Obwieszczenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji

Rozporządzenie określa wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji,

do których są obowiązani prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, w tym

1)

przypadki, w których są wymagane ciągłe pomiary emisji z instalacji, źródła spalania

paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów;

2)

przypadki, w których są wymagane okresowe pomiary emisji z instalacji, źródła spalania

paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów, oraz częstotliwości prowadzenia

tych pomiarów;

3)

zakres wykonywania niektórych pomiarów;

4)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

5)

sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ciągłe lub okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla następujących źródeł

spalania paliw

1)

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej „ustawą”, w tym turbin gazowych, bez względu na datę wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę lub oddania turbiny do użytkowania,

2)

silników Diesla o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW,

3)

kotłów odzysknicowych w instalacjach do produkcji masy celulozowej

- wymagających pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, pozwolenia

zintegrowanego albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy, zwanych dalej

„źródłami”.

2.

Ciągłe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla źródła o nominalnej mocy cieplnej

nie mniejszej niż 100 MW, ustalonej z uwzględnieniem zasad łączenia, o których mowa

w art. 157a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy.

3.

Dla źródła, o którym mowa w ust. 2, ciągłe pomiary emisji nie są wymagane, jeżeli

czas użytkowania źródła nie przekroczy 10 000 godzin.

4.

Okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla źródła, dla którego nie jest

wymagane prowadzenie ciągłych pomiarów.

5.

Dla źródła, o którym mowa w ust. 2, pomiary w zakresie

1)

pyłu, jeżeli źródło jest opalane wyłącznie gazem ziemnym,

2)

dwutlenku siarki, jeżeli źródło jest opalane wyłącznie

a)

gazem ziemnym albo

b)

olejem opałowym o znanej zawartości siarki, jeżeli brak jest urządzeń do ograniczania

wielkości emisji siarki, albo

c)

biomasą, jeżeli prowadzący instalację udowodni, że emisja dwutlenku siarki ze źródła

nie jest wyższa od standardów emisyjnych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 3 ustawy

- prowadzi się okresowo, natomiast w zakresie innych substancji prowadzi się ciągłe

pomiary.

6.

Okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się

1)

dla źródła wymagającego pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo

pozwolenia zintegrowanego, z zastrzeżeniem pkt 3 i 4, co najmniej dwa razy w roku,

raz w sezonie zimowym (październik-marzec) oraz raz w sezonie letnim (kwiecień-wrzesień),

z tym że w przypadku źródła pracującego sezonowo w okresie nieprzekraczającym sześciu

miesięcy pomiary emisji do powietrza prowadzi się raz w roku w okresie pracy źródła;

2)

dla źródła wymagającego zgłoszenia, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy, którego

nominalna moc cieplna jest nie mniejsza niż 1 MW, z zastrzeżeniem pkt 3, co najmniej

raz na trzy lata;

3)

dla źródła wymagającego pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, pozwolenia

zintegrowanego albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy, o nominalnej

mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i nie większej niż 20 MW, ustalonej z uwzględnieniem

zasad łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, jeżeli jest to źródło oddane

do użytkowania

a)

przed dniem 20 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła zostało

wydane przed dniem 19 grudnia 2017 r. - oddane do użytkowania nie później niż w dniu

20 grudnia 2018 r., którego czas użytkowania liczony jako średnia krocząca z pięciu

lat wynosi nie więcej niż 500 godzin w ciągu roku, a jeżeli jest to źródło służące

wyłącznie do wytwarzania ciepła w razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur

- nie więcej niż 1000 godzin w ciągu roku,

b)

po dniu 19 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła zostało

wydane po dniu 18 grudnia 2017 r. - oddane do użytkowania po dniu 20 grudnia 2018 r.,

którego czas użytkowania liczony jako średnia krocząca z trzech lat wynosi nie więcej

niż 500 godzin w ciągu roku

- co najmniej każdorazowo po upływie trzykrotności określonego dla tego źródła średniego

rocznego czasu użytkowania, ale nie rzadziej niż raz na pięć lat;

4)

dla źródła wymagającego pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo

pozwolenia zintegrowanego, o nominalnej mocy cieplnej większej niż 20 MW i mniejszej

niż 50 MW, ustalonej z uwzględnieniem zasad łączenia, o których mowa w art. 157a ust.

2 ustawy, jeżeli jest to źródło oddane do użytkowania

a)

przed dniem 20 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła zostało

wydane przed dniem 19 grudnia 2017 r. - oddane do użytkowania nie później niż w dniu

20 grudnia 2018 r., którego czas użytkowania liczony jako średnia krocząca z pięciu

lat wynosi nie więcej niż 500 godzin w ciągu roku, a jeżeli jest to źródło służące

wyłącznie do wytwarzania ciepła w razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur

- nie więcej niż 1000 godzin w ciągu roku,

b)

po dniu 19 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła zostało

wydane po dniu 18 grudnia 2017 r. - oddane do użytkowania po dniu 20 grudnia 2018 r.,

którego czas użytkowania liczony jako średnia krocząca z trzech lat wynosi nie więcej

niż 500 godzin w ciągu roku

- co najmniej każdorazowo po upływie określonego dla tego źródła średniego rocznego

czasu użytkowania, ale nie rzadziej niż raz na pięć lat.

7.

Pomiary emisji rtęci do powietrza prowadzi się dla źródła o nominalnej mocy cieplnej

nie mniejszej niż 50 MW, opalanego węglem kamiennym lub brunatnym, okresowo, co najmniej

raz w roku.

8.

W przypadku źródła, do którego stosuje się zasady łączenia, o których mowa w art.

157a ust. 2 ustawy

1)

nominalnej mocy cieplnej źródła odpowiada całkowita nominalna moc cieplna tego źródła;

2)

pomiary obejmują emisję ze wszystkich części źródła pracujących w danym sezonie lub

okresie.

1.

Ciągłe i okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla instalacji i urządzeń

spalania lub współspalania odpadów, w zależności od rodzaju substancji lub parametru

określonych w załączniku, o którym mowa w § 9 ust. 1 pkt 3.

2.

Okresowe pomiary emisji do powietrza, o których mowa w ust. 1, prowadzi się co najmniej

raz na sześć miesięcy, a przez pierwszy rok eksploatacji instalacji i urządzenia spalania

lub współspalania odpadów - co najmniej raz na trzy miesiące.

3.

Zamiast ciągłych pomiarów emisji do powietrza, o których mowa w ust. 1, mogą być prowadzone

okresowe pomiary emisji do powietrza z częstotliwością określoną w ust. 2

1)

w przypadku chlorowodoru lub dwutlenku siarki - jeżeli prowadzący instalację albo

użytkownik urządzenia spalania lub współspalania odpadów może wykazać, że emisje chlorowodoru

lub dwutlenku siarki w żadnych okolicznościach nie będą wyższe niż standardy emisyjne

tych substancji określone w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 3

i 4 ustawy;

2)

w przypadku fluorowodoru

a)

jeżeli prowadzący instalację albo użytkownik urządzenia spalania lub współspalania

odpadów może wykazać, że emisja fluorowodoru w żadnych okolicznościach nie będzie

wyższa niż standardy emisyjne tej substancji określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy, lub

b)

jeżeli w wyniku neutralizacji chlorowodoru jest zapewnione dotrzymywanie standardu

emisyjnego tej substancji określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 146

ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy;

3)

w przypadku tlenków azotu rozumianych jako tlenek azotu i dwutlenek azotu w przeliczeniu

na dwutlenek azotu - jeżeli prowadzący istniejącą instalację spalania lub współspalania

odpadów lub użytkownik istniejącego urządzenia spalania lub współspalania odpadów,

o zdolności przetwarzania poniżej 6 Mg odpadów na godzinę, może wykazać, że emisja

tlenków azotu z tej instalacji lub urządzenia w żadnych okolicznościach nie będzie

wyższa niż standardy emisyjne tej substancji określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy.

4.

Przez

1)

istniejącą instalację spalania lub współspalania odpadów rozumie się instalację spalania

lub współspalania odpadów

a)

użytkowaną przed dniem 28 grudnia 2002 r., dla której pozwolenie na użytkowanie, a

gdy takie pozwolenie nie było wymagane - pozwolenie na budowę, wydano przed tym dniem,

lub

b)

dla której pozwolenie na użytkowanie, a gdy takie pozwolenie nie było wymagane - pozwolenie

na budowę, wydano przed dniem 28 grudnia 2002 r., jeżeli instalacja została oddana

do użytkowania nie później niż w dniu 28 grudnia 2003 r., lub

c)

dla której wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie, a gdy takie pozwolenie nie

było wymagane - zawiadomienie o zamiarze przystąpienia do użytkowania, zostały złożone

przed dniem 28 grudnia 2002 r., jeżeli instalacja została oddana do użytkowania nie

później niż w dniu 28 grudnia 2004 r.;

2)

istniejące urządzenie spalania lub współspalania odpadów rozumie się urządzenie spalania

lub współspalania odpadów, które zostało wyprodukowane przed dniem 28 grudnia 2002 r.

1.

Przepisów § 3 ust. 1-3 nie stosuje się do instalacji i urządzeń spalania lub współspalania

odpadów

1)

w których są spalane lub współspalane wyłącznie następujące odpady

a)

roślinne z rolnictwa i leśnictwa,

b)

roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się wytwarzaną energię

cieplną,

c)

włókniste roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu produkcji

papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu, w którym powstają, a wytwarzana

energia cieplna jest odzyskiwana,

d)

płyty wiórowej, jeżeli nie stanowią odpadu niebezpiecznego,

e)

korka,

f)

drewna, z wyjątkiem odpadów drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami ochronnymi,

które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w skład których

wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki

obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej,

g)

promieniotwórcze,

h)

pochodzące z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy naftowej i gazu ziemnego na platformach

wydobywczych oraz spalane na tych platformach,

i)

zwłoki zwierzęce, które są unieszkodliwiane zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października

2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego

rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia

zwierzęcego)

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.)

2)

doświadczalnych wykorzystywanych do prac badawczo-rozwojowych, prac naukowych i prób,

mających na celu usprawnienie procesu spalania, przerabiających mniej niż 50 Mg odpadów

rocznie;

3)

przeznaczonych do spalania gazów uzyskanych w wyniku zgazowania lub pirolizy odpadów,

które są oczyszczone w takim stopniu, że przed spaleniem nie są już odpadami i ich

spalanie nie może spowodować emisji większych niż w wyniku spalania gazu ziemnego.

2.

Do instalacji spalania lub współspalania odpadów będących źródłami, w których są spalane

lub współspalane odpady, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-f, lub gazy, o których

mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się odpowiednio przepisy § 2 ust. 2-8 i § 9 ust. 1 pkt

1 i 2.

1.

Okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla instalacji do przetwarzania

azbestu lub produktów zawierających azbest, jeżeli ilość surowego azbestu zużywana

w procesach przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest przekracza 100

kg na rok.

2.

Okresowe pomiary emisji do powietrza, o których mowa w ust. 1, prowadzi się z częstotliwością

raz na sześć miesięcy.

3.

Okresowe pomiary emisji do powietrza, o których mowa w ust. 1, mogą być prowadzone

raz na rok, jeżeli wyniki kolejnych dziesięciu pomiarów nie różnią się między sobą

więcej niż o 5%.

1.

Ciągłe lub okresowe pomiary emisji do powietrza prowadzi się dla instalacji do produkcji

dwutlenku tytanu w przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji lub chlorowania.

2.

Pomiary emisji, o których mowa w ust. 1, obejmują

1)

pomiary emisji pyłu

a)

ciągłe - z procesów mielenia surowców i mielenia suchego pigmentu,

b)

okresowe, z częstotliwością co najmniej raz na kwartał - z procesów mielenia suchego

pigmentu w młynach Raymonda pracujących w przypadkach wystąpienia awarii młynów walcowych,

a także z procesów suszenia pigmentu i mikronizacji parowej;

2)

pomiary emisji dwutlenku siarki dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu, w przypadku

stosowania reakcji sulfatyzacji

a)

ciągłe - z procesów kalcynacji i rozkładu surowca w zakresie emisji z instalacji do

oczyszczania gazów odlotowych,

b)

okresowe, z częstotliwością co najmniej raz na kwartał - z procesów rozkładu surowca

w zakresie chwilowej emisji z kominów reaktorów oraz z procesów koncentracji odpadowych

roztworów kwaśnych;

3)

pomiary emisji dwutlenku siarki, trójtlenku siarki i kwasu siarkowego dla instalacji

do produkcji dwutlenku tytanu w przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji - okresowe,

z częstotliwością co najmniej raz na kwartał - z procesów kalcynacji, rozkładu surowca

oraz koncentracji odpadowych roztworów kwaśnych;

4)

pomiary emisji chloru dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu w przypadku stosowania

reakcji chlorowania

a)

ciągłe - z głównych źródeł emisji chloru w instalacji,

b)

okresowe, z częstotliwością co najmniej raz na rok - ze źródeł emisji chloru w instalacji

innych niż wskazane w lit. a.

3.

W przypadku procesów innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 prowadzi się okresowe pomiary

emisji pyłu do powietrza, z częstotliwością co najmniej raz na rok.

1.

Ciągłe lub okresowe pomiary emisji do powietrza lotnych związków organicznych, zwanych

dalej „LZO”, prowadzi się dla instalacji określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 146 ust. 3 pkt 1 ustawy, w których są używane rozpuszczalniki organiczne, jeżeli

spełnienie wymagań określonych w tych przepisach wymaga stosowania urządzeń ograniczających

wielkość emisji LZO.

2.

Ciągłe pomiary emisji LZO do powietrza prowadzi się, jeżeli z jednego komina są wprowadzane

do powietrza LZO w ilości większej niż średnio 10 kg/h w przeliczeniu na emisję całkowitego

węgla organicznego.

3.

Okresowe pomiary emisji LZO do powietrza prowadzi się, jeżeli z jednego komina są

wprowadzane do powietrza LZO w ilości średnio do 10 kg/h w przeliczeniu na emisję

całkowitego węgla organicznego.

4.

Okresowe pomiary emisji LZO do powietrza prowadzi się raz na rok.

5.

Wielkość średniej emisji LZO w przeliczeniu na emisję całkowitego węgla organicznego

ustala się na podstawie wyników okresowych pomiarów emisji albo z bilansu masy LZO

zużywanych w każdym kolejnym okresie dwunastomiesięcznym odniesionego do czasu pracy

instalacji, w której są używane LZO.

6.

LZO podlegające przemianie chemicznej, stosowane w celu rozpuszczania surowców, produktów,

materiałów odpadowych lub zanieczyszczeń w procesach prowadzonych w instalacjach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 1 ustawy, w których są używane

rozpuszczalniki organiczne, nie są uwzględniane w limitach zużycia LZO powodujących

powstanie obowiązku wykonywania pomiarów emisji z instalacji, chyba że w wyniku tej

przemiany powstają także LZO.

1.

Okresowe pomiary hałasu w środowisku, który jest wyrażony wskaźnikami hałasu mającymi

zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska ( LAeq D i LAeq N), prowadzi się dla zakładu, na którego terenie są eksploatowane instalacje lub urządzenia

emitujące hałas, dla którego została wydana decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu.

2.

Okresowe pomiary hałasu w środowisku, który jest wyrażony wskaźnikami hałasu mającymi

zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska ( LAeq D i LAeq N), prowadzi się dla instalacji, dla której zostało wydane pozwolenie zintegrowane.

3.

Okresowe pomiary hałasu w środowisku, w tym hałasu impulsowego, prowadzi się raz na

dwa lata, licząc od daty, w której decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwolenie

zintegrowane stały się ostateczne, z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu.

W przypadku źródeł hałasu pracujących sezonowo pomiary hałasu przeprowadza się w tym

okresie.

1.

Zakres oraz metodyki referencyjne wykonywania

1)

ciągłych pomiarów emisji do powietrza dla źródeł, o których mowa w § 2, są określone

w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

2)

okresowych pomiarów emisji do powietrza dla źródeł, o których mowa w § 2, są określone

w załączniku nr 2 do rozporządzenia;

3)

ciągłych i okresowych pomiarów emisji do powietrza dla instalacji i urządzeń spalania

lub współspalania odpadów, o których mowa w § 3, są określone w załączniku nr 3 do

rozporządzenia;

4)

okresowych pomiarów emisji do powietrza dla instalacji do przetwarzania azbestu lub

produktów zawierających azbest, o których mowa w § 5, są określone w załączniku nr

4 do rozporządzenia;

5)

ciągłych pomiarów emisji do powietrza dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu,

o których mowa w § 6, są określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia;

6)

okresowych pomiarów emisji do powietrza dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu,

o których mowa w § 6, są określone w załączniku nr 6 do rozporządzenia.

2.

Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, o których

mowa w § 8, pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego,

jest określona w załączniku nr 7 do rozporządzenia.

3.

Metodyka referencyjna wykonywania okresowych pomiarów hałasu impulsowego w środowisku,

o których mowa w § 8, pochodzącego z instalacji lub urządzeń, jest określona w załączniku

nr 8 do rozporządzenia.

4.

Ciągłe i okresowe pomiary emisji LZO wprowadzanych do powietrza z instalacji, o których

mowa w § 7 ust. 1, wykonuje się

1)

metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, oznaczając całkowity węgiel organiczny

- w przypadku instalacji, dla których określono standard emisyjny S1;

2)

metodą chromatograficzną lub metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, oznaczając

całkowity węgiel organiczny - w przypadku instalacji, dla których określono standard

emisyjny S4, oraz instalacji powlekania nowych pojazdów, których zdolność produkcyjna wymaga

zużycia więcej niż 15 Mg LZO w ciągu roku;

3)

metodą chromatograficzną - w przypadku

a)

LZO, które zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia

2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym

i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE)

nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.)

b)

chlorowcowanych LZO, które zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a, mają

przypisane zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia

H341 lub H351.

5.

W przypadku pomiarów okresowych emisji do powietrza LZO, wykonywanych metodą ciągłej

detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, z oznaczeniem całkowitego węgla organicznego, całkowity

czas pomiaru powinien wynosić co najmniej 60 minut, w co najmniej 3 seriach pomiarowych

nie krótszych niż 20 minut. Jeżeli w instalacji dany proces jest prowadzony w czasie

krótszym niż 60 minut, pomiar powinien zostać przeprowadzony w całym czasie trwania

procesu.

6.

W przypadku pomiarów okresowych emisji do powietrza dioksyn i furanów wykonuje się

1 pomiar z okresem pobierania próbek trwającym od 6 do 8 godzin.

7.

W przypadku pomiarów okresowych emisji do powietrza substancji innych niż LZO oraz

dioksyny i furany, o których mowa w ust. 5 i 6, ilość serii pomiarowych jest zależna

od metod badawczych, lecz nie może wynosić mniej niż dwie serie pomiarowe następujące

po sobie.

1.

Wyniki ciągłych pomiarów emisji są ewidencjonowane na nośnikach cyfrowych lub w formie

wydruków.

2.

Wyniki okresowych pomiarów emisji są ewidencjonowane na nośnikach cyfrowych lub w

formie pisemnej.

Czas użytkowania źródła, o którym mowa w § 2 ust. 3, liczy się od dnia 22 listopada

2014 r.

1.

Dla źródła oddanego do użytkowania przed dniem 20 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy

pozwolenie na budowę źródła zostało wydane przed dniem 19 grudnia 2017 r. - oddanego

do użytkowania nie później niż w dniu 20 grudnia 2018 r., dla którego w dniu 13 czerwca

2018 r. wykonywanie pomiarów emisji do powietrza nie było wymagane, pierwsze pomiary,

o których mowa w § 2 ust. 4 i 6, przeprowadza się nie później niż do dnia

1)

1 stycznia 2024 r. - dla źródła o nominalnej mocy cieplnej większej niż 5 MW;

2)

1 stycznia 2029 r. - dla źródła o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW

i nie większej niż 5 MW.

2.

Dla źródła o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i mniejszej niż 50 MW,

ustalonej z uwzględnieniem zasad łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy,

oddanego do użytkowania po dniu 19 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na

budowę źródła wydano po dniu 18 grudnia 2017 r. - oddanego do użytkowania po dniu

20 grudnia 2018 r., pierwsze pomiary, o których mowa w § 2 ust. 4 i 6, przeprowadza

się w terminie nie dłuższym niż 4 miesiące od daty uzyskania pozwolenia na wprowadzanie

gazów lub pyłów do powietrza, pozwolenia zintegrowanego albo dokonania zgłoszenia,

o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy, albo od daty rozpoczęcia użytkowania źródła,

w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

1.

Metodyki referencyjne określone w załącznikach nr 1-3 do rozporządzenia, uwzględniające

wymagania zawarte w normach przenoszących normy europejskie EN 14789, EN 14792 i EN

15058, które w 2017 r. zostały wycofane i zastąpione nowymi wydaniami norm, mogą być

stosowane w pomiarach emisji do dnia 1 stycznia 2030 r.

2.

Metodyki referencyjne określone w załącznikach nr 1 i 3 do rozporządzenia, uwzględniające

wymagania zawarte w nowych wydaniach norm przenoszących normy europejskie EN 14789,

EN 14792 i EN 15058, które w 2017 r. zastąpiły poprzednie wydania tych norm, mogą

być stosowane do dnia 1 stycznia 2030 r. w pomiarach emisji z wykorzystaniem przenośnych

automatycznych systemów pomiarowych, w skład których wchodzą analizatory, dla których

zostało potwierdzone certyfikatem spełnienie wymagań normy przenoszącej normę europejską

EN 15267-3 i które przed dniem 1 stycznia 2020 r. były używane przez laboratoria lub

certyfikowane jednostki badawcze, o których mowa w art. 147a ust. 1 ustawy.

Do pomiarów wielkości emisji, do których są obowiązani prowadzący instalację oraz

użytkownik urządzenia, rozpoczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż do dnia 31

grudnia 2021 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 września 2021 r.