Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 sierpnia 2023 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej

Kościół Katolicki, zwany dalej „Kościołem”, działa w Rzeczypospolitej Polskiej we

wszystkich swoich obrządkach.

Kościół rządzi się w swych sprawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną

i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami.

1.

Ustawa niniejsza określa zasady stosunku Państwa do Kościoła, w tym jego sytuację

prawną i majątkową.

2.

W sprawach odnoszących się do Kościoła, nieuregulowanych niniejszą ustawą, stosuje

się powszechnie obowiązujące przepisy prawa, o ile nie są sprzeczne z wynikającymi

z niej zasadami.

1.

Komisja Wspólna przedstawicieli Rządu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

2.

Przepis ust. 1 nie narusza właściwości organów państwowych ani organów Kościoła, jak

również kompetencji Stolicy Apostolskiej.

1.

W skład struktury organizacyjnej Kościoła wchodzą osoby prawne wymienione w art. 6-10.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o władzy kościelnej, rozumie się przez to organ właściwej

kościelnej osoby prawnej.

1.

Osobą prawną Kościoła o zasięgu ogólnopolskim jest Konferencja Episkopatu Polski.

2.

Organami Konferencji Episkopatu Polski są

1)

Prezydium Konferencji Episkopatu Polski;

2)

Rada Główna Konferencji Episkopatu Polski;

3)

Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski.

3.

W sprawach majątkowych Konferencję Episkopatu Polski reprezentuje jej Prezydium. Do

składania oświadczeń woli jest uprawniony każdy z jego członków.

1.

Osobami prawnymi są następujące terytorialne jednostki organizacyjne Kościoła

1)

metropolie;

2)

archidiecezje;

3)

diecezje;

4)

administratury apostolskie;

5)

parafie.

2.

Osobami prawnymi są również

1)

kościoły rektoralne (rektoraty);

2)

Caritas Polska;

3)

Caritas diecezji;

4)

Papieskie Dzieła Misyjne.

3.

Organami osób prawnych wymienionych w ust. 1 i 2 są

1)

dla metropolii gnieźnieńskiej - metropolita gnieźnieński, Prymas Polski, dla innych

metropolii - metropolita;

2)

dla archidiecezji - arcybiskup archidiecezjalny lub administrator archidiecezji;

3)

dla diecezji - biskup diecezjalny lub administrator diecezji;

4)

dla administratury apostolskiej - administrator apostolski;

5)

dla parafii - proboszcz lub administrator parafii;

6)

dla kościoła rektoralnego - rektor;

7)

dla Caritas Polskiej - dyrektor;

8)

dla Caritas diecezji - dyrektor;

9)

dla Papieskich Dzieł Misyjnych - dyrektor krajowy.

4.

Ilekroć w ustawie używa się określenia „biskup diecezjalny”, rozumie się przez to

organy osób prawnych wymienione w ust. 3 pkt 2-4.

1.

Osobami prawnymi są następujące personalne jednostki organizacyjne Kościoła

1)

Ordynariat Polowy;

2)

kapituły;

3)

parafie personalne;

4)

Konferencja Wyższych Przełożonych Zakonnych Męskich

5)

Konferencja Wyższych Przełożonych Zakonnych Żeńskich

6)

instytuty życia konsekrowanego (instytuty zakonne i instytuty świeckie) oraz stowarzyszenia

życia apostolskiego; te instytuty i stowarzyszenia zwane są dalej „zakonami”;

7)

prowincje zakonów;

8)

opactwa, klasztory niezależne, domy zakonne;

9)

wyższe i niższe seminaria duchowne diecezjalne;

10)

wyższe i niższe seminaria duchowne zakonne, jeżeli, w myśl przepisów danego zakonu,

mają charakter samoistny.

2.

Organami osób prawnych wymienionych w ust. 1 są

1)

dla Ordynariatu Polowego - ordynariusz polowy;

2)

dla kapituły - prepozyt albo dziekan;

3)

dla parafii personalnej - proboszcz lub administrator parafii;

4)

dla Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych - przewodniczący (przewodnicząca)

Konsulty Wyższych Przełożonych Zakonnych;

5)

dla zakonów - wyższy przełożony (przełożona);

6)

dla prowincji zakonnej - przełożony (przełożona) prowincji;

7)

dla opactwa - opat (przełożona);

8)

dla klasztoru niezależnego i domu zakonnego - przełożony (przełożona);

9)

dla wyższego seminarium duchownego - rektor;

10)

dla niższego seminarium duchownego - dyrektor.

3.

Organy osób prawnych zakonnych mogą używać innych nazw, stosownie do tradycji danej

osoby prawnej.

1.

Osobami prawnymi są

1)

Katolicki Uniwersytet Lubelski;

2)

Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie;

3)

Papieski Wydział Teologiczny w Poznaniu;

4)

Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu;

5)

Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie oraz jego dwie sekcje: św. Jana Chrzciciela

i św. Andrzeja Boboli „Bobolanum”

6)

Wydział Filozoficzny Towarzystwa Jezusowego w Krakowie;

7)

kościelne instytuty naukowe i dydaktyczno-naukowe kanonicznie erygowane.

2.

(uchylony)

Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą uzyskać osobowość prawną w drodze rozporządzenia

Ministra-Kierownika Urzędu do Spraw Wyznań

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

Kościelne wydawnictwa, zakłady wytwórcze, usługowe i handlowe, zakłady charytatywno-opiekuńcze,

szkoły i inne placówki oświatowo-wychowawcze, nieposiadające osobowości prawnej, działają

w ramach kościelnych osób prawnych, które je powołały.

1.

Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 7 i 8 oraz art. 9 ust. 1

pkt 7, nabywają osobowość prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu administracji

państwowej o ich utworzeniu przez władzę kościelną, jeżeli ratyfikowane umowy nie

stanowią inaczej.

2.

Jeżeli przepis prawa lub ratyfikowane umowy nie stanowią inaczej, właściwym organem

administracji państwowej jest

1)

odnośnie do osób prawnych wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4, art. 7 ust. 2 pkt

2 i 3, art. 8 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 oraz art. 9 ust. 1 pkt 7 - minister właściwy do spraw wyznań religijnych

2)

w pozostałych przypadkach - wojewoda.

3.

Powiadomienie powinno zawierać

1)

nazwę kościelnej osoby prawnej;

2)

jej siedzibę;

3)

określenie granic terenu jej działania - w odniesieniu do osób o zasięgu terytorialnym.

4.

Właściwa władza kościelna powiadamia niezwłocznie organ administracji państwowej wymieniony

w ust. 2 o

1)

zmianach dotyczących nazwy i siedziby kościelnej osoby prawnej oraz o zmianie jej

granic;

2)

połączeniu, podziale i zniesieniu kościelnej osoby prawnej.

5.

Odpis powiadomienia, o którym mowa w ust. 3 i 4, z umieszczonym na nim potwierdzeniem

odbioru, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej.

6.

Utworzenie jednostki organizacyjnej zakonu, który istnieje za granicą, a dotąd nie

działał w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej ministrem właściwym do spraw wyznań religijnych

O powołaniu i odwołaniu osoby sprawującej funkcje organu osoby prawnej władza kościelna

powiadamia właściwy organ administracji państwowej, jeżeli ratyfikowane umowy nie

stanowią inaczej. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko, obywatelstwo oraz miejsce

zamieszkania danej osoby.

1.

Organizowanie kultu publicznego i jego sprawowanie podlega władzy kościelnej.

2.

Publiczne sprawowanie kultu nie wymaga zawiadomienia, jeżeli odbywa się

1)

w kościołach, kaplicach, budynkach kościelnych i na gruntach kościelnych oraz w innych

pomieszczeniach służących katechizacji lub organizacjom kościelnym;

2)

w innych miejscach, z wyłączeniem dróg i placów publicznych oraz pomieszczeń użyteczności

publicznej; publiczne sprawowanie kultu na drogach, placach publicznych oraz w pomieszczeniach

użyteczności publicznej podlega uzgodnieniu z właściwym organem sprawującym zarząd

lub upoważnionym do dysponowania nimi.

3.

Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa za zmarłych mogą być sprawowane na

cmentarzach komunalnych przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.

1.

Małżeństwo zawarte w formie przewidzianej przez prawo kanoniczne wywiera takie skutki,

jak małżeństwo zawarte przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego, jeżeli spełnione

zostały wymagania określone w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.

2.

Osobę duchowną, przed którą składa się oświadczenia o zawarciu małżeństwa, określa

prawo kanoniczne.

1.

Organizowanie procesji, pielgrzymek lub innych imprez o charakterze religijnym na

drogach publicznych wymaga uzgodnienia, w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

z właściwymi organami administracji rządowej lub samorządowej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach konduktów pogrzebowych odbywających

się stosownie do miejscowego zwyczaju.

1.

Niedziele i następujące święta katolickie, zwane dalej „świętami”, są dniami wolnymi

od pracy

1)

1 stycznia - uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi (dzień Nowego Roku);

1a)

6 stycznia - Święto Trzech Króli;

2)

drugi dzień Wielkiej Nocy;

3)

dzień Bożego Ciała;

4)

15 sierpnia - uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny;

5)

1 listopada - dzień Wszystkich Świętych;

6)

25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia;

7)

26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia.

2.

Zmiana uregulowań, o których mowa w ust. 1, wymaga uprzedniego uzgodnienia między

Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

1.

Państwo uznaje prawo Kościoła do nauczania religii oraz religijnego wychowania dzieci

i młodzieży, zgodnie z wyborem dokonanym przez rodziców lub prawnych opiekunów.

2.

Dzieci i młodzież szkolna, młodzież pracująca i osoby dorosłe korzystają z nauczania

religii - zgodnie z programem ustalonym przez władzę kościelną.

3.

Nauczanie religii, jako wewnętrzna sprawa Kościoła, jest organizowane przez parafie

i domy zakonne pod zwierzchnictwem biskupa diecezjalnego.

1.

Nauczanie religii dzieci i młodzieży odbywa się w punktach katechetycznych organizowanych

w kościołach, kaplicach i budynkach kościelnych, a także w innych pomieszczeniach

udostępnionych na ten cel przez osobę uprawnioną do dysponowania pomieszczeniem.

2.

Nauczanie religii uczniów szkół publicznych może odbywać się również w szkołach na

zasadach określonych w odrębnej ustawie.

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze

i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach organizacyjnych i programowych określonych przez

odpowiednie ustawy. Mają one charakter katolicki i podlegają władzy kościelnej.

2.

(uchylony)

3.

Diecezje i zakony mają prawo zakładać i prowadzić niższe seminaria duchowne. W zakresie

realizacji programu szkół ogólnokształcących i uzyskiwania świadectw dojrzałości podlegają

one nadzorowi Ministra Edukacji Narodowej

1.

Do nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w szkołach, przedszkolach, placówkach i

innych jednostkach organizacyjnych wchodzących w skład systemu oświaty, prowadzonych

przez kościelne osoby prawne, stosuje się prawa i obowiązki ustalone dla nauczycieli

i wychowawców zatrudnionych odpowiednio w publicznych lub niepublicznych szkołach,

przedszkolach, placówkach i innych jednostkach organizacyjnych wchodzących w skład

systemu oświaty, prowadzonych przez podmioty niebędące jednostkami samorządu terytorialnego.

2.

(uchylony)

3.

Pracownikom szkół, przedszkoli, placówek i innych jednostek organizacyjnych wchodzących

w skład systemu oświaty, prowadzonych przez kościelne osoby prawne, niebędącym nauczycielami

lub wychowawcami, przysługują uprawnienia i świadczenia przewidziane dla tej kategorii

pracowników zatrudnionych odpowiednio w publicznych lub niepublicznych szkołach, przedszkolach,

placówkach i innych jednostkach organizacyjnych wchodzących w skład systemu oświaty,

prowadzonych przez podmioty niebędące jednostkami samorządu terytorialnego.

1.

Uczącym się w szkołach, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 3, przysługują świadczenia

społecznej służby zdrowia i ulgi w opłatach za przejazdy publicznymi środkami lokomocji

na równi z uczniami szkół państwowych.

2.

Rodzicom lub opiekunom prawnym uczniów szkół kościelnych, wymienionych w art. 20 ust.

1 i 3, przysługuje prawo do zasiłków rodzinnych.

3.

Uczącym się w szkołach kościelnych mogą być przyznawane, przez kościelne osoby prawne,

stypendia lub inne świadczenia socjalne.

1.

Konferencji Episkopatu Polski, diecezjom i zakonom przysługuje prawo zakładania i

prowadzenia wyższych seminariów duchownych, a w trybie określonym w ust. 2 i 3 - innych

wyższych uczelni.

2.

Status wyższych uczelni papieskich oraz tryb i zakres uznawania przez Państwo kościelnych

stopni i tytułów naukowych regulują umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

3.

Tworzenie szkół wyższych o zakresie nauczania szerszym niż określony w ust. 1 i 2

następuje w drodze ustawy na wniosek Konferencji Episkopatu Polski, z zastrzeżeniem

ust. 3a.

3a.

Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić wyższe szkoły zawodowe na zasadach

określonych w ustawie o wyższych szkołach zawodowych

4.

Do wykładowców, wychowawców, pracowników oraz uczących się w szkołach wymienionych

w ust. 1, 3 i 3a stosuje się przepisy art. 21 i 22.

5.

Władzy kościelnej przysługuje także prawo erygowania kościelnych instytutów naukowych

i naukowo-dydaktycznych. Nie korzystają one z uprawnień przewidzianych w ust. 1-4.

Osoby duchowne i członkowie zakonów mają prawo kształcenia się w szkołach państwowych

wszystkich stopni i rodzajów. Podlegają oni obowiązującym przepisom, zachowując jednak

prawo do noszenia stroju duchownego.

1.

Wszystkim osobom pełniącym służbę wojskową, a także ich rodzinom, zapewnia się swobodę

spełniania lub niespełniania, zależnie od ich woli, praktyk religijnych.

2.

Żołnierzom w czynnej służbie wojskowej zapewnia się możliwość uczestniczenia - poza

terenem jednostek wojskowych - we Mszy św. w niedziele i święta oraz w innych zwyczajowych

praktykach religijnych organizowanych w kościołach garnizonowych lub niegarnizonowych,

jeśli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi.

3.

Kapelani wojskowi troszczą się o realizację zasad zawartych w ust. 1 i 2, w szczególności

przez indywidualny kontakt z dowódcami jednostek wojskowych oraz z żołnierzami.

4.

Kapelani wojskowi mają pełną swobodę stałego kontaktowania się z żołnierzami na terenie

jednostek wojskowych, w terminach uzgodnionych z dowódcami tych jednostek.

1.

Do kapelanów wojskowych mają zastosowanie przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Kapelani stanowią wyodrębniony korpus osobowy żołnierzy zawodowych.

2.

Kapelani wojskowi podlegają w zakresie służby wojskowej organom wojskowym, a w zakresie

duszpasterstwa - władzom kościelnym.

3.

Statut duszpasterstwa wojskowego opracowywany jest z uwzględnieniem właściwości wynikających

z ust. 2. Statut uchwala Konferencja Episkopatu Polski, a ogłasza Minister Obrony

Narodowej.

1.

Do czasu powołania Ordynariatu Polowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust.

2 pkt 1, duszpasterstwem wojskowym kieruje Generalny Dziekan Wojska Polskiego, jako

naczelny kapelan wojskowy. Jego organem wykonawczym jest Generalny Dziekanat Wojska

Polskiego.

2.

Generalnego Dziekana Wojska Polskiego, po uprzednim uzgodnieniu jego kandydatury z

Konferencją Episkopatu Polski, powołuje spośród kapelanów wojskowych Minister Obrony

Narodowej. Biskup diecezjalny udziela Generalnemu Dziekanowi Wojska Polskiego jurysdykcji

kościelnej.

3.

Generalny Dziekan Wojska Polskiego przestaje pełnić swoje funkcje z chwilą

1)

zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej;

2)

przyjęcia jego prośby o rezygnację przez Ministra Obrony Narodowej lub władzę kościelną;

3)

odwołania go ze stanowiska przez Ministra Obrony Narodowej lub władzę kościelną.

4.

Decyzje, o których mowa w ust. 3, wymagają wspólnego uzgodnienia.

1.

Generalny Dziekan Wojska Polskiego, w porozumieniu z biskupem diecezjalnym, przedstawia

Ministrowi Obrony Narodowej wniosek w sprawie powołania kapelana wojskowego i zwolnienia

go z zawodowej służby wojskowej.

2.

Generalny Dziekan Wojska Polskiego, w porozumieniu z biskupem diecezjalnym i organem

wojskowym określonym w statucie duszpasterstwa wojskowego, wyznacza kapelana wojskowego

na stanowisko rektora kościoła garnizonowego i odwołuje go.

3.

Na wniosek Generalnego Dziekana Wojska Polskiego biskup diecezjalny udziela jurysdykcji

rektorowi kościoła garnizonowego lub innemu kapelanowi wojskowemu, chyba że przeciwko

temu przemawiają przewidziane prawem kanonicznym względy kościelne.

4.

Tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz następstwa odmowy

udzielenia jurysdykcji lub jej cofnięcia określa statut duszpasterstwa wojskowego.

5.

Tryb tworzenia personalnych parafii wojskowych i terytorialnych parafii przy kościołach

garnizonowych określa statut duszpasterstwa wojskowego.

1.

Przepisy dotyczące odraczania zasadniczej służby wojskowej ze względu na odbywanie

nauki mają zastosowanie również do alumnów wyższych seminariów duchownych oraz nowicjuszy

zakonnych.

2.

Duchowni po otrzymaniu święceń i członkowie zakonów po złożeniu profesji wieczystej

zostają przeniesieni do rezerwy. Nie są oni powoływani do odbywania ćwiczeń wojskowych

w czasie pokoju, z wyjątkiem przypadku przeszkolenia, za zgodą biskupa diecezjalnego

lub wyższego przełożonego zakonnego, do pełnienia funkcji kapelana.

3.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny osoby, o których mowa w ust. 1 i 2,

przeznacza się stosownie do potrzeb sił zbrojnych

1)

duchownych - do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych;

2)

alumnów wyższych seminariów duchownych oraz członków zakonów - do służby sanitarnej

lub służby w obronie cywilnej.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu

z biskupem diecezjalnym, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności

niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.

1.

Dzieciom i młodzieży przebywającym w zakładach wychowawczych i opiekuńczych, jak również

w sanatoriach, prewentoriach i szpitalach, zapewnia się prawo wykonywania praktyk

religijnych, korzystania z posług religijnych i katechizacji, z zachowaniem wzajemnej

tolerancji. W szczególności zapewnia się im możliwość udziału we Mszy św. w niedziele

i święta oraz w rekolekcjach.

2.

Dzieciom i młodzieży przebywającym na krajowych koloniach i obozach organizowanych

przez instytucje państwowe zapewnia się prawo do wykonywania praktyk religijnych,

w szczególności do udziału we Mszy św. w niedziele i święta.

3.

Szczegółowe przepisy w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje Minister Edukacji Narodowej Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

1.

Osobom przebywającym w zakładach leczniczych

2.

W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, kierownicy właściwych zakładów

państwowych zatrudnią kapelanów skierowanych przez biskupa diecezjalnego.

3.

W celu umożliwienia udziału zainteresowanych chorych i podopiecznych we Mszy św. i

w innych zbiorowych praktykach religijnych, kierownicy właściwych zakładów państwowych

przeznaczą odpowiednie pomieszczenia na kaplice, a w wyjątkowych wypadkach udostępnią

do tego celu inne pomieszczenia.

1

Osoby tymczasowo aresztowane mogą wykonywać praktyki religijne i uczestniczyć we Mszy

św. transmitowanej przez środki masowego przekazywania oraz, za zgodą organu, do którego

dyspozycji pozostają, korzystać z indywidualnej posługi religijnej.

2

Osobom skazanym zapewnia się możliwość wykonywania praktyk religijnych, korzystania

z posług religijnych oraz uczestniczenia we Mszy św. odprawianej w niedziele i święta

w odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu w zakładzie, w którym przebywają. Osobom,

które nie mogą uczestniczyć we Mszy św. odprawianej na terenie zakładu, należy zapewnić

możność wysłuchania Mszy św. transmitowanej przez środki masowego przekazywania.

3

Nieletnim przebywającym w okręgowych ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych

i schroniskach dla nieletnich zapewnia się możliwość wykonywania praktyk religijnych,

korzystania z katechizacji i posług religijnych, uczestniczenia we Mszy św. w niedziele

i święta. Nieletnim, którzy nie mogą uczestniczyć we Mszy św., należy zapewnić możność

wysłuchania Mszy św. transmitowanej przez środki masowego przekazywania.

4.

W celu realizacji uprawnień osób wymienionych w ust. 12

1.

Osobom należącym do Kościoła zapewnia się swobodę zrzeszania w celu realizacji zadań

wynikających z misji Kościoła.

2.

Prawo określone w ust. 1 jest wykonywane w ramach organizacji kościelnych i katolickich.

1.

Organizacjami kościelnymi w rozumieniu niniejszej ustawy są organizacje zrzeszające

osoby należące do Kościoła

1)

erygowane przez biskupa diecezjalnego lub w ramach statutów zakonnych przez wyższego

przełożonego zakonnego, a w odniesieniu do organizacji o zasięgu ponaddiecezjalnym

- przez Konferencję Episkopatu Polski;

2)

założone przez wiernych z udziałem proboszcza, rektora kościoła lub przełożonego zakonnego

za zezwoleniem władzy kościelnej, o której mowa w pkt 1.

2.

Organizacje kościelne mają na celu w szczególności działalność na rzecz formacji religijnej,

kultu publicznego i nauki katolickiej.

3.

Organizacje kościelne działają w ramach tych kościelnych osób prawnych, w których

zostały powołane. O erygowaniu organizacji o zasięgu ponaddiecezjalnym Sekretariat

Konferencji Episkopatu Polski powiadamia Urząd do Spraw Wyznań

4.

Władze kościelne czuwają nad zgodnością działania organizacji z ich celami religijnymi

i moralnymi.

5.

Do organizacji kościelnych nie stosuje się prawa o stowarzyszeniach. Przepisy ustawy o zgromadzeniach stosuje się do organizacji kościelnych jedynie gdy chodzi o zebrania na drogach i

placach publicznych oraz w pomieszczeniach użyteczności publicznej.

1.

Organizacjami katolickimi w rozumieniu ustawy są organizacje założone za aprobatą

władzy kościelnej, która zatwierdza im kapelana lub asystenta kościelnego. Działają

one w łączności z hierarchią kościelną.

2.

Organizacje katolickie mogą mieć na celu w szczególności zgodną z nauką Kościoła działalność

społeczno-kulturalną, oświatowo-wychowawczą i charytatywno-opiekuńczą.

3.

Do organizacji katolickich stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym że

1)

władzy kościelnej przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w ust. 1;

2)

wystąpienie do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia wymaga uzgodnienia w

Komisji Wspólnej;

3)

w przypadku likwidacji organizacji katolickiej do jej majątku stosuje się odpowiednio

przepisy o majątku zlikwidowanych kościelnych osób prawnych, chyba że ich statut stanowi

inaczej.

Organizacje, których celem jest krzewienie trzeźwości, oddziaływanie na osoby nadużywające

alkoholu lub używające narkotyków oraz udzielanie pomocy ich rodzinom, mogą być tworzone

także w formie organizacji kościelnych, o których mowa w art. 34, lub organizacji

katolickich, o których mowa w art. 35.

Organizacje inne niż wymienione w art. 33, zrzeszające katolików, realizują ideały

chrześcijańskie według własnych programów, działając wyłącznie na podstawie ogólnie

obowiązujących przepisów prawa oraz swoich statutów.

1.

Osoby prawne Kościoła mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności

charytatywno-opiekuńczej.

2.

Dla prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1, władze kościelne są uprawnione

również do powołania

1)

Caritas Polskiej - jako instytucji o zasięgu krajowym;

2)

Caritas diecezji - dla poszczególnych diecezji.

3.

Caritas Polską powołuje, nadaje jej statut i nadzoruje Konferencja Episkopatu Polski.

4.

Caritas diecezji powołuje, nadaje jej statut i nadzoruje biskup diecezjalny.

5.

Zakony prowadzą działalność charytatywno-opiekuńczą w zakresie określonym w ich statutach

lub odpowiednich aktach wewnętrznych.

6.

Działalność charytatywno-opiekuńczą mogą prowadzić organizacje katolickie w zakresie

określonym w ich statutach.

Działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności

1)

prowadzenie zakładów dla sierot, starców, osób upośledzonych fizycznie lub umysłowo

oraz innych kategorii osób potrzebujących opieki;

2)

prowadzenie szpitali i innych zakładów leczniczych oraz aptek;

3)

organizowanie pomocy w zakresie ochrony macierzyństwa;

4)

organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi i epidemiami,

ofiarom wojennym, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym rodzinom

i osobom, w tym pozbawionym wolności;

5)

prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk;

6)

udzielanie pomocy w zapewnianiu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującym się w

potrzebie;

7)

krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających;

8)

przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się

w szczególnej potrzebie.

Środki na realizację działalności charytatywno-opiekuńczej pochodzą w szczególności

z

1)

ofiar pieniężnych i w naturze;

2)

spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych;

3)

dochodów z imprez i zbiórek publicznych;

4)

subwencji, dotacji i ofiar pochodzących od krajowych instytucji i przedsiębiorstw

państwowych, społecznych, wyznaniowych i prywatnych;

5)

odpłatności za usługi świadczone przez kościelne instytucje charytatywno-opiekuńcze;

6)

dochodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez Caritas Polską i Caritas diecezji

bezpośrednio lub w formie wyodrębnionych zakładów;

7)

dochodów instytucji kościelnych.

1.

Kościół w Polsce i jego osoby prawne mają prawo realizacji inwestycji sakralnych i

kościelnych.

2.

Inwestycją sakralną jest budowa, rozbudowa, odbudowa kościoła lub kaplicy, a także

adaptacja innego budynku na cele sakralne.

3.

Inwestycją kościelną jest inwestycja kościelnej osoby prawnej niewymieniona w ust.

2.

4.

Inwestycje sakralne i kościelne podlegają ogólnie obowiązującym przepisom o planowaniu

przestrzennym i prawa budowlanego, a w odniesieniu do budynków zabytkowych - również przepisom o ochronie dóbr kultury.

1.

Plany zagospodarowania przestrzennego obejmują także inwestycje sakralne i kościelne

oraz katolickie cmentarze wyznaniowe. Przeznaczenie terenu na te cele ustala się w

tych planach na wniosek biskupa diecezjalnego lub wyższego przełożonego zakonnego.

2.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

a przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego na cele wskazane w ust. 1,

będą oddawane w użytkowanie wieczyste albo podlegały sprzedaży kościelnym osobom prawnym

na ich wniosek.

3.

Grunty stanowiące własność jednostki samorządu terytorialnego przeznaczone na te cele

mogą być sprzedawane za cenę ustaloną uchwałą odpowiedniej rady lub sejmiku tej jednostki.

4.

Biskupi diecezjalni lub wyżsi przełożeni zakonni uzgadniają kolejność realizacji inwestycji

sakralnych i kościelnych na okres narodowego planu społeczno-gospodarczego

5.

Szczegółowy tryb i zakres uzgadniania, o którym mowa w ust. 4, terminy uzgadniania

oraz postępowania w przypadkach losowych określa w drodze rozporządzenia minister

właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z Sekretariatem Konferencji

Episkopatu Polski.

1.

Inwestycje sakralne i kościelne są finansowane ze środków własnych kościelnych osób

prawnych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do inwestycji mających na celu stworzenie warunków

do działania duszpasterstwa wojskowego oraz duszpasterstwa specjalnego w zakładach

państwowych.

3.

Na odbudowę i utrzymanie dóbr kultury stanowiących własność kościelnych osób prawnych

będą udzielane dotacje państwowe na podstawie odrębnych przepisów.

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych pod zakłady charytatywno-opiekuńcze

i punkty katechetyczne.

1.

Parafie mają prawo posiadania, zarządzania oraz zakładania i poszerzania cmentarzy

grzebalnych.

2.

Przepis ust. 1 ma również zastosowanie do zakonów lub ich domów w odniesieniu do wyodrębnionych

cmentarzy zakonnych.

3.

W miejscowościach, gdzie nie ma cmentarzy komunalnych, zarządy cmentarzy umożliwiają

pochowanie na cmentarzach, o których mowa w ust. 1, na równych prawach także innych

zmarłych.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie naruszają ogólnych przepisów o cmentarzach i chowaniu zmarłych,

o planowaniu przestrzennym oraz o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

1.

Dla zapewnienia warunków rozwoju kultury chrześcijańskiej kościelne osoby prawne mają

prawo wydawania prasy, książek i innych druków oraz zakładania i posiadania wydawnictw,

katolickiej agencji informacyjnej, zakładów poligraficznych, z zachowaniem obowiązujących

w tym zakresie przepisów prawa.

2.

W celu realizacji postanowień ust. 1 kościelne osoby prawne mogą otrzymywać jako darowizny

z zagranicy na własne potrzeby maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz

papier.

Kościelne osoby prawne mogą organizować własny kolportaż prasy lub korzystać z pośrednictwa

innej sieci kolportażu.

1.

Kościół ma prawo do emitowania w środkach masowego przekazywania Mszy św. w niedziele

i święta oraz swoich programów, w szczególności religijno-moralnych, społecznych i

kulturalnych.

2.

Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, regulują porozumienia między

Sekretariatem Konferencji Episkopatu Polski a jednostkami publicznej radiofonii i

telewizji.

3.

Kościół ma prawo do zakładania i używania urządzeń radiokomunikacyjnych przeznaczonych

do nadawania programów radiofonicznych i telewizyjnych oraz do uzyskiwania na ten

cel niezbędnych częstotliwości na zasadach określonych w przepisach ustawy o radiofonii i telewizji.

4.

(uchylony)

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo zakładania i prowadzenia własnych teatrów, kin,

wytwórni filmów i wytwórni innych środków audiowizualnych.

2.

Kościelne osoby prawne mają prawo dystrybucji i rozpowszechniania filmów i innych

środków audiowizualnych.

3.

Korzystanie z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje bez obowiązku uzyskiwania

zezwoleń i upoważnień na tę działalność, jeśli jest prowadzona na potrzeby realizacji

zadań religijno-moralnych w sferze kultury. O podjęciu i prowadzeniu tej działalności

władza kościelna powiadamia państwowy organ właściwy do udzielania takich zezwoleń

i upoważnień.

4.

Kościelne osoby prawne mogą otrzymywać jako darowizny z zagranicy na własne potrzeby

urządzenia i materiały niezbędne do prowadzenia działalności określonej w ust. 1.

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo zakładania i posiadania archiwów i muzeów.

2.

Kościelne osoby prawne mają prawo do gromadzenia zbiorów bibliotecznych na cele wewnętrzne

i publiczne. O podjęciu publicznego udostępniania zbiorów władza kościelna powiadamia

właściwy do rejestracji bibliotek organ państwowy.

3.

Kościół i jego osoby prawne mają, bez potrzeby uzyskiwania zezwoleń, prawo organizowania

i prowadzenia związanej z wypełnianiem jego zadań działalności kulturalnej i artystycznej.

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,

udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej

oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną,

a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa

kultury polskiej.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania

mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania

swoim majątkiem.

(uchylony)

1.

W obrocie nieruchomościami między kościelnymi osobami prawnymi nie stosuje się prawa

pierwokupu na rzecz Skarbu Państwa.

2.

Przy nabywaniu nieruchomości lub ich części przez kościelne osoby prawne od osób trzecich

prawo pierwokupu może być stosowane jedynie w przypadkach, gdy inwestor państwowy

lub spółdzielczy uzyskał wcześniej decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej

na tej nieruchomości lub części tej nieruchomości.

1.

Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym

z wyjątkami określonymi w ust. 2-6.

2.

Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania z tytułu przychodów ze swojej

działalności niegospodarczej. W tym zakresie osoby te nie mają obowiązku prowadzenia

dokumentacji wymaganej przez przepisy o zobowiązaniach podatkowych.

3.

Dochody z działalności gospodarczej kościelnych osób prawnych oraz spółek, których

udziałowcami są wyłącznie te osoby, są zwolnione od opodatkowania w części, w jakiej

zostały przeznaczone w roku podatkowym lub w roku po nim następującym na cele kultowe,

oświatowo-wychowawcze, naukowe, kulturalne, działalność charytatywno-opiekuńczą, punkty

katechetyczne, konserwację zabytków oraz na inwestycje sakralne, o których mowa w

art. 41 ust. 2, i te inwestycje kościelne, o których mowa w art. 41 ust. 3, których

przedmiotem są punkty katechetyczne i zakłady charytatywno-opiekuńcze, jak również

remonty tych obiektów.

4.

Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania i od świadczeń na fundusz gminny fundusz miejski

5.

Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz od świadczeń na fundusz gminny fundusz miejski

1)

są one wpisane do rejestru zabytków;

2)

służą jako internaty przy szkołach i seminariach duchownych, domy zakonów kontemplacyjnych,

domy formacyjne zakonów i domy księży emerytów (sióstr emerytek);

3)

znajdują się w budynkach kurii diecezjalnych i biskupich, zakonnych zarządów generalnych

i prowincjalnych w Sekretariacie Prymasa Polski i w Sekretariacie Konferencji Episkopatu

Polski.

6.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze

czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od podatku

od spadków i darowizn oraz opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są

1)

rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej;

2)

sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

7.

Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy

opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym

8.

Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 12, mogą być na wniosek kościelnej

osoby prawnej uznane przez właściwego dyrektora izby administracji skarbowej za odrębne

podmioty podatkowe, jeżeli są organizacyjnie wyodrębnione.

9.

Nabywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 6, jest zwolnione od opłat

sądowych i notarialnych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Zwalnia się z należności celnych przywozowych towary przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze

i oświatowo-wychowawcze oraz towary o charakterze kulturalnym przeznaczone na cele

kultu, przywożone dla kościelnych osób prawnych, w granicach i na warunkach określonych

w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy

system zwolnień celnych

(Dz. Urz. UE L 324 z 10.12.2009, str. 23).

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną

działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą oraz utrzymanie

duchownych i członków zakonów.

2.

Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zgłoszenia, jeżeli odbywają się w obrębie

terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych

w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.

1.

Kościelne osoby prawne mogą zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie

obowiązujące przepisy o fundacjach, ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.

2.

Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje kościelna

osoba prawna, będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji.

3.

W razie stwierdzonych nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ państwowy

zwraca się do kościelnej osoby prawnej, sprawującej nadzór nad fundacją, wyznaczając

termin nie krótszy niż trzy miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości. Po

bezskutecznym upływie tego terminu można zastosować środki oznaczone w przepisach

o fundacjach.

4.

W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu w myśl przepisów o fundacjach,

zarząd ten będzie sprawowała kościelna osoba prawna wyznaczona przez Prezydium Konferencji

Episkopatu Polski.

5.

Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji

1)

do jej majątku znajdującego się w kraju stosuje się odpowiednio przepis art. 59;

2)

o przeznaczeniu jej majątku znajdującego się za granicą zadecyduje Konferencja Episkopatu

Polski lub wyższy przełożony zakonny.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na nadrzędną kościelną

osobę prawną, a jeżeli taka osoba nie istnieje lub nie działa w Polsce, majątek ten

przechodzi na Konferencję Episkopatu Polski lub Konferencję Wyższych Przełożonych

Zakonnych.

1.

Nieruchomości lub ich części, pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu

kościelnych osób prawnych, stają się z mocy prawa ich własnością, jeżeli

1)

były własnością diecezji, parafii, klasztorów lub innych instytucji grecko-katolickich

(unickich);

2)

podlegały przejęciu na własność Państwa z mocy ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu

proboszczom posiadania gospodarstw rolnych i utworzeniu Funduszu Kościelnego

(Dz. U. poz. 87 i 111 oraz z 1969 r. poz. 95), zwanej dalej „ustawą o dobrach martwej ręki”, a zostały pozostawione, wydzierżawione

lub przekazane kościelnym osobom prawnym;

3)

podlegały przepisom dekretu z dnia 24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu fundacji

(Dz. U. poz. 172 oraz z 1957 r. poz. 3), a zostały poręczone, pozostawione, wydzierżawione, wynajęte lub przekazane kościelnym

osobom prawnym;

4)

zostały przez byłe władze zaborcze austriackie przejęte na własność funduszy religijnych,

funduszy naukowych, szkół parafialnych lub katolickich gmin parafialnych;

5)

znajdują się na nich cmentarze lub obiekty sakralne wraz z budynkami towarzyszącymi;

dotyczy to również obiektów położonych na obszarze miasta stołecznego Warszawy, nie

dotyczy natomiast kościołów garnizonowych.

2.

Przez „budynki towarzyszące” obiektom sakralnym rozumie się położone w sąsiedztwie

obiektów sakralnych: budynki stanowiące mieszkanie proboszcza lub rektora i kancelarię

parafialną lub kancelarię rektora (plebanię), budynki stanowiące mieszkanie wikariuszy

(wikariatkę), budynki stanowiące mieszkanie pracowników świeckich parafii lub rektoratu

(organistówkę), budynki punktu katechetycznego i budynki domu zakonnego związanego

z duszpasterstwem w tym obiekcie sakralnym albo świadczeniem w nim pomocy.

3.

Nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 4, które w dniu wejścia

w życie ustawy znajdują się we władaniu państwowych jednostek organizacyjnych, stają

się z mocy prawa odpowiednio własnością Skarbu Państwa, innych państwowych osób prawnych

lub mieniem komunalnym.

4.

Nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 4, znajdujące się w samoistnym

posiadaniu osób fizycznych lub osób prawnych niewymienionych w ust. 1 i 3, podlegają

nabyciu w drodze zasiedzenia, przy zaliczeniu okresu posiadania przed dniem wejścia

w życie ustawy.

5.

Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.

1 i 3, następuje w drodze decyzji wojewody.

6.

Decyzje, o których mowa w ust. 5, mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego. Skarga

na niewydanie decyzji jest dopuszczalna po upływie 2 lat od daty wszczęcia postępowania

administracyjnego.

7.

Przejście własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 i 3 jest wolne

od podatków i opłat związanych z tym przejściem, a wynikające z niego wpisy do ksiąg

wieczystych i ich zakładanie są wolne od opłat.

8.

Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w

ust. 1 i 3, ulega zawieszeniu, a sądy lub organy administracji państwowej przekazują

ich akta organowi, o którym mowa w ust. 5.

9.

Organ, który wydał decyzję ostateczną określoną w ust. 5, zawiadamia o niej sąd lub

organ administracji państwowej, który zawiesił postępowanie, zwracając akta sprawy.

Sąd lub organ administracji państwowej umorzy postępowanie.

1.

Na wniosek kościelnych osób prawnych wszczyna się postępowanie, zwane dalej „postępowaniem

regulacyjnym”, w przedmiocie przywrócenia im własności upaństwowionych nieruchomości

lub ich części

1)

niepozostających we władaniu kościelnych osób prawnych nieruchomości, o których mowa

w art. 60 ust. 1 pkt 1, chyba że pozostają one w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu

innych kościołów i związków wyznaniowych;

2)

przejętych w toku wykonywania ustawy o dobrach martwej ręki, jeżeli nie wydzielono

z nich należnych w myśl tej ustawy gospodarstw rolnych proboszczów. Z gruntów tych

mogą być również wydzielone gospodarstwa rolne do 50 ha dla poszczególnych diecezji,

seminariów duchownych i domów zakonnych prowadzących działalność określoną w art.

20 i 39; dla pozostałych domów zakonnych mogą być wydzielone gospodarstwa rolne do

5 ha. W skład gospodarstw rolnych mogą wchodzić także grunty leśne stanowiące część

składową przejętych uprzednio nieruchomości ziemskich;

3)

które należały do zakonów bezhabitowych i stowarzyszeń kościelnych, a zostały przejęte

w toku likwidacji dokonanej na podstawie rozporządzenia Ministra Administracji Publicznej z dnia 10 marca 1950 r. w sprawie

przystosowania stowarzyszeń do przepisów prawa o stowarzyszeniach

(Dz. U. poz. 98);

4)

mienia fundacji kościelnych;

5)

przejętych po 1948 r. w trybie egzekucji zaległości podatkowych;

6)

wywłaszczonych, jeżeli odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość nie zostało wypłacone

lub nie zostało podjęte;

6

przejętych na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy

(Dz. U. poz. 279);

7)

przejętych we władanie państwowych jednostek organizacyjnych bez tytułu prawnego,

bez względu na późniejsze ustawodawstwo konwalidujące te przejęcia.

2.

Przedmiotem postępowania regulacyjnego może być również przekazanie własności nieruchomości

lub ich części

1)

w celu przywrócenia w nich sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych

osób prawnych w zakresie, o którym mowa w art. 20 i 39;

2)

których stan prawny nie jest ustalony, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie prawa

osób trzecich.

3.

W odniesieniu do nieruchomości objętych dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy stosuje się odpowiednio art. 63 ust. 1, z tym że w odniesieniu do gruntów objętych

tym dekretem przedmiotem postępowania regulacyjnego jest ustanowienie użytkowania

wieczystego.

4.

Regulacja nie może naruszać

1)

przepisów ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi

gospodarki narodowej

(Dz. U. poz. 17, 389 i 394, z 1958 r. poz. 224 oraz z 1969 r. poz. 95);

2)

(uchylony)

3)

praw nabytych przez niepaństwowe osoby trzecie, w szczególności przez inne kościoły

i związki wyznaniowe oraz rolników indywidualnych.

(uchylony)

1.

Regulacja może polegać na

1)

przywróceniu kościelnym osobom prawnym własności nieruchomości wymienionych w art.

61 ust. 1 i 2 lub ich części;

2)

przyznaniu odpowiedniej nieruchomości zamiennej, gdyby przywrócenie własności natrafiało

na trudne do przezwyciężenia przeszkody;

3)

przyznaniu odszkodowania ustalonego według przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości,

w razie niemożności dokonania regulacji przewidzianych w pkt 1 i 2.

2.

Regulacja dotycząca nieruchomości rolnych może następować także przez wydzielenie

odpowiednich nieruchomości z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

3.

W toku postępowania regulacyjnego można dokonać także regulacji granic nieruchomości,

a w miarę potrzeby ustanowić służebność gruntową lub znieść służebność dotychczas

istniejącą.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

9.

(utracił moc)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Przydziały lokali dokonane w trybie przepisów o szczególnym trybie najmu na rzecz

państwowych jednostek organizacyjnych lub organizacji politycznych, zawodowych, spółdzielczych

lub społecznych w nieruchomościach stanowiących własność kościelnych osób prawnych

tracą moc z upływem dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

W terminie określonym w ust. 1 nastąpi zwrot lokalu w stanie wolnym lub też strony

zawrą nową umowę najmu lokalu lub umowę o przeniesienie własności nieruchomości.

3.

Jeżeli strony dojdą do porozumienia w sprawie najmu lokalu, lecz nie zdołały uzgodnić

wysokości czynszu, każda z nich może zwrócić się w tej sprawie do sądu.

(uchylony)

1.

Wnioski władz kościelnych, złożone w terminie pięciu lat od dnia wejścia w życie ustawy,

o wpisy do ksiąg wieczystych na rzecz kościelnej osoby prawnej władającej nieruchomością

lub korzystającej z prawa oraz te wpisy są wolne od opłat, a przejście praw wolne

od podatku.

2.

Przepis ust. 1 ma również zastosowanie do zakładania ksiąg wieczystych, jeżeli poprzednie

księgi wieczyste utraciły moc prawną, a zachowały znaczenie dokumentów.

W okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy darowizny dokonane przez duchownych

na rzecz kościelnych osób prawnych, jeżeli ich przedmiotem są udziały w spółkach,

są zwolnione od opodatkowania, opłat skarbowych, sądowych i notarialnych, z wyjątkiem

opłat kancelaryjnych.

1.

Przepis art. 44 stosuje się również do nieruchomości pozostających w dniu wejścia

w życie ustawy w użytkowaniu wieczystym kościelnych osób prawnych z przeznaczeniem

na zakłady charytatywno-opiekuńcze i punkty katechetyczne.

2.

Przepis art. 42 ust. 2 stosuje się również do nieruchomości pozostających w dniu wejścia

w życie ustawy w użytkowaniu wieczystym kościelnych osób prawnych, z przeznaczeniem

na inwestycje sakralne i kościelne, z wyjątkiem wymienionych w ust. 1, oraz katolickie

cmentarze wyznaniowe. W razie sprzedaży zalicza się na poczet ceny wpłacone opłaty

za użytkowanie wieczyste.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli nieruchomości oddane w użytkowanie wieczyste

przeszły na własność kościelnych osób prawnych na podstawie art. 60.

1.

Osobom prawnym Kościoła Katolickiego, które po dniu 8 maja 1945 r. podjęły działalność

na Ziemiach Zachodnich i Północnych, mogą być, na ich wniosek, przekazane nieodpłatnie

na własność grunty znajdujące się w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi albo w Zasobie

Własności Rolnej Skarbu Państwa. Jeżeli grunty te znajdują się w zarządzie lub użytkowaniu

osób prawnych, przekazanie na własność może nastąpić wyłącznie za zgodą tych osób.

2.

Wielkość przekazanej nieruchomości rolnej, wraz z gruntami rolnymi będącymi już własnością

wnioskodawcy, nie może przekraczać w odniesieniu do

1)

gospodarstw rolnych parafii - 15 ha;

2)

gospodarstw rolnych diecezji - 50 ha;

3)

gospodarstw rolnych seminariów duchownych, diecezjalnych i zakonnych - 50 ha;

4)

gospodarstw rolnych domów zgromadzeń zakonnych - 5 ha, chyba że domy te prowadzą działalność,

o której mowa w art. 20 i 39; w tych przypadkach mogą być przekazane nieruchomości

rolne o powierzchni do 50 ha.

3.

Przekazanie na własność nieruchomości, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w drodze

decyzji wojewody właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wydanej

za zgodą Prezesa Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Decyzja ta stanowi podstawę

do dokonania wpisów w księgach wieczystych.

1.

Ubezpieczenie społeczne duchownych reguluje odrębna ustawa.

2.

Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych kościelne osoby prawne mogą prowadzić

wewnętrzną działalność ubezpieczeniową na rzecz duchownych, która w rozumieniu ustawy

jest działalnością niegospodarczą.

1.

Dowodem posiadania osobowości prawnej przez istniejące, w dniu wejścia w życie ustawy,

osoby prawne jest wymienienie ich w

1)

ostatnim wydanym drukiem przez diecezję lub archidiecezję przed wejściem w życie ustawy

wykazie jednostek kościelnych i duchowieństwa (schematyzmie diecezjalnym);

2)

ankiecie statystycznej zakonu lub prowincji zakonnej, złożonej według stanu z dnia

31 grudnia 1988 r. Urzędowi do Spraw Wyznań;

3)

decyzjach o niezgłoszeniu zastrzeżeń przeciwko utworzeniu parafii, wydanych na podstawie

art. 1 i 2 dekretu z dnia 31 grudnia 1956 r. o organizowaniu i obsadzaniu stanowisk

kościelnych

(Dz. U. z 1957 r. poz. 6).

2.

W przypadkach gdy osoba prawna nie jest wykazana w dokumentach, o których mowa w ust.

1, władza kościelna nadeśle, w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,

ich wykaz organom administracji państwowej, wymienionym w art. 13 ust. 2.

1.

Zmiana nazwy grup osób prawnych lub poszczególnych osób wymienionych w art. 6-9, bez

zmiany ich istoty, może być dokonana przepisami wewnątrzkościelnymi, bez konieczności

zmiany ustawy.

2.

Minister-Kierownik Urzędu do Spraw Wyznań Dzienniku Urzędowym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej „Monitor Polski”

(pominięty)

1.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych, o których mowa w art. 19 ust. 2, art. 20

ust. 2, art. 21 ust. 2, art. 30 ust. 3 i art. 42 ust. 5, pozostają w mocy przepisy

dotychczasowe.

2.

Tracą moc inne akty prawne w sprawach uregulowanych ustawą.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 31 grudnia 1956 r. o organizowaniu i obsadzaniu stanowisk kościelnych

(Dz. U. z 1957 r. poz. 6);

2)

przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1932 r. - Prawo

o stowarzyszeniach

(Dz. U. poz. 808, z późn. zm. utrzymane w mocy odnośnie do związków wyznaniowych oraz zakonów i kongregacji duchownych

przepisem art. 51 i art. 56 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. poz. 104);

3)

przepisy art. 2 ust. 2 lit. a i c dekretu z dnia 5 sierpnia 1949 r. o zmianie niektórych przepisów

Prawa o stowarzyszeniach

(Dz. U. poz. 335).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2022 r., z wyjątkiem art. 135 ust. 1 i 2,

art. 186 ust. 1 i 2, art. 243 ust. 1, art. 321, art. 324-338 w zakresie okręgowych

ośrodków wychowawczych, art. 340 w zakresie okręgowych ośrodków wychowawczych, art.

341 w zakresie okręgowych ośrodków wychowawczych, art. 343, art. 348 w zakresie okręgowych

ośrodków wychowawczych, art. 361, art. 363, art. 385 pkt 1 i 2, art. 389 pkt 1 i 3-7,

art. 393, art. 400, art. 401 ust. 2 i art. 415 pkt 4, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia.