Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2023 r. w sprawie standardu organizacyjnego leczenia bólu w warunkach ambulatoryjnych

Rozporządzenie określa standard organizacyjny leczenia bólu przewlekłego oraz bólu

stanowiącego istotny problem kliniczny, w warunkach ambulatoryjnych.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

ból

a)

ból stanowiący istotny problem kliniczny - ból wymagający leczenia w opinii pacjenta

i lekarza,

b)

ból przewlekły - ból bez oczywistej biologicznej wartości, który zwykle trwa dłużej

niż 3 miesiące;

2)

skala oceny bólu - skalę stosowaną do pomiaru natężenia bólu

a)

skala numeryczna - (numerical rating scale - NRS) 11-punktowa skala od 0 do 10 punktów;

kolejne cyfry są uszeregowane wzdłuż poziomej linii; punkt 0 położony na lewym końcu

oznacza „brak bólu”, punkt 10 znajdujący się na prawym końcu określa stwierdzenie

„najsilniejszy ból, możliwy do wyobrażenia”,

b)

skala obrazkowa - (faces pain scale - FPS) skala przedstawiająca kilka wyrazów twarzy,

za pomocą których ocenia się stopień nasilenia bólu,

c)

skala słowna - (verbal rating scale - VRS) skala składająca się z kolejno ustawionych

określeń stopnia nasilenia bólu: brak bólu, łagodny ból, umiarkowany ból, silny ból,

bardzo silny ból,

d)

skala wzrokowo-analogowa - (visual analogue scale - VAS) skala w postaci linijki o

długości 10 cm; pozwala na ocenę w skali: od „brak bólu” do „bardzo silny ból (najsilniejszy

wyobrażalny ból)”.

Ustala się standard organizacyjny leczenia bólu w warunkach ambulatoryjnych, zgodnie

z którym

1)

dokonuje się oceny bólu na podstawie

a)

badania podmiotowego, obejmującego w szczególności pozyskanie informacji o

-

przyczynie bólu i jego umiejscowieniu,

-

natężeniu bólu,

-

charakterze bólu i okolicznościach związanych z jego występowaniem,

-

dotychczasowym leczeniu,

-

wpływie bólu na jakość życia pacjenta,

-

zdarzeniach lub okolicznościach, które mogą być związane z bólem lub innymi zgłaszanymi

przez pacjenta dolegliwościami,

b)

badania przedmiotowego,

c)

badań pomocniczych obejmujących

-

ocenę zaburzeń czucia,

-

badania obrazowe,

-

badania laboratoryjne,

d)

numerycznej skali oceny bólu, a w przypadku pacjentów, u których brak możliwości zastosowania

skali numerycznej - w innej skali oceny natężenia bólu; w przypadku dziecka również

odpowiedniej do wieku i stanu intelektualnego pacjenta;

2)

monitoruje się skuteczność leczenia bólu przez ocenę

a)

natężenia bólu - w spoczynku i w ruchu oraz średnie w ciągu ostatniego tygodnia,

b)

osiągniętej poprawy w wyniku zastosowanego leczenia,

c)

występowania działań niepożądanych po zastosowanym leczeniu,

d)

skuteczności leczenia działań niepożądanych,

e)

stopnia stosowania się pacjenta do zaleceń terapeutycznych,

f)

stopnia satysfakcji pacjenta z zastosowanego leczenia;

3)

ocenę zmiany natężenia bólu prowadzi się z użyciem tej samej skali oceny bólu;

4)

prowadzi się postępowanie terapeutyczne mające na celu uśmierzanie i leczenie bólu,

w tym zmianę leczenia w przypadku wystąpienia działań niepożądanych;

5)

prowadzi się edukację pacjenta w zakresie farmakoterapii i stosowanego leczenia, w

szczególności informuje się o działaniach niepożądanych po zastosowanym leczeniu.

1.

Ambulatoryjne świadczenia zdrowotne w zakresie leczenia bólu są udzielane w poradni

leczenia bólu w przypadku

1)

wyczerpania możliwości diagnostycznych lub leczniczych dotyczących pacjenta z bólem

lub

2)

trudności w postawieniu właściwego rozpoznania zespołu bólowego, lub

3)

niewielkiej skuteczności dotychczasowego leczenia i utrzymywania się natężenia bólu

powyżej 5 w skali numerycznej albo odpowiednika tej wartości natężenia bólu w skalach,

o których mowa w § 2 pkt 2 lit. b-d, lub

4)

wskazań do zastosowania inwazyjnych metod leczenia lub trudności w opanowaniu działań

niepożądanych po zastosowanym leczeniu.

2.

W poradni leczenia bólu stosuje się metody terapeutyczne mające na celu uśmierzanie

i leczenie bólu z wyłączeniem procedur medycznych możliwych wyłącznie do zastosowania

w leczeniu szpitalnym.

W przypadku udzielania świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia bólu, o których mowa

w § 1, sporządza się kartę oceny natężenia bólu, której wzór określa załącznik do

rozporządzenia.

Kartę oceny natężenia bólu dołącza się do dokumentacji medycznej pacjenta.

Podmioty wykonujące działalność leczniczą dostosują swoją działalność do wymagań określonych

niniejszym rozporządzeniem w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.