 1.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

9.

Prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia jest obowiązany do

rozliczenia wielkości emisji z instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia.

1.

Z dniem zbycia tytułu prawnego do instalacji zbywca tego tytułu traci prawo do rozporządzania

uprawnieniami do emisji przydzielonymi tej instalacji.

2.

Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany zgłosić Krajowemu ośrodkowi

nabycie tego tytułu prawnego w terminie 21 dni od dnia nabycia.

2a.

Na wniosek nabywcy tytułu prawnego do instalacji Krajowy ośrodek zawiesza dostęp wszystkich

upoważnionych przedstawicieli lub dodatkowych upoważnionych przedstawicieli do rachunku

w rejestrze Unii lub do procesów, do których upoważniony przedstawiciel miał dostęp.

Do wniosku dołącza się umowę nabycia tytułu prawnego, jej kopię o poświadczonej zgodności

z oryginałem lub oświadczenie zbywcy tytułu prawnego o zbyciu tego tytułu na rzecz

wnioskodawcy.

3.

Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji

z tej instalacji.

4.

Zbywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do przekazania nabywcy tego tytułu

prawnego wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do sporządzenia raportu, o

którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz raportów sporządzanych w przypadkach, o których

mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2a.

1.

Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi i organowi Inspekcji

kopie zezwolenia, zmiany zezwolenia, decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia lub stwierdzającej

wygaśnięcie zezwolenia w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna,

a także, w postaci elektronicznej, zatwierdzony plan monitorowania wielkości emisji

oraz plan poboru próbek.

2.

Kopie decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia oraz decyzji stwierdzającej wygaśnięcie

zezwolenia przekazuje się także marszałkowi województwa, chyba że organem właściwym

do wydania zezwolenia jest marszałek województwa.

1.

Organ Inspekcji wstrzymuje, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej

bez wymaganego zezwolenia.

2.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu.

3.

Po stwierdzeniu, że ustała przyczyna wstrzymania użytkowania instalacji, organ Inspekcji

na wniosek prowadzącego instalację wydaje decyzję, w której uchyla decyzję o wstrzymaniu

użytkowania instalacji i wyraża zgodę na podjęcie użytkowania instalacji.

4.

Organ Inspekcji przekazuje kopie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 3, Krajowemu ośrodkowi

oraz organowi właściwemu do wydania zezwolenia w terminie 14 dni od dnia, w którym

decyzje stały się ostateczne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Prowadzący instalację, której przydzielono uprawnienia do emisji na zasadach określonych

w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, przedkłada Krajowemu ośrodkowi

w terminie do dnia 31 marca każdego roku

1)

raport dotyczący poziomu działalności zawierający informacje na temat poziomu działalności

każdej podinstalacji w poprzednim roku kalendarzowym, zgodnie z art. 3 rozporządzenia

wykonawczego Komisji (UE) 2019/1842 z dnia 31 października 2019 r. ustanawiającego

zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu

do dalszych ustaleń dotyczących dostosowań przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji

ze względu na zmiany w poziomie działalności (Dz. Urz. UE L 282 z 04.11.2019, str.

20), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1842”, oraz

2)

sprawozdanie z weryfikacji raportu dotyczącego poziomu działalności, zgodnie z przepisami

rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.

2.

Raport i sprawozdanie, o których mowa w ust. 1, przedkłada także prowadzący instalację,

która powstała w wyniku podziału albo łączenia instalacji, na zasadach określonych

w art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.

2a.

Prowadzący instalację nową przedkłada Krajowemu ośrodkowi raport i sprawozdanie, o

których mowa w ust. 1, po upływie roku kalendarzowego następującego po pierwszym dniu

działalności. Raport i sprawozdanie, wraz z planem metodyki monitorowania, stanowią

wniosek prowadzącego instalację nową o przydział uprawnień do emisji, o którym mowa

w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.

2b.

Prowadzący instalację nową, która funkcjonowała przez okres krótszy niż rok kalendarzowy,

może przedłożyć raport i sprawozdanie, o których mowa w ust. 1, w terminie wskazanym

w tym przepisie.

3.

Raport, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wprowadza się do Krajowej bazy o emisjach gazów

cieplarnianych i innych substancji, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami

gazów cieplarnianych i innych substancji, zwanej dalej „Krajową bazą”, przy użyciu dostępnych w niej formularzy, w sposób

przewidziany dla raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy, wskazany w przepisach

wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy, oraz dołącza się sprawozdanie, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2.

3a.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, sporządza się na piśmie utrwalonym w postaci

elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych, opatrzonym kwalifikowanym

podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym weryfikatora, na

formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

Krajowy ośrodek ocenia raport, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, zgodnie z przepisami

art. 7-12 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.

2.

Krajowy ośrodek dokonuje zachowawczego oszacowania wartości parametrów, o których

mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, w przypadkach wskazanych

w tym przepisie. Do czynności zachowawczego oszacowania wartości parametrów nie stosuje

się przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi

(Dz. U. z 2022 r. poz. 329, 655, 1457 i 1855).

3.

Podczas dokonywania oszacowania wartości parametrów, o których mowa w art. 3 ust.

4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, Krajowy ośrodek może wezwać

1)

prowadzącego instalację do

a)

złożenia wyjaśnień lub

b)

przedstawienia informacji i danych potrzebnych do oszacowania parametru, który zgodnie

z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842 powinien zawierać raport dotyczący

poziomu działalności,

2)

weryfikatora do przedłożenia wewnętrznej dokumentacji z weryfikacji, o której mowa

w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067

- w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

4.

Dokonując oszacowania, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek może wziąć pod uwagę

dane będące w jego posiadaniu, w szczególności zawarte w

1)

zezwoleniu;

2)

raporcie, o którym mowa w art. 80 ust. 3;

3)

sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1;

4)

raporcie, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji.

5.

Krajowy ośrodek informuje ministra właściwego do spraw klimatu o instalacjach, w odniesieniu

do których trwają czynności zmierzające do oszacowania, o którym mowa w ust. 2.

6.

Krajowy ośrodek wprowadza do Krajowej bazy oszacowane wartości parametrów, o których

mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842.

7.

Krajowy ośrodek informuje prowadzącego instalację o oszacowanych wartościach parametrów.

8.

Wezwania Krajowego ośrodka, czynności prowadzącego instalację oraz informowanie prowadzącego

instalację o oszacowanych wartościach parametrów są dokonywane za pośrednictwem Krajowej

bazy.

1.

Krajowy ośrodek określa średni poziom działalności każdej podinstalacji zgodnie z

art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842.

2.

Krajowy ośrodek każdego roku dokonuje porównania średniego poziomu działalności każdej

podinstalacji z historycznym poziomem działalności, o którym mowa w art. 5 ust. 1

rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, a w przypadkach, o których mowa w art. 5 lub

art. 6 tego rozporządzenia - dokonuje dostosowania przydziału uprawnień do emisji

w sposób wskazany w tych przepisach oraz zgodnie z art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia.

3.

Krajowy ośrodek może wezwać prowadzącego instalację do złożenia wyjaśnień lub przekazania

informacji dotyczących przesłanek dokonywania dostosowań, o których mowa w ust. 2,

w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

4.

Jeżeli z wyjaśnień, o których mowa w ust. 3, wynika, że raport, o którym mowa w art.

64 ust. 1 pkt 1, zawiera błędy, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do jego

poprawienia w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

5.

Wezwania Krajowego ośrodka oraz czynności prowadzącego instalację, o których mowa

w ust. 3 i 4, są dokonywane za pośrednictwem Krajowej bazy.

6.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu w odniesieniu do

każdej instalacji informację o

1)

ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji przydzielonej instalacji albo

2)

dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla instalacji ustalonej

w następstwie dostosowania przydziału uprawnień do emisji, o którym mowa w ust. 2,

albo

3)

ostatecznej albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla

instalacji wynikającej z oszacowania parametrów, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/1842, albo

4)

instalacji, w odniesieniu do której nie zakończono czynności szacowania, o której

mowa w art. 64a ust. 2.

7.

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej informacje, o których

mowa w ust. 6 pkt 1-3.

8.

Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra, w odniesieniu do każdej instalacji,

informację o

1)

ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji przydzielonej instalacji albo

2)

dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla instalacji ustalonej

w następstwie dostosowania przydziału uprawnień do emisji, o którym mowa w ust. 2,

albo

3)

ostatecznej albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla

instalacji wynikającej z oszacowania parametrów, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/1842, albo

4)

wstrzymaniu wydania ostatecznej albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczby uprawnień

do emisji dla instalacji, w odniesieniu do której nie zakończono czynności szacowania,

o której mowa w art. 64a ust. 2.

9.

W przypadku zakończenia czynności szacowania, o której mowa w art. 64a ust. 2, w odniesieniu

do instalacji, wobec której wstrzymano wydanie ostatecznej rocznej liczby uprawnień

do emisji albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczby uprawnień do emisji, przepisy

ust. 1, 2 i 6-8 stosuje się.

10.

Jeżeli z raportu lub sprawozdania, o których mowa w art. 64 ust. 1, wynika, że informacja,

o której mowa w ust. 6 pkt 1, 2 lub 3, została ustalona na podstawie niepoprawnych

danych, w wyniku czego liczba uprawnień do emisji wydanych w odniesieniu do instalacji

na dany rok była nieprawidłowa, Krajowy ośrodek dokonuje zmiany tej informacji. Przepisy

ust. 1-9 i art. 64a stosuje się.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Prowadzącemu instalację nową przydziela się uprawnienia do emisji z rezerwy uprawnień,

o której mowa w art. 10a ust. 7 dyrektywy 2003/87/WE.

2.

Uprawnień do emisji nie przydziela się nowej instalacji wytwarzającej energię elektryczną.

3.

Prowadzący instalację nową składa wniosek o wydanie zezwolenia lub zmianę zezwolenia

do organu właściwego do wydania zezwolenia nie później niż 3 miesiące przed dniem

rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowej.

4.

Prowadzący instalację nową przedkłada Krajowemu ośrodkowi wniosek o przydział uprawnień

do emisji, o którym mowa w art. 64 ust. 2a, na zasadach i w trybie określonych w tym

przepisie oraz zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331. Przepis art.

26c stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Prowadzący instalację informuje Krajowy ośrodek o

1)

wszelkich zmianach związanych z działaniem instalacji, które mają wpływ na liczbę

przydzielonych uprawnień do emisji dla instalacji, dołączając informacje i dane uzasadniające

zmianę tego przydziału - w terminie do dnia 31 marca roku następującego po wystąpieniu

tych zmian,

2)

zrzeczeniu się przydzielonych uprawnień do emisji w odniesieniu do wszystkich lub

niektórych podinstalacji, ze wskazaniem ich liczby oraz okresu, na który zostały przydzielone,

zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331

- za pośrednictwem elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej

Krajowego ośrodka.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Krajowy ośrodek może wezwać prowadzącego

instalację do złożenia wyjaśnień lub przedstawienia informacji i danych uzasadniających

zmianę liczby przydzielonych uprawnień do emisji.

3.

Po dokonaniu oceny, o której mowa w art. 23 ust. 2 lub art. 24 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu

informację o zmienionej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji.

4.

Minister właściwy do spraw klimatu informuje Komisję Europejską o zmienionej ostatecznej

rocznej liczbie uprawnień do emisji.

5.

Po wydaniu przez Komisję Europejską decyzji, o której mowa w art. 23 ust. 4 lub art.

24 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, minister właściwy do spraw klimatu

ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego

tego ministra informację o zmienionej ostatecznej rocznej liczbie przydzielonych uprawnień

do emisji.

6.

Jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 5, wynika, że zachodzą przesłanki do zmiany

liczby uprawnień do emisji wydanych w odniesieniu do instalacji w latach przed jej

ogłoszeniem, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację o przedłożenie raportu

i sprawozdania, o których mowa w art. 64 ust. 1, za lata, do których ma zastosowanie

informacja o zmienionej ostatecznej rocznej liczbie przydzielonych uprawnień do emisji.

Przepisy art. 64a i art. 64b stosuje się.

1.

Jeżeli z raportu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji zawieszono

działalność, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do złożenia wyjaśnień w

terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

2.

Jeżeli prowadzący instalację nie wykaże, że w instalacji wznowiono działalność, Krajowy

ośrodek zawiadamia o tym ministra właściwego do spraw klimatu.

3.

Minister właściwy do spraw klimatu, w drodze decyzji, wstrzymuje wydanie uprawnień

do emisji w odniesieniu do instalacji, w której zawieszono działalność. Decyzji nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Kopię decyzji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje

Krajowemu ośrodkowi.

5.

Jeżeli z raportu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji wznowiono

działalność, decyzja, o której mowa w ust. 3, wygasa z dniem, w którym minister właściwy

do spraw klimatu ogłosi informację o ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji

przydzielonej instalacji albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do

emisji dla tej instalacji. Przepis art. 64b stosuje się.

6.

W odniesieniu do instalacji, w której wznowiono działalność, wydaje się uprawnienia

do emisji, począwszy od roku następującego po roku, w którym instalacja wznowiła działalność.

1.

Operator statku powietrznego, z wyjątkiem operatora statku powietrznego wymienionego

w ust. 2, sporządza plan monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych, o

którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania

emisji z operacji lotniczych”, wraz z dokumentami uzupełniającymi i informacjami,

o których mowa w tym przepisie.

2.

Operator statku powietrznego spełniający warunki określone w art. 55 ust. 1 rozporządzenia

Komisji (UE) 2018/2066 sporządza plan monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych

w sposób uproszczony określony w art. 55 ust. 3 tego rozporządzenia, bez zachowania

wymogu przedkładania dokumentów uzupełniających, o których mowa w art. 12 tego rozporządzenia,

zwany dalej „uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”.

3.

W przypadku ubiegania się przez operatora statku powietrznego, o którym mowa w ust.

1 i 2, o przydział uprawnień do emisji operator statku powietrznego sporządza również

plan monitorowania odnoszący się do monitorowania i raportowania w zakresie danych

dotyczących tonokilometrów, o którym mowa w art. 52 ust. 2 rozporządzenia Komisji

(UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania tonokilometrów”.

1.

Operator statku powietrznego składa wniosek o zatwierdzenie planów monitorowania,

o których mowa w art. 74, do ministra właściwego do spraw klimatu.

2.

Wniosek o zatwierdzenie planów monitorowania zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jego adresu

miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;

2)

wykaz statków powietrznych użytkowanych na dzień składania wniosku o zatwierdzenie

planów monitorowania oraz liczbę statków każdego rodzaju, jak również wykaz dodatkowych

rodzajów statków powietrznych, które mogą być użytkowane;

3)

dane o typie i podtypie każdego statku powietrznego;

4)

znaki rejestracyjne każdego statku powietrznego;

5)

określenie rodzajów wykorzystywanych paliw.

3.

Do wniosku o zatwierdzenie

1)

planu monitorowania emisji z operacji lotniczych - dołącza się

a)

plan monitorowania emisji z operacji lotniczych,

b)

dokumenty uzupełniające i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji

(UE) 2018/2066;

2)

uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych - dołącza się

a)

uproszczony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych,

b)

dokumenty potwierdzające, że operator statku powietrznego spełnia przesłanki, o których

mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;

3)

planu monitorowania tonokilometrów - dołącza się plan monitorowania tonokilometrów.

4.

Plany monitorowania, zmiany tych planów oraz dokumenty uzupełniające i informacje,

o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, sporządza się przy

użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego

ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję

Europejską.

1.

Operator statku powietrznego zgłasza ministrowi właściwemu do spraw klimatu wszelkie

propozycje zmian w planie monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonym

planie monitorowania emisji z operacji lotniczych i planie monitorowania tonokilometrów.

2.

Jeżeli zmiana planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu

monitorowania emisji z operacji lotniczych lub planu monitorowania tonokilometrów

ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE)

2018/2066, operator statku powietrznego składa do ministra właściwego do spraw klimatu

wniosek o zatwierdzenie tej zmiany, przy czym przepis art. 75 stosuje się.

3.

Operator statku powietrznego jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę planu monitorowania

emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji

lotniczych lub planu monitorowania tonokilometrów w terminie nie dłuższym niż 30 dni

od dnia zaistnienia zdarzenia powodującego konieczność zmiany, o której mowa w ust.

2.

1.

Minister właściwy do spraw klimatu, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii Krajowego

ośrodka, zatwierdza

1)

plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczony plan monitorowania emisji

z operacji lotniczych i plan monitorowania tonokilometrów;

2)

zmianę planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu monitorowania

emisji z operacji lotniczych i planu monitorowania tonokilometrów - jeżeli zmiana

ta ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15 ust. 4 rozporządzenia Komisji

(UE) 2018/2066.

2.

Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 54 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3.

Kopię decyzji, o której mowa w ust. 1, przekazuje się Krajowemu ośrodkowi oraz organowi

Inspekcji, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

1.

Prowadzący instalację, z wyjątkiem prowadzącego instalację o niskim poziomie emisji,

o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, sporządza plan

monitorowania wielkości emisji, wraz z wymaganymi dokumentami uzupełniającymi i informacjami,

o których mowa w art. 12 tego rozporządzenia, oraz plan poboru próbek.

2.

Prowadzący instalację o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (UE) 2018/2066, sporządza plan monitorowania wielkości emisji z uwzględnieniem

odstępstw, o których mowa w art. 47 ust. 3-8 tego rozporządzenia, a także plan poboru

próbek.

3.

Plany monitorowania wielkości emisji, zmiany tych planów, dokumenty uzupełniające

i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, oraz

plany poboru próbek sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego

na stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i

wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską.

4.

Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest obowiązany do zgłoszenia organowi

właściwemu do wydania zezwolenia wszelkich propozycji zmian planu monitorowania wielkości

emisji oraz zmian planu poboru próbek.

1.

Prowadzący instalację i operator statku powietrznego składają odpowiednio do organu

właściwego do wydania zezwolenia albo ministra właściwego do spraw klimatu

1)

raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, zgodnie z wymaganiami określonymi

w art. 69 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066,

2)

raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, o którym mowa w art. 69 ust.

4 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066

- w celu jego zatwierdzenia.

2.

Organ właściwy do wydania zezwolenia albo minister właściwy do spraw klimatu, po zasięgnięciu

opinii Krajowego ośrodka, zatwierdza, w drodze decyzji, raport, o którym mowa w ust.

1, odpowiednio prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego. Przy zasięganiu

opinii Krajowego ośrodka nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 54 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3.

Organ właściwy do wydania zezwolenia albo minister właściwy do spraw klimatu przekazuje

Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji, o której mowa w ust. 2, wraz z zatwierdzonym raportem,

o którym mowa w ust. 1 - w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

1.

Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest obowiązany do monitorowania

wielkości emisji odpowiednio zgodnie z planem monitorowania emisji z operacji lotniczych

albo uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych albo planem monitorowania

wielkości emisji, zatwierdzonymi przez właściwy organ.

2.

Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest obowiązany do rozliczenia

wielkości emisji za każdy rok okresu rozliczeniowego.

3.

Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację sporządza raport na temat

wielkości emisji.

1.

Operator statku powietrznego ubiegający się o przydział uprawnień do emisji sporządza

raport o liczbie tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych w

roku monitorowania.

2.

Rokiem monitorowania jest rok kalendarzowy kończący się na 24 miesiące przed rozpoczęciem

okresu rozliczeniowego.

3.

W przypadku ubiegania się o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy, raport

o liczbie tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych sporządza

się za drugi rok okresu rozliczeniowego.

4.

Zweryfikowany raport, o którym mowa w ust. 1 i 3, operator statku powietrznego przedkłada

ministrowi właściwemu do spraw klimatu odpowiednio

1)

na co najmniej 21 miesięcy przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego;

2)

do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu rozliczeniowego, w przypadku ubiegania się

o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy.

Raporty, o których mowa w art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 3 oraz art. 81 ust. 1 i 3,

sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej

Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez

Komisję Europejską.

Sposób monitorowania wielkości emisji pochodzących z instalacji i z operacji lotniczych

oraz sposób monitorowania liczby tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji

lotniczych określają przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.

1.

Raporty, o których mowa w art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 1 i 3, podlegają weryfikacji

zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, z zastrzeżeniem art.

85. Weryfikator sporządza sprawozdanie z weryfikacji raportu.

2.

W sprawozdaniu z weryfikacji raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, weryfikator

zamieszcza jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. a-d rozporządzenia Komisji

(UE) 2018/2067.

3.

Jeżeli w trakcie weryfikacji raportu weryfikator wykrył uchybienia, jest on obowiązany

do stwierdzenia, czy mają one charakter istotnych nieprawidłowości w rozumieniu art.

3 pkt 6 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.

4.

Sprawozdanie z weryfikacji sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego

na stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i

wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską.

5.

Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację ponosi koszt weryfikacji raportu,

o którym mowa odpowiednio w art. 80 ust. 3 lub art. 81 ust. 1 i 3.

6.

W zakresie dotyczącym treści ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. a-d rozporządzenia

Komisji (UE) 2018/2067, zawartych w sprawozdaniu z weryfikacji raportu przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4-7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko nie stosuje się.

1.

Raport na temat wielkości emisji z operacji lotniczych uznaje się za zweryfikowany,

jeżeli raport ten został sporządzony na podstawie danych przygotowanych przez Europejską

Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) przy użyciu narzędzia

dla małych podmiotów uczestniczących w systemie, zatwierdzonego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia

uproszczonego narzędzia do szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych

stanowiących niewielkie źródło emisji, opracowanego przez Europejską Organizację ds.

Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol)

(Dz. Urz. UE L 175 z 10.07.2010, str. 25), a

1)

całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora

statku powietrznego wyniosła mniej niż 25 000 Mg CO2wdanym roku kalendarzowym lub

2)

całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora

statku powietrznego z lotów innych niż

a)

rozpoczynające się lub kończące się na lotniskach znajdujących się na terytorium państw

Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru,

b)

wykonywane między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu

art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się

w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospodarczego

- wyniosła mniej niż 3000 Mg CO2wdanym roku kalendarzowym.

2.

Ustalenia raportu, o którym mowa w ust. 1, są równoważne ustaleniom raportu zweryfikowanego

jako zadowalający zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067.

1.

Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany do przedłożenia

Krajowemu ośrodkowi raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust.

3, sporządzonego za poprzedni rok okresu rozliczeniowego oraz sprawozdania z weryfikacji,

o którym mowa w art. 84 ust. 1. Raport i sprawozdanie przedkłada się Krajowemu ośrodkowi

w terminie do dnia 31 marca każdego roku. W tym samym terminie prowadzący instalację

albo operator statku powietrznego przekazuje kopię raportu i kopię sprawozdania odpowiednio

organowi właściwemu do wydania zezwolenia albo ministrowi właściwemu do spraw klimatu.

2.

Raport na temat wielkości emisji oraz sprawozdanie z weryfikacji przedkłada się na

piśmie utrwalonym w postaci papierowej i w postaci elektronicznej.

3.

W przypadku przyjęcia w raporcie na temat wielkości emisji współczynnika emisyjnego

wynoszącego zero dla zużywanych biopaliw i biopłynów prowadzący instalację lub operator

statku powietrznego jest obowiązany do wykazania spełniania kryteriów zrównoważonego

rozwoju, o których mowa w art. 28b-28bc ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 403 i 2411).

4.

Wykazanie spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju odbywa się na podstawie

1)

dokumentów określonych w art. 28c ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach

i biopaliwach ciekłych - w przypadku biopłynów;

2)

dokumentów określonych w art. 28c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych - w przypadku biopaliw.

5.

Krajowy ośrodek przeprowadza ocenę raportu na temat wielkości emisji w zakresie kompletności

zawartych w nim danych, poprawności przeprowadzonych obliczeń oraz zgodności zawartych

w nim ustaleń z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066 i z zatwierdzonym

odpowiednim planem monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem

monitorowania emisji z operacji lotniczych, albo planem monitorowania wielkości emisji,

z uwzględnieniem sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1.

6.

Ocena, o której mowa w ust. 5, dotyczy raportów zweryfikowanych jako zadowalające

zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067.

7.

W celu przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek może zażądać

od weryfikatora przedłożenia wewnętrznej dokumentacji z weryfikacji, o której mowa

w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.

8.

Jeżeli z oceny Krajowego ośrodka wynika, że raport na temat wielkości emisji nie spełnia

wymagań, o których mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację

albo operatora statku powietrznego z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień.

9.

Jeżeli z udzielonych wyjaśnień wynika potrzeba dokonania zmian w raporcie na temat

wielkości emisji lub w sprawozdaniu z weryfikacji, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego

instalację albo operatora statku powietrznego z wnioskiem o dokonanie zmian w tym

raporcie lub w sprawozdaniu.

10.

Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany, w uzgodnieniu

z weryfikatorem, który przeprowadził weryfikację raportu na temat wielkości emisji,

wprowadzić zmiany do raportu i przedłożyć poprawiony raport w terminie 14 dni od dnia

otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 9, a w przypadku potrzeby dokonania zmian

w sprawozdaniu z weryfikacji jest obowiązany do przedłożenia w tym terminie poprawionego

sprawozdania.

1.

Jeżeli Krajowy ośrodek nie uzyska od prowadzącego instalację albo operatora statku

powietrznego wystarczających wyjaśnień albo w terminie, o którym mowa w art. 86 ust.

10, nie otrzyma poprawionego raportu lub sprawozdania z weryfikacji, występuje do

organu Inspekcji o przeprowadzenie kontroli w celu sprawdzenia, czy raport na temat

wielkości emisji jest zgodny ze stanem faktycznym.

2.

Kontrola jest prowadzona na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1070 oraz z 2022 r. poz. 1726), z uwzględnieniem ust. 3.

3.

W przypadku operatora statku powietrznego niemającego miejsca zamieszkania ani siedziby

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ Inspekcji może wystąpić do tego operatora

o przesłanie uwierzytelnionych, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym państwie,

dokumentów stanowiących podstawę oszacowania wielkości emisji z wykonanych operacji

lotniczych.

4.

Jeżeli operator statku powietrznego nie przedłoży dokumentów, o których mowa w ust.

3, na wezwanie, albo - jeżeli na podstawie przedłożonych dokumentów nie można w sposób

rzetelny oszacować wielkości emisji - organ Inspekcji dokona oszacowania wielkości

emisji na podstawie ustaleń organów sprawujących dozór przestrzeni powietrznej.

5.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli organ Inspekcji stwierdzi nieprawidłowości,

które miały wpływ na ustalenie wielkości emisji, wydaje decyzję określającą szacunkową

wielkość emisji w roku okresu rozliczeniowego, którego dotyczy raport na temat wielkości

emisji.

6.

Organ Inspekcji przekazuje Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji, o której mowa w ust.

5, w terminie 14 dni od dnia, w którym stała się ona ostateczna.

7.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, organ Inspekcji stwierdzi zgodność ustaleń

zawartych w raporcie na temat wielkości emisji ze stanem faktycznym, przekazuje informacje

w tym zakresie odpowiednio prowadzącemu instalację albo operatorowi statku powietrznego

oraz Krajowemu ośrodkowi.

1.

Krajowy ośrodek, w terminie do dnia 31 maja każdego roku, występuje do organu Inspekcji

o oszacowanie wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, w przypadku

gdy

1)

prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie złożył raportu na temat

wielkości emisji lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1;

2)

w sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, weryfikator zamieścił

jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. b-d rozporządzenia Komisji (UE)

2018/2067.

2.

Krajowy ośrodek występuje do organu Inspekcji o oszacowanie wielkości emisji z instalacji

albo z operacji lotniczej również w przypadku, gdy z uzyskanych przez niego informacji

wynika, że emisja ustalona na podstawie raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, lub

raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10, została wyznaczona nieprawidłowo.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ Inspekcji wydaje decyzję określającą

szacunkową wielkość emisji za rok okresu rozliczeniowego, którego dotyczyło wystąpienie

Krajowego ośrodka. Przepisy art. 87 ust. 2-4 i 6 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 46 i art. 48 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2022 r.;

2)

art. 39, art. 44 pkt 3, art. 48 pkt 1 i 2, art. 54, art. 62, art. 63, art. 68, art.

74 oraz art. 82, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.;

3)

art. 53 pkt 8 i 9 oraz art. 76, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

Organ Inspekcji umarza postępowanie w sprawie oszacowania wielkości emisji z instalacji

albo z operacji lotniczej, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed wydaniem

decyzji prowadzący instalację albo operator statku powietrznego dopełni obowiązku,

o którym mowa w art. 86 ust. 1.

Krajowy ośrodek oraz organ Inspekcji przekazują ministrowi właściwemu do spraw klimatu

informacje, o których mowa w art. 73 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.

1.

Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Unii informację o wielkości emisji z instalacji

lub operacji lotniczych, na podstawie

1)

raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, albo

2)

raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10

- który został zweryfikowany jako zadowalający.

2.

Krajowy ośrodek zatwierdza w rejestrze Unii informację o wielkości emisji z instalacji

albo operacji lotniczych, ustaloną na podstawie raportu zweryfikowanego jako zadowalający,

w przypadku gdy Krajowy ośrodek

1)

nie występuje do organu Inspekcji z wnioskiem, o którym mowa w art. 87 ust. 1;

2)

otrzyma informację, o której mowa w art. 87 ust. 7 .

3.

Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Unii informację o szacunkowej wielkości emisji

z instalacji albo operacji lotniczych wskazaną w decyzji określającej szacunkową wielkość

emisji, o której mowa w art. 87 ust. 5 i art. 88 ust. 2, oraz zatwierdza tę informację

na rachunku posiadania operatora w tym rejestrze - w terminie 7 dni roboczych od dnia

otrzymania kopii tej decyzji.

4.

Wprowadzone do rejestru Unii zatwierdzone wielkości emisji z danej instalacji albo

z operacji lotniczych w odniesieniu do danego operatora statku powietrznego sumuje

się oraz stosuje się do nich czynnik korekty zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/1122. Wartość ta stanowi sumę emisji z instalacji albo operacji

lotniczych.

1.

W terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku prowadzący instalację albo operator statku

powietrznego dokonuje, za pośrednictwem rachunku w rejestrze Unii, umorzenia uprawnień

do emisji w liczbie odpowiadającej różnicy pomiędzy sumą umorzonych na tym rachunku

uprawnień do emisji w danym okresie rozliczeniowym a sumą emisji z instalacji albo

operacji lotniczych, o której mowa w art. 91 ust. 4. Umorzenie to stanowi rozliczenie

wielkości emisji.

2.

W przypadkach, o których mowa art. 88 ust. 1, prowadzący instalację albo operator

statku powietrznego w terminie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje umorzenia uprawnień

do emisji w liczbie określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień do

emisji odpowiadającą jego najlepszej wiedzy na temat rzeczywistej wielkości emisji

z instalacji albo operacji lotniczej w poprzednim roku okresu rozliczeniowego, z tym

że

1)

jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji jest równa lub większa od liczby określonej

zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień odpowiadającą szacunkowej wielkości

emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 2, umorzenie to stanowi

rozliczenie wielkości emisji;

2)

jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji jest mniejsza od liczby określonej zgodnie

z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji

określonej w decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 2, umorzenie to nie stanowi rozliczenia

wielkości emisji.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 87 ust. 1, prowadzący instalację albo operator

statku powietrznego w terminie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje umorzenia uprawnień

do emisji w liczbie określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień do

emisji odpowiadającą wielkości emisji ustalonej w przedłożonym raporcie na temat wielkości

emisji za poprzedni rok okresu rozliczeniowego.

4.

Umorzenie, o którym mowa w ust. 3, stanowi rozliczenie wielkości emisji, jeżeli

1)

z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 87, wynika, że ustalenia zawarte

w przedłożonym raporcie na temat wielkości emisji za poprzedni rok okresu rozliczeniowego

są zgodne ze stanem faktycznym albo

2)

liczba umorzonych uprawnień do emisji jest równa lub większa od liczby określonej

zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień odpowiadającą szacunkowej wielkości

emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 87 ust. 5.

5.

Jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji na podstawie ust. 3 jest mniejsza od

liczby określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą

szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 87 ust. 5,

lub decyzji wydanej w związku z wystąpieniem, o którym mowa w art. 88 ust. 2, prowadzący

instalację lub operator statku powietrznego dokonuje umorzenia brakującej liczby uprawnień

do emisji w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Umorzenie

to stanowi rozliczenie wielkości emisji.

6.

Umorzone uprawnienia do emisji w liczbie przekraczającej liczbę określoną zgodnie

z ust. 1 powiększoną o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą szacunkowej wielkości

emisji określoną w decyzji, o której mowa w art. 87 ust. 5 albo art. 88 ust. 2, są

zaliczane na poczet rozliczenia wielkości emisji w kolejnych latach okresu rozliczeniowego.

7.

W przypadku powstania zaległości w zakresie rozliczenia wielkości emisji z lat poprzednich

umorzenie uprawnień do emisji zalicza się w pierwszej kolejności na poczet rozliczenia

tej zaległości.

8.

Operator statku powietrznego dokonuje umorzenia uprawnień do emisji na poczet emisji

z operacji lotniczych rozpoczynających się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej

przed dokonaniem umorzenia uprawnień do emisji na poczet emisji z pozostałych operacji

lotniczych, z zachowaniem zasady wskazanej w ust. 7.

1.

Krajowy ośrodek zawiesza upoważnionym przedstawicielom dostęp do rachunku posiadania

operatora lub rachunku posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii,

jeżeli na tym rachunku pozostaje nierozliczona wielkość emisji, która powinna zostać

rozliczona zgodnie z art. 92 ust. 1 lub 5.

2.

W trakcie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, prowadzący instalację lub operator

statku powietrznego w celu dokonania umorzenia uprawnień do emisji przedkłada Krajowemu

ośrodkowi wniosek, o którym mowa w art. 30 ust. 10 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.

3.

Krajowy ośrodek niezwłocznie przywraca dostęp do rachunku posiadania operatora lub

rachunku posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii upoważnionym przedstawicielom,

jeżeli nastąpiło rozliczenie wielkości emisji, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub

5.

(uchylony)

1.

Krajowy ośrodek sporządza wykazy prowadzących instalacje lub operatorów statków powietrznych,

którzy

1)

w terminie nie dostarczyli Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa w art. 80 ust.

3, lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1;

2)

w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5, nie dokonali rozliczenia wielkości

emisji.

2.

Krajowy ośrodek aktualizuje wykaz, o którym mowa ust. 1 pkt 2

1)

w przypadku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 - niezwłocznie po upływie terminu, o którym

mowa w art. 92 ust. 5;

2)

w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 lub 2 - niezwłocznie po otrzymaniu

kopii ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 3.

3.

Krajowy ośrodek przekazuje wykazy, o których mowa w ust. 1, właściwym organom Inspekcji

w terminie do dnia 15 maja każdego roku oraz w terminie 7 dni po każdej aktualizacji

wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

4.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego,

oznaczenie adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;

2)

wskazanie roku okresu rozliczeniowego, za który nie został złożony raport.

5.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego,

oznaczenie adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby;

2)

sumę emisji z instalacji albo operacji lotniczych oraz sumę uprawnień do emisji umorzonych

na rachunku posiadania operatora lub rachunku posiadania operatora statku powietrznego

w rejestrze Unii w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5;

3)

liczbę uprawnień do emisji, które nie zostały umorzone.

1.

Minister właściwy do spraw klimatu sporządza wykaz operatorów statków powietrznych,

którzy nie posiadają zatwierdzonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych

albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, zgodnego z przepisami

rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje wykaz, o którym mowa w ust. 1, organom

Inspekcji oraz Krajowemu ośrodkowi w terminie do dnia 15 kwietnia każdego roku.

3.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko albo nazwę operatora statku

powietrznego oraz oznaczenie adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby.

Do operatorów statków powietrznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust.

2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych

w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia, stosuje się przepisy art. 74-77, art. 79, art.

80 ust. 1 i 3, art. 82-84, art. 86-90, art. 94 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 95.

1.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu wykaz, o którym

mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2, w terminie do dnia 15 maja każdego roku.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wykaz, o którym mowa w art. 94 ust.

1 pkt 2.

1.

Krajowy ośrodek w terminie do dnia 15 maja każdego roku sporządza i przedstawia marszałkowi

województwa wykaz prowadzących instalacje i operatorów statków powietrznych, którzy

nie dopełnili obowiązku rozliczenia wielkości emisji.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację

lub operatora statku powietrznego oraz wielkość emisji, która została rozliczona zgodnie

z art. 92.

3.

Krajowy ośrodek na wezwanie marszałka województwa przekazuje informacje o zmianach

wykazu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Jeżeli prowadzący instalację eksploatuje instalację bez zezwolenia, o którym mowa

w art. 51, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł.

2.

Organ Inspekcji może, na wniosek prowadzącego instalację, w drodze postanowienia,

ustalić termin na złożenie wniosku o wydanie zezwolenia, zawieszając na ten czas postępowanie

w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Termin nie może być dłuższy

niż 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.

3.

W razie niezłożenia wniosku w wyznaczonym terminie organ Inspekcji podejmuje zawieszone

postępowanie i wydaje decyzję o nałożeniu kary.

4.

W przypadku złożenia wniosku w wyznaczonym terminie, administracyjnej kary pieniężnej

nie nakłada się, a postępowanie w sprawie jej nałożenia umarza się.

1.

Administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł podlega

1)

operator statku powietrznego,

2)

operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2

ust. 1 tego rozporządzenia

- który prowadzi operacje lotnicze bez zatwierdzonych planów monitorowania, o których

mowa w art. 74.

2.

Administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł podlega

1)

operator statku powietrznego,

2)

operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2

ust. 1 tego rozporządzenia

- który nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 76 ust. 2.

3.

Jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem o zmianę zezwolenia w przypadku,

o którym mowa w art. 55 ust. 1 pkt 5, podlega administracyjnej karze pieniężnej w

wysokości 10 000 zł.

4.

Na wniosek prowadzącego instalację, operatora statku powietrznego albo operatora statku

powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji

(UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego

rozporządzenia, organ Inspekcji może odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej,

jeżeli toczy się postępowanie odpowiednio w sprawie zmiany zezwolenia w zakresie zatwierdzenia

zmiany planu monitorowania wielkości emisji albo zatwierdzenia planu monitorowania

emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji

lotniczych lub zatwierdzenia istotnych zmian tych planów, a w przypadku planu monitorowania

tonokilometrów - zatwierdzenia istotnej zmiany planu monitorowania tonokilometrów.

1.

Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie dokonał rozliczenia

wielkości emisji w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5, podlega administracyjnej

karze pieniężnej w wysokości równej iloczynowi liczby uprawnień do emisji, która nie

została umorzona, i jednostkowej stawki administracyjnej kary pieniężnej za rok okresu

rozliczeniowego, za który to rozliczenie powinno nastąpić.

2.

Jednostkowa stawka administracyjnej kary pieniężnej stanowi równowartość 100 euro.

3.

Wysokość stawki administracyjnej kary pieniężnej ustala się z uwzględnieniem średniego

kursu euro w przeliczeniu na złote ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy

dzień roboczy następujący po dniu 30 kwietnia roku, w którym powstał obowiązek rozliczenia.

4.

Jednostkowa stawka administracyjnej kary pieniężnej podlega corocznej waloryzacji

o średnioroczny zharmonizowany wskaźnik cen konsumpcyjnych (HICP) ogółem w poprzednim

roku dla obszaru Unii Europejskiej, ustalany na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/792 z dnia 11 maja 2016 r.

w sprawie zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych oraz wskaźnika cen nieruchomości

mieszkalnych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 (Tekst mający znaczenie

dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 135 z 24.05.2016, str. 11).

5.

Uiszczenie przez prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego administracyjnej

kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie zwalnia go od rozliczenia wielkości emisji,

o którym mowa w art. 92.

1.

Administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł podlega

1)

prowadzący instalację,

2)

operator statku powietrznego,

3)

operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2

ust. 1 tego rozporządzenia

- który nie dostarczył w terminie określonym w art. 86 ust. 1 Krajowemu ośrodkowi

raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, lub sprawozdania z weryfikacji, o którym

mowa w art. 84 ust. 1.

2.

W przypadku dostarczenia Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa w art. 80 ust.

3, i sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, w terminie do dnia

15 kwietnia administracyjną karę pieniężną wymierza się w wysokości 10% kary, o której

mowa w ust. 1.

3.

(uchylony)

4.

Prowadzący instalację, która powstała w wyniku połączenia lub podziału, o którym mowa

w art. 59 ust. 1, który nie przedłożył w terminie informacji i dokumentów, o których

mowa w art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, podlega administracyjnej

karze pieniężnej w wysokości 5000 zł.

1.

Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1-3,

art. 104 ust. 1 i art. 105, nakłada, w drodze decyzji, organ Inspekcji.

2.

Organ Inspekcji stwierdza naruszenia, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust.

1-3, art. 104 ust. 1 i art. 105, na podstawie wykazów, o których mowa w art. 94 ust.

1 i art. 95 ust. 1, lub ustaleń kontroli.

3.

Organ Inspekcji stwierdza naruszenie, o którym mowa w art. 105 ust. 4, na podstawie

informacji przekazanej przez Krajowy ośrodek.

4.

Organ Inspekcji przesyła Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji o nałożeniu administracyjnej

kary pieniężnej, a w przypadku nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na operatora

statku powietrznego, także ministrowi właściwemu do spraw klimatu.

Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1-3,

art. 104 ust. 1 i art. 105, wnosi się na wyodrębniony rachunek bankowy organu Inspekcji,

który nałożył administracyjną karę pieniężną. Wpływy z administracyjnych kar pieniężnych

stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust.

1-3, art. 104 ust. 1 i art. 105, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

2.

Uprawnienia organu podatkowego przysługują organowi Inspekcji, zgodnie z art. 5 ust.

1, w sprawach, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1-3, art. 104 ust.

1 i art. 105.

3.

Egzekucja administracyjnych kar pieniężnych wynikających z decyzji, o których mowa

w art. 106 ust. 1, następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

W terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej

stała się ostateczna, organ Inspekcji przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu

informację o operatorach statków powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku

1)

sporządzenia i przedłożenia do zatwierdzenia, zgodnie z art. 74 i art. 75 ust. 1,

planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania

emisji z operacji lotniczych albo złożenia wniosku, o którym mowa w art. 76 ust. 2;

2)

rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust.

1, oraz stwierdzeniu, że operator statku powietrznego

1)

pomimo nałożenia kary, o której mowa w art. 103 ust. 1 lub 2, nie dopełnił obowiązku

sporządzenia i przedłożenia do zatwierdzenia, zgodnie z art. 74 i art. 75 ust. 1,

planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania

emisji z operacji lotniczych albo złożenia wniosku, o którym mowa w art. 76 ust. 2,

2)

pomimo nałożenia kary, o której mowa w art. 104 ust. 1, nie dopełnił obowiązku rozliczenia

wielkości emisji, o którym mowa w art. 92

- zawiadamia operatora statku powietrznego o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania

do Komisji Europejskiej wniosku o nałożenie zakazu prowadzenia przez tego operatora

operacji lotniczych.

3.

Operator statku powietrznego, po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2,

może złożyć wyjaśnienia ministrowi właściwemu do spraw klimatu, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia zawiadomienia.

4.

Minister właściwy do spraw klimatu, po powiadomieniu Rady Ministrów, przesyła do Komisji

Europejskiej wniosek o nałożenie zakazu prowadzenia przez operatora statku powietrznego

operacji lotniczych.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera

1)

dowody potwierdzające naruszenie przez operatora statku powietrznego obowiązku sporządzenia

i przedłożenia do zatwierdzenia planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo

uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo złożenia wniosku,

o którym mowa w art. 76 ust. 2, oraz obowiązku dokonania w wymaganym terminie rozliczenia

wielkości emisji, o którym mowa w art. 92;

2)

informację o podjętych środkach mających na celu wykonanie obowiązków, o których mowa

w pkt 1;

3)

uzasadnienie celowości nałożenia zakazu prowadzenia przez operatora statku powietrznego

operacji lotniczych;

4)

propozycje dotyczące czasowego i terytorialnego zakresu obowiązywania zakazu prowadzenia

operacji lotniczych oraz dodatkowych warunków lub obowiązków, jakie powinny zostać

nałożone na operatora statku powietrznego.

6.

Postępowanie w sprawie nałożenia zakazu prowadzenia przez operatora statku powietrznego

operacji lotniczych jest prowadzone zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi przez

Komisję Europejską na podstawie art. 16 ust. 12 dyrektywy 2003/87/WE.

(pominięte)

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

rachunki posiadania operatora, rachunki posiadania operatora statku powietrznego,

osobiste rachunki posiadania i krajowy rachunek posiadania, o których mowa w art.

8 ustawy wymienionej w art. 151, stają się odpowiednio rachunkami posiadania operatora,

rachunkami posiadania operatora statków powietrznych, osobistymi rachunkami posiadania

oraz krajowym rachunkiem posiadania w rejestrze Unii w rozumieniu niniejszej ustawy;

2)

uprawnienia do emisji przyznane na podstawie ustawy wymienionej w art. 151, stają

się uprawnieniami do emisji w rozumieniu niniejszej ustawy, z tym że uprawnienia do

emisji przyznane instalacji stają się uprawnieniami do emisji ogólnych, a uprawnienia

przyznane operatorom statków powietrznych stają się uprawnieniami do emisji lotniczych;

3)

uprawnienia do emisji powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na skutek

wymiany, o której mowa w art. 60 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 389/2013, stają

się uprawnieniami do emisji lotniczych albo uprawnieniami do emisji ogólnych w rozumieniu

art. 3 pkt 7 i 8 tego rozporządzenia;

4)

zezwolenia wydane na podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza

gazów cieplarnianych i innych substancji

(Dz. U. poz. 2784, z 2008 r. poz. 1227 oraz z 2009 r. poz. 1664) i art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, stają się zezwoleniami w rozumieniu niniejszej

ustawy;

5)

decyzje zatwierdzające plany monitorowania wielkości emisji oraz plany monitorowania

liczby tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o których mowa

w art. 53 ustawy wymienionej w art. 151, stają się decyzjami zatwierdzającymi plany

monitorowania, o których mowa w art. 74;

6)

decyzje w sprawie zatwierdzenia raportów z udoskonalenia metodyki monitorowania, wydane

przez organ właściwy do wydania zezwolenia w celu wykonania art. 69 ust. 1 rozporządzenia

Komisji (UE) nr 601/2012, stają się decyzjami zatwierdzającymi, o których mowa w art.

79 ust. 2.

2.

Jednostki Kioto i uprawnienia do emisji, które były utrzymywane w Krajowym rejestrze

jednostek Kioto i uprawnień do emisji, na podstawie dotychczasowych przepisów są utrzymywane

w rejestrze Unii.

1.

W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzący instalację

jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych

z instalacji na podstawie art. 51, zwanego dalej „nowym zezwoleniem”, z uwzględnieniem

art. 127.

2.

Zezwolenie wydane na podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza

gazów cieplarnianych i innych substancji i art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, wygasa z dniem, w którym nowe zezwolenie

stało się ostateczne.

3.

Organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia wydanego na

podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza

gazów cieplarnianych i innych substancji lub art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, jeżeli prowadzący instalację nie wystąpi

z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia w terminie, o którym mowa w ust. 1.

1.

Prowadzący instalację, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy posiada

plany monitorowania wielkości emisji zatwierdzone decyzją inną niż zezwolenie wydane

na podstawie art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, monitoruje wielkość emisji z instalacji

zgodnie z tym planem, jednak nie dłużej niż do dnia, w którym nowe zezwolenie stało

się ostateczne.

2.

Decyzja zatwierdzająca plan monitorowania, o którym mowa w ust. 1, wygasa z dniem,

w którym nowe zezwolenie stało się ostateczne, albo z dniem, w którym decyzja stwierdzająca

wygaśnięcie, o której mowa w art. 125 ust. 3, stała się ostateczna.

1.

Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, któremu wydano zezwolenie

na podstawie art. 50 ustawy wymienionej w art. 151, w terminie 3 miesięcy przed dniem

oddania do eksploatacji instalacji, występuje z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia.

2.

Obowiązek monitorowania i rozliczania wielkości emisji z instalacji, o której mowa

w ust. 1, powstaje z dniem oddania jej do eksploatacji.

1.

W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Krajowy ośrodek zamyka

osobiste rachunki posiadania lub rachunki obrotowe w rejestrze Unii, prowadzone dla

posiadaczy, którzy nie spełniają warunku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 lub 3.

2.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, posiadacz rachunku przedłoży Krajowemu

ośrodkowi dokument potwierdzający spełnienie warunku, o którym mowa w art. 9 ust.

2 lub 3, przepisu ust. 1 nie stosuje się.

1.

Wnioski o przydział uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy 2013-2020 złożone przez

prowadzącego instalację przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się wnioskami,

o których mowa w art. 20 ust. 1.

2.

Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji określona we wnioskach, o których

mowa w ust. 1, zaakceptowana przez Komisję Europejską staje się wstępną całkowitą

roczną liczbą uprawnień do emisji w rozumieniu niniejszej ustawy.

Projekt wykazu instalacji objętych systemem w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym

się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji, o którym

mowa w art. 21 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 151, przekazany Komisji Europejskiej

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy staje się wykazem, o którym mowa w art.

23 ust. 5.

1.

Postępowania w sprawie wniosków o przydział uprawnień do emisji z rezerwy na okres

rozliczeniowy 2008-2012 wszczęte na podstawie ustawy wymienionej w art. 151 i niezakończone

ostateczną decyzją, umarza się.

2.

Wnioski o przydział uprawnień do emisji z rezerwy na okres rozliczeniowy 2013-2020,

złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się wnioskami, o których

mowa w art. 68 ust. 1.

1.

W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzący instalację

przedkłada Krajowemu ośrodkowi informację, o której mowa w art. 64 ust. 1, za rok

2012, 2013 i 2014.

2.

Jeżeli prowadzący instalację przekazał Krajowemu ośrodkowi informację, o której mowa

w ust. 1, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się, że obowiązek

określony w tym przepisie został spełniony.

3.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informacje o

prowadzących instalacje, którzy w terminie nie dopełnili obowiązku, o którym mowa

w ust. 1, oraz informację o prowadzących instalacje, w których nastąpiło całkowite

lub częściowe zaprzestanie działalności w rozumieniu niniejszej ustawy.

4.

Uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora w rejestrze Unii prowadzone

dla prowadzących instalacje, którzy nie złożyli informacji, zgodnie z ust. 1, podlegają

zwrotowi.

5.

Uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora w rejestrze Unii prowadzone

dla prowadzących instalacje, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej w rozumieniu niniejszej ustawy

w liczbie większej niż wynikająca z dostosowania do poziomu tego zmniejszenia, podlegają

zwrotowi.

1.

W przypadku gdy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych wydane prowadzącemu instalację na podstawie

przepisów dotychczasowych wygasło na skutek upływu terminu, na jaki zostało wydane,

albo

2)

wydano decyzję ostateczną stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych

- uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora w rejestrze Unii po

roku, w którym zezwolenie wygasło, a przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

podlegają zwrotowi.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli w terminie 30 dni od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy prowadzący instalację wystąpi z wnioskiem o wydanie nowego

zezwolenia i takie zezwolenie uzyska.

3.

Do prowadzących instalacje, którzy uzyskają zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych,

o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się art. 125 ust. 1.

1.

W sprawach, o których mowa w art. 132 ust. 4 i 5 i art. 133 ust. 1, Krajowy ośrodek

występuje z wnioskiem o zwrot liczby wydanych uprawnień do emisji do prowadzącego

instalację. Prowadzący instalację zwraca wydane uprawnienia do emisji w terminie 14

dni od dnia otrzymania wniosku.

2.

Jeżeli prowadzący instalację nie zwróci wydanych uprawnień do emisji w terminie, o

którym mowa w ust. 1, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informację o prowadzącym instalację, który nie dopełnił obowiązku zwrotu.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację, zamieszkania albo siedziby;

2)

liczbę uprawnień do emisji podlegających zwrotowi.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości

uprawnień do emisji określając kwotę podlegającą zwrotowi.

5.

Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową cenę uprawnienia

do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach

ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym realizowany był obrót

uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania decyzji w przeliczeniu na złote

według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym

dzień wydania decyzji.

6.

Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

7.

Do obowiązku zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

8.

Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4,

stanowią dochód budżetu państwa.

1.

W terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Krajowy ośrodek dokonuje

analizy informacji, o których mowa w art. 132 ust. 1, pod kątem ich zgodności z danymi

na temat wielkości emisji z instalacji zawartymi w raporcie na temat wielkości emisji

złożonym za rok, którego dotyczy informacja.

2.

W przypadku gdy z analizy, o której mowa w ust. 1, wynikają rozbieżności między informacją

o wielkości emisji z instalacji a danymi o poziomie działalności, zawartymi w informacji,

o której mowa w art. 132 ust. 1, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację

o przekazanie wyjaśnień.

3.

Jeżeli z wyjaśnień prowadzącego instalację wynika, że informacja, o której mowa w

art. 132 ust. 1, zawiera błędne lub nieprawdziwe informacje, Krajowy ośrodek przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o stwierdzonych nieprawidłowościach.

4.

Po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw środowiska

występuje na piśmie do prowadzącego instalację o wprowadzenie zmian w informacji,

o której mowa w art. 132 ust. 1, wskazując błędy i uchybienia wymagające zmiany.

5.

Prowadzący instalację wprowadza zmiany, o których mowa w ust. 4, w terminie 14 dni

od dnia otrzymania wezwania.

6.

Jeżeli ze zmienionej informacji wynika potrzeba dostosowania całkowitej rocznej liczby

uprawnień do emisji, o której mowa w art. 25 ust. 2 i 3 lub art. 26 ust. 4, Krajowy

ośrodek oblicza dostosowaną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji. Przepisy

art. 73 ust. 1-8 stosuje się odpowiednio.

7.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o

stwierdzonych nieprawidłowościach i dostosowanej całkowitej rocznej liczbie uprawnień

do emisji.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję określającą dostosowaną całkowitą

roczną liczbę uprawnień do emisji przydzielonej danej instalacji.

9.

Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w liczbie

większej niż określona w decyzji, o której mowa w ust. 8, podlegają zwrotowi. Przepisy

art. 18 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

10.

W przypadku gdy prowadzący instalację nie wprowadzi zmian, o których mowa w ust. 4,

minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o zawieszeniu wydania uprawnień

do emisji przydzielonych instalacji na kolejny rok okresu rozliczeniowego. Przepisy

art. 65 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

11.

Decyzję, o której mowa w ust. 10, uchyla się, jeżeli prowadzący instalację wprowadzi

zmiany, o których mowa w ust. 4.

1.

Dla zadań inwestycyjnych zrealizowanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

albo realizowanych w dniu jej wejścia w życie, albo rozpoczynanych w ciągu 3 miesięcy

od tego dnia, podmiot, o którym mowa w art. 32 ust. 4, składa do ministra właściwego

do spraw środowiska wniosek o zatwierdzenie wskaźnika lub wskaźników zgodności w terminie

30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Dla zadań inwestycyjnych zrealizowanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

podmiot, o którym mowa w art. 32 ust. 4, przedkłada ministrowi właściwemu do spraw

środowiska poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności

w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zatwierdzeniu wskaźnika lub wskaźników

zgodności stała się ostateczna. Poświadczenia osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika

lub wskaźników zgodności nie składa się, jeżeli poświadczenie to sporządza minister

właściwy do spraw środowiska.

3.

Do poświadczenia osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, o

którym mowa w ust. 2, przepisy art. 32 ust. 10-13 stosuje się.

4.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

przechowuje dokumentację związaną z realizacją tego zadania przez okres 10 lat od

dnia wydania uprawnień do emisji na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii

oraz udostępnia tę dokumentację na wezwanie ministra właściwego do spraw środowiska.

1.

Pierwszym okresem sprawozdawczym, o którym mowa w art. 34 ust. 14, jest okres od dnia

25 czerwca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. Drugim okresem sprawozdawczym, o którym

mowa w art. 34 ust. 14, jest okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.

2.

Przepisy rozdziału 6 stosuje się do zadań inwestycyjnych realizowanych w okresie sprawozdawczym

rozpoczynającym się od dnia 1 lipca 2014 r.

1.

Zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe za okresy sprawozdawcze, o których mowa

w art. 137, złożone przez podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy uznaje się za sprawozdania rzeczowo-finansowe w rozumieniu

niniejszej ustawy.

2.

Do uprawnień do emisji wydanych prowadzącemu instalację wytwarzającą energię elektryczną

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawie wykazu instalacji

wytwarzających energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji

gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia

2013 r., wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji

(Dz. U. poz. 472 oraz z 2015 r. poz. 555) stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra liczbę uprawnień do emisji

lotniczych, o którą zostanie zmniejszona pula uprawnień do emisji przeznaczona do

sprzedaży w drodze aukcji zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r.

wprowadzającą tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system

handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie

(Dz. Urz. UE L 113 z 25.04.2013, str. 1).

1.

Całkowitą liczbę uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków powietrznych na

okres rozliczeniowy rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2013 r. i liczbę uprawnień

do emisji przyznanych na każdy rok tego okresu zawiera informacja, o której mowa w

art. 24 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 151, ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Całkowita liczba uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków powietrznych oraz

liczba uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków powietrznych na każdy rok

okresu rozliczeniowego, o których mowa w ust. 1, podlega zmniejszeniu proporcjonalnie

do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych, o których mowa

w art. 141 ust. 1, wynikającego z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 421/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r.

zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji

gazów cieplarnianych we Wspólnocie, w celu wprowadzenia w życie do 2020 r. porozumienia

międzynarodowego w sprawie stosowania jednego międzynarodowego środka rynkowego do

emisji z międzynarodowego lotnictwa

(Dz. Urz. UE L 129 z 30.04.2014, str. 1).

3.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informacje o zmniejszonych

liczbach uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2.

1.

Przepisów rozdziału 12 nie stosuje się do monitorowania emisji z operacji lotniczych

1)

rozpoczynających się lub kończących na lotniskach znajdujących się na terytorium państw

Europejskiego Obszaru Gospodarczego wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru,

2)

wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w

rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym

się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospodarczego

- wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.

1a.

Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o którym mowa w art.

86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie stosuje się do

operacji lotniczych

1)

rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na terytorium

państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do i z państw spoza tego

obszaru,

2)

wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w

rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym

się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospodarczego

- wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.

1b.

Przepisu ust. 1a nie stosuje się do lotów statków powietrznych rozpoczynających się

lub kończących się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do i z lotnisk znajdujących się na terytorium

Konfederacji Szwajcarskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia

2023 r.

1c.

Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o których mowa w

art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie stosuje się

do lotów statków powietrznych rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach

znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do lub z lotnisk

znajdujących się na terytorium innych państw spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego

lub lotnisk znajdujących się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349

Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do

dnia 31 grudnia 2023 r.

1d.

Przepisu ust. 1a w zakresie wyłączenia obowiązku raportowania wielkości emisji, o

którym mowa w art. 86, nie stosuje się do operatorów statków powietrznych, o których

mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie

lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia.

2.

Raport na temat wielkości emisji pochodzących z operacji lotniczych wykonywanych w

okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2013 r. pomiędzy lotniskami znajdującymi

się na terytorium państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego złożony przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy uważa się za raport w rozumieniu art. 80 ust. 3.

3.

W okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. przepisów ustawy nie

stosuje się do operatorów statków powietrznych wykonujących niezarobkowe przewozy

lotnicze, których całkowita roczna emisja CO2zoperacji lotniczych wynosi mniej niż 1000 Mg.

1.

W okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. biopaliwa, biopłyny

i paliwa z biomasy w rozumieniu art. 3 pkt 21a rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066,

wykorzystywane do spalania przez operatora statku powietrznego albo prowadzącego instalację,

uznaje się za spełniające kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów

cieplarnianych, o których mowa w art. 38 ust. 5 akapit pierwszy tego rozporządzenia.

2.

Przyjęte w zatwierdzonych planach monitorowania, o których mowa w art. 80 ust. 1,

wymagania dotyczące potwierdzenia spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju i ograniczania

emisji gazów cieplarnianych przez biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy w rozumieniu

art. 3 pkt 21a rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, które zostały wykorzystane do

spalania w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., uznaje się

za spełnione zgodnie z ust. 1.

Wykonywanie czynności weryfikacji przez jednostki uprawnione w rozumieniu przepisów

ustawy wymienionej w art. 151 wymaga uzyskania akredytacji w rozumieniu przepisów

rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012.

1.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy posiadacz rachunku w rejestrze

Unii jest obowiązany wnieść opłatę roczną w wysokości i na zasadach określonych w

art. 13, chyba że opłata ta została już wniesiona.

2.

Przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W terminie do dnia 30 kwietnia 2016 r. prowadzący instalację lub operator statku powietrznego

dokonuje, za pośrednictwem rachunku w rejestrze Unii, umorzenia uprawnień do emisji

w liczbie odpowiadającej istniejącej na tym rachunku zaległości w zakresie rozliczenia

emisji z lat poprzednich.

2.

Zaległość, o której mowa w ust. 1, stanowi różnicę pomiędzy sumą, umorzonych na rachunku

posiadania operatora albo rachunku posiadania operatora statku powietrznego w rejestrze

Unii, uprawnień do emisji a sumą wprowadzonych do rejestru Unii zatwierdzonych wielkości

emisji z danej instalacji albo operacji lotniczych.

Przychody, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 7 ustawy zmienianej w art. 115art. 25 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza

gazów cieplarnianych i innych substancji, należnych przed dniem wejścia w życie ustawy wymienionej w art. 151, są uwzględniane

przy ustalaniu wysokości zobowiązania określonego w art. 401c ust. 8 ustawy zmienianej

w art. 115

1.

Do opłat należnych na podstawie

1)

art. 25 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza

gazów cieplarnianych i innych substancji,

2)

art. 27 ustawy wymienionej w art. 151

- stosuje się przepisy obowiązujące w czasie, w którym powstał obowiązek ich uiszczenia.

2.

Do opłaty, o której mowa w art. 27 ustawy wymienionej w art. 151, należnej za 2013

rok, stosuje się przepisy tej ustawy, z tym że podstawą obliczenia wysokości należnej

opłaty, jest liczba uprawnień do emisji wydanych na rachunek posiadania operatora

w rejestrze Unii.

3.

Jeżeli opłata, o której mowa w ust. 2, wniesiona przez prowadzącego instalację przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy jest wyższa niż opłata, której podstawą obliczenia

jest liczba uprawnień do emisji wydanych na rachunek posiadania operatora w rejestrze

Unii, to różnica ta stanowi nadpłatę. Do nadpłaty stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

1.

Do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 70-72 ustawy

wymienionej w art. 151, wszczętych i niezakończonych w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy oraz do przekazywania wpływów z tytułu tych kar po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, a także do informacji o karach nałożonych w roku 2015 stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Do postępowań w sprawie skierowania do Komisji Europejskiej wniosku o nałożenie zakazu

prowadzenia operacji lotniczych przez operatora statków powietrznych wszczętych i

niezakończonych na podstawie art. 77 ustawy wymienionej w art. 151, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Spółki prowadzące rynek regulowany oraz firmy inwestycyjne opracują i wdrożą procedurę

przeciwdziałania i ujawniania przypadków manipulacji w terminie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 110

2.

Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w

art. 120

3.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 123

4.

Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art.

151, w sprawie wykazu instalacji wytwarzających energię elektryczną objętych systemem

handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym

się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 29 ust.

1 niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art.

151.

5.

Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art.

151, w sprawie wykazu instalacji innych niż wytwarzające energię elektryczną, objętych

systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym

rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień

do emisji zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 25 ust. 4 niniejszej ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 21 ust. 8

ustawy wymienionej w art. 151.

1.

W latach 2015-2024 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu będący skutkiem finansowym

wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w

1)

2015 r. - 18 751 140 zł;

2)

2016 r. - 25 786 034 zł;

3)

2017 r. - 29 509 578 zł;

4)

2018 r. - 25 028 884 zł;

5)

2019 r. - 35 267 728 zł;

6)

2020 r. - 31 820 000 zł;

7)

2021 r. - 31 700 000 zł;

8)

2022 r. - 29 520 000 zł;

9)

2023 r. - 28 470 000 zł;

10)

2024 r. - 29 450 000 zł.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym

mowa w ust. 1, oraz wdraża mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 3.

3.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

maksymalnego limitu wydatków określonego w ust. 1 oraz w przypadku gdy część planowanych

wydatków, o których mowa w ust. 1, przypadająca proporcjonalnie na okres od początku

roku kalendarzowego do końca danego kwartału, została przekroczona

1)

po pierwszym kwartale - co najmniej o 15%,

2)

po dwóch kwartałach - co najmniej o 10%,

3)

po trzech kwartałach - co najmniej o 5%

- minister właściwy do spraw klimatu stosuje mechanizm korygujący polegający na wstrzymaniu

wydatków.

Traci moc ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych

(Dz. U. poz. 695 oraz z 2013 r. poz. 1238).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia