Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 listopada 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Ustawa określa

1)

zasady i tryb postępowania w zakresie przeciwdziałania narkomanii;

2)

zadania i uprawnienia organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego

oraz innych podmiotów w zakresie przeciwdziałania naruszeniom prawa dotyczącego obrotu,

wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może

prowadzić do narkomanii;

3)

organy lub podmioty właściwe do wykonania

a)

rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r.

w sprawie prekursorów narkotykowych

(Dz. Urz. WE L 047 z 18.02.2004), zwanego dalej „rozporządzeniem 273/2004”,

b)

rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady

nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi

(Dz. Urz. WE L 22 z 26.01.2005, str. 1; Dz. Urz. WE Polskie wydanie specjalne z 2005 r.,

t. 48, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 111/2005”,

c)

rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1920/2006 z dnia 12 grudnia

2006 r. w sprawie Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii

(Dz. Urz. UE L 376 z 27.12.2006, str. 1, z późn. zm.)

4)

kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy i rozporządzeń wymienionych w pkt 3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 44 ust. 9 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 44 ust. 9 ustawy zmienianej w art. 1, jednak nie dłużej niż przez

18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki

społecznej, gospodarczej, oświatowo-wychowawczej i zdrowotnej, a w szczególności

1)

działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i profilaktyczną;

2)

leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych;

3)

ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych;

4)

nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii;

5)

zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania

substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;

6)

nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić

do narkomanii.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, są finansowane ze środków własnych podmiotów

wykonujących zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii, środków przeznaczonych

na realizację programów, o których mowa w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1285, z późn. zm., oraz środków Narodowego Funduszu Zdrowia innych niż przeznaczone na realizację programów

zdrowotnych.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, są finansowane z budżetu państwa z części

pozostających w dyspozycji właściwych ministrów.

Postępowania związane z nadzorem, o którym mowa w art. 44 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi

się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

produktów leczniczych, które są środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

lub prekursorami, w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1977, z późn. zm.;

2)

substancji chemicznych i ich mieszanin, które są prekursorami albo nowymi substancjami

psychoaktywnymi, w zakresie nieuregulowanym w przepisach o substancjach chemicznych

i ich mieszaninach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

W 2022 r. producent maku innego niż mak niskomorfinowy może prowadzić działalność

w zakresie uprawy takiego maku, jeżeli zawarł umowę kontraktacji z podmiotem, który

posiada zezwolenie marszałka województwa na prowadzenie działalności w zakresie skupu

maku, o którym mowa w art. 46 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 - w przypadku gdy

do dnia złożenia wniosku o wpis do rejestru producentów maku oraz podmiotów prowadzących

działalność w zakresie skupu maku, zwanego dalej „rejestrem maku”, producent ten nie

zawarł umowy na dostarczanie maku z podmiotem prowadzącym działalność w zakresie skupu

maku wpisanym do rejestru maku.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

(uchylony)

2)

importer - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej,

która dokonuje przywozu i składa zgłoszenie celne lub w imieniu której składane jest

zgłoszenie celne;

3)

jednostki naukowe - podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce

(Dz. U. z 2022 r. poz. 574, z późn. zm.;

4)

konopie - rośliny z rodzaju konopie (Cannabis L.);

5

konopie włókniste - rośliny z gatunku konopie siewne (Cannabis sativa L.), w których

suma zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego

(kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego) w kwiatowych lub owocujących wierzchołkach roślin,

z których nie usunięto żywicy, nie przekracza 0,3% w przeliczeniu na suchą masę; suma

ta podlega zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku;

6)

leczenie - leczenie zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania spowodowanych używaniem

środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych;

7)

leczenie substytucyjne - stosowanie, w ramach programu leczenia uzależnienia, produktów

leczniczych lub środków odurzających o działaniu agonistycznym na receptor opioidowy;

8)

mak - roślinę z gatunku mak lekarski (Papaver somniferum L.), zwaną również makiem

ogrodowym albo uprawnym;

9)

mak niskomorfinowy - roślinę z gatunku mak lekarski należącą do odmiany, w której

zawartość morfiny w torebce (makówce) bez nasion, wraz z przylegającą do niej łodygą

o długości do 7 cm, wynosi poniżej 0,06% w przeliczeniu na zasadę morfiny i na suchą

masę wymienionych części rośliny;

10)

mleczko makowe - sok mleczny torebki (makówki) maku;

11)

narkomania - stałe lub okresowe używanie w celach innych niż medyczne środków odurzających,

substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,

w wyniku czego może powstać lub powstało uzależnienie od nich;

11a)

nowa substancja psychoaktywna - każdą substancję lub grupy substancji pochodzenia

naturalnego lub syntetycznego w formie czystej lub w formie preparatu działającą na

ośrodkowy układ nerwowy, inną niż substancja psychotropowa i środek odurzający, stwarzającą

zgodnie z rekomendacją Zespołu do spraw oceny ryzyka zagrożeń dla zdrowia lub życia

ludzi związanych z używaniem nowych substancji psychoaktywnych, o której mowa w art.

18b ust. 1 pkt 3, zagrożenia dla zdrowia lub zagrożenia społeczne porównywalne do

zagrożeń stwarzanych przez substancję psychotropową lub środek odurzający, lub które

naśladują działanie tych substancji, określoną w przepisach wydanych na podstawie

art. 44f pkt 3;

12)

ograniczenie szkód zdrowotnych i społecznych - działania ukierunkowane na zmniejszenie

problemów zdrowotnych i społecznych wynikających z używania w celach innych niż medyczne

środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych;

13)

opium - stężały sok mleczny torebki (makówki) maku;

14)

osoba zagrożona uzależnieniem - osobę, u której zespół zjawisk psychicznych i oddziaływań

środowiskowych stwarza duże prawdopodobieństwo powstania uzależnienia od środków odurzających

lub substancji psychotropowych, albo osobę sporadycznie używającą środków odurzających,

substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;

15)

osoba uzależniona - osobę, która w wyniku używania środków odurzających, substancji

psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych albo używania

ich w celach medycznych znajduje się w stanie uzależnienia od tych środków lub substancji;

16)

prekursor - prekursor narkotykowy będący substancją sklasyfikowaną, o której mowa

w art. 2 pkt a rozporządzenia 273/2004, którego kategorię określa załącznik nr 1 do

tego rozporządzenia;

17)

preparat - produkt zawierający co najmniej jeden środek odurzający lub substancję

psychotropową, ich prekursory albo nowe substancje psychoaktywne;

18)

producent - przedsiębiorcę wytwarzającego, przetwarzającego lub przerabiającego środki

odurzające, substancje psychotropowe, ich prekursory lub nowe substancje psychoaktywne;

18a

producent maku - podmiot prowadzący działalność w zakresie uprawy maku;

18b

producent konopi włóknistych - podmiot prowadzący działalność w zakresie uprawy konopi

włóknistych;

19)

przetwarzanie - czynności prowadzące do przemiany środków odurzających, substancji

psychotropowych, prekursorów lub nowych substancji psychoaktywnych na inne środki

odurzające, substancje psychotropowe, prekursory lub nowe substancje psychoaktywne

albo na substancje niebędące środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi,

prekursorami lub nowymi substancjami psychoaktywnymi;

20)

przerób - otrzymywanie mieszanin środków odurzających, substancji psychotropowych,

prekursorów lub nowych substancji psychoaktywnych oraz nadawanie tym środkom lub substancjom

nowej postaci;

20a)

przewóz - przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych

substancji psychoaktywnych lub słomy makowej między dwoma państwami przez terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, które zaczyna się i kończy poza tym terytorium;

21)

przywóz - każde wprowadzenie na obszar celny Unii Europejskiej środków odurzających,

substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;

22)

rehabilitacja - proces dążący do zapewnienia osobie z zaburzeniami psychicznymi spowodowanymi

przez przyjmowanie środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych

lub nowych substancji psychoaktywnych osiągnięcia optymalnego stanu zdrowia oraz funkcjonowania

psychicznego i społecznego;

23)

reintegracja - efekt działań określonych w art. 14-16 i art. 18 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2241);

23a

RFID - technologię zdalnego nadzoru roślin (Radio-frequency identification), która

wykorzystuje fale radiowe do odczytu i przesyłania danych zawartych na etykiecie naniesionej

na każdą z uprawianych roślin, umożliwiając identyfikację każdej z roślin znajdujących

się w polu odczytu;

24)

słoma makowa - torebkę (makówkę) maku bez nasion, wraz z łodygą, lub poszczególne

ich części;

25)

substancja psychotropowa - substancje

a)

objęte zakresem stosowania Konwencji Narodów Zjednoczonych o substancjach psychotropowych

z 1971 r. (Dz. U. z 1976 r. poz. 180),

b)

wymienione w załączniku do decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej

minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego

handlu narkotykami

(Dz. Urz. UE L 335 z 11.11.2004, str. 8, z późn. zm.)

c)

pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, w formie czystej lub w formie preparatu,

działające na ośrodkowy układ nerwowy, inne niż określone w lit. a i b, ale o podobnej

do nich budowie chemicznej lub działaniu, stwarzające zgodnie z rekomendacją Zespołu

do spraw oceny ryzyka zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi związanych z używaniem

nowych substancji psychoaktywnych, o której mowa w art. 18b ust. 1 pkt 3, takie same

zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zagrożenia społeczne, jak zagrożenia stwarzane

przez te substancje,

d)

inne niż wymienione w lit. a-c, które na podstawie przepisów ustawy obowiązujących

przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz

ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. poz. 1490), były objęte wykazem substancji psychotropowych

- określone w przepisach wydanych na podstawie art. 44f pkt 1;

26)

środek odurzający - substancje

a)

objęte zakresem stosowania Jednolitej Konwencji Narodów Zjednoczonych o środkach odurzających

z 1961 r. (Dz. U. z 1966 r. poz. 277) zmienionej protokołem z 1972 r. (Dz. U. z 1996 r.

poz. 149),

b)

wymienione w załączniku do decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej

minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego

handlu narkotykami, poddane środkom kontroli i sankcjom karnym takim samym jak substancje, o których

mowa w lit. a,

c)

pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, w formie czystej lub w formie preparatu,

działające na ośrodkowy układ nerwowy, inne niż określone w lit. a i b, ale o podobnej

do nich budowie chemicznej lub działaniu, stwarzające zgodnie z rekomendacją Zespołu

do spraw oceny ryzyka zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi związanych z używaniem

nowych substancji psychoaktywnych, o której mowa w art. 18b ust. 1 pkt 3, takie same

zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zagrożenia społeczne, jak zagrożenia stwarzane

przez te substancje,

d)

inne niż wymienione w lit. a-c, które na podstawie przepisów ustawy obowiązujących

przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz

ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej były objęte wykazem środków odurzających

- określone w przepisach wydanych na podstawie art. 44f pkt 2;

27)

środek zastępczy - produkt zawierający substancję o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy,

który może być użyty w takich samych celach jak środek odurzający, substancja psychotropowa

lub nowa substancja psychoaktywna, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie

jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje

się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów;

28)

uprawa maku lub konopi - każdą uprawę maku lub konopi bez względu na powierzchnię;

29)

uzależnienie od środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych

lub nowych substancji psychoaktywnych - zespół zjawisk psychicznych lub somatycznych

wynikających z działania środków odurzających, substancji psychotropowych, środków

zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych na organizm ludzki, charakteryzujący

się zmianą zachowania lub innymi reakcjami psychofizycznymi i koniecznością używania

stale lub okresowo tych środków lub substancji w celu doznania ich wpływu na psychikę

lub dla uniknięcia następstw wywołanych ich brakiem;

30)

używanie szkodliwe - używanie substancji psychoaktywnej powodujące szkody somatyczne

lub psychiczne, włączając upośledzenie sądzenia lub dysfunkcyjne zachowanie, które

może prowadzić do niesprawności lub mieć niepożądane następstwa dla związków z innymi

ludźmi;

31)

używanie środka odurzającego, substancji psychotropowej, środka zastępczego lub nowej

substancji psychoaktywnej - wprowadzanie do organizmu człowieka środka odurzającego,

substancji psychotropowej, środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej,

niezależnie od drogi podania;

32)

wewnątrzwspólnotowa dostawa - przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych

lub nowych substancji psychoaktywnych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

33)

wewnątrzwspólnotowe nabycie - przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych

lub nowych substancji psychoaktywnych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

34)

wprowadzanie do obrotu - udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie,

środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych

lub nowych substancji psychoaktywnych;

35)

wytwarzanie - czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające,

substancje psychotropowe, prekursory, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne,

ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków

lub substancji;

36)

wywóz - każde wyprowadzenie poza obszar celny Unii Europejskiej środków odurzających,

substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych;

37

ziele konopi innych niż włókniste - każdą naziemną część rośliny konopi (pojedynczą

lub w mieszaninie), z wyłączeniem nasion, zawierającą powyżej 0,3% sumy delta-9-tetrahydrokannabinolu

oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego (kwasu delta-9-THC-2-karboksylowego); suma ta

podlega zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku;

38

żywica konopi - żywicę i inne produkty konopi zawierające delta-9-tetrahydrokannabinol

lub kwas delta-9-tetrahydrokannabinolowy.

W 2022 r. podmiot zamierzający uprawiać mak lub konopie włókniste we wniosku o wpis

do rejestru maku lub rejestru producentów konopi włóknistych oraz podmiotów prowadzących

działalność w zakresie skupu konopi włóknistych, zwanego dalej „rejestrem konopi włóknistych”,

umieszcza imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres

podmiotu posiadającego zezwolenie marszałka województwa na prowadzenie działalności

w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych, o którym mowa w art. 46 ust. 4 ustawy

zmienianej w art. 1, z którym zawarł umowę kontraktacji - w przypadku gdy podmiot

ten

1)

do dnia złożenia wniosku o wpis do rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych nie

zawarł umowy na dostarczanie maku lub konopi włóknistych z podmiotem prowadzącym działalność

w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych wpisanym do rejestru maku lub rejestru

konopi włóknistych lub

2)

nie będzie prowadził uprawy maku niskomorfinowego lub konopi włóknistych na potrzeby

własne lub nie będzie przetwarzał maku niskomorfinowego lub konopi włóknistych pochodzących

z upraw własnych we własnym zakresie na cele lub potrzeby określone w art. 45 ust.

2b albo ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii realizują organy administracji rządowej

i jednostek samorządu terytorialnego w zakresie określonym w ustawie.

2.

Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii są realizowane, w zakresie określonym

w ustawie, także przez

1)

przedszkola, szkoły i inne jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3-9 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, z późn. zm.;

2)

szkoły wyższe;

3)

podmioty lecznicze i inne podmioty działające w ochronie zdrowia;

4)

jednostki Wojska Polskiego, Policji i Straży Granicznej;

5)

organy celne;

6

jednostki organizacyjne Służby Więziennej oraz okręgowe ośrodki wychowawcze, zakłady

poprawcze i schroniska dla nieletnich;

7)

ośrodki pomocy społecznej, centra usług społecznych, powiatowe centra pomocy rodzinie

i regionalne ośrodki polityki społecznej;

7a)

jednostki organizacyjne wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, o których

mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy

zastępczej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 447, 1700 i 2140), oraz asystentów rodziny, rodziny zastępcze i prowadzących rodzinne domy dziecka;

8)

środki masowego przekazu.

3

W realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą uczestniczyć organizacje

pozarządowe oraz podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1327, 1265 i 1812), których działalność statutowa obejmuje zadania należące do sfery zadań publicznych

w zakresie ochrony i promocji zdrowia, pomocy społecznej, działalności charytatywnej,

nauki, edukacji, oświaty i wychowania, kultury fizycznej, porządku i bezpieczeństwa

publicznego lub przeciwdziałania patologiom społecznym, promocji i organizacji wolontariatu,

po przeprowadzeniu konkursu, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, a także samorządy zawodów medycznych, rodziny osób uzależnionych oraz grupy samopomocy

osób uzależnionych i ich rodzin.

1.

Z dniem 1 stycznia 2022 r. łączy się

1)

Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych działającą na podstawie ustawy

zmienianej w art. 2 oraz

2)

Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie ustawy

zmienianej w art. 4.

2.

Połączenie podmiotów, o których mowa w ust. 1, następuje przez włączenie Państwowej

Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych do Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania

Narkomanii.

3.

Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii po połączeniu podmiotów, o których

mowa w ust. 1, z dniem 1 stycznia 2022 r. otrzymuje nazwę Krajowe Centrum Przeciwdziałania

Uzależnieniom.

Do postępowań prowadzonych przez marszałków województw oraz wójtów (burmistrzów, prezydentów

miast) w sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 1 i 4-7 oraz art. 47 ustawy zmienianej

w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

1

Działalność w zakresie przeciwdziałania narkomanii prowadzi Krajowe Centrum Przeciwdziałania

Uzależnieniom, o którym mowa w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1608), zwane dalej „Centrum”.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

Z dniem 1 stycznia 2022 r.

1)

Dyrektor Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii staje się Dyrektorem

Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom;

2)

Zastępca Dyrektora Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii staje się

Zastępcą Dyrektora Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom;

3)

Dyrektor oraz Zastępca Dyrektora Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych

stają się Zastępcami Dyrektora Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom.

2.

Do Dyrektora Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, nie stosuje się wymagań, o których mowa w art. 8d ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Do uchylenia i zmiany decyzji, stwierdzenia nieważności decyzji oraz wznowienia postępowania

w sprawach rozstrzygniętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez marszałka

województwa oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta) na podstawie ustawy zmienianej

w art. 1 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Podstawę do działań w zakresie przeciwdziałania narkomanii stanowi Narodowy Program

Zdrowia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym, zwany dalej „Narodowym Programem Zdrowia”.

Z dniem 1 stycznia 2022 r.

1)

ogół praw i obowiązków podmiotu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, przechodzi na

Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom;

2)

składniki majątkowe i niemajątkowe podmiotu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1,

stają się z mocy prawa składnikami majątkowymi i niemajątkowymi Krajowego Centrum

Przeciwdziałania Uzależnieniom;

3)

wierzytelności i zobowiązania podmiotu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, stają

się z mocy prawa wierzytelnościami i zobowiązaniami Krajowego Centrum Przeciwdziałania

Uzależnieniom;

4)

postępowania niezakończone decyzją ostateczną prowadzone przez podmiot, o którym mowa

w art. 6 ust. 1 pkt 1, prowadzi Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom;

5)

w sprawach sądowych, sądowo-administracyjnych lub administracyjnych, w których stroną

lub uczestnikiem był podmiot, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, stroną lub uczestnikiem

staje się Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom;

6)

w umowach i porozumieniach, w których stroną lub uczestnikiem był podmiot, o którym

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, stroną lub uczestnikiem staje się Krajowe Centrum Przeciwdziałania

Uzależnieniom.

Wydane przez marszałka województwa zezwolenia, o których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy

zmienianej w art. 1, oraz wydane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) zezwolenia,

o których mowa w art. 47 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, zachowują ważność przez

okres, na jaki zostały wydane, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2022 r.

(uchylony)

Z dniem 1 stycznia 2022 r. Dyrektor Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom

jest upoważniony do uchylenia, zmiany, stwierdzenia nieważności decyzji, stwierdzenia

wygaśnięcia decyzji albo wznowienia postępowania w sprawach prowadzonych przez podmioty,

o których mowa w art. 6 ust. 1.

1

Cele operacyjne dotyczące przeciwdziałania narkomanii, określone w Narodowym Programie

Zdrowia, są realizowane w ramach programu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1119 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 24, 218, 1700 i 2185), zwanego dalej „Wojewódzkim Programem”.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

Organ wykonawczy samorządu województwa powołuje i odwołuje eksperta wojewódzkiego

do spraw informacji o narkotykach i narkomanii.

7.

Do zadań eksperta wojewódzkiego do spraw informacji o narkotykach i narkomanii, realizowanych

na terenie województwa ze środków określonych w budżecie samorządu województwa, należy

1)

zbieranie, gromadzenie, wymiana informacji i dokumentacji w zakresie przeciwdziałania

narkomanii, objętych badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie

i przetwarzanie zebranych danych;

2)

prowadzenie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków i narkomanii oraz

opracowywanie i udostępnianie ich wyników;

3)

gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków i narkomanii;

4)

formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu adekwatnej do sytuacji strategii

reagowania na problem narkomanii;

5)

gromadzenie i udostępnianie publikacji na temat narkotyków i narkomanii;

6)

gromadzenie i analiza informacji dotyczących nowo pojawiających się trendów w używaniu

środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji

psychoaktywnych.

1.

Świadectwa, zaświadczenia, zezwolenia, zgody, certyfikaty, informacje, upoważnienia,

opinie oraz dokonane akredytacje, zatwierdzenia i powołania wydane przez podmioty,

o których mowa w art. 6 ust. 1, zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

2.

Jeżeli nabycie prawa jest uzależnione od przedłożenia zaświadczenia, świadectwa zdrowia,

świadectwa przekroczenia granicy, opinii, decyzji lub innego dokumentu wydanego przez

Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, a przed dniem 1 stycznia 2022 r. dokument

taki został wydany zgodnie z właściwością przez podmioty, o których mowa w art. 6

ust. 1, to wymaganie przedłożenia dokumentu wydanego przez Krajowe Centrum Przeciwdziałania

Uzależnieniom jest spełnione, jeżeli strona przedłoży odpowiedni dokument wydany przez

podmiot, o którym mowa w art. 6 ust. 1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 49 ust. 7 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 49 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Przeciwdziałanie narkomanii należy do zadań własnych gminy, obejmujących

1)

zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych

i osób zagrożonych uzależnieniem;

2)

udzielanie rodzinom, w których występują problemy narkomanii, pomocy psychospołecznej

i prawnej;

3)

prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej, edukacyjnej oraz szkoleniowej

w zakresie rozwiązywania problemów narkomanii, w szczególności dla dzieci i młodzieży,

w tym prowadzenie zajęć sportowo-rekreacyjnych dla uczniów, a także działań na rzecz

dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych

i socjoterapeutycznych;

4)

wspomaganie działań instytucji, organizacji pozarządowych i osób fizycznych, służących

rozwiązywaniu problemów narkomanii;

5)

pomoc społeczną osobom uzależnionym i rodzinom osób uzależnionych dotkniętym ubóstwem

i wykluczeniem społecznym i integrowanie ze środowiskiem lokalnym tych osób z wykorzystaniem

pracy socjalnej i kontraktu socjalnego.

2

Realizacja zadań, o których mowa w ust. 1, jest prowadzona w ramach programu, o którym

mowa w art. 4ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi, zwanego dalej „Gminnym Programem”.

2a.

W Gminnym Programie uwzględnia się działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną

i profilaktyczną prowadzoną w szkołach i placówkach systemu oświaty zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 22 ust. 3, a także diagnozę w zakresie występujących w

szkołach i placówkach systemu oświaty czynników ryzyka i czynników chroniących przeprowadzaną

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 22 ust. 3.

2b.

W ramach Gminnego Programu w szkołach i placówkach systemu oświaty są realizowane

w szczególności działania o potwierdzonej skuteczności lub oparte na naukowych podstawach

prowadzone w zakresie działalności, o której mowa w ust. 2a.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Postępowania konkursowe w sprawie wyboru programu szkolenia w dziedzinie uzależnienia

prowadzone na podstawie art. 27 ustawy zmienianej w art. 4 rozpoczęte i niezakończone

przed dniem 1 stycznia 2022 r. są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

(uchylony)

1.

Od dnia 1 stycznia 2022 r. rejestry, ewidencje, spisy, wykazy i bazy danych, prowadzone

przez podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1, prowadzi Krajowe Centrum Przeciwdziałania

Uzależnieniom.

2.

Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom udostępnia ewidencję certyfikatów specjalisty

psychoterapii uzależnień i certyfikatów instruktora terapii uzależnień Centrum Egzaminów

Medycznych.

(uchylony)

1.

Z dniem 1 stycznia 2022 r. pracownicy podmiotu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt

1, stają się pracownikami Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom.

2.

Do pracowników podmiotu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, stosuje się przepis

art. 23ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 oraz z 2021 r. poz. 1162).

3.

W okresie do dnia 1 lutego 2022 r. Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom,

na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, proponuje pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, nowe warunki pracy lub płacy.

Czynności procesowe, w tym czynności organów postępowania wykonawczego, dokonane przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem

przepisów dotychczasowych.

(uchylony)

1.

Dyrektor albo inny pracownik Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, który

w dniu 1 stycznia 2022 r. wykonuje dodatkowe zajęcia zarobkowe lub posiada dodatkowe

zatrudnienie, jest obowiązany wystąpić odpowiednio do ministra właściwego do spraw

zdrowia albo Dyrektora Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, w terminie

do dnia 31 stycznia 2022 r., z wnioskiem o wyrażenie zgody na ich wykonywanie.

2.

Dyrektor albo inny pracownik Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, który

nie uzyskał zgody, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy

od dnia odmowy jej wyrażenia zaprzestać wykonywania dodatkowych zajęć zarobkowych

lub zrezygnować z dodatkowego zatrudnienia i niezwłocznie poinformować o tym odpowiednio

ministra właściwego do spraw zdrowia albo Dyrektora Krajowego Centrum Przeciwdziałania

Uzależnieniom.

3.

Niewykonanie w terminie obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowi podstawę

do odwołania ze stanowiska albo rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia powoła, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie

tego przepisu, Komisję Inwentaryzacyjną, która ustali i sporządzi wykaz składników

majątkowych, innych niż nieruchomości, podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 1.

2.

Powołując Komisję Inwentaryzacyjną, minister właściwy do spraw zdrowia określa szczegółowy

zakres jej działania, sposób realizacji zadań i termin ich wykonania.

3.

Komisja Inwentaryzacyjna działa do czasu zakończenia realizacji zadań, o których mowa

w ust. 1.

4.

Komisja Inwentaryzacyjna przekaże ministrowi właściwemu do spraw zdrowia wykaz składników

majątkowych, o którym mowa w ust. 1.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje Zespół do spraw oceny ryzyka zagrożeń

dla zdrowia lub życia ludzi związanych z używaniem nowych substancji psychoaktywnych,

zwany dalej „Zespołem”.

2.

Zespół jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw zdrowia w

sprawach oceny potencjalnych zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi lub możliwości powodowania

szkód społecznych, wynikających z używania substancji, co do których istnieje podejrzenie,

że działają na ośrodkowy układ nerwowy.

3.

Członkami Zespołu są specjaliści w sprawach, o których mowa w ust. 2, posiadający

wiedzę co najmniej z zakresu nauk chemicznych, farmakologii, toksykologii, psychiatrii,

nauk społecznych lub nauk prawnych.

4.

W skład Zespołu wchodzą

1)

członkowie powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w tym przewodniczący

i zastępca przewodniczącego;

2)

członkowie powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia na wniosek

a)

Ministra Sprawiedliwości,

b)

Ministra Obrony Narodowej,

c)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

d)

ministra właściwego do spraw gospodarki,

e)

ministra właściwego do spraw transportu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje członka Zespołu

1)

z własnej inicjatywy, po zasięgnięciu opinii organu, który wnioskował o powołanie

członka Zespołu, albo

2)

na wniosek organu, który wnioskował o powołanie członka Zespołu, albo

3)

na własny wniosek członka Zespołu.

6.

Obsługę administracyjną Zespołu zapewnia Główny Inspektorat Sanitarny.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze zarządzenia, regulamin organizacyjny

Zespołu, biorąc pod uwagę jego zadania oraz skład osobowy.

1.

Do zadań Zespołu należy

1)

ocena w świetle współczesnej wiedzy naukowej skutków oddziaływania na ośrodkowy układ

nerwowy powodujących zagrożenie zdrowia lub życia ludzi, lub szkody społeczne, wynikających

z używania substancji psychotropowych, o których mowa w art. 4 pkt 25 lit. d, oraz

środków odurzających, o których mowa w art. 4 pkt 26 lit. d;

2)

ocena substancji niebędącej nową substancją psychoaktywną, ale wykazującej działanie

na ośrodkowy układ nerwowy, stwarzającej bezpośrednie zagrożenia dla zdrowia lub życia

ludzi lub powodującej szkody społeczne, uzasadniająca umieszczenie jej w wykazie nowych

substancji psychoaktywnych albo w wykazie środków odurzających lub substancji psychotropowych;

3)

rekomendowanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, uwzględniając oceny, o których

mowa w pkt 1 i 2, zmian w przepisach wydanych na podstawie art. 44f.

1a.

Rekomendacja w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera

1)

w przypadku substancji psychotropowej i środka odurzającego, opracowany przez Zespół

raport z analizy ryzyka zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi związanych z używaniem

danej substancji, obejmujący

a)

faktyczny i względny potencjał używania substancji,

b)

psychiczny lub fizjologiczny potencjał uzależniający,

c)

ryzyko lub potencjalne ryzyko zdrowotne (toksyczność ostra, długotrwałe używanie,

zdrowie publiczne),

d)

rozpowszechnianie używania substancji,

e)

dostępność substancji,

f)

charakter chemiczny substancji,

g)

ryzyko społeczne związane z zażywaniem substancji,

h)

inne informacje lub dane, uzasadniające rekomendację, jeżeli dotyczy;

2)

w przypadku nowej substancji psychoaktywnej, opracowaną przez Zespół kartę oceny danej

substancji, obejmującą

a)

status prawny dotyczący kontrolowania substancji na poziomie krajowym i międzynarodowym,

b)

wzór strukturalny, nazwę systematyczną w nomenklaturze chemicznej (IUPAC), synonimy,

wzór sumaryczny, masę molową i numer CAS (Chemical Abstracts Service), danej substancji,

c)

charakterystykę substancji,

d)

mechanizm oddziaływania,

e)

aktywność farmakologiczną,

f)

dostępność substancji w Rzeczypospolitej Polskiej,

g)

informację o identyfikacji substancji oraz potwierdzone przypadki zatruć i zgonów

na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i w innych krajach, jeżeli takie są dostępne,

h)

wykorzystanie substancji w przemyśle,

i)

inne informacje lub dane, uzasadniające rekomendację, jeżeli dotyczy.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia podaje do publicznej wiadomości, za pośrednictwem

swojej strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, oceny i rekomendacje Zespołu,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

1.

Za udział w pracach Zespołu nie przysługuje wynagrodzenie.

2.

Członkom Zespołu przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 77Kodeksu pracy.

Przewodniczący Zespołu z własnej inicjatywy lub na wniosek członka Zespołu może powoływać

ekspertów w celu przedstawienia opinii lub do udziału w pracach Zespołu.

1.

Tworzy się Radę do spraw Przeciwdziałania Uzależnieniom.

2.

Prezes Rady Ministrów, nie później niż do dnia 31 marca 2022 r., powoła osoby wchodzące

w skład pierwszej Rady do spraw Przeciwdziałania Uzależnieniom, o której mowa w art.

8j ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Do czasu powołania rady, o której mowa w ust. 2, Rada do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii

działa na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach.

4.

Z dniem powołania rady, o której mowa w ust. 2, znosi się Radę do Spraw Przeciwdziałania

Narkomanii.

1.

Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i profilaktyczna obejmuje

1)

promocję zdrowia psychicznego;

2)

promocję zdrowego stylu życia;

3)

informowanie o szkodliwości środków i substancji, których używanie może prowadzić

do narkomanii, oraz o narkomanii i jej skutkach;

4)

edukację psychologiczną i społeczną;

5)

edukację prawną;

6)

działania interwencyjne.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1)

wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów wychowawczo-profilaktycznych

jednostek organizacyjnych systemu oświaty;

2)

wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów przygotowania zawodowego

osób zajmujących się wychowaniem oraz profilaktyką w szkołach i innych placówkach

systemu oświaty oraz w szkołach wyższych;

3)

wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkolenia żołnierzy

w czynnej służbie wojskowej;

4)

prowadzenie działalności profilaktycznej, w szczególności w środowiskach zagrożonych

uzależnieniem;

5)

wspieranie działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.

5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych;

6)

uwzględnianie problematyki zapobiegania narkomanii w działalności publicznej radiofonii

i telewizji oraz innych środków masowego przekazu;

7)

prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.

3.

Szczegółowe zadania z zakresu działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej

i profilaktycznej określa Narodowy Program Zdrowia.

1.

Zabrania się reklamy i promocji substancji psychotropowych, środków odurzających,

środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych.

2.

Produkty lecznicze zawierające substancje psychotropowe lub środki odurzające mogą

być reklamowane na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

3.

Zabrania się reklamy i promocji środków spożywczych lub innych produktów przez sugerowanie,

że

1)

posiadają one działanie takie jak substancje psychotropowe, środki odurzające, środki

zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne;

2)

ich użycie, nawet niezgodne z przeznaczeniem, może powodować skutki takie jak skutki

działania substancji psychotropowych, środków odurzających, środków zastępczych lub

nowych substancji psychoaktywnych.

Uchwalone przed dniem 1 stycznia 2022 r.

1)

wojewódzki program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz gminny

program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, o których mowa odpowiednio

w art. 4 ust. 1 i art. 4

2)

Wojewódzki Program Przeciwdziałania Narkomanii oraz Gminny Program Przeciwdziałania

Narkomanii, o których mowa odpowiednio w art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym

- zachowują moc do dnia uchwalenia wojewódzkiego programu profilaktyki i rozwiązywania

problemów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii oraz gminnego programu profilaktyki

i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii odpowiednio

na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 4

1.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni w podstawie programowej

kształcenia ogólnego problematykę promocji zdrowia psychicznego i zdrowego stylu życia,

ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii.

2.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia podejmie działania na rzecz uwzględnienia problematyki promocji zdrowia

psychicznego i zdrowego stylu życia, w tym zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii

w programach przygotowania zawodowego nauczycieli i osób zajmujących się wychowaniem

i nauczaniem dzieci i młodzieży w szkołach i innych placówkach systemu oświaty.

1.

Ministrowie właściwi do spraw oświaty i wychowania, zdrowia, spraw wewnętrznych, administracji

publicznej, transportu, Minister Obrony Narodowej oraz Minister Sprawiedliwości, każdy

w zakresie swojego działania, są obowiązani rozwijać i popierać działalność edukacyjną

oraz profilaktyczną, podejmowaną w celu informowania społeczeństwa o szkodliwości

narkomanii.

2.

Organy wymienione w ust. 1 są obowiązane prowadzić działalność wychowawczą, edukacyjną,

informacyjną i profilaktyczną polegającą na

1)

promocji zdrowego stylu życia;

2)

wspieraniu działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.

5 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i formy prowadzenia w szkołach

i placówkach systemu oświaty działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej

i profilaktycznej, mając na względzie dobro dzieci i młodzieży.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie tego przepisu, jednak nie dłużej niż do dnia 1 stycznia 2024 r., oraz

mogą być zmieniane w granicach tego przepisu, określonych niniejszą ustawą.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 24b ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 24b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż do dnia 1 stycznia 2024 r., oraz mogą być zmieniane

w granicach określonych w art. 24b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

1.

Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, szkolnictwa wyższego nauki

2.

Jednostki naukowe realizujące zadania w zakresie prowadzenia badań naukowych nad problematyką

narkomanii, jeżeli jest to niezbędne dla prowadzenia takich badań, mogą posiadać,

przechowywać oraz nabywać środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty,

oraz prekursory kategorii 1, po uzyskaniu odpowiednio zezwolenia, o którym mowa w

art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2.

3.

Jednostki naukowe, o których mowa w ust. 2, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać

środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne po dokonaniu zgłoszenia, o którym

mowa w art. 24

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r., z wyjątkiem art. 18, który wchodzi

w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, oświaty i wychowania, spraw wewnętrznych, administracji

publicznej, finansów publicznych, transportu, pracy oraz Minister Obrony Narodowej

i Minister Sprawiedliwości zapewniają przygotowanie niezbędnej liczby osób do realizacji

zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1.

2.

Jednostki organizacyjne administracji rządowej, jednostki organizacyjne Służby Więziennej,

Żandarmerii Wojskowej oraz szkół wyższych prowadzące szkolenie osób, o których mowa

w ust. 1, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać środki odurzające, substancje psychotropowe,

ich preparaty, prekursory kategorii 1, środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne,

w ilości niezbędnej do prowadzenia tego szkolenia.

3.

(uchylony)

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, oraz jednostki naukowe posiadają, przechowują oraz

nabywają środki, substancje i preparaty, o których mowa w ust. 2, jeżeli przeprowadzają

ich badania w celu identyfikacji i potwierdzenia popełnienia przestępstwa, wykroczenia

lub w związku z postępowaniami, o których mowa w art. 44c i art. 44d.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1.

Prowadzenie badań, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 4, zgłasza się przed

ich rozpoczęciem, w postaci papierowej lub elektronicznej, do

1)

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego - w przypadku środków odurzających, substancji

psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1, albo

2)

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego - w przypadku środków zastępczych

lub nowych substancji psychoaktywnych

- właściwego ze względu na siedzibę jednostki naukowej lub podmiotu przeprowadzającego

badania.

2.

Jednostki naukowe i podmioty, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2 i 4,

są obowiązane do

1)

nabywania środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych,

prekursorów kategorii 1, oraz środków zastępczych od przedsiębiorców posiadających

zezwolenie, o którym mowa w art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 2 pkt

1, art. 40a ust. 1, oraz od przedsiębiorców, o których mowa w art. 40a ust. 2, albo

pozyskiwania ich od jednostek organizacyjnych sektora finansów publicznych, jednostek

naukowych lub podmiotów zlecających badania w celu identyfikacji i potwierdzenia popełnienia

przestępstwa lub naruszenia zakazu określonego w art. 44b ust. 1, w ilości niezbędnej

do przeprowadzenia badania lub szkolenia;

2)

ewidencjonowania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,

prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych

w sposób uporządkowany, według dat ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie, przez

okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego ostatniego wpisu w ewidencji;

3)

przechowywania lub posiadania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich

preparatów, prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych

w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem oraz przed dostępem do nich

osób nieuprawnionych;

4)

niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów

kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych w sposób uniemożliwiający

dostęp do nich osób nieuprawnionych.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

wewnętrznych, finansów publicznych, szkolnictwa wyższego, nauki

1)

sposób i tryb nabywania lub wchodzenia w posiadanie, ewidencjonowania, przechowywania

oraz stosowania środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,

prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,

w celu przeprowadzania badań lub szkoleń, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24

ust. 2 i 4, mając na uwadze bezpieczeństwo ich przechowywania oraz konieczność opracowywania

odrębnej ewidencji dla danego środka, substancji lub preparatu;

2)

sposób i tryb przekazywania zgłoszeń, o których mowa w ust. 1, zakres przekazywanych

informacji oraz wzory zgłoszeń, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawności w

przekazywaniu zgłoszeń oraz zagwarantowania przejrzystości i spójności przekazywanych

informacji;

3)

sposób niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych, ich preparatów,

prekursorów kategorii 1, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,

uwzględniając konieczność zabezpieczenia tych środków, substancji lub preparatów przed

dostępem do nich osób nieuprawnionych oraz zapewnienia bezpieczeństwa osobom uczestniczącym

w ich niszczeniu.

1.

Jednostki organizacyjne administracji rządowej i Żandarmerii Wojskowej wykonujące

czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz jednostki organizacyjne Krajowej Administracji

Skarbowej przy wykonywaniu zadań określonych ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm. mogą wchodzić w posiadanie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych

substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, oraz środków

zastępczych w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań potwierdzających popełnienie

przestępstwa.

2.

Jednostki, o których mowa w ust. 1, w związku z wykonywaniem czynności i działań określonych

w tym przepisie są obowiązane

1)

przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje

psychoaktywne, lub ich preparaty, prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze w sposób

zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem;

2)

niszczyć środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne,

lub ich preparaty, prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze w sposób uniemożliwiający

dostęp do nich osób nieupoważnionych.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do niszczenia

środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych,

prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, oraz środków zastępczych, uzyskanych

w drodze czynności i działań, określonych w ust. 1, a także szczegółowy tryb i warunki

ich przechowywania oraz niszczenia, mając na względzie konieczność zabezpieczenia

tych środków i substancji przed dostępem osób trzecich.

1

Podmioty lecznicze prowadzące leczenie lub rehabilitację osób uzależnionych są obowiązane

do współpracy z Centrum, w szczególności do gromadzenia i przekazywania Centrum informacji

na temat osób zgłaszających się do leczenia z powodu używania środków odurzających,

substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub środków zastępczych.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

identyfikator uniemożliwiający identyfikację osoby, o której mowa w ust. 1, składający

się z 2 pierwszych liter imienia, 2 pierwszych liter nazwiska, daty urodzenia oraz

zakodowanej informacji o płci pacjenta;

2)

charakterystykę sytuacji społeczno-demograficznej osoby, o której mowa w ust. 1, zawierającą

dane dotyczące miejsca zamieszkania, wykształcenia oraz obywatelstwa;

3)

wzór używania substancji, o których mowa w ust. 1, zawierający rodzaj i status używanych

środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych

lub środków zastępczych, częstotliwość ich używania oraz sposób ich przyjmowania;

4)

historię używania środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji

psychoaktywnych lub środków zastępczych, zawierającą wiek inicjacji używania poszczególnych

substancji oraz wiek rozpoczęcia używania problemowego;

5)

informację o zachowaniach ryzykownych mogących przyczynić się do zakażenia HIV, HCV

oraz status serologiczny HIV, HCV;

6)

historię leczenia, w tym informację o kontynuacji i zakończeniu leczenia;

7)

rozpoznanie medyczne według aktualnie obowiązującej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób

i Problemów Zdrowotnych ICD;

8)

inne informacje wymagane przez protokół Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków

i Narkomanii niebędące danymi osobowymi, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723)

3

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb

współpracy z Centrum podmiotów leczniczych prowadzących leczenie lub rehabilitację

osób używających środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji

psychoaktywnych lub środków zastępczych, sposób gromadzenia, przechowywania i przetwarzania

informacji, o których mowa w ust. 1, tryb ich przekazywania oraz wzór indywidualnego

kwestionariusza sprawozdawczego osoby zgłaszającej się do leczenia z powodu używania

środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych

lub środków zastępczych, z uwzględnieniem konieczności ochrony prywatności osób, o

których mowa w ust. 1.

Podjęcie leczenia, rehabilitacji lub reintegracji osób uzależnionych jest dobrowolne,

jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Leczenie osoby uzależnionej prowadzi podmiot leczniczy lub lekarz wykonujący zawód

w ramach praktyki zawodowej.

2.

Rehabilitację osoby uzależnionej mogą prowadzić

1)

lekarz posiadający specjalizację w dziedzinie psychiatrii;

2

osoba posiadająca tytuł specjalisty w dziedzinie psychoterapii uzależnień lub certyfikat

specjalisty psychoterapii uzależnień.

3

W rehabilitacji osoby uzależnionej mogą uczestniczyć osoby

1)

posiadające certyfikat instruktora terapii uzależnień lub

2)

ubiegające się o otrzymanie certyfikatu specjalisty psychoterapii uzależnień albo

certyfikatu instruktora terapii uzależnień, posiadające status osoby uczestniczącej

w programie szkoleniowym w zakresie specjalisty psychoterapii uzależnień albo instruktora

terapii uzależnień, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez Centrum - pod nadzorem

osoby, o której mowa w ust. 2 pkt 2.

3a

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

datę wydania zaświadczenia;

2)

oznaczenie Centrum;

3)

imię i nazwisko osoby, której zaświadczenie dotyczy;

4)

numer PESEL osoby, której zaświadczenie dotyczy, a w przypadku osób, które nie mają

nadanego numeru PESEL - serię, numer oraz rodzaj dokumentu stwierdzającego tożsamość;

5)

informację o uczestnictwie osoby, której zaświadczenie dotyczy, w programie szkoleniowym

w zakresie specjalisty psychoterapii uzależnień albo instruktora terapii uzależnień;

6)

podpis Dyrektora Centrum albo osoby przez niego upoważnionej.

4.

Reintegrację osób uzależnionych mogą prowadzić centra integracji społecznej, tworzone

na podstawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym, oraz podmioty wymienione w ust. 1

i 2 oraz w art. 5 ust. 3.

5.

Za świadczenia, o których mowa w ust. 1-4, udzielane osobie uzależnionej niezależnie

od jej miejsca zamieszkania w kraju nie pobiera się od tej osoby opłat.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Osoba uzależniona może być leczona przy zastosowaniu leczenia substytucyjnego.

2

Leczenie substytucyjne może prowadzić podmiot leczniczy po uzyskaniu zezwolenia marszałka

województwa właściwego ze względu na siedzibę tego podmiotu, wydanego po uzyskaniu

pozytywnej opinii dyrektora Centrum odnośnie do spełniania wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie ust. 7.

3

Zezwolenie na leczenie substytucyjne w podmiotach leczniczych dla osób pozbawionych

wolności wydaje Dyrektor Generalny Służby Więziennej po uzyskaniu pozytywnej opinii

dyrektora Centrum.

4.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne może otrzymać podmiot leczniczy, który posiada

1)

aptekę szpitalną lub zawarł umowę z apteką lub hurtownią farmaceutyczną w zakresie

zaopatrzenia w środek substytucyjny;

2)

pomieszczenia przystosowane do

a)

wydawania środka substytucyjnego,

b)

prowadzenia terapii grupowej,

c)

pracy lekarza, terapeuty i pracownika socjalnego,

d)

pobierania próbek do analizy,

e)

przechowywania i przygotowania środków substytucyjnych w sposób uniemożliwiający dostęp

osób nieupoważnionych;

3)

odpowiednie warunki kadrowe zapewniające realizację programu prowadzenia leczenia

ambulatoryjnego dotyczące w szczególności kierownika programu oraz przeszkolonych

w zakresie realizowanego programu pielęgniarek i pracowników pomocniczych.

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 2 i 3, są wydawane w drodze decyzji administracyjnej.

6.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne cofa się, gdy podmiot leczniczy przestał spełniać

warunki stanowiące podstawę wydania zezwolenia.

6a

W celu wykluczenia udziału pacjenta w tym samym czasie w więcej niż jednym programie

leczenia substytucyjnego Centrum prowadzi Centralny Wykaz Osób Objętych Leczeniem

Substytucyjnym.

6b

Podmiot leczniczy prowadzący leczenie substytucyjne jest obowiązany do niezwłocznego

przekazywania Centrum informacji o zakwalifikowaniu, wyłączeniu lub zakończeniu udziału

pacjenta w programie realizującym takie leczenie.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

postępowania przy leczeniu substytucyjnym, szczegółowe warunki, jakie powinien spełniać

podmiot leczniczy prowadzący leczenie substytucyjne, oraz szczegółowy sposób gromadzenia,

przechowywania i przekazywania informacji, o których mowa w ust. 6b, mając na względzie

dobro osób uzależnionych, w tym potrzebę zachowania anonimowości osób, których dane

są umieszczane w Centralnym Wykazie Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.

1

W okręgowych ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich

oraz jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej prowadzi się leczenie, rehabilitację

i reintegrację osób uzależnionych umieszczonych w tych jednostkach.

1a

Nieletni uzależnieni umieszczeni w okręgowych ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych

i schroniskach dla nieletnich, mają obowiązek poddania się zarządzonemu leczeniu i

rehabilitacji.

1b

Leczenie i rehabilitację, o których mowa w ust. 1a, zarządza dyrektor okręgowego ośrodka

wychowawczego, zakładu poprawczego lub schroniska dla nieletnich w stosunku do małoletniego

za zgodą przedstawiciela ustawowego, a w razie jej braku, jak również w stosunku do

osoby pełnoletniej - za zezwoleniem sądu wykonującego orzeczenie, wydanym po zasięgnięciu

opinii biegłego.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego

i reintegracyjnego w stosunku do osób uzależnionych, umieszczonych w

1

okręgowych ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich,

2)

jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej

- mając na względzie dobro osób przebywających w tych jednostkach.

1.

Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego

opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną

na przymusowe leczenie i rehabilitację.

2.

Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być

jednak dłuższy niż 2 lata.

3.

Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat, przed zakończeniem przymusowego leczenia

lub rehabilitacji, sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia

celu leczenia lub rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż określony w ust. 2.

4.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów o postępowaniu

w sprawach nieletnich.

1.

W celu ograniczania zagrożeń, jakie powodują środki zastępcze lub nowe substancje

psychoaktywne, w tym podejmowania działań w zakresie wczesnego ostrzegania, tworzy

się rejestr zatruć środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi, który

prowadzi Główny Inspektor Sanitarny.

2.

Podmioty wykonujące działalność leczniczą oraz podmioty przeprowadzające badanie pośmiertne

są obowiązane zgłosić państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu właściwemu

ze względu na siedzibę tego podmiotu wystąpienie zatrucia środkiem zastępczym lub

nową substancją psychoaktywną albo podejrzenie wystąpienia takiego zatrucia albo zgonu,

którego przyczyną mogło być albo było zatrucie środkiem zastępczym lub nową substancją

psychoaktywną.

3.

Zgłoszenia dokonuje się w postaci elektronicznej niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 48 godzin od chwili wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust.

2.

4.

Zgłoszenie zawiera

1)

określenie płci i inicjałów osoby, której dotyczy;

2)

określenie wieku osoby, której dotyczy, jeżeli to możliwe;

3)

wskazanie środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej, które spowodowały

zatrucie, jeżeli zostały ustalone lub stwierdzone w wyniku badania materiału biologicznego

lub ujawnione w badaniu pośmiertnym;

4)

nazwę produktu zawierającego środek lub substancję, o której mowa w pkt 3, jeżeli

dotyczy;

5)

rodzaj udzielonego świadczenia zdrowotnego

a)

ambulatoryjne świadczenie zdrowotne (AA),

b)

stacjonarne lub całodobowe świadczenie zdrowotne

-

obserwacja w szpitalnym oddziale ratunkowym (SOR),

-

pobyt do 8 godzin w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć (SOR/IP),

-

hospitalizacja powyżej 24 godzin (H),

c)

niehospitalizowany (NH);

6)

imię, nazwisko albo nazwę (firmę) i siedzibę zgłaszającego.

5.

Państwowy powiatowy inspektor sanitarny udostępnia niezwłocznie zgłoszenie właściwemu

wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu oraz Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu. Główny

Inspektor Sanitarny dokonuje weryfikacji udostępnionych zgłoszeń.

6.

Główny Inspektor Sanitarny sporządza raport dotyczący zatruć środkiem zastępczym lub

nową substancją psychoaktywną za dany rok, który do dnia 31 marca roku następnego

udostępnia na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej.

1.

Środki odurzające dzieli się na grupy I-N, II-N, III-N i IV-N w zależności od stopnia

ryzyka powstania uzależnienia w przypadku używania ich w celach innych niż medyczne

oraz zakresu ich stosowania w celach medycznych.

2.

(uchylony)

1.

Substancje psychotropowe dzieli się na grupy I-P, II-P, III-P i IV-P w zależności

od stopnia ryzyka powstania uzależnienia w przypadku używania ich w celach innych

niż medyczne oraz zakresu ich stosowania w celach medycznych.

2.

(uchylony)

1.

Środki odurzające grup I-N i II-N oraz substancje psychotropowe grup II-P, III-P i

IV-P mogą być używane wyłącznie w celach medycznych, przemysłowych lub prowadzenia

badań.

2.

Substancje psychotropowe grupy I-P mogą być używane wyłącznie w celu prowadzenia badań,

a środki odurzające grupy IV-N wyłącznie w celu prowadzenia badań oraz w lecznictwie

zwierząt - w zakresie wskazanym w przepisach wydanych na podstawie art. 44f.

1.

Ziele konopi innych niż włókniste oraz wyciągi, nalewki farmaceutyczne, a także wszystkie

inne wyciągi z konopi innych niż włókniste oraz żywica konopi innych niż włókniste,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 44f, mogą stanowić surowiec farmaceutyczny, o którym mowa w art. 2 pkt 40 ustawy

z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, przeznaczony do sporządzania leków recepturowych, o których mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, po uzyskaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego przez Prezesa Urzędu

Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, zwanego

dalej „Prezesem Urzędu”.

2.

Wydanie albo odmowa wydania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, zmiana danych stanowiących

podstawę wydania tego pozwolenia albo zmiana w dokumentacji będącej podstawą jego

wydania, przedłużenie terminu jego ważności, odmowa przedłużenia terminu jego ważności,

skrócenie terminu jego ważności oraz jego cofnięcie następuje w drodze decyzji Prezesa

Urzędu.

3.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na okres 5 lat.

1.

Wniosek o

1)

wydanie,

2)

zmianę danych stanowiących podstawę wydania,

3)

zmianę terminu ważności

- pozwolenia, o którym mowa w art. 33a ust. 1, podmiot odpowiedzialny w rozumieniu

art. 2 pkt 24 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne składa do Prezesa Urzędu.

2.

Do wniosku i pozwolenia, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 10, art. 18, art. 23 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 1,

art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne oraz przepisy art. 36 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne dotyczące pozwoleń, o których mowa w art. 20 tej ustawy, stosuje się odpowiednio.

3.

Do surowca farmaceutycznego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy rozdziałów 3 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

4.

Leki recepturowe, o których mowa w art. 33a ust. 1, otrzymują kategorię dostępności,

o której mowa w art. 23a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne. Recepta na lek recepturowy, o którym mowa w art. 33a ust. 1, nie może być wystawiona

przez lekarza weterynarii.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 33a ust. 1, zawiera

1)

nazwę surowca farmaceutycznego i nazwę substancji czynnej;

2)

wielkość opakowania;

3)

nazwę oraz stały adres podmiotu odpowiedzialnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, występującego z wnioskiem, oraz dane dotyczące wytwórcy lub wytwórców w rozumieniu

tej ustawy, w przypadku gdy podmiot odpowiedzialny nie jest wytwórcą surowca;

4)

wykaz dokumentów dołączonych do wniosku.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kopię zezwolenia, o którym mowa w

art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

oraz szczegółowy zakres danych i wykaz dokumentów objętych wnioskiem o dopuszczenie

do obrotu surowca farmaceutycznego do sporządzania leków recepturowych w postaci ziela

konopi innych niż włókniste oraz wyciągów, nalewek farmaceutycznych, a także wszystkich

innych wyciągów z konopi innych niż włókniste oraz żywicy konopi innych niż włókniste,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 44f, mając na względzie specjalne

wymagania dotyczące właściwego stosowania, bezpieczeństwa pacjenta oraz konieczność

zapewnienia ochrony zdrowia publicznego.

1.

Wytwarzanie substancji czynnej przeznaczonej do wytwarzania surowca farmaceutycznego

w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz wyciągów, nalewek farmaceutycznych,

a także wszystkich innych wyciągów z konopi innych niż włókniste oraz żywicy konopi

innych niż włókniste, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 44f,

obejmuje rozdrabnianie wysuszonych części roślin oraz wykonywanie operacji fizyko-chemicznych

prowadzących do powstania tej substancji, w tym ekstrakcji, oraz pakowanie w opakowania

zbiorcze i podlega wymaganiom Dobrej Praktyki Wytwarzania substancji czynnych.

2.

Do działalności, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy rozdziału 3a ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

3.

Wytwarzanie surowca farmaceutycznego, o którym mowa w ust. 1, obejmuje przepakowanie

substancji czynnej z opakowań zbiorczych w opakowania, w których surowiec będzie dostarczany

do aptek, i podlega wymaganiom Dobrej Praktyki Wytwarzania produktów leczniczych.

4.

Do działalności, o której mowa w ust. 3, stosuje się przepisy rozdziału 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

1.

Środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne, lub ich

preparaty, oraz prekursory kategorii 1, może posiadać wyłącznie przedsiębiorca, jednostka

organizacyjna lub osoba fizyczna uprawniona do ich posiadania na podstawie przepisów

ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005.

2.

Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje

psychoaktywne, lub ich preparaty, oraz prekursory kategorii 1, podlegają zabezpieczeniu

przez organy ścigania lub organy celne w trybie określonym w przepisach o postępowaniu

karnym.

3.

W przypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, sąd orzeka o przepadku na

rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji

psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, odpowiednio na wniosek

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, Naczelnego Inspektora Farmaceutycznego

Wojska Polskiego albo państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

4.

W przypadku orzeczenia przez sąd o przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających,

substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii

1, lub ich preparatów, podlegają one zniszczeniu. Sąd może orzec na wniosek jednostek,

o których mowa w art. 24 ust. 2 i 4, przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających,

substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii

1, lub ich preparatów, przez przekazanie ich w całości lub części tym jednostkom.

1.

Zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego wymaga podjęcie działalności w zakresie

1)

wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu lub dystrybucji środków odurzających

lub substancji psychotropowych;

2)

wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji albo stosowania w

celu prowadzenia badań naukowych, w zakresie swojej działalności statutowej, prekursorów

kategorii 1;

3)

wytwarzania, przetwarzania, przerabiania w celu prowadzenia badań naukowych, przez

jednostki naukowe w zakresie swojej działalności statutowej, środków odurzających

grup I-N, II-N i IV-N lub substancji psychotropowych grup I-P, II-P, III-P i IV-P.

2.

Stosowanie w celu prowadzenia badań naukowych, przez jednostki naukowe w zakresie

swojej działalności statutowej, środków odurzających lub substancji psychotropowych

wymaga zezwolenia wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

3.

Nie wymaga zezwolenia przerób środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów,

jeżeli jest dokonywany w aptece na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

4.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje się

1)

po stwierdzeniu, przez inspektora do spraw wytwarzania Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego,

że przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, albo wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 51b ust. 1 tej ustawy, spełnia warunki

określone przepisami ustawy, a w przypadku prekursorów kategorii 1 również warunki

określone przepisami rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy

wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego

zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami

trzecimi

(Dz. Urz. UE L 202 z 03.08.2005, str. 7);

2)

po stwierdzeniu przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca,

inny niż określony w pkt 1, występujący o wydanie zezwolenia spełnia warunki określone

przepisami ustawy, a w przypadku prekursorów kategorii 1 również warunki określone

przepisami rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy

wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego

zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami

trzecimi.

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, określają dozwoloną wielkość i cel wytwarzania,

przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji albo stosowania środka odurzającego,

substancji psychotropowej lub prekursorów kategorii 1.

6.

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, są obowiązani

1)

prowadzić dokumentację dotyczącą środka odurzającego, substancji psychotropowej lub

prekursorów kategorii 1;

2)

przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory

kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem, w tym podczas

ich transportu.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.

1 i 2, w tym wymagania kwalifikacyjne, jakim powinna odpowiadać osoba odpowiedzialna

za nadzór nad wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabianiem, przywozem, dystrybucją,

obrotem albo stosowaniem w celu prowadzenia badań naukowych środków odurzających,

substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, mając na względzie zapewnienie

prawidłowych zabezpieczeń przed użyciem środków odurzających lub substancji psychotropowych

objętych zezwoleniem przez osoby nieupoważnione lub w celach innych niż określone

w wydanym zezwoleniu;

2)

wzory wniosków o udzielenie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerabianie,

przywóz, dystrybucję, obrót albo stosowanie w celu prowadzenia badań naukowych środków

odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, biorąc pod uwagę

sprawność i przejrzystość postępowania;

3)

warunki i sposób wydawania środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów

kategorii 1 i ewidencjonowania wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu,

dystrybucji, obrotu albo stosowania w celu prowadzenia badań naukowych środków odurzających,

substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, mając na uwadze bezpieczeństwo

przechowywania oraz konieczność opracowywania odrębnej ewidencji dla danego środka,

substancji lub prekursora.

1

Zbiór mleczka makowego i opium z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste

jest dozwolony wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych, po uzyskaniu zezwolenia

Głównego Inspektora Farmaceutycznego, z zastrzeżeniem art. 49a.

2.

Sporządzanie wyciągów ze słomy makowej może odbywać się wyłącznie u przedsiębiorcy

oraz w jednostce naukowej i Centralnym Ośrodku Badania Odmian Roślin Uprawnych - w

zakresie ich działalności statutowej, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora

Farmaceutycznego.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb

wydawania i cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz treść wniosku o wydanie

tych zezwoleń, uwzględniając zasadę poszanowania praw podmiotu ubiegającego się o

zezwolenie oraz zapewnienie sprawności postępowania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r., z wyjątkiem

1)

art. 34, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1, 2, 21, 34, 38, 40, 41, 42 lit. a, b, d i e, pkt 46 lit. a, pkt 47, 48

lit. a-c, pkt 49, 51 lit. b i c, pkt 64 lit. b, pkt 67 lit. a, pkt 68, 80, 81, 83

lit. a-c, pkt 85 lit. a-e, art. 18, art. 22, art. 24 i art. 29 ust. 2, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków

odurzających lub substancji psychotropowych mogą być dokonywane przez przedsiębiorców

posiadających zezwolenia, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lub art. 40 ust. 1,

po uzyskaniu pozwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego określającego środki

lub substancje, które mogą być przedmiotem przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej

dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia.

2.

Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych

mogą być dokonywane przez jednostki naukowe, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3

i ust. 2, po uzyskaniu pozwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego określającego

środki lub substancje, które mogą być przedmiotem przywozu lub wewnątrzwspólnotowego

nabycia.

3.

Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych

może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki przywożonej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

pozwolenia na przywóz albo na wewnątrzwspólnotowe nabycie, wydanego przez Głównego

Inspektora Farmaceutycznego, oraz

2)

pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez właściwe władze

kraju wywozu.

4.

Wywóz lub wewnątrzwspólnotowa dostawa środków odurzających lub substancji psychotropowych

może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki wywożonej z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez

Głównego Inspektora Farmaceutycznego na podstawie pozwolenia na przywóz lub wewnątrzwspólnotowe

nabycie wydanego przez właściwe władze kraju przywozu.

5.

Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie słomy

makowej mogą być dokonywane wyłącznie przez przedsiębiorców, o których mowa w art.

35 ust. 1 pkt 1 lub art. 40 ust. 1, po uzyskaniu pozwoleń przewidzianych w ust. 3

i 4.

6.

Przewóz przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających, substancji

psychotropowych oraz słomy makowej jest dozwolony na podstawie pozwolenia na wywóz,

wydanego przez właściwe władze kraju wywozu dla każdej przesyłki.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3-6, pozwolenia na wywóz albo wewnątrzwspólnotową

dostawę są dołączane do każdej przesyłki.

8.

Przywóz środków odurzających do składu celnego jest zabroniony.

9.

Przywóz środków odurzających, substancji psychotropowych do wolnych obszarów celnych

jest zabroniony.

10.

Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków

odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 na własne potrzeby

lecznicze może być dokonywany na podstawie dokumentów określonych w przepisach wydanych

na podstawie ust. 12.

11.

Pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotową dostawę lub wewnątrzwspólnotowe

nabycie środków odurzających i substancji psychotropowych stanowiących zapasy jednostek

organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej biorących udział w misjach, ćwiczeniach

lub szkoleniach poza granicami kraju udziela Naczelny Inspektor Farmaceutyczny Wojska

Polskiego na wniosek kierownika (dowódcy, komendanta, szefa) jednostki organizacyjnej.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb wydawania pozwoleń i dokumentów, o których mowa w ust. 3, 4 i 10, wzory tych

pozwoleń i dokumentów, obowiązki podmiotów i osób posiadających te pozwolenia i dokumenty

w zakresie przechowywania środków objętych pozwoleniem, wydawania tych środków jednostkom

uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu nimi,

mając na względzie sprawność postępowania w sprawie udzielenia pozwoleń.

1.

Przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przerobu,

przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia i

obrotu hurtowego prekursorami kategorii 1 i 4 przekazują Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu

informacje o wszelkich wzbudzających podejrzenie co do zgodności z przepisami prawa

1)

zamówieniach na te substancje;

2)

działaniach z udziałem tych substancji;

3)

próbach wykorzystania tych substancji.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się również do prekursorów kategorii 2 i 3, z tym że informacje,

o których mowa w tych przepisach, przekazuje się Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.

3.

Główny Inspektor Farmaceutyczny w odniesieniu do prekursorów kategorii 1 i 4, a Główny

Inspektor Sanitarny w odniesieniu do prekursorów kategorii 2 i 3, w uzasadnionych

przypadkach powiadamiają Policję, Straż Graniczną i organy Krajowej Administracji

Skarbowej o konieczności zatrzymania przesyłki prekursorów, która nie spełnia wymagań

określonych w przepisach prawa.

4.

Główny Inspektor Farmaceutyczny i Główny Inspektor Sanitarny prowadzą ewidencję informacji

uzyskanych w trybie ust. 1 i 2.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób przekazywania informacji,

2)

sposób prowadzenia ewidencji informacji uzyskanych w trybie ust. 1 i 2,

3)

szczegółowy tryb i sposób powiadamiania, o którym mowa w ust. 3, a także wzór takiego

powiadomienia,

4)

tryb i sposób postępowania z przesyłką, o której mowa w ust. 3

- mając na uwadze uniemożliwienie nielegalnej produkcji prekursorów.

1

Zezwoleń, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1

i 2, art. 49 ust. 1 oraz art. 49a, i pozwoleń, o których mowa w art. 37 ust. 1-6,

udziela się na wniosek podmiotu ubiegającego się, na czas oznaczony albo na czas nieoznaczony.

2.

Przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia albo pozwolenia organ wydający

zezwolenie albo pozwolenie, zwany dalej „organem zezwalającym”, może

1)

wzywać podmiot ubiegający się do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej

dokumentacji poświadczającej, że spełnia on warunki określone przepisami ustawy;

2)

dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia

albo pozwolenia w celu stwierdzenia, czy podmiot ubiegający się spełnia warunki wykonywania

działalności objętej zezwoleniem albo pozwoleniem.

3.

Udzielenie zezwolenia albo pozwolenia, zmiana zezwolenia albo pozwolenia, odmowa udzielenia

zezwolenia albo pozwolenia oraz cofnięcie zezwolenia albo pozwolenia następuje w drodze

decyzji. Decyzja o cofnięciu zezwolenia albo pozwolenia podlega natychmiastowemu wykonaniu.

4.

Organ zezwalający w przypadku powzięcia informacji o tym, że podmiot, któremu udzielono

zezwolenia albo pozwolenia, działa w sposób niezgodny z przepisami ustawy regulującymi

działalność objętą zezwoleniem albo pozwoleniem, wyznacza niezwłocznie termin do usunięcia

tych nieprawidłowości.

5.

Organ zezwalający cofa zezwolenie albo pozwolenie, w przypadku gdy

1)

podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, przestał spełniać warunki wymagane

do wykonywania działalności określonej w zezwoleniu albo pozwoleniu;

2)

podmiot, o którym mowa w pkt 1, nie usunął, w wyznaczonym przez organ zezwalający

terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami ustawy regulującymi

działalność objętą zezwoleniem albo pozwoleniem.

6.

Podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, jest obowiązany zgłaszać organowi

zezwalającemu wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu albo pozwoleniu.

7.

Podmiot, któremu cofnięto zezwolenie z przyczyn, o których mowa w ust. 5, może ponownie

wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia w takim samym zakresie nie wcześniej niż

po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.

8.

Za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerób, dystrybucję,

obrót hurtowy, uprawę, zbiór albo stosowanie do badań oraz pozwolenia na przywóz,

wywóz, wewnątrzwspólnotowe nabycie i wewnątrzwspólnotową dostawę środków odurzających,

substancji psychotropowych i prekursorów kategorii 1 i 4, a także zmianę tych zezwoleń

lub pozwoleń, są pobierane opłaty, które stanowią dochód budżetu państwa.

9.

Opłaty, o których mowa w ust. 8, wnosi się na rachunek bieżący organu zezwalającego

w wysokości

1)

750 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na obrót hurtowy, dystrybucję, wytwarzanie,

przetwarzanie, przerób lub stosowanie do badań środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów kategorii 1;

2)

750 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na zbiór mleczka makowego i opium

z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste;

3)

750 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na uprawę maku i konopi prowadzonych

przez jednostkę naukową oraz Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych;

3a

1500 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na uprawę konopi innych niż włókniste

i zbiór ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste w celu wytwarzania surowca farmaceutycznego,

o którym mowa w art. 33a ust. 1;

4

350 zł - za złożenie wniosku o zmianę zezwolenia, o którym mowa w pkt 1-3a;

5)

100 zł - za złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowe

nabycie lub wewnątrzwspólnotową dostawę środków odurzających lub substancji psychotropowych;

6)

100 zł - za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na wywóz prekursorów kategorii 4;

7)

100 zł - za złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz lub wywóz prekursorów

kategorii 1;

8)

50 zł - za złożenie wniosku o zmianę zezwolenia albo pozwolenia, o którym mowa w pkt

5-7.

10.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 8, dołącza się dowód wniesienia opłaty. W przypadku

braku dowodu uiszczenia opłaty, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.

1.

Zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego wymaga obrót hurtowy środkami odurzającymi

lub substancjami psychotropowymi.

2.

Główny Inspektor Farmaceutyczny na wniosek przedsiębiorcy wydaje

1)

zezwolenie na obrót hurtowy prekursorami kategorii 1, zgodnie z przepisami rozporządzenia

273/2004, rozporządzenia 111/2005 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1277/2005 z dnia 27 lipca 2005 r. ustanawiającego przepisy

wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego

zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami

trzecimi;

2)

zezwolenie na wywóz prekursorów kategorii 4, zgodnie z przepisami rozporządzenia 111/2005;

3)

uproszczone zezwolenie na wywóz prekursorów kategorii 4, zgodnie z przepisami Unii

Europejskiej określającymi zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy

Wspólnotą a państwami trzecimi, jeżeli nie spowoduje to ryzyka nielegalnego wykorzystania

prekursorów kategorii 4.

3.

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 2, są obowiązani

1)

prowadzić dokumentację dotyczącą środka odurzającego, substancji psychotropowej lub

prekursorów kategorii 1;

2)

przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory

kategorii 1 w sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem, w tym podczas

ich transportu.

4.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1, wydaje się po stwierdzeniu

1)

przez inspektora do spraw obrotu hurtowego Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego,

że przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, spełnia warunki określone przepisami ustawy;

2)

przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca, inny niż określony

w pkt 1, występujący o wydanie zezwolenia spełnia warunki określone przepisami ustawy.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.

1, w tym wymagania kwalifikacyjne, jakim powinna odpowiadać osoba odpowiedzialna za

nadzór nad obrotem środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami

kategorii 1, mając na względzie zapewnienie prawidłowych zabezpieczeń przed użyciem

środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, objętych

zezwoleniem przez osoby nieupoważnione lub w celach innych niż określone w wydanym

zezwoleniu;

2)

wzory wniosków o udzielenie zezwolenia na obrót środkiem odurzającym, substancją psychotropową

lub prekursorami kategorii 1, biorąc pod uwagę sprawność i przejrzystość postępowania;

3)

warunki i sposób wydawania środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów

kategorii 1 i ewidencjonowania obrotu środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

lub prekursorami kategorii 1, mając na uwadze bezpieczeństwo przechowywania oraz konieczność

opracowywania odrębnej ewidencji dla danego środka, substancji lub prekursora.

1.

Prowadzenie działalności przez przedsiębiorcę w zakresie wytwarzania, przetwarzania,

przerabiania, przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej dostawy lub wewnątrzwspólnotowego

nabycia oraz wprowadzenia do obrotu nowej substancji psychoaktywnej wymaga zezwolenia

Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych na tę substancję, zwanego dalej „zezwoleniem”,

z wyjątkiem prowadzenia takiej działalności przez jednostki i podmioty, o których

mowa w art. 23, art. 24 i art. 24a, w zakresie określonym w tych przepisach.

2.

Przedsiębiorca

1)

posiadający status centrum badawczo-rozwojowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności

innowacyjnej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 706 oraz z 2022 r. poz. 1079),

2)

prowadzący badania naukowe lub prace rozwojowe korzystający, na podstawie umowy cywilnoprawnej

z nieruchomości lub ruchomości: jednostki naukowej lub ośrodka innowacji akredytowanego

przez ministra właściwego do spraw gospodarki, służących prowadzeniu tych badań lub

prac

- może rozpocząć prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1, w dniu następującym

po dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia.

3.

Zezwolenie wydaje się na wniosek składany odrębnie dla każdej nowej substancji psychoaktywnej,

zawierający

1)

imię i nazwisko lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy;

2)

adres każdego miejsca prowadzenia działalności z użyciem nowej substancji psychoaktywnej

objętej wnioskiem oraz określenie rodzaju lokalu lub pomieszczenia, w którym jest

prowadzona ta działalność, i opis zastosowanych zabezpieczeń ograniczających dostęp

do tej substancji w innym celu niż wskazany we wniosku;

3)

nazwę zgodnie z IUPAC lub inną nazwę chemiczną zawierającą wszelkie informacje istotne

dla opisu nowej substancji psychoaktywnej, jej nazwę zwyczajową lub jej synonim, jeżeli

istnieje, wzór strukturalny oraz numer CAS (Chemical Abstracts Service) lub inne numery

identyfikujące, jeżeli są dostępne;

4)

rodzaj wnioskowanej działalności, zgodnie z ust. 1;

5)

wskazanie celu, w jakim wnioskodawca chce uzyskać zezwolenie na określoną nową substancję

psychoaktywną;

6)

imię i nazwisko, adres lub nazwę i adres siedziby dostawcy lub odbiorcy albo potencjalnego

dostawcy lub odbiorcy oraz numer zezwolenia, jeżeli posiada;

7)

datę, podpis oraz nazwisko i imię wnioskodawcy albo pełnomocnika upoważnionego do

prowadzenia spraw wnioskodawcy.

4.

Do wniosku dołącza się

1)

certyfikat systemu zarządzania jakością w zakresie prowadzonej działalności określonej

w ust. 1 lub opis procedur stosowanych w zakresie prowadzonej działalności określonej

w ust. 1, z wyłączeniem wniosku o wydanie zezwolenia składanego przez mikroprzedsiębiorstwa;

2)

informacje z Krajowego Rejestru Karnego dotyczące osoby fizycznej będącej wspólnikiem

(akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność w zakresie, o którym mowa w ust. 1,

reprezentującej co najmniej 20% kapitału zakładowego, a w przypadku prostej spółki

akcyjnej - posiadającej co najmniej 20% akcji tej spółki, oraz członków zarządu, rady

nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub prokurentów takiej spółki oraz osoby fizycznej

prowadzącej działalność gospodarczą.

5.

Przedsiębiorca, który prowadzi działalność z zastosowaniem substancji, która została

objęta wykazem nowych substancji psychoaktywnych, określonym w przepisach wydanych

na podstawie art. 44f pkt 3, składa wniosek i dokumenty, o których mowa w ust. 3 i

4, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia umieszczenia danej substancji w

tym wykazie.

6.

Zezwolenie określa

1)

nazwę podmiotu posiadającego zezwolenie;

2)

nazwę zgodnie z IUPAC lub inną nazwę chemiczną zawierającą wszelkie informacje istotne

dla opisu nowej substancji psychoaktywnej, jej nazwę zwyczajową lub jej synonim, jeżeli

istnieje, oraz numer CAS (Chemical Abstracts Service) lub inne numery identyfikujące,

jeżeli są dostępne;

3)

rodzaj prowadzonej działalności;

4)

adres miejsca prowadzenia działalności;

5)

termin ważności zezwolenia;

6)

informacje lub warunki dodatkowe, jeżeli mają zastosowanie zgodnie z celem wnioskowanej

działalności.

7.

Inspektor do spraw Substancji Chemicznych podejmuje decyzję o wydaniu lub odmowie

wydania zezwolenia w terminie 90 dni od daty otrzymania kompletnego wniosku, biorąc

pod uwagę kompetencje, wiarygodność i rzetelność wnioskodawcy. Inspektor odmawia wydania

zezwolenia, w przypadku gdy istnieją uzasadnione podstawy budzące wątpliwości co do

kompetencji, wiarygodności i rzetelności wnioskodawcy, w tym skazania na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

osoby fizycznej będącej wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność

w zakresie, o którym mowa w ust. 1, reprezentującej co najmniej 20% kapitału zakładowego,

a w przypadku prostej spółki akcyjnej - posiadającej co najmniej 20% akcji tej spółki,

oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub prokurentów takiej

spółki oraz osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za umyślne przestępstwo

lub umyślne przestępstwo skarbowe.

8.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia

działalności, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji

Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych o odmowie udzielenia zezwolenia.

9.

Zezwolenie wydaje się na okres 3 lat.

10.

Podmiot, któremu udzielono zezwolenia, składa wniosek o wydanie nowego zezwolenia

w przypadku

1)

zmiany adresu siedziby podmiotu;

2)

zmiany rodzaju prowadzonej działalności;

3)

zmiany adresu miejsca prowadzenia działalności.

11.

W przypadkach, o których mowa w ust. 10, dotychczasowe zezwolenie wygasa.

12.

Na pisemne wezwanie Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych przedsiębiorca wnioskujący

o udzielenie zezwolenia lub posiadający zezwolenie przedkłada wszelkie informacje

dodatkowe w zakresie zagadnień objętych wnioskiem, o którym mowa w ust. 3.

13.

W przypadku gdy Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych uzyska informacje o niespełnianiu

przez wnioskodawcę warunków zezwolenia lub o pojawieniu się informacji budzących uzasadnione

wątpliwości co do kompetencji, wiarygodności i rzetelności wnioskodawcy, Prezes Biura

do spraw Substancji Chemicznych nakazuje usunięcie, w wyznaczonym przez niego terminie,

stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami ustawy regulującymi działalność

objętą zezwoleniem.

14.

Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych cofa zezwolenie w przypadku

1)

nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami

regulującymi działalność objętą zezwoleniem lub warunkami określonymi w zezwoleniu;

2)

rażącego naruszenia warunków określonych w zezwoleniu;

3)

prowadzenia działalności określonej w ust. 1 niezgodnie z zezwoleniem lub z naruszeniem

zasad systemu zarządzania jakością lub procedur stosowanych w zakresie prowadzonej

działalności określonej w ust. 1;

4)

niesporządzenia dla każdej transakcji deklaracji zastosowania nowej substancji psychoaktywnej,

o której mowa w art. 40b ust. 1;

5)

nieprzekazania Prezesowi Biura do spraw Substancji Chemicznych, w terminie do dnia

31 marca danego roku, informacji, za rok poprzedni o prowadzonej działalności w zakresie

objętym zezwoleniem, o której mowa w art. 40c ust. 1;

6)

niepodjęcia działalności objętej zezwoleniem lub zaprzestania jej wykonywania;

7)

skazania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, osoby fizycznej będącej wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej

działalność w zakresie, o którym mowa w ust. 1, reprezentującej co najmniej 20% kapitału

zakładowego, a w przypadku prostej spółki akcyjnej - posiadającej co najmniej 20%

akcji tej spółki, oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub

prokurentów takiej spółki oraz osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą

za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

15.

Udzielenie zezwolenia, odmowa jego udzielenia albo jego cofnięcie następuje w drodze

decyzji administracyjnej. Decyzja o cofnięciu zezwolenia podlega natychmiastowemu

wykonaniu.

16.

Za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia jest pobierana opłata w wysokości 200 zł,

która stanowi dochód budżetu państwa. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy wskazany

przez Prezesa Biura do spraw Substancji Chemicznych. Dowód wniesienia opłaty dołącza

się do wniosku. W przypadku braku dowodu uiszczenia opłaty wniosek pozostawia się

bez rozpatrzenia.

1.

Przedsiębiorca będący odbiorcą nowej substancji psychoaktywnej jest obowiązany sporządzać

dla każdej transakcji deklarację zastosowania nowej substancji psychoaktywnej.

2.

Deklaracja zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę i adres siedziby oraz datę ważności i numer zezwolenia,

o którym mowa w art. 40a ust. 1, przedsiębiorcy będącego dostawcą nowej substancji

psychoaktywnej;

2)

imię i nazwisko lub nazwę i adres siedziby oraz datę ważności i numer zezwolenia,

o którym mowa w art. 40a ust. 1, przedsiębiorcy będącego odbiorcą nowej substancji

psychoaktywnej;

3)

nazwę zgodnie z IUPAC lub inną nazwę chemiczną zawierającą wszelkie informacje istotne

dla opisu nowej substancji psychoaktywnej, jej nazwę zwyczajową lub jej synonim, jeżeli

istnieje, oraz numer CAS (Chemical Abstracts Service) lub inne numery identyfikujące,

jeżeli są dostępne;

4)

sposób wykorzystania nowej substancji psychoaktywnej i jej ilość;

5)

oświadczenie odbiorcy nowej substancji psychoaktywnej o jej wykorzystaniu w sposób

zgodny ze wskazanym w deklaracji, składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za

składanie fałszywych zeznań;

6)

imię, nazwisko oraz stanowisko i podpis osoby działającej w imieniu odbiorcy nowej

substancji psychoaktywnej;

7)

imię, nazwisko oraz stanowisko i podpis osoby działającej w imieniu dostawcy nowej

substancji psychoaktywnej.

3.

Przedsiębiorca będący odbiorcą nowej substancji psychoaktywnej przekazuje oryginał

deklaracji dostawcy, a jej kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez dostawcę

pozostawia w dokumentacji transakcji.

1.

Przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 40a ust. 1, oraz przedsiębiorca,

o którym mowa w art. 40a ust. 2, jest obowiązany do przekazania Prezesowi Biura do

spraw Substancji Chemicznych, w terminie do dnia 31 marca danego roku, informacji

za rok poprzedni o prowadzonej działalności w zakresie objętym zezwoleniem albo w

zakresie objętym wnioskiem o jego wydanie, zawierającej

1)

imię i nazwisko lub nazwę i adres siedziby przedsiębiorcy składającego informację

oraz oznaczenie zezwolenia;

2)

wykaz transakcji ze wskazaniem imienia i nazwiska lub nazwy i adresu siedziby przedsiębiorcy

będącego dostawcą albo odbiorcą nowej substancji psychoaktywnej, jeżeli dotyczy;

3)

określenie rodzaju prowadzonej działalności;

4)

opis sposobu wykorzystania nowej substancji psychoaktywnej wraz ze wskazaniem jej

ilości.

2.

Przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 40a ust. 1, oraz przedsiębiorca,

o którym mowa w art. 40a ust. 2, jest obowiązany do prowadzenia ewidencji nowych substancji

psychoaktywnych w sposób uporządkowany, według dat ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie,

przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego ostatniego wpisu w ewidencji.

1.

Nadzór nad nowymi substancjami psychoaktywnymi realizowany w ramach kontroli spełniania

obowiązków wynikających z przepisów ustawy sprawują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej

na zasadach określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

2.

Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych przekazuje odpowiednim organom Państwowej

Inspekcji Sanitarnej informacje dotyczące wydanych zezwoleń, o których mowa w art.

40a ust. 1, oraz wniosków złożonych przez przedsiębiorców, o których mowa w art. 40a

ust. 2.

3.

Szczegółowe warunki i sposób współpracy przy sprawowaniu nadzoru, o którym mowa w

ust. 1, określa porozumienie zawarte między Prezesem Biura do spraw Substancji Chemicznych

a Głównym Inspektorem Sanitarnym.

1.

Obrót detaliczny środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami

będącymi produktami leczniczymi prowadzą apteki i punkty apteczne, zapewniając odpowiednie

warunki ich przechowywania uniemożliwiające dostęp osób nieuprawnionych do tych środków

i substancji.

2.

Preparaty zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe są wydawane z

apteki wyłącznie na podstawie specjalnie oznakowanej recepty albo zapotrzebowania,

z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Do podmiotów, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 40 ust. 3.

4.

Preparaty zawierające środki odurzające grupy II-N lub substancje psychotropowe grup

III-P i IV-P mogą być wydawane z apteki na podstawie recept innych niż określone w

ust. 2, a preparaty zawierające środki odurzające grupy III-N mogą być wydawane z

apteki bez recepty.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki przechowywania przez apteki środków odurzających, substancji psychotropowych,

prekursorów kategorii 1 i preparatów zawierających te środki lub substancje oraz sposób

prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu, uwzględniając zabezpieczenie

tych substancji przed dostępem osób trzecich;

2)

szczegółowe warunki wystawiania recept i zapotrzebowań na preparaty zawierające środki

odurzające lub substancje psychotropowe, wzory tych dokumentów oraz wydawania tych

preparatów z aptek, uwzględniając warunki bezpieczeństwa dystrybucji preparatów.

1.

Podmiot leczniczy, który - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne − nie utworzył apteki szpitalnej lub działu farmacji szpitalnej, zakład leczniczy

dla zwierząt oraz lekarz, lekarz dentysta lub lekarz weterynarii, wykonujący zawód

w ramach praktyki zawodowej, a także inny podmiot, których działalność wymaga posiadania

i stosowania w celach medycznych preparatów zawierających środki odurzające grup I-N,

II-N, III-N i IV-N lub substancje psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P, posiadają

i stosują te preparaty, jeżeli są dopuszczone do obrotu jako produkty lecznicze na

podstawie przepisów prawa farmaceutycznego oraz po uzyskaniu zgody wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

2.

Podmiot leczniczy, który - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne − nie utworzył apteki szpitalnej, zakład leczniczy dla zwierząt oraz lekarz, lekarz

dentysta lub lekarz weterynarii, wykonujący zawód w ramach praktyki zawodowej, których

działalność w celach przeprowadzenia badań klinicznych wymaga posiadania i stosowania

preparatów zawierających środki odurzające grup I-N, II-N, III-N i IV-N lub substancje

psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P, posiadają i stosują te preparaty po uzyskaniu

zgody wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

3.

Wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zgody

1)

o której mowa w ust. 1 - na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata;

2)

o której mowa w ust. 2 - na czas określony, nie dłuższy niż określony w pozwoleniu

na prowadzenie badania klinicznego.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór wniosku o uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając potrzebę

zapewnienia sprawności postępowania;

2)

rodzaje preparatów zawierających środki odurzające i substancje psychotropowe, które

mogą być posiadane w celach medycznych albo stosowane do badań klinicznych, wraz ze

wskazaniem ich ilości oraz grupy, do jakiej są zakwalifikowane, uwzględniając potrzebę

ich właściwej identyfikacji;

3)

warunki zaopatrywania i przechowywania preparatów zawierających środki odurzające

i substancje psychotropowe posiadanych w celach medycznych lub stosowanych do badań

klinicznych, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia tych substancji przed niewłaściwym

użyciem;

4)

rodzaje podmiotów, których działalność wymaga posiadania i stosowania preparatów zawierających

środki odurzające i substancje psychotropowe, oraz sposób prowadzenia przez te podmioty

dokumentacji, mając na uwadze bezpieczeństwo przechowywania oraz potrzebę opracowywania

odrębnej dokumentacji dla danego środka lub substancji.

1.

Przedsiębiorca i inna jednostka organizacyjna, którzy uzyskali zezwolenia, o których

mowa w art. 35 ust. 1 i 2 lub art. 40 ust. 1 i 2, lub pozwolenia, o których mowa w

art. 37 ust. 3-5, są obowiązani do składania Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu

sprawozdań z działalności określonej w zezwoleniu lub pozwoleniu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,

tryb oraz terminy składania sprawozdań, o których mowa w ust. 1, uwzględniając niezbędne

dane, jakie powinny zawierać.

1

Nadzór nad uprawami i zbiorem, o których mowa w art. 49 ust. 1 oraz art. 49a, wytwarzaniem,

przetwarzaniem, przerabianiem, przywozem, dystrybucją, obrotem i niszczeniem albo

stosowaniem w celu prowadzenia badań naukowych środków odurzających, substancji psychotropowych

oraz prekursorów kategorii 1 sprawuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny właściwy

ze względu na miejsce prowadzenia działalności - przez kontrolę realizacji obowiązków

wynikających z rozporządzenia 273/2004, rozporządzenia 111/2005 i przepisów ustawy,

z wyłączeniem przedsiębiorców, o których mowa w ust. 2a.

2.

Nadzór nad prekursorami kategorii 2 i 3 sprawuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny

właściwy ze względu na siedzibę wytwórcy, importera lub innego podmiotu wprowadzającego

do obrotu - poprzez kontrolę realizacji obowiązków nałożonych na producenta, importera

lub inny podmiot wprowadzający do obrotu wynikających z ustawy, rozporządzenia 273/2004

i rozporządzenia 111/2005 oraz wydawania pozwoleń - na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozporządzeniu 273/2004 i rozporządzeniu

111/2005.

2a.

Główny Inspektor Farmaceutyczny sprawuje nadzór nad

1)

wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabianiem, przywozem, dystrybucją i niszczeniem

środków odurzających, substancji psychotropowych oraz prekursorów kategorii 1 przez

przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, albo przedsiębiorcę wpisanego do rejestru, o którym mowa w art. 51b ust. 1 tej ustawy

- realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia

273/2004 i rozporządzenia 111/2005 oraz przepisów ustawy;

2)

obrotem hurtowym środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami

kategorii 1 przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne - realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia

273/2004 i rozporządzenia 111/2005 oraz przepisów ustawy;

3)

wywozem prekursorów kategorii 4 przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie, o którym

mowa w art. 38 ust. 1 lub w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne - realizowany w ramach kontroli spełniania obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia

111/2005 i przepisów ustawy.

3.

Organem właściwym do występowania do krajów trzecich z powiadomieniem przed wywozem

w zakresie prekursorów kategorii 2 i 3, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia

111/2005, jest Główny Inspektor Sanitarny.

4.

Zadania z zakresu dokonywania rejestracji, o której mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia

nr 273/2004, oraz rejestracji, o której mowa w art. 7 rozporządzenia 111/2005, w tym

prowadzenie krajowego rejestru podmiotów gospodarczych i użytkowników, którym przyznano

rejestrację, wykonuje Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych. Przyznanie rejestracji,

odmowa przyznania, zawieszenie lub unieważnienie rejestracji następuje w drodze decyzji.

O wydanej decyzji Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych powiadamia właściwego

państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, a w przypadku rejestracji, o której

mowa w art. 7 rozporządzenia 111/2005, także Głównego Inspektora Sanitarnego.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje Komisji Europejskiej informacje, o których

mowa w art. 13 i 16 rozporządzenia 273/2004 i art. 32 rozporządzenia 111/2005.

6.

Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem, obrotem

oraz zapasami środków odurzających i substancji psychotropowych w podległych jednostkach

organizacyjnych - na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa

w ust. 1 i 2.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem,

obrotem oraz zapasami prekursorów grupy kategorii 2 i 3 w podległych jednostkach organizacyjnych

- na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa w ust. 2.

8.

Podmioty, które w ramach swojej działalności posiadają zepsute, sfałszowane środki

odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, ich mieszaniny, również

jako składniki produktów leczniczych lub którym upłynął termin ważności, niszczą te

substancje w sposób określony w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 9.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb postępowania ze środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami

kategorii 1, ich mieszaninami lub odpadami, produktami leczniczymi, zepsutymi, sfałszowanymi

lub którym upłynął termin ważności, zawierającymi w swoim składzie środki odurzające,

substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, uwzględniając w szczególności

wymogi zabezpieczenia przed ich niewłaściwym użyciem, sposoby niszczenia tych środków

w zależności od ich rodzaju i ilości oraz podmioty obowiązane do pokrywania kosztów

związanych z niszczeniem tych środków.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 35, art.

36, art. 40, art. 40a i art. 49a, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570).

1.

Kontrolne sprawdzenie faktów, o którym mowa w art. 39 ust. 2 pkt 2, stwierdzenie spełniania

warunków, o których mowa w art. 35 ust. 4 i art. 40 ust. 4, oraz kontrole, o których

mowa w art. 44 ust. 1 i 2a, mogą być przeprowadzone przy użyciu urządzeń technicznych

umożliwiających przeprowadzenie ich na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem

obrazu i dźwięku, z wyłączeniem obowiązku okazywania legitymacji służbowej kontrolowanemu

oraz wpisu do książki kontroli.

2.

Zawiadomienie o przeprowadzaniu czynności, o których mowa w ust. 1, zawiera informację

o zakresie, formie i terminach przetwarzania danych umożliwiających ich przeprowadzenie.

1.

Zakazuje się

1)

wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

środków zastępczych;

2)

prowadzenia działalności w zakresie, o którym mowa w art. 40a ust. 1, przez podmiot

niespełniający wymagań, o których mowa w art. 40a ust. 1, art. 40b i art. 40c.

2.

(uchylony)

1.

W przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, co do którego

zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy ze względu

na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu państwowy inspektor sanitarny nakazuje,

w drodze decyzji, wstrzymanie wytwarzania tego produktu lub wycofanie go z obrotu,

na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy jest on

środkiem zastępczym, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

2.

Główny Inspektor Sanitarny podaje do publicznej wiadomości informację o wydaniu decyzji,

o której mowa w ust. 1, przez ogłoszenie na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej nazwy produktu, nazwy producenta, rodzaju opakowania i jego wielkości.

3.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor

sanitarny

1)

dokonuje zabezpieczenia produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie,

że jest on środkiem zastępczym;

2)

nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących

wytwarzaniu lub wprowadzeniu tego produktu do obrotu, na czas niezbędny do usunięcia

zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące.

4.

Państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania

do obrotu produktu, o którym mowa w ust. 1, zakazuje, w drodze decyzji, jego wytwarzania

lub wprowadzania do obrotu, nakazuje jego wycofanie z obrotu, a także orzeka o jego

przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu, jeżeli ten produkt jest środkiem

zastępczym.

5.

Państwowy inspektor sanitarny, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 4, jest organem

właściwym w sprawie zniszczenia produktu będącego przedmiotem tej decyzji. Zniszczenia

dokonuje się komisyjnie. Z czynności zniszczenia produktu sporządza się protokół zniszczenia,

który zawiera

1)

oznaczenie organu właściwego w sprawie zniszczenia;

2)

skład komisji powołanej do zniszczenia;

3)

oznaczenie decyzji stanowiącej podstawę zniszczenia;

4)

rodzaj zniszczonego produktu, jego nazwę oraz ilość;

5)

informację o zastosowanej metodzie zniszczenia;

6)

oznaczenie miejsca i czasu zniszczenia;

7)

podpisy członków komisji.

6.

Koszty prowadzonego postępowania i badań, o których mowa w ust. 1, w wyniku których

stwierdzono, że badany produkt, o którym mowa w ust. 1, jest środkiem zastępczym,

oraz koszty zniszczenia tego produktu ponosi strona postępowania.

7.

Właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję ustalającą wysokość kosztów,

o których mowa w ust. 6, określając 7-dniowy termin płatności, licząc od dnia, w którym

decyzja ustalająca wysokość kosztów stała się ostateczna.

8.

Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz egzekucja należności, o których

mowa w ust. 6, następują w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

9.

Od kwoty należności, o których mowa w ust. 6, nalicza się odsetki ustawowe, poczynając

od dnia, w którym upłynął termin ich płatności.

10.

Należności, o których mowa w ust. 6, ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc

od dnia, w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna.

11

Jeżeli w wyniku badań, o których mowa w ust. 1, stwierdzono obecność substancji wykazującej

działanie na ośrodkowy układ nerwowy, podmiot, który przeprowadził to badanie, zawiadamia

o wyniku tego badania Zespół oraz Centrum, jako jednostkę współpracującą z Europejskim

Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii oraz Europejską Siecią Informacji o

Narkotykach i Narkomanii (Reitox), zgodnie z art. 8b ust. 2 pkt 22 lit. b ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym.

12.

Badania mające na celu ustalenie, czy produkt, o którym mowa w ust. 1, jest środkiem

zastępczym, przeprowadzają podmioty, w tym jednostki naukowe, posiadające przygotowanie

naukowo-merytoryczne, techniczne oraz infrastrukturę, umożliwiające ustalenie, czy

badany produkt jest środkiem zastępczym, w szczególności określenie

1)

pochodzenia substancji o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy zidentyfikowanej w wyniku

badań;

2)

mechanizmu działania tej substancji;

3)

jej aktywności farmakologicznej;

4)

działań niepożądanych, w tym skutków somatycznych i psychicznych u ludzi.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podmiotów,

o których mowa w ust. 12, mając na względzie zapewnienie sprawności postępowania prowadzonego

przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

1.

W przypadku stwierdzenia przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu,

co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że może być on środkiem zastępczym,

organ celny zajmuje przesyłkę tego produktu na czas niezbędny do ustalenia, czy jest

on środkiem zastępczym, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

2.

W przypadku konieczności przeprowadzenia badań produktu, o którym mowa w ust. 1, mających

na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym, przeprowadzają je podmioty, o

których mowa w art. 44c ust. 12.

3.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonych badań zostanie stwierdzone, że badany produkt jest

środkiem zastępczym, organ celny występuje o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu

Państwa.

4.

O przepadku produktu będącego środkiem zastępczym na rzecz Skarbu Państwa orzeka,

na wniosek organu celnego, sąd, stosując przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Produkt będący środkiem zastępczym, którego przepadek orzeczono, podlega zniszczeniu.

6.

Jeżeli podmiot dokonujący przywozu jest nieznany, produkt będący środkiem zastępczym

podlega zniszczeniu bez konieczności występowania do sądu o przepadek na rzecz Skarbu

Państwa.

7.

Koszty badań, przechowywania i zniszczenia produktu będącego środkiem zastępczym ponosi

podmiot dokonujący przywozu. W przypadku niemożności ustalenia podmiotu dokonującego

przywozu produktu będącego środkiem zastępczym koszty badań, przechowywania i zniszczenia

są finansowane z budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji organów Krajowej

Administracji Skarbowej.

Substancję będącą jednocześnie środkiem odurzającym i nową substancją psychoaktywną

albo substancją psychotropową i nową substancją psychoaktywną uznaje się odpowiednio

za środek odurzający albo substancję psychotropową.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz substancji psychotropowych z podziałem na grupy, o których mowa w art. 32,

2)

wykaz środków odurzających z podziałem na grupy, o których mowa w art. 31, oraz ze

wskazaniem środków odurzających grupy IV-N dopuszczonych do stosowania w lecznictwie

zwierząt zgodnie z art. 33 ust. 2,

3)

wykaz nowych substancji psychoaktywnych

- uwzględniając postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych oraz decyzji, o których

mowa w art. 4 pkt 25 i 26, albo ocenę lub rekomendację Zespołu, mając na uwadze wpływ

tych substancji na zdrowie lub życie ludzi lub możliwość spowodowania szkód społecznych

oraz konieczność działań ochronnych podejmowanych wobec zwierząt dzikich.

1.

Uprawa maku, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, może być prowadzona wyłącznie na potrzeby

przemysłu farmaceutycznego i nasiennictwa.

2

Uprawa maku niskomorfinowego może być prowadzona wyłącznie na cele spożywcze, w tym

na potrzeby własne, oraz na potrzeby nasiennictwa.

2a

Powierzchnia uprawy maku niskomorfinowego na potrzeby własne wynosi nie więcej niż

1 ha rocznie.

2b

Mak niskomorfinowy pochodzący z upraw własnych może być przetwarzany we własnym zakresie

na cele spożywcze oraz na potrzeby nasiennictwa.

3

Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona

1)

na potrzeby włókiennicze, chemiczne, celulozowo-papiernicze, kosmetyczne, farmaceutyczne

i energetyczne;

2)

na potrzeby nasiennictwa i naukowo-badawcze;

3)

w celu hodowli odmian konopi włóknistych, rekultywacji i remediacji gruntów;

4)

na cele spożywcze, weterynaryjne, paszowe, pszczelarskie, nawozowe i izolacyjne;

5)

na potrzeby produkcji materiałów kompozytowych, materiałów budowlanych i naturalnych

środków ochrony roślin.

4

Uprawa konopi innych niż wymienione w ust. 3 jest zabroniona, z wyłączeniem upraw,

o których mowa w art. 49a.

5

Uprawa konopi włóknistych prowadzona na cele lub potrzeby określone w ust. 3 pkt 4

i 5, na potrzeby włókiennicze, energetyczne oraz w celu rekultywacji i remediacji

gruntów może być prowadzona również na potrzeby własne.

6

Powierzchnia uprawy konopi włóknistych, na potrzeby własne wynosi nie więcej niż 1

ha rocznie.

7

Konopie włókniste pochodzące z upraw własnych mogą być przetwarzane we własnym zakresie

na cele lub potrzeby określone w ust. 3.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Warunkiem prowadzenia działalności w zakresie uprawy maku lub skupu maku od producenta

maku jest uzyskanie wpisu do rejestru producentów maku oraz podmiotów prowadzących

działalność w zakresie skupu maku, zwanego dalej „rejestrem maku”.

2.

Warunkiem prowadzenia działalności w zakresie uprawy konopi włóknistych lub skupu

konopi włóknistych od producenta konopi włóknistych jest uzyskanie wpisu do rejestru

producentów konopi włóknistych oraz podmiotów prowadzących działalność w zakresie

skupu konopi włóknistych, zwanego dalej „rejestrem konopi włóknistych”.

3.

Producent maku lub producent konopi włóknistych może prowadzić działalność w zakresie

uprawy maku lub konopi włóknistych oraz podmiot prowadzący działalność w zakresie

skupu maku lub konopi włóknistych może prowadzić działalność w zakresie skupu odpowiednio

maku lub konopi włóknistych, jeżeli

1)

nie był karany za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63 lub art. 64, lub

wykroczenia, o którym mowa w art. 65 pkt 1 - w przypadku prowadzenia działalności

w zakresie uprawy maku lub konopi włóknistych;

2)

dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o której

mowa w art. 48 ust. 1 - w przypadku prowadzenia działalności w zakresie uprawy lub

skupu maku innego niż mak niskomorfinowy;

3)

dysponuje środkiem transportu zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o

której mowa w art. 48 ust. 1 - w przypadku prowadzenia działalności w zakresie skupu

maku innego niż mak niskomorfinowy.

4.

Oprócz warunków wymienionych w ust. 3 pkt 1 i 2 producent maku lub producent konopi

włóknistych może prowadzić działalność w zakresie uprawy odpowiednio maku lub konopi

włóknistych, jeżeli

1)

zastosuje materiał siewny maku lub konopi włóknistych kategorii elitarny albo kategorii

kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie;

2)

zawarł umowę na dostarczanie maku innego niż mak niskomorfinowy z podmiotem prowadzącym

działalność w zakresie skupu maku, wpisanym do rejestru maku - w przypadku uprawy

maku innego niż mak niskomorfinowy.

1.

Organem właściwym do dokonania wpisu i odmowy dokonania wpisu do rejestru maku i rejestru

konopi włóknistych, zmiany wpisu w tych rejestrach lub wykreślenia z tych rejestrów

jest dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, zwanego dalej

„Krajowym Ośrodkiem”, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu

zamierzającego uprawiać mak lub konopie włókniste, albo podmiotu zamierzającego skupować

mak lub konopie włókniste od producenta maku lub producenta konopi włóknistych, a

w przypadku podmiotu niemającego miejsca zamieszkania albo siedziby na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej - dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka właściwy

ze względu na miejsce prowadzenia działalności wymagającej uzyskania wpisu do rejestru

maku lub rejestru konopi włóknistych, zwany dalej „właściwym dyrektorem oddziału”.

Jeżeli działalność wymagająca uzyskania wpisu do rejestru maku lub rejestru konopi

włóknistych jest prowadzona na obszarze właściwości więcej niż jednego dyrektora oddziału

terenowego Krajowego Ośrodka, wniosek składa się do jednego z tych dyrektorów.

2.

Wpisu do rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych oraz zmiany wpisu w tych rejestrach

dokonuje się na wniosek złożony na formularzu udostępnionym na stronie internetowej

Krajowego Ośrodka.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się przed rozpoczęciem prowadzenia działalności

w zakresie uprawy lub skupu maku lub konopi włóknistych, z tym że w przypadku prowadzenia

działalności w zakresie uprawy maku lub konopi włóknistych - przed planowanym wysiewem

maku lub konopi włóknistych.

4.

Wniosek podmiotu zamierzającego uprawiać mak lub konopie włókniste, o którym mowa

w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę wnioskodawcy;

2)

miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres wnioskodawcy;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze

urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON) wnioskodawcy, jeżeli taki numer został

nadany, a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego

systemu ewidencji ludności (PESEL), a jeżeli osoba fizyczna nie posiada numeru PESEL

- numer paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość;

4)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres podmiotu

prowadzącego działalność w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych wpisanego do

rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych, z którym wnioskodawca zawarł umowę

na dostarczanie maku lub konopi włóknistych - w przypadku gdy uprawa maku niskomorfinowego

lub konopi włóknistych nie będzie prowadzona na potrzeby własne lub gdy mak niskomorfinowy

lub konopie włókniste pochodzące z upraw własnych nie będą przetwarzane we własnym

zakresie na cele lub potrzeby określone w art. 45 ust. 2b albo ust. 3;

5)

oświadczenie wnioskodawcy

a)

o wielkości powierzchni wykorzystanej pod uprawy maku niskomorfinowego lub konopi

włóknistych na potrzeby własne,

b)

że dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o której

mowa w art. 48 ust. 1 - w przypadku uprawy maku innego niż mak niskomorfinowy,

c)

że nie był karany za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63 lub art. 64,

oraz wykroczenia, o którym mowa w art. 65 pkt 1, oraz że dane zawarte we wniosku są

kompletne i zgodne z prawdą;

6)

informacje o

a)

odmianie maku lub konopi włóknistych,

b)

planowanej powierzchni uprawy maku lub konopi włóknistych, w tym: województwie, powiecie,

gminie, nazwie oraz numerze obrębu ewidencyjnego oraz numerach działek ewidencyjnych

w ewidencji gruntów i budynków określonych na podstawie przepisów prawa geodezyjnego

i kartograficznego, gdzie będą uprawiane mak lub konopie włókniste, w odniesieniu

do poszczególnych odmian,

c)

adresie lub miejscu położenia pomieszczenia, w którym będzie magazynowany mak lub

konopie włókniste;

7)

wskazanie celu lub potrzeb prowadzenia uprawy maku lub konopi włóknistych, o których

mowa w art. 45 ust. 1, 2 i 3, oraz wskazanie czy uprawa będzie prowadzona na potrzeby

własne lub, czy mak niskomorfinowy lub konopie włókniste pochodzące z upraw własnych

będą przetwarzane we własnym zakresie na cele lub potrzeby określone w art. 45 ust.

2b albo ust. 3.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, podmiot zamierzający uprawiać mak lub konopie

włókniste dołącza kopię faktury zakupu materiału siewnego kategorii elitarny albo

kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie oraz kopię etykiety

z opakowania materiału siewnego tych roślin.

6.

Wniosek podmiotu zamierzającego skupować mak lub konopie włókniste od producenta maku

lub producenta konopi włóknistych, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę wnioskodawcy;

2)

miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres wnioskodawcy;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze

urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli został nadany, a w przypadku

osoby fizycznej również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji

ludności (PESEL), a jeżeli osoba fizyczna nie posiada numeru PESEL - numer paszportu

lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość;

4)

adres lub miejsce prowadzenia działalności w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych;

5)

informacje o zakresie i celu prowadzonej działalności w zakresie skupu maku lub konopi

włóknistych;

6)

oświadczenie, że wnioskodawca dysponuje pomieszczeniem i środkiem transportu, zabezpieczonymi

przed kradzieżą torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1 - w przypadku skupu

maku innego niż mak niskomorfinowy.

7.

Podmiot zamierzający uprawiać mak lub konopie włókniste oraz podmiot zamierzający

skupować mak lub konopie włókniste od producenta maku lub producenta konopi włóknistych

może we wniosku o wpis do rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych podać również

inne niż wymienione w ust. 4 pkt 2 lub ust. 6 pkt 2 dane kontaktowe, takie jak adres

poczty elektronicznej, adres strony internetowej lub numer telefonu.

8.

Właściwy dyrektor oddziału wpisuje producenta maku lub producenta konopi włóknistych

oraz podmiot prowadzący działalność w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych do

rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych, jeżeli w dniu złożenia wniosku, o którym

mowa w ust. 2

1)

producent ten spełnia wymagania, o których mowa w ust. 3 i w art. 47a ust. 3 pkt 1

i 2 i ust. 4, oraz wniosek ten spełnia wymagania określone w ust. 2, 4 i 5 - w przypadku

producenta maku lub producenta konopi włóknistych,

2)

podmiot prowadzący działalność w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych spełnia

wymagania, o których mowa w art. 47a ust. 3 pkt 2 i 3, oraz wniosek ten spełnia wymagania

określone w ust. 2, 3 i 6 - w przypadku podmiotu prowadzącego działalność w zakresie

skupu maku lub konopi włóknistych

- co potwierdza, wydając producentowi maku lub producentowi konopi włóknistych albo

podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych zaświadczenie

o dokonaniu tego wpisu.

1.

Wpisu producenta maku lub producenta konopi włóknistych oraz podmiotu prowadzącego

działalność w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych odpowiednio do rejestru maku

lub rejestru konopi włóknistych dokonuje się w terminie 14 dni od dnia wpływu do właściwego

dyrektora oddziału, spełniającego wymogi formalne wniosku o wpis do danego rejestru.

2.

Właściwy dyrektor oddziału z urzędu dokonuje sprostowania wpisu do rejestru maku lub

rejestru konopi włóknistych zawierającego oczywiste błędy lub oczywiste niezgodności

ze stanem faktycznym.

3.

W przypadku zmiany danych wpisanych do rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych

producent maku lub producent konopi włóknistych lub podmiot prowadzący działalność

w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych składa wniosek o zmianę wpisu w rejestrze

w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana tych danych.

4.

Do dokonania wpisu do rejestru maku i rejestru konopi włóknistych zmienionych danych

stosuje się przepisy ust. 1 i 2.

5.

Właściwy dyrektor oddziału odmawia, w drodze decyzji, wpisu do rejestru maku lub rejestru

konopi włóknistych, jeżeli

1)

producent maku lub producent konopi włóknistych nie spełnia wymagań, o których mowa

w art. 47a ust. 3 pkt 1 i 2 lub ust. 4 oraz art. 47b ust. 3, oraz wniosek o wpis do

rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych nie spełnia co najmniej jednego z wymagań

określonych w art. 47b ust. 4 i 5 - w przypadku producenta maku lub producenta konopi

włóknistych;

2)

podmiot prowadzący działalność w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych nie spełnia

wymagań, o których mowa w art. 47a ust. 3 pkt 2 lub 3, oraz wniosek o wpis do rejestru

maku lub rejestru konopi włóknistych nie spełnia co najmniej jednego z wymagań określonych

w art. 47b ust. 3 lub 6 - w przypadku podmiotu prowadzącego działalność w zakresie

skupu maku lub konopi włóknistych.

Przepisów art. 47a ust. 4 oraz art. 47b ust. 4 pkt 4, pkt 6 lit. a i ust. 5 nie stosuje

się do podmiotów zamierzających uprawiać mak na potrzeby nasiennictwa lub konopie

włókniste na potrzeby nasiennictwa, naukowo-badawcze, lub w celu hodowli odmian konopi

włóknistych.

1.

Rejestr maku i rejestr konopi włóknistych prowadzi właściwy dyrektor oddziału w systemie

teleinformatycznym.

2.

Rejestr maku i rejestr konopi włóknistych zawiera dane, o których mowa w art. 47b

ust. 4-7 oraz art. 47g ust. 3.

3.

Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka lub właściwy dyrektor oddziału udostępnia dane

z rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych

1)

organom administracji publicznej - w związku z realizacją przez te organy działań

i postępowań mających na celu przeciwdziałanie narkomanii;

2)

sądom i prokuratorom - w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań ustawowych;

3)

na wniosek podmiotów wpisanych do rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych -

w zakresie danych, które ich dotyczą.

1.

Właściwy dyrektor oddziału przeprowadza kontrolę producenta maku, producenta konopi

włóknistych, podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych

w zakresie zgodności danych zawartych w rejestrze maku lub rejestrze konopi włóknistych

ze stanem faktycznym.

2.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepis art. 19 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa

(Dz. U. z 2020 r. poz. 481, z późn. zm..

3.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, czynności kontrolne są wykonywane co najmniej

u

1)

10% producentów maku i 10% producentów konopi włóknistych w danym roku zbiorów;

2)

10% podmiotów prowadzących działalność w zakresie skupu maku i 10% podmiotów prowadzących

działalność w zakresie skupu konopi włóknistych, z zastrzeżeniem, że kontrole u tych

podmiotów nie mogą być przeprowadzane częściej niż co 3 lata.

4.

W przypadku gdy

1)

z wykonanych czynności kontrolnych wynika, że informacje zawarte w rejestrze maku

lub rejestrze konopi włóknistych są niezgodne ze stanem faktycznym, właściwy dyrektor

oddziału dokonuje z urzędu zmian wpisu w danym rejestrze oraz informuje producenta

maku lub producenta konopi włóknistych lub podmiot prowadzący działalność w zakresie

skupu maku lub konopi włóknistych o dokonaniu tych zmian;

2)

producent maku lub producent konopi włóknistych lub podmiot prowadzący działalność

w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych od producenta maku lub producenta konopi

włóknistych uniemożliwia lub utrudnia kontrolę, o której mowa w ust. 1, albo istnieje

podejrzenie, że uprawiane, przechowywane lub skupowane przez producenta lub podmiot

a)

mak - może być uprawiany na cele inne niż wymienione w art. 45 ust. 1 i 2,

b)

konopie - mogą być konopiami innymi niż włókniste

- właściwy dyrektor oddziału niezwłocznie powiadamia Policję.

1.

Podmiot wpisany do rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych, który zakończył

albo zawiesił prowadzenie działalności w zakresie uprawy lub skupu maku lub konopi

włóknistych i nie przechowuje maku lub konopi włóknistych w pomieszczeniach, informuje

o tym na piśmie właściwego dyrektora oddziału w terminie 30 dni od dnia zakończenia

albo zawieszenia tej działalności.

2.

W przypadku zakończenia prowadzenia działalności w zakresie uprawy lub skupu maku

lub konopi włóknistych, o którym mowa w ust. 1, właściwy dyrektor oddziału wykreśla,

w drodze decyzji, podmiot, o którym mowa w ust. 1, z rejestru maku albo z rejestru

konopi włóknistych.

3.

Podmiot prowadzący działalność w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych jest obowiązany

do przekazywania właściwemu dyrektorowi oddziału, do końca lipca bieżącego roku kalendarzowego,

na piśmie, informacji dotyczących zawartych umów na dostarczanie maku lub konopi włóknistych,

według stanu na dzień 15 lipca bieżącego roku kalendarzowego, w tym: imiona i nazwiska

albo nazwy oraz miejsca zamieszkania i adresy albo siedziby i adresy producentów maku

lub producentów konopi włóknistych.

4.

W przypadku gdy z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 47f ust. 1, wynika,

że podmiot wpisany do rejestru maku lub rejestru konopi włóknistych

1)

zakończył prowadzenie działalności w zakresie uprawy lub skupu maku lub konopi włóknistych

i nie przechowuje maku lub konopi włóknistych w pomieszczeniach oraz nie przekazał

informacji o zakończeniu prowadzenia tej działalności,

2)

nie spełnia co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 47a ust. 3 lub 4

- właściwy dyrektor oddziału wykreśla, w drodze decyzji, ten podmiot z rejestru maku

albo rejestru konopi włóknistych.

1.

Torebkę (makówkę) z nasionami, uzyskaną z uprawy maku prowadzonej na potrzeby przemysłu

farmaceutycznego, wraz z przylegającą do niej łodygą o długości do 7 cm, w całości

przekazuje się podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie skupu maku wpisanemu

do rejestru maku, na warunkach określonych w umowie na dostarczanie maku. Słomę makową,

pozostałą po oddzieleniu torebki (makówki) i przylegającej do niej łodygi o długości

do 7 cm, niszczy producent maku w sposób określony w umowie na dostarczanie maku.

2.

Słomę makową z uprawy maku niskomorfinowego niszczy producent maku na swój koszt,

w sposób określony w umowie na dostarczanie maku.

3.

Pozostałe na polu resztki pożniwne maku niszczy się w miejscu prowadzenia uprawy,

w wyniku wykonania odpowiedniego zabiegu agrotechnicznego, na warunkach określonych

w umowie na dostarczanie maku.

1

Przepisów art. 47a-47g nie stosuje się do upraw maku innego niż niskomorfinowy i konopi

innych niż włókniste, prowadzonych po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego

przez jednostkę naukową oraz Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, w

ramach działalności statutowej, zwane dalej „wnioskodawcą”.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek zawierający

1)

nazwę i adres wnioskodawcy;

2)

dane osoby odpowiedzialnej za zapewnienie właściwej kontroli uprawy i jej zabezpieczenie

przed dostępem osób nieuprawnionych;

3

informację o rodzaju oraz o powierzchni uprawy oraz numer działki ewidencyjnej w ewidencji

gruntów i budynków, określonej na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego;

4)

dane na temat planowanych badań, w szczególności określające ich cel;

5)

informację o rodzaju jednostki naukowej;

6)

datę i podpis osoby upoważnionej przez wnioskodawcę do złożenia wniosku.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

(uchylony)

2)

statut podmiotu ubiegającego się o wydanie zezwolenia, jeżeli dotyczy.

4

Główny Inspektor Farmaceutyczny zasięga opinii jednostki organizacyjnej Policji właściwej

ze względu na miejsce uprawy objętej wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, dotyczącej

sposobu jej zabezpieczenia przed dostępem osób nieuprawnionych, która uwzględnia

1)

przygotowanie do zabezpieczenia w zakresie wstępu na miejsce uprawy przez przygotowanie

do

a)

prowadzenia wykazu osób uprawnionych do wejścia, obejmującego

-

imię i nazwisko,

-

numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL),

a jeżeli osoba fizyczna nie posiada numeru PESEL - cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania,

b)

prowadzenia wykazu pojazdów uprawnionych do wjazdu, obejmującego markę samochodu i

numer rejestracyjny,

c)

rejestrowania daty i godziny, w której osoba uprawniona lub pojazd uprawniony znajdują

się na terenie uprawy, oraz weryfikowania tych danych;

2)

przygotowanie do zabezpieczenia technicznego uwzględniającego zabezpieczenie uprawy

prowadzonej w budynku i poza budynkiem;

3)

przygotowanie do oznakowania miejsca uprawy;

4)

warunki dotyczące lokalizacji miejsca uprawy.

5.

Właściwy organ Policji wydaje opinię w formie postanowienia. Nieprzedstawienie opinii

w terminie 30 dni od dnia skierowania sprawy do zaopiniowania jest równoznaczne z

wydaniem pozytywnej opinii w przedmiocie sposobu zabezpieczenia uprawy przed dostępem

osób nieuprawnionych.

6.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, nie przysługuje zażalenie.

6a

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa

1)

podmiot, dla którego je wydano;

2)

numer zezwolenia;

3)

powierzchnię uprawy;

4)

numer działki, o której mowa w ust. 2 pkt 3, na której będzie prowadzona uprawa;

5)

termin ważności zezwolenia;

6)

datę wydania zezwolenia.

6b

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nie dłuższy niż 5 lat.

6c

Główny Inspektor Farmaceutyczny odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1,

jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 4.

6d

Główny Inspektor Farmaceutyczny prowadzi rejestr zezwoleń.

7

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zabezpieczenia

upraw, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze zagwarantowanie należytej ochrony

tych upraw przed dostępem osób nieuprawnionych.

1.

Uprawa konopi innych niż włókniste i zbiór ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste,

w celu wytwarzania surowca farmaceutycznego, o którym mowa w art. 33a ust. 1, mogą

być prowadzone, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego, przez

instytut badawczy w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 498), nadzorowany przez ministra właściwego do spraw rolnictwa, zwany dalej „instytutem”.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, w drodze decyzji, na wniosek instytutu

zawierający

1)

nazwę, siedzibę i adres instytutu;

2)

informację o powierzchni uprawy konopi innych niż włókniste oraz adres, pod którym

prowadzona jest uprawa, lub w przypadku jego braku numer działki ewidencyjnej w ewidencji

gruntów i budynków, określonej na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego;

3)

oświadczenie instytutu, że zatrudnia osobę wykwalifikowaną odpowiedzialną za nadzór

nad uprawą konopi innych niż włókniste i zbiorem ziela lub żywicy konopi innych niż

włókniste oraz osobę odpowiedzialną za nadzór nad miejscem uprawy konopi innych niż

włókniste i pomieszczeniem do przechowywania tego zbioru;

4)

oświadczenie instytutu, że miejsce uprawy konopi innych niż włókniste, zbioru ziela

lub żywicy konopi innych niż włókniste i pomieszczenie do przechowywania tego zbioru

jest zabezpieczone przed dostępem osób nieuprawnionych.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się statut instytutu, zaświadczenia o

niekaralności osób zatrudnionych przy uprawie konopi innych niż włókniste i zbiorze

ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste za przestępstwo, o którym mowa w art.

63 lub art. 64, oraz oświadczenia tych osób, że nie były karane za wykroczenie, o

którym mowa w art. 65. Oświadczenia, o których mowa w zdaniu poprzedzającym, składa

się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta

zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

4.

Główny Inspektor Farmaceutyczny zasięga opinii jednostki organizacyjnej Policji właściwej

ze względu na miejsce uprawy konopi innych niż włókniste objętej wnioskiem, o którym

mowa w ust. 2, dotyczącej sposobu jej zabezpieczenia przed dostępem osób nieuprawnionych,

która uwzględnia

1)

przygotowanie do zabezpieczenia w zakresie wstępu na miejsce uprawy konopi innych

niż włókniste, zbioru ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste oraz do pomieszczenia

do przechowywania tego zbioru, przez przygotowanie do

a)

prowadzenia wykazu osób uprawnionych do wejścia, obejmującego

-

imię i nazwisko,

-

numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL),

a jeżeli osoba fizyczna nie posiada numeru PESEL - cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania,

b)

prowadzenia wykazu pojazdów uprawnionych do wjazdu, obejmującego markę samochodu i

numer rejestracyjny,

c)

rejestrowania daty i godziny, w jakich osoba uprawniona lub pojazd uprawniony, o których

mowa w lit. a i b, znajdują się na miejscu uprawy konopi innych niż włókniste lub

zbioru ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste albo w pomieszczeniu do przechowywania

tego zbioru oraz do weryfikowania tych danych;

2)

przygotowanie do zastosowania środków sygnalizujących naruszenie zabezpieczeń przed

dostępem osób nieuprawnionych oraz środków służących do nieprzerwanego obserwowania

planowanych miejsc upraw konopi innych niż włókniste, zbioru ziela lub żywicy konopi

innych niż włókniste i pomieszczenia do przechowywania tego zbioru, w szczególności

do rejestrowania obrazu;

3)

przygotowanie do zastosowania środków technicznych uniemożliwiających wejście osób

nieuprawnionych na miejsce uprawy konopi innych niż włókniste, zbioru ziela lub żywicy

konopi innych niż włókniste i do pomieszczenia do przechowywania tego zbioru;

4)

przygotowanie do oznakowania miejsca uprawy konopi innych niż włókniste, zbioru ziela

lub żywicy konopi innych niż włókniste i pomieszczenia do przechowywania tego zbioru

oraz do prowadzenia ewidencji roślin uprawianych, zebranych i zniszczonych;

5)

warunki dotyczące lokalizacji miejsca uprawy konopi innych niż włókniste, zbioru ziela

lub żywicy konopi innych niż włókniste i pomieszczenia do przechowywania tego zbioru;

6)

monitoring miejsca, w którym są prowadzone uprawy konopi innych niż włókniste, zbiór

ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste, i pomieszczenia do przechowywania tego

zbioru.

5.

Właściwy organ Policji wydaje opinię w formie postanowienia. Nieprzedstawienie opinii

w terminie 30 dni od dnia skierowania sprawy do zaopiniowania jest równoznaczne z

wydaniem pozytywnej opinii w przedmiocie sposobu zabezpieczenia uprawy przed dostępem

osób nieuprawnionych.

6.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, nie przysługuje zażalenie.

7.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, określa

1)

instytut, dla którego je wydano;

2)

numer zezwolenia;

3)

powierzchnię uprawy konopi innych niż włókniste;

4)

miejsce prowadzenia działalności objętej zezwoleniem;

5)

termin ważności zezwolenia;

6)

datę wydania zezwolenia.

8.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nie dłuższy niż 5 lat.

9.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może zostać wydane, jeżeli instytut

1)

posiada odpowiednio zabezpieczone miejsce prowadzenia działalności;

2)

posiada RFID umożliwiający odczyt danych dotyczących liczby roślin;

3)

zatrudnia osobę wykwalifikowaną, która posiada tytuł magistra, magistra inżyniera

lub równorzędny uzyskany w wyniku ukończenia studiów związanych z kształceniem w zakresie

analityki medycznej, biologii, biotechnologii, chemii, farmacji, medycyny, weterynarii

i co najmniej 2-letni staż pracy u posiadacza zezwolenia na wytwarzanie lub import

produktów leczniczych, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne;

4)

posiada procedury i system kontroli w zakresie prowadzonej działalności, w szczególności

obejmujące zapewnienie ciągłości działania, w tym podział obowiązków i ustanawianie

zastępstw;

5)

posiada systemy jakościowe dotyczące zbioru;

6)

posiada laboratorium z wyposażeniem do oceny jakości roślin i zbioru;

7)

posiada system zabezpieczający uprawy, zbiór oraz pomieszczenie do przechowywania

tego zbioru przed kradzieżą lub dostępem osób nieuprawnionych, obejmujący co najmniej

wyposażenie tych pomieszczeń w instalację alarmową oraz w drzwi o odpowiedniej konstrukcji,

zamykane co najmniej na dwa zamki, oraz okna zabezpieczone przed włamaniem albo w

zamknięte metalowe szafy, lodówki lub kasety, przymocowane w sposób trwały do ścian

lub podłogi pomieszczenia.

10.

Instytut posiadający zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany

1)

prowadzić dokumentację dotyczącą uprawy konopi innych niż włókniste i wielkości zbioru

ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste oraz, jeżeli instytut nie jest wytwórcą

w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, wykaz wytwórców, którym przekazywany jest zbiór ziela lub żywicy konopi innych niż

włókniste w celu uzyskania surowca farmaceutycznego, o którym mowa w art. 33a ust.

1;

2)

zabezpieczać uprawę konopi innych niż włókniste, zbiór ziela lub żywicy konopi innych

niż włókniste i pomieszczenie do przechowywania tego zbioru przed kradzieżą lub zniszczeniem;

3)

zabezpieczać uprawę konopi innych niż włókniste, zbiór ziela lub żywicy konopi innych

niż włókniste i pomieszczenie do przechowywania tego zbioru przed dostępem osób nieuprawnionych;

4)

utrzymywać system kontroli nad uprawą konopi innych niż włókniste i zbiorem ziela

lub żywicy konopi innych niż włókniste, obejmujący zatrudnienie osoby wpisanej na

listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wykonującej zadania związane

z ochroną uprawy;

5)

umożliwić osobie wykwalifikowanej prowadzenie nadzoru nad uprawą konopi innych niż

włókniste i zbiorem ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste oraz prowadzenie

ewidencji, o której mowa w ust. 4 pkt 4.

11.

Główny Inspektor Farmaceutyczny odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1,

jeżeli instytut nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 9, lub nie daje rękojmi

należytego zabezpieczenia zbioru ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste przed

wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie.

12.

Wojewódzki inspektor farmaceutyczny, nie rzadziej niż co 3 lata, przeprowadza kontrole

w zakresie spełniania przez instytut obowiązków wynikających z ustawy. Wojewódzki

inspektor farmaceutyczny przekazuje protokoły kontroli instytutu Głównemu Inspektorowi

Farmaceutycznemu oraz, w uzasadnionych przypadkach, jednostce organizacyjnej Policji

właściwej ze względu na miejsce prowadzenia działalności.

13.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób zabezpieczenia

upraw i przechowywania zbiorów, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze zagwarantowanie

należytej ochrony tych upraw i zbiorów przed dostępem osób nieuprawnionych.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Właściwy dyrektor oddziału przeprowadza kontrolę upraw maku lub konopi włóknistych.

2.

W przypadku stwierdzenia po przeprowadzeniu kontroli, że uprawa maku lub konopi włóknistych

jest prowadzona

1)

w sposób niezgodny z celami i potrzebami określonymi w art. 45,

2)

bez wpisu do rejestru maku albo rejestru konopi włóknistych,

3)

bez wykorzystania materiału siewnego kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany

w rozumieniu przepisów o nasiennictwie - z wyłączeniem przypadków, gdy uprawa maku

jest prowadzona na potrzeby nasiennictwa lub uprawa konopi włóknistych jest prowadzona

na potrzeby nasiennictwa, naukowo-badawcze lub w celu hodowli odmian konopi włóknistych

- właściwy dyrektor oddziału wydaje producentowi maku, producentowi konopi włóknistych

lub innemu podmiotowi uprawiającemu mak lub konopie włókniste, w drodze decyzji, nakaz

zniszczenia tej uprawy i plonu z tej uprawy, przez zaoranie, przekopanie gruntu albo

w inny sposób, który zapewni skuteczne wykonanie tego nakazu, na koszt prowadzącego

uprawę.

3.

Nakazowi, o którym mowa w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Zniszczenie uprawy i plonu z uprawy, o którym mowa w ust. 2, odbywa się pod nadzorem

osoby upoważnionej przez właściwego dyrektora oddziału do wykonywania czynności kontrolnych.

5.

Z czynności zniszczenia uprawy i plonu z uprawy maku lub konopi włóknistych osoba

upoważniona, o której mowa w ust. 4, sporządza protokół.

6.

Protokół, o którym mowa w ust. 5, zawiera

1)

imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres producenta

maku lub producenta konopi włóknistych;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze

urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON) producenta maku lub producenta konopi

włóknistych, jeżeli taki numer został nadany, a w przypadku osoby fizycznej również

numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL),

a jeżeli osoba fizyczna nie posiada numeru PESEL - numer paszportu lub innego dokumentu

stwierdzającego tożsamość;

3)

numer identyfikacyjny producenta maku lub producenta konopi włóknistych nadany w krajowym

systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności, jeżeli taki numer został nadany;

4)

miejsce położenia uprawy i plonu z uprawy maku lub konopi włóknistych;

5)

miejsce i sposób zniszczenia uprawy i plonu z uprawy maku lub konopi włóknistych;

6)

wyrażoną w ha powierzchnię zniszczonej uprawy maku lub konopi włóknistych, z podziałem

na odmiany;

7)

datę sporządzenia protokołu oraz jego numer;

8)

podpisy osób obecnych przy zniszczeniu uprawy i plonu z uprawy maku lub konopi włóknistych.

7.

Protokół sporządza się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach.

8.

Protokół przedstawia się do podpisu producentowi maku lub producentowi konopi włóknistych,

a w przypadku jego nieobecności - osobie upoważnionej przez tego producenta.

9.

Przed podpisaniem protokołu osoby, o których mowa w ust. 8, mają prawo wnieść do niego

uwagi.

10.

Protokół podpisuje producent maku lub producent konopi włóknistych albo osoba upoważniona

przez tego producenta. O odmowie złożenia podpisu osoba, o której mowa w ust. 4, zamieszcza

adnotację w protokole.

11.

Jeden egzemplarz protokołu pozostawia się producentowi maku lub producentowi konopi

włóknistych albo osobie upoważnionej przez tego producenta.

(uchylony)

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1

000 000 zł.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, państwowy inspektor

sanitarny właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka

zastępczego. Decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, państwowy inspektor sanitarny

uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego.

Kto uniemożliwia właściwemu dyrektorowi oddziału przeprowadzenie kontroli uprawy maku

lub konopi włóknistych podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

Kto

1)

umieszcza we wniosku o wpis do rejestru maku albo rejestru konopi włóknistych informacje

lub oświadczenia niepełne lub niezgodne ze stanem faktycznym, z wyłączeniem

a)

oświadczenia, o którym mowa w art. 47b ust. 4 pkt 5 lit. a,

b)

informacji, o której mowa w art. 47b ust. 4 pkt 6 lit. b,

2)

nie udziela informacji lub nie przekazuje dokumentów żądanych przez osoby wykonujące

czynności kontrolne lub udziela informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd

osoby wykonujące czynności kontrolne,

3)

w inny sposób utrudnia przeprowadzanie kontroli

- podlega karze pieniężnej w wysokości 2000 zł.

Kto, będąc wpisanym do rejestru maku albo rejestru konopi włóknistych, wbrew obowiązkowi

określonemu w

1)

art. 47c ust. 3, nie składa wniosku o zmianę danych wpisanych do rejestru maku albo

rejestru konopi włóknistych lub nie składa tego wniosku w terminie określonym w tym

przepisie,

2)

art. 47g ust. 1, nie informuje o zakończeniu albo zawieszeniu działalności w zakresie

uprawy lub skupu maku lub konopi włóknistych lub nie przekazuje tej informacji w terminie

określonym w tym przepisie,

3)

art. 47g ust. 3, nie przekazuje informacji, o których mowa w tym przepisie, lub nie

przekazuje tych informacji w terminie określonym w tym przepisie

- podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 52b-52d, wymierza, w drodze decyzji, właściwy

dyrektor oddziału.

2.

Egzekucja nałożonych kar pieniężnych, o których mowa w art. 52b-52d, następuje w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 52b-52d, stanowią dochód budżetu państwa i są

wpłacane na rachunek bankowy Krajowego Ośrodka, w terminie 14 dni od dnia, w którym

decyzja o nałożeniu kary stała się ostateczna.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia środki odurzające

lub substancje psychotropowe albo przetwarza słomę makową,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1a.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia nowe substancje psychoaktywne,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1 lub 1a, jest znaczna ilość środków

odurzających, substancji psychotropowych, słomy makowej lub nowych substancji psychoaktywnych,

lub czyn ten został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,

sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

1.

Kto wyrabia, posiada, przechowuje, zbywa lub nabywa przyrządy, jeżeli z okoliczności

wynika, że służą one lub są przeznaczone do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania

lub przerobu środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji

psychoaktywnych,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Tej samej karze podlega, kto

1)

przystosowuje do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania, przerobu lub konsumpcji

środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych

naczynia i przyrządy, choćby były wytworzone w innym celu, albo

2)

wchodzi w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia przestępstwa określonego w

art. 53 ust. 2.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych,

nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej albo

czyn ten został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

1.

Kto, wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a, wprowadza do obrotu

środki odurzające, substancje psychotropowe, słomę makową lub nowe substancje psychoaktywne

albo uczestniczy w takim obrocie,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

1.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 1 lub art. 56 ust.

1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 55 ust. 3 lub art. 56 ust.

3,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego, substancji

psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej, ułatwia albo umożliwia ich użycie

albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego, substancji

psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej małoletniemu lub nakłania go do

użycia takiego środka lub substancji albo udziela ich w znacznych ilościach innej

osobie,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

1.

Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela innej osobie środka

odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej, ułatwia

użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego, substancji

psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej małoletniemu, ułatwia użycie albo

nakłania go do użycia takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto, będąc właścicielem lub działającym w jego imieniu zarządcą albo kierownikiem

zakładu gastronomicznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną działalność usługową,

mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 56, 58 lub

59 na terenie tego zakładu lub lokalu, nie powiadamia o tym niezwłocznie organów ścigania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,

w celu niedozwolonego wytworzenia środka odurzającego, substancji psychotropowej lub

nowej substancji psychoaktywnej wytwarza, przetwarza, przerabia, dokonuje przywozu,

wywozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada,

przechowuje lub wprowadza do obrotu prekursory lub nową substancję psychoaktywną,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających

lub substancji psychotropowych, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3, są środki odurzające

lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy,

postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa

lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu

na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada nowe substancje psychoaktywne,

podlega grzywnie.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość nowych substancji

psychoaktywnych sprawca,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest nowa substancja psychoaktywna

w ilości nieznacznej, przeznaczonej na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć

również przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli

orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia

czynu, a także stopień jego społecznej szkodliwości.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, konopie,

z wyjątkiem konopi włóknistych, lub krzew koki,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Tej samej karze podlega, kto, wbrew przepisom ustawy, zbiera mleczko makowe, opium,

słomę makową, liście koki, żywicę lub ziele konopi innych niż włókniste.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest uprawa mogąca dostarczyć znacznej

ilości słomy makowej, liści koki, żywicy lub ziela konopi innych niż włókniste, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

1.

Kto zabiera, w celu przywłaszczenia, środki odurzające, substancje psychotropowe,

nowe substancje psychoaktywne, mleczko makowe lub słomę makową,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, mleczka makowego lub

słomy makowej, sprawca,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

3.

Tej samej karze podlega, kto kradnie z włamaniem środki odurzające, substancje psychotropowe,

nowe substancje psychoaktywne, mleczko makowe lub słomę makową.

4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.

Kto

1)

uprawia lub skupuje mak niskomorfinowy lub konopie włókniste wbrew przepisom ustawy,

2)

we wniosku, o którym mowa w art. 47b ust. 2

a)

podaje planowaną powierzchnię uprawy maku lub konopi włóknistych, o której mowa w

art. 47b ust. 4 pkt 6 lit. b, która różni się więcej niż o 5% od rzeczywistej powierzchni

stwierdzonej w wyniku kontroli, o której mowa w art. 47f ust. 1,

b)

oświadcza o wielkości powierzchni wykorzystanej pod uprawy maku niskomorfinowego lub

konopi włóknistych na potrzeby własne w oświadczeniu, o którym mowa w art. 47b ust.

4 pkt 5 lit. a, która różni się więcej niż o 5% od rzeczywistej powierzchni stwierdzonej

w wyniku kontroli, o której mowa w art. 47f ust. 1

- podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,

wytwarza, przetwarza, przerabia, stosuje, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego

nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada lub przechowuje prekursory,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005,

nie dopełnia obowiązku prowadzenia ewidencji wytwarzania, przetwarzania, przerobu

środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów i obrotu nimi albo

w inny sposób narusza przepisy określające zasady stosowania środków, substancji lub

prekursorów i obrotu nimi,

podlega karze grzywny.

Kto prowadzi reklamę lub promocję wbrew zakazom określonym w art. 20 ust. 1 lub 3,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 65-67 następuje w trybie przepisów o

postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

2.

W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 65 lub 66 orzeka się przepadek przedmiotów

wykroczenia, a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia,

nawet jeżeli nie były one własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów,

może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.

1.

W razie skazania za przestępstwa określone w art. 53-61, 63 i 64 można orzec przepadek

przedmiotu przestępstwa oraz przedmiotów i narzędzi, które służyły lub były przeznaczone

do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy.

1a.

Sąd może orzec przepadek przedmiotów i narzędzi niebędących własnością sprawcy, jeżeli

ich właściciel lub inna osoba uprawniona, nie zachowując ostrożności wymaganej w danych

okolicznościach, przewidywała albo mogła przewidzieć, że mogą one służyć lub być przeznaczone

do popełnienia przestępstwa.

2.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 62 lub w art. 62b oraz w razie umorzenia

lub warunkowego umorzenia postępowania karnego orzeka się przepadek środka odurzającego,

substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej, nawet jeżeli nie były

własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie.

Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.

3.

Przepadku nie orzeka się, jeżeli środek odurzający, substancja psychotropowa lub nowa

substancja psychoaktywna są własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał je w drodze

przestępstwa lub wykroczenia albo wszedł w ich posiadanie w sposób rażąco naruszający

obowiązki pracownicze albo warunki umowy łączącej go z właścicielem tych środków odurzających,

substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych.

4.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 53-63 sąd może orzec na cele zapobiegania

i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł.

4a

W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 53 ust. 1, 1a lub 2, art.

55 ust. 1, 2 lub 3, art. 56 ust. 1, 2 lub 3, art. 58 ust. 1 lub 2, art. 59 ust. 1,

2 lub 3, art. 61, art. 62 ust. 1 lub 2, art. 62b ust. 2, art. 63 ust. 1, 2 lub 3 sąd

orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 Kodeksu karnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości

co najmniej 1000 złotych, do wysokości 60 000 złotych.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w art. 62 ust.

1 i art. 62b ust. 1, jeżeli jest on osobą uzależnioną.

1.

Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że sprawca jest osobą uzależnioną lub używającą

szkodliwie substancji psychoaktywnej, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator,

zarządza zebranie przez osoby, które na zasadach wskazanych w ustawie uzyskały certyfikat

specjalisty psychoterapii uzależnień, informacji na temat używania przez oskarżonego

środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych

lub środków zastępczych.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zbierania informacji, o których

mowa w ust. 1, warunki, jakie muszą spełniać osoby uprawnione do dokonania tych czynności,

oraz wysokość ryczałtu przysługującego za zebranie informacji, mając na względzie

zebranie stosownych danych o osobie oskarżonego z punktu widzenia możliwości i celowości

zastosowania środków przewidzianych w art. 71 i 72.

1.

W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem

środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej

na karę pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje

skazanego do poddania się leczeniu lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej i oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji

lub stowarzyszenia.

2.

Sąd może zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany

w okresie próby uchyla się od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dopuszcza się

rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany.

3.

W razie skazania osoby uzależnionej, z uwzględnieniem warunków określonych w ust.

1, na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, sąd może

orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary w odpowiednim podmiocie leczniczym.

4.

Czasu pobytu w podmiocie leczniczym nie określa się z góry, nie może on jednak być

dłuższy niż 2 lata. O zwolnieniu z podmiotu leczniczego rozstrzyga sąd na podstawie

wyników leczenia lub rehabilitacji. Jeżeli skazany nie poddaje się leczeniu lub rehabilitacji

albo dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu podmiotu leczniczego, zwolnienie

może nastąpić także na wniosek podmiotu leczniczego.

5.

Sąd rozstrzyga po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji, czy orzeczoną karę pozbawienia

wolności należy wykonać.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania w przedmiocie leczenia

lub rehabilitacji osób uzależnionych, o których mowa w ust. 1-3, mając na względzie

dobro osoby uzależnionej.

1.

Jeżeli osoba uzależniona lub używająca szkodliwie substancji psychoaktywnej, której

zarzucono popełnienie przestępstwa pozostającego w związku z używaniem środka odurzającego,

substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej, zagrożonego karą pozbawienia

wolności nieprzekraczającą 5 lat, podda się leczeniu, rehabilitacji lub udziałowi

w programie edukacyjno-profilaktycznym prowadzonym przez podmiot leczniczy lub inny

podmiot działający w ochronie zdrowia, prokurator może zawiesić postępowanie do czasu

zakończenia leczenia, rehabilitacji lub udziału w programie.

2.

Po podjęciu postępowania prokurator, uwzględniając wyniki leczenia, rehabilitacji

lub udziału w programie edukacyjno-profilaktycznym, postanawia o dalszym prowadzeniu

postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania.

3.

Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, warunkowe umorzenie postępowania można także

zastosować wobec sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia

wolności. Zastosowaniu warunkowego umorzenia postępowania nie stoi na przeszkodzie

uprzednia karalność sprawcy.

Przepis art. 72 stosuje się odpowiednio w postępowaniu sądowym do chwili zamknięcia

przewodu sądowego.

1.

Jeżeli przemawiają za tym względy lecznicze i wychowawcze, skazanemu uzależnionemu

od środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych,

odbywającemu karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w związku z używaniem

takich środków lub substancji można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia

wolności, o której mowa w art. 153 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, w celu podjęcia leczenia lub rehabilitacji.

2.

Warunkiem udzielenia przerwy jest wykazanie przez skazanego, że ma zagwarantowane

miejsce leczenia lub rehabilitacji w odpowiednim podmiocie leczniczym odpowiadającym

jego potrzebom terapeutycznym.

3.

Sąd penitencjarny odmawia udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności

za przestępstwo popełnione w związku z używaniem środków odurzających, substancji

psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych, jeżeli skazany nie wyraził

wcześniej zgody na objęcie go stosownym leczeniem lub rehabilitacją, o których mowa

w art. 117 Kodeksu karnego wykonawczego.

4.

Udzielenie przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest dopuszczalne, jeżeli

skazanemu do końca odbycia kary pozbawienia wolności pozostało nie więcej niż 2 lata.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd penitencjarny, po zakończeniu leczenia lub

rehabilitacji i uwzględniając ich wyniki, zarządza dalsze wykonywanie kary pozbawienia

wolności albo warunkowo zwalnia skazanego z odbycia reszty kary pozbawienia wolności,

niezależnie od tego, czy są spełnione przesłanki, o których mowa w art. 78 Kodeksu karnego.

W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się środków zabezpieczających

określonych w art. 93a § 1 pkt 1-3 Kodeksu karnego w odniesieniu do sprawców, o których mowa w art. 93c pkt 5 Kodeksu karnego.

(pominięte)

Zezwolenia wydane na podstawie art. 23 ust. 1-3 i 8, art. 25 ust. 2 i 3 oraz art.

27 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 90, zachowują ważność po wejściu w życie

niniejszej ustawy.

Zezwolenia na leczenie substytucyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych

stają się z dniem wejścia w życie ustawy zezwoleniami, o których mowa w art. 28.

1.

Zezwolenia na kontraktację maku lub konopi włóknistych wydane przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy tracą ważność z dniem 31 grudnia 2005 r.

2.

W przypadku gdy podmiot posiadający zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wystąpi, w

terminie do dnia 31 grudnia 2005 r., z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie

działalności w zakresie skupu maku lub konopi włóknistych, dotychczasowe zezwolenie

zachowuje ważność do dnia, w którym decyzja wydana po rozpatrzeniu wniosku stanie

się ostateczna.

Certyfikaty ukończenia specjalistycznego szkolenia w dziedzinie uzależnienia od narkotyków

w zakresie specjalisty terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień uzyskane

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się certyfikatami specjalisty

terapii uzależnień i instruktora terapii uzależnień w rozumieniu przepisów niniejszej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

67 oraz art. 72 pkt 2 lit. b i pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.

Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w jednostkach prowadzących

rehabilitację, które nie uzyskały certyfikatu specjalisty terapii uzależnień lub instruktora

terapii uzależnień, są obowiązane do ukończenia szkolenia, o którym mowa w art. 27

ust. 1, w terminie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

(pominięty)

1.

Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie niniejszej

ustawy wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania

Narkomanii działającego na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90.

2.

Mienie użytkowane przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające

na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, staje się z dniem wejścia

w życie ustawy mieniem użytkowanym przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii

działające na podstawie niniejszej ustawy.

3.

Przejście praw i mienia Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego

na podstawie art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, na Krajowe Biuro do Spraw

Przeciwdziałania Narkomanii, działające na podstawie niniejszej ustawy, następuje

nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków i opłat.

4.

Pracownicy Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie

art. 3a ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 90, z dniem wejścia w życie ustawy stają

się pracownikami Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego

na podstawie niniejszej ustawy.

Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust. 6, art. 9 ust. 4, art. 11 ust. 3,

art. 12 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 5, art. 16, art. 22 ust. 5, art. 23 ust.

14, art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 4, art. 29 ust. 2,

art. 30 ust. 2, art. 31 ust. 2b i art. 56 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 90 niniejszej

ustawy, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art.

7 ust. 5, art. 12 ust. 4, art. 22 ust. 3, art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 6, art. 27

ust. 12 i 13, art. 28 ust. 7, art. 29 ust. 2, art. 34 ust. 5, art. 35 ust. 10, art.

36 ust. 3, art. 37 ust. 12, art. 38 ust. 5, art. 40 ust. 6, art. 41 ust. 5, art. 42

ust. 2, art. 43 ust. 2 i art. 44 ust. 9.

Traci moc ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2003 r. poz. 198 i 1143, z 2004 r. poz. 2390 oraz z 2005 r. poz. 1462).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 304 § 5 przez Ministra Sprawiedliwości ustawy zmienianej w art. 360, art. 21

ustawy zmienianej w art. 364, art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 382 i

art. 123 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy zmienianej w art. 389, zachowują moc do dnia

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 304 § 5 przez Ministra

Sprawiedliwości ustawy zmienianej w art. 360, art. 21 ustawy zmienianej w art. 364,

art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 382 i art. 123 ust. 1 pkt 1 i ust. 2

ustawy zmienianej w art. 389, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy; rozporządzenia

wydane na podstawie art. 304 § 5 ustawy zmienianej w art. 360 przez innych ministrów

zachowują moc;

2)

art. 26 ust. 2 przez Ministra Sprawiedliwości ustawy zmienianej w art. 377 oraz art.

12 ust. 3 i art. 12a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 379, zachowują moc do dnia wejścia

w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 26 ust. 2 przez Ministra

Sprawiedliwości ustawy zmienianej w art. 377 oraz art. 12 ust. 3 i art. 12a ust. 2

ustawy zmienianej w art. 379, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy; rozporządzenia wydane na podstawie art. 26 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 377 przez innych ministrów zachowują moc;

3)

art. 52 ustawy zmienianej w art. 386, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 52 ustawy zmienianej w art. 386, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy;

4)

art. 6a ust. 12 przez Ministra Sprawiedliwości, art. 30 ust. 7a i art. 42 ust. 7b

przez Ministra Sprawiedliwości ustawy zmienianej w art. 361, zachowują moc do dnia

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6a ust. 12 przez

Ministra Sprawiedliwości, art. 30 ust. 7a i art. 42 ust. 7b przez Ministra Sprawiedliwości

ustawy zmienianej w art. 361, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie art. 361, oraz mogą być zmieniane

na podstawie tych przepisów w brzmieniu dotychczasowym; rozporządzenia wydane na podstawie

art. 6a ust. 12 oraz art. 42 ust. 7b ustawy zmienianej w art. 361 przez innych ministrów

zachowują moc.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2022 r., z wyjątkiem art. 135 ust. 1 i 2,

art. 186 ust. 1 i 2, art. 243 ust. 1, art. 321, art. 324-338 w zakresie okręgowych

ośrodków wychowawczych, art. 340 w zakresie okręgowych ośrodków wychowawczych, art.

341 w zakresie okręgowych ośrodków wychowawczych, art. 343, art. 348 w zakresie okręgowych

ośrodków wychowawczych, art. 361, art. 363, art. 385 pkt 1 i 2, art. 389 pkt 1 i 3-7,

art. 393, art. 400, art. 401 ust. 2 i art. 415 pkt 4, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia.