Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 sierpnia 2023 r. w sprawie liczenia osób odbywających podróż na statkach

Rozporządzenie określa

1)

sposób liczenia osób odbywających podróż morską na statkach, o których mowa w art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą”;

2)

warunki udzielania zwolnień z obowiązku przekazywania informacji o liczbie pasażerów

lub rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach, o których mowa w art.

103 ust. 1 ustawy.

1.

Liczbę osób odbywających podróż morską na statku pasażerskim albo jachcie komercyjnym

określa się przez zsumowanie liczby członków załogi i liczby pasażerów.

2.

Liczenie pasażerów odbywa się w jeden z następujących sposobów

1)

przechodzenie pasażerów przez bramkę zintegrowaną z licznikiem przejść;

2)

stosowanie ręcznego urządzenia zliczającego obsługiwanego przez osobę wpuszczającą

pasażerów na statek;

3)

odrywanie kuponu lub odbieranie jednego z egzemplarzy numerowanych kart pokładowych

wydawanych pasażerom przy wchodzeniu na statek;

4)

odczyt kodu kreskowego, magnetycznego lub innego kodu zawartego na bilecie lub karcie

pokładowej przez urządzenie umiejscowione przy wejściu na statek;

5)

ręczne policzenie pasażerów - w przypadku jachtów komercyjnych;

6)

liczenie przy wykorzystaniu każdej innej metody zapewniającej prawidłowe policzenie

pasażerów, z tym że obliczona liczba pasażerów nie może wynikać z liczby sprzedanych

lub pozostałych w bloczku biletów albo kart pokładowych ani z wykazu lub liczby pasażerów,

którzy zarezerwowali bilet.

3.

W ramach liczenia osób odbywających podróż morską kapitan statku przed odcumowaniem

statku sprawdza, czy liczba osób znajdujących się na statku nie przekracza liczby

osób, którą statek może przewozić zgodnie z posiadanym certyfikatem.

1.

Armator statku pasażerskiego przewożący pasażerów drogą morską statkiem wyruszającym

z portu położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uprawiającym żeglugę na

linii regularnej wyłącznie na obszarach morskich, na których mogą być eksploatowane

statki pasażerskie klasy D, ustalonych na podstawie przepisów wydanych na podstawie

art. 86 ust. 10 ustawy oraz w bliskości portu stacjonowania morskiego statku ratowniczego

lub brzegowej stacji ratowniczej, może zostać zwolniony z obowiązku przekazywania

informacji o liczbie osób znajdujących się na statku do pojedynczego punktu kontaktowego,

jeżeli czas podróży między dwoma portami jest krótszy niż jedna godzina.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy szybkiego statku pasażerskiego.

3.

Armator statku pasażerskiego może zostać zwolniony z obowiązku rejestracji, o którym

mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy, jeżeli statek odbywa podróże między dwoma portami

lub którego podróż zaczyna się i kończy w tym samym porcie bez zawinięcia do portu

pośredniego, przy czym podróże te odbywają się wyłącznie na obszarach morskich, na

których mogą być eksploatowane statki pasażerskie klasy D, ustalonych na podstawie

przepisów wydanych na podstawie art. 86 ust. 10 ustawy oraz w bliskości portu stacjonowania

morskiego statku ratowniczego lub brzegowej stacji ratowniczej.

4.

Armator statku pasażerskiego przewożący pasażerów drogą morską statkiem uprawiającym

żeglugę na linii regularnej w rejonie, w którym roczne prawdopodobieństwo napotkania

fali o wysokości przekraczającej 2 m jest mniejsze niż 10%, może zostać zwolniony

z obowiązku rejestracji, o którym mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy, pod warunkiem

wykazania, że zebranie informacji o osobach znajdujących się na statku nie jest możliwe

oraz są spełnione łącznie następujące warunki

1)

podróż nie przekracza 30 mil morskich, licząc od miejsca wypłynięcia;

2)

głównym celem świadczonej usługi jest zapewnienie regularnego połączenia pasażerskiego

dla stałych użytkowników;

3)

stacje brzegowe zapewniają serwis asysty nawigacyjnej;

4)

są dostępne wiarygodne prognozy meteorologiczne;

5)

jest dostępny sprzęt poszukiwawczy i ratowniczy zgodnie z posiadanym certyfikatem.

Zwolnień, o których mowa w § 3, nie stosuje się do armatora organizującego przewóz pasażerów statkiem podnoszącym

banderę państwa trzeciego będącego stroną Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie

życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada 1974 r.

(Dz. U. z 2016 r. poz. 869 i 2029 oraz z 2017 r. poz. 142), które na podstawie postanowień tej konwencji nie zgadza się na stosowanie takich

zwolnień.

1.

Armator ubiegający się o zwolnienie, o którym mowa w § 3, składa wniosek w formie

pisemnej do dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu zawinięcia statku, wskazując

w nim szczegółowe uzasadnienie przyczyn i podstaw zwolnienia.

2.

Jeżeli statek uprawia żeglugę na linii regularnej między portami leżącymi na obszarze

właściwości więcej niż jednego dyrektora urzędu morskiego, przed rozpatrzeniem wniosku,

o którym mowa w ust. 1, dyrektor właściwy do jego rozpatrzenia przekazuje wniosek

do zaopiniowania dyrektorowi urzędu morskiego właściwego dla portu rozpoczęcia podróży.

3.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku niezwłocznie informuje

ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o udzielonych zwolnieniach.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej niezwłocznie informuje Komisję Europejską

o udzielonych zwolnieniach wraz z uzasadnieniem za pośrednictwem bazy danych utworzonej

w tym celu przez Komisję Europejską.

1.

Armator jachtu komercyjnego, o którym mowa w art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, może

zostać zwolniony z obowiązku przekazywania informacji o liczbie lub osobach znajdujących

się na statku do pojedynczego punktu kontaktowego, pod warunkiem że wyznaczy punkt

do kontaktu na lądzie, za pomocą którego, w przypadku prowadzenia akcji poszukiwawczej

i ratowniczej, będą udostępniane Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa informacje

o liczbie osób znajdujących się na statku, a w przypadku armatora jachtu komercyjnego,

o którym mowa w art. 103 ust 1 pkt 2 ustawy, również informacje o osobach znajdujących

się na statku.

2.

Armator ubiegający się o zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, składa wniosek w formie

pisemnej do dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu zawinięcia statku, wskazując

dane punktu do kontaktu na lądzie, w szczególności numer telefonu oraz adres e-mail,

pod którymi w przypadku prowadzenia akcji poszukiwawczej i ratowniczej przez 24 godziny

na dobę będzie można uzyskać informacje o liczbie i osobach znajdujących się na statku.

3.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku niezwłocznie informuje

dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa o udzielonych zwolnieniach oraz

przekazuje mu dane punktu do kontaktu na lądzie, o których mowa w ust. 2.

Do wniosków w sprawie udzielenia zwolnienia z obowiązku przekazywania informacji o

liczbie pasażerów lub rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach, o których

mowa w art. 103 ust. 1 ustawy, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w

życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.