Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 sierpnia 2023 r. w sprawie mianowania na stopnie wojskowe

Rozporządzenie określa szczegółowe warunki, tryb i sposób mianowania na stopnie wojskowe,

na które mogą mianować Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej albo Minister Obrony Narodowej,

oraz stopnie wojskowe, na które mogą mianować organy wojskowe, o których mowa w art. 140 ust. 2 i ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, zwanej dalej „ustawą”.

1.

Stopień wojskowy szeregowego (marynarza) nadaje szef wojskowego centrum rekrutacji

podczas kwalifikacji wojskowej albo w ramach postępowania rekrutacyjnego mającego

na celu powołanie do służby wojskowej, w formie wpisu w ewidencji wojskowej.

2.

W przypadku nadania stopnia wojskowego szeregowego (marynarza) nie sporządza się wniosku

o mianowanie ani aktu mianowania.

1.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje na wniosek organu wnioskującego określonego

w przepisach niniejszego rozporządzenia, z własnej inicjatywy organu właściwego do

mianowania lub na polecenie przełożonego.

2.

Wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie sporządza się w przypadku, gdy mianowanie następuje

z własnej inicjatywy organu uprawnionego do mianowania albo na polecenie jego przełożonego.

W przypadku mianowania na polecenie przełożonego organ uprawniony do mianowania sporządza

notatkę w tej sprawie.

3.

Wniosek o mianowanie zawiera

1)

oznaczenie podmiotu wnioskującego, z podaniem nazwy i siedziby wnioskodawcy oraz miejsca

i daty sporządzenia wniosku;

2)

wskazanie podstawy prawnej mianowania;

3)

dane identyfikujące osobę mianowaną, z podaniem jej nazwiska, imion oraz numeru PESEL,

jeżeli został jej nadany;

4)

informację o posiadanym stopniu wojskowym, z podaniem numeru i daty wydania postanowienia

lub decyzji o mianowaniu oraz nazwy organu mianującego;

5)

informację o statusie osoby mianowanej - żołnierz czynnej służby wojskowej ze wskazaniem

jej rodzaju albo żołnierz rezerwy albo osoba niepodlegająca obowiązkowi służby wojskowej,

albo mianowanie pośmiertne;

6)

wskazanie stopnia wojskowego, na który osoba ma zostać mianowana;

7)

uzasadnienie wniosku o mianowanie;

8)

dane osoby sporządzającej wniosek, z podaniem nazwiska i imienia, pełnionej funkcji

lub zajmowanego stanowiska służbowego, oraz podpis;

9)

opinie organów wojskowych lub przełożonych, z podaniem miejsca i daty sporządzenia

opinii oraz danych osoby opiniującej z jej stopniem wojskowym, nazwiskiem i imieniem,

zajmowanym stanowiskiem służbowym oraz podpisem. Opinia przełożonego zawiera również

klauzulę „popieram wniosek o mianowanie” lub „nie popieram wniosku o mianowanie”.

4.

Wniosek o mianowanie żołnierza w czynnej służbie wojskowej, oprócz danych określonych

w ust. 3, zawiera również

1)

informację o miejscu pełnienia służby i zajmowanym stanowisku służbowym;

2)

nazwę korpusu osobowego, grupy osobowej oraz symbol posiadanej specjalności wojskowej;

3)

wskazanie stanowiska służbowego, na które żołnierz zostanie wyznaczony lub na które

zostanie zmienione jego zaszeregowanie, wraz z mianowaniem na stopień wojskowy odpowiadające

temu stanowisku oraz miejsce służby (przydział służbowy), jeżeli ulegnie ono zmianie;

4)

ocenę z ostatniego opiniowania służbowego, a w przypadku odbywania ćwiczeń wojskowych

w ramach pasywnej rezerwy, sporządzoną na potrzeby mianowania, opinię za czas ćwiczeń;

5)

okres posiadania stopnia wojskowego przez czas nieprzerwanego pełnienia czynnej służby

wojskowej.

5.

Wniosek o mianowanie w przypadkach określonych w art. 140 ust. 6 pkt 1-4 ustawy, w

zakresie dotyczącym żołnierza rezerwy lub osoby niepodlegającej obowiązkowi służby

wojskowej, oprócz danych określonych w ust. 3, zawiera również

1)

informację o miejscu pracy oraz o zajmowanym stanowisku osoby mianowanej - w przypadku

pozostawania w stosunku zatrudnienia;

2)

adres do korespondencji osoby mianowanej;

3)

wskazanie wojskowego centrum rekrutacji właściwego dla miejsca zamieszkania osoby

mianowanej;

4)

kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej - w przypadku wniosku o mianowanie

osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej w wieku do 63 lat.

6.

Wniosek o mianowanie w przypadkach określonych w art. 140 ust. 6 pkt 5 i 6 ustawy

w zakresie dotyczącym żołnierza rezerwy zawiera, oprócz danych określonych w ust.

3, również

1)

informację o okresach odbywania innych szkoleń wojskowych, ćwiczeń wojskowych oraz

innych rodzajów służby wojskowej w posiadanym stopniu, z podaniem daty i miejsca oraz

łącznej liczby dni, numerów i dat dokumentów o powołaniu;

2)

informację o posiadanym wykształceniu oraz wykonywanym zawodzie, z podaniem nazwy

szkół oraz uczelni, dat ich ukończenia oraz posiadanego stażu pracy;

3)

informację o posiadanych tytułach zawodowych, stopniach naukowych, stopniach w zakresie

sztuki oraz tytułach profesora;

4)

wskazanie stopnia etatowego i nazwy stanowiska, na które żołnierz rezerwy posiada

nadany przydział mobilizacyjny lub przewiduje się nadanie mu takiego przydziału, wraz

z nazwą jednostki wojskowej lub nazwą stanowiska, na które żołnierz rezerwy posiada

nadany pracowniczy przydział mobilizacyjny, przydział organizacyjno-mobilizacyjny

lub nazwę stanowiska, na które przewiduje się nadanie takiego przydziału, wraz z nazwą

jednostki organizacyjnej;

5)

informację o wyszkoleniu wojskowym oraz ocenie z ostatniej opinii służbowej, jeżeli

był wymóg jej sporządzenia;

6)

ocenę ogólną z egzaminu na oficera lub podoficera (data złożenia egzaminu) w przypadku

mianowania na pierwszy stopień w korpusie podoficerów lub oficerów;

7)

informację o poziomie znajomości języków obcych;

8)

kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej z podaniem daty orzeczenia.

7.

Wniosek o mianowanie osób powoływanych do czynnej służby wojskowej, oprócz danych

określonych w ust. 3, zawiera również

1)

datę i miejsce planowanego stawienia się do pełnienia czynnej służby wojskowej;

2)

stanowisko służbowe i jego zaszeregowanie do stopnia wojskowego, na które ma nastąpić

powołanie lub wyznaczenie po zakończeniu szkolenia podstawowego;

3)

stopień równorzędny stopniowi wojskowemu w posiadanym w odpowiedniej służbie w przypadku

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 137 ust. 1 lub art. 138 ustawy.

8.

Do wniosku o mianowanie dołącza się, z wyjątkiem przypadku mianowania pośmiertnego,

oświadczenie osoby, której dotyczy ten wniosek, o nieprowadzeniu przeciwko niej postępowania

karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego. W przypadku jeżeli mianowanie następuje

z urzędu lub na polecenie przełożonego, organ uprawniony do mianowania, a jeżeli tym

organem jest Minister Obrony Narodowej, kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa

Obrony Narodowej właściwej w sprawach kadr, może wystąpić do osoby, której dotyczy

mianowanie, o przekazanie oświadczenia o nieprowadzeniu przeciwko niej tych postępowań,

a w razie potrzeby wystąpić do właściwych organów w celu weryfikacji tych informacji.

9.

Organ uprawniony do mianowania, a jeżeli tym organem jest Minister Obrony Narodowej,

kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej w sprawach

kadr, po uprzednim sprawdzeniu karalności osoby, której dotyczy mianowanie, w systemie

teleinformatycznym obsługującym ewidencję wojskową, może wystąpić do Krajowego Rejestru

Karnego w celu weryfikacji tej informacji.

10.

Organ wojskowy upoważniony do zaopiniowania wniosku o mianowanie w przypadku stwierdzenia

w nim braków lub błędów formalnych może zwrócić go do organu, który wystąpił z tym

wnioskiem, w celu uzupełnienia lub sporządzenia nowego wniosku.

11.

Przepisów ust. 1-7 i 10 nie stosuje się w przypadku mianowania na pierwszy stopień

oficerski, stopnie oficerskie generałów lub admirałów oraz stopień wojskowy Marszałka

Polski.

1.

W przypadku ujawnienia, po złożeniu wniosku o mianowanie, okoliczności wykluczającej

mianowanie organ wnioskujący lub organ opiniujący niezwłocznie powiadamia o tej okoliczności

organ uprawniony do mianowania.

2.

Organ uprawniony do mianowania, po otrzymaniu zawiadomienia o zaistnieniu okoliczności

wykluczającej mianowanie lub powzięciu z urzędu wiadomości o niej, odpowiednio

1)

umarza postępowanie w sprawie mianowania;

2)

uchyla lub stwierdza nieważność decyzji o mianowaniu.

3.

Postępowanie w sprawie mianowania umarza się, a jeżeli decyzja o mianowaniu została

już wydana, uchyla się lub stwierdza jej nieważność, również w przypadku

1)

osoby powołanej do czynnej służby wojskowej, jeżeli nie zgłosiła się do jej pełnienia;

2)

żołnierza rezerwy, jeżeli żołnierz ten został powołany do czynnej służby wojskowej,

z wyjątkiem powołania do odbycia ćwiczeń wojskowych;

3)

żołnierza w czynnej służbie wojskowej, jeżeli mianowanie nie nastąpi w terminie do

dnia zwolnienia tego żołnierza z tej służby, z wyłączeniem przypadku, w którym mianowanie

ma bezpośredni związek z powołaniem do innego rodzaju czynnej służby wojskowej.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, organ uprawniony do mianowania informuje

o tym fakcie podmiot, który wnioskował o mianowanie. Jeżeli organem uprawnionym do

mianowania jest Minister Obrony Narodowej, informacje te przekazuje kierownik komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

1.

W przypadku ujawnienia, po złożeniu do Ministra Obrony Narodowej wniosku o mianowanie

na pierwszy stopień oficerski, stopnie oficerskie generałów lub admirałów oraz stopień

wojskowy Marszałka Polski, okoliczności wykluczającej mianowanie organ wnioskujący

niezwłocznie, za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony

Narodowej właściwej do spraw kadr, powiadamia o tej okoliczności Ministra Obrony Narodowej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wniosek Ministra Obrony Narodowej o mianowanie

nie został jeszcze sporządzony lub przekazany do rozpatrzenia przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, postępowanie w sprawie mianowania umarza się.

1.

Żołnierzowi lub osobie niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej mianowanym na

wyższy stopień wojskowy wręcza się akt mianowania. W przypadku śmierci tego żołnierza

lub tej osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej, a także w przypadku obłożnej

choroby osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej uniemożliwiającej tej osobie

osobisty odbiór aktu mianowania akt ten wręcza się najbliższemu członkowi rodziny.

2.

Akt mianowania sporządza organ, który mianował żołnierza lub osobę niepodlegającą

obowiązkowi służby wojskowej.

3.

W przypadku mianowania na wyższy stopień wojskowy przez Ministra Obrony Narodowej

żołnierza w czynnej służbie wojskowej, żołnierza aktywnej rezerwy lub osoby powoływanej

do czynnej służby wojskowej akt mianowania sporządza dowódca jednostki wojskowej,

w której żołnierz pełni lub będzie pełnić służbę, a w uzasadnionych przypadkach kierownik

komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

4.

W przypadkach mianowania żołnierza pasywnej rezerwy lub osoby niepodlegającej obowiązkowi

służby wojskowej na wyższy stopień wojskowy przez Ministra Obrony Narodowej akt mianowania

sporządza Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji lub upoważniony przez niego

szef ośrodka zamiejscowego Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji albo szef wojskowego

centrum rekrutacji. W szczególnie uzasadnionych przypadkach akt mianowania może sporządzić

kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr.

5.

Akt mianowania podpisuje organ, który sporządził ten akt, z wyłączeniem przypadku,

gdy podpisanie tego aktu nastąpi przez Ministra Obrony Narodowej lub kierownika komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

6.

Osobie powołanej do czynnej służby wojskowej akt mianowania wręcza dowódca jednostki

wojskowej, w której pełniona będzie służba, w dniu stawienia się tej osoby do pełnienia

służby w terminie określonym w decyzji o powołaniu do służby i po wyznaczeniu tej

osoby na stanowisko służbowe.

7.

Żołnierzowi aktywnej rezerwy akt mianowania wręcza dowódca jednostki wojskowej, w

której żołnierz pełni służbę na stanowisku służbowym.

8.

Akt mianowania wręcza żołnierzowi pasywnej rezerwy lub osobie niepodlegającej obowiązkowi

służby wojskowej organ uprawniony do mianowania lub szef wojskowego centrum rekrutacji,

Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji lub upoważniony przez niego szef ośrodka

zamiejscowego Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, attaché obrony, kierownik

komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr albo

żołnierz upoważniony przez organ wojskowy uprawniony do mianowania lub kierownika

komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

9.

Żołnierzowi pasywnej rezerwy odbywającemu ćwiczenia wojskowe akt mianowania wręcza

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz odbywa te ćwiczenia.

10.

Wręczenie aktu mianowania ma charakter uroczysty.

1.

Po podpisaniu decyzji, w tym rozkazu personalnego, o mianowaniu przez organ do tego

uprawniony wyciąg z tej decyzji lub rozkazu przesyła się do podmiotu, który występował

z wnioskiem o mianowanie.

2.

W przypadku mianowania żołnierza pasywnej rezerwy na pierwszy lub wyższy stopień wojskowy

w korpusie oficerów wyciąg, odpowiednio z postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej albo decyzji o mianowaniu, jest przesyłany do Szefa Centralnego Wojskowego

Centrum Rekrutacji.

3.

W przypadku odmowy mianowania organ uprawniony do tego mianowania informuje o tym

podmiot, który wnioskował o mianowanie.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, jeżeli organem uprawnionym do mianowania

jest Minister Obrony Narodowej, informacje te przekazuje kierownik komórki organizacyjnej

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

1.

Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr może przesłać wniosek dotyczący mianowania na pierwszy stopień oficerski lub

wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów, przed przedstawieniem go Ministrowi Obrony

Narodowej, do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej oraz Szefa Służby Kontrwywiadu

Wojskowego w celu wyrażenia opinii, z wyłączeniem przypadku, w którym Szef Służby

Kontrwywiadu Wojskowego albo Szef Służby Wywiadu Wojskowego wystąpił z wnioskiem o

mianowanie.

2.

Przepis ust. 1 ma zastosowanie w przypadku mianowania na pierwszy stopień podoficerski

z zastrzeżeniem, że organem uprawnionym do wystąpienia w celu wyrażenia opinii jest

organ właściwy do mianowania na ten stopień.

3.

Informacje i dokumenty w sprawach mianowania, w tym wnioski, opinie i decyzje, mogą

być przekazywane za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2020 r. poz. 344), organizowanych przez resort obrony narodowej.

1.

Żołnierz pełniący dobrowolną zasadniczą służbę wojskową w trakcie kształcenia w uczelni

wojskowej, na studiach stacjonarnych albo w ramach kursu oficerskiego w trakcie kształcenia,

o którym mowa w art. 95 ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy, w tej uczelni lub na studiach

stacjonarnych w uczelni innej niż uczelnia wojskowa może być mianowany na stopień

wojskowy kaprala (mata).

2.

Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 1, stanowią: zdanie egzaminów

określonych programem studiów albo regulaminem nauki, uzyskanie pozytywnej opinii

służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe,

w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego,

a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

3.

Mianowanie żołnierza, o którym mowa w ust. 1, następuje po zdaniu w uczelni wojskowej

egzaminu na podoficera, z dniem powołania do zawodowej służby wojskowej w trakcie

kształcenia lub powołania do zawodowej służby wojskowej.

4.

Organem właściwym do mianowania żołnierza, o którym mowa w ust. 1, jest rektor-komendant

uczelni wojskowej, w ewidencji której znajduje się żołnierz, stwierdzając fakt mianowania

w drodze rozkazu personalnego.

1.

W przypadku żołnierzy pełniących dobrowolną zasadniczą służbę wojskową w trakcie kształcenia

w uczelni wojskowej, w ramach kursu oficerskiego, którzy zdali w uczelni wojskowej

egzamin oficerski, rektor-komendant uczelni wojskowej występuje do Ministra Obrony

Narodowej z wnioskiem o mianowanie tych żołnierzy na pierwszy stopień w korpusie oficerów.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr wraz z wnioskami

o powołanie do zawodowej służby wojskowej z dniem ukończenia kursu oficerskiego.

3.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków do mianowania: pozytywne zaliczenie egzaminów objętych regulaminem nauki,

uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby,

albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego

lub dyscyplinarnego.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr w terminie nie

później niż na 35 dni przed dniem promocji.

1.

Żołnierz pełniący dobrowolną zasadniczą służbę wojskową w trakcie kształcenia w szkole

podoficerskiej z wyjątkiem kształcenia, o którym mowa w art. 95 ust. 4 pkt 2 lit.

a ustawy, może być mianowany na stopień wojskowy kaprala (mata).

2.

Komendant szkoły podoficerskiej występuje do organu, któremu podlega szkoła, z wnioskiem

o mianowanie, o którym mowa w ust. 1.

3.

Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 1, stanowią: pozytywne zaliczenie

egzaminów objętych programem kształcenia, uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz

brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym

warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego,

a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

4.

Mianowanie żołnierza, o którym mowa w ust. 1, następuje, po zdaniu w szkole podoficerskiej

egzaminu na podoficera, z dniem powołania żołnierza do zawodowej służby wojskowej,

w drodze rozkazu personalnego organu, któremu podlega szkoła podoficerska.

1.

Żołnierz pełniący zawodową służbę wojskową w trakcie kształcenia w uczelni wojskowej,

na studiach stacjonarnych w tej uczelni lub na studiach stacjonarnych w uczelni innej

niż uczelnia wojskowa może być mianowany na stopień wojskowy kaprala (mata).

2.

Mianowanie żołnierza, o którym mowa w ust. 1, następuje niezwłocznie po zdaniu w uczelni

wojskowej egzaminu na podoficera.

3.

Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 1, stanowią: zdanie egzaminów

określonych programem studiów, uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania

prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia

postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego

postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

4.

Organem właściwym do mianowania żołnierza, o którym mowa w ust. 1, jest rektor-komendant

uczelni wojskowej, w ewidencji której znajduje się żołnierz, stwierdzając fakt mianowania

w drodze rozkazu personalnego.

5.

W zakresie mianowania żołnierza, o którym mowa w ust. 1, na wyższy stopień wojskowy

w korpusie podoficerów stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 103 ustawy.

1.

Żołnierz pełniący zawodową służbę wojskową w trakcie kształcenia w szkole podoficerskiej

może być mianowany na stopień wojskowy kaprala (mata).

2.

Komendant szkoły podoficerskiej występuje do organu, któremu podlega szkoła, z wnioskiem

o mianowanie, o którym mowa w ust. 1.

3.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków mianowania: pozytywne zaliczenie egzaminów objętych programem kształcenia,

uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby,

albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego

lub dyscyplinarnego.

4.

Mianowanie żołnierza, o którym mowa w ust. 1, następuje, po zdaniu w szkole podoficerskiej

egzaminu na podoficera, z dniem powołania żołnierza do zawodowej służby wojskowej,

w drodze rozkazu personalnego organu, któremu podlega szkoła podoficerska.

1.

W przypadku żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową w trakcie kształcenia w

uczelni wojskowej, na studiach stacjonarnych w tej uczelni lub na studiach stacjonarnych

w uczelni innej niż uczelnia wojskowa albo w ramach kursu oficerskiego, którzy zdali

w uczelni wojskowej egzamin oficerski, rektor-komendant uczelni wojskowej występuje

do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o mianowanie tych żołnierzy na pierwszy stopień

w korpusie oficerów.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr w terminie nie

później niż na 35 dni przed dniem promocji.

3.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków mianowania: zdanie egzaminów określonych programem studiów albo regulaminem

nauki, uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem

za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania

na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania

karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

Ochotnik odbywający kształcenie w Szkołach Legii Akademickiej w trakcie tego kształcenia

może być mianowany na stopień wojskowy kaprala (mata), a w ostatnim dniu tego kształcenia

- na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerów.

1.

Z wnioskiem o mianowanie ochotnika na stopień wojskowy kaprala (mata) komendant szkoły

podoficerskiej, w której był prowadzony ten egzamin na podoficera, występuje do Szefa

Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje po zdaniu w szkole podoficerskiej egzaminu

na podoficera, w drodze rozkazu personalnego Szefa Centralnego Wojskowego Centrum

Rekrutacji.

3.

Szczegółowymi warunkami mianowania na stopień wojskowy kaprala (mata) są: pozytywne

zaliczenie egzaminów objętych programem szkolenia w Szkołach Legii Akademickiej, uzyskanie

pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby,

albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego

lub dyscyplinarnego.

1.

Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji występuje do Ministra Obrony Narodowej

z wnioskiem o mianowanie ochotnika na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerów,

na podstawie otrzymanych wykazów ochotników, którzy zdali egzamin oficerski, przesłanych

przez rektora-komendanta uczelni wojskowej, w której był prowadzony kurs oficerski.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

3.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków mianowania: pozytywne zaliczenie egzaminów objętych programem szkolenia w

Szkołach Legii Akademickiej, uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania

prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia

postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego

postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

1.

Na wyższy stopień w korpusie szeregowych może być mianowany żołnierz terytorialnej

służby wojskowej, który osiągnął bardzo dobre wyniki w wykonywaniu zadań służbowych

oraz dyscyplinie wojskowej i ukończył szkolenie wojskowe podstawowe lub wyrównawcze.

2.

Organem właściwym do mianowania żołnierza, o którym mowa w ust. 1, jest

1)

dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia

etatowego co najmniej pułkownika - w przypadku mianowania na wyższy stopień wojskowy

w ramach zajmowanego stanowiska służbowego lub innego stanowiska służbowego w tej

samej jednostce wojskowej;

2)

Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej - w przypadku mianowania na wyższy stopień wojskowy

w związku z wyznaczeniem na stanowisko służbowe w innej jednostce wojskowej.

3.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze rozkazu personalnego.

1.

Żołnierz pełniący terytorialną służbę wojskową może być mianowany na stopień wojskowy

kaprala (mata) po zdaniu egzaminu na podoficera w szkole podoficerskiej, z dniem objęcia

stanowiska służbowego.

2.

Z wnioskiem o mianowanie, o którym mowa w ust. 1, występuje komendant szkoły podoficerskiej

do Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej, a jeżeli szkoła podlega innemu organowi do

tego organu. Jeżeli żołnierz odbył przed powołaniem do terytorialnej służby wojskowej

kurs lub inne szkolenie wojskowe wymagane do mianowania, na pierwszy stopień podoficerski

mianuje dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do

stopnia etatowego pułkownika lub jego przełożony.

3.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków mianowania: ukończenie kursu podoficerskiego w trakcie pełnienia terytorialnej

służby wojskowej lub ukończenie przed powołaniem do tej służby tego lub innego kursu

albo szkolenia wojskowego wymaganego do mianowania na ten stopień wojskowy oraz brak

skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego

umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak

prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

4.

Organem właściwym do mianowania żołnierza, o którym mowa w ust. 1, jest Dowódca Wojsk

Obrony Terytorialnej lub dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe

zaszeregowane do stopnia etatowego pułkownika, stwierdzając fakt mianowania w drodze

rozkazu personalnego wraz z wyznaczeniem tego żołnierza na stanowisko służbowe w podległej

jednostce wojskowej zaszeregowane do stopnia etatowego o stopniu wojskowym, na które

następuje mianowanie.

5.

Jeżeli w jednostce wojskowej Wojsk Obrony Terytorialnej nie ma wolnego stanowiska

w korpusie podoficerów, komendant szkoły podoficerskiej przesyła do właściwego dowódcy

jednostki wojskowej wykaz żołnierzy OT, którzy ukończyli szkolenie i zdali egzamin

podoficerski. Warunkiem mianowania żołnierza OT jest występowanie w etacie jednostki

wojskowej nieobsadzonego stanowiska służbowego, na które żołnierz będzie wyznaczony

wraz z mianowaniem.

1.

Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany podoficer

terytorialnej służby wojskowej, jeżeli pełnił terytorialną służbę wojskową przez okres

co najmniej 2 lat.

2.

Organem właściwym do mianowania, o którym mowa w ust. 1, jest

1)

dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia

etatowego co najmniej pułkownika - w przypadku mianowania na wyższy stopień wojskowy

w ramach zajmowanego stanowiska służbowego lub innego stanowiska służbowego w tej

samej jednostce wojskowej;

2)

Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej - w przypadku mianowania na wyższy stopień wojskowy

w związku z wyznaczeniem na stanowisko służbowe w innej jednostce wojskowej.

3.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze rozkazu personalnego.

1.

W przypadku żołnierzy pełniących terytorialną służbę wojskową w ramach kursu oficerskiego

w uczelni wojskowej, którzy zdali w uczelni wojskowej egzamin oficerski, rektor-komendant

uczelni wojskowej występuje do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o mianowanie

tych żołnierzy na pierwszy stopień w korpusie oficerów.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr z dniem ukończenia

kursu oficerskiego oraz do wiadomości Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej w celu wskazania

stanowisk służbowych, na które zostaną wyznaczeni żołnierze wraz z ich mianowaniem.

3.

W przypadku żołnierzy pełniących terytorialną służbę wojskową, którzy spełniają warunki

do mianowania na pierwszy stopień w korpusie oficerów bez konieczności odbycia w ramach

tej służby kursu oficerskiego, z wnioskiem o mianowanie tych żołnierzy na pierwszy

stopień w korpusie oficerów występuje Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej.

4.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków mianowania: pozytywne zaliczenie egzaminów objętych regulaminem nauki, uzyskanie

pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby,

albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego

lub dyscyplinarnego. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, warunkiem wystąpienia z

wnioskiem o mianowanie jest również zapewnienie możliwości wyznaczenia żołnierza na

stanowisko służbowe po jego mianowaniu.

1.

Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów może być mianowany oficer terytorialnej

służby wojskowej, jeżeli pełnił terytorialną służbę wojskową przez okres co najmniej

2 lat.

2.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących warunków

mianowania: uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem

za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania

na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania

karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego. Warunkiem wystąpienia z wnioskiem o

mianowanie jest również zapewnienie możliwości wyznaczenia żołnierza na stanowisko

służbowe po jego mianowaniu.

1.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy występują

1)

przełożony żołnierza zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy kompanii lub

inne stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego porucznika/kapitana -

na stopnie wojskowe w korpusie szeregowych i podoficerów;

2)

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni terytorialną służbę wojskową,

lub przełożony tego dowódcy - na stopnie wojskowe w korpusie oficerów do stopnia pułkownika

(komandora) włącznie.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się drogą służbową przełożonemu uprawnionemu

do mianowania na dany stopień wojskowy.

1.

Osobę powoływaną do terytorialnej służby wojskowej posiadającą stopień w odpowiedniej

służbie, o której mowa w art. 138 ustawy, mianuje się na stopień wojskowy równorzędny

posiadanemu stopniowi w danej służbie z dniem powołania i po stawieniu się tej osoby

do pełnienia terytorialnej służby wojskowej, z zastrzeżeniem § 25.

2.

Z wnioskiem o mianowanie osoby, o której mowa w ust. 1, występuje przed jej powołaniem

do terytorialnej służby wojskowej właściwy szef wojskowego centrum rekrutacji

1)

do Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, po uprzednim uzgodnieniu z dowódcą

jednostki wojskowej, do której ma nastąpić powołanie, możliwości wyznaczenia tej osoby

na stanowisko służbowe po jej mianowaniu - w przypadku mianowania na wyższe stopnie

wojskowe w korpusie szeregowych, na stopień wojskowy kaprala lub wyższe stopnie wojskowe

w korpusie podoficerów;

2)

do Ministra Obrony Narodowej, po uprzednim uzgodnieniu z dowódcą jednostki wojskowej,

do której ma nastąpić powołanie, możliwości wyznaczenia tej osoby na stanowisko służbowe

po jej mianowaniu, za pośrednictwem Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji

i kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr - w przypadku mianowania na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerów lub

na wyższy stopień wojskowy w tym korpusie.

3.

Organem właściwym do mianowania osoby, o której mowa w ust. 1, na stopień wojskowy

w korpusie szeregowych, na stopień wojskowy kaprala lub wyższe stopnie wojskowe w

korpusie podoficerów jest Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji.

4.

Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 1, stanowią: posiadanie stopnia

w danej służbie, wolne stanowisko służbowe zaszeregowane do właściwego stopnia etatowego

w jednostce wojskowej, w której pełniona jest lub będzie pełniona służba, oraz brak

skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego

umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak

prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

1.

Organem właściwym do mianowania osoby powołanej do terytorialnej służby wojskowej

posiadającej stopień w odpowiedniej służbie, o której mowa w art. 138 ustawy, na stopień

wojskowy w korpusie szeregowych, na stopień wojskowy kaprala lub wyższe stopnie wojskowe

w korpusie podoficerów jest dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe

zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej pułkownika. Mianowanie następuje w

drodze rozkazu personalnego.

2.

Z wnioskiem o mianowanie osoby, o której mowa w ust. 1, w przypadku mianowania na

pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerów lub na wyższy stopień wojskowy w tym

korpusie do Ministra Obrony Narodowej występuje dowódca jednostki wojskowej za pośrednictwem

Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej i kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa

Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

3.

Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 2, lub wystąpienia z wnioskiem,

o którym mowa w ust. 3, stanowią: posiadanie stopnia w danej służbie, wolne stanowisko

służbowe zaszeregowane do właściwego stopnia etatowego w jednostce wojskowej, w której

pełniona jest lub będzie pełniona służba, oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem

za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania

na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania

karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

W przypadku mianowania żołnierza pełniącego terytorialną służbę wojskową na kolejny

wyższy stopień wojskowy do okresu wymaganego do tego mianowania zalicza się wyłącznie

okres nieprzerwanego pełnienia terytorialnej służby wojskowej, w tym jej pełnienia

dyspozycyjnie.

1.

Na wyższy stopień w korpusie szeregowych może być mianowany żołnierz zawodowy, który

osiągnął bardzo dobre wyniki w wykonywaniu zadań służbowych oraz dyscyplinie wojskowej

i ukończył odpowiednie szkolenie wojskowe.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje wraz z wyznaczeniem na nowe stanowisko

służbowe i z objęciem obowiązków na tym stanowisku, a w pozostałych przypadkach wraz

ze zmianą zaszeregowania na zajmowanym stanowisku, w drodze rozkazu personalnego organu

właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe.

3.

Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 1, stanowią: brak skazania prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania

na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania

karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

1.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz zawodowy,

który ukończył kurs podoficerski w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje wraz z wyznaczeniem żołnierza na nowe

stanowisko służbowe i objęciem obowiązków na tym stanowisku, w drodze rozkazu personalnego

organu właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe.

3.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących warunków

mianowania: brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe,

w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego,

a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

1.

Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany podoficer

zawodowy, jeżeli pełnił zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 2 lat.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje wraz z wyznaczeniem na nowe stanowisko

służbowe i objęciem obowiązków na tym stanowisku, a w pozostałych przypadkach wraz

ze zmianą zaszeregowania na zajmowanym stanowisku, w drodze rozkazu personalnego organu

właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe.

3.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków mianowania: brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub

karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania

dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego

lub dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli mianowanie na kolejny wyższy stopień wojskowy ma związek z jednoczesnym wyznaczeniem

żołnierza na wyższe lub równorzędne stanowisko służbowe, przy podejmowaniu decyzji

o mianowaniu uwzględnia się również warunki przewidziane do wyznaczenia żołnierza

na stanowisko służbowe.

1.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerów może być mianowany żołnierz zawodowy,

który ukończył kurs oficerski w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej.

2.

Rektor-komendant uczelni wojskowej występuje do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem

o mianowanie żołnierzy na pierwszy stopień w korpusie oficerów.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr w terminie nie

później niż na 35 dni przed dniem promocji.

4.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków mianowania: pozytywne zaliczenie egzaminów objętych regulaminem nauki, uzyskanie

pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby,

albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego

lub dyscyplinarnego.

1.

Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów może być mianowany oficer zawodowy,

jeżeli pełnił zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 2 lat.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje, z wyjątkiem stopni generalskich i admiralskich,

wraz z wyznaczeniem na nowe stanowisko służbowe, a w pozostałych przypadkach wraz

ze zmianą zaszeregowania na zajmowanym stanowisku.

3.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków mianowania: brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub

karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania

dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego

lub dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli mianowanie na kolejny wyższy stopień wojskowy ma związek z jednoczesnym wyznaczeniem

żołnierza na wyższe lub równorzędne stanowisko służbowe, przy mianowaniu tym uwzględnia

się również warunki niezbędne do wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe.

1.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy, o ile sami nie są organem uprawnionym

do mianowania, występują

1)

przełożony żołnierza zawodowego zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy

kompanii lub inne stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego porucznika/kapitana

(porucznika marynarki / kapitana marynarki) - na stopnie wojskowe w korpusie szeregowych

i podoficerów;

2)

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni zawodową służbę wojskową, lub

przełożony tego dowódcy - na stopnie wojskowe w korpusie oficerów do stopnia pułkownika

(komandora) włącznie;

3)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego - na stopnie wojskowe w korpusie oficerów

generalskie i admiralskie w podległych strukturach;

4)

kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr - na stopnie wojskowe w korpusie oficerów, w tym wymienione w pkt 3;

5)

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szef Służby Wywiadu Wojskowego odpowiednio

w stosunku do podległych żołnierzy zawodowych - do stopnia pułkownika (komandora)

włącznie.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się drogą służbową przełożonemu uprawnionemu

do mianowania na dany stopień wojskowy.

3.

Wnioski kierowane do Ministra Obrony Narodowej przesyła się za pośrednictwem kierownika

komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

1.

Funkcjonariusza powoływanego do zawodowej służby wojskowej posiadającego stopień w

odpowiedniej służbie, o którym mowa w art. 137 ust. 1 ustawy, mianuje się na stopień

wojskowy równorzędny posiadanemu stopniowi w danej służbie z dniem powołania i po

stawieniu się tego funkcjonariusza do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

2.

Organem właściwym do mianowania funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, na stopień

wojskowy równorzędny do posiadanego przez niego stopnia w danej służbie jest Minister

Obrony Narodowej, z wyłączeniem pierwszego stopnia oficerskiego oraz stopni generalskich

i admiralskich w korpusie oficerów.

3.

W przypadku funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, którego mianowanie dotyczy pierwszego

stopnia oficerskiego albo stopnia wojskowego generalskiego lub admiralskiego w korpusie

oficerów, Minister Obrony Narodowej, przed powołaniem funkcjonariusza do zawodowej

służby wojskowej, przesyła wniosek o mianowanie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Osobę powoływaną do zawodowej służby wojskowej posiadającą stopień w odpowiedniej

służbie, o której mowa w art. 138 ustawy, mianuje się na stopień wojskowy równorzędny

posiadanemu stopniowi w danej służbie z dniem powołania i po stawieniu się tej osoby

do pełnienia zawodowej służby wojskowej i objęcia obowiązków na stanowisku służbowym.

2.

Z wnioskiem o mianowanie osoby, o której mowa w ust. 1, występuje, przed jej powołaniem

do zawodowej służby wojskowej, szef wojskowego centrum rekrutacji

1)

do organu właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe - w przypadku mianowania

na stopnie wojskowe w korpusie szeregowych lub stopnie wojskowe w korpusie podoficerów;

2)

do Ministra Obrony Narodowej, po uprzednim uzgodnieniu z dowódcą jednostki wojskowej,

do której ma nastąpić powołanie, możliwości wyznaczenia tej osoby na stanowisko służbowe

po jej mianowaniu, za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa

Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr - w przypadku mianowania na pierwszy stopień

wojskowy w korpusie oficerskim lub na wyższy stopień wojskowy w tym korpusie.

3.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, z wyłączeniem pierwszego stopnia oficerskiego

oraz stopni generalskich i admiralskich w korpusie oficerów, następuje odpowiednio

w drodze rozkazu personalnego organu właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe

lub decyzji Ministra Obrony Narodowej. Przepis § 33 ust. 3 stosuje się.

4.

Szczegółowe warunki mianowania, o którym mowa w ust. 3, lub wystąpienia z wnioskiem,

o którym mowa w ust. 2, stanowią: posiadanie stopnia w danej służbie, wolne stanowisko

służbowe zaszeregowane do właściwego stopnia wojskowego w jednostce wojskowej, w której

pełniona jest lub będzie pełniona służba, oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem

za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania

na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania

karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do żołnierzy pełniących zawodową służbę

wojskową posiadających stopień w odpowiedniej służbie, o której mowa w art. 138 ustawy,

wyższy niż posiadany stopień wojskowy.

6.

Warunkiem mianowania żołnierzy, o których mowa w ust. 5, na stopień wojskowy równorzędny

posiadanemu stopniowi w danej służbie lub wystąpienia z wnioskiem o to mianowanie

jest również pełnienie zawodowej służby wojskowej przez tych żołnierzy co najmniej

przez 2 lata. Przy mianowaniu tych żołnierzy uwzględnia się również warunki wymagane

do ich wyznaczenia na stanowisko służbowe w związku z tym mianowaniem.

1.

Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie szeregowych może być mianowany żołnierz

aktywnej rezerwy, jeżeli w okresie od powołania do aktywnej rezerwy w przypadku mianowania

na stopień wojskowy starszego szeregowego (starszego marynarza) lub od ostatniego

mianowania w przypadku mianowania na stopień wojskowy starszego szeregowego specjalisty

(starszego marynarza specjalisty) pełnił on łącznie w aktywnej rezerwie co najmniej

20 dni tej służby.

2.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz, w

przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 9 pkt 1 ustawy, który zdał egzamin na podoficera

po ukończeniu kursu lub szkolenia wojskowego wymaganego do mianowania na ten stopień

wojskowy oraz otrzymał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, a także jest

planowany do wyznaczenia na stanowisko służbowe zaszeregowane do właściwego stopnia

etatowego.

3.

Na kolejny stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz aktywnej

rezerwy, jeżeli w okresie od powołania do aktywnej rezerwy w przypadku mianowania

na stopień wojskowy starszego kaprala (starszego mata) lub od ostatniego mianowania

w przypadku mianowania na inne stopnie wojskowe w korpusie podoficerów pełnił łącznie

w aktywnej rezerwie co najmniej 30 dni tej służby.

4.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy występuje przełożony żołnierza

od szczebla co najmniej dowódcy kompanii lub innego stanowiska służbowego zaszeregowanego

do stopnia etatowego porucznika/kapitana (porucznika marynarki / kapitana marynarki).

5.

Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 4, przedstawia się drogą służbową przełożonemu

uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy.

6.

Organem właściwym do mianowania żołnierza aktywnej rezerwy, o którym mowa w ust. 1-3,

jest dowódca jednostki wojskowej zajmujący stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia

etatowego co najmniej pułkownika (komandora). Mianowanie następuje w drodze rozkazu

personalnego.

7.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1-3, następuje wraz z wyznaczeniem na nowe stanowisko

służbowe, a w pozostałych przypadkach wraz ze zmianą zaszeregowania na zajmowanym

stanowisku.

8.

Szczegółowe warunki mianowania stanowią: uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz

brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo karne lub karno-skarbowe, w tym

warunkowego umorzenia postępowania na okres próby, albo ukarania dyscyplinarnego,

a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego lub dyscyplinarnego.

9.

Jeżeli mianowanie na kolejny wyższy stopień wojskowy ma związek z jednoczesnym wyznaczeniem

żołnierza na wyższe lub równorzędne stanowisko służbowe, przy mianowaniu tym uwzględnia

się również warunki niezbędne do wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe.

1.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerskim może być mianowany żołnierz aktywnej

rezerwy, jeżeli pełnił służbę w aktywnej rezerwie przez co najmniej 18 miesięcy.

2.

W przypadku żołnierzy aktywnej rezerwy pełniących tę służbę w ramach kursu oficerskiego

w uczelni wojskowej, którzy zdali w uczelni wojskowej egzamin oficerski, rektor-komendant

uczelni wojskowej występuje do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o mianowanie

tych żołnierzy na pierwszy stopień w korpusie oficerów.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, przesyła się za pośrednictwem kierownika komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr oraz do wiadomości

dowódcy jednostki wojskowej w celu wskazania stanowisk służbowych, na które zostaną

wyznaczeni żołnierze wraz z ich mianowaniem.

4.

W przypadku żołnierzy pełniących służbę w aktywnej rezerwie, którzy spełniają warunki

do mianowania na pierwszy stopień w korpusie oficerów bez potrzeby odbycia w ramach

tej służby kursu oficerskiego, z wnioskiem o mianowanie tych żołnierzy na pierwszy

stopień w korpusie oficerów występuje drogą służbową dowódca jednostki wojskowej.

5.

Na kolejny wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów może być mianowany żołnierz

aktywnej rezerwy, jeżeli w okresie od powołania do aktywnej rezerwy, w przypadku mianowania

na stopień wojskowy porucznika (porucznika marynarki) lub od ostatniego mianowania,

w przypadku mianowania na inne stopnie wojskowe w korpusie oficerów, pełnił łącznie

w aktywnej rezerwie co najmniej 50 dni tej służby.

6.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów występuje

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę w aktywnej rezerwie, lub

przełożony tego dowódcy - na stopnie wojskowe w korpusie oficerów do stopnia pułkownika

(komandora) włącznie.

7.

Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 5, dowódca jednostki wojskowej przesyła

drogą służbową do Ministra Obrony Narodowej za pośrednictwem kierownika komórki organizacyjnej

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

8.

Z wnioskiem o mianowanie występuje się w przypadku spełnienia następujących szczegółowych

warunków mianowania: pozytywne zaliczenie egzaminów objętych regulaminem kształcenia,

uzyskanie pozytywnej opinii służbowej oraz brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

karne lub karno-skarbowe, w tym warunkowego umorzenia postępowania na okres próby,

albo ukarania dyscyplinarnego, a także brak prowadzonego postępowania karnego, karno-skarbowego

lub dyscyplinarnego. Warunkiem wystąpienia z wnioskiem o mianowanie jest również zapewnienie

możliwości wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe po jego mianowaniu.

1.

Na kolejny stopień wojskowy w korpusie szeregowych może być mianowany żołnierz, który

posiada co najmniej wykształcenie podstawowe albo gimnazjalne oraz przygotowanie zawodowe

lub kwalifikacje (uprawnienia) przydatne dla Sił Zbrojnych, który odbył ćwiczenia

wojskowe w wymiarze co najmniej 10 dni, w trakcie których osiągnął bardzo dobre wyniki

w wykonywaniu zadań służbowych oraz w dyscyplinie wojskowej.

2.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz w

przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 9 pkt 1 ustawy, który zdał egzamin na podoficera

po ukończeniu kursu lub szkolenia wojskowego wymaganego do mianowania na ten stopień

wojskowy.

3.

Na kolejny stopień wojskowy w korpusie podoficerów może być mianowany żołnierz w przypadku,

o którym mowa w art. 140 ust. 6

1)

pkt 3 ustawy - jeżeli nie był wcześniej mianowany z tego tytułu w korpusie podoficerów;

2)

pkt 4 ustawy - jeżeli nie jest wyłączony od obowiązku pełnienia służby wojskowej w

razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny;

3)

pkt 5 ustawy - jeżeli w posiadanym stopniu wojskowym odbył ćwiczenia wojskowe o łącznym

wymiarze co najmniej 30 dni;

4)

pkt 6 ustawy - w korpusie osobowym medycznym oraz kryptologii i cyberbezpieczeństwa.

4.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić do najwyższego stopnia wojskowego

w ramach zaszeregowania stanowiska do stopnia etatowego.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusie oficerów może być mianowany, jeżeli przemawiają

za tym potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierz w

korpusie szeregowych lub podoficerów, jeżeli posiada wykształcenie wyższe oraz zdał

egzamin na oficera, a w przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 6 pkt 5 ustawy, jeżeli

posiada nadany przydział mobilizacyjny albo przewiduje się nadanie mu takiego przydziału

oraz spełnia jeden z poniższych szczegółowych warunków

1)

odbył przeszkolenie wojskowe lub zajęcia wojskowe oraz ćwiczenia wojskowe o łącznym

wymiarze co najmniej 5 dni;

2)

odbył kurs oficerski realizowany w ramach ćwiczeń wojskowych;

3)

odbył inne szkolenie wojskowe wymagane na oficera oraz dodatkowo, po odbyciu tego

szkolenia i zdaniu egzaminu na oficera, odbył ćwiczenia wojskowe o łącznym wymiarze

co najmniej 15 dni.

1.

Na kolejny stopień wojskowy w korpusie oficerów może być mianowany, jeżeli przemawiają

za tym potrzeby uzupełnieniowe Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierz w

przypadku, o którym mowa w art. 140 ust. 6

1)

pkt 3 ustawy - jeżeli nie był wcześniej mianowany z tego tytułu w korpusie oficerów;

2)

pkt 4 ustawy - jeżeli nie jest wyłączony od obowiązku pełnienia służby wojskowej w

razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny;

3)

pkt 5 ustawy - jeżeli w posiadanym stopniu wojskowym odbył ćwiczenia wojskowe o łącznym

wymiarze co najmniej 30 dni;

4)

pkt 6 ustawy - jeżeli posiada nadany przydział mobilizacyjny przez okres co najmniej

jednego roku, w sytuacjach uzasadnionych potrzebami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej w korpusach osobowych: sił powietrznych, marynarki wojennej, sprawiedliwości

oraz obsługi prawnej, medycznym, finansowym, duszpasterstwa oraz kryptologii i cyberbezpieczeństwa.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, może nastąpić do najwyższego stopnia

wojskowego w ramach zaszeregowania stanowiska do stopnia etatowego.

1.

Z wnioskiem o mianowanie występują w przypadkach, o których mowa w

1)

art. 140 ust. 6 pkt 5 i 6 ustawy, na stopnie wojskowe w korpusie szeregowych oraz

podoficerów - przełożony żołnierza zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy

kompanii lub inne stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia etatowego porucznika/kapitana

(porucznika marynarki / kapitana marynarki), komendant szkoły podoficerskiej, jeżeli

nie jest organem właściwym do mianowania, lub szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy

ze względu na miejsce stałego pobytu (zamieszkania);

2)

art. 140 ust. 6 pkt 1 ustawy

a)

attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym - w stosunku do żołnierzy

posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości

danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,

b)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy, którzy brali udział w walkach

o niepodległość państwa - wobec żołnierzy zrzeszonych w tych stowarzyszeniach,

c)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

- jeżeli żołnierz rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których

mowa w lit. b;

3)

art. 140 ust. 6 pkt 2 ustawy

a)

attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym - w stosunku do żołnierzy

posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości

danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,

b)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy mających szczególne zasługi z

tytułu działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej

- wobec żołnierzy zrzeszonych w tych stowarzyszeniach,

c)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

- jeżeli żołnierz rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których

mowa w lit. b;

4)

art. 140 ust. 6 pkt 3 ustawy

a)

attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym - w stosunku do żołnierzy

posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości

danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,

b)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających żołnierzy, którzy brali udział w misjach

pokojowych - wobec osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach,

c)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

- jeżeli żołnierz rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których

mowa w lit. b;

5)

art. 140 ust. 6 pkt 4 ustawy

a)

attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym - w stosunku do żołnierzy

posiadających obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości

danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego,

b)

organy władzy publicznej albo podmioty posiadające osobowość prawną zatrudniające

żołnierzy zasłużonych z tytułu wykonywania prac lub zadań na rzecz obronności państwa

- wobec tych żołnierzy,

c)

władze naczelne organizacji pozarządowych wykonujących działania o charakterze obronnym,

edukacyjno-obronnym lub w zakresie bezpieczeństwa publicznego, w których działały

lub działają te osoby - wobec tych osób,

d)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

- jeżeli żołnierz rezerwy nie jest zatrudniony lub zrzeszony w podmiotach, o których

mowa w lit. b i c;

6)

art. 140 ust. 6 pkt 5 ustawy

a)

dowódca jednostki wojskowej, do której żołnierz posiada przydział mobilizacyjny lub

w której odbywał ćwiczenia wojskowe,

b)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania)

żołnierza;

7)

art. 140 ust. 6 pkt 6 ustawy, szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu

na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) żołnierza.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach z wnioskiem o mianowanie sporządzonym na podstawie

art. 140 ust. 6 pkt 3 i 4 ustawy może wystąpić Szef Centralnego Wojskowego Centrum

Rekrutacji lub kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej

do spraw kadr.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wniosek o mianowanie przedstawia się drogą służbową

przełożonemu uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy.

4.

Wniosek o mianowanie żołnierza rezerwy attaché obrony w polskim przedstawicielstwie

dyplomatycznym przesyła do Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji Warszawa-Śródmieście,

który przesyła go do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej

właściwej do spraw kadr i do wiadomości Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji.

5.

Wniosek o mianowanie żołnierza rezerwy podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6,

przesyłają do szefa wojskowego centrum rekrutacji właściwego ze względu na miejsce

pobytu stałego (zamieszkania), który przesyła go do kierownika komórki organizacyjnej

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr, za pośrednictwem Szefa Centralnego

Wojskowego Centrum Rekrutacji.

6.

Wniosek o mianowanie żołnierza rezerwy szef wojskowego centrum rekrutacji przesyła,

za pośrednictwem Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, do kierownika komórki

organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

7.

Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr przesyła wniosek dotyczący żołnierza rezerwy, o którym mowa w art. 140 ust. 6

pkt 1 i 2 ustawy, oraz może przesłać wniosek dotyczący żołnierza rezerwy, o którym

mowa w art. 140 ust. 6 pkt 4 ustawy, do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

w celu wyrażenia opinii, a następnie przedstawia go Ministrowi Obrony Narodowej.

8.

Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr może przesłać wniosek dotyczący żołnierza rezerwy, przed przedstawieniem go Ministrowi

Obrony Narodowej, do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej oraz Szefa Służby Kontrwywiadu

Wojskowego w celu wyrażenia opinii.

9.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje odpowiednio decyzją organu uprawnionego

do mianowania na dany stopień wojskowy, o którym mowa w § 41, lub postanowieniem Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej.

Organem właściwym do mianowania na stopnie wojskowe w korpusie szeregowych i podoficerów

w przypadkach, o których mowa w art. 140 ust. 6

1)

pkt 1-4 ustawy - jest Minister Obrony Narodowej;

2)

pkt 5 i 6 ustawy, są

a)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych, Komendant

Główny Żandarmerii Wojskowej, Dowódca Garnizonu Warszawa, dowódca dywizji, flotylli

lub brygady niewchodzącej w skład dywizji, komendant uczelni wojskowej, dowódca zajmujący

równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe, w podległych jednostkach wojskowych, oraz

Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji - do stopnia starszego chorążego sztabowego

(starszego chorążego sztabowego marynarki) włącznie,

b)

dowódca brygady wchodzącej w skład dywizji, dowódca pułku oraz dowódca zajmujący równorzędne

stanowisko służbowe - do stopnia młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki)

włącznie w podległej jednostce wojskowej oraz szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy

ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania) żołnierza rezerwy.

Wrazie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny organami właściwymi do mianowania na

wyższy stopień wojskowy żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową, z wyjątkiem żołnierzy

zawodowych, są organy, o których mowa w art. 140 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy, a w zakresie

art. 140 ust. 5 pkt 3 ustawy

1)

Minister Obrony Narodowej lub Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych - do stopnia pułkownika

(komandora) włącznie;

2)

następujący dowódcy jednostek wojskowych w podległych jednostkach wojskowych

a)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych, Szef Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego, Komendant Główny Żandarmerii

Wojskowej, Dowódca Garnizonu Warszawa, dowódca dywizji, flotylli lub brygady niewchodzącej

w skład dywizji, komendant uczelni wojskowej, dowódca zajmujący równorzędne lub wyższe

stanowisko służbowe oraz Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji - do stopnia

starszego chorążego sztabowego (starszego chorążego sztabowego marynarki) włącznie,

b)

dowódca brygady wchodzącej w skład dywizji, dowódca pułku oraz dowódca zajmujący równorzędne

stanowisko służbowe, a także szef wojskowego centrum rekrutacji - do stopnia starszego

sierżanta (starszego bosmana) włącznie,

c)

pozostali dowódcy jednostek wojskowych, niewymienieni w lit. a i b - do stopnia kaprala

(mata) włącznie.

1.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy występuje

1)

na stopnie wojskowe w korpusie szeregowych oraz podoficerów - przełożony żołnierza

zajmujący stanowisko służbowe co najmniej dowódcy kompanii albo szef wojskowego centrum

rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania);

2)

na stopień wojskowy w korpusie oficerów - dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz

pełni czynną służbę wojskową albo szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu

na miejsce pobytu stałego (zamieszkania).

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień

wojskowy może wystąpić kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej

właściwej do spraw kadr.

3.

Wniosek o mianowanie, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się drogą służbową przełożonemu

uprawnionemu do mianowania na dany stopień wojskowy.

1.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy może nastąpić w przypadku, gdy żołnierz spełnia

łącznie następujące szczegółowe warunki

1)

otrzymał pozytywną opinię służbową;

2)

jest zdyscyplinowany;

3)

posiada kwalifikacje wojskowe wymagane na danym stanowisku;

4)

pełni czynną służbę wojskową przez okres co najmniej 6 miesięcy, a od ostatniego mianowania

upłynął co najmniej rok.

2.

Mianowanie może nastąpić na stopień wojskowy nie wyższy niż stopień wojskowy określony

dla stopnia etatowego zajmowanego stanowiska służbowego.

3.

Warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i ust. 2, nie stosuje się w przypadku, gdy

żołnierz wykazał się czynem bohaterskim lub męstwem na polu walki.

Mianowanie w przypadkach, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1-4 ustawy, następuje

z okazji Święta Narodowego Trzeciego Maja, Święta Wojska Polskiego oraz Narodowego

Święta Niepodległości, a w uzasadnionych przypadkach również w innym odpowiednim dla

tego wydarzenia terminie.

1.

Z wnioskiem o mianowanie na pierwszy oraz wyższy stopień wojskowy w korpusie oficerów

osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, występują

1)

attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym - w stosunku do osób posiadających

obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego

polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego;

2)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających osoby, które brały udział w walkach o niepodległość

państwa - wobec osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach;

3)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających osoby mające szczególne zasługi z tytułu

działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej - wobec

osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach;

4)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego osoby.

2.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy osób, o których mowa w art. 140

ust. 6 pkt 3 ustawy, występują

1)

attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym - w stosunku do osób posiadających

obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego

polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego;

2)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających osoby, które brały udział w misjach pokojowych

- wobec osób zrzeszonych w tych stowarzyszeniach;

3)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego osoby

- jeżeli osoba ta nie jest zrzeszona w podmiotach, o których mowa w pkt 2.

3.

Z wnioskiem o mianowanie na wyższy stopień wojskowy osób, o których mowa w art. 140

ust. 6 pkt 4 ustawy, występują

1)

attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym - w stosunku do osób posiadających

obywatelstwo polskie stale zamieszkujących za granicą w obszarze właściwości danego

polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego;

2)

organy władzy publicznej albo podmioty posiadające osobowość prawną, zatrudniające

osoby mające zasługi w pracach lub zadaniach na rzecz obronności państwa - wobec tych

osób;

3)

władze naczelne organizacji pozarządowych wykonujących działania o charakterze obronnym,

edukacyjno-obronnym lub w zakresie bezpieczeństwa publicznego - wobec osób, w których

działały lub działają te osoby;

4)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego osoby

- jeżeli osoba ta nie jest zatrudniona lub zrzeszona w podmiotach, o których mowa

w pkt 2 i 3.

4.

Attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym przesyła wnioski o mianowanie

na wyższy stopień wojskowy osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1-4 ustawy,

drogą służbową do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej

właściwej do spraw kadr.

5.

Szef wojskowego centrum rekrutacji wnioski o mianowanie na wyższy stopień wojskowy

przesyła do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej

do spraw kadr.

6.

Stowarzyszenia oraz organizacje, o których mowa w ust. 1-3, przesyłają wnioski o mianowanie

na wyższy stopień wojskowy do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony

Narodowej właściwej do spraw kadr.

1.

Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr przedstawia Ministrowi Obrony Narodowej projekt wniosku do Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o mianowanie osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, na

pierwszy stopień oficerski podporucznika (podporucznika marynarki) lub na stopnie

oficerskie generałów (admirałów) osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt 1-4 ustawy.

2.

Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr przed przedstawieniem wniosku dotyczącego osób, o których mowa w art. 140 ust.

6 pkt 1 i 2 ustawy, przesyła ten wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób

Represjonowanych w celu wyrażenia opinii. Przed mianowaniem osób, o których mowa w

art. 140 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, Minister Obrony Narodowej może zasięgnąć opinii

Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów.

3.

Przed przedstawieniem wniosku dotyczącego osób, o których mowa w art. 140 ust. 6 pkt

4 ustawy, kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej

do spraw kadr może przesłać ten wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób

Represjonowanych w celu zasięgnięcia opinii.

4.

Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr przedstawia Ministrowi Obrony Narodowej projekt decyzji o mianowaniu na wyższy

stopień wojskowy inny niż określony w ust. 1 osób, o których mowa w art. 140 ust.

6 pkt 1-4 ustawy.

1.

Z wnioskiem o mianowanie pośmiertne na wyższy stopień wojskowy żołnierza w razie jego

śmierci w czynnej służbie wojskowej, mającej związek z tą służbą, może wystąpić

1)

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił czynną służbę wojskową, albo

2)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego (zamieszkania).

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, z wnioskiem o mianowanie pośmiertne mogą wystąpić

również Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódcy rodzajów Sił Zbrojnych,

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego, Dowódca Komponentu

Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej oraz Dowódca

Garnizonu Warszawa.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach z wnioskiem o mianowanie pośmiertne na wyższy

stopień wojskowy może wystąpić kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony

Narodowej właściwej do spraw kadr.

4.

Organ występujący z wnioskiem o mianowanie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, przesyła

go do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do

spraw kadr.

5.

Wnioski o mianowanie, o których mowa w ust. 1-3, przedstawia się Ministrowi Obrony

Narodowej, a w przypadku wniosków na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie oficerskie

generałów i admirałów - Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Z wnioskiem o pośmiertne mianowanie na wyższy stopień wojskowy żołnierza rezerwy lub

osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej, w przypadku określonym w art.

140 ust. 8 ustawy, mogą wystąpić

1)

władze naczelne stowarzyszeń zrzeszających tych żołnierzy lub osoby, które brały udział

w walkach o niepodległość państwa polskiego albo miały szczególne zasługi z tytułu

działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

szef wojskowego centrum rekrutacji właściwy ze względu na ostatnie miejsce pobytu

stałego (zamieszkania) tego żołnierza lub tej osoby;

3)

attaché obrony w polskim przedstawicielstwie dyplomatycznym w stosunku do tego żołnierza

lub osoby posiadającej obywatelstwo polskie i stale zamieszkującej za granicą w obszarze

właściwości danego polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można przeprowadzić pełnego postępowania,

z wnioskiem o pośmiertne mianowanie na wyższy stopień wojskowy może wystąpić kierownik

komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw kadr.

3.

Do wniosku o pośmiertne mianowanie osoby niepodlegającej obowiązkowi służby wojskowej

dołącza się dokumentację potwierdzającą zasługi na rzecz niepodległości państwa polskiego

albo zasługi z tytułu działalności na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej

Polskiej oraz dokumenty potwierdzające posiadany stopień wojskowy.

4.

Żołnierza rezerwy lub osobę niepodlegającą obowiązkowi służby wojskowej, w przypadkach

określonych w art. 140 ust. 8 ustawy, można pośmiertnie mianować na wyższy stopień

wojskowy, jeżeli spełnili następujące szczegółowe warunki

1)

żołnierz ten lub osoba zginęli w walce o niepodległość państwa polskiego lub w związku

z tą walką albo działalnością na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej

Polskiej byli prześladowani albo zostali zamordowani;

2)

istnieje szczególna potrzeba upamiętnienia zasług w związku z walką o niepodległość

państwa polskiego albo działalnością na rzecz suwerennej i demokratycznej Rzeczypospolitej

Polskiej.

5.

Wniosek o pośmiertne mianowanie, o którym mowa w ust. 1, organ występujący przesyła

do kierownika komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr.

6.

Kierownik komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw

kadr przed przedstawieniem wniosku o pośmiertne mianowanie dotyczącego osób, o których

mowa w art. 140 ust. 8, przesyła wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób

Represjonowanych w celu zasięgnięcia opinii.

7.

Opinie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dołącza się do wniosku

o pośmiertne mianowanie.

8.

Wnioski o pośmiertne mianowanie na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie oficerskie

generałów i admirałów przedstawia się Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

9.

Pośmiertne mianowanie następuje odpowiednio decyzją Ministra Obrony Narodowej lub

postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.