Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lipca 2023 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Więziennej

Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi

Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną.

W celu realizacji uprawnień wynikających z podległości Służby Więziennej Minister

Sprawiedliwości może, na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 224), przeprowadzać kontrole organów Służby Więziennej i jednostek organizacyjnych Służby

Więziennej, o których mowa w art. 7 i art. 8 ust. 1.

1.

Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 127, z 2022 r. poz. 2600 oraz z 2023 r. poz. 818) zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności

i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności.

2.

Do podstawowych zadań Służby Więziennej należy

1)

prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych

na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej

zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć

z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych;

2)

wykonywanie tymczasowego aresztowania w sposób zabezpieczający prawidłowy tok postępowania

karnego o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

3)

zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym,

a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia wolności i środki przymusu

skutkujące pozbawieniem wolności, przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych

warunków bytowych, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej;

4)

humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności;

5)

ochrona społeczeństwa przed sprawcami przestępstw lub przestępstw skarbowych osadzonymi

w zakładach karnych i aresztach śledczych;

6)

zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa;

7)

wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tymczasowego aresztowania oraz

kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności jeżeli

mają być wykonywane w zakładach karnych i aresztach śledczych i jeżeli wynikają z

realizacji orzeczenia wydanego przez właściwy organ;

7a)

prowadzenie Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności, zwanej dalej „Centralną

Bazą”;

8)

współdziałanie z odpowiednimi formacjami innych państw oraz z organizacjami międzynarodowymi

na podstawie umów i porozumień międzynarodowych;

9)

realizacja czynności wykonywanych przez podmioty, o których mowa w art. 43g § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, w przypadku powierzenia tych czynności przez Ministra Sprawiedliwości;

10)

edukacja prawna młodzieży związana z prewencją przestępstw.

2a.

(uchylony)

2b.

Służba Więzienna, w zakresie określonym w drodze zarządzenia przez Ministra Sprawiedliwości

z inicjatywy własnej lub na wniosek Prokuratora Krajowego, zapewnia porządek i bezpieczeństwo

w urzędzie obsługującym Ministra Sprawiedliwości i w Prokuraturze Krajowej, zwanych

dalej „MSiPK”.

2c.

Służba Więzienna, w zakresie określonym przez Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, może współuczestniczyć w edukacji

młodzieży związanej z kształtowaniem postaw obywatelskich, proobronnych i patriotycznych.

2d.

W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 2c, Dyrektor Generalny Służby Więziennej,

zwany dalej „Dyrektorem Generalnym”, określi, w drodze zarządzenia, sposób realizacji

szkolenia strzeleckiego młodzieży w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej,

zwanych dalej „jednostkami organizacyjnymi”. Realizacja szkolenia strzeleckiego w

zakresie potrzeb edukacyjnych młodzieży odbywa się z zachowaniem jego bezpiecznego

przebiegu.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1.

Nazwa „Służba Więzienna”, jej skrót „SW” oraz znak graficzny Służby Więziennej przysługują

wyłącznie formacji, o której mowa w art. 1.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku graficznego

Służby Więziennej, uwzględniając w szczególności kształt i warianty kolorystyczne

tego znaku oraz szczegółowe zasady jego stosowania, mając na celu stworzenie spójnego

systemu identyfikacji wizualnej Służby Więziennej.

1.

Służba Więzienna współdziała z organami państwowymi i samorządu terytorialnego, stowarzyszeniami,

fundacjami, organizacjami oraz instytucjami, których celem jest współpraca w wykonywaniu

kary pozbawienia wolności, jak również z kościołami, związkami wyznaniowymi, szkołami

wyższymi i placówkami naukowymi oraz osobami godnymi zaufania.

2.

Służba Więzienna współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w

zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

3.

Służba Więzienna ma prawo do otrzymywania informacji kryminalnych z Krajowego Centrum

Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji swoich zadań ustawowych.

4.

Służba Więzienna współdziała z przywięziennym zakładem pracy wskazanym w decyzji Ministra

Sprawiedliwości, o której mowa w art. 105b § 4 zdanie pierwsze i art. 217c § 5 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, przy zapewnieniu systemu służącego realizacji uprawnienia do korzystania przez skazanych

i tymczasowo aresztowanych z samoinkasującego aparatu telefonicznego.

5.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej zawiera z przywięziennym zakładem pracy, o którym

mowa w ust. 4, porozumienie, w którym określone zostaną warunki techniczne i wymogi

dla systemu służącego realizacji uprawnienia do korzystania przez skazanych i tymczasowo

aresztowanych z samoinkasującego aparatu telefonicznego, a także czas trwania porozumienia

i inne istotne jego elementy.

Organy administracji państwowej, samorządu terytorialnego oraz państwowe jednostki

organizacyjne są obowiązane współdziałać z jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej

w zakresie i na zasadach określonych w ustawie.

Koszty związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej są pokrywane z budżetu państwa.

Obowiązku doręczenia korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego

doręczenia elektronicznego albo publicznej usługi hybrydowej, o których mowa w ustawie z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 285), nie stosuje się

1)

w sprawach osobowych funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej;

2)

w sprawach osobowych byłych funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej;

3)

jeżeli doręczenie korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego

doręczenia elektronicznego albo publicznej usługi hybrydowej mogłoby wpłynąć negatywnie

na sposób realizacji zadań przez Służbę Więzienną.

Organami Służby Więziennej są

1)

Dyrektor Generalny Służby Więziennej;

1a)

Szef Inspektoratu Wewnętrznego Służby Więziennej, zwany dalej „Szefem IWSW”;

2)

dyrektor okręgowy Służby Więziennej, zwany dalej „dyrektorem okręgowym”;

3)

dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego;

4)

Rektor-Komendant uczelni Służby Więziennej, zwany dalej „Rektorem”, Komendant Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej

i komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej.

1.

Jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej są

1)

Centralny Zarząd Służby Więziennej;

1a)

Inspektorat Wewnętrzny Służby Więziennej, zwany dalej „IWSW”;

2)

okręgowe inspektoraty Służby Więziennej;

3)

zakłady karne i areszty śledcze;

3a)

uczelnia Służby Więziennej, zwana dalej „Uczelnią”;

4)

Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodki szkolenia Służby Więziennej

i ośrodki doskonalenia kadr Służby Więziennej.

1a.

Uczelnia jest uczelnią służb państwowych nadzorowaną przez Ministra Sprawiedliwości,

działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. z 2023 r. poz. 742 i 1088), posiadającą osobowość prawną oraz realizującą zadania na rzecz wymiaru sprawiedliwości

i administracji publicznej, która może realizować proces dydaktyczny również poza

swoją siedzibą z wykorzystaniem infrastruktury Służby Więziennej.

1b.

IWSW jest jednostką organizacyjną nadzorowaną przez Ministra Sprawiedliwości.

1c.

W ramach jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być tworzone

Grupy Interwencyjne Służby Więziennej, zwane dalej „GISW”, odpowiedzialne za prowadzenie

działań

1)

w zakresie zapobiegania zagrożeniom mogącym wystąpić w Służbie Więziennej lub likwidacji

tych zagrożeń;

2)

wymagających użycia specjalistycznych sił i środków oraz specjalistycznej taktyki

działania.

2.

W ramach jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogą, w razie potrzeby,

działać szkoły i podmioty lecznicze w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

a w ramach jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 4 - podmioty lecznicze.

3.

W jednostkach organizacyjnych mogą być tworzone służby, działy, oddziały, grupy, zespoły

i stanowiska prowadzące działalność, w szczególności w zakresie oddziaływania penitencjarnego,

specjalistycznego oddziaływania terapeutycznego, nauczania i szkolenia, działalności

duszpasterskiej, kwatermistrzowskiej, zatrudnienia, czynności administracyjnych związanych

z wykonywaniem kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, ochrony, spraw

obronnych, zwalczania czynów mogących zagrozić porządkowi i bezpieczeństwu, zapewnienia

stosownych warunków bytowych i pomocy socjalnej, opieki zdrowotnej i sanitarnej, a

także składnice mundurowe i magazynowe.

4.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, mogą posiadać podległe

oddziały położone w tej samej lub innej miejscowości.

5.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 4, z wyjątkiem Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, mogą być prowadzone w formie instytucji gospodarki budżetowej,

o której mowa w art. 9 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, z późn. zm..

6.

Instytucja gospodarki budżetowej, o której mowa w ust. 1, może otrzymywać dotacje

z budżetu państwa na realizację zadań publicznych związanych z prowadzeniem oddziaływań

penitencjarnych wymienionych w art. 2 ust. 2 pkt 1, wykonywaniem zadań obronnych na

podstawie przepisów odrębnych, organizowaniem i prowadzeniem szkolenia i doskonalenia

zawodowego funkcjonariuszy oraz pracowników, a także realizacji programów poprawy

sprawności funkcjonariuszy, w formie obozów kondycyjnych.

1.

W roku 2023 Minister Sprawiedliwości do dnia 31 lipca powoła Rektora Akademii Wymiaru

Sprawiedliwości na pięcioletnią kadencję, która rozpoczyna się z dniem 1 września

2023 r. Przepis art. 24 ust. 10 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. z 2023 r. poz. 742) stosuje się.

2.

Czynności podjęte na podstawie art. 66a ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 2 przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uznaje się za nieskuteczne.

3.

Dotychczasowy Rektor Szkoły Wyższej Wymiaru Sprawiedliwości pełni swoją funkcję do

dnia 31 sierpnia 2023 r.

1.

Liczbę etatów w poszczególnych jednostkach organizacyjnych nalicza się w oparciu o

ustaloną w ustawie budżetowej na dany rok liczbę etatów funkcjonariuszy Służby Więziennej,

zwanych dalej „funkcjonariuszami”, oraz przyznaną dla więziennictwa liczbę etatów

pracowników Służby Więziennej, zwanych dalej „pracownikami”, uwzględniając następujące

kryteria

1)

zapewnienie bezpieczeństwa jednostek organizacyjnych i bezpieczeństwa osobistego funkcjonariuszy

i pracowników;

2)

zakres i stopień złożoności realizowanych przez funkcjonariuszy i pracowników ustawowych

zadań Służby Więziennej;

3)

liczbę, typ i rodzaj jednostek organizacyjnych nadzorowanych przez właściwe organy

Służby Więziennej;

4)

terytorialny zasięg działania jednostek organizacyjnych oraz liczbę współpracujących

z nimi organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości;

5)

liczbę, typ i rodzaj posiadanych budowli i urządzeń.

2.

Przy naliczaniu liczby etatów, o których mowa w ust. 1, ponadto uwzględnia się następujące

kryteria szczególne

1)

w zakładach karnych

a)

liczbę funkcjonariuszy i pracowników niezbędnych do zapewnienia realizacji zadań wynikających

z celów wykonywania kary pozbawienia wolności,

b)

rodzaj realizowanych systemów wykonywania kary pozbawienia wolności i programów oddziaływań

wobec osób pozbawionych wolności,

c)

typ, rodzaj oraz przeznaczenie zakładu karnego,

d)

strukturę organizacyjną, w tym oddziały aresztu śledczego,

e)

liczbę podległych oddziałów zewnętrznych,

f)

liczbę miejsc zakwaterowania dla osób pozbawionych wolności oraz ruch osób pozbawionych

wolności,

g)

liczbę działających szkół, ośrodków diagnostycznych, podmiotów leczniczych, aptek

i przywięziennych zakładów pracy;

2)

w aresztach śledczych

a)

liczbę miejsc zakwaterowania dla osób pozbawionych wolności oraz ruch osób pozbawionych

wolności,

b)

strukturę organizacyjną, w tym oddziały zakładu karnego,

c)

liczbę podległych oddziałów zewnętrznych,

d)

liczbę działających szkół, ośrodków diagnostycznych, podmiotów leczniczych, aptek

i przywięziennych zakładów pracy;

2a)

na Uczelni

a)

programy studiów i studiów podyplomowych,

b)

liczbę studentów i liczbę miejsc zakwaterowania,

c)

harmonogramy szkoleń i doskonalenia zawodowego;

3)

w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej oraz w ośrodkach szkolenia i doskonalenia

kadr Służby Więziennej: liczbę miejsc zakwaterowania oraz harmonogram szkoleń i doskonalenia

zawodowego.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy umorzeniu podlegają postępowania administracyjne

i postępowania przed sądami administracyjnymi, których przedmiotem są decyzje administracyjne

wydane w przypadkach, o których mowa w art. 190 pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art.

2, w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Osoby, wobec których wydano decyzje administracyjne, o których mowa w ust. 1, i które

nie zwolniły kwater tymczasowych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są

obowiązane do zwolnienia kwater tymczasowych w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Centralnym Zarządem Służby Więziennej oraz jednostkami organizacyjnymi, o których

mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4, kieruje Dyrektor Generalny podległy Ministrowi

Sprawiedliwości.

2.

Dyrektor Generalny jest przełożonym funkcjonariuszy pełniących służbę w jednostkach

organizacyjnych, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4.

3.

Minister Sprawiedliwości nadaje, w drodze zarządzenia, statut Centralnemu Zarządowi

Służby Więziennej.

„1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 191 ustawy zmienianej

w art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 191 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Do zakresu działania Dyrektora Generalnego należy w szczególności

1)

ustalanie kierunków prowadzenia oddziaływań penitencjarnych i nadzór nad ich realizacją;

2)

tworzenie warunków prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności

i tymczasowego aresztowania;

2a)

ustalanie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych, w tym sposobu

i trybu informowania o zdarzeniach, które wystąpiły w Służbie Więziennej, oraz ustalanie

sposobu i trybu przeprowadzania czynności sprawdzających dotyczących zdarzeń, które

wystąpiły w Służbie Więziennej, oraz sposobu ich dokumentowania;

3)

ustalanie zasad technicznego zabezpieczenia ochronnego i bezpieczeństwa w jednostkach

organizacyjnych;

3a)

określenie kryteriów zdrowotnych i użytkowych doboru, w tym cech przydatności, psów

w Służbie Więziennej oraz sposobów ich używania;

3b)

ustalanie zasad gospodarowania uzbrojeniem i środkami ochrony przez funkcjonariuszy;

4)

ustalanie metod i form działalności w zakresie ochrony i przygotowań obronnych w podległych

jednostkach organizacyjnych;

4a)

ustalanie wzorów druków ochronnych i znaków umownych;

5)

udział w pracach nad projektem budżetu państwa w zakresie dotyczącym więziennictwa

oraz opracowywanie planu dochodów i wydatków budżetowych więziennictwa w ramach kwot

wynikających z ustawy budżetowej;

6)

nadzorowanie działalności okręgowych inspektoratów Służby Więziennej, Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków

doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio mu podległych oraz sprawowanie nadzoru

nad organizacją i realizowaniem zadań przez jednostki organizacyjne, o których mowa

w art. 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4;

6a)

ustalanie zasad organizacji i szczegółowego zakresu działania GISW;

7)

kształtowanie polityki kadrowej w Służbie Więziennej;

8)

ustalanie liczby etatów i stanowisk w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej, liczby

etatów w okręgowych inspektoratach Służby Więziennej oraz łącznej liczby etatów w

podległych jednostkach organizacyjnych, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3

i 4;

9)

ustalanie szczegółowego sposobu gospodarowania składnikami majątkowymi i racjonalnego

wykorzystywania środków finansowych przeznaczonych na działalność Służby Więziennej;

9a)

ustalanie programów szkoleń wstępnego, zawodowego oraz specjalistycznego w Służbie

Więziennej dla funkcjonariuszy i pracowników;

10)

inicjowanie badań naukowych dotyczących zadań Służby Więziennej oraz współdziałanie

z placówkami naukowymi w tym zakresie;

11)

ustalanie metod i form wykonywania zadań służbowych przez funkcjonariuszy w zakresie

nieobjętym przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy;

12)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

1a.

Dyrektor Generalny może przez odpowiednie służby w jednostkach organizacyjnych, o

których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4, podejmować działania mające na celu

koordynowanie czynności związanych z zapobieganiem zjawiskom przestępczym i kryminogennym

w środowisku funkcjonariuszy lub pracowników oraz przygotowywanie pod względem merytorycznym

przedsięwzięć szkoleniowych i materiałów edukacyjnych.

2.

W ramach realizacji swoich zadań Dyrektor Generalny może wydawać zarządzenia, instrukcje

lub wytyczne.

1.

IWSW jest jednostką organizacyjną realizującą na obszarze całego kraju zadania, o

których mowa w art. 23b.

2.

IWSW kieruje Szef IWSW podległy Ministrowi Sprawiedliwości.

3.

Szefowi IWSW przysługuje etat zastępcy Dyrektora Generalnego.

4.

Szef IWSW ustala liczbę etatów i stanowisk w IWSW, w tym w wydziałach zamiejscowych.

5.

Realizację czynności wspomagających IWSW w zakresie organizacyjnym, kadrowym, logistycznym,

technicznym i finansowym zapewnia Centralny Zarząd Służby Więziennej, a w wydziałach

zamiejscowych IWSW - okręgowy inspektorat Służby Więziennej.

6.

Siedzibą Szefa IWSW jest miasto stołeczne Warszawa.

7.

W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 23b, Szef IWSW współdziała z innymi

jednostkami organizacyjnymi oraz właściwymi organami i instytucjami.

8.

Szef IWSW jest obowiązany niezwłocznie przedstawiać Ministrowi Sprawiedliwości informacje

i materiały mogące mieć istotne znaczenie dla sprawowania nadzoru nad Służbą Więzienną.

9.

Minister Sprawiedliwości może w każdym czasie żądać informacji i materiałów dotyczących

zadań realizowanych przez Szefa IWSW.

10.

Minister Sprawiedliwości może polecić Szefowi IWSW objęcie rozpoznaniem, o którym

mowa w art. 23b ust. 1, określonych obszarów działań funkcjonariuszy.

11.

Szef IWSW przedstawia corocznie do dnia 31 stycznia Ministrowi Sprawiedliwości informację

o działalności IWSW.

12.

Szef IWSW określa, w drodze zarządzenia, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, formy i metody podejmowanych czynności przez IWSW w zakresie nieobjętym

innymi przepisami prawa.

Minister Sprawiedliwości określa, w drodze zarządzenia, regulamin organizacyjny IWSW.

1.

IWSW podlegają wydziały zamiejscowe IWSW.

2.

Wydziałem zamiejscowym IWSW kieruje naczelnik wydziału zamiejscowego IWSW podległy

Szefowi IWSW.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1, art. 2 pkt 6 i art. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2023 r.

1.

Okręgowym inspektoratem Służby Więziennej kieruje dyrektor okręgowy.

2.

Do zakresu działania dyrektora okręgowego należy w szczególności

1)

koordynacja oddziaływań penitencjarnych prowadzonych w podległych jednostkach organizacyjnych

i nadzór nad nimi;

2)

koordynacja sposobu i nadzór nad warunkami prawidłowego i praworządnego wykonywania

kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania w podległych jednostkach organizacyjnych

oraz kontrola przestrzegania w nich praw osób pozbawionych wolności;

3)

organizowanie systemu współdziałania podległych jednostek organizacyjnych w zakresie

utrzymania w nich bezpieczeństwa i porządku oraz współpraca w tym zakresie z Policją

i innymi służbami oraz instytucjami i organami ochrony państwa;

4)

sprawowanie nadzoru i koordynowanie działalności w zakresie ochrony i przygotowań

obronnych w podległych jednostkach organizacyjnych;

4a)

organizacja podległej GISW i nadzór nad jej funkcjonowaniem;

5)

ustalanie rejonizacji osadzania tymczasowo aresztowanych w aresztach śledczych, sprawowanie

nadzoru nad przestrzeganiem ustalonego przeznaczenia aresztów śledczych i zakładów

karnych oraz organizowanie i koordynowanie transportu osób pozbawionych wolności;

6)

tworzenie poza obrębem podległych zakładów karnych i aresztów śledczych podporządkowanych

im oddziałów tymczasowego zakwaterowania skazanych;

7)

opracowywanie planu finansowego dochodów i wydatków budżetowych dla okręgowego inspektoratu

Służby Więziennej i podległych jednostek organizacyjnych;

8)

nadzorowanie działalności podległych zakładów karnych i aresztów śledczych, ośrodków

doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz przywięziennych zakładów pracy funkcjonujących

przy podległych jednostkach organizacyjnych;

9)

ustalanie liczby stanowisk w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej oraz liczby

etatów w podległych jednostkach organizacyjnych;

10)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

3.

Dyrektor okręgowy jest przełożonym funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych

jednostkach organizacyjnych.

4.

W ramach realizacji swoich zadań dyrektor okręgowy może wydawać zarządzenia, instrukcje

lub wytyczne.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres działania

dyrektorów okręgowych oraz strukturę i siedziby okręgowych inspektoratów Służby Więziennej,

a także jednostki organizacyjne podległe poszczególnym dyrektorom okręgowym.

1.

Zakładem karnym i aresztem śledczym kieruje dyrektor.

2.

Do zakresu działania dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego należy

w szczególności

1)

koordynacja oddziaływań penitencjarnych prowadzonych w podległej jednostce organizacyjnej

i nadzór nad nimi;

2)

zapewnienie prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego

aresztowania oraz zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległej jednostce organizacyjnej;

3)

nadzorowanie działających w ramach zakładu karnego i aresztu śledczego szkół i podmiotów

leczniczych;

4)

racjonalne wykorzystanie środków finansowych;

5)

zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego podnoszenia

jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków i dyscypliny;

6)

ustalanie liczby stanowisk w podległej jednostce organizacyjnej;

7)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

3.

W ramach realizacji swoich zadań dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego

mogą wydawać zarządzenia, instrukcje lub wytyczne.

4.

Dyrektor Generalny ustala, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres działania dyrektorów

oraz strukturę organizacyjną zakładów karnych i aresztów śledczych.

5.

Zasady tworzenia zakładów karnych i aresztów śledczych określa odrębna ustawa.

1.

Uczelnią kieruje Rektor.

2.

Do zakresu działania Rektora należy

1)

zapewnienie właściwych warunków realizacji studiów, studiów podyplomowych, szkoleń

i doskonalenia zawodowego;

2)

koordynacja, nadzór i odpowiedzialność za prowadzone na Uczelni studia, szkolenia

oraz doskonalenie zawodowe;

3)

realizacja zadań z zakresu spraw ochronnych i przygotowań obronnych;

4)

zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego podnoszenia

jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków i dyscypliny;

5)

ustalanie liczby stanowisk na Uczelni;

6)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw;

7)

koordynowanie prowadzonych badań naukowych i decydowanie o ich kierunku oraz gromadzenie

dorobku badawczego uzyskanego w toku badań realizowanych w jednostkach organizacyjnych

i na ich rzecz.

3.

W ramach realizacji swoich zadań Rektor może wydawać zarządzenia, instrukcje lub wytyczne.

4.

Rektor określi, w drodze zarządzenia, sposób ochrony Uczelni.

1.

Centralnym Ośrodkiem Szkolenia Służby Więziennej, ośrodkiem szkolenia Służby Więziennej

i ośrodkiem doskonalenia kadr Służby Więziennej kierują komendanci.

2.

W Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, w ośrodkach szkolenia Służby Więziennej

i ośrodkach doskonalenia kadr Służby Więziennej prowadzi się szkolenie funkcjonariuszy

i pracowników.

3.

Do zakresu działania komendantów, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

zapewnienie właściwych warunków szkolenia oraz doskonalenia zawodowego funkcjonariuszy

i pracowników;

2)

koordynacja, nadzór i odpowiedzialność za prowadzone w podległym ośrodku szkolenia

oraz doskonalenie zawodowe;

3)

zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległym ośrodku;

4)

realizacja zadań z zakresu spraw ochronnych i przygotowań obronnych;

5)

zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego podnoszenia

jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków i dyscypliny;

6)

ustalanie liczby stanowisk w ośrodku;

7)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

4.

W ramach realizacji swoich zadań komendanci mogą wydawać zarządzenia, instrukcje lub

wytyczne.

5.

Dyrektor Generalny, w drodze zarządzenia

1)

tworzy, przekształca i znosi ośrodki szkolenia Służby Więziennej i ośrodki doskonalenia

kadr Służby Więziennej;

2)

określa siedzibę Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodków szkolenia

Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej;

3)

nadaje statuty ustalające szczegółowy zakres działania Komendanta Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendanta

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz strukturę organizacyjną ośrodków.

6.

Dyrektor Generalny określa, w drodze zarządzenia, ramowy regulamin pobytu w Centralnym

Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodkach szkolenia Służby Więziennej i ośrodkach

doskonalenia kadr Służby Więziennej.

7.

Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się, jeżeli ośrodek szkolenia Służby Więziennej lub

ośrodek doskonalenia kadr Służby Więziennej jest prowadzony w formie instytucji gospodarki

budżetowej.

Ustanawia się dzień

1)

8 lutego Dniem Tradycji Służby Więziennej;

2)

29 czerwca Świętem Służby Więziennej.

1.

Jednostce organizacyjnej może zostać nadany sztandar.

2.

Sztandar jednostkom organizacyjnym, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4,

nadaje Minister Sprawiedliwości na zaopiniowany przez Dyrektora Generalnego wniosek

kierownika danej jednostki organizacyjnej.

2a.

Sztandar IWSW nadaje Minister Sprawiedliwości na wniosek Szefa IWSW.

2b.

Sztandar Uczelni nadaje Minister Sprawiedliwości na wniosek Rektora.

3.

Sztandar może być ufundowany za zgodą Ministra Sprawiedliwości. Zgodę na ufundowanie

sztandaru i jego zatwierdzony projekt doręcza się fundatorowi za pośrednictwem zainteresowanego

kierownika jednostki organizacyjnej.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące sztandaru,

wzór aktu nadania sztandaru, tryb i warunki jego nadania oraz sposób przechowywania

i ewidencjonowania sztandarów, a także sposób przekazywania ich w przypadku likwidacji

jednostki organizacyjnej albo ponownego nadania sztandaru. Sztandar powinien nawiązywać

do tradycji Służby Więziennej.

5.

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, wzór sztandaru, uwzględniając

tradycje Służby Więziennej.

1.

Funkcjonariusze otrzymują wyposażenie niezbędne do wykonywania czynności służbowych.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, uzbrojenie Służby Więziennej,

rodzaje broni i środków ochrony stosowanych przez funkcjonariuszy w czasie pełnienia

obowiązków służbowych, uwzględniając obowiązek prawidłowej realizacji zadań przez

Służbę Więzienną.

3.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, normy wyposażenia, o którym mowa

w ust. 1, oraz szczegółowe warunki jego przydzielania i użytkowania.

1.

Funkcjonariusze, wykonując czynności służbowe, mają prawo

1)

legitymowania osób ubiegających się o wstęp oraz opuszczających teren jednostek organizacyjnych

oraz deponowania dokumentów tożsamości osób przebywających na terenie jednostki organizacyjnej;

2)

legitymowania funkcjonariuszy i pracowników wchodzących i wychodzących z jednostki

organizacyjnej;

2a)

legitymowania osób w związku z realizacją czynności, o których mowa w pkt 4, 5, 7

i 7a;

3)

żądania od osób wymienionych w pkt 1 i 2 przekazania do depozytu przedmiotów niedozwolonych,

o których mowa w art. 242 § 16 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, zwanych dalej „przedmiotami niedozwolonymi”, przeprowadzania kontroli pobieżnej,

sprawdzania pojazdów wjeżdżających oraz wyjeżdżających, a także ładunków tych pojazdów,

również za pomocą środków technicznych przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych

lub substancji psychoaktywnych, o których mowa w art. 242 § 12a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, zwanych dalej „substancjami psychoaktywnymi”, lub z wykorzystaniem psa służbowego

wytresowanego do wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych,

jak również, w uzasadnionych przypadkach, przeprowadzania kontroli osobistej tych

osób;

4)

wzywania osób zakłócających spokój i porządek w bezpośrednim sąsiedztwie lub na terenie

jednostki organizacyjnej, nawiązujących niedozwolone kontakty z osobami pozbawionymi

wolności lub usiłujących bez zezwolenia funkcjonariuszy dostarczyć jakiekolwiek przedmioty

na teren jednostki organizacyjnej, do zaniechania takich zachowań;

5)

zatrzymania, na terenie jednostki organizacyjnej lub na terenie przyległym do tej

jednostki, przez który rozumie się teren pozostający w polu widzenia funkcjonariusza

i jego bezpośrednie sąsiedztwo, w celu niezwłocznego przekazania Policji, osób, co

do których istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego pod groźbą

kary;

6)

usunięcia z terenu jednostki organizacyjnej osoby, która nie stosuje się do polecenia

wydanego na podstawie obowiązujących przepisów;

7)

zatrzymania osób pozbawionych wolności, które

a)

dokonały ucieczki z aresztu śledczego lub zakładu karnego,

b)

dokonały ucieczki w trakcie konwojowania lub zatrudnienia,

c)

na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny

i nie powróciły do niego w wyznaczonym terminie, korzystając z zezwolenia na czasowe

opuszczenie aresztu śledczego lub zakładu karnego bez konwoju funkcjonariusza lub

korzystając z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności;

7a)

podjęcia pościgu, jeżeli zbieg znajduje się w polu widzenia lub znany jest kierunek

jego ucieczki lub po ustaleniu czasu i kierunku ucieczki zorganizować pościg;

8)

zwracania się w nagłych przypadkach do organów ochrony porządku publicznego i bezpieczeństwa

państwa lub do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy w ramach obowiązujących przepisów

prawa.

2.

Z obowiązków wynikających z realizacji praw funkcjonariuszy, o których mowa w ust.

1 pkt 3, w zakresie poddania się kontroli pobieżnej i kontroli osobistej, są wyłączeni

1)

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

Prezes Rady Ministrów;

3)

członkowie Rady Ministrów;

4)

Rzecznik Praw Obywatelskich;

5)

Rzecznik Praw Dziecka;

6)

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych;

7)

osoby korzystające z immunitetu parlamentarnego, sędziowskiego lub prokuratorskiego;

8)

osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów

międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki organizacyjnej może

1)

zwolnić funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, od obowiązku legitymowania osoby

ubiegającej się o wstęp na teren jednostki organizacyjnej oraz z obowiązków, o których

mowa w ust. 1 pkt 3;

2)

zwolnić osobę ubiegającą się o wstęp na teren jednostki organizacyjnej z obowiązku

przekazywania do depozytu przedmiotów niedozwolonych.

3a.

Kontrola osobista, o której mowa w ust. 1 pkt 3, polega na sprawdzeniu

1)

osoby kontrolowanej, jej odzieży, obuwia oraz przedmiotów, które znajdują się na jej

ciele, bez odsłaniania przykrytej odzieżą powierzchni ciała oraz

2)

osoby kontrolowanej, jej odzieży, obuwia oraz przedmiotów, które znajdują się na jej

ciele, z odsłonięciem przykrytych odzieżą powierzchni ciała w zakresie niezbędnym

do odebrania przedmiotu niedozwolonego lub substancji psychoaktywnej, oraz

3)

jamy ustnej, nosa, uszu i włosów, oraz

4)

miejsc trudno dostępnych osoby kontrolowanej lub miejsc intymnych osoby kontrolowanej

- w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

3b.

Kontrolę osobistą, o której mowa w ust. 1 pkt 3, przeprowadza co najmniej dwóch funkcjonariuszy

tej samej płci co osoba kontrolowana, podczas nieobecności osób postronnych i osób

odmiennej płci oraz w miejscu niemonitorowanym, niedostępnym w czasie przeprowadzania

kontroli dla osób postronnych. W kontroli osobistej może uczestniczyć osoba wykonująca

zawód medyczny.

3ba.

Podczas kontroli, o której mowa w ust. 3a pkt 2 i 4, osoba kontrolowana powinna być

częściowo ubrana. Funkcjonariusz w pierwszej kolejności sprawdza część odzieży, a

przed sprawdzeniem pozostałej części umożliwia osobie kontrolowanej włożenie odzieży

już sprawdzonej.

3bb.

Kontrolę, o której mowa w ust. 3a pkt 1-3, oraz kontrolę miejsc trudno dostępnych

przeprowadza się wzrokowo i manualnie lub za pomocą środków technicznych przeznaczonych

do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych, sprawdzenia

biochemicznego lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania przedmiotów

niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych, a kontrolę miejsc intymnych przeprowadza

się przez oględziny ciała.

3c.

(uchylony)

3d.

Kontrola pobieżna, o której mowa w ust. 1 pkt 3, polega na powierzchownym sprawdzeniu

odzieży, obuwia oraz przedmiotów znajdujących się na ciele osoby kontrolowanej lub

przez nią posiadanych. Kontrolę pobieżną przeprowadza się wzrokowo i manualnie lub

za pomocą środków technicznych przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych

lub substancji psychoaktywnych, sprawdzenia biochemicznego lub z wykorzystaniem psa

służbowego wytresowanego do wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji

psychoaktywnych. Wzrokowego i manualnego sprawdzenia dokonuje funkcjonariusz tej samej

płci co osoba kontrolowana.

3e.

Przed przystąpieniem do kontroli osobistej lub pobieżnej, o których mowa w ust. 3a

lub 3d, przeprowadzający kontrolę informuje osobę kontrolowaną o rozpoczęciu kontroli

i jej rodzaju.

3f.

Z kontroli osobistej protokół sporządza się w przypadku, gdy osoba kontrolowana zgłosiła

takie żądanie bezpośrednio po jej przeprowadzeniu oraz w razie ujawnienia przedmiotu

niedozwolonego lub substancji psychoaktywnej. Z kontroli pobieżnej oraz ze sprawdzenia

pojazdu lub jego ładunku protokół sporządza się w razie ujawnienia przedmiotu niedozwolonego

lub substancji psychoaktywnej.

3g.

Protokół z kontroli lub sprawdzenia, o którym mowa w ust. 3f, zawiera

1)

wskazanie podstawy prawnej przeprowadzenia kontroli lub sprawdzenia;

2)

datę i godzinę rozpoczęcia oraz zakończenia przeprowadzenia kontroli lub sprawdzenia;

3)

dane osoby kontrolowanej: imię, nazwisko, serię i numer dokumentu tożsamości;

4)

numer służbowy funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę lub sprawdzenie;

5)

miejsce ujawnienia przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnej;

6)

wyniki kontroli lub sprawdzenia;

7)

podjęte czynności;

8)

pouczenie osoby kontrolowanej o jej prawach;

9)

podpis osoby kontrolowanej;

10)

podpis funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę lub sprawdzenie.

4.

Czynności wymienione w ust. 1 pkt 1-6 wykonuje się w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte.

5.

Osobom niebędącym funkcjonariuszami i pracownikami na sposób prowadzenia czynności,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3-6, przysługuje zażalenie do właściwego miejscowo

sądu rejonowego w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia tych czynności.

6.

Funkcjonariuszom i pracownikom na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust.

1 pkt 3, przysługuje zażalenie do właściwego miejscowo sądu rejonowego w terminie

7 dni od dnia przeprowadzenia tych czynności.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 ̶ 3 i 5 ̶ 8, ust. 3a-3bb oraz ust. 3d i 3e, sposób postępowania

funkcjonariuszy podczas ich realizacji oraz wzór protokołu, o którym mowa w ust. 3f,

mając na względzie zapewnienie skuteczności działań podejmowanych przez funkcjonariuszy

oraz prawidłowego ich dokumentowania.

W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 5 i 6, Służba Więzienna

może używać psów służbowych.

1.

Osobie, wobec której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest chora na chorobę zakaźną

lub jest pod wpływem substancji psychoaktywnej, nie zezwala się na wstęp na teren

jednostki organizacyjnej. Okoliczności stanowiące podstawę odmowy podaje się tej osobie

do wiadomości.

2.

Na żądanie osoby, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się przy użyciu metod niewymagających

badania laboratoryjnego badanie w celu ustalenia, czy w organizmie tej osoby jest

obecna substancja psychoaktywna.

3.

Z przeprowadzenia badania, o którym mowa w ust. 2, sporządza się protokół zawierający

w szczególności następujące dane osoby badanej: imię i nazwisko, serię i numer dokumentu

tożsamości oraz numer PESEL tej osoby, w przypadku gdy został nadany, a także dane

służbowe funkcjonariusza przeprowadzającego badanie.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje badań na obecność

substancji psychoaktywnej w organizmie osoby ubiegającej się o wstęp na teren jednostki

organizacyjnej, sposób przeprowadzania tych badań, sposób ich dokumentowania oraz

okres przechowywania zgromadzonej dokumentacji, mając na uwadze konieczność zapewnienia

sprawnego przeprowadzania badań i zagwarantowania wiarygodności ich wyników oraz zapewnienie

prawidłowego sposobu dokumentowania przeprowadzonych badań.

1.

Funkcjonariusze, wykonując czynności służbowe w MSiPK, w zakresie realizacji zadania,

o którym mowa w art. 2 ust. 2b, mają prawo

1)

legitymowania osób ubiegających się o wstęp do MSiPK oraz opuszczających MSiPK;

2)

legitymowania pracowników MSiPK wchodzących do MSiPK i wychodzących z MSiPK;

3)

legitymowania osób w związku z realizacją czynności, o których mowa w pkt 8-10;

4)

dokonywania, na polecenie, sprawdzenia osób, o których mowa w pkt 1 i 2;

5)

przeglądania, na polecenie, zawartości bagażu oraz innych przedmiotów, które posiadają

przy sobie osoby, o których mowa w pkt 1 i 2;

6)

sprawdzania, na polecenie, pojazdów wjeżdżających na teren MSiPK oraz wyjeżdżających

z terenu MSiPK, a także ich ładunków;

7)

żądania od osób, o których mowa w pkt 1 i 2, przekazania do depozytu przedmiotów,

których nie można posiadać w MSiPK;

8)

wzywania osób zakłócających spokój i porządek w MSiPK lub w bezpośrednim sąsiedztwie

MSiPK do zaniechania takich zachowań;

9)

zatrzymania, w MSiPK, w celu niezwłocznego przekazania Policji osób, co do których

istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary;

10)

usunięcia z MSiPK osoby, która nie stosuje się do polecenia wydanego na podstawie

obowiązujących przepisów;

11)

zwracania się w nagłych przypadkach do organów ochrony porządku publicznego i bezpieczeństwa

państwa lub do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy w ramach obowiązujących przepisów

prawa.

2.

Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, dokonuje się w celu wykrycia przedmiotów,

których nie można posiadać w MSiPK, za pomocą służących do tego środków technicznych

będących na wyposażeniu MSiPK.

3.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, dokonuje się w celu wykrycia przedmiotów,

których nie można posiadać w MSiPK, poprzez

1)

wzrokową i manualną kontrolę

a)

zawartości bagażu oraz innych przedmiotów,

b)

pojazdów i ich ładunków;

2)

sprawdzenie bagaży oraz innych przedmiotów lub pojazdów i ich ładunków za pomocą środków

technicznych będących na wyposażeniu MSiPK.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, wykonuje się w obecności posiadacza

bagażu oraz innych przedmiotów lub kierowcy kontrolowanego pojazdu.

5.

Funkcjonariusz w związku z realizacją czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6,

ma prawo żądania udostępnienia bagażu oraz innych przedmiotów lub pojazdów i ich ładunków

do przejrzenia, wyjęcia przewożonego bagażu oraz innych przedmiotów lub ładunków oraz

otwarcia i pokazania ich zawartości.

6.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, są obowiązane udostępnić funkcjonariuszowi

bagaż, inne przedmioty, pojazdy i ich ładunki do przejrzenia lub sprawdzenia, w tym

wykonać czynności, o których mowa w ust. 5.

7.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, wykonuje się w miarę możliwości w sposób

niepowodujący uszkodzenia przeglądanego bagażu oraz innych przedmiotów, pojazdów i

ich ładunków.

8.

Kierownik komórki organizacyjnej w MSiPK odpowiedzialny za bezpieczeństwo fizyczne

może

1)

zwolnić osobę, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2, z obowiązku legitymowania oraz

przekazywania do depozytu przedmiotów, których nie można posiadać na terenie MSiPK;

2)

polecić funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 1

a)

dokonywanie sprawdzenia osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2, za pomocą środków

technicznych będących na wyposażeniu MSiPK,

b)

przeglądanie zawartości bagaży oraz innych przedmiotów, które posiadają przy sobie

osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2,

c)

sprawdzanie pojazdów wjeżdżających na teren MSiPK oraz wyjeżdżających z terenu MSiPK,

a także ich ładunków.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których

mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 7-11, oraz sposób postępowania funkcjonariuszy podczas ich

realizacji, a także sposoby ich dokumentowania, mając na względzie zapewnienie poszanowania

praw osób, wobec których te działania są podejmowane, oraz zapewnienie skuteczności

działań podejmowanych przez funkcjonariuszy.

1.

W przypadku wystąpienia zagrożenia realizacji zadania, o którym mowa w art. 2 ust.

2b, innego niż określone w art. 18c ust. 1 pkt 8, polegającego na tym, iż siły Służby

Więziennej są niewystarczające lub mogą okazać się niewystarczające do wykonania tego

zadania, do udzielenia pomocy Służbie Więziennej minister właściwy do spraw wewnętrznych

może, na wniosek Ministra Sprawiedliwości, zarządzić użycie funkcjonariuszy Policji.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez funkcjonariuszy Policji

również w formie samodzielnych działań.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariuszom Policji przysługują, w zakresie

niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób uprawnienia funkcjonariuszy

określone w art. 18c ust. 1.

4.

Korzystanie z uprawnień, o których mowa w ust. 3, następuje na zasadach i w trybie

określonym dla funkcjonariuszy.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-6, 8, 9 i 11-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 202, 547, 1053 i 1088), funkcjonariusze mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 6-9, 11, pkt 12 lit. a, c i d, pkt 13 oraz 14 tej ustawy, lub

wykorzystać te środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a, b i e, pkt 2, pkt 3 lit. a, pkt 5 oraz w art. 47 pkt 3, 6 i

7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

3.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

4.

W przypadkach określonych w art. 11 pkt 6 i 11 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej psy służbowe mogą być użyte w wyznaczonych rejonach jednostki organizacyjnej, o której

mowa w art. 8 ust. 1 pkt 3, zorganizowanej na zasadach określonych w art. 70 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

5.

Wyznaczony rejon jest wyposażony w tablice ostrzegawcze informujące o zakazie wstępu

i zabezpieczony przed nieuprawnionym wejściem.

6.

W zakładach karnych typu zamkniętego oraz aresztach śledczych funkcjonariusze wobec

osób pozbawionych wolności, które

1)

przebywają poza celą mieszkalną, używają prewencyjnie środka przymusu bezpośredniego,

o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej;

2)

przejawiają zachowania mogące stwarzać albo stwarzające zagrożenie dla życia lub zdrowia

innych osób lub bezpieczeństwa w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, mogą używać

prewencyjnie także środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej.

7.

Dyrektor zakładu karnego albo dyrektor aresztu śledczego może zwolnić osobę pozbawioną

wolności, o której mowa w ust. 6 pkt 1, z zastosowania wobec niej środka przymusu

bezpośredniego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej. Zwolnienie odnotowuje się w Centralnej Bazie.

8

W zakładach karnych typu zamkniętego oraz aresztach śledczych, na wniosek osoby pozostającej

w bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności lub z własnej inicjatywy,

w każdym czasie funkcjonariusz może zrezygnować z zastosowania środków przymusu bezpośredniego,

o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej, jeśli ocena bezpieczeństwa oraz okoliczności uzasadniają podjęcie takiej decyzji.

9.

W zakładach karnych typu półotwartego i otwartego oraz w przypadkach zwolnienia, o

którym mowa w ust. 7, środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej, funkcjonariusze mogą użyć prewencyjnie wobec osób pozbawionych wolności

1)

na wniosek osoby pozostającej w bezpośrednim kontakcie z tymi osobami pozbawionymi

wolności;

2)

w przypadku gdy funkcjonariusz uzna to za celowe.

10

W przypadkach wskazanych w ust. 9 każdorazowe zastosowanie środków przymusu bezpośredniego,

o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej, odnotowuje się w Centralnej Bazie.

1.

W zakładach karnych i aresztach śledczych funkcjonariusze i pracownicy stosują czynności

profilaktyczne.

2.

Czynności profilaktyczne zmierzają do rozpoznania środowiska skazanych i tymczasowo

aresztowanych w celu ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub zapewnienia porządku

lub bezpieczeństwa zakładów karnych, aresztów śledczych lub konwoju, w szczególności

przez

1)

obserwowanie zachowań i relacji w środowisku skazanych i tymczasowo aresztowanych;

2)

rozpoznawanie struktur podkultury przestępczej;

3)

rozpoznawanie atmosfery i nastrojów wśród skazanych i tymczasowo aresztowanych oraz

ich zachowań, które mogą naruszyć porządek i bezpieczeństwo zakładów karnych, aresztów

śledczych lub konwoju.

3.

Każda czynność profilaktyczna wymaga udokumentowania i podlega rejestracji.

4.

Skazanemu i tymczasowo aresztowanemu nie udostępnia się dokumentacji zgromadzonej

w toku stosowania czynności profilaktycznych.

5.

W związku ze stosowaniem czynności profilaktycznych funkcjonariusze i pracownicy są

obowiązani zapewnić ochronę źródeł pozyskania informacji.

6.

Funkcjonariusze i pracownicy stosujący czynności profilaktyczne mogą korzystać z pomocy

innych osób posiadających informacje mogące służyć do rozpoznania środowiska skazanych

i tymczasowo aresztowanych.

7.

Pomoc innych osób może polegać na świadomym i dobrowolnym udziale w stosowanych czynnościach

profilaktycznych, w szczególności przez przekazywanie informacji i dokumentów świadczących

o planowaniu działań naruszających porządek i bezpieczeństwo zakładu karnego, aresztu

śledczego lub konwoju.

1.

Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego wskazuje imiennie funkcjonariuszy lub

pracowników uprawnionych do przetwarzania informacji uzyskanych w wyniku stosowania

czynności profilaktycznych, w szczególności ich sprawdzenia, analizy i klasyfikowania,

zwanych dalej „osobami wyznaczonymi”.

2.

Funkcjonariusze i pracownicy, którzy uzyskali informacje w wyniku stosowania czynności

profilaktycznych, przekazują je niezwłocznie dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu

śledczego lub osobie wyznaczonej.

3.

Osoba wyznaczona po sprawdzeniu i analizie uzyskanej informacji klasyfikuje ją jako

1)

istotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub dla zachowania porządku

lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego lub konwoju;

2)

mogącą być istotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub dla zachowania

porządku lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego lub konwoju;

3)

nieistotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub dla zachowania porządku

lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego lub konwoju.

4.

Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, osoba wyznaczona niezwłocznie przekazuje

dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego celem podjęcia dalszych działań.

5.

Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, osoba wyznaczona poddaje dalszej analizie,

a jej wyniki przekazuje dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego celem służbowego

wykorzystania.

6.

O uznaniu informacji za nieistotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością

lub dla zachowania porządku lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego

lub konwoju osoba wyznaczona informuje dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego,

podając przyczyny takiej klasyfikacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2023 r., z wyjątkiem art. 14, który wchodzi

w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

2, art. 3 pkt 1 i 3, art. 4 pkt 1 i 3, art. 5 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 8, art.

9, art. 10 pkt 1, art. 12, art. 13 pkt 1 i 2, art. 15, art. 18 oraz art. 19, które

wchodzą w życie po upływie dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia.

(uchylony)

„1. W przypadku umów o pracę trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca,

na wniosek pracownika złożony w postaci papierowej lub elektronicznej, uzupełnia informacje,

o których mowa w art. 29 § 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym,

o informacje, o których mowa w art. 29 § 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

(uchylony)

1.

W przypadku zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa jednostki organizacyjnej lub

konwoju, jeżeli bezpieczeństwo nie może być zapewnione siłami i środkami własnymi,

Służba Więzienna współdziała z Policją.

2.

Siły Policji można wezwać w razie zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa jednostki

organizacyjnej albo konwoju w szczególności związanego z przygotowywaniem, usiłowaniem

lub dokonaniem zamachu terrorystycznego, napadem, buntem, zbiorową ucieczką osadzonych,

najściem tłumu, pożarem, katastrofą lub klęską żywiołową.

3.

W zależności od stopnia i rodzaju zagrożenia, o którym mowa w ust. 2, współdziałanie

Policji może polegać na przekazaniu informacji, które mogą mieć znaczenie dla bezpieczeństwa

jednostki organizacyjnej lub osób pozbawionych wolności, zabezpieczeniu terenu jednostki

lub konwoju od zewnątrz, wprowadzeniu sił Policji na teren jednostki organizacyjnej,

przywróceniu porządku na terenie jednostki lub w jej sąsiedztwie, wzmocnieniu sił

Służby Więziennej, odparciu napadu, organizacji pościgu, ujęciu osób pozbawionych

wolności lub ich ewakuacji.

4.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb współdziałania, o którym mowa w ust. 1, organy

obowiązane do współdziałania oraz warunki użycia sił Policji na terenie jednostek

organizacyjnych i w czasie konwojowania, mając na względzie konieczność zapewnienia

poprawnej i skutecznej współpracy.

(uchylony)

1.

Do zadań IWSW należy rozpoznawanie i wykrywanie przestępstw, zapobieganie im, oraz

uzyskiwanie i utrwalanie ich dowodów, gdy popełnili je

1)

osadzeni w zakładach karnych albo aresztach śledczych;

2)

funkcjonariusze i pracownicy w związku z wykonywaniem czynności służbowych;

3)

inne osoby przebywające na terenie zakładów karnych albo aresztów śledczych;

4)

inne osoby przebywające poza terenem zakładów karnych lub aresztów śledczych, których

przestępstwo pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem osób, o których mowa w pkt

1 lub 2.

2.

Do zadań IWSW należy także ujawnianie mienia zagrożonego przepadkiem w związku z przestępstwami,

o których mowa w art. 23p ust. 1.

1.

Zadania, o których mowa w art. 23b, mogą być realizowane przez IWSW w formie czynności

administracyjno-porządkowych i operacyjno-rozpoznawczych.

2.

Funkcjonariusze pełniący służbę w IWSW, zwani dalej „funkcjonariuszami IWSW”, w toku

wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności ludzkiej oraz

przestrzegania i ochrony praw człowieka.

1.

Funkcjonariusze IWSW, wykonując czynności służące realizacji zadań, o których mowa

w art. 23b, mają prawo

1)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;

2)

dokonywania sprawdzenia prewencyjnego w celu

a)

ochrony przed bezprawnymi zamachami na życie lub zdrowie osób lub mienie lub w celu

ich ochrony przed nieuprawnionym działaniem skutkującym zagrożeniem życia lub zdrowia,

b)

znalezienia i odebrania przedmiotów, których użycie ze względu na ich właściwość może

spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa prowadzonych czynności;

3)

ujmowania osób w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w art. 23b,

w celu niezwłocznego przekazania tych osób Policji lub innym właściwym organom;

4)

obserwowania i rejestrowania, przy użyciu środków technicznych, obrazu zdarzeń w miejscach

publicznych oraz dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom w trakcie wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych na podstawie ustawy;

5)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego;

6)

zwracania się o niezbędną pomoc do podmiotów innych niż wymienione w pkt 5, jak również

zwracania się do każdej osoby o udzielenie pomocy, w ramach obowiązujących przepisów

prawa;

7)

wydawania osobom poleceń określonego zachowania się w granicach niezbędnych do wykonania

czynności określonych w pkt 1-3 lub wykonywania innych czynności służbowych podejmowanych

w zakresie i w celu realizacji ustawowych zadań IWSW lub w celu uniknięcia bezpośredniego

zagrożenia bezpieczeństwa osób lub mienia, gdy jest to niezbędne do sprawnego i zgodnego

z prawem wykonywania tych czynności albo uniknięcia zatarcia śladów przestępstwa.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, są wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte.

1.

Funkcjonariusz IWSW, przystępując do czynności służbowych, o których mowa w art. 23d

ust. 1 pkt 1-3 i 5-7, jest obowiązany

1)

podać stopień oraz imię i nazwisko; funkcjonariusz nieumundurowany okazuje ponadto

legitymację służbową w sposób umożliwiający odczytanie i zanotowanie nazwiska funkcjonariusza

i nazwy organu, który wydał legitymację;

2)

podać podstawę prawną oraz przyczynę podjęcia czynności służbowej.

2.

Tożsamość osoby legitymowanej funkcjonariusz IWSW ustala na podstawie

1)

dokumentu tożsamości;

2)

oświadczenia innej osoby, której tożsamość została ustalona na podstawie dokumentu

tożsamości;

3)

oświadczenia osoby, która funkcjonariuszowi IWSW jest znana.

3.

Funkcjonariusz IWSW ustala tożsamość osób, w sposób umożliwiający odnotowanie

1)

imienia lub imion oraz nazwiska oraz adresów zamieszkania lub pobytu;

2)

numeru PESEL, a w przypadku braku informacji o numerze PESEL - daty i miejsca urodzenia

oraz imion rodziców i nazwiska rodowego;

3)

rodzaju i cech identyfikacyjnych dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość

osoby legitymowanej.

4.

W razie legitymowania osób znajdujących się w pojeździe, gdy uzasadniają to względy

bezpieczeństwa, funkcjonariusz IWSW ma prawo żądać opuszczenia pojazdu przez te osoby.

5.

Funkcjonariusz IWSW może odstąpić od legitymowania osoby, która jest mu znana.

6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje dokumentów tożsamości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lub 2,

2)

sposób i postać dokumentowania czynności ustalania tożsamości osób, o których mowa

w ust. 2

- mając na względzie zapewnienie prawidłowego ustalenia tożsamości osoby oraz dokumentowania

procesu legitymowania.

1.

Sprawdzenie prewencyjne, o którym mowa w art. 23d ust. 1 pkt 2, polega na manualnym

sprawdzeniu osoby, zawartości jej odzieży oraz przedmiotów znajdujących się na jej

ciele lub przez nią posiadanych w zakresie niezbędnym do realizacji celu podejmowanych

czynności w danych okolicznościach oraz w sposób możliwie najmniej naruszający dobra

osobiste osoby, wobec której czynności są wykonywane.

2.

Sprawdzenie prewencyjne może polegać również na

1)

żądaniu zdjęcia przez osobę odzieży i obuwia;

2)

zdjęciu osobie odzieży i obuwia w przypadku niewykonania żądania, o którym mowa w

pkt 1;

3)

dokonaniu oględzin ciała oraz sprawdzeniu zdjętej odzieży i obuwia;

4)

żądaniu wydania w celu zabezpieczenia przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie

życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa osoby poddanej sprawdzeniu prewencyjnemu lub

innych osób albo zagrożenie bezpieczeństwa przeprowadzanych czynności, w tym broni

lub innych niebezpiecznych przedmiotów mogących służyć do popełnienia przestępstwa

lub wykroczenia lub przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym

w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 23b, lub podlegających przepadkowi;

5)

odebraniu przedmiotów, o których mowa w pkt 4.

3.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonuje się w sposób umożliwiający osobie

pozostawienie części odzieży na ciele, a po sprawdzeniu zdjętej odzieży - jej włożenie

przed zdjęciem pozostałej, niesprawdzonej części odzieży, oraz w warunkach zapewniających

poszanowanie jej intymności.

4.

Sprawdzenia prewencyjnego dokonuje funkcjonariusz IWSW tej samej płci co osoba sprawdzana,

w miejscu niedostępnym w czasie wykonywania sprawdzenia dla osób postronnych.

5.

W przypadku gdy sprawdzenie prewencyjne musi być dokonane niezwłocznie, w szczególności

ze względu na okoliczności mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia osób lub mienia,

może go dokonać funkcjonariusz IWSW płci odmiennej niż osoba sprawdzana, także w miejscu

niespełniającym warunku, o którym mowa w ust. 4, w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby sprawdzanej.

1.

Ujęcie osoby, o której mowa w art. 23d ust. 1 pkt 3, może nastąpić tylko wówczas,

gdy czynności, o których mowa w art. 23d ust. 1 pkt 1, 2 i 7, okazały się bezcelowe

lub nieskuteczne.

2.

Osobie ujętej na podstawie art. 23d ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia przewidziane

w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego dla osoby zatrzymanej.

3.

Funkcjonariusz IWSW o każdym przypadku ujęcia osoby jest obowiązany pisemnie powiadomić

swojego przełożonego.

4.

Przy wykonywaniu czynności, o której mowa w ust. 1, funkcjonariusz IWSW jest obowiązany

1)

wydawać osobie ujętej polecenia;

2)

sprawdzić, czy osoba ujęta posiada broń lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć

do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo stanowić dowody rzeczowe lub podlegać

przepadkowi;

3)

odebrać broń i przedmioty, o których mowa w pkt 2;

4)

poinformować osobę o ujęciu i jego przyczynach oraz uprzedzić o obowiązku zastosowania

się do wydanych poleceń.

5.

Osobę ujętą funkcjonariusz IWSW niezwłocznie doprowadza do jednostki Policji lub przekazuje

Policji. Funkcjonariusz IWSW niezwłocznie przekazuje Policji protokół ujęcia, a także

odebrane osobie ujętej broń i przedmioty, o których mowa w ust. 4 pkt 2.

1.

Osobę ujętą niezwłocznie poddaje się, w przypadku uzasadnionej potrzeby lub na jej

prośbę, badaniu lekarskiemu lub udziela się jej pierwszej pomocy medycznej.

2.

Badanie lekarskie osoby ujętej przeprowadza się po wyrażeniu na nie zgody przez tę

osobę. Zgoda taka nie jest wymagana, jeżeli stan zdrowia osoby ujętej uniemożliwia

złożenie przez nią oświadczenia o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie badania lekarskiego

lub jeżeli wynika to z odrębnych przepisów.

3.

Funkcjonariusz IWSW ma obowiązek udzielenia pierwszej pomocy medycznej, w granicach

dostępnych środków, osobie ujętej, która ma widoczne obrażenia ciała lub utraciła

przytomność.

4.

Osobie ujętej zapewnia się pomoc lekarską zawsze, gdy będzie potrzebna, w szczególności

w przypadkach

1)

wymienionych w ust. 3;

2)

żądania przez osobę ujętą niezwłocznego zbadania przez lekarza;

3)

oświadczenia osoby ujętej, że cierpi na schorzenia wymagające stałego lub okresowego

leczenia, którego przerwanie zagrażałoby jej życiu lub zdrowiu;

4)

gdy z posiadanych przez funkcjonariusza IWSW informacji lub z okoliczności ujęcia

wynika, że osoba ujęta jest chora na chorobę zakaźną.

5.

Funkcjonariusz IWSW odstępuje od wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 3, w przypadku

gdy udzielenie pomocy

1)

zagroziłoby w sposób bezpośredni bezpieczeństwu funkcjonariusza IWSW;

2)

zostanie niezwłocznie zapewnione przez inne właściwe podmioty, które są obowiązane

do udzielenia pomocy na podstawie odrębnych przepisów.

6.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb przeprowadzania badań lekarskich w sposób zapewniający ochronę zdrowia

osoby ujętej,

2)

osoby właściwe do przeprowadzenia badań lekarskich,

3)

przypadki użycia specjalnego środka transportu,

4)

sposób dokumentowania przypadków uniemożliwienia przeprowadzenia badania

- mając na względzie zapewnienie właściwej pomocy medycznej.

1.

W przypadku gdy w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 23d ust. 1

pkt 2, znaleziono przedmioty mogące stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia

osób lub mienia lub przedmioty, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod

groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione, lub na żądanie osoby, wobec której

dokonano czynności, złożone bezpośrednio po dokonaniu czynności, sporządza się protokół.

2.

Czynności, o których mowa w art. 23d ust. 1 pkt 3, dokumentuje się w protokole ujęcia.

3.

Protokoły, o których mowa w ust. 1 i 2, zawierają w szczególności

1)

oznaczenie czynności, podstawy prawnej i przyczyny jej podjęcia, jej miejsca oraz

danych osoby, wobec której dokonano czynności, i osób w nich uczestniczących, obejmujących

imię, nazwisko, numer PESEL, w przypadku gdy został nadany, lub datę urodzenia oraz

rodzaj i cechy identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość

osoby;

2)

datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia czynności;

3)

dane funkcjonariusza IWSW dokonującego czynności obejmujące stopień, imię, nazwisko

oraz nazwę komórki organizacyjnej IWSW, w której pełni służbę;

4)

przebieg czynności, oświadczenia i wnioski jej uczestników;

5)

spis znalezionych i odebranych przedmiotów oraz w miarę potrzeby ich opis;

6)

pouczenie osoby ujętej o jej prawach;

7)

w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.

1.

Jeżeli w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 23d ust. 1 pkt 2, znaleziono

przedmioty mogące stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia osób lub mienia lub

przedmioty, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub których

posiadanie jest zabronione, protokół, o którym mowa w art. 23i ust. 1, przekazuje

się do jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca przeprowadzenia czynności.

2.

W przypadku gdy przedmioty ujawnione w wyniku czynności służbowych stwarzają niebezpieczeństwo

dla życia, zdrowia osób lub mienia, funkcjonariusz IWSW jest obowiązany podjąć działania

zmierzające do usunięcia niebezpieczeństwa.

3.

W przypadku gdy w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 23d ust. 1

pkt 2, nie znaleziono przedmiotów mogących stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia

osób lub mienia lub przedmiotów, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod

groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione, lub osoba poddana tym czynnościom

nie zgłosiła żądania sporządzenia protokołu z dokonanych czynności, dokonanie czynności

dokumentuje się w dokumentacji służbowej, odnotowując rodzaj, czas, miejsce i wynik

czynności oraz imiona, nazwiska i funkcje osób w nich uczestniczących.

1.

Funkcjonariusz IWSW może zwracać się z żądaniem lub prośbą o udzielenie pomocy, o

której mowa w art. 23d ust. 1 pkt 5 i 6, jeżeli wykonanie czynności służbowej byłoby

bez tej pomocy niemożliwe lub znacznie utrudnione.

2.

Z żądaniem lub prośbą, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusz IWSW występuje na piśmie

za pośrednictwem kierownika właściwej komórki organizacyjnej IWSW lub upoważnionego

przez niego funkcjonariusza IWSW.

3.

Wystąpienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera określenie podstawy prawnej, rodzaju

i zakresu pomocy, uzasadnienie faktyczne oraz upoważnienie dla funkcjonariusza IWSW.

4.

Z żądaniem lub prośbą, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusz IWSW zwraca się do

osób fizycznych, w przypadku podmiotów, o których mowa w art. 23d ust. 1 pkt 5 i 6,

do ich kierowników, a w przypadku ich nieobecności - do osób aktualnie dysponujących

możliwościami udzielenia pomocy.

5.

O wystąpieniu o pomoc lub skorzystaniu z pomocy, jej zakresie i rodzaju oraz o osobie

udzielającej pomocy funkcjonariusz IWSW jest obowiązany pisemnie powiadomić przełożonego.

6.

Warunkiem skorzystania przez funkcjonariusza IWSW z pomocy podmiotów i osób, o których

mowa w art. 23d ust. 1 pkt 6, jest wyrażenie przez nie zgody na piśmie.

7.

Funkcjonariusz IWSW może odstąpić od uzyskania zgody, o której mowa w ust. 6, w przypadku

zwracania się o udzielenie doraźnej pomocy w nagłych przypadkach.

8.

W przypadkach uzasadnionych koniecznością niezwłocznego działania, wystąpienie, o

którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane.

9.

W przypadkach, o których mowa w ust. 8, do żądania udzielenia pomocy lub zwracania

się z prośbą o jej udzielenie jest upoważniony każdy funkcjonariusz IWSW.

10.

Funkcjonariusz IWSW, występując z żądaniem udzielenia pomocy lub prośbą o jej udzielenie,

jest obowiązany ustnie poinformować osobę, do której się zwraca, o istnieniu sytuacji,

o której mowa w ust. 8, oraz o podstawie prawnej, rodzaju i zakresie pomocy.

1.

Żądanie udzielenia pomocy lub prośba o jej udzielenie mogą obejmować również użyczenie

rzeczy lub dokumentu.

2.

Zwrot rzeczy lub dokumentu odbywa się protokolarnie w terminie i miejscu uzgodnionych

z posiadaczem lub właścicielem rzeczy lub dokumentu. Posiadacz lub właściciel otrzymuje

pokwitowanie na użyczone w ramach pomocy rzeczy lub dokumenty.

3.

W przypadku uszkodzenia, zniszczenia, utraty lub zużycia rzeczy lub dokumentu IWSW

dokonuje ustalenia wysokości szkody powstałej z tego tytułu.

4.

W razie wykonania czynności służbowych przed uzgodnionym terminem albo ustania potrzeby

korzystania z rzeczy lub dokumentu należy je niezwłocznie zwrócić posiadaczowi lub

właścicielowi.

5.

W przypadkach uzasadnionych koniecznością niezwłocznego działania funkcjonariusz IWSW

może odstąpić od wydania pokwitowania.

6.

Rzeczy lub dokumenty nieodebrane przez posiadacza lub właściciela w uzgodnionym terminie

przechowuje się w depozycie IWSW.

7.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji, jakie zawiera protokół oraz pokwitowanie, o których mowa w ust.

2,

2)

zakres informacji przekazywanych posiadaczowi lub właścicielowi w przypadkach, o których

mowa w ust. 5,

3)

sposób ustalania wysokości szkody, o której mowa w ust. 3

- mając na względzie zapewnienie prawidłowej organizacji oraz udokumentowania uzyskania

rzeczy lub dokumentów, postępowania z nimi oraz zwrotu tych rzeczy lub dokumentów.

1.

Funkcjonariusz IWSW podczas czynności służbowych wykonuje uprawnienie do obserwowania

i rejestrowania obrazu lub dźwięku zdarzeń, o którym mowa w art. 23d ust. 1 pkt 4,

w sposób

1)

bezpośredni - w przypadku obecności w miejscu prowadzenia obserwacji i rejestracji

obrazu lub dźwięku zdarzeń;

2)

zdalny - przy użyciu urządzeń teleinformatycznych przekazujących obraz lub dźwięk

zdarzeń na odległość;

3)

jawny lub przy użyciu metod uniemożliwiających osobom nieupoważnionym ustalenie faktu

prowadzenia obserwacji i rejestracji.

2.

Zapis obrazu i dźwięku przechowuje się na informatycznym nośniku danych i kopiuje

się na taki nośnik w sposób zapewniający jego poufność i integralność oraz ochronę

przed jego utratą i zniszczeniem.

3.

W IWSW prowadzi się ewidencję zapisów obrazu i dźwięku oraz ich kopii.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób przechowywania,

odtwarzania oraz kopiowania zapisów obrazu i dźwięku, o którym mowa w art. 23d ust.

1 pkt 4, mając na względzie konieczność właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu

lub dźwięku przed utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem, a także

zapewnienie ochrony praw osób, których wizerunek został utrwalony.

Materiały z czynności, o których mowa w art. 23d ust. 1 pkt 4, które nie stanowią

informacji potwierdzających popełnienie przestępstwa albo nie są istotne dla zapewnienia

bezpieczeństwa ochranianym osobom lub obiektom lub nie są istotne dla bezpieczeństwa

państwa, podlegają protokolarnemu, komisyjnemu zniszczeniu. Weryfikacji tych materiałów

dokonuje się nie rzadziej niż co 3 lata od dnia ich uzyskania.

1.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w art. 23d ust. 1

1)

pkt 1, 3 i 7 - w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności,

2)

pkt 4 - w terminie 7 dni od dnia, gdy podmiot dowiedział się o dokonanych wobec niego

czynnościach

- przysługuje zażalenie do prokuratora właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia

czynności. Do zażalenia stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego w zakresie dotyczącym postępowania odwoławczego.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób dokumentowania czynności, o których mowa w art. 23d ust. 1, uwzględniając dostosowany

do sytuacji sposób przeprowadzania przez funkcjonariuszy IWSW czynności podejmowanych

w ramach ustawowych uprawnień oraz obowiązki funkcjonariuszy IWSW podczas realizacji

tych czynności;

2)

wzory protokołów, o których mowa w art. 23i ust. 1 i 2, oraz treść pouczeń o prawach

przysługujących osobie ujętej, mając na względzie zakres niezbędnych danych osobowych

osób objętych tymi czynnościami, uczestniczących w tych czynnościach oraz dokonujących

tych czynności, zakres informacji niezbędnych do ustalenia przebiegu i wyniku tych

czynności oraz konieczność prawidłowego pouczenia osoby ujętej o przysługujących jej

prawach.

1.

W zakresie wskazanym w art. 23b przy czynnościach operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych

przez IWSW w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i

utrwalenia dowodów ściganych z oskarżenia publicznego przestępstw

1)

określonych w art. 148, art. 156 § 1 i 3, art. 157 § 1, art. 158, art. 159, art. 163 § 1 i 3, art.

164 § 1, art. 165 § 1, 3 i 4, art. 189, art. 190a, art. 197-199, art. 223, art. 228

§ 1 i § 3-5, art. 229 § 1 i § 3-5, art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 2, art.

234-236, art. 238, art. 239, art. 242, art. 243, art. 245-247, art. 258, art. 269,

art. 280-282, art. 288 § 1, art. 299 § 1, 2, 5 i 6 oraz art. 305 ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. - Kodeks karny,

2)

nielegalnego wytwarzania, posiadania, udostępniania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami

wybuchowymi, środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, ich prekursorami,

środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi oraz materiałami jądrowymi

i promieniotwórczymi,

3)

skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej

przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym

mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2207)

- gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, Sąd Okręgowy w

Warszawie może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną na pisemny wniosek

Szefa IWSW złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi

potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.

3.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Szef IWSW może zarządzić, po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie

do Sądu Okręgowego w Warszawie z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie.

W razie nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli

operacyjnej Szef IWSW wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego,

komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.

4.

W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub

oskarżonego we wniosku Szefa IWSW o zarządzenie kontroli operacyjnej zamieszcza się

informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

5.

Kontrola operacyjna jest prowadzona niejawnie i polega na

1)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków technicznych,

w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;

2)

uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków transportu

lub miejsc innych niż miejsca publiczne;

3)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji prowadzonej za

pomocą środków komunikacji elektronicznej;

4)

uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych nośnikach danych, telekomunikacyjnych

urządzeniach końcowych, systemach informatycznych i teleinformatycznych;

5)

uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.

6.

Wniosek Szefa IWSW o zarządzenie przez Sąd Okręgowy w Warszawie kontroli operacyjnej

zawiera w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4)

dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej.

7.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd Okręgowy

w Warszawie może, na pisemny wniosek Szefa IWSW złożony po uzyskaniu pisemnej zgody

Prokuratora Generalnego, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie

o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny tej

kontroli.

8.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia

sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, Sąd Okręgowy w Warszawie, na pisemny wniosek

Szefa IWSW złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może, również

po upływie okresów, o których mowa w ust. 7, wydawać kolejne postanowienia o przedłużeniu

kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy, których łączna długość nie może

przekraczać 12 miesięcy.

9.

Szef IWSW może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków, o których mowa w

ust. 1, 3, 7 i 8, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 3.

10.

Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 7 i 8, stosuje się odpowiednio ust. 2 i 6. Sąd

Okręgowy w Warszawie przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 7 i

8, zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności zgromadzonymi

podczas stosowania kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.

11.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3, 7 i 8, sąd rozpoznaje jednoosobowo, przy czym

czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków są realizowane w warunkach

przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych

oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego. W posiedzeniu sądu mogą wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel Szefa

IWSW wnioskującego o zarządzenie kontroli operacyjnej.

12.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych

i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie kontroli operacyjnej przez IWSW.

13.

Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną, będący mikroprzedsiębiorcą albo

małym przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2023 r. poz. 221, 641 i 803), zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie kontroli operacyjnej

przez IWSW stosownie do posiadanej infrastruktury.

14.

Prowadzenie kontroli operacyjnej kończy się niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

15.

Szef IWSW informuje Prokuratora Generalnego o wynikach kontroli operacyjnej po jej

zakończeniu, a na jego żądanie - również o przebiegu tej kontroli.

16.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Szef IWSW przekazuje Prokuratorowi

Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej

razem z odpisem postanowienia sądu w przedmiocie zastosowania lub przedłużenia kontroli

operacyjnej lub wyrażenia zgody na kontynuowanie kontroli zarządzonej w przypadku

niecierpiącym zwłoki. W przypadku gdy prokurator stwierdzi, że przekazane materiały

zawierają informacje, o których mowa w art. 178 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, albo mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, zwraca je Szefowi IWSW w celu podjęcia czynności, o których mowa w ust. 17 pkt 1 lub 2. W postępowaniu przed sądem w odniesieniu do tych materiałów stosuje

się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.

- Kodeks postępowania karnego.

17.

W przypadku gdy materiały, o których mowa w ust. 16

1)

zawierają informacje, o których mowa w art. 178 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, Szef IWSW zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;

2)

mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, Szef IWSW przekazuje te materiały Prokuratorowi Generalnemu.

18.

W przypadku, o którym mowa w ust. 17 pkt 2, Prokurator Generalny niezwłocznie po otrzymaniu

materiałów kieruje je do Sądu Okręgowego w Warszawie wraz z wnioskiem o

1)

stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których mowa

w ust. 17 pkt 2;

2)

dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów zawierających informacje

stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa w

art. 180 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, nieobjęte zakazami określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

19.

Sąd Okręgowy w Warszawie, niezwłocznie po złożeniu wniosku przez Prokuratora Generalnego,

wydaje postanowienie o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów,

o których mowa w ust. 18 pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości,

a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne

zniszczenie materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.

20.

Na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania

w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 18 pkt 2, Prokuratorowi Generalnemu

przysługuje zażalenie. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

21.

Szef IWSW jest obowiązany do wykonania zarządzenia Sądu Okręgowego w Warszawie o zniszczeniu

materiałów, o którym mowa w ust. 19, oraz niezwłocznego, komisyjnego i protokolarnego

zniszczenia materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.

Szef IWSW niezwłocznie informuje Prokuratora Generalnego o zniszczeniu tych materiałów.

22.

Osobie, wobec której była stosowana kontrola operacyjna, nie udostępnia się materiałów

zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających

z art. 321 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

23.

Sąd Okręgowy w Warszawie, Prokurator Generalny i Szef IWSW prowadzą rejestry postanowień,

pisemnych zgód, wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej.

24.

Rejestry, o których mowa w ust. 23, prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

25.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów

pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub dowodów mających znaczenie dla

toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu

zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza Szef IWSW.

26.

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 25, Szef IWSW jest obowiązany niezwłocznie poinformować Prokuratora Generalnego.

27.

Na postanowienia sądu, o których mowa w

1)

ust. 1, 3, 7 i 8 - przysługuje zażalenie Szefowi IWSW;

2)

ust. 3 - przysługuje zażalenie Prokuratorowi Generalnemu.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

28.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności

oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji, określi, w drodze rozporządzenia,

sposób sporządzania dokumentacji w związku z zarządzeniem kontroli operacyjnej, dokumentowania

kontroli operacyjnej, przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także

przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania, kopiowania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, zakres danych gromadzonych w rejestrach,

o których mowa w ust. 23, oraz wzory stosowanych druków i rejestrów, uwzględniając

potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów.

1.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 23p ust. 1 czynności operacyjno-rozpoznawcze

zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie

oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa mogą polegać na dokonaniu

w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi albo przedmiotów, których wytwarzanie, posiadanie lub przewożenie

jest zabronione lub którymi obrót jest zabroniony, a także na przyjęciu lub wręczeniu

korzyści majątkowej.

2.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na

złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi albo przedmiotów, których wytwarzanie, posiadanie lub przewożenie

jest zabronione lub którymi obrót jest zabroniony, a także na przyjęciu lub wręczeniu

korzyści majątkowej.

3.

Podczas wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, podejmuje się przedsięwzięcia

i stosuje środki konieczne do zapewnienia bezpieczeństwa osobistego funkcjonariuszy

IWSW i osób udzielających im pomocy.

4.

Szef IWSW lub upoważniony przez niego zastępca może zarządzić, na czas określony,

czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1 i 2, po uzyskaniu pisemnej

zgody Prokuratora Generalnego, którego na bieżąco informuje o wynikach przeprowadzonych

czynności. Prokurator Generalny może zarządzić zaniechanie czynności w każdym czasie.

5.

Przed wydaniem pisemnej zgody Prokurator Generalny zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi

przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.

6.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Szef IWSW lub jego zastępca może, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,

jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności na czas nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące,

jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

7.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności operacyjno-rozpoznawczych,

o których mowa w ust. 1 i 2, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia

uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców

i uzyskania dowodów przestępstwa, Szef IWSW lub jego zastępca może, po uzyskaniu pisemnej

zgody Prokuratora Generalnego, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony

również po upływie okresów, o których mowa w ust. 6. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

8.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niejawnie

rejestrowane za pomocą urządzeń służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.

9.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Szef IWSW przekazuje Prokuratorowi

Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania czynności operacyjno-rozpoznawczych,

o których mowa w ust. 1 i 2. W postępowaniu przed sądem w odniesieniu do tych materiałów

stosuje się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania

karnego.

10.

Prokurator Generalny i Szef IWSW prowadzą rejestry czynności, o których mowa w ust.

1 i 2.

11.

Zgromadzone podczas stosowania czynności operacyjno-rozpoznawczych, o których mowa

w ust. 1 i 2, materiały niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania

karnego lub dowodów mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego podlegają

niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza

Szef IWSW.

12.

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 11, Szef IWSW jest obowiązany niezwłocznie poinformować Prokuratora Generalnego.

13.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania dokumentacji

w związku z zarządzeniem czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, dokumentowania tych

czynności, przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przekazywania

oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tych czynności,

zakres danych gromadzonych w rejestrach, o których mowa w ust. 10, oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych

czynności i uzyskanych materiałów oraz konieczność prawidłowego i skutecznego udokumentowania

prowadzonych czynności.

1.

W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 23p ust. 1, albo ustalenia

tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub w celu przejęcia przedmiotów

przestępstwa Szef IWSW lub jego zastępca może zarządzić niejawne nadzorowanie wytwarzania,

przemieszczania lub przechowywania przedmiotów przestępstwa i obrotu nimi, jeżeli

nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia osób.

2.

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie Prokuratora Generalnego.

Prokurator Generalny może nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie.

3.

Szef IWSW lub jego zastępca na bieżąco informuje Prokuratora Generalnego o wynikach

przeprowadzonych czynności.

4.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz

przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty

przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po usunięciu tych przedmiotów albo zastąpieniu

ich w całości lub w części.

5.

Prokurator Generalny i Szef IWSW prowadzą rejestry czynności, o których mowa w ust.

1.

6.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Szef IWSW lub jego zastępca

przekazuje Prokuratorowi Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania

czynności, o których mowa w ust. 1. W postępowaniu przed sądem w odniesieniu do tych materiałów stosuje się odpowiednio

przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania

karnego.

7.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania dokumentacji

w związku z zarządzeniem czynności, o których mowa w ust. 1, dokumentowania tych czynności,

przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania

oraz przetwarzania materiałów uzyskanych podczas stosowania tych czynności, zakres

danych gromadzonych w rejestrach, o których mowa w ust. 5, oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych

czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów oraz konieczność

prawidłowego i skutecznego udokumentowania prowadzonych czynności.

1.

Jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom określonym w art.

23p ust. 1 lub ich wykrycia, ustalenia ich sprawców, uzyskania i utrwalenia dowodów,

a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących

z tych przestępstw albo ich równowartości, IWSW może korzystać z informacji

1)

stanowiących tajemnicę skarbową, przetwarzanych przez organy administracji rządowej

i samorządu terytorialnego;

2)

stanowiących tajemnicę zawodową, o której mowa w art. 9e ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 924, z późn. zm.;

3)

stanowiących tajemnicę bankową, o której mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2324, z późn. zm.;

4)

stanowiących dane indywidualne, o których mowa w art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1009, z późn. zm.;

5)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 380);

6)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 681 i 825);

7)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 646 i 825);

8)

stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2023 r. poz. 656, 614 i 825);

9)

stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 930);

10)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 188);

11)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2360 i 2640).

2.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, oraz informacje związane z przekazywaniem

tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie funkcjonariuszom IWSW prowadzącym

czynności w danej sprawie i ich przełożonym uprawnionym do sprawowania nadzoru nad

prowadzonymi przez nich w tej sprawie czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta

zawierające te informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom,

jeżeli następuje to w celu ścigania karnego.

3.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, udostępnia się nieodpłatnie na podstawie

postanowienia wydanego przez Sąd Okręgowy w Warszawie na pisemny wniosek Szefa IWSW

lub upoważnionego przez niego zastępcy.

4.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1

1)

dotyczące dokumentacji związanej z nadaniem NIP oraz aktualizowaniem danych zawartych

w zgłoszeniach identyfikacyjnych, określonej w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji

podatników i płatników

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2500 oraz z 2023 r. poz. 614),

2)

zawarte w aktach niezawierających informacji, o których mowa w art. 182 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.,

3)

dotyczące zawarcia z osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej umowy o wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub czynności, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, umożliwiające weryfikację zawarcia takich umów i czasu ich obowiązywania,

4)

dotyczące objęcia osoby fizycznej ubezpieczeniem społecznym i zwaloryzowanej wysokości

składek na ubezpieczenie emerytalne osoby fizycznej, a także dane płatnika składek,

o których mowa w art. 40, art. 45 i art. 50 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych,

5)

niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna, osoba prawna lub podmiot nieposiadający

osobowości prawnej dokonywali transakcji dotyczących towarów giełdowych, o których

mowa w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

6)

niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna, osoba prawna lub podmiot nieposiadający

osobowości prawnej są uczestnikami funduszu inwestycyjnego, alternatywnej spółki inwestycyjnej,

funduszy zagranicznych, unijnego AFI, zbiorczego portfela papierów wartościowych,

o których mowa w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi,

7)

dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna, osoba prawna lub podmiot nieposiadający osobowości

prawnej są stronami umowy dotyczącej obrotu instrumentami finansowymi, o której mowa

w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

8)

dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna, osoba prawna lub podmiot nieposiadający osobowości

prawnej są ubezpieczającymi, ubezpieczonymi lub uprawnionymi z umowy ubezpieczenia

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej,

9)

dotyczące zawarcia z osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej umowy o świadczenie usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, umożliwiające weryfikację zawarcia takich umów i czasu ich obowiązywania, a także

dane teleadresowe umożliwiające nawiązanie kontaktu z tą osobą fizyczną, osobą prawną

lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej

- udostępnia się nieodpłatnie, w formie pisemnej lub za pomocą środków komunikacji

elektronicznej, na wniosek Szefa IWSW lub upoważnionego przez niego zastępcy.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;

4)

wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;

5)

podmiot obowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6)

rodzaj i zakres informacji i danych.

6

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera informacje określone w ust. 5 pkt 1, 2 i

4 ̶ 6.

7.

Po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 3, Sąd Okręgowy w Warszawie, w drodze

postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie informacji i danych wskazanego podmiotu,

określając ich rodzaj i zakres, podmiot obowiązany do ich udostępnienia albo odmawia

udzielenia zgody na udostępnienie informacji i danych. Przepis art. 23p ust. 11 stosuje

się odpowiednio.

8.

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie Szefowi IWSW.

9.

Uprawniony przez sąd Szef IWSW pisemnie informuje podmiot obowiązany do udostępnienia

informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być udostępnione,

podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie funkcjonariusza IWSW upoważnionego

do ich odbioru.

10.

W terminie nie dłuższym niż 90 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których

mowa w ust. 1, IWSW informuje podmiot, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, o postanowieniu

sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych.

11.

Sąd Okręgowy w Warszawie, na wniosek Szefa IWSW złożony po uzyskaniu pisemnej zgody

Prokuratora Generalnego, może zawiesić, w drodze postanowienia, na czas oznaczony,

z możliwością dalszego przedłużania, obowiązek, o którym mowa w ust. 10, jeżeli zostanie

uprawdopodobnione, że poinformowanie podmiotu, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, może

zaszkodzić wynikom podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 23p

ust. 11 stosuje się odpowiednio.

12.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,

podmiot wskazany w ust. 5 pkt 4 jest powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu

informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez IWSW przed zamknięciem

postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie po jego umorzeniu.

13.

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 1, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia

postępowania przygotowawczego, Szef IWSW zawiadamia o tym podmiot, który przekazał

te informacje i dane.

14.

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisów ust.

2 na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, 2337 i 2339 oraz z 2023 r. poz. 326).

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w art. 23s ust. 1, i materiały uzyskane przez

IWSW dostatecznie uzasadniają podejrzenie popełnienia przestępstwa albo przestępstwa

skarbowego, wykroczenia albo wykroczenia skarbowego albo potwierdzają jego popełnienie,

Szef IWSW zawiadamia organ właściwy dla ścigania sprawcy.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-4, 8, 10 i 12-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej, funkcjonariusz IWSW może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w

art. 12 ust. 1 pkt 1, 2, 13 i 19 tej ustawy, z wyłączeniem materiałów wybuchowych,

lub wykorzystać te środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c, pkt 2, 3 i 4 lit. a, b i c tiret drugie oraz w art. 47 pkt

1, 2 lit. a i pkt 3-6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej, funkcjonariusz IWSW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

1.

W celu realizacji zadań określonych w art. 23b oraz w zakresie niezbędnym do realizacji

tych zadań Szef IWSW może

1)

korzystać, w tym również w formie zapisu elektronicznego, z danych o osobie, w tym

danych osobowych, uzyskanych przez inne organy, służby i instytucje państwowe w wyniku

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, oraz przetwarzać te dane,

2)

uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać informacje, w tym dane osobowe, ze zbiorów i rejestrów

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez organy władzy publicznej, w tym

również ze zbiorów i rejestrów, w których przetwarza się informacje obejmujące dane

osobowe, uzyskane w wyniku wykonywania przez te organy czynności operacyjno-rozpoznawczych

- bez wiedzy i zgody osób, których dotyczą.

2.

Przekazując dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przekazuje się także informację o

dacie, miejscu i rodzaju zdarzenia, w związku z którym nastąpiła rejestracja tych

danych.

3.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, udostępnia się funkcjonariuszowi IWSW

wskazanemu w imiennym upoważnieniu Szefa IWSW nieodpłatnie po okazaniu tego upoważnienia

oraz legitymacji służbowej. Informacja o udostępnieniu tych danych podlega ochronie

na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 756 i 1030).

4.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię i nazwisko funkcjonariusza IWSW;

2)

numer legitymacji służbowej;

3)

wskazanie podmiotu zobowiązanego do przekazania informacji;

4)

termin ważności upoważnienia.

5.

Organy władzy publicznej prowadzące zbiory i rejestry, o których mowa w ust. 1 pkt

2, mogą, w drodze decyzji, wyrazić zgodę na udostępnianie funkcjonariuszom IWSW za

pomocą urządzeń telekomunikacyjnych informacji zgromadzonych w zbiorach i rejestrach

bez konieczności składania pisemnych wniosków, jeżeli

1)

IWSW posiada urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim

celu oraz jakie dane uzyskał;

2)

IWSW posiada zabezpieczenia techniczne i organizacyjne zapewniające poufność, integralność,

dostępność i autentyczność zgromadzonych danych;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań.

6.

Organ, o którym mowa w ust. 5, nie przekazuje informacji lub ogranicza zakres przekazywanych

informacji, jeżeli mogłoby to spowodować ujawnienie danych osoby niebędącej jego funkcjonariuszem,

udzielającej pomocy temu organowi, lub uniemożliwić realizację zadań ustawowych tego

organu.

7.

Administratorem danych osobowych przetwarzanych przez IWSW jest Szef IWSW.

8.

Dane osobowe są przetwarzane przez okres niezbędny do realizacji ustawowych zadań

Szefa IWSW.

9.

Szef IWSW dokonuje nie rzadziej niż co 5 lat weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania

danych osobowych oraz usuwa zbędne dane osobowe.

10.

Dane osobowe uznane za zbędne można przekształcić w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie

poszczególnych informacji osobistych lub rzeczowych do określonej lub możliwej do

zidentyfikowania osoby fizycznej albo w taki sposób, że przyporządkowanie takie wymagałoby

niewspółmiernych kosztów, czasu lub działań.

11.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przekazywania IWSW

informacji uzyskanych przez podmioty, o których mowa w ust. 1, wzór imiennego upoważnienia,

o którym mowa w ust. 3, z uwzględnieniem danych niezbędnych do zidentyfikowania upoważnionego

funkcjonariusza IWSW oraz terminu ważności tego upoważnienia, mając na względzie zapewnienie

bezpieczeństwa przekazywanych danych.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze IWSW mogą posługiwać

się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie identyfikujących ich danych, środkami

identyfikacji elektronicznej zawierającymi dane inne niż dane identyfikujące funkcjonariusza

IWSW oraz środkami, którymi posługują się przy wykonywaniu zadań służbowych.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach osoby, o których mowa w art. 23zc ust. 1,

mogą posługiwać się dokumentami oraz środkami identyfikacji elektronicznej, o których

mowa w ust. 1.

3.

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów lub wydawaniem środków

identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 1;

2)

kto sporządza dokumenty lub wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których

mowa w ust. 1;

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów lub wydawaniu środków identyfikacji elektronicznej,

o których mowa w ust. 1;

4)

funkcjonariusz IWSW, jeżeli dokumentami lub środkami identyfikacji elektronicznej,

o których mowa w ust. 1, posługuje się przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych;

5)

kto wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszowi

IWSW lub dopuszcza do uwierzytelnienia z wykorzystaniem takiego środka identyfikacji

elektronicznej w swoim systemie identyfikacji elektronicznej.

4.

Uprawnione organy, służby i instytucje państwowe, jak również organy jednostek samorządu

terytorialnego, na pisemny wniosek Szefa IWSW, stosownie do zakresu tego wniosku,

wydają dokumenty i znaki identyfikujące funkcjonariuszom IWSW mającym posługiwać się

nimi jako funkcjonariusze lub pracownicy tych organów, służb lub instytucji lub też,

w granicach swojej właściwości, udzielają niezbędnej pomocy w zakresie wydawania tych

dokumentów i znaków.

5.

W przypadku szczególnie uzasadnionym wagą sprawy dokument potwierdzający określone

uprawnienia lub kwalifikacje można wydać funkcjonariuszowi IWSW lub osobie, o której

mowa w art. 23zc ust. 1, nieposiadającym uprawnień lub kwalifikacji wymaganych przez

odrębne przepisy. W takim przypadku zabronione jest podejmowanie przez funkcjonariusza

IWSW lub osobę, o której mowa w art. 23zc ust. 1, czynności, do których wykonywania

uprawnia ten dokument.

6.

W przypadku gdy nie zwrócono się o to do organów, służb lub instytucji określonych

w ust. 4, organem uprawnionym do wydawania dokumentów, o których mowa w ust. 1, jest

Szef IWSW.

7.

Dokumenty, które utraciły ważność lub są nieprzydatne, podlegają niezwłocznemu zwrotowi

do Szefa IWSW.

8.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, w tym dokumenty zwrócone, mogą być aktualizowane

lub przechowywane w odrębnym zbiorze w celu ponownego użycia albo niszczone.

9.

Szef IWSW prowadzi ewidencję dokumentów i środków, o których mowa w ust. 1.

10.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb wydawania dokumentów, o których mowa w ust. 1,

2)

sposób posługiwania się dokumentami przez osoby, o których mowa w ust. 1 i art. 23zc

ust. 1, a także sposób ich przechowywania i ewidencji,

3)

czas, na jaki są wydawane dokumenty, o których mowa w ust. 1,

4)

czynności zapewniające ochronę dokumentów, o których mowa w ust. 1,

5)

sposób postępowania z dokumentami zwróconymi

- mając na względzie rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, oraz zapewnienie

właściwego zabezpieczenia dokumentów oraz dokumentowania sposobu ich wydawania i używania.

1.

Udzielenie informacji o prowadzonych czynnościach operacyjno-rozpoznawczych oraz o

stosowanych środkach i metodach ich realizacji może nastąpić

1)

w przypadku gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem tych czynności;

2)

w związku z prowadzoną współpracą z innymi organami, służbami lub instytucjami państwowymi

uprawnionymi do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym także w związku

z prowadzoną współpracą z organami i służbami innych państw w trybie i zakresie określonym

w umowach międzynarodowych.

2.

Udzielenie informacji o osobie, które zostały uzyskane w czasie wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych, może nastąpić

1)

na żądanie sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko

w celu ścigania karnego;

2)

w przypadku gdy ustawa nakłada obowiązek udzielenia lub umożliwia udzielenie takich

informacji określonemu organowi albo obowiązek taki wynika z umów międzynarodowych,

a także w przypadkach, gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby do zagrożenia

życia lub zdrowia innych osób.

3.

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych

może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

4.

W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 udzielenie informacji

następuje w trybie określonym w art. 23y.

1.

Szef IWSW może zezwalać

1)

byłym i obecnym funkcjonariuszom i pracownikom Służby Więziennej,

2)

osobom oddelegowanym do Służby Więziennej - w zakresie zadań realizowanych w okresie

oddelegowania,

3)

osobom udzielającym funkcjonariuszom pomocy w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych

- na udzielenie uprawnionemu podmiotowi informacji stanowiącej informację niejawną.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy sytuacji, o których mowa w art. 23p-23r,

art. 23x ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 23z, z wyjątkiem dokumentów i materiałów,

które sąd okręgowy albo prokurator Biura Lustracyjnego albo oddziałowego biura lustracyjnego

Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

uzna za niezbędne w związku z wykonywaniem ich zadań określonych w ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2023 r. poz. 342, 497 i 1195) oraz ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2023 r. poz. 102).

3.

W razie odmowy zezwolenia na udzielenie informacji stanowiącej informację niejawną

o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pomimo żądania prokuratora albo sądu, o którym

mowa w ust. 2, zgłoszonego w związku z postępowaniem karnym o zbrodnie przeciwko pokojowi,

ludzkości i o przestępstwa wojenne lub o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek

przeciwko życiu i zdrowiu, gdy jego następstwem była śmierć człowieka, Szef IWSW,

na wniosek prokuratora albo sądu, o którym mowa w ust. 2, przedstawia żądane dokumenty

i materiały oraz wyjaśnienia Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego. Jeżeli Pierwszy

Prezes Sądu Najwyższego stwierdzi, że uwzględnienie żądania prokuratora albo sądu

jest uzasadnione, Szef IWSW jest obowiązany zezwolić na udostępnienie wnioskowanych

informacji.

1.

W celu rozpoznawania i wykrywania przestępstw oraz zapobiegania im IWSW może uzyskiwać

dane niestanowiące treści odpowiednio: przekazu telekomunikacyjnego, przesyłki pocztowej

albo przekazu w ramach usługi świadczonej drogą elektroniczną, określone w

1)

art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1648, 1933 i 2581), zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”,

2)

art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042), zwane dalej „danymi pocztowymi”,

3)

art. 18 ust. 1-5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2020 r. poz. 344), zwane dalej „danymi internetowymi”

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną przekazuje nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1, Szefowi

IWSW albo upoważnionemu funkcjonariuszowi IWSW, w tym za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, udostępnianie danych, o których mowa w ust. 1,

za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy

telekomunikacyjnego, operatora pocztowego lub usługodawcy świadczącego usługi drogą

elektroniczną lub przy ich niezbędnym udziale, jeżeli możliwość taka jest przewidziana

w porozumieniu zawartym między Szefem IWSW a tym podmiotem.

4.

Udostępnienie IWSW danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem

sieci telekomunikacyjnej, jeżeli

1)

wykorzystywane sieci telekomunikacyjne zapewniają

a)

możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz czasu, w którym zostały

uzyskane,

b)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp

do danych;

2)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem zadań wykonywanych przez IWSW albo prowadzonych

przez nie czynności.

5.

Szef IWSW prowadzi rejestry wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych

i internetowych zawierające informacje identyfikujące funkcjonariuszy IWSW uzyskujących

te dane, ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w którym zostały uzyskane. Rejestry

prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych.

6.

Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla postępowania karnego, Szef

IWSW przekazuje prokuratorowi właściwemu miejscowo albo rzeczowo. Prokurator podejmuje

decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych danych.

7.

Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla postępowania karnego,

podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.

1.

Kontrolę nad uzyskiwaniem przez IWSW danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych

sprawuje Sąd Okręgowy w Warszawie.

2.

Szef IWSW przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, Sądowi

Okręgowemu w Warszawie w okresach półrocznych sprawozdanie obejmujące

1)

liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych telekomunikacyjnych,

pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych danych;

2)

kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono o dane telekomunikacyjne,

pocztowe lub internetowe.

3.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 2, przekazuje się

1)

za pierwsze półrocze - najpóźniej do dnia 31 lipca danego roku;

2)

za drugie półrocze - najpóźniej do dnia 31 stycznia następnego roku.

4.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, Sąd Okręgowy w Warszawie może zapoznać

się z materiałami uzasadniającymi udostępnienie IWSW danych telekomunikacyjnych, pocztowych

lub internetowych.

5.

Sąd Okręgowy w Warszawie informuje Szefa IWSW o wyniku kontroli w terminie 30 dni

od dnia jej zakończenia.

6.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na podstawie art.

23zb ust. 1.

1.

W celu rozpoznawania i wykrywania przestępstw oraz zapobiegania im Szef IWSW może

uzyskiwać dane

1)

z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

2)

o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

3)

w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną - numer zakończenia sieci oraz

siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub nazwę i formę

organizacyjną tego użytkownika,

4)

w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej - także nazwę miejscowości

oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci udostępnione użytkownikowi

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, przepis art. 23z

ust. 2-7 stosuje się.

1.

IWSW przy wykonywaniu swych zadań może korzystać z pomocy osób niebędących funkcjonariuszami.

Zabronione jest ujawnianie danych o osobie udzielającej pomocy IWSW w zakresie czynności

operacyjno-rozpoznawczych.

2.

Udostępnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

i trybie określonych w art. 23y.

3.

Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być udostępnione na żądanie prokuratora

lub sądu, także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa

ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w przypadku ujawnienia przez tę osobę faktu udzielania pomocy IWSW w zakresie

czynności operacyjno-rozpoznawczych; udostępnienie tych danych następuje w trybie

określonym w art. 23y.

4.

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym funkcjonariuszami

IWSW może być przyznane wynagrodzenie.

1.

Koszty podejmowanych przez IWSW czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie których

ze względu na ochronę, o której mowa w ustawie, nie mogą być stosowane przepisy o

finansach publicznych, rachunkowości i zamówieniach publicznych, a także wynagrodzenia

osób wymienionych w art. 23zc ust. 1 są pokrywane z tworzonego na ten cel funduszu

operacyjnego.

2.

Minister Sprawiedliwości, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych,

określi, w drodze zarządzenia, sposób tworzenia funduszu operacyjnego i gospodarowania

nim, mając na uwadze zapewnienie efektywnego i celowego wydatkowania środków z tego

funduszu.

3.

Jeżeli w czasie korzystania i w związku z korzystaniem przez IWSW z pomocy osób, o

których mowa w art. 23zc ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły uszczerbek na

zdrowiu albo szkodę w mieniu, osobom tym lub ich spadkobiercom przysługuje odszkodowanie

na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

1.

Służba Więzienna, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, 2 i 2b

oraz w art. 23b, oraz zadań wynikających z odrębnych ustaw, jest uprawniona do przetwarzania

1)

informacji innych niż dane osobowe,

2)

danych osobowych, a w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 oraz

w art. 23b, także danych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1206)

- niezbędnych do realizacji tych zadań.

2.

Zasady i warunki przetwarzania danych osobowych na podstawie niniejszej ustawy przez

Służbę Więzienną w celu wykonywania orzeczeń wydanych w postępowaniu karnym, postępowaniu

w sprawach o przestępstwa skarbowe, w sprawach o wykroczenia lub wykroczenia skarbowe

oraz wykonywania kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności,

a także ochrony przed zagrożeniami dla bezpieczeństwa publicznego i porządku publicznego

i zapobiegania takim zagrożeniom reguluje ustawa z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, z wyjątkami określonymi w niniejszej ustawie.

3.

Służba Więzienna może przetwarzać dane osobowe także bez wiedzy i zgody osób, których

dane dotyczą.

4.

Służba Więzienna może przetwarzać informacje i dane osobowe o następujących osobach

1)

obecnie lub uprzednio pozbawionych wolności w zakładach karnych i aresztach śledczych

- w zakresie związanym z pozbawieniem wolności w tych zakładach i aresztach, w tym

w zakresie niezbędnym do

a)

wykonania orzeczenia, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy,

b)

zapewnienia porządku i bezpieczeństwa w zakładach karnych i aresztach śledczych,

c)

ochrony społeczeństwa przed przestępczością,

d)

wykonania zadań wynikających z odrębnych ustaw;

2)

które mają być pozbawione wolności w zakładach karnych i aresztach śledczych, w wykonaniu

orzeczenia wydanego przez właściwy organ i przesłanego przez sąd do zakładu karnego

lub aresztu śledczego, w celu realizacji czynności, o których mowa w art. 79 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - w zakresie niezbędnym do wykonania orzeczenia zgodnie z zasadami określonymi w

tym kodeksie;

3)

wobec których kary, środki karne i środki zabezpieczające są wykonywane w systemie

dozoru elektronicznego - w zakresie niezbędnym do wykonania zadania, o którym mowa

w art. 2 ust. 2 pkt 9;

4)

innych niż wymienione w pkt 1-3, związane z realizacją wobec tych osób czynności przewidzianych

w przepisach odrębnych oraz wykonywaniem praw lub obowiązków osób pozbawionych wolności,

w tym dane osobowe

a)

pokrzywdzonych i świadków - w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa

w art. 168a § 1 i 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy,

b)

osób ubiegających się o wstęp oraz opuszczających teren jednostek organizacyjnych

- w zakresie niezbędnym do zapewnienia realizacji czynności wykonywanych przez te

osoby na terenie jednostek organizacyjnych,

c)

osób zakłócających spokój lub naruszających porządek i bezpieczeństwo jednostek organizacyjnych

- w zakresie niezbędnym dla realizacji czynności przewidzianych w przepisach odrębnych,

d)

rodziny oraz innych osób bliskich - w zakresie realizacji praw przewidzianych w przepisach

odrębnych;

5)

funkcjonariuszach i pracownikach oraz innych osobach pełniących służbę lub zatrudnionych

w organach władzy publicznej, dokonujących czynności z udziałem lub wobec osób, o

których mowa w pkt 1-3 lub których dane osobowe zawarto w dokumentach przekazanych

Służbie Więziennej - w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązków i zadań wymienionych

w pkt 1-3.

5.

Osobie pozbawionej wolności nie udostępnia się

1)

jej akt osobowych, prowadzonych przez administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego,

z zastrzeżeniem art. 102 pkt 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy;

2)

informacji przetwarzanych w Centralnej Bazie lub innym zbiorze danych prowadzonym

w systemie teleinformatycznym, w zakresie odpowiadającym informacjom zawartym w aktach,

o których mowa w pkt 1, uzasadniającym ograniczenie dostępu do tych akt.

1.

Służba Więzienna, na wniosek, udziela informacji lub udostępnia dane osobowe o osobach

obecnie lub uprzednio pozbawionych wolności następującym podmiotom, w zakresie niezbędnym

do realizacji ich ustawowych zadań

1)

organom administracji publicznej, sądom i organom prokuratury;

2)

Policji, Straży Granicznej, Biuru Nadzoru Wewnętrznego, Żandarmerii Wojskowej, Służbie

Ochrony Państwa, Straży Marszałkowskiej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie

Wywiadu Wojskowego, Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych i straży gminnej

(miejskiej);

3)

organom Krajowej Administracji Skarbowej;

4)

państwowym i samorządowym jednostkom organizacyjnym - w zakresie niezbędnym do realizacji

ich zadań publicznych;

5)

komornikom sądowym;

6)

organom egzekucyjnym w rozumieniu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2022 r. poz. 479, z późn. zm. - w zakresie prowadzonej egzekucji;

7)

pełnomocnikom do spraw ochrony informacji niejawnych - w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia

zwykłych postępowań sprawdzających oraz kontrolnych postępowań sprawdzających;

8)

innym podmiotom, jeżeli uzyskanie informacji lub udostępnienie danych osobowych jest

im niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach

sprawowania powierzonej władzy publicznej.

2.

Służba Więzienna, na wniosek innych podmiotów niż wymienione w ust. 1, udostępnia

dane osobowe osób obecnie lub uprzednio pozbawionych wolności, za ich pisemną zgodą.

3.

Służba Więzienna, na wniosek, udziela informacji o osobie uprzednio pozbawionej wolności,

która zmarła

1)

podmiotom, o których mowa w ust. 1;

2)

innym podmiotom, jeżeli wykażą interes prawny w uzyskaniu informacji.

4.

Przepisy, o których mowa w ust. 1-3, nie naruszają przepisów innych ustaw określających

odmienne zasady i tryb dostępu do informacji lub udostępniania danych osobowych.

5.

Uzasadnienie odmowy udzielenia informacji lub udostępnienia danych osobowych sporządza

się na pisemny wniosek złożony w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma informującego

o tej odmowie. Pismo informujące o odmowie udzielenia informacji lub udostępnienia

danych osobowych stanowi inny akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa

w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 259 i 803).

6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób składania

i załatwiania oraz wzór wniosku o udzielenie informacji lub udostępnienie danych osobowych

o osobie obecnie lub uprzednio pozbawionej wolności, a także prowadzenie ewidencji

i dokumentowanie czynności w sprawie, mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawności

postępowania.

1.

Służba Więzienna w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, 2 i

2b, oraz zadań wynikających z odrębnych ustaw jest uprawniona do przetwarzania danych

osobowych i informacji o kandydatach do służby w Służbie Więziennej, pracownikach

oraz funkcjonariuszach - w zakresie niezbędnym do realizacji postępowania kwalifikacyjnego

oraz stosunku pracy i służby w Służbie Więziennej.

2.

Przetwarzanie danych osobowych, o których mowa w ust. 1, następuje z wyłączeniem stosowania art. 13 ust. 1 lit. d i e oraz art. 16

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.

w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w

sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne

rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

3.

Informacji dotyczących danych osobowych funkcjonariuszy oraz pracowników nie udziela

się na wniosek osób pozbawionych wolności lub innych podmiotów.

4.

Informacje o ograniczeniach w stosowaniu rozporządzenia 2016/679 udostępnia się na

stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Służby Więziennej.

(uchylony)

1.

Centralna Baza jest zbiorem informacji i danych osobowych, zwanych w niniejszym rozdziale

„informacjami”, użytkowanym przez jednostki organizacyjne i prowadzonym w systemie

teleinformatycznym.

2.

W Centralnej Bazie przetwarza się informacje niezbędne do realizacji ustawowych zadań

wykonywanych przez Służbę Więzienną, dotyczące

1)

osób, o których mowa w art. 24 ust. 4 pkt 1, obejmujące

a)

dane osobowe, takie jak: imiona, nazwisko, poprzednio używane imiona i nazwiska, pseudonimy,

imiona i nazwiska rodziców, nazwisko rodowe matki, datę i miejsce urodzenia, numer

Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), aktualne i poprzednie

adresy zameldowania, zamieszkania lub pobytu, także czasowego, obywatelstwo,

b)

informacje pozwalające na identyfikację osoby pozbawionej wolności, w tym dane biometryczne,

c)

informacje wynikające z orzeczeń i innych dokumentów przesłanych przez sąd do zakładu

karnego lub aresztu śledczego, w tym informacje, o których mowa w art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy,

d)

informacje dotyczące stawienia się skazanego lub ukaranego do odbycia kary we właściwym

zakładzie karnym lub areszcie śledczym,

e)

informacje dotyczące osoby pozbawionej wolności zebrane w trybie art. 14 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy,

f)

informacje związane z pobytem osoby pozbawionej wolności w zakładzie karnym lub areszcie

śledczym, w szczególności

-

informacje o wprowadzonych do wykonania orzeczeniach oraz okresach wykonywania pozbawienia

wolności, w tym także poza zakładem karnym lub aresztem śledczym, oraz inne informacje

mające wpływ na ustalenie terminu końca kary lub środka przymusu,

-

informacje niezbędne do dokonania prawidłowej klasyfikacji, rozmieszczenia wewnątrz

zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz indywidualnego postępowania zmierzającego

do realizacji celów, jakim ma służyć wykonanie kar pozbawienia wolności, środków przymusu

skutkujących pozbawieniem wolności oraz tymczasowego aresztowania, w tym w szczególności

informacje

-

- o których mowa w art. 82 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy,

-

- wynikające z badań osobopoznawczych, o których mowa w art. 82 § 3 i art. 212c § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks

karny wykonawczy,

-

- dotyczące diagnoz psychologicznych oraz udzielonej pomocy psychologicznej i terapeutycznej,

-

informacje o zakwalifikowaniu osoby pozbawionej wolności jako osoby stwarzającej poważne

zagrożenie społeczne albo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego lub

aresztu śledczego,

-

informacje o objęciu osoby pozbawionej wolności szczególną ochroną w warunkach zwiększonej

izolacji i zabezpieczenia,

-

dane dotyczące zdrowia, w tym o korzystaniu z usług opieki zdrowotnej, ujawniające

informacje o stanie zdrowia,

-

informacje dotyczące wykształcenia, zawodu, innych kwalifikacji zawodowych oraz nauki,

w tym miejsca jej pobierania,

-

informacje dotyczące wniosków, skarg i próśb złożonych przez osobę pozbawioną wolności,

-

oznaczenia i cechy identyfikacyjne dokumentów, w tym dokumentów stwierdzających tożsamość,

przekazanych do depozytu zakładu karnego lub aresztu śledczego,

-

informacje o rozmieszczeniu wewnątrz zakładu karnego lub aresztu śledczego, przenoszeniu

między zakładami karnymi i aresztami śledczymi, o przebywaniu poza terenem tych zakładów

lub aresztów pod konwojem, o przepustce lub innym czasowym zezwoleniu na opuszczenie

terenu zakładu karnego lub aresztu śledczego, wydaniu poza teren tego zakładu lub

aresztu, w tym do udziału w czynnościach procesowych, o ucieczce z zakładu karnego

lub aresztu śledczego, a także o tym, że w wyznaczonym terminie osoba pozbawiona wolności

nie powróciła z przepustki lub innego czasowego zezwolenia na opuszczenie terenu zakładu

karnego lub aresztu śledczego,

-

informacje dotyczące zgonu osoby pozbawionej wolności w zakładzie karnym lub areszcie

śledczym,

-

informacje dotyczące zatrudnienia osoby pozbawionej wolności,

-

informacje w zakresie spraw prowadzonych w szczególności w związku z postępowaniem

o zezwolenie na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego, warunkowe przedterminowe

zwolnienie oraz przerwę w wykonaniu kary,

g)

informacje związane ze zwolnieniem osoby pozbawionej wolności z zakładu karnego lub

aresztu śledczego, w tym dotyczące zwolnienia skazanego lub ukaranego na przerwę w

wykonaniu kary,

h)

inne informacje, jeżeli wynika to z przepisów szczególnych;

2)

osób, o których mowa w art. 24 ust. 4 pkt 2, obejmujące informacje, o których mowa

w pkt 1 lit. a-d;

3)

osób, o których mowa w art. 24 ust. 4 pkt 4, obejmujące

a)

imię, nazwisko, jeżeli jest to konieczne - adres miejsca zamieszkania,

b)

informacje umożliwiające identyfikację osoby, zawarte w dokumentach stwierdzających

tożsamość lub innych dokumentach,

c)

informacje o udzieleniu widzenia lub wykonaniu innych czynności na terenie zakładu

karnego lub aresztu śledczego,

d)

inne informacje, jeżeli wynika to z przepisów szczególnych;

4)

funkcjonariuszy, pracowników i innych osób, o których mowa w art. 24 ust. 4 pkt 5,

obejmujące tylko informacje konieczne dla prawidłowego przetwarzania informacji w

Centralnej Bazie i realizacji, przy wykorzystaniu informacji w tej bazie, ustawowych

zadań Służby Więziennej, jeżeli wynika to z przepisów szczególnych.

1.

Dyrektor Generalny

1)

prowadzi w systemie teleinformatycznym Centralną Bazę;

2)

jest administratorem informacji, w tym danych osobowych, przetwarzanych w Centralnej

Bazie;

3)

dokonuje weryfikacji przydatności informacji w Centralnej Bazie, mając na względzie

ich niezbędność do realizacji ustawowych zadań wynikającą z rodzaju informacji oraz

upływu czasu;

4)

zapewnia

a)

bezpieczeństwo Centralnej Bazy, w szczególności zabezpiecza przetwarzane w niej informacje

przed nieuprawnionym dostępem, zniszczeniem oraz utratą,

b)

utrzymanie i niezbędne modyfikacje Centralnej Bazy.

2.

Informacje w Centralnej Bazie

1)

przetwarza się przez okres, w którym są niezbędne do realizacji ustawowych zadań wykonywanych

przez Służbę Więzienną. Dyrektor Generalny dokonuje, nie rzadziej niż co 5 lat, weryfikacji

potrzeby dalszego przetwarzania tych informacji, ustalając informacje zbędne;

2)

uznane za zbędne, mogą być przetwarzane tylko w celu realizacji obowiązku, o którym

mowa w pkt 3. Jeżeli przemawia za tym prawidłowość informacji przetwarzanych w Centralnej

Bazie, informacje uznane za zbędne mogą być przekształcone w sposób uniemożliwiający

przyporządkowanie poszczególnych danych do określonej lub możliwej do zidentyfikowania

osoby fizycznej albo w taki sposób, że przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych

kosztów, czasu lub działań;

3)

stanowią materiały archiwalne w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 164).

3.

Utrzymanie i niezbędne modyfikacje Centralnej Bazy są finansowane z budżetu państwa,

z części, której dysponentem jest Minister Sprawiedliwości.

4.

Dyrektor Generalny powierza, w drodze zarządzenia, o którym mowa w ust. 5, podległym

jednostkom organizacyjnym, przetwarzanie danych osobowych w Centralnej Bazie, w zakresie

niezbędnym do realizacji ustawowych zadań Służby Więziennej.

5.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, sposób oraz szczegółowe warunki

użytkowania w jednostkach organizacyjnych Centralnej Bazy, w tym warunki powierzenia

tym jednostkom danych osobowych przetwarzanych w Centralnej Bazie, mając na względzie

prawidłową realizację zadań związanych z przetwarzaniem informacji w Centralnej Bazie

oraz jej funkcjonowaniem.

1.

Jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań ustawowych, o zgodę do Dyrektora Generalnego

na wielokrotne, nieograniczone w czasie udostępnianie informacji z Centralnej Bazy,

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, bez konieczności każdorazowego składania

wniosku, mogą wystąpić

1)

sądy powszechne, sądy wojskowe oraz Sąd Najwyższy;

1a)

zawodowi kuratorzy sądowi;

2)

organy prokuratury;

3)

Komendant Główny Policji;

4)

Komendant Główny Straży Granicznej;

5)

Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej;

6)

Komendant Służby Ochrony Państwa;

7)

Komendant Straży Marszałkowskiej;

8)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

9)

Szef Agencji Wywiadu;

10)

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

11)

Szef Krajowej Administracji Skarbowej;

12)

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

13)

Szef Służby Wywiadu Wojskowego;

14)

Minister Obrony Narodowej;

15)

Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;

16)

Rzecznik Praw Obywatelskich.

2.

O zgodę, o której mowa w ust. 1, występuje

1)

Minister Sprawiedliwości - w imieniu podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a;

2)

Prokurator Generalny - w imieniu podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

1.

Dyrektor Generalny wyraża zgodę, w drodze decyzji, na wielokrotne, nieograniczone

w czasie udostępnianie informacji z Centralnej Bazy, z wyjątkiem danych dotyczących

zdrowia osób obecnie lub uprzednio pozbawionych wolności oraz informacji dotyczących

diagnoz psychologicznych oraz udzielonej im pomocy psychologicznej i terapeutycznej,

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, bez konieczności każdorazowego składania

wniosku, podmiotom wymienionym w art. 25c ust. 1, jeżeli podmioty te spełniają łącznie

następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie informacje uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

informacji niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności;

4)

po stronie tych podmiotów oraz Służby Więziennej istnieją warunki techniczne.

2.

Warunki udostępniania informacji podmiotowi wymienionemu w art. 25c ust. 1 pkt 16

określa Dyrektor Generalny, w decyzji, o której mowa w ust. 1, mając na względzie

1)

że informacje z Centralnej Bazy udostępniane są Rzecznikowi Praw Obywatelskich lub

osobie przez niego upoważnionej na terenie zakładu karnego lub aresztu śledczego;

2)

konieczność wprowadzenia zabezpieczeń technicznych i organizacyjnych uniemożliwiających

wykorzystanie informacji niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

zasady przetwarzania informacji w Centralnej Bazie przez Służbę Więzienną.

3.

Informacje z Centralnej Bazy Dyrektor Generalny udostępnia w takim zakresie, określonym

w decyzji, o której mowa w ust. 1, w jakim są one niezbędne do realizacji zadań ustawowych.

Dyrektor Generalny, po wyrażeniu zgody w drodze decyzji, o której mowa w art. 25d

ust. 1, umożliwia wielokrotne, nieograniczone w czasie udostępnianie informacji z

Centralnej Bazy, w zakresie określonym w tej decyzji, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

bez konieczności każdorazowego składania wniosku.

1.

Dyrektor Generalny, w drodze decyzji, odmawia wyrażenia zgody na wielokrotne, nieograniczone

w czasie, udostępnianie informacji z Centralnej Bazy, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

bez konieczności każdorazowego składania wniosku, jeżeli

1)

podmiot występujący z wnioskiem nie jest podmiotem wymienionym w art. 25c ust. 1 pkt

3-16 lub ust. 2;

2)

podmiot wymieniony w art. 25c ust. 1 pkt 3-15 lub ust. 2 nie wykazał, że spełnione

są warunki określone w art. 25d ust. 1 pkt 1-3;

3)

nie istnieją warunki techniczne po stronie podmiotów wymienionych w art. 25c ust.

1 pkt 1-15 lub Służby Więziennej;

4)

podmiot wymieniony w art. 25c ust. 1 pkt 16 nie spełnił warunków określonych przez

Dyrektora Generalnego, o których mowa w art. 25d ust. 2.

2.

Dyrektor Generalny cofa w drodze decyzji zgodę, o której mowa w art. 25d ust. 1, jeżeli

zadania podmiotu, który uzyskał zgodę, nie czynią niezbędnym takiego dostępu lub ustalono,

że podmiot taki nie spełnia warunków, o których mowa w art. 25d ust. 1, albo podmiot

wymieniony w art. 25c ust. 1 pkt 16 nie spełnia warunków określonych przez Dyrektora

Generalnego, o których mowa w art. 25d ust. 2.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

4.

Od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

1.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb uzyskiwania zgody na udostępnianie informacji z Centralnej Bazy, o której mowa

w art. 25c ust. 1;

2)

wzór wniosku o udostępnianie informacji z Centralnej Bazy, o którym mowa w art. 25c

ust. 1;

3)

warunki techniczne i organizacyjne wykonania decyzji, o której mowa w art. 25d ust.

1;

4)

sposób i tryb udostępniania informacji z Centralnej Bazy, o którym mowa w art. 25c

ust. 1.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości uwzględni

w szczególności

1)

warunki, o których mowa w art. 25d ust. 1, w tym zwłaszcza konieczność wykazania przez

podmioty, o których mowa w art. 25c ust. 1 pkt 3-15 i ust. 2, informacji, których

udostępnianie jest niezbędne dla wykonywania zadań określonych w odrębnych ustawach,

oraz konieczność wykazania przez te podmioty odpowiedniego poziomu zabezpieczeń technicznych

i organizacyjnych;

2)

warunki, o których mowa w art. 25d ust. 2, w przypadku podmiotu wymienionego w art.

25c ust. 1 pkt 16;

3)

potrzebę zapewnienia sprawności i bezpieczeństwa udostępniania informacji z Centralnej

Bazy, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, oraz ochrony tych informacji przed

nieuprawnionym dostępem.

Minister Sprawiedliwości i minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w drodze

rozporządzenia, zakres informacji w Centralnej Bazie, do których bezpośredni dostęp

posiada punkt kontaktowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania

państw członkowskich Unii Europejskiej, państw trzecich, agencjami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 783), w celu ich wymiany z organami ścigania innych państw

na zasadach i w trybie określonych w przepisach tej ustawy, mając na względzie konieczność

zapewnienia dostępu do informacji niezbędnych do wykonywania zadań przez ten punkt

kontaktowy oraz potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych przetwarzanych

w Centralnej Bazie.

Korzystając z informacji z Centralnej Bazy, Dyrektor Generalny

1)

przekazuje, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, informacje o osobach pozbawionych

wolności do Krajowego Rejestru Karnego, w zakresie określonym w ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1068) oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 12 ust. 3 tej ustawy;

2)

może przekazywać, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, informacje określone

w odrębnych przepisach, do uprawnionych podmiotów, realizując ustawowe zadania Służby

Więziennej wynikające z tych przepisów.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

oraz Ministrem Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia

1)

sposób oraz warunki przekazywania z Centralnej Bazy informacji, o których mowa w art.

25i pkt 2,

2)

zadania Służby Więziennej realizowane w sposób określony w art. 25i pkt 2

- uwzględniając w szczególności potrzebę stworzenia możliwości uproszczenia trybu

przekazywania informacji przez organy Służby Więziennej uprawnionym podmiotom, zakres

i sposób działania tych podmiotów, potrzebę minimalizowania kosztów realizacji zadań

przez organy władzy publicznej oraz konieczność ochrony przekazywanych w tym trybie

informacji.

1.

Do pracownika, który wystąpił z wnioskiem o udzielenie części urlopu macierzyńskiego,

urlopu ojcowskiego albo jego części oraz urlopu rodzicielskiego albo jego części przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy art. 177 § 1, 1

2.

Do pracownika, który wystąpił z wnioskiem o udzielenie urlopu na warunkach urlopu

macierzyńskiego albo jego części przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje

się przepisy art. 177 § 1, 1

3.

Do pracownicy w ciąży oraz pracownika korzystającego w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy z urlopu macierzyńskiego w okresie próbnym nieprzekraczającym 1 miesiąca stosuje

się przepisy art. 177 § 1, 1

1.

W jednostkach organizacyjnych pełnią służbę funkcjonariusze oraz mogą być zatrudnieni

pracownicy.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska, na których

mogą pełnić służbę wyłącznie funkcjonariusze, uwzględniając jednostki organizacyjne

i rodzaje tych stanowisk oraz specyfikę zadań na poszczególnych stanowiskach.

Pracownik, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy korzysta z urlopu rodzicielskiego

albo jego części, udzielonego na podstawie art. 179

Funkcjonariusze i pracownicy powinni wykazywać się odpowiednim przygotowaniem ogólnym

i zawodowym oraz wysokim poziomem moralnym, systematycznie dokształcać się i podnosić

kwalifikacje zawodowe. W postępowaniu wobec osób pozbawionych wolności są obowiązani

w szczególności

1)

kierować się zasadami praworządności, bezstronności oraz humanitaryzmu;

2)

szanować ich prawa i godność;

3)

oddziaływać pozytywnie swoim własnym przykładem.

Pracownik, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy korzysta z urlopu rodzicielskiego

udzielonego zgodnie z art. 182

1.

Funkcjonariusze i pracownicy nie mogą uczestniczyć w takiej działalności, która podważa

autorytet Służby Więziennej lub w której wykorzystuje się informacje o charakterze

służbowym do celów pozasłużbowych.

2.

Funkcjonariuszom i pracownikom zabrania się utrzymywania innych niż wynikające z obowiązków

służbowych kontaktów z osobami pozbawionymi wolności oraz udzielania osobom nieupoważnionym

informacji dotyczących osób pozbawionych wolności, także po ich zwolnieniu.

Do pracowników, o których mowa w art. 27 i art. 28, stosuje się art. 182

Pracownikiem może być osoba, która

1)

ukończyła 18 lat i ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw

publicznych;

2)

daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych zadań;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo

skarbowe albo wobec której nie został wydany prawomocny wyrok warunkowo umarzający

postępowanie karne o takie przestępstwo, a także nie toczy się przeciwko niej postępowanie

karne o takie przestępstwo;

4)

ma odpowiednie do zajmowanego stanowiska wykształcenie;

5)

daje rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych;

6)

posiada zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na zatrudnienie na określonym stanowisku,

którą ustala służba medycyny pracy.

1.

Do pracownika, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożył wniosek

o udzielenie urlopu rodzicielskiego albo jego części zgodnie z art. 179

2.

Jeżeli pracownik nie złoży ponownie wniosku, o którym mowa w ust. 1, korzysta z urlopu

zgodnie z wnioskiem złożonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Pracownikom wykonującym obowiązki służbowe w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami

pozbawionymi wolności przysługuje z tego tytułu, obok wynagrodzenia wynikającego z

odrębnych przepisów, dodatek do wynagrodzenia w wysokości do 50% wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Pracownik, o którym mowa w ust. 1, podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych

korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, z późn. zm. dla funkcjonariuszy publicznych.

3.

Jeżeli przeciwko pracownikowi zostało wszczęte postępowanie karne o przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych, pracownikowi,

na jego wniosek, przysługują z budżetu państwa środki na koszty obrony w wysokości

faktycznie poniesionych kosztów, nie wyższej niż stawka maksymalna wynagrodzenia jednego

obrońcy określona w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 i 1268). Otrzymane środki na koszty obrony podlegają zwrotowi przez pracownika, chyba że

postępowanie karne zostanie prawomocnie zakończone orzeczeniem o umorzeniu postępowania

wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa

albo wyrokiem uniewinniającym.

1.

Do pracownika, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożył wniosek

o udzielenie urlopu rodzicielskiego albo jego części zgodnie z art. 182

2.

Jeżeli pracownik nie złoży ponownie wniosku, o którym mowa w ust. 1, korzysta z urlopu

zgodnie z wnioskiem złożonym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje i wykaz stanowisk, na których pracownicy wykonują obowiązki służbowe w stałym

i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, uwzględniając w szczególności

charakter wykonywanych prac oraz jednostki organizacyjne, w których te prace są wykonywane;

2)

tryb przyznawania dodatku, o którym mowa w art. 30 ust. 1, uwzględniając w szczególności

stanowiska i funkcje, których zajmowanie lub pełnienie uprawnia do dodatku, a także

wymiar czasu pracy w bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, mający

wpływ na prawo do dodatku i jego wysokość.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i wykaz stanowisk, na których

pracownicy są zatrudniani na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 765 i 1195), uwzględniając w szczególności charakter wykonywanych prac oraz jednostki organizacyjne,

w których te prace są wykonywane.

1.

Pracownik, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jest uprawniony do urlopu

rodzicielskiego, o którym mowa w art. 182

2.

Do pracownika, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 182

1.

Kierownicy jednostek organizacyjnych: Dyrektor Generalny, Szef IWSW, dyrektorzy okręgowi,

Rektor, Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, dyrektorzy zakładów

karnych i aresztów śledczych, komendanci ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków

doskonalenia kadr Służby Więziennej są przełożonymi funkcjonariuszy i pracowników

tych jednostek.

2.

Rektor, Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanci ośrodków

szkolenia Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej są przełożonymi

funkcjonariuszy i pracowników kształconych lub szkolonych w tych jednostkach.

1.

Do pracownika, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jest uprawniony do urlopu

na warunkach urlopu macierzyńskiego, o którym mowa w art. 183 § 1

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, urlop na warunkach urlopu macierzyńskiego

jest udzielany na pisemny wniosek pracownika składany w terminie 21 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy. Urlop jest udzielany w terminie określonym we wniosku pracownika,

jednak nie dłuższym niż 35 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Dyrektor Generalny określa w drodze regulaminu

1)

zasady etyki zawodowej, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych, z uwzględnieniem

ogólnych wartości i norm moralnych, zasad postępowania i zachowania się funkcjonariusza

wobec osadzonych, wzajemnych relacji funkcjonariuszy oraz specyfiki zawodu funkcjonariusza;

2)

sposób pełnienia służby przez funkcjonariuszy, z uwzględnieniem hierarchicznego podporządkowania

funkcjonariuszy, drogi służbowej, obowiązków przełożonego i podwładnego, zasad usprawiedliwiania

nieobecności lub spóźnień w służbie, uczestniczenia w naradach, szkoleniach i odprawach

służbowych;

3)

ceremoniał Służby Więziennej oraz musztrę ceremonialną, z uwzględnieniem zasad oddawania

honorów, służbowego przedstawiania się i składania meldunków przez funkcjonariuszy,

zasad i form organizowania uroczystości, w tym z asystą honorową.

2.

Zasady etyki zawodowej, o których mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio do

pracowników.

1.

Pracownik, który w okresie od dnia 2 sierpnia 2022 r. do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy miał prawo do urlopu rodzicielskiego albo jego części lub korzystał z urlopu

rodzicielskiego albo jego części udzielonego na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, ma prawo do skorzystania z urlopu rodzicielskiego,

w wymiarze określonym w art. 182

2.

Do pracownika, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 182

3.

Części urlopu rodzicielskiego, o której mowa w art. 182

1.

Funkcjonariusze mogą zrzeszać się w związkach zawodowych na zasadach określonych w

ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 854), z tym że nie przysługuje im prawo do strajku.

2.

Przepisy ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z tym że

1)

określone w przepisach prawa uprawnienia w sprawach indywidualnych przysługują zakładowej

organizacji związkowej, jeżeli jej członkiem jest co najmniej jeden funkcjonariusz

inny niż ten, którego w danej sprawie reprezentuje zakładowa organizacja związkowa;

2)

uprawnienie, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, przysługuje związkowi zawodowemu, którego terytorialny zakres działania obejmuje

co najmniej obszar terytorialnego działania dyrektora okręgowego;

3)

funkcjonariusz może być członkiem międzyzakładowej organizacji związkowej, której

zakresem działania objęte są wyłącznie jednostki organizacyjne.

3.

W przypadku realizacji określonych w przepisach prawa uprawnień w sprawach indywidualnych

zakładowa organizacja związkowa niezwłocznie informuje właściwego dyrektora okręgowego

lub właściwego komendanta o spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.

4.

Związek zawodowy, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, mający zamiar korzystać z uprawnienia,

o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, informuje o tym zamiarze Dyrektora Generalnego.

5.

Funkcjonariusz pełniący służbę na stanowisku, dla którego ustawa przewiduje powołanie,

nie może pełnić funkcji w związkach zawodowych oraz nie podlega ochronie, o której

mowa w art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.

1.

Pracownik - rodzic dziecka posiadającego zaświadczenie, o którym mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o wsparciu kobiet w ciąży i rodzin

„Za życiem”

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1329 oraz z 2022 r. poz. 2140), który w okresie od dnia 2 sierpnia 2022 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

miał prawo do urlopu rodzicielskiego albo jego części lub korzystał z urlopu rodzicielskiego

albo jego części udzielonego na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

dotychczasowym, ma prawo do skorzystania z części urlopu rodzicielskiego w wymiarze

różnicy między wymiarem urlopu rodzicielskiego określonym w art. 182

2.

Części urlopu rodzicielskiego, o której mowa w ust. 1, udziela się na zasadach określonych

w przepisach ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracownika, który w okresie od dnia

2 sierpnia 2022 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy korzystał z urlopu rodzicielskiego

albo jego części lub był uprawniony do urlopu rodzicielskiego, na podstawie art. 183

ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Funkcjonariusze pozostający w stosunku służbowym w dniu ogłoszenia mobilizacji lub

w dniu, w którym rozpoczyna się czas wojny, określonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny

(Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347 i 641), stają się z mocy prawa funkcjonariuszami pełniącymi służbę w czasie wojny i pozostają

w tej służbie do czasu zwolnienia.

Pracownik - ojciec wychowujący dziecko w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy ma

prawo do urlopu ojcowskiego na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych,

nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko

1)

24. miesiąca życia albo

2)

14. roku życia, o ile nie upłynęły 24 miesiące od dnia uprawomocnienia się postanowienia

orzekającego przysposobienie tego dziecka.

1.

Ustanawia się odznakę „Za zasługi dla więziennictwa”.

2.

Odznaka, o której mowa w ust. 1, może być nadawana funkcjonariuszom lub pracownikom

wyróżniającym się szczególnymi osiągnięciami w służbie lub pracy. Odznaka może być

nadawana także innym osobom.

3.

Odznakę, o której mowa w ust. 1, nadaje Minister Sprawiedliwości z własnej inicjatywy

lub na wniosek odpowiednio Dyrektora Generalnego, Szefa IWSW albo Rektora. Odznakę

wręcza się wraz z legitymacją stwierdzającą jej nadanie.

4.

Wniosek o nadanie odznaki, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko, imię ojca, datę urodzenia osoby przedstawianej do odznaczenia;

2)

stanowisko i stopień osoby przedstawianej do odznaczenia, jeżeli posiada;

3)

uzasadnienie zawierające w szczególności informacje o osiągnięciach, o których mowa

w ust. 2.

5.

Minister Sprawiedliwości może z własnej inicjatywy lub na wniosek Dyrektora Generalnego,

Szefa IWSW albo Rektora pozbawić osobę odznaczoną odznaki, o której mowa w ust. 1,

w razie stwierdzenia, że

1)

nadanie odznaki nastąpiło w wyniku wprowadzenia w błąd;

2)

odznaczony dopuścił się czynu, wskutek którego stał się niegodny odznaki.

Do wniosku o pozbawienie odznaki stosuje się odpowiednio ust. 4.

6.

W razie zgubienia albo zniszczenia odznaki, o której mowa w ust. 1, lub legitymacji

stwierdzającej nadanie odznaki na wniosek osoby odznaczonej wydaje się odznakę tego

samego stopnia za zwrotem kosztów jej wytworzenia, z tym że ponowne wydanie legitymacji

następuje nieodpłatnie.

7.

Ewidencję osób odznaczonych odznaką, o której mowa w ust. 1, prowadzi Centralny Zarząd

Służby Więziennej.

8.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób i tryb nadawania odznaki, o której mowa w ust. 1,

2)

wzór odznaki, o której mowa w ust. 1, podział na stopnie, terminy i kolejność jej

nadawania

- uwzględniając szczególny i uroczysty charakter aktu wręczenia odznaki, a także wzornictwo

stosowane w polskiej falerystyce.

9.

Dyrektor Generalny, w drodze zarządzenia, może ustanowić inne odznaki.

1.

Dokumentem potwierdzającym tożsamość funkcjonariusza oraz jego uprawnienia wynikające

z przepisów niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy jest legitymacja służbowa.

2.

Funkcjonariusz przy wykonywaniu czynności służbowych poza terenem jednostki organizacyjnej

jest obowiązany okazać na żądanie legitymację służbową, w sposób umożliwiający odczytanie

i zanotowanie danych w niej zawartych.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji służbowej

funkcjonariusza, szczegółowy sposób posługiwania się nią i dokonywania w niej zmian

oraz podmioty właściwe do jej wydawania, mając na względzie możliwość odczytania przez

osobę zainteresowaną danych w niej zawartych.

4.

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze zarządzenia, rodzaje i wzory innych

dokumentów służbowych funkcjonariuszy oraz rodzaje i wzory dokumentów służbowych pracowników.

1.

W Służbie Więziennej może pełnić służbę osoba

1)

posiadająca obywatelstwo polskie;

2)

posiadająca uregulowany stosunek do służby wojskowej;

3)

korzystająca z pełni praw publicznych;

4)

która daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych zadań;

5)

która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne

przestępstwo skarbowe albo wobec której nie został wydany prawomocny wyrok warunkowo

umarzający postępowanie karne o takie przestępstwo, a także nie toczy się przeciwko

niej postępowanie karne o takie przestępstwo;

6)

dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach

o ochronie informacji niejawnych;

7)

posiadająca co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

8)

posiadająca zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w formacji uzbrojonej,

podległej szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotowa jest się podporządkować.

2.

Warunku posiadania uregulowanego stosunku do służby wojskowej nie stosuje się do osób

ubiegających się o przyjęcie do służby kandydackiej podlegających obowiązkowi stawienia

się do kwalifikacji wojskowej w danym roku, które z powodu skrócenia lub wydłużenia

czasu trwania tej kwalifikacji nie stawiły się do niej przed upływem terminu zakończenia

rekrutacji do służby kandydackiej.

1.

Funkcjonariusz Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony

Państwa, Służby Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego

lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przeniesiony do służby

w Służbie Więziennej, jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje do jej pełnienia.

Żołnierz zawodowy może być na własną prośbę przeniesiony do służby w Służbie Więziennej,

jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje do jej pełnienia i uzyska on zgodę Ministra

Obrony Narodowej na przeniesienie.

2.

Funkcjonariusza albo żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1, do służby w Służbie

Więziennej przenosi odpowiednio: Dyrektor Generalny do służby w Służbie Więziennej,

z tym że Szef IWSW - do służby w IWSW, a Rektor - do służby na Uczelni, w porozumieniu

odpowiednio z Komendantem Głównym Policji, Komendantem Głównym Straży Granicznej,

Szefem Kancelarii Sejmu, Komendantem Służby Ochrony Państwa, Szefem Krajowej Administracji

Skarbowej, Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej, Szefem Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szefem Agencji Wywiadu, Szefem Służby Wywiadu Wojskowego, Szefem Służby

Kontrwywiadu Wojskowego, Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego lub Ministrem Obrony

Narodowej, za zgodą Ministra Sprawiedliwości.

3.

Funkcjonariuszowi albo żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, nadaje się

odpowiedni stopień Służby Więziennej.

4.

Funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego, który w dotychczasowych jednostkach

lub komórkach organizacyjnych uzyskał kwalifikacje zawodowe, na podstawie których

został mianowany na stopień Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Straży Granicznej, Biura

Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Służby Celno-Skarbowej albo żołnierza zawodowego,

uznaje się za posiadającego kwalifikacje zawodowe uprawniające do nadania stopnia

służbowego Służby Więziennej nie niższego niż stopień posiadany w dotychczasowej jednostce

lub komórce organizacyjnej - odpowiednio do uzyskanych kwalifikacji i okresu pełnienia

służby.

5.

Funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego nieposiadającego jednocześnie stopnia,

o którym mowa w ust. 4, uznaje się za posiadającego kwalifikacje zawodowe uprawniające

do nadania stopnia służbowego Służby Więziennej odpowiednio do uzyskanych kwalifikacji

i okresu pełnienia służby.

6.

Funkcjonariusz albo żołnierz zawodowy, o którym mowa w ust. 1, przeniesiony do służby

w Służbie Więziennej zachowuje ciągłość służby.

7.

Funkcjonariuszowi albo żołnierzowi zawodowemu przenoszonemu w trybie, o którym mowa

w ust. 1, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy

odchodzących ze służby.

8.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do funkcjonariuszy oraz

żołnierzy zawodowych, o których mowa w ust. 1,

2)

kwalifikacje predestynujące do służby w Służbie Więziennej,

3)

równorzędność okresów służby i stażu, należności oraz uzyskane w dotychczasowych jednostkach

kwalifikacje zawodowe do Służby Więziennej

- mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania oraz realizacji

naboru do służby w Służbie Więziennej w celu przeniesienia funkcjonariuszy albo żołnierzy

zawodowych posiadających odpowiednie kwalifikacje do wypełniania jej zadań.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stopnie: zawodowej służby wojskowej,

Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony

Państwa, Służby Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

które odpowiadają poszczególnym stopniom służbowym Służby Więziennej, mając na względzie

zapewnienie równorzędności tych stopni w poszczególnych korpusach.

Do służby w IWSW, za zgodą Ministra Sprawiedliwości, może zostać przyjęty funkcjonariusz

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Biura Ochrony Rządu lub Służby Celno-Skarbowej,

zwolniony ze służby w związku z przejściem na emeryturę policyjną w rozumieniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1626 i 2476 oraz z 2023 r. poz. 347, 641 i 658) nie później niż przed upływem 3 lat od dnia tego zwolnienia. W takim przypadku osobę

przyjmowaną do służby i posiadającą stopień Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Straży

Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Biura Ochrony Rządu lub Służby Celno-Skarbowej

mianuje się na odpowiedni stopień Służby Więziennej. Przepisy art. 38, art. 38a ust.

4 i 5, art. 39c ust. 2 pkt 1 lit. b i d i pkt 4 oraz przepisy wykonawcze wydane na

podstawie art. 38a ust. 9 stosuje się odpowiednio.

1.

Ubezpieczony, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pobiera zasiłek macierzyński

za okres ustalony przepisami ustawy zmienianej w art. 1 jako okres urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub urlopu rodzicielskiego, ma prawo do

zasiłku macierzyńskiego w wysokości określonej w ustawie zmienianej w art. 11 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

2.

W celu ustalenia nowej wysokości zasiłku ubezpieczony składa wniosek w terminie 21

dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Zasiłek macierzyński w zmienionej wysokości przysługuje przez okres od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy do końca okresu odpowiadającego okresowi urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub urlopu rodzicielskiego.

4.

Jeżeli ubezpieczony nie złoży wniosku, o którym mowa w ust. 2, korzysta z zasiłku

macierzyńskiego na zasadach dotychczasowych.

1.

Wstąpienie do służby w Służbie Więziennej jest dobrowolne i następuje po pozytywnym

zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego. Postępowanie kwalifikacyjne ma na celu

ustalenie, czy kandydat spełnia warunki przyjęcia do służby w Służbie Więziennej,

oraz określenie jego kwalifikacji, kompetencji i przydatności do pełnienia tej służby.

2.

Nabór do służby w Służbie Więziennej jest otwarty i konkurencyjny.

3.

Dyrektor Generalny co najmniej raz w roku ustala planowane terminy przyjęć do służby

w jednostkach organizacyjnych, z wyłączeniem Uczelni, oraz określa minimalną liczbę

osób planowanych do przyjęcia w określonym roku kalendarzowym, o czym informuje w

formie ogłoszenia udostępnianego na stronie internetowej Służby Więziennej i w Biuletynie

Informacji Publicznej Centralnego Zarządu Służby Więziennej.

1.

Postępowanie kwalifikacyjne jest poprzedzone

1)

powołaniem komisji kwalifikacyjnej przez podmiot właściwy w sprawie przeprowadzenia

postępowania kwalifikacyjnego;

2)

zebraniem informacji o istniejących lub przewidywanych wakatach w Służbie Więziennej;

3)

podziałem wakatów pod kątem potrzeb Służby Więziennej oraz określeniem liczby wakatów

w poszczególnych jednostkach organizacyjnych z podziałem na stanowiska służbowe;

4)

określeniem preferencji z tytułu posiadanego wykształcenia lub posiadanych umiejętności,

z uwzględnieniem potrzeb działów Służby Więziennej;

5)

opublikowaniem ogłoszenia, o którym mowa w art. 39.

2.

W skład komisji kwalifikacyjnej, z wyłączeniem Uczelni, wchodzi co najmniej pięciu

członków, w tym

1)

przedstawiciel Dyrektora Generalnego jako przewodniczący;

2)

przedstawiciel podmiotu właściwego w sprawie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego

właściwy z zakresu spraw kadrowych;

3)

psycholog;

4)

przedstawiciele okręgowego inspektoratu Służby Więziennej lub jednostek mu podległych,

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, ośrodka szkolenia Służby Więziennej

lub ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej.

1.

Postępowanie kwalifikacyjne kandydata do służby w Służbie Więziennej zarządza i prowadzi

1)

Dyrektor Generalny - w stosunku do kandydatów

a)

do służby w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej,

b)

do służby w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby

Więziennej lub ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej;

c)

(uchylona)

1a)

Szef IWSW - w stosunku do kandydatów do służby w IWSW;

2)

dyrektor okręgowy - w stosunku do kandydatów do służby w okręgowym inspektoracie Służby

Więziennej oraz w jednostkach organizacyjnych funkcjonujących na terenie jego działania;

3)

Rektor - w stosunku do kandydatów do służby na Uczelni.

2.

Dyrektor Generalny może

1)

zarządzić przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego przez Centralny Zarząd Służby

Więziennej w stosunku do kandydatów do wszystkich jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem

Uczelni oraz IWSW;

2)

zarządzić przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego przez wyznaczonego dyrektora

okręgowego dla kandydatów do jednostek podległych innym dyrektorom okręgowym.

3.

Podmiot właściwy w sprawie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego zarządza

postępowanie kwalifikacyjne i udostępnia odpowiednio na stronie internetowej Służby

Więziennej i w Biuletynie Informacji Publicznej Centralnego Zarządu Służby Więziennej,

okręgowego inspektoratu Służby Więziennej, Uczelni, Centralnego Ośrodka Szkolenia

Służby Więziennej, ośrodka szkolenia Służby Więziennej i ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej, a także w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz w siedzibach

tych jednostek i w wojewódzkich oraz powiatowych urzędach pracy ogłoszenie o przyjmowaniu

do służby w jednostkach organizacyjnych objętych postępowaniem kwalifikacyjnym.

4.

Postępowanie kwalifikacyjne zarządza się z uwzględnieniem terminów wskazanych w ogłoszeniu,

o którym mowa w art. 39 ust. 3, a w przypadku postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego

przez Rektora - z uwzględnieniem potrzeb Uczelni.

1.

Kandydat do służby w Służbie Więziennej składa następujące dokumenty

1)

podanie o przyjęcie do służby ze wskazaniem działu Służby Więziennej i stanowiska

służbowego, o które się ubiega;

2)

wypełnioną ankietę personalną;

3)

świadectwa pracy lub służby;

4)

dokumenty potwierdzające posiadane wykształcenie, kwalifikacje zawodowe i specjalistyczne;

5)

wypełnioną ankietę bezpieczeństwa osobowego lub odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa

w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych, jeżeli stanowisko służbowe,

o które ubiega się kandydat, jest związane z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli

„poufne” lub wyższej;

6)

oświadczenie kandydata o zdolności do przystąpienia do testu sprawności fizycznej.

2.

Postępowanie kwalifikacyjne składa się z

1)

etapu wstępnego obejmującego

a)

ocenę złożonych dokumentów i wstępną kwalifikację kandydatów z podziałem na działy

Służby Więziennej i stanowiska służbowe,

b)

przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej, w trakcie której ocenie podlegają kompetencje

personalne i społeczne kandydata,

c)

przeprowadzenie testu wiedzy w zakresie funkcjonowania władzy publicznej oraz bezpieczeństwa

państwa i porządku publicznego,

ca)

d)

uzyskanie informacji o kandydacie z Krajowego Rejestru Karnego,

e)

przeprowadzenie testu sprawności fizycznej kandydata w zakresie określonym w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 110 ust. 2,

f)

sporządzenie arkusza oceny kandydata,

g)

wyłonienie kandydatów dopuszczonych do kolejnych etapów postępowania kwalifikacyjnego,

mając na względzie potrzeby etatowe służby oraz dotychczasowe wyniki uzyskane w trakcie

etapu wstępnego;

2)

etapu sprawdzającego obejmującego

a)

przeprowadzenie postępowania sprawdzającego w rozumieniu przepisów o ochronie informacji

niejawnych, jeżeli kandydat ubiega się o stanowisko służbowe, które jest związane

z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli „poufne” lub wyższej, i nie ma odpowiedniego

poświadczenia bezpieczeństwa;

b)

(uchylona)

3)

etapu obejmującego utworzenie rankingu kandydatów, którzy pozytywnie ukończyli etap

wstępny i sprawdzający, przez podmiot właściwy w sprawie przeprowadzenia postępowania

kwalifikacyjnego;

4

etapu końcowego obejmującego ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby

w Służbie Więziennej.

1.

Ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Więziennej, o którym

mowa w art. 39c ust. 2 pkt 4, dokonują komisje lekarskie, o których mowa w art. 110

ust. 1, lub lekarze wykonujący zadania służby medycyny pracy w jednostkach organizacyjnych.

2.

W przypadku ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Więziennej

przez lekarzy wykonujących zadania służby medycyny pracy w jednostkach organizacyjnych

odwołanie od orzeczenia przysługuje za ich pośrednictwem do jednostki nadrzędnej medycyny

pracy Służby Więziennej w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej.

3.

W przypadku ustalania zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Więziennej

przez lekarzy wykonujących zadania służby medycyny pracy w jednostkach organizacyjnych

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 398 oraz z 2023 r. poz. 658) oraz przepisy wydane na podstawie art. 8 ust. 3 tej ustawy.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza skierowania

kandydata do służby w Służbie Więziennej do lekarza wykonującego zadania służby medycyny

pracy w jednostce organizacyjnej, uwzględniając w szczególności potrzebę zawarcia

w nim informacji niezbędnych do oceny zdolności fizycznej i psychicznej kandydata

do służby.

Podmiot właściwy w sprawie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego odmawia poddania

kandydata postępowaniu kwalifikacyjnemu albo odstępuje od jego prowadzenia w przypadku

1)

zatajenia informacji lub podania nieprawdziwych informacji w ankiecie personalnej;

2)

niespełnienia wymagań określonych w art. 38;

3)

niezłożenia wymaganych dokumentów w wyznaczonym terminie;

4)

niepoddania się przez kandydata czynnościom lub badaniom przewidzianym w postępowaniu

kwalifikacyjnym;

5)

negatywnego wyniku uzyskanego na choćby jednym z etapów postępowania kwalifikacyjnego.

1.

Ranking kandydatów, o którym mowa w art. 39c ust. 2 pkt 3, zawiera imiona i nazwiska

kandydatów wraz z oceną kandydata uzyskaną w postępowaniu kwalifikacyjnym i liczbą

porządkową wskazującą na jego miejsce w rankingu, podane z podziałem na działy Służby

Więziennej i stanowiska służbowe. Ranking kandydatów komisja ogłasza na stronie internetowej

podmiotu przeprowadzającego postępowanie kwalifikacyjne w sposób zapewniający anonimizację

danych kandydatów.

2.

Na ocenę kandydata z etapów postępowania kwalifikacyjnego, o których mowa w art. 39c

ust. 2 pkt 1 i 2, składa się suma punktów uzyskanych

1)

z testu sprawności fizycznej;

2)

z arkusza oceny kandydata sporządzonego na podstawie rozmowy kwalifikacyjnej i testu

wiedzy;

3)

z oceny kwalifikacji kandydata potwierdzonych złożonymi przez niego dokumentami;

4)

w związku z ukończeniem przez kandydata

a)

szkoły ponadgimnazjalnej lub ponadpodstawowej umożliwiającej mu uzyskanie świadectwa

dojrzałości po zdaniu przez niego egzaminu maturalnego, w której ten kandydat zrealizował

programy nauczania, o których mowa w art. 3 pkt 13b lub 13c ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2230), uwzględniające cele kształcenia i treści nauczania związane ze służbą, w szczególności

w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Służbie Więziennej, Straży

Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, lub

b)

uczelni wojskowej, lub

c)

uczelni służb państwowych.

3.

O miejscu w rankingu decyduje ocena kandydata, o której mowa w ust. 2. Jeżeli dwóch

lub więcej kandydatów uzyska taką samą liczbę punktów, wszystkich tych kandydatów

umieszcza się na jednym miejscu w rankingu.

1.

Kandydatom przysługuje wybór jednostki organizacyjnej, w której istnieje wakat na

stanowisku zgodnym z kwalifikacjami danego kandydata i potrzebami Służby Więziennej,

według kolejności miejsca zajmowanego w rankingu.

2.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami kandydata i potrzebami Służby

Więziennej Dyrektor Generalny albo, za jego zgodą, inny podmiot właściwy w sprawie

przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego może wyznaczyć kandydatowi, za jego

zgodą, miejsce pełnienia służby, z wyłączeniem kolejności miejsca zajmowanego w rankingu.

1.

Pracownik zatrudniony w Służbie Więziennej

1)

co najmniej 2 lata,

2)

wykazujący się odpowiednimi kwalifikacjami i kompetencjami szczególnie przydatnymi

w Służbie Więziennej

- może być, za zgodą odpowiedniego organu, przyjęty do Służby Więziennej przy zastosowaniu

uproszczonego postępowania kwalifikacyjnego.

2.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wyrażają

1)

Minister Sprawiedliwości - w odniesieniu do pracowników wszystkich jednostek organizacyjnych;

2)

Dyrektor Generalny - w odniesieniu do pracowników podległych jednostek organizacyjnych;

3)

Rektor - w odniesieniu do pracowników Uczelni;

4)

Szef IWSW - w odniesieniu do pracowników IWSW.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kandydat podlega etapom postępowania kwalifikacyjnego

określonym w art. 39c ust. 2 pkt 1 lit. d i e, pkt 2 lit. a oraz pkt 4, a w przypadku

pozytywnego zakończenia tych etapów stosuje się art. 40 ust. 3.

4.

Minister Sprawiedliwości może wyrazić zgodę na przyjęcie do Służby Więziennej pracownika

niespełniającego kryterium, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

termin powoływania komisji kwalifikacyjnej,

2)

wzór ankiety personalnej oraz wzór arkusza oceny kandydata do służby w Służbie Więziennej,

3)

zakres informacji udzielanej w ogłoszeniu o przyjmowaniu do służby w jednostkach organizacyjnych

objętych postępowaniem,

4)

punktację stosowaną do oceny kompetencji i wykształcenia kandydata do służby w Służbie

Więziennej,

5)

sposób przeprowadzania rozmowy kwalifikacyjnej i testu wiedzy oraz punktację stosowaną

do ich oceny,

6)

punktację stosowaną do oceny testu sprawności fizycznej,

7)

sposób dokonywania anonimizacji rankingu kandydatów do służby w Służbie Więziennej

ogłaszanego na stronie internetowej podmiotu przeprowadzającego postępowanie kwalifikacyjne,

8)

tryb dokonywania wyboru jednostki organizacyjnej przez kandydatów do służby w Służbie

Więziennej

- uwzględniając powszechność dostępu do informacji o postępowaniu kwalifikacyjnym,

czynności niezbędne do przeprowadzenia tego postępowania i ustalenia w jego toku kwalifikacji

kandydata, jego kompetencji i przydatności do pełnienia służby w Służbie Więziennej

oraz potrzebę zapewnienia sprawności przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego,

przejrzystości stosowanych kryteriów oceny, obiektywności wyników postępowania i wyboru

kandydatów posiadających w największym stopniu cechy, umiejętności oraz kwalifikacje

przydatne do realizacji zadań służbowych, a także mając na względzie charakter służby

w Służbie Więziennej oraz warunki jej pełnienia.

1.

Do ubezpieczonego, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożył wniosek

o zasiłek macierzyński za okres ustalony przepisami ustawy zmienianej w art. 1 jako

okres urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub urlopu

rodzicielskiego, ale nie rozpoczął pobierania tego zasiłku w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 11 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

W celu ustalenia prawa do zasiłku na podstawie ustawy zmienianej w art. 11 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą ubezpieczony składa ponownie wniosek w terminie 21 dni od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Jeżeli ubezpieczony nie złoży ponownie wniosku, o którym mowa w ust. 2, korzysta z

zasiłku macierzyńskiego zgodnie z wnioskiem złożonym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje na podstawie mianowania.

2.

Mianowanie następuje

1)

na okres służby przygotowawczej;

2)

na stałe.

3.

Aktu mianowania funkcjonariusza dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej, w której

funkcjonariusz będzie pełnił służbę.

4.

Akt mianowania zawiera

1)

imię i nazwisko funkcjonariusza;

2)

dzień rozpoczęcia służby;

3)

rodzaj mianowania, o którym mowa w ust. 2;

4)

stanowisko powierzone funkcjonariuszowi z oznaczeniem jednostki organizacyjnej;

5)

nadanie stopnia Służby Więziennej;

6)

uposażenie.

5

Nie później niż w terminie 7 dni od dnia przyjęcia do służby funkcjonariusza przełożony

informuje go na piśmie co najmniej o

1)

zakresie obowiązków służbowych;

2)

obowiązującym funkcjonariusza rozkładzie czasu służby;

3)

przysługujących funkcjonariuszowi przerwach w służbie;

4)

przysługującym funkcjonariuszowi dobowym i tygodniowym wymiarze wypoczynku;

5)

zasadach dotyczących służby przedłużonej ponad obowiązujący funkcjonariusza wymiar

czasu służby;

6)

wymiarze przysługującego funkcjonariuszowi urlopu wypoczynkowego;

7)

sposobie i częstotliwości wypłacania uposażenia oraz innych niż określone w akcie

mianowania składnikach uposażenia i świadczeniach pieniężnych, nagrodach, zapomogach

i dodatkach mieszkaniowych;

8)

opiniowaniu służbowym funkcjonariusza;

9)

szkoleniach oraz możliwości podnoszenia kwalifikacji zawodowych i uprawnieniach z

tym związanych;

10)

procedurze rozwiązania stosunku służbowego przez funkcjonariusza;

11)

podstawach zwolnienia funkcjonariusza ze służby;

12)

warunkach nabycia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej.

6

Informacje, o których mowa w ust. 5 pkt 2-7 i 9-12, mogą być przekazane poprzez wskazanie

przepisów powszechnie obowiązujących.

7

O zmianach warunków pełnienia służby, o których mowa w ust. 5, informuje się funkcjonariusza

niezwłocznie, jednak nie później niż w dniu, w którym taka zmiana staje się skuteczna.

Obowiązek ten nie dotyczy sytuacji, gdy zmiany warunków pełnienia służby wynikają

ze zmian w przepisach powszechnie obowiązujących.

1.

Podejmując służbę, funkcjonariusz składa pisemne ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, wstępując do Służby Więziennej, ślubuję uroczyście

rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania funkcjonariusza tej Służby i polecenia przełożonych,

przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa, jak również tajemnic związanych ze służbą, a także

zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej

oraz z dbałością o dobre imię służby.

”

.

Ślubowanie może być złożone z dodaniem słów „Tak mi dopomóż Bóg”.

2.

Odmowa złożenia ślubowania powoduje nieważność aktu mianowania.

Przepisy art. 22 ust. 1, art. 26-36, art. 39 i art. 40 stosuje się odpowiednio do

policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego oraz funkcjonariuszy: Straży Granicznej,

Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa, Służby Celno-Skarbowej i Straży Marszałkowskiej.

1.

Funkcjonariusz pełni służbę przygotowawczą przez okres 2 lat.

2.

Okres służby przygotowawczej ma na celu przygotowanie i wyszkolenie funkcjonariusza

oraz sprawdzenie, czy cechy osobiste, charakter i zdolności uzasadniają jego przydatność

do służby.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza, który ponadto

ukończył odpowiednie szkolenie zawodowe, Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego

kierownika jednostki organizacyjnej, może wyrazić zgodę na skrócenie okresu służby

przygotowawczej funkcjonariusza.

3a.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza pełniącego

służbę w IWSW, który ponadto ukończył odpowiednie szkolenie zawodowe, Szef IWSW może

wyrazić zgodę na skrócenie okresu służby przygotowawczej funkcjonariusza.

3b.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza pełniącego

służbę na Uczelni, który ponadto ukończył odpowiednie szkolenie zawodowe, Rektor może

wyrazić zgodę na skrócenie okresu służby przygotowawczej funkcjonariusza.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych trwającej

dłużej niż 3 miesiące kierownik jednostki organizacyjnej może odpowiednio przedłużyć

okres jego służby przygotowawczej, nie więcej jednak niż o 18 miesięcy.

5.

Okres służby przygotowawczej ulega przedłużeniu do czasu prawomocnego zakończenia

prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego o przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, postępowania dyscyplinarnego

oraz o okres urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu wychowawczego lub urlopu bezpłatnego.

6.

Do funkcjonariuszy pełniących służbę przygotowawczą stosuje się przepisy dotyczące

funkcjonariuszy mianowanych na stałe, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

7.

Po odbyciu służby przygotowawczej przez funkcjonariusza kierownik jednostki organizacyjnej

mianuje go na stałe, jeżeli uzyska on pozytywną opinię służbową potwierdzającą osiągnięcie

celów, o których mowa w ust. 2.

8.

Akt mianowania na stałe, o którym mowa w ust. 7, zawiera

1)

stopień Służby Więziennej, imię i nazwisko funkcjonariusza;

2)

stanowisko zajmowane przez funkcjonariusza z oznaczeniem jednostki organizacyjnej,

w której pełni służbę;

3)

dzień mianowania.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi w aktach osobowych dokumentację przebiegu

służby funkcjonariuszy.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia dokumentacji

w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariuszy w aktach osobowych,

rodzaje gromadzonych w nich dokumentów, sposób ich ewidencjonowania oraz wzory dokumentów

w tych sprawach, w szczególności

1)

podział dokumentów w aktach na

a)

zgromadzone w toku postępowania kwalifikacyjnego do Służby Więziennej,

b)

dotyczące powstania i przebiegu stosunku służbowego,

c)

związane ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby,

2)

sposób udostępniania i zapoznawania się z aktami osobowymi,

3)

sposób dokonywania wpisów i poprawek,

4)

sposób wyłączania dokumentów z akt osobowych,

5)

sposób zakładania akt zastępczych w razie konieczności przesłania akt osobowych funkcjonariusza

do sądu, prokuratury lub innego uprawnionego organu,

6)

sposób przechowywania akt osobowych

- mając na względzie poprawność dokumentowania przebiegu służby.

Kształcenie funkcjonariuszy i pracowników obejmuje

1)

szkolenia wstępne, zawodowe i specjalistyczne;

2)

doskonalenie zawodowe;

3)

studia i studia podyplomowe na Uczelni.

1.

Organizacja i sposób prowadzenia szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego

oraz doskonalenia zawodowego powinny uwzględniać

1)

wskazania nauki i doświadczeń pedagogicznych, w szczególności dydaktyki osób dorosłych;

2)

wyniki ewaluacji prowadzonej w ramach nadzoru nad realizacją szkoleń wstępnego, zawodowego

i specjalistycznego oraz doskonalenia zawodowego.

2.

Kolejne etapy szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego oraz doskonalenia

zawodowego opracowuje się i realizuje w taki sposób, aby były elementami procesu kształcenia

ustawicznego i sprzyjały tworzeniu zintegrowanego systemu wiedzy i umiejętności zawodowych.

3.

W szkoleniach wstępnym, zawodowym i specjalistycznym oraz doskonaleniu zawodowym uwzględnia

się zdalne nauczanie i dostęp do tej formy nauczania funkcjonariuszy i pracowników

zarówno w godzinach pełnienia służby lub wykonywania pracy, jak i w czasie wolnym

od służby lub pracy.

1.

Podstawę realizacji szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego funkcjonariuszy

i pracowników stanowią programy szkoleń.

2.

Uczestnictwo funkcjonariuszy i pracowników w zajęciach objętych programem szkolenia

jest obowiązkowe.

3.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, programy szkoleń wstępnego, zawodowego

i specjalistycznego w Służbie Więziennej dla funkcjonariuszy i pracowników, w tym

zakres tematyczny i metodykę oraz efekty kształcenia, które mają być osiągane w blokach

i modułach tematycznych, a także w odniesieniu do tych szkoleń

1)

organizację procesu kształcenia, w tym czas jego trwania i formy;

2)

sposób uzyskiwania zaliczeń i zdawania egzaminów;

3)

skalę ocen z zaliczeń i egzaminów;

4)

stanowiska pracowników podlegających tym szkoleniom, z uwzględnieniem formy i wymiaru

zatrudnienia.

3a.

Szef IWSW, po zasięgnięciu opinii Rektora, określi, w drodze zarządzenia, program

szkoleń specjalistycznych w IWSW dla funkcjonariuszy IWSW i pracowników IWSW.

4.

W programach szkolenia pracowników nie uwzględnia się zagadnień dotyczących szkolenia

strzeleckiego, musztry i technik działań interwencyjnych, z wyłączeniem technik i

zagadnień dotyczących samoobrony.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory zaświadczeń i świadectw

ukończenia szkolenia wstępnego, zawodowego i specjalistycznego w Służbie Więziennej,

mając na uwadze potrzebę umieszczenia w zaświadczeniach i świadectwach rodzaju, zakresu

i czasu trwania szkolenia.

W szkoleniach wstępnym, zawodowym i specjalistycznym oraz doskonaleniu zawodowym obowiązuje

zasada doboru metod i środków dydaktycznych odpowiednich dla cech słuchaczy, w szczególności

adekwatnych do rodzaju i poziomu ich wykształcenia, zdolności i umiejętności, a także

specyfiki zadań służbowych, jakie będą realizowali na poszczególnych stanowiskach.

Szkolenia wstępne, zawodowe i specjalistyczne oraz doskonalenie zawodowe mają na celu

kształtowanie u funkcjonariuszy i pracowników kompetencji w szczególności w zakresie

1)

radzenia sobie w sytuacjach trudnych i ekstremalnych;

2)

zachowań asertywnych i empatii;

3)

zdyscyplinowania i współdziałania;

4)

kreatywnego rozwiązywania problemów;

5)

postępowania etycznego;

6)

postępowania na podstawie i w granicach prawa.

1.

Funkcjonariusz i pracownik niezwłocznie po przyjęciu do służby albo pracy odbywają

szkolenie wstępne, na które składa się wstępna adaptacja zawodowa, kurs przygotowawczy

oraz praktyka zawodowa.

2.

Szkolenie wstępne ma na celu umożliwienie zdobycia przez funkcjonariusza i pracownika

wiedzy i umiejętności praktycznych niezbędnych do wykonywania zadań służbowych na

zajmowanym stanowisku służbowym albo stanowisku pracy oraz sprzyjanie jego adaptacji

zawodowej.

3.

Szkolenie wstępne powinno zakończyć się przed upływem 11 miesięcy od dnia przyjęcia

do służby albo pracy.

Szkolenie wstępne odbywa się w trzech etapach, z których

1)

pierwszy jest realizowany w jednostce organizacyjnej, w której funkcjonariusz lub

pracownik pełni służbę albo wykonuje pracę w ramach wstępnej adaptacji zawodowej;

2)

drugi jest realizowany stacjonarnie na Uczelni, w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby

Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej albo ośrodku doskonalenia kadr Służby

Więziennej w ramach kursu przygotowawczego;

3)

trzeci jest realizowany w jednostce organizacyjnej w formie praktyki zawodowej.

1.

W ramach wstępnej adaptacji zawodowej oraz praktyki zawodowej funkcjonariusz lub pracownik

pozostaje pod opieką bezpośredniego przełożonego oraz funkcjonariusza lub pracownika

wyznaczonych do pełnienia funkcji mentora, którzy są opiekunami funkcjonariusza lub

pracownika w trakcie szkolenia.

2.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, tryb i sposób wyznaczania mentorów

oraz organizację ich pracy.

1.

Kurs przygotowawczy kończy się egzaminem, który obejmuje sprawdzenie stopnia przyswojenia

wiedzy i opanowania umiejętności określonych w programie kursu przygotowawczego.

2.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Rektora lub Komendanta Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej

albo komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej.

3.

Z egzaminu sporządza się protokół, który podpisują członkowie komisji egzaminacyjnej

i zatwierdza Rektor albo właściwy komendant.

4.

Funkcjonariusz lub pracownik, który uzyskał negatywny wynik egzaminu, ma prawo przystąpić

do jednego egzaminu poprawkowego w terminie wyznaczonym przez Rektora albo właściwego

komendanta.

5.

W przypadku uzyskania przez funkcjonariusza negatywnego wyniku egzaminu poprawkowego

albo nieprzystąpienia lub niedopuszczenia do tego egzaminu wydaje się opinię służbową

zawierającą ocenę przydatności tego funkcjonariusza do służby.

1.

Szkolenie wstępne kończy się egzaminem, który obejmuje sprawdzenie wiedzy i umiejętności

określonych w programie szkolenia wstępnego, oraz oceną przydatności do służby lub

pracy.

2

Dyrektor Generalny wyznacza jednostki organizacyjne, z wyłączeniem Uczelni, w których

przeprowadza się egzamin.

3.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez kierownika jednostki, o

której mowa w ust. 2. Przepisy art. 43i ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

Funkcjonariusza ponownie przyjętego do służby przed upływem 18 miesięcy, licząc od

dnia zwolnienia go ze służby, jeżeli podczas jej pełnienia ukończył szkolenie wstępne,

nie kieruje się na takie szkolenie.

1.

Funkcjonariusz lub pracownik uczestniczy w kursie przygotowawczym w terminach ustalonych

w centralnym harmonogramie szkolenia, w którym ustala się roczny plan realizacji szkolenia

i doskonalenia zawodowego, określonym przez Dyrektora Generalnego.

2.

Terminy kursów przygotowawczych ustala Dyrektor Generalny w uzgodnieniu z Rektorem

i komendantami, o których mowa w art. 43i ust. 2.

3.

W uzasadnionych przypadkach Dyrektor Generalny z urzędu lub na wniosek Rektora lub

właściwego komendanta może dokonywać zmiany terminów kursów przygotowawczych ustalonych

w centralnym harmonogramie szkolenia.

Potwierdzeniem ukończenia szkolenia wstępnego jest

1)

arkusz realizacji wstępnej adaptacji zawodowej sporządzony w jednostce organizacyjnej,

w której funkcjonariusz na stałe pełni służbę albo pracownik jest zatrudniony;

2)

zaświadczenie o ukończeniu kursu przygotowawczego sporządzone w jednostce organizacyjnej,

w której odbył się kurs;

3)

arkusz realizacji programu praktyki zawodowej sporządzony w jednostce organizacyjnej,

w której funkcjonariusz albo pracownik realizował praktykę zawodową;

4)

zaświadczenie o ukończeniu szkolenia wstępnego sporządzone w jednostce organizacyjnej,

w której przeprowadzono egzamin.

Nadzór nad przebiegiem szkolenia wstępnego w okresie wstępnej adaptacji zawodowej

i praktyki zawodowej sprawuje kierownik jednostki, a w okresie kursu przygotowawczego

- Rektor, właściwy komendant lub kierownik jednostki, a także wyższy przełożony w

ramach sprawowanego nadzoru.

1.

Funkcjonariusz lub pracownik może rozpocząć szkolenie zawodowe po ukończeniu szkolenia

wstępnego.

2.

Szkolenie zawodowe stanowi kontynuację oraz rozszerzenie treści programowych szkolenia

wstępnego i służy pogłębieniu wiedzy oraz umiejętności zawodowych funkcjonariusza

koniecznych do należytego wykonywania zadań służbowych w korpusie podoficerów, chorążych

i oficerów lub wiedzy oraz umiejętności zawodowych pracownika na zajmowanym stanowisku.

3.

Program szkolenia zawodowego składa się z części

1)

wspólnej dla wszystkich uczestników szkolenia (część unitarna);

2)

dotyczącej zakresu działu Służby Więziennej właściwego dla funkcjonariusza albo pracownika

(część specjalistyczna).

Celem szkolenia zawodowego jest

1)

przygotowanie funkcjonariuszy lub pracowników do wykonywania zadań wynikających z

ustawy oraz innych przepisów regulujących działalność Służby Więziennej;

2)

rozwijanie wiedzy ogólnej i zawodowej oraz wspieranie samokształcenia i umiejętności

analizowania, a także rozwijanie i podtrzymywanie zdolności fizycznej i psychicznej

do służby albo pracy w Służbie Więziennej oraz niezbędnych umiejętności interpersonalnych;

3)

wspieranie wszechstronnego rozwoju zawodowego i osobistego funkcjonariuszy i pracowników

oraz zapobieganie chorobom i schorzeniom pozostającym w związku ze służbą albo pracą

przez promocję zdrowia, a także kształtowanie praworządnych zachowań funkcjonariuszy

i pracowników zgodnie z zasadami etyki oraz równości.

W szkoleniu zawodowym realizuje się zajęcia teoretyczne oraz praktyczne.

W szkoleniu zawodowym uwzględnia się dorobek polskiej penitencjarystyki oraz osiągnięcia

i standardy międzynarodowe w zakresie obejmującym w szczególności

1)

humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności;

2)

przeciwdziałanie dyskryminacji i nietolerancji;

3)

respektowanie prawa do indywidualnej skargi oraz znaczenia orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w ochronie praw człowieka w Europie;

4)

zapobieganie wiktymizacji, wykrywanie aktów przemocy oraz respektowanie potrzeb i

praw ofiar przemocy;

5)

wykonywanie obowiązujących przepisów z zakresu ochrony praw człowieka i podstawowych

wolności.

Szkolenie zawodowe prowadzi się na Uczelni, w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby

Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej lub ośrodku doskonalenia kadr Służby

Więziennej.

1.

Na szkolenie zawodowe nie kieruje się funkcjonariusza, który

1)

nie ukończył pozytywnie szkolenia wstępnego;

2)

ma negatywną opinię służbową;

3)

złożył raport o niekierowanie go na szkolenie zawodowe w określonym terminie z przyczyn

losowych;

4)

opiekuje się dzieckiem do ukończenia przez nie 4. roku życia i nie wyraził zgody na

delegowanie go poza stałe miejsce pełnienia służby;

5)

ma wszczęte postępowanie karne o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne.

2.

Pracownika nie kieruje się na szkolenie zawodowe w przypadkach, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 3-5.

3.

Funkcjonariusza odbywającego szkolenie zawodowe, przeciwko któremu wszczęto postępowanie

karne o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, skreśla się z listy słuchaczy.

1.

Dyrektor Generalny, w drodze zarządzenia, ustala kryteria naboru na szkolenie zawodowe

z uwzględnieniem potrzeb danego działu Służby Więziennej.

2.

Szef IWSW, dyrektor okręgowy, Rektor i właściwy komendant zgłaszają potrzeby szkoleniowe

komendantowi wyznaczonemu przez Dyrektora Generalnego, który prowadzi nabór kandydatów

na szkolenie zawodowe w elektronicznym systemie obsługi szkolenia.

3.

Dyrektor Generalny z własnej inicjatywy lub na wniosek Rektora, Szefa IWSW lub właściwego

komendanta może dokonywać zmian ustalonych limitów miejsc i terminów szkolenia zawodowego.

1.

Postępowanie rekrutacyjne na szkolenie zawodowe, zwane dalej „postępowaniem rekrutacyjnym”,

prowadzi komisja rekrutacyjna powołana przez Rektora lub komendanta prowadzącego nabór

na szkolenie zawodowe.

2.

Postępowanie rekrutacyjne obejmuje ocenę kandydatów zgłoszonych przez kierowników

jednostek w elektronicznym systemie obsługi szkolenia zgodnie z ustalonymi kryteriami

naboru na szkolenie zawodowe.

3.

Dyrektor Generalny może zarządzić przeprowadzenie testu wiedzy kwalifikującego do

szkolenia zawodowego.

4.

Listę kandydatów zawierającą ich imiona i nazwiska oraz treść i organizację testu

wiedzy opracowują Rektor lub komendant prowadzący nabór na szkolenie zawodowe, a zatwierdza

- Dyrektor Generalny.

1.

Komisja rekrutacyjna sporządza protokół z przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego

i przekazuje go do zatwierdzenia Rektorowi lub właściwemu komendantowi.

2.

O wynikach przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego Rektor lub komendant, który

prowadzi nabór na szkolenie zawodowe, informuje Dyrektora Generalnego.

3.

W przypadku przeprowadzenia testu wiedzy kwalifikującego do szkolenia zawodowego na

to szkolenie kwalifikują się funkcjonariusze lub pracownicy, którzy uzyskali najwyższe

oceny, z uwzględnieniem ustalonego limitu miejsc. W przypadku gdy kilku funkcjonariuszy

lub pracowników uzyskało taką samą liczbę punktów i został przekroczony limit miejsc,

na szkolenie kwalifikuje się funkcjonariusz albo pracownik z najdłuższym stażem służby

lub pracy w Służbie Więziennej.

4.

W przypadku skreślenia, rezygnacji lub niemożności udziału funkcjonariusza lub pracownika

w szkoleniu zawodowym dokonuje się ponownej kwalifikacji zgodnie z ust. 3.

1.

Rektor lub właściwy komendant sporządza listę funkcjonariuszy lub pracowników zakwalifikowanych

na szkolenie zawodowe zawierającą ich imiona i nazwiska, a następnie jej kopię przekazuje

niezwłocznie Dyrektorowi Generalnemu.

2.

Wyciąg z listy, o której mowa w ust. 1, Rektor lub właściwy komendant przekazuje niezwłocznie

właściwym kierownikom jednostek organizacyjnych.

1.

Warunkiem ukończenia szkolenia zawodowego jest uzyskanie zaliczeń i zdanie egzaminów

określonych w programie szkolenia.

2.

W przypadku gdy funkcjonariusz lub pracownik nie uzyskał zaliczenia lub nie zdał egzaminu

w terminie podstawowym, może złożyć do Rektora lub właściwego komendanta wniosek o

dopuszczenie do zaliczenia poprawkowego lub egzaminu poprawkowego. Nieprzekraczalne

terminy na złożenie wniosku określa Rektor lub właściwy komendant.

3.

Rektor lub właściwy komendant ustala skład komisji przeprowadzającej zaliczenie poprawkowe

lub egzamin poprawkowy i wyznacza jej przewodniczącego oraz zarządza przeprowadzenie

zaliczenia poprawkowego lub egzaminu poprawkowego.

4.

W przypadku usprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusza lub pracownika na zaliczeniu,

egzaminie, zaliczeniu poprawkowym lub egzaminie poprawkowym funkcjonariusz lub pracownik

może złożyć do Rektora lub właściwego komendanta wniosek o wyznaczenie innego terminu

zaliczenia lub egzaminu. Przepisy ust. 2 zdanie drugie i ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Funkcjonariusz lub pracownik może przystąpić jeden raz do zaliczenia poprawkowego

lub egzaminu poprawkowego z bloku tematycznego lub modułu w terminie wyznaczonym przez

Rektora lub właściwego komendanta.

1.

Funkcjonariusz lub pracownik nie otrzymuje zaliczenia lub nie zdaje egzaminu również

w przypadku, gdy w trakcie ich przeprowadzania

1)

niesamodzielnie wykonuje zadania;

2)

posługuje się urządzeniami służącymi do przekazu lub odbioru informacji lub korzysta

z pomocniczych materiałów niedopuszczonych przez komisję egzaminacyjną;

3)

w inny sposób zakłóca ich przebieg.

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1, dokumentuje się w notatce służbowej sporządzonej

przez przewodniczącego komisji, którą załącza się do protokołu egzaminacyjnego.

3.

Przepisy art. 43y ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

1.

Doskonalenie centralne jest organizowane przez Dyrektora Generalnego dla funkcjonariuszy

i pracowników.

2.

Doskonalenie okręgowe jest organizowane przez dyrektora okręgowego dla funkcjonariuszy

i pracowników podległych mu jednostek organizacyjnych.

3.

Doskonalenie zakładowe jest organizowane przez kierownika jednostki organizacyjnej

dla wszystkich funkcjonariuszy i pracowników podległej mu jednostki lub dla funkcjonariuszy

i pracowników określonych działów Służby Więziennej.

4.

Doskonalenie zewnętrzne jest prowadzone w szczególności w formach, o których mowa

w art. 146 ust. 1. Przepisów art. 43zi oraz art. 43zj nie stosuje się.

Doskonalenie zawodowe prowadzi się na podstawie programu doskonalenia zawodowego określonego

przez organizatora szkolenia.

1.

Jeżeli doskonalenie zawodowe kończy się zaliczeniem lub egzaminem, organizator szkolenia

prowadzi dokumentację, którą stanowią lista obecności oraz protokoły zaliczeń lub

egzaminów.

2.

Funkcjonariusz lub pracownik po ukończeniu doskonalenia zawodowego otrzymuje zaświadczenie

o jego zaliczeniu albo niezaliczeniu, o ile program tego szkolenia przewiduje ten

sposób ukończenia doskonalenia zawodowego.

1.

Kształcenie przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich w Służbie Więziennej

prowadzi się w formie studiów podyplomowych na Uczelni, jednolitych studiów magisterskich

na Uczelni lub studiów drugiego stopnia na Uczelni.

2.

Kształcenie przygotowujące do zajmowania stanowisk chorążych w Służbie Więziennej

prowadzi się w formie studiów pierwszego stopnia na Uczelni lub szkolenia zawodowego.

3.

Kształcenie przygotowujące do zajmowania stanowisk podoficerskich w Służbie Więziennej

prowadzi się w formie szkolenia zawodowego.

1.

Do egzaminu na pierwszy stopień w korpusie oficerów przystępuje funkcjonariusz

1)

o którym mowa w art. 62j ust. 1;

2)

który uzyskał skierowanie i ukończył na Uczelni studia podyplomowe przygotowujące

do zajmowania stanowisk oficerskich;

3)

który ukończył jednolite studia magisterskie na Uczelni lub studia drugiego stopnia

na Uczelni;

4)

który wykazuje się kwalifikacjami zawodowymi i kompetencjami szczególnie przydatnymi

w Służbie Więziennej, za zgodą Ministra Sprawiedliwości; Minister Sprawiedliwości

przed podjęciem decyzji może zwrócić się do Rektora o wydanie opinii o funkcjonariuszu.

2.

Do egzaminu na pierwszy stopień w korpusie chorążych przystępuje funkcjonariusz

1)

o którym mowa w art. 62i ust. 1;

2)

który ukończył studia pierwszego stopnia na Uczelni;

3)

który ukończył szkolenie zawodowe.

3.

Do egzaminu na pierwszy stopień w korpusie podoficerskim przystępuje funkcjonariusz,

który ukończył szkolenie zawodowe.

4.

Decyzje o wysokości limitów określających liczbę funkcjonariuszy, którzy mogą uzyskać

pierwszy stopień w korpusach, o których mowa w ust. 1-3, z podległych sobie jednostek

podejmuje Dyrektor Generalny.

5.

Dyrektor Generalny, w drodze zarządzenia, określa wysokość limitów, o których mowa

w ust. 4, wskazując kryteria brane pod uwagę oraz prowadzoną politykę kadrową i potrzeby

służby.

6.

Rektor, w porozumieniu z właściwymi komendantami, ustala miejsce przeprowadzania egzaminów,

skład komisji egzaminacyjnych i ich przewodniczących oraz terminy egzaminów z uwzględnieniem

terminów ukończenia kształcenia w odpowiednich formach.

7.

Zestawy egzaminacyjne opracowują osoby wyznaczone przez Rektora niewchodzące w skład

komisji egzaminacyjnej.

8.

Otwarcia zestawu egzaminacyjnego dokonuje komisja egzaminacyjna w obecności funkcjonariuszy

uczestniczących w egzaminie.

9.

Po przeprowadzeniu egzaminu komisja egzaminacyjna sporządza protokół, który Rektor

przekazuje Dyrektorowi Generalnemu w celu niezwłocznego podjęcia działań zmierzających

do nadania funkcjonariuszom pierwszego stopnia w korpusie odpowiednio oficerów, chorążych

albo podoficerów.

10.

Negatywny wynik egzaminu albo nieprzystąpienie do egzaminu oznacza nieuzyskanie kwalifikacji

zawodowych, które są wymagane na określonym stanowisku służbowym w korpusie oficerów,

chorążych albo podoficerów.

11.

W przypadku nieprzystąpienia do egzaminu z przyczyn usprawiedliwionych Rektor, na

wniosek funkcjonariusza, wyznacza dodatkowy termin egzaminu. W przypadku uzyskania

negatywnego wyniku egzaminu przepis art. 43zm stosuje się odpowiednio.

12.

W przypadku nieprzystąpienia do egzaminu z przyczyn nieusprawiedliwionych przepis

art. 43zm stosuje się odpowiednio.

1.

Funkcjonariusz, który uzyskał negatywny wynik egzaminu, o którym mowa w art. 43zl

ust. 1-3, może złożyć do Rektora wniosek o dopuszczenie do egzaminu poprawkowego.

2.

Egzamin poprawkowy przeprowadza się w terminie kolejnego egzaminu. O terminie egzaminu

poprawkowego zawiadamia się funkcjonariusza za pośrednictwem kierownika jednostki

organizacyjnej.

3.

Funkcjonariusz, który uzyskał negatywny wynik egzaminu poprawkowego, może zostać skierowany

ponownie na szkolenie zawodowe po upływie co najmniej roku od dnia uzyskania negatywnego

wyniku egzaminu poprawkowego.

1.

Nadzór nad organizacją szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego sprawuje

Dyrektor Generalny.

1a.

Nadzór nad organizacją i metodyką szkoleń specjalistycznych dla funkcjonariuszy IWSW

i pracowników IWSW sprawuje Szef IWSW.

2.

Nadzór nad metodyką szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego sprawuje Rektor.

3.

Nadzór nad realizacją szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego na Uczelni,

w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej

i ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej sprawuje odpowiednio Rektor lub właściwy

komendant.

4.

Nadzór nad realizacją doskonalenia zawodowego centralnego sprawuje Dyrektor Generalny.

5.

Nadzór nad realizacją doskonalenia zawodowego okręgowego sprawuje w okręgowym inspektoracie

Służby Więziennej oraz w podległych jednostkach organizacyjnych - dyrektor okręgowy,

a nad realizacją doskonalenia zawodowego okręgowego realizowanego na Uczelni, w Centralnym

Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej i ośrodku

doskonalenia kadr Służby Więziennej - odpowiednio Rektor lub właściwy komendant.

6.

Nadzór nad realizacją doskonalenia zawodowego zakładowego sprawuje

1)

w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej - Dyrektor Generalny;

1a)

w IWSW - Szef IWSW;

2)

w okręgowym inspektoracie oraz w podległych jednostkach organizacyjnych - dyrektor

okręgowy;

3)

na Uczelni - Rektor;

4)

w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej

i ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej - właściwy komendant;

5)

w zakładzie karnym i areszcie śledczym - dyrektor.

7.

Czynności związane z nadzorem nad realizacją szkoleń wstępnego, zawodowego i specjalistycznego

podlegają udokumentowaniu.

Nadzór nad realizacją szkolenia zawodowego na Uczelni, w Centralnym Ośrodku Szkolenia

Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej i ośrodku doskonalenia kadr

Służby Więziennej jest sprawowany poprzez

1)

ewaluację szkolenia polegającą w szczególności na badaniu opinii funkcjonariuszy i

pracowników biorących udział w szkoleniu oraz ich oczekiwań związanych z wybranymi

obszarami działalności w zakresie szkolenia zawodowego;

2)

kontrolę procesu szkolenia;

3)

analizę dokumentacji szkoleniowej;

4)

ocenę kwalifikacji i umiejętności kadry dydaktycznej;

5)

ocenę warunków pracy kadry dydaktycznej.

1.

Dyrektor Generalny, Rektor lub właściwy komendant, sprawując nadzór, wyznacza zadania,

określa sposoby ich realizacji oraz wskazuje osoby odpowiedzialne za realizację czynności

i zadań wykonywanych w ramach nadzoru, w tym przygotowanie narzędzi badawczych, przeprowadzenie

badań i opracowanie raportów.

2.

Osoby wyznaczone przez Dyrektora Generalnego, Rektora lub właściwego komendanta są

obowiązane do

1)

opracowania wyników sprawowanego nadzoru oraz przygotowania wniosków do dalszej pracy;

2)

przedstawiania modyfikacji i usprawnień sprzyjających zapewnieniu właściwych warunków

szkolenia i doskonalenia zawodowego, jeżeli wyniki nadzoru to uzasadniają;

3)

przedkładania na piśmie, w miarę potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz w roku, odpowiednio

Dyrektorowi Generalnemu, Rektorowi lub właściwemu komendantowi, sprawozdania z prowadzonych

czynności związanych z nadzorem nad realizacją szkolenia zawodowego wraz z wnioskami,

w tym również sprawozdania z prac zespołu w przypadku jego powołania.

1.

Funkcjonariuszom i pracownikom uczestniczącym w szkoleniach wstępnym, zawodowym i

specjalistycznym oraz doskonaleniu zawodowym, organizowanych na Uczelni, w Centralnym

Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej i ośrodku

doskonalenia kadr Służby Więziennej, a także skierowanym na studia na Uczelni albo

na studia podyplomowe na Uczelni przysługuje bezpłatne zakwaterowanie oraz wyżywienie

albo równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie, gdy rodzaj i warunki pełnienia

służby lub pracy lub względy techniczno-organizacyjne uniemożliwiają korzystanie z

wyżywienia w ramach form kształcenia.

2.

Bezpłatne wyżywienie albo równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie oraz bezpłatne

zakwaterowanie przysługują również funkcjonariuszom i pracownikom delegowanym do wykonywania

czynności służbowych w ramach form kształcenia, o których mowa w ust. 1.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

uprawnienia funkcjonariuszy i pracowników do wyżywienia w trakcie wykonywania czynności

służbowych w ramach form kształcenia, o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając normy

wyżywienia oraz formy ich realizacji, a także wysokość dziennej pieniężnej wartości

normy wyżywienia, jej waloryzację oraz dopuszczalne przekroczenia, a także inne przypadki,

w których wyżywienie przysługuje, mając na względzie czas i charakter wykonywanych

czynności służbowych;

2)

tryb i warunki otrzymywania równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie oraz jego

wysokość przez funkcjonariuszy i pracowników wykonujących czynności służbowe w ramach

form kształcenia, uwzględniając sposób jego naliczania oraz wypłaty, mając na względzie

czas i charakter wykonywanych czynności służbowych.

Funkcjonariusz lub pracownik po ukończeniu szkolenia zawodowego otrzymuje świadectwo

ukończenia szkolenia zawodowego.

1.

Funkcjonariusza lub pracownika skreśla się z listy uczestników szkolenia zawodowego,

jeżeli

1)

złożył pisemny wniosek o zwolnienie ze szkolenia zawodowego, który został pozytywnie

rozpatrzony;

2)

zgłosił na piśmie wystąpienie ze służby w Służbie Więziennej albo wystąpił o rozwiązanie

stosunku pracy;

3)

bez usprawiedliwienia nie przystąpił w wyznaczonym terminie do zaliczeń lub egzaminów

przeprowadzanych w ramach szkolenia zawodowego lub do egzaminu końcowego;

4)

bez usprawiedliwienia przerwał udział w szkoleniu zawodowym;

5)

nie uzyskał zaliczenia lub nie zdał egzaminu przewidzianego w programie szkolenia

zawodowego albo nie zdał egzaminu końcowego;

6)

przełożony zawiesił funkcjonariusza w czynnościach służbowych.

2.

Funkcjonariusza lub pracownika można skreślić z listy uczestników szkolenia zawodowego,

jeżeli

1)

naruszył przepisy regulaminu pobytu na terenie Uczelni, Centralnego Ośrodka Szkolenia

Służby Więziennej, ośrodka szkolenia Służby Więziennej lub ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej;

2)

w szkoleniu zawodowym nastąpiła jego usprawiedliwiona nieobecność trwająca ponad 7

dni, uniemożliwiająca uczestnictwo w zajęciach i przystąpienie do egzaminów oraz zaliczeń.

3.

Rektor lub właściwy komendant informuje niezwłocznie Dyrektora Generalnego, Szefa

IWSW oraz właściwego kierownika jednostki organizacyjnej o skreśleniu funkcjonariusza

lub pracownika z listy uczestników szkolenia zawodowego.

Dokumentację szkolenia zawodowego stanowią

1)

protokoły postępowania rekrutacyjnego;

2)

pisma w sprawie zakwalifikowania na szkolenie zawodowe lub skreślenia z listy uczestników

szkolenia zawodowego;

3)

plany zajęć;

4)

dzienniki szkoleń;

5)

protokoły zaliczeń i egzaminów;

6)

rejestry wydanych dokumentów potwierdzających ukończenie szkolenia.

1.

Szkolenie specjalistyczne stanowi uzupełnienie szkolenia wstępnego lub szkolenia zawodowego

w zakresie przygotowującym funkcjonariusza lub pracownika do samodzielnej służby albo

pracy na stanowisku służbowym i realizacji zadań związanych z

1)

prowadzeniem oddziaływań penitencjarnych, resocjalizacyjnych oraz terapeutycznych;

2)

ochroną i obroną jednostek organizacyjnych oraz technikami działań interwencyjnych;

3)

kierowaniem zespołem ludzkim oraz zarządzaniem jednostkami organizacyjnymi;

4)

zagadnieniami prawnymi, kadrowymi, ewidencyjnymi, finansowo-kwatermistrzowskimi, dotyczącymi

zatrudnienia osadzonych, informatyki, ochrony informacji niejawnych, więziennej służby

zdrowia, medycyny pracy, ochrony przeciwpożarowej oraz bezpieczeństwa i higieny pracy;

5)

realizacją innych zadań wynikających z obowiązujących przepisów, w szczególności z

zakresu ochrony praw człowieka i podstawowych wolności.

2.

Szkolenie specjalistyczne w IWSW dla funkcjonariuszy IWSW może nie stanowić uzupełnienia

szkolenia wstępnego lub szkolenia zawodowego.

Do szkolenia specjalistycznego stosuje się odpowiednio przepisy art. 43s, art. 43t,

art. 43y-43zb, art. 43zg ust. 2 oraz art. 43zj ust. 1.

Funkcjonariusz jest obowiązany utrzymywać wymagany poziom umiejętności posługiwania

się bronią palną zapewniający wykonywanie przez niego zadań służbowych, w szczególności

przez udział w szkoleniu zawodowym.

1.

Doskonalenie zawodowe jest elementem podnoszenia kwalifikacji zawodowych funkcjonariuszy

i pracowników, w szczególności w formie kursów, warsztatów, szkoleń, konferencji,

narad i odpraw służbowych.

2.

Doskonalenie zawodowe powinno uwzględniać

1)

podnoszenie poziomu wiedzy ogólnozawodowej lub specjalistycznej oraz umiejętności

praktycznych funkcjonariusza lub pracownika;

2)

zapoznanie funkcjonariusza lub pracownika z aktualnymi przepisami dotyczącymi działalności

Służby Więziennej;

3)

utrzymanie i podnoszenie umiejętności strzeleckich funkcjonariuszy;

4)

instruktaż prowadzony w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonywania zadań i czynności

służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym.

3.

Doskonalenie zawodowe organizuje się w zależności od aktualnych potrzeb szkoleniowych

jednostek organizacyjnych.

4.

W celu utrzymania i podnoszenia umiejętności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, organizuje

się w Służbie Więziennej szkolenie strzeleckie w formach określonych w art. 43zg ust.

1 pkt 1-3.

5.

Dyrektor Generalny określi w drodze zarządzenia

1)

organizację szkolenia strzeleckiego w jednostkach organizacyjnych,

2)

dokumentację szkolenia strzeleckiego,

3)

obowiązki i funkcje związane z prowadzeniem szkolenia strzeleckiego,

4)

rodzaje i formy szkolenia strzeleckiego,

5)

warunki dopuszczenia do szkolenia strzeleckiego,

6)

podstawowe komendy podczas strzelań,

7)

obowiązki uczestników szkolenia strzeleckiego,

8)

zasady użytkowania i wymagania dotyczące strzelnic, będących w zarządzie Służby Więziennej

- mając na względzie zapewnienie właściwego poziomu umiejętności strzeleckich funkcjonariuszy

w zależności od potrzeb jednostek organizacyjnych oraz zapewnienie bezpiecznego przebiegu

szkolenia strzeleckiego.

1.

Doskonalenie zawodowe funkcjonariuszy i pracowników jest organizowane jako

1)

doskonalenie centralne;

2)

doskonalenie okręgowe;

3)

doskonalenie zakładowe;

4)

doskonalenie zewnętrzne.

2.

Rekrutacja na doskonalenie zawodowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, może odbywać

się z wykorzystaniem elektronicznego systemu obsługi szkolenia. Kryteria naboru oraz

limity miejsc określa organizator doskonalenia zawodowego.

3.

Funkcjonariusze i pracownicy uczestniczą, nie rzadziej niż co 3 lata, w co najmniej

jednej ze zorganizowanych form doskonalenia zawodowego, o których mowa w ust. 1 pkt

1, 2 i 4, zgodnych z zakresem wykonywanych przez nich obowiązków służbowych.

1.

Stanowiska służbowe w Służbie Więziennej dzieli się na oficerskie, chorążych i podoficerskie.

2.

Na stanowiskach oficerskich wymaga się posiadania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego

oraz złożenia egzaminu na pierwszy stopień oficerski.

3.

Na stanowiskach chorążych wymaga się posiadania tytułu zawodowego licencjata lub równorzędnego

oraz złożenia egzaminu na pierwszy stopień chorążego.

4.

Na stanowiskach podoficerskich wymaga się posiadania wykształcenia średniego lub średniego

branżowego oraz złożenia egzaminu na pierwszy stopień podoficerski.

1.

Do mianowania i powołania funkcjonariusza na stanowisko kierownicze, w tym stanowisko

kierownika komórki organizacyjnej, wymagane jest ukończenie przez tego funkcjonariusza

studiów podyplomowych na Uczelni, w których programie uwzględniono cele i efekty uczenia

się oraz treści związane z zarządzaniem komórkami organizacyjnymi.

2.

Do powołania funkcjonariusza na wyższe stanowisko kierownicze, o którym mowa w art.

63 ust. 1, wymagane jest ukończenie przez tego funkcjonariusza studiów podyplomowych

na Uczelni, w których programie uwzględniono cele i efekty uczenia się oraz treści

związane z zarządzaniem jednostkami organizacyjnymi.

3.

W uzasadnionych przypadkach mianować albo powołać na stanowisko kierownicze albo powołać

na wyższe stanowisko kierownicze można funkcjonariusza, który nie spełnia warunków

wymienionych w ust. 1 albo 2. Funkcjonariusz jest obowiązany do ukończenia studiów

podyplomowych, o których mowa w ust. 1 albo 2, w okresie 3 lat od mianowania albo

powołania na stanowisko kierownicze albo powołania na wyższe stanowisko kierownicze.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.

Mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, z wyjątkiem stanowisk, o których

mowa w rozdziale 8, dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej.

1.

Funkcjonariusza przyjętego do służby mianuje się na stanowisko podoficerskie albo

chorążego przed uzyskaniem kwalifikacji w zakresie szkolenia i stażu w służbie oraz

przed złożeniem egzaminu na pierwszy stopień podoficerski albo chorążego, jeżeli spełnia

wymogi w zakresie wykształcenia, o którym mowa w art. 44 ust. 3 i 4. Funkcjonariusza

przyjętego do służby albo do służby na Uczelni można mianować, za zgodą odpowiednio

Dyrektora Generalnego albo Rektora, na stanowisko oficerskie przed uzyskaniem kwalifikacji

w zakresie szkolenia i stażu w służbie oraz przed złożeniem egzaminu na pierwszy stopień

oficerski, jeżeli spełnia wymogi w zakresie wykształcenia, o którym mowa w art. 44

ust. 2. W stosunku do funkcjonariuszy IWSW zgodę wydaje Szef IWSW.

1a.

Funkcjonariusz może być mianowany na stanowisko oficerskie, jeżeli

1)

mianowanie jest uzasadnione potrzebami Służby Więziennej oraz zgodne z kwalifikacjami

i kompetencjami funkcjonariusza;

2)

ukończył

a)

studia drugiego stopnia na Uczelni lub

b)

studia podyplomowe na Uczelni, lub

c)

szkolenie zawodowe;

3)

pozytywnie złożył egzamin na pierwszy stopień oficerski.

2.

Do stażu służby wymaganego do zajmowania poszczególnych stanowisk służbowych nie wlicza

się urlopu wychowawczego oraz urlopu bezpłatnego.

3.

Mianowanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko służbowe następuje na wniosek bezpośredniego

przełożonego funkcjonariusza, skierowany do przełożonego właściwego do mianowania

funkcjonariusza na to stanowisko.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Dyrektor Generalny, a na Uczelni - Rektor,

na wniosek właściwego przełożonego, mogą wyrazić zgodę na mianowanie funkcjonariusza

na stanowisko służbowe przed uzyskaniem przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu

służby wymaganych na tym stanowisku, jeżeli spełnia on wymagania w zakresie wykształcenia.

Kwalifikacje zawodowe funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać w okresie 3 lat od mianowania

na stanowisko służbowe.

1a.

W stosunku do funkcjonariuszy IWSW zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje Szef IWSW.

2.

Dyrektor Generalny może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek właściwego

przełożonego, nadać stopień młodszego chorążego Służby Więziennej funkcjonariuszowi,

który nie spełnia wymagań w zakresie wykształcenia. Nadanie kolejnego stopnia w korpusie

chorążych następuje na wniosek właściwego przełożonego z uwzględnieniem art. 52 ust.

2 pkt 3 i art. 53.

3.

W przypadku nieuzupełnienia kwalifikacji zawodowych przez funkcjonariusza, o którym

mowa w ust. 1 albo 1a, z przyczyn leżących po stronie tego funkcjonariusza właściwy

przełożony przenosi funkcjonariusza na poprzednio zajmowane stanowisko albo stanowisko

równorzędne ze stanowiskiem zajmowanym przed mianowaniem, o którym mowa w ust. 1.

Przepisu art. 72 nie stosuje się.

Ustanawia się korpusy i stopnie Służby Więziennej w następującym porządku

1)

w korpusie szeregowych Służby Więziennej

a)

szeregowy Służby Więziennej,

b)

starszy szeregowy Służby Więziennej;

2)

w korpusie podoficerów Służby Więziennej

a)

kapral Służby Więziennej,

b)

starszy kapral Służby Więziennej,

c)

plutonowy Służby Więziennej,

d)

sierżant Służby Więziennej,

e)

starszy sierżant Służby Więziennej,

f)

sierżant sztabowy Służby Więziennej,

g)

starszy sierżant sztabowy Służby Więziennej;

3)

w korpusie chorążych Służby Więziennej

a)

młodszy chorąży Służby Więziennej,

b)

chorąży Służby Więziennej,

c)

starszy chorąży Służby Więziennej,

d)

chorąży sztabowy Służby Więziennej,

e)

starszy chorąży sztabowy Służby Więziennej;

4)

w korpusie oficerów Służby Więziennej

a)

podporucznik Służby Więziennej,

b)

porucznik Służby Więziennej,

c)

kapitan Służby Więziennej,

d)

major Służby Więziennej,

e)

podpułkownik Służby Więziennej,

f)

pułkownik Służby Więziennej,

g)

generał Służby Więziennej,

h)

generał inspektor Służby Więziennej.

1.

Stopień szeregowego i starszego szeregowego Służby Więziennej nadaje kierownik jednostki

organizacyjnej. Stopień szeregowego nadaje się z dniem mianowania na pierwsze stanowisko

służbowe.

2.

Stopnie w korpusie podoficerów Służby Więziennej nadają

1)

dyrektor okręgowy - funkcjonariuszom pełniącym służbę w jednostkach organizacyjnych

na terenie jego działania;

2)

Dyrektor Generalny - funkcjonariuszom pełniącym służbę w Centralnym Zarządzie Służby

Więziennej, a także funkcjonariuszom pełniącym służbę w innych jednostkach organizacyjnych

bezpośrednio podległych Dyrektorowi Generalnemu;

3)

Szef IWSW - funkcjonariuszom pełniącym służbę w IWSW;

4)

Rektor - funkcjonariuszom pełniącym służbę na Uczelni.

3.

Stopnie w korpusie chorążych Służby Więziennej nadaje Dyrektor Generalny.

3a.

Stopnie w korpusie chorążych Służby Więziennej nadaje Szef IWSW funkcjonariuszom IWSW.

3b.

Stopnie w korpusie chorążych Służby Więziennej nadaje Rektor funkcjonariuszom pełniącym

służbę na Uczelni.

4.

Pierwszy stopień w korpusie oficerów Służby Więziennej, stopień generała Służby Więziennej

oraz stopień generała inspektora Służby Więziennej nadaje Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek Ministra Sprawiedliwości. Pozostałe stopnie w korpusie oficerów

Służby Więziennej nadaje Minister Sprawiedliwości.

1.

Pierwszy stopień w korpusie podoficerów, korpusie chorążych i korpusie oficerów może

być nadany funkcjonariuszowi, który złożył egzamin odpowiednio na pierwszy stopień

podoficerski, chorążego albo oficerski, a ponadto

1)

posiada aktualną pozytywną opinię służbową;

2)

nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne;

3)

nie był skazany za nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub za

nieumyślne przestępstwo skarbowe;

4)

w przypadku gdy wobec funkcjonariusza warunkowo umorzono postępowanie karne - upłynęło

6 miesięcy od zakończenia okresu próby;

5)

w przypadku gdy funkcjonariuszowi wymierzona została kara dyscyplinarna - nastąpiło

zatarcie lub darowanie tej kary.

2.

Przed nadaniem stopnia, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz podlega opiniowaniu

służbowemu, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii służbowej o tym funkcjonariuszu

upłynęło co najmniej 6 miesięcy.

1.

Nadanie kolejnego wyższego stopnia może nastąpić stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego i posiadanego wykształcenia oraz w zależności od oceny wyników uzyskiwanych

w służbie. Nadanie stopnia może następować na podstawie stosownego wniosku właściwego

przełożonego.

2.

Nadanie stopnia, o którym mowa w ust. 1, nie może nastąpić wcześniej niż po upływie,

w posiadanym stopniu, odpowiedniego okresu służby, który wynosi

1)

w korpusie szeregowych Służby Więziennej w stopniu szeregowego Służby Więziennej -

rok;

2)

w korpusie podoficerów Służby Więziennej w stopniu

a)

kaprala Służby Więziennej - 2 lata,

b)

starszego kaprala Służby Więziennej - 2 lata,

c)

plutonowego Służby Więziennej - 2 lata,

d)

sierżanta Służby Więziennej - 2 lata,

e)

starszego sierżanta Służby Więziennej - 2 lata,

f)

sierżanta sztabowego Służby Więziennej - 2 lata;

3)

w korpusie chorążych Służby Więziennej w stopniu

a)

młodszego chorążego Służby Więziennej - 3 lata,

b)

chorążego Służby Więziennej - 3 lata,

c)

starszego chorążego Służby Więziennej - 3 lata,

d)

chorążego sztabowego Służby Więziennej - 3 lata;

4)

w korpusie oficerów Służby Więziennej w stopniu

a)

podporucznika Służby Więziennej - 3 lata,

b)

porucznika Służby Więziennej - 4 lata,

c)

kapitana Służby Więziennej - 4 lata,

d)

majora Służby Więziennej - 4 lata,

e)

podpułkownika Służby Więziennej - 4 lata.

3.

Stopień generała inspektora Służby Więziennej może być nadany generałowi Służby Więziennej

powołanemu na stanowisko Dyrektora Generalnego.

1.

Nadanie stopnia następuje z okazji dnia święta Służby Więziennej oraz Narodowego Święta

Niepodległości.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach

1)

nadanie stopnia może nastąpić w innym terminie niż określony w ust. 1;

2)

stopień może zostać nadany funkcjonariuszowi pośmiertnie.

1.

Osobie przyjmowanej do służby w trybie art. 39, która posiada stopień wojskowy, Policji,

Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Celno-Skarbowej, Służby

Wywiadu Wojskowego albo Służby Kontrwywiadu Wojskowego, można nadać odpowiedni stopień

Służby Więziennej.

2.

Nadanie stopnia, o którym mowa w ust. 1, następuje po ukończeniu na Uczelni odpowiednio

studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub studiów podyplomowych przygotowujących

do zajmowania stanowisk oficerskich albo właściwego szkolenia zawodowego i uzyskaniu

pozytywnego wyniku egzaminu, o którym mowa odpowiednio w art. 43zl ust. 1-3. Przepisy

art. 50 ust. 2-3b stosuje się.

3.

W przypadku przyjmowania do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika,

stopień podkomisarza Policji, Służby Celno-Skarbowej albo Straży Marszałkowskiej lub

stopień podporucznika Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego albo

Służby Kontrwywiadu Wojskowego odpowiedni pierwszy stopień oficerski Służby Więziennej

nadaje Minister Sprawiedliwości.

1.

Stopnie Służby Więziennej są dożywotnie, z uwzględnieniem art. 53 ust. 2 pkt 2.

2.

Utrata stopnia Służby Więziennej następuje w razie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku

służbowego funkcjonariusza w przypadkach

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, jeżeli jej wykonanie

nie zostało warunkowo zawieszone.

3.

Obniżenie stopnia Służby Więziennej następuje w przypadku prawomocnego orzeczenia

wobec funkcjonariusza w postępowaniu dyscyplinarnym kary obniżenia stopnia albo kary

wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe wraz z obniżeniem stopnia.

4.

Anulowanie funkcjonariuszowi stopnia Służby Więziennej może nastąpić w okresie między

nadaniem tego stopnia a jego wręczeniem w szczególnie uzasadnionych przypadkach podyktowanych

dobrem służby.

5.

Utrata stopnia lub jego obniżenie następuje na podstawie rozkazu personalnego wydawanego

przez organ uprawniony do nadania tego stopnia. Rozkaz personalny o utracie lub obniżeniu

stopnia podporucznika, nadanego postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

w trybie art. 50 ust. 4, wydaje Minister Sprawiedliwości.

6.

Anulowania nadania funkcjonariuszowi stopnia Służby Więziennej dokonuje organ uprawniony

do jego nadania.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje stanowisk oficerskich, chorążych i podoficerskich w jednostkach organizacyjnych,

2)

staż służby wymagany do zajmowania poszczególnych stanowisk,

3)

rodzaj wykształcenia wymagany do zajmowania poszczególnych stanowisk,

4)

rodzaj szkolenia specjalistycznego oraz zawodowego wymagany do zajmowania niektórych

stanowisk,

5)

maksymalne stopnie przypisane do poszczególnych stanowisk,

6)

tryb nadawania, obniżania i anulowania funkcjonariuszom stopni

- uwzględniając konieczność posiadania przez funkcjonariuszy odpowiednich kwalifikacji

specjalistycznych i zawodowych na określonych stanowiskach służbowych.

1.

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie.

2.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na pierwsze stanowisko

służbowe.

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Przez przeciętne

uposażenie funkcjonariuszy należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością

nagrody rocznej.

4.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej, o której

mowa w ust. 3, uwzględniając specyfikę i warunki pełnionej służby.

1.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia

zasadniczego o charakterze stałym.

2.

Wysokość uposażenia zasadniczego funkcjonariusza jest uzależniona od grupy zaszeregowania

jego stanowiska służbowego.

3.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk oraz odpowiadające

im mnożniki przeciętnego uposażenia stanowiące uposażenie zasadnicze, uwzględniając

zróżnicowanie wymogów kwalifikacyjnych oraz specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach

w różnych rodzajach jednostek organizacyjnych.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego o charakterze

stałym

1)

dodatek za wysługę lat w wysokości nie niższej niż

a)

5% uposażenia zasadniczego - po 2 latach służby,

b)

10% uposażenia zasadniczego - po 5 latach służby,

c)

15% uposażenia zasadniczego - po 10 latach służby,

d)

20% uposażenia zasadniczego - po 15 latach służby,

e)

25% uposażenia zasadniczego - po 20 latach służby,

f)

30% uposażenia zasadniczego - po 25 latach służby,

g)

35% uposażenia zasadniczego - po 30 latach służby;

2)

dodatek za stopień;

3)

dodatek służbowy.

2.

Do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wysokości dodatku za wysługę lat funkcjonariuszy,

zwanej dalej „wysługą lat”, zalicza się

1)

okresy służby w Służbie Więziennej;

2)

okresy służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu

Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży

Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej,

Policji, Służbie Celnej i Służbie Celno-Skarbowej;

3)

okresy traktowane jako równorzędne ze służbą w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym

Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony

Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Policji, Służbie Celnej i Służbie Celno-Skarbowej

w rozumieniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin;

4)

okresy zakończonego zatrudnienia wykonywanego w wymiarze czasu pracy nie niższym niż

połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku;

5)

okresy ukończonych przez funkcjonariusza studiów wyższych, w wymiarze nie dłuższym

jednak od programowego czasu trwania jednolitych studiów magisterskich albo programowego

czasu trwania studiów pierwszego i drugiego stopnia;

6)

inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy

lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego.

2a.

Do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało

uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1732, 2140 i 2476 oraz z 2023 r. poz. 641).

2b.

Przepisu ust. 2a nie stosuje się do okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało

uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa, w przypadku gdy funkcjonariusz, także przed podjęciem służby w Służbie Więziennej

1)

korzystał z urlopu udzielonego w celu sprawowania opieki nad małoletnim dzieckiem,

przewidzianego w przepisach prawa pracy;

2)

korzystał z urlopu bezpłatnego udzielonego w związku z wyjazdem za granicę wspólnie

z małżonkiem przeniesionym tam w celu pełnienia służby albo pracy w przedstawicielstwie

dyplomatycznym, stałym przedstawicielstwie przy Organizacji Narodów Zjednoczonych,

misji dyplomatycznej, urzędzie konsularnym lub instytucie polskim;

3)

prowadził indywidualne gospodarstwo rolne lub pracował w takim gospodarstwie na zasadach

określonych w przepisach o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym

do pracowniczego stażu pracy.

2c.

Do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wysokości dodatku za wysługę lat nie podlegają

zaliczeniu okresy zawieszenia w czynnościach służbowych. Przepisu nie stosuje się

w przypadku umorzenia postępowania karnego, chyba że zostało ono umorzone warunkowo,

uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub uniewinnienia w postępowaniu dyscyplinarnym.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przyznawania

dodatków do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym, w szczególności wysokość

tych dodatków, sposób ich obliczania, a w przypadku dodatku służbowego, o którym mowa

w ust. 1 pkt 3, także warunki jego obniżania, uwzględniając zakres obowiązków służbowych

i ich specyfikę.

4.

Funkcjonariusze IWSW otrzymują dodatek specjalny o charakterze stałym w wysokości

do 30% kwoty bazowej.

5.

Szef IWSW ustala wysokość dodatku specjalnego, o którym mowa w ust. 4, na wniosek

kierownika komórki organizacyjnej IWSW, w której funkcjonariusz IWSW pełni służbę,

a kierownikom tych komórek organizacyjnych - bezpośrednio. Wysokość dodatku specjalnego

ustala się, biorąc po uwagę zakres i charakter realizowanych zadań.

6.

Minister Sprawiedliwości ustala wysokość dodatku specjalnego, o którym mowa w ust.

4, Szefowi IWSW będącemu funkcjonariuszem bezpośrednio, a jego zastępcom będącym funkcjonariuszami

- na wniosek Szefa IWSW.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło ustanie stosunku

służbowego funkcjonariusza lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji

funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze oraz dodatki o charakterze stałym i

inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności

pieniężnych lub na ich wysokość.

1.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% uposażenia, o którym mowa w art. 60.

2.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi 70% miesięcznego uposażenia, o którym mowa

w art. 60.

3.

Funkcjonariusz - kobieta, nie później niż 21 dni po porodzie, może złożyć pisemny

wniosek o wypłacenie jej uposażenia za okres odpowiadający okresowi urlopu macierzyńskiego

i urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, z wyłączeniem okresu, o którym mowa w

art. 182, przysługującego ojcu dziecka, w wysokości 81,5% uposażenia, o którym mowa w art.

60.

4.

Funkcjonariusz, nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu

do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia

dziecka albo po przyjęciu dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem

rodziny zastępczej zawodowej, może złożyć pisemny wniosek o wypłacenie mu uposażenia

za okres odpowiadający okresowi urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego i urlopu

rodzicielskiego w pełnym wymiarze, z wyłączeniem okresu, o którym mowa w art. 182, przysługującego drugiemu rodzicowi dziecka, w wysokości 81,5% uposażenia, o którym

mowa w art. 60.

5.

W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 3, funkcjonariusz - kobieta może

dzielić się z ojcem dziecka korzystaniem z uposażenia za okres odpowiadający okresowi

urlopu rodzicielskiego albo jego części, z wyłączeniem okresu, o którym mowa w art. 182. Przepis stosuje się odpowiednio do wniosku, o którym mowa w ust. 4.

6.

Uposażenie za okres odpowiadający okresowi urlopu rodzicielskiego w części przysługującej

funkcjonariuszowi - ojcu dziecka, o której mowa w art. 182Kodeksu pracy, wynosi 70% uposażenia, o którym mowa w art. 60.

7.

W przypadku niewykorzystania przez funkcjonariusza ani jednego dnia urlopu rodzicielskiego

w pierwszym roku życia dziecka uposażenie za okres urlopu rodzicielskiego przysługuje

w wysokości 70% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 60.

8.

W przypadku niewykorzystania ani jednego dnia urlopu rodzicielskiego w pierwszym roku

życia dziecka, funkcjonariuszowi przysługuje jednorazowe wyrównanie pobranego uposażenia

za okres urlopu macierzyńskiego do wysokości 100% miesięcznego uposażenia, o którym

mowa w art. 60.

9.

Jednorazowe wyrównanie uposażenia, o którym mowa w ust. 8, następuje na wniosek funkcjonariusza.

10.

W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza, pomniejszonego o zaliczkę na

podatek dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1-4, jest niższa

niż kwota świadczenia rodzicielskiego określonego w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 390, 658 i 852), kwotę uposażenia funkcjonariusza, pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy

od osób fizycznych, podwyższa się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.

11.

W sprawach dotyczących miesięcznego uposażenia funkcjonariuszy za okres ustalony przepisami

Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

ojcowskiego i urlopu rodzicielskiego w zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy oraz ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa.

Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza w czasie jego nieobecności

w służbie w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach

urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim, urlopie rodzicielskim lub urlopie wychowawczym,

kierownik jednostki organizacyjnej może w tym celu zatrudnić pracownika na podstawie

umowy o pracę na czas określony, obejmujący czas tej nieobecności.

1.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia.

2.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć

służbowych z powodu

1)

choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn

określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby

krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka

funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie,

do ukończenia przez nie 14. roku życia;

4)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków

rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka funkcjonariusza, ojczyma, macochę,

teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają

we wspólnym gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie sprawowania nad nimi

opieki;

5)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka funkcjonariusza,

dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia

przez nie 8. roku życia, w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2023 r. poz. 204), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale

opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi

lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c)

pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale opiekujących

się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3.

Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki,

o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w

roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 - przez okres nie

dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć

60 dni w roku kalendarzowym.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny

wymagających opieki.

5.

Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony

od zajęć służbowych z powodu

1)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,

3)

wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,

4)

choroby przypadającej w czasie ciąży,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów,

6)

oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi

lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7)

przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję

lekarską,

8)

stwierdzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę, o której mowa w przepisach o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przy czym stwierdzone zakażenie

lub zachorowanie powstało w związku z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia

stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii z powodu tej choroby

- zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

6.

Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz został zwolniony

od zajęć służbowych

1)

w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem

przez funkcjonariusza czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez

uprawniony organ;

2)

na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych

warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie

prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli;

3)

na skutek podlegania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach

domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi, jeżeli podleganie tej kwarantannie lub izolacji powstało w związku

z wykonywaniem zadań służbowych w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii z powodu tej choroby.

7.

Związek zwolnienia od zajęć służbowych w związku ze zdarzeniami, o których mowa w

ust. 5 pkt 8 oraz w ust. 6 pkt 2 i 3, stwierdza przełożony w formie pisemnej.

Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione

zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,

z tym że

1)

przyczynę niezdolności do służby wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim

przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności

do służby wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 60c ust. 2 pkt 2 - zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi;

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 60c ust. 2 pkt 5 lit. a - oświadczenie funkcjonariusza;

4)

w przypadkach, o których mowa w art. 60c ust. 2 pkt 5 lit. b i c - zaświadczenie lekarskie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku;

5)

w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego,

o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Kierownicy jednostek organizacyjnych Służby

Więziennej wykorzystują lub tworzą profil informacyjny płatnika składek, o którym

mowa w art. 58 ust. 1 tej ustawy.

1.

Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 60c

ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz w art. 60d pkt 1, zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 60d pkt 5, funkcjonariusz

jest obowiązany dostarczyć kierownikowi jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę,

w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

2.

Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 60c ust. 2 pkt 5 lit.

a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć kierownikowi jednostki organizacyjnej, w

której funkcjonariusz pełni służbę, w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia.

3.

W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w

służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną,

chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych

od funkcjonariusza.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość

wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 60d pkt 3, może podlegać kontroli.

2.

Kontrolę przeprowadzają

1)

komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie

prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości

wykorzystania zwolnienia lekarskiego;

2)

kierownik jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę - w zakresie

prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych

zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa

w art. 60d pkt 3.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia

lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

4.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 60d pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą, funkcjonariusz traci prawo

do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5.

Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby

wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, funkcjonariusz traci prawo

do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

6.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało sfałszowane,

funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

7.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy

funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej

opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego

w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8.

Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 60d pkt 3, polega na ustaleniu,

czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub

szkoły, do których uczęszcza dziecko funkcjonariusza, lub na ustaleniu, czy niania

lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu lekarskim.

9.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia funkcjonariusza,

o którym mowa w art. 60d pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego

funkcjonariusza.

10.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową

albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba

kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego.

11.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 60d pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca sporządza protokół.

12.

Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego ewentualnych

uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym podpisem.

13.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia

za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku

zawiadomienia przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu

zwolnienia lekarskiego.

14.

Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie

1)

nie zostało sfałszowane;

2)

zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich.

15.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 14 pkt 1, zachodzi podejrzenie, że

zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje do lekarza, który

wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.

16.

W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z przepisami

w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, przełożony występuje o

wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 60c, stanowi uposażenie zasadnicze wraz

z dodatkami o charakterze stałym, przysługujące funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ

na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokość.

2.

Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje

się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30

uposażenia, o którym mowa w art. 60c.

3.

W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał

na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

4.

Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia

służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z

tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca odpowiednią część uposażenia

w dniu ustania stosunku służbowego.

1.

Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy w okresie

przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody uznaniowe

za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach

lekarskich.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz na nagrody uznaniowe

i zapomogi.

3.

Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu

rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3

miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości

środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.

Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym

za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy

wymiaru świadczeń, o których mowa w art. 100, art. 101 ust. 1, art. 102 ust. 1 oraz

art. 193 ust. 1 pkt 1, 4 i 7.

Funkcjonariuszowi w okresie urlopu wychowawczego nie przysługuje uposażenie.

1.

Funkcjonariusz ma prawo do zwolnienia od służby z powodu działania siły wyższej w

pilnych sprawach rodzinnych spowodowanych chorobą lub wypadkiem, jeżeli jest niezbędna

natychmiastowa obecność tego funkcjonariusza, w wymiarze 2 dni albo 16 godzin w roku

kalendarzowym, z zachowaniem prawa do połowy uposażenia, o którym mowa w art. 60.

2.

Przy udzielaniu zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 148Kodeksu pracy.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się wypłatę uposażenia od najbliższego

terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie, potrąca mu się z najbliższej

wypłaty 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszoną

i potrąconą część uposażenia.

3.

W razie zawinionej niemożności pełnienia przez funkcjonariusza obowiązków służbowych

stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i 2.

1.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są wypłacane w

formie bezgotówkowej na wskazany numer rachunku bankowego w terminie, o którym mowa

w ust. 2.

2.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry, w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca.

3.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym na pisemny wniosek

funkcjonariusza mogą być wypłacane bezpośrednio do rąk funkcjonariusza.

Służba kandydacka polega na

1)

odbywaniu studiów zgodnie z programem studiów;

2)

wykonywaniu zadań służbowych w jednostkach organizacyjnych.

Funkcjonariuszem w służbie kandydackiej może zostać osoba, która została zakwalifikowana

na studia pierwszego stopnia na Uczelni oraz która w trakcie procesu rekrutacji

1)

spełniła wymagania, o których mowa w art. 38;

2)

złożyła podanie o przyjęcie do służby kandydackiej;

3)

złożyła zobowiązanie do pełnienia służby po ukończeniu nauki przez okres 5 lat od

dnia mianowania funkcjonariuszem w służbie stałej.

1.

Osobę, o której mowa w art. 62b, Rektor kieruje na kurs przygotowawczy, o którym mowa

w art. 43f ust. 1. Przepisy art. 43g pkt 2 i art. 43i stosuje się odpowiednio.

2.

W pierwszym dniu kursu przygotowawczego Rektor wydaje rozkaz personalny w sprawie

przyjęcia kandydata do służby kandydackiej i nadania mu stopnia szeregowego Służby

Więziennej. Przepis art. 41 stosuje się.

3.

Po ukończeniu kursu przygotowawczego funkcjonariusz w służbie kandydackiej podlega

opiniowaniu, o którym mowa w rozdziale 10.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, który uzyskał pozytywną opinię służbową po

ukończeniu kursu przygotowawczego, odbywa studia.

1.

Rozkład czasu służby kandydackiej określają programy studiów.

2.

Studia dzielą się na lata i semestry oraz obejmują

1)

zajęcia programowe;

2)

praktyki organizowane na Uczelni lub w innych jednostkach organizacyjnych;

3)

przeszkolenia i ćwiczenia w warunkach polowych;

4)

sesje egzaminacyjne;

5)

wykonanie pracy dyplomowej (końcowej) lub przystąpienie do egzaminu dyplomowego (końcowego);

6)

czas wolny.

3.

(uchylony)

1.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.

2.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej otrzymuje

1)

zakwaterowanie oraz wyżywienie w naturze albo równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie;

2)

wyposażenie polowe oraz umundurowanie właściwe dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej;

3)

dodatek za stopień;

4)

należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, zgodnie z przepisami wykonawczymi

wydanymi na podstawie art. 73 ust. 4.

3.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej może otrzymać

1)

nagrodę uznaniową, o której mowa w art. 203;

2)

zapomogę pieniężną, o której mowa w art. 204.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej mogą być udzielone następujące urlopy

1)

okolicznościowy, na załatwienie spraw osobistych lub rodzinnych - w wymiarze do 5

dni w każdym roku nauki;

2)

krótkoterminowy, w drodze wyróżnienia - w wymiarze do 7 dni w każdym roku nauki.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej w trakcie studiów pierwszego stopnia na Uczelni,

w zależności od wyników w nauce i pozytywnej opinii, może być nadany stopień

1)

starszego szeregowego Służby Więziennej - na pierwszym roku studiów;

2)

kaprala Służby Więziennej - na drugim roku studiów;

3)

starszego kaprala Służby Więziennej - na trzecim roku studiów.

2.

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej w trakcie studiów drugiego stopnia na Uczelni,

w zależności od wyników w nauce i pozytywnej opinii, może być nadany stopień

1)

chorążego Służby Więziennej - na pierwszym roku studiów;

2)

starszego chorążego Służby Więziennej - na drugim roku studiów.

1.

Po ukończeniu studiów pierwszego stopnia na Uczelni funkcjonariusz w służbie kandydackiej

ma prawo przystąpić do egzaminu na pierwszy stopień w korpusie chorążych Służby Więziennej.

2.

Egzamin przeprowadza się w terminie do 2 miesięcy od dnia ukończenia studiów pierwszego

stopnia.

3.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, który nie przystąpił do egzaminu w wyznaczonym

terminie albo uzyskał wynik negatywny tego egzaminu, jest kierowany do służby na stanowisko

podoficerskie.

4.

W przypadku złożenia egzaminu i nadania pierwszego stopnia w korpusie chorążych Służby

Więziennej funkcjonariusz w służbie kandydackiej ma prawo do kontynuowania nauki na

studiach drugiego stopnia na Uczelni albo zwrócenia się o skierowanie do służby na

stanowisko chorążego.

5.

Decyzję, o której mowa w ust. 4, funkcjonariusz w służbie kandydackiej przedkłada

na piśmie Rektorowi w terminie 7 dni od dnia nadania pierwszego stopnia w korpusie

chorążych Służby Więziennej.

1.

Po ukończeniu studiów drugiego stopnia na Uczelni funkcjonariusz w służbie kandydackiej

ma prawo przystąpić do egzaminu na pierwszy stopień w korpusie oficerów Służby Więziennej.

2.

Egzamin przeprowadza się w terminie do 2 miesięcy od dnia ukończenia studiów drugiego

stopnia.

3.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, który nie przystąpił do egzaminu w wyznaczonym

terminie albo uzyskał wynik negatywny tego egzaminu, jest kierowany do służby na stanowisko

chorążego.

4.

W przypadku złożenia egzaminu funkcjonariusz w służbie kandydackiej jest kierowany

do służby na stanowisko oficerskie.

1.

Dyrektor Generalny na wniosek Rektora wskazuje stanowiska służbowe z uwzględnieniem

działów Służby Więziennej w jednostkach organizacyjnych, na które może być kierowany

do służby stałej funkcjonariusz po odbyciu służby kandydackiej.

2.

Przy kierowaniu do służby w jednostce organizacyjnej Dyrektor Generalny uwzględnia

1)

wynik egzaminu na pierwszy stopień w korpusie chorążych lub w korpusie oficerów;

2)

potrzeby służby;

3)

miejsce zamieszkania funkcjonariusza.

3.

Przy kierowaniu do służby w jednostce organizacyjnej Dyrektor Generalny może uwzględnić

umotywowaną prośbę funkcjonariusza.

4.

Dyrektor Generalny, kierując funkcjonariusza do pełnienia służby na stałe, wskazuje

jednostkę organizacyjną, stanowisko służbowe oraz datę rozpoczęcia służby, w terminie

nie dłuższym niż 3 miesiące, licząc od dnia zakończenia nauki.

1.

Funkcjonariusz po odbyciu służby kandydackiej zostaje mianowany funkcjonariuszem w

służbie stałej. Przepisy art. 40 ust. 3 i ust. 4 pkt 1-4 i 6 stosuje się.

2.

Wobec funkcjonariusza w służbie kandydackiej, w okresie od dnia ukończenia nauki na

Uczelni do dnia mianowania na stałe, przepisów art. 62f ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 4 oraz

ust. 3 nie stosuje się.

3.

W razie niepodjęcia służby stałej w terminie wskazanym przez Dyrektora Generalnego

dyrektor ten na wniosek funkcjonariusza w służbie kandydackiej może określić inną

datę podjęcia służby stałej, jeżeli niepodjęcie służby nastąpiło z przyczyn nieleżących

po stronie funkcjonariusza w służbie kandydackiej. W takim przypadku zakończenie służby

kandydackiej następuje z dniem podjęcia służby stałej.

4.

W razie niepodjęcia służby stałej w terminie wskazanym przez Dyrektora Generalnego

albo w terminie, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio art. 103-106.

Funkcjonariusz w służbie kandydackiej, który w związku ze służbą doznał uszczerbku

na zdrowiu lub poniósł szkodę w mieniu, otrzymuje świadczenia odszkodowawcze w trybie

i na zasadach określonych dla funkcjonariuszy. W razie śmierci funkcjonariusza w służbie

kandydackiej mającej związek ze służbą świadczenia odszkodowawcze otrzymują pozostali

po nim członkowie rodziny.

1.

Do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej stosuje się

1

przepisy art. 18 ust. 1-6, art. 19, art. 27, art. 28, art. 34, art. 35, art. 37 ust.

1 i 2, art. 43 ust. 1, art. 86-92, art. 94-98, art. 101, art. 108 ust. 3, art. 108a,

art. 109 ust. 1-3, art. 110 ust. 1, art. 111-113, art. 114 ust. 1-3, art. 115, art.

117 ust. 1 i 2, art. 118 ust. 1-13, 16 i 17, art. 119 ust. 1 i 2, art. 152, art. 154

ust. 1 i 2, art. 155 ust. 1-3, art. 156 ust. 1, art. 157-159, art. 160 ust. 1-3, art.

161-165, art. 168 ust. 1-8, art. 209, art. 210 ust. 1-6, art. 213 ust. 1 i 2, art.

216-227, art. 228 ust. 1 i 2 oraz art. 229-263;

2)

przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 7, art. 26 ust. 2, art. 33 ust.

1, art. 37 ust. 3 i 4, art. 43 ust. 2, art. 93, art. 109 ust. 4, art. 110 ust. 2,

art. 114 ust. 4, art. 117 ust. 3, art. 118 ust. 14, 15, 18 i 19, art. 119 ust. 3 i

4, art. 154 ust. 3, art. 155 ust. 4, art. 156 ust. 2, art. 160 ust. 4, art. 168 ust.

9, art. 205, art. 210 ust. 7, art. 213 ust. 3, art. 228 ust. 3 i art. 264.

2.

Do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej, którzy zrezygnowali z nauki na Uczelni

lub którzy zostali z niej wydaleni, stosuje się odpowiednio art. 103-106.

Stanowiska służbowe w Służbie Więziennej zajmowane na podstawie powołania obejmują

1)

wyższe stanowiska kierownicze w Służbie Więziennej;

2)

stanowiska służbowe, o których mowa w art. 67a.

1.

Stanowiska

1)

Dyrektora Generalnego,

2)

Szefa IWSW,

3)

zastępcy Dyrektora Generalnego,

4)

zastępcy Szefa IWSW,

5)

dyrektora okręgowego,

6)

zastępcy dyrektora okręgowego,

7)

dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego,

8)

zastępcy dyrektora zakładu karnego i zastępcy dyrektora aresztu śledczego,

9)

Rektora, Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka

szkolenia Służby Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej,

10)

prorektora Uczelni, zastępcy Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej,

zastępcy komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i zastępcy komendanta ośrodka

doskonalenia kadr Służby Więziennej

- są wyższymi stanowiskami kierowniczymi w Służbie Więziennej.

2.

Przełożonym osoby zajmującej wyższe stanowisko kierownicze w Służbie Więziennej, jeżeli

przepisy ustawy nie stanowią inaczej, jest

1)

Minister Sprawiedliwości - w odniesieniu do Dyrektora Generalnego oraz Szefa IWSW;

2)

Dyrektor Generalny - w odniesieniu do zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektora okręgowego,

Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia

Służby Więziennej oraz komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio

mu podległego;

3)

Szef IWSW - w odniesieniu do zastępcy Szefa IWSW;

4)

dyrektor okręgowy - w odniesieniu do zastępcy dyrektora okręgowego, dyrektora zakładu

karnego i dyrektora aresztu śledczego oraz komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby

Więziennej;

5)

Rektor - w odniesieniu do prorektora Uczelni;

6)

dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego, Komendant Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendant

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej - w odniesieniu do swoich zastępców.

3.

W przypadkach uzasadnionych potrzebami służby Dyrektor Generalny może przejąć kompetencje

dyrektora okręgowego w sprawach ze stosunku służbowego.

1.

Dyrektora Generalnego powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Ministra

Sprawiedliwości.

1a.

Szefa IWSW powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości.

2.

Zastępców Dyrektora Generalnego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje

ze stanowiska Minister Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Generalnego.

3.

Zastępców Szefa IWSW powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek Szefa

IWSW.

4.

W razie zwolnienia stanowiska Szefa IWSW Minister Sprawiedliwości, do czasu powołania

nowego Szefa, powierza pełnienie obowiązków Szefa IWSW, na okres nie dłuższy niż 6

miesięcy, jednemu z zastępców Szefa IWSW lub wyznaczonemu przez siebie oficerowi spośród

funkcjonariuszy IWSW.

1.

Dyrektora okręgowego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska

Minister Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Generalnego.

2.

Zastępcę dyrektora okręgowego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje

ze stanowiska Dyrektor Generalny na wniosek dyrektora okręgowego.

1.

Dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego powołuje, spośród oficerów

Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Dyrektor Generalny na wniosek właściwego

dyrektora okręgowego.

2.

Zastępców dyrektora zakładu karnego i zastępców dyrektora aresztu śledczego powołuje,

spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska dyrektor okręgowy na

wniosek dyrektora tego zakładu karnego lub dyrektora tego aresztu śledczego.

1.

Senat Uczelni powołuje Rektora na pięcioletnią kadencję spośród pracowników Uczelni

lub funkcjonariuszy pełniących służbę na Uczelni, posiadających co najmniej stopień

doktora.

2.

Powołanie, o którym mowa w ust. 1, następuje nie wcześniej niż 9 miesięcy i nie później

niż 4 miesiące przed upływem bieżącej kadencji Rektora.

2a

Senat Uczelni po powołaniu Rektora określa przyporządkowanie go do jednej z grup pracowników,

o których mowa w art. 114 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, oraz do jednego ze stanowisk, o których mowa w art. 116 ust. 1 tej ustawy lub które

są określone na podstawie art. 116 ust. 4 pkt 1 tej ustawy. Przepisy art. 116 ust.

2 i 3 tej ustawy stosuje się.

3.

Rektor powołuje i odwołuje prorektorów Uczelni spośród pracowników Uczelni lub funkcjonariuszy

pełniących służbę na Uczelni, posiadających co najmniej stopień doktora.

3a

Rektor po powołaniu prorektorów Uczelni określa przyporządkowanie ich do jednej z

grup pracowników, o których mowa w art. 114 ustawy, o której mowa w ust. 2a, oraz

do jednego ze stanowisk, o których mowa w art. 116 ust. 1 tej ustawy lub które są

określone na podstawie art. 116 ust. 4 pkt 1 tej ustawy. Przepisy art. 116 ust. 2

i 3 tej ustawy stosuje się.

3b

W przypadku gdy Rektor nie jest funkcjonariuszem, prorektora odpowiedzialnego za kształcenie

i doskonalenie zawodowe funkcjonariuszy powołuje spośród funkcjonariuszy i odwołuje

Minister Sprawiedliwości. Przyporządkowanie do jednej z grup pracowników, o których

mowa w art. 114 ustawy, o której mowa w ust. 2a, oraz do jednego ze stanowisk, o których

mowa w art. 116 ust. 1 tej ustawy lub które są określone na podstawie art. 116 ust.

4 pkt 1 tej ustawy, określa Rektor. Przepisy art. 116 ust. 2 i 3 tej ustawy stosuje

się.

4.

Kadencja Rektora wygasa w przypadku

1)

upływu jego kadencji;

2)

jego śmierci;

3)

złożenia przez niego rezygnacji;

4)

pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby albo rozwiązania przez niego

umowy o pracę;

5)

jego odwołania.

5.

Senat Uczelni odwołuje Rektora przed upływem kadencji, jeżeli

1)

nie wypełnia on swoich obowiązków na skutek choroby trwającej nieprzerwanie przez

okres co najmniej 180 dni w roku kalendarzowym;

2)

został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

6.

Sprawy ze stosunku służbowego Rektora, w szczególności określone w art. 88, art. 98

i art. 192, rozstrzyga Senat Uczelni w formie pisemnej.

1.

Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia

Służby Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej powołuje

i odwołuje ze stanowiska Dyrektor Generalny.

2.

Zastępców Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, zastępców komendanta

ośrodka szkolenia Służby Więziennej i zastępców komendanta ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska

Dyrektor Generalny.

1.

Stanowiskami służbowymi zajmowanymi na podstawie powołania, innymi niż wyższe stanowiska

kierownicze w Służbie Więziennej, są

1)

w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej

a)

dyrektor biura,

b)

zastępca dyrektora biura,

c)

główny księgowy Centralnego Zarządu Służby Więziennej,

d)

naczelnik wydziału,

e)

kierownik zespołu;

2)

w IWSW - naczelnik wydziału zamiejscowego;

3)

w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej

a)

główny księgowy,

b)

naczelny lekarz,

c)

kierownik zespołu;

4)

w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby Więziennej,

ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej

a)

kierownik zakładu,

b)

kierownik oddziału zamiejscowego,

c)

główny księgowy,

d)

kierownik działu,

e)

kierownik ambulatorium,

f)

zastępca kierownika działu,

g)

kierownik zespołu;

5)

w zakładzie karnym i areszcie śledczym

a)

kierownik oddziału,

b)

główny księgowy,

c)

dyrektor szpitala,

d)

ordynator,

e)

kierownik działu,

f)

kierownik ambulatorium,

g)

kierownik domu matki i dziecka,

h)

kierownik poradni lub pracowni,

i)

kierownik ośrodka diagnostycznego,

j)

kierownik apteki,

k)

zastępca kierownika działu,

l)

kierownik zespołu.

2.

Powołania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, o którym mowa w ust. 1, dokonuje

kierownik jednostki organizacyjnej.

1.

Funkcjonariusz pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania

może być w każdym czasie albo w określonym terminie odwołany z tego stanowiska.

2.

Odwołanie funkcjonariusza ze stanowiska nie powoduje ustania stosunku służbowego.

3.

Funkcjonariusz zachowuje ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, dla którego ustawa

nie przewiduje powołania. Można go jednak przenieść na inne, co najmniej równorzędne

stanowisko, w tej samej albo innej jednostce organizacyjnej. Przepis art. 72 ust.

1 stosuje się.

4.

Funkcjonariusza odwołanego z zajmowanego stanowiska można przenieść za jego zgodą

odpowiednio do dyspozycji właściwego przełożonego, o którym mowa w art. 63 ust. 2,

będącego przełożonym tego funkcjonariusza. Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji

nie może być dłuższy niż 6 miesięcy. Po upływie tego okresu funkcjonariusza powołuje

się albo przenosi na inne stanowisko służbowe. Powołanie albo przeniesienie na stanowisko

służbowe niższe od dotychczas zajmowanego następuje za zgodą funkcjonariusza. Przepis

art. 72 ust. 1 stosuje się. W przypadku niewyrażenia zgody przez funkcjonariusza zwalnia

się go ze służby.

5.

W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz zachowuje prawo do uposażenia i

innych świadczeń pieniężnych przysługujących na ostatnio zajmowanym na podstawie powołania

stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ

na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych albo na ich wysokość.

6.

W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać obowiązki

służbowe na polecenie przełożonego, w którego dyspozycji pozostaje, oraz jest funkcjonariuszem

jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę przełożony, o którym mowa w ust. 4.

1.

Funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce

organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby. Funkcjonariusz

może być przeniesiony również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie

względy służbowe.

2.

Do przenoszenia funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwi

są

1)

Dyrektor Generalny - na obszarze kraju;

2)

dyrektor okręgowy - na obszarze swojego działania.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach na wniosek funkcjonariusza, pozytywnie zaopiniowany

przez Rektora, Dyrektor Generalny może przenieść funkcjonariusza ze służby przygotowawczej

do służby kandydackiej, jeżeli funkcjonariusz ukończył kurs przygotowawczy oraz posiada

pozytywną opinię służbową.

2.

Rektor może pozytywnie zaopiniować wniosek funkcjonariusza o przeniesienie ze służby

przygotowawczej do służby kandydackiej w przypadku posiadania miejsc w ramach limitu

przyjęć na studia ustalonego przez Ministra Sprawiedliwości, określając poziom, kierunek

i profil studiów dla funkcjonariusza.

1.

Funkcjonariusz może być z urzędu delegowany na okres do 12 miesięcy do czasowego pełnienia

służby w innej jednostce organizacyjnej, w tym do instytucji gospodarki budżetowej,

o której mowa w art. 8 ust. 5, w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby;

ponowne lub dalsze delegowanie przed upływem 2 lat wymaga zgody funkcjonariusza. Funkcjonariusz

może być delegowany również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie

względy służbowe.

1a.

Funkcjonariusz może być w każdym czasie z urzędu odwołany z delegowania. Funkcjonariusz

może być odwołany z delegowania również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na

przeszkodzie względy służbowe.

2.

Do delegowania funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwi

są

1)

Dyrektor Generalny - na obszarze kraju;

2)

dyrektor okręgowy - na obszarze swojego działania.

3.

Do uczestnictwa w szkoleniu i doskonaleniu zawodowym funkcjonariusza deleguje właściwy

kierownik jednostki organizacyjnej.

Przeniesienia albo delegowania funkcjonariusza do pełnienia służby na Uczelni oraz

przeniesienia albo delegowania funkcjonariusza pełniącego służbę na Uczelni dokonuje

Dyrektor Generalny w porozumieniu z Rektorem.

Nie można bez zgody zainteresowanego przenieść albo delegować do pełnienia służby

w innej jednostce organizacyjnej

1)

funkcjonariusza kobiety w ciąży;

2)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem do lat 14;

3)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem niezdolnym do pracy

lub do samodzielnej egzystencji, przed osiągnięciem przez dziecko 18 lat życia lub

do ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia;

4)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem całkowicie niezdolnym

do pracy, bez względu na jego wiek.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony lub powołany na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższego

uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym

stanowisku do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu

lub wyższego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 85 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 i 3, a także do funkcjonariuszy

przeniesionych na własną prośbę.

3.

Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego kierownika jednostki organizacyjnej, w przypadkach

szczególnie uzasadnionych może wyrazić zgodę na zachowanie przez funkcjonariusza,

o którym mowa w ust. 2, przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższego

uposażenia zasadniczego, prawa do uposażenia należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku.

4.

Rektor albo Szef IWSW w przypadkach szczególnie uzasadnionych może wyrazić zgodę na

zachowanie przez podległego funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2, przeniesionego

lub powołanego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższego uposażenia zasadniczego,

prawa do uposażenia należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku.

1.

W razie

1)

powołania na wyższe stanowisko kierownicze w Służbie Więziennej do pełnienia służby

w innej jednostce organizacyjnej położonej w innej miejscowości lub

2)

przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej położonej

w innej miejscowości albo

3)

delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej położonej

w innej miejscowości

- funkcjonariuszowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego albo kwatery tymczasowej,

o których mowa w rozdziale 18.

2.

Funkcjonariuszowi delegowanemu do pełnienia służby w innej miejscowości przysługują

należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

3.

Funkcjonariuszowi powołanemu na wyższe stanowisko kierownicze w Służbie Więziennej

lub przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej położonej

w innej miejscowości przysługują należności z tytułu przeniesień

1)

diety dla niego i członków rodziny, o których mowa w art. 176, za czas przejazdu i

pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania;

2)

ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania osób, o których

mowa w pkt 1;

3)

zasiłek osiedleniowy;

4)

ryczałt z tytułu przeniesienia;

5)

zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego;

6)

zwrot kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, w przypadku gdy

członkowie rodziny, o których mowa w art. 176, pozostają w dotychczasowym miejscu

zamieszkania.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość oraz tryb przyznawania i wypłaty należności, o których

mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając czas podróży służbowej.

1.

Dyrektor Generalny może oddelegować funkcjonariusza, na czas określony i za jego zgodą,

do pełnienia służby poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa.

2.

Funkcjonariusz może być oddelegowany do pełnienia służby poza Służbą Więzienną w celu

realizacji zadań określonych w ustawie lub zadań określonych w innych ustawach lub

w ratyfikowanych umowach międzynarodowych.

3.

Funkcjonariusz może być oddelegowany do

1)

urzędu krajowego obsługującego organ władzy publicznej, w którym są wykonywane zadania

o charakterze określonym w ust. 2, zwanego dalej „instytucją krajową”;

2)

urzędu, organizacji lub instytucji międzynarodowej albo państwa obcego, w których

są wykonywane zadania, o których mowa w ust. 2, zwanych dalej „instytucją zagraniczną”.

1.

Minister Sprawiedliwości może oddelegować funkcjonariusza, za jego zgodą, do wykonywania

zadań służbowych w Ministerstwie Sprawiedliwości na wskazanym stanowisku służbowym

na czas określony nie dłuższy niż 2 lata albo na czas nieokreślony.

2.

Funkcjonariusz oddelegowany na czas nieokreślony może być odwołany z oddelegowania

przez Ministra Sprawiedliwości albo ustąpić z tego oddelegowania, z co najmniej miesięcznym

wyprzedzeniem. W pozostałych przypadkach oddelegowania odwołanie lub ustąpienie funkcjonariusza

następuje bez zachowania okresu wyprzedzenia.

3.

W okresie oddelegowania

1)

przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, o którym mowa w art.

85 ust. 2,

2)

zwolnienie funkcjonariusza ze służby, o którym mowa w art. 96 ust. 2,

3)

zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku, o którym mowa w

art. 94 ust. 2

- wymaga zgody Ministra Sprawiedliwości.

4.

Do funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 77 pkt

2 oraz art. 81.

1.

Z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza do pełnienia służby poza Służbą Więzienną

mogą wystąpić

1)

organy Służby Więziennej;

2)

organy instytucji krajowych;

3)

organy instytucji zagranicznych.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać nazwę instytucji, stanowisko służbowe

wyznaczone dla funkcjonariusza, kwalifikacje zawodowe wymagane do zajmowania tego

stanowiska, charakter i zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań i obowiązków oraz

przewidywany okres oddelegowania. Wniosek instytucji zagranicznej powinien dodatkowo

zawierać określenie uprawnień i należności przysługujących oddelegowanemu funkcjonariuszowi

w tej instytucji.

3.

W odpowiedzi na informację o naborze w instytucji zagranicznej funkcjonariusz może

wystąpić drogą służbową do Dyrektora Generalnego z wnioskiem o oddelegowanie do pełnienia

służby w tej instytucji.

Oddelegowanie do pełnienia służby poza Służbą Więzienną następuje po wyrażeniu zgody

przez funkcjonariusza w formie pisemnego oświadczenia zawierającego w szczególności

nazwę instytucji i wyznaczone dla funkcjonariusza stanowisko służbowe, charakter i

zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań i obowiązków, a także okres oddelegowania.

W razie uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 75, Dyrektor Generalny

1)

zalicza - do celów związanych z pełnieniem służby w Służbie Więziennej oraz obliczania

uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariusza w okresie oddelegowania

- stanowisko służbowe określone we wniosku do odpowiedniej grupy uposażenia zasadniczego

funkcjonariuszy oraz ustala stopień Służby Więziennej, do którego zaszeregowuje to

stanowisko, przy czym uposażenie funkcjonariusza obliczone w ten sposób nie może być

niższe od dotychczas otrzymywanego;

2)

oddelegowuje funkcjonariusza do określonej instytucji.

1.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej wyznacza funkcjonariusza na stanowisko

służbowe zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 75.

2.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej może wyznaczyć funkcjonariusza na inne

stanowisko służbowe niż określone we wniosku, o którym mowa w art. 75, jeżeli Dyrektor

Generalny i funkcjonariusz wyrażą na to zgodę w formie pisemnego oświadczenia.

1.

Funkcjonariuszowi oddelegowanemu przysługują uprawnienia i świadczenia, w tym uposażenie

i inne świadczenia pieniężne, na zasadach określonych w ustawie.

2.

Do funkcjonariusza oddelegowanego stosuje się przepisy, które mają zastosowanie do

pracownika zatrudnionego na stanowisku służbowym zajmowanym przez funkcjonariusza,

w szczególności dotyczące obowiązków pracodawcy i pracownika, wyróżnień i kar, czasu

pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy, przyznawania nagród, a także regulaminów pracy.

3.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej, do której oddelegowano funkcjonariusza,

na wniosek Dyrektora Generalnego lub upoważnionej przez niego osoby przesyła informacje

dotyczące oceny wykonywania przez funkcjonariusza zadań i obowiązków w czasie trwania

oddelegowania, w celu i zakresie niezbędnym do sporządzenia opinii służbowej.

1.

Instytucja krajowa, do której oddelegowano funkcjonariusza, wypłaca oddelegowanemu

funkcjonariuszowi

1)

uposażenie;

2)

nagrody roczne, proporcjonalnie do okresu trwania oddelegowania;

3)

nagrody uznaniowe.

1a.

W przypadku oddelegowania funkcjonariusza do wykonywania zadań służbowych w Ministerstwie

Sprawiedliwości na podstawie art. 74a ust. 1 świadczenia, o których mowa w ust. 1,

wypłaca oddelegowanemu funkcjonariuszowi jednostka organizacyjna, w której pełnił

on służbę przed oddelegowaniem.

2.

Jednostka organizacyjna, w której funkcjonariusz pełnił służbę przed oddelegowaniem,

wydaje świadczenia w naturze oraz wypłaca ich równoważniki, a także wypłaca inne niż

wymienione w ust. 1 należności i świadczenia pieniężne, przysługujące funkcjonariuszowi

z tytułu pełnienia służby.

3.

Oddelegowanemu funkcjonariuszowi urlopów udziela organ instytucji krajowej lub zagranicznej,

do której został oddelegowany, albo Minister Sprawiedliwości, na zasadach i w wymiarze

określonych w ustawie.

4.

W przypadku określenia zasad i trybu finansowania oddelegowania w umowie z organami

instytucji zagranicznej nie stosuje się przepisów ustawy w zakresie finansowania funkcjonariusza

oddelegowanego do pełnienia służby w instytucji zagranicznej.

1.

Funkcjonariuszowi oddelegowanemu do Ministerstwa Sprawiedliwości przysługują należności

z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1, wypłaca Ministerstwo Sprawiedliwości.

3.

Należności, o których mowa w ust. 1, nie przysługują w przypadku, gdy odległość od

miejsca stałego pełnienia służby lub miejsca stałego zamieszkania funkcjonariusza

oddelegowanego do Ministerstwa Sprawiedliwości nie przekracza 60 km, chyba że Minister

Sprawiedliwości na wniosek funkcjonariusza oddelegowanego uzna, że nie jest celowy

codzienny dojazd funkcjonariusza oddelegowanego do Ministerstwa Sprawiedliwości.

1.

Dyrektor Generalny, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami Służby Więziennej, może

odwołać funkcjonariusza z oddelegowania, nawet bez jego zgody.

2.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej, co najmniej z miesięcznym wyprzedzeniem,

może wystąpić z wnioskiem do Dyrektora Generalnego o odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania.

3.

Dyrektor Generalny odwołuje funkcjonariusza z oddelegowania, na jego pisemny wniosek.

Funkcjonariusza po odwołaniu z oddelegowania mianuje się na stanowisko nie niższe

od zajmowanego przed oddelegowaniem.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej może powierzyć funkcjonariuszowi pełnienie obowiązków

służbowych na innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej na czas nieprzekraczający

12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

1a.

Przełożony, o którym mowa w art. 63 ust. 2, może powierzyć funkcjonariuszowi na czas

nieprzekraczający 12 miesięcy obowiązki służbowe na wyższym stanowisku kierowniczym

w jednostce organizacyjnej z uposażeniem należnym na tym stanowisku służbowym.

2.

Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza w czasie jego długotrwałej

nieobecności w służbie, przełożony może w tym celu powierzyć innemu funkcjonariuszowi

pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zajmowanym przez nieobecnego funkcjonariusza

przez okres trwania jego nieobecności; w takim przypadku uposażenie funkcjonariusza

nie może być obniżone.

2a.

Przełożony może w każdym czasie z urzędu lub na prośbę funkcjonariusza odwołać go

z pełnienia powierzonych obowiązków na stanowiskach, o których mowa w ust. 1 i 2,

w szczególności jeżeli ustała konieczność powierzenia obowiązków służbowych lub zastępstwa

nieobecnego funkcjonariusza.

3.

Po upływie maksymalnego okresu powierzenia funkcjonariuszowi obowiązków służbowych

na innym stanowisku, o którym mowa w ust. 1 i 1a, ponowne powierzenie lub przedłużenie

powierzenia obowiązków na tym samym stanowisku służbowym może nastąpić w wyjątkowych

i uzasadnionych przypadkach, za zgodą tego funkcjonariusza; przerwa w wykonywaniu

tych obowiązków wynosi co najmniej 12 miesięcy.

1.

Funkcjonariusza w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego

można przenieść do dyspozycji określonego przełożonego na okres

1)

zwolnienia z obowiązków wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych;

2)

oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza

granicami państwa.

2.

Przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji dokonuje przełożony właściwy do mianowania

go na zajmowane stanowisko służbowe.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w następujących przypadkach

1)

orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne w zakresie

pobieranego uposażenia zasadniczego;

2)

utraty kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza

na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu, które ma na celu

1)

stworzenie podstaw do określenia indywidualnego programu rozwoju zawodowego;

2)

ustalenie przydatności do służby, ocenę wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz

przydatności na zajmowanym stanowisku;

3)

wyłanianie kandydatów do mianowania i powoływania na wyższe stanowiska służbowe oraz

awansowania na wyższe stopnie Służby Więziennej.

1.

W opiniowaniu służbowym w zależności od zajmowanego stanowiska i charakteru wykonywanych

zadań służbowych uwzględnia się odpowiednio następujące kryteria

1)

umiejętności zawodowe, z uwzględnieniem wymagań na zajmowanym stanowisku służbowym,

kwalifikacji specjalistycznych wynikających z ukończenia szkoleń lub studiów, znajomości

języków obcych oraz wyniki osiągane przez funkcjonariusza podczas szkoleń;

2)

wykorzystywanie posiadanych umiejętności, z uwzględnieniem znajomości obowiązujących

przepisów i procedur oraz ich stosowania, zasobu wiadomości i umiejętności pozwalających

na wywiązywanie się z obowiązków i realizację zadań służbowych na zajmowanym stanowisku;

3)

inicjatywę oraz podnoszenie kwalifikacji, a także umiejętności samodzielnego wyszukiwania

i zdobywania niezbędnych informacji;

4)

umiejętność planowania i organizowania pracy, z uwzględnieniem zdolności stopniowania

zadań według ich ważności, oraz sprawność i terminowość realizacji zadań;

5)

umiejętność pracy w zespole, z uwzględnieniem przejawiania postawy sprzyjającej kształtowaniu

dobrej atmosfery pracy, niepowodowania sytuacji konfliktowych, a w razie potrzeby

udzielania pomocy i doradzania;

6)

komunikatywność, z uwzględnieniem umiejętności przekazywania, odbierania i rozumienia

informacji w mowie i piśmie, jasnego i wyrazistego formułowania wypowiedzi w sposób

gwarantujący ich zrozumienie;

7)

zdolność analitycznego myślenia, z uwzględnieniem umiejętności oceny wartości informacji,

ich źródeł i wyboru oraz interpretowania, wyciągania wniosków;

8)

samodzielność, z uwzględnieniem umiejętności działania bez angażowania innych osób

oraz konieczności nadzoru przełożonych;

9)

motywację i kreatywność, z uwzględnieniem umiejętności tworzenia nowych rozwiązań

oraz doskonalenia już istniejących, inicjowania działań i przyjmowania odpowiedzialności

za nie;

10)

dyspozycyjność, z uwzględnieniem możliwości i gotowości podejmowania oraz realizacji

zadań i czynności służbowych;

11)

radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych, z uwzględnieniem umiejętności stanowczego

i zdecydowanego działania w sytuacjach nietypowych, gdy nie wystarczają obowiązujące

(standardowe) procedury postępowania, odporność na stres, opanowanie emocjonalne,

umiejętność dostosowania działań do szybko zmieniających się warunków i sytuacji;

12)

przestrzeganie etyki zawodowej i zdyscyplinowanie, z uwzględnieniem przestrzegania

zasad wynikających ze złożonego ślubowania.

2.

W opiniowaniu służbowym na wyższe stanowiska kierownicze w Służbie Więziennej oraz

opiniowaniu funkcjonariuszy zajmujących stanowiska kierownicze oprócz kryteriów wymienionych

w ust. 1 ocenie podlegają

1)

umiejętność efektywnego zarządzania, z uwzględnieniem umiejętności prawidłowego rozlokowania

i wykorzystania potencjału ludzkiego oraz zasobów rzeczowych, finansowych i informacyjnych,

niezbędnych w realizacji zadań służbowych, umiejętności pozyskania nowych zasobów,

nadzoru nad realizacją czynności służbowych oraz kontroli realizacji zadań, a także

motywowania podległych funkcjonariuszy i pracowników do wyższej jakości pracy oraz

rozwoju zawodowego;

2)

zdolność negocjowania, z uwzględnieniem umiejętności wypracowania pożądanego stanowiska,

utrzymania właściwych stosunków międzyludzkich, a w sytuacji konfliktowej - podejmowania

otwartej dyskusji na temat źródeł konfliktu w celu rozwiązania problemu;

3)

umiejętność strategicznego myślenia, rozpoznawania potrzeb i generowania kierunków

działania, umiejętność oceny ryzyka, tworzenia strategii działania zgodnej z celami

służby.

3.

W przypadku funkcjonariuszy nauczycieli oraz funkcjonariuszy nauczycieli akademickich

w opiniowaniu służbowym ocenie podlega również wywiązywanie się z obowiązków wynikających

odpowiednio z przepisów o systemie oświaty oraz przepisów o szkolnictwie wyższym i

nauce.

Opinie służbowe wydają

1)

Minister Sprawiedliwości - o Dyrektorze Generalnym i Szefie IWSW;

2)

Dyrektor Generalny - o swoich zastępcach, kierownikach komórek organizacyjnych w Centralnym

Zarządzie Służby Więziennej, dyrektorach okręgowych, Komendancie Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendantach ośrodków szkolenia Służby Więziennej oraz

komendantach ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio mu podległych;

3)

Szef IWSW - o swoich zastępcach i naczelnikach;

4)

dyrektor okręgowy - na terenie swojego działania - o swoich zastępcach i funkcjonariuszach

pełniących służbę w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej, dyrektorach zakładów

karnych i dyrektorach aresztów śledczych oraz komendantach ośrodków doskonalenia kadr

Służby Więziennej;

5)

Rektor - o prorektorach Uczelni, kierownikach komórek organizacyjnych Uczelni oraz

funkcjonariuszach pełniących służbę na stanowiskach samodzielnych na Uczelni;

6)

Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia

Służby Więziennej, komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej - odpowiednio

o swoich zastępcach, kierownikach komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszach pełniących

służbę na stanowiskach samodzielnych;

7)

dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego - o swoich zastępcach, kierownikach

komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszach pełniących służbę na stanowiskach samodzielnych;

8)

kierownik komórki organizacyjnej - o podległych mu bezpośrednio funkcjonariuszach;

9)

przełożony właściwy w czasie delegowania - o funkcjonariuszach delegowanych do czasowego

pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej.

1.

Opinię służbową o funkcjonariuszu wydaje się

1)

w okresie służby przygotowawczej - nie później niż 30 dni przed upływem pierwszego

roku tej służby i 60 dni przed mianowaniem na stałe;

2)

w służbie stałej - nie później niż 30 dni przed upływem każdych 4 lat służby do osiągnięcia

20 lat służby oraz każdych 5 lat służby po przekroczeniu 20 lat służby;

3)

w służbie kandydackiej - nie później niż w ciągu 7 dni po ukończeniu kursu przygotowawczego

oraz nie później niż w terminie 30 dni przed ukończeniem każdego roku studiów.

2.

Termin wydania opinii liczy się od dnia przyjęcia do służby lub dnia ostatniego opiniowania.

3.

Termin wydania opinii może ulec przesunięciu o okres

1)

zawieszenia w czynnościach służbowych;

2)

odbywania szkolenia zawodowego;

3)

urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego

lub urlopu rodzicielskiego;

4)

urlopu wychowawczego;

5)

urlopu bezpłatnego lub zwolnienia od zajęć służbowych;

6)

choroby;

7)

delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej;

8)

oddelegowania do pełnienia służby poza Służbą Więzienną.

4.

Opiniowanie służbowe przeprowadza się niezależnie od terminów, o których mowa w ust.

1, w następujących przypadkach

1)

stwierdzenia nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, nieprzydatności do służby w

okresie służby przygotowawczej albo niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

jeżeli od dnia wydania opinii stwierdzającej niewywiązywanie się z obowiązków służbowych

upłynęło 6 miesięcy;

3)

polecenia wyższego przełożonego.

5.

Opiniowanie służbowe można przeprowadzić niezależnie od terminów, o których mowa w

ust. 1, w przypadku wniosku o mianowanie lub powołanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko

służbowe albo o nadanie kolejnego wyższego stopnia Służby Więziennej, jeżeli od ostatniego

opiniowania upłynęły co najmniej 3 lata.

1.

Wydający opinię służbową zapoznaje z nią opiniowanego funkcjonariusza w terminie 14

dni od dnia jej sporządzenia. Funkcjonariusz potwierdza fakt zapoznania się z treścią

opinii własnoręcznym podpisem.

2.

W razie odmowy złożenia podpisu wydający opinię sporządza na tę okoliczność adnotację

na arkuszu opinii.

3.

Funkcjonariusz, który nie zgadza się z treścią opinii, może wnieść, za pośrednictwem

wydającego opinię, wniosek o jej zmianę do wyższego przełożonego w terminie 14 dni

od dnia zapoznania się z nią.

4.

Jeżeli opinia została wydana przez Ministra Sprawiedliwości, Dyrektor Generalny lub

Szef IWSW mogą zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o jej zmianę.

5.

Jeżeli opinia została wydana przez Rektora, osoby, o których mowa w art. 88 pkt 5,

mogą zwrócić się do Rektora z wnioskiem o jej zmianę.

1.

W razie uznania w całości wniosku funkcjonariusza o zmianę opinii, przełożony wydaje

nową opinię. Opinia poprzednia podlega zniszczeniu.

2.

Jeżeli przełożony uzna wniosek o zmianę opinii za niezasadny, przesyła go w terminie

7 dni wyższemu przełożonemu wraz z opinią i własnym stanowiskiem w sprawie.

3.

Wyższy przełożony rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia jego wniesienia.

1.

Wyższy przełożony może zaskarżoną opinię

1)

utrzymać w mocy;

2)

uchylić w całości i polecić wydanie nowej opinii z uwzględnieniem wskazanych okoliczności.

2.

Funkcjonariusza informuje się na piśmie, za pośrednictwem wydającego opinię, o sposobie

rozpatrzenia wniosku.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, poprzednia opinia podlega zniszczeniu.

4.

Opinię, co do której nie został złożony wniosek o jej zmianę, opinię utrzymaną w mocy,

a także opinię wydaną w wyniku rozpoznania tego wniosku, włącza się do akt osobowych

funkcjonariusza.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór arkusza opinii służbowej,

uwzględniając w szczególności kryteria oceny wymagań na zajmowanym stanowisku służbowym,

a także kryteria oceny cech osobowości, umiejętności i predyspozycji funkcjonariusza

do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub przestępstwo skarbowe, umyślne albo nieumyślne, lub wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,

jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.

3.

W razie wniesienia przeciwko funkcjonariuszowi aktu oskarżenia określonego w art. 55 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego stosuje się odpowiednio ust. 2.

4.

Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Jeżeli okres tymczasowego

aresztowania jest dłuższy niż 3 miesiące, zawieszenie ulega z mocy prawa przedłużeniu

do czasu zakończenia tymczasowego aresztowania.

5.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego, karnego skarbowego lub

dyscyplinarnego.

6.

Zawieszenia oraz uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych dokonuje przełożony

właściwy do mianowania funkcjonariusza na zajmowane stanowisko służbowe.