Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 lipca 2023 r. w sprawie warunków i sposobu przygotowania i wykorzystania transportu na potrzeby obronne państwa, a także jego ochrony w czasie wojny oraz właściwości organów w tych sprawach

Rozporządzenie określa warunki i sposób przygotowania i wykorzystania transportu morskiego,

kolejowego, samochodowego, lotniczego i żeglugi śródlądowej oraz infrastruktury drogowej

i kolejowej na potrzeby obronne państwa, a także ich ochrony w czasie wojny oraz właściwość

organów w tych sprawach.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

dublujące mosty drogowe - mosty budowane z konstrukcji składanych w ustalonych osiach

w przypadku zniszczenia mostów stałych;

2)

infrastruktura transportowa - punktowe i liniowe budowle, budynki i urządzenia wraz

z zajętymi pod nie gruntami, przeznaczone do prowadzenia ruchu pojazdów, utrzymania

i obsługi środków transportu lotniczego, morskiego i żeglugi śródlądowej oraz zapewnienia

bezpieczeństwa ruchu środkami transportu;

3)

infrastruktura transportowa znaczenia obronnego - istniejącą lub projektowaną infrastrukturę

transportową, której budowa, utrzymanie i eksploatacja, oprócz względów gospodarczych,

społecznych i ekologicznych, jest uzasadniona interesem bezpieczeństwa i obronności

państwa oraz jest objęta osłoną techniczną;

4)

morski potencjał przeładunkowo-transportowy - statki i okręty oraz porty morskie wraz

z ich możliwościami w zakresie przewozów i przeładunków, z uwzględnieniem specyfiki

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Organy administracji publicznej oraz kierownicy jednostek organizacyjnych nadzorowanych

przez te organy, a także jednostki organizacyjne, dla których te organy administracji

publicznej są organami założycielskimi, kierownicy urzędów i instytucji państwowych

oraz władze organizacji społecznych uwzględniają potrzeby obronne państwa w zakresie

transportu morskiego, kolejowego, samochodowego, lotniczego i żeglugi śródlądowej,

zwanego dalej „transportem”, każdy w zakresie swojego działania.

1.

Minister właściwy do spraw transportu koordynuje w czasie pokoju, w stanach gotowości

obronnej państwa i w czasie wojny przygotowania transportu na potrzeby obronne państwa.

2.

W ramach koordynowania, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu

1)

wspiera realizację w wymaganym czasie potrzeb przemieszczania sił o wysokiej gotowości

do działania zgłoszonych przez Ministra Obrony Narodowej i zadeklarowanych przez Rzeczpospolitą

Polską do użycia w ramach operacji Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego lub

Unii Europejskiej;

2)

planuje oraz nadzoruje zapewnienie potrzeb transportu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej i sojuszniczych sił wzmocnienia w stanach gotowości obronnej państwa i w

czasie wojny zgłoszonych przez Ministra Obrony Narodowej;

3)

ustala w czasie pokoju, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, procedury wykorzystania

transportu morskiego, kolejowego, samochodowego i lotniczego na potrzeby Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych sił wzmocnienia w stanach gotowości obronnej

państwa;

4)

nadzoruje w podmiotach, których przedmiotem działalności są usługi transportowe, oraz

jednostkach przewidzianych do militaryzacji realizację nałożonych zadań w zakresie

przygotowania i wykorzystania transportu na potrzeby obronne państwa;

5)

wdraża wymagania techniczno-obronne w zakresie budowy, przebudowy, remontu i rozbudowy

obiektów infrastruktury transportowej, w tym w zakresie wyznaczania klasy MLC - wojskowej

klasy obciążeń dla infrastruktury drogowej;

6)

ustala w czasie pokoju, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, kierunki rozwoju

transportu oraz infrastruktury transportowej znaczenia obronnego;

7)

sprawuje nadzór nad funkcjonowaniem systemu transportowego w stanach gotowości obronnej

państwa i w czasie wojny;

8)

ustala, w porozumieniu z właściwymi ministrami, kierunki rozwoju produkcji, importu

i dostaw środków transportu oraz określa wymagania techniczne, jakim powinny one odpowiadać;

9)

ustala, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, wymagania obronne w zakresie

opracowania założeń do wdrażania nowych technologii dotyczących przygotowania i wykorzystania

transportu na potrzeby obronne państwa oraz uwzględnia je w badaniach naukowych i

pracach rozwojowych;

10)

przedstawia Ministrowi Obrony Narodowej propozycje jednostek przewidzianych do militaryzacji,

na które zostanie nałożony obowiązek realizacji zadań w zakresie wykonywania przewozów

na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych sił wzmocnienia

w ramach obowiązków państwa-gospodarza;

11)

sprawuje kontrolę stanu przygotowania jednostek przewidzianych do militaryzacji, których

przedmiotem działania są usługi transportowe;

12)

realizuje przedsięwzięcia w zakresie współpracy międzynarodowej w dziedzinie rozwoju

transportu oraz zapewnienia potrzeb transportowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej i sojuszniczych sił wzmocnienia, opierając się na priorytetach obronnych

i rzeczywistych możliwościach Rzeczypospolitej Polskiej.

Minister właściwy do spraw transportu planuje wykorzystanie transportu w stanach gotowości

obronnej państwa i w czasie wojny na potrzeby

1)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych sił wzmocnienia, jednostek

organizacyjnych przewidzianych do militaryzacji, jednostek organizacyjnych podległych

Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych oraz nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

2)

organów władzy państwowej i administracji publicznej, sądów i jednostek prokuratury

Rzeczypospolitej Polskiej, urzędów i instytucji państwowych oraz organizacji pozarządowych

wykonujących zadania obronne, jednostek organizacyjnych nadzorowanych przez organy

administracji rządowej, a także formacji uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

Świadczenie usług transportowych w stanach gotowości obronnej państwa i w czasie wojny

obejmuje, z uwzględnieniem ustalonych priorytetów, potrzeby

1)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych sił wzmocnienia w ramach obowiązków

państwa-gospodarza;

2)

zapewnienia bezpieczeństwa państwa oraz utrzymania porządku i bezpieczeństwa publicznego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

utrzymania produkcji przemysłowej i usług wykonywanych na rzecz interesu bezpieczeństwa

i obronności państwa;

4)

przewozu materiałów, sprzętu i środków niezbędnych do realizacji zadań w ramach obrony

terytorium kraju, ochrony ludności, ochrony zdrowia i utrzymania ciągłości funkcjonowania

transportu i poczty;

5)

ewakuacji ludności i poszkodowanych, a także formacji uzbrojonych uczestniczących

w akcjach ratowniczych;

6)

przewozu podstawowych artykułów przeznaczonych na zaopatrzenie ludności;

7)

ochrony i ewakuacji dóbr kultury szczególnie cennych dla dziedzictwa narodowego;

8)

ochrony i przemieszczania innych dóbr materialnych;

9)

transportu sanitarnego;

10)

osób, w tym przejazdy

a)

żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, osób posiadających karty powołania oraz karty

przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego do jednostek przewidzianych do militaryzacji

i formacji uzbrojonych,

b)

pracowników ochrony zdrowia i ratownictwa,

c)

pracowników urzędów państwowych,

d)

pracowników zakładów produkcyjnych.

Przejście transportu oraz utrzymania infrastruktury transportowej na zasady działania

w czasie wojny następuje podczas podwyższenia gotowości obronnej państwa.

Minister właściwy do spraw transportu, w uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

opracowują plany zamierzeń rzeczowo-finansowych i organizacyjnych zapewniające realizację

zadań przez transport oraz utrzymanie infrastruktury transportowej na potrzeby obronne

państwa.

Minister Obrony Narodowej, właściwi ministrowie oraz Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szef Agencji Wywiadu i Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego

1)

przekazują w czasie pokoju ministrowi właściwemu do spraw transportu zestawienia potrzeb

w zakresie zapewnienia podległym jednostkom organizacyjnym usług transportowych, o

których mowa w § 6, w stanach gotowości obronnej państwa i w czasie wojny;

2)

gromadzą informacje niezbędne do koordynacji przygotowania i wykorzystania transportu

na potrzeby obronne państwa w stanach gotowości obronnej państwa i w czasie wojny

i przekazują je w czasie pokoju ministrowi właściwemu do spraw transportu.

1.

Przygotowanie transportu morskiego na potrzeby obronne państwa obejmuje

1)

zapewnienie niezbędnej liczby statków oraz infrastruktury portowej do przyjęcia, rozładunku,

załadunku oraz przeładunków statków i do przewozów morskich;

2)

organizację przewozów i przeładunków morskich;

3)

zabezpieczenie nawigacyjno-hydrograficzne i ratownictwo morskie;

4)

kontrolę żeglugi morskiej;

5)

gotowość jednostek przewidzianych do militaryzacji do realizacji zadań zgodnie z przeznaczeniem;

6)

organizację remontów okrętów i statków;

7)

organizację obrony obiektów i ochronę obiektów oraz organizację kierowania gospodarką

morską;

8)

odtwarzanie infrastruktury portowej i innych obiektów gospodarki morskiej;

9)

planowanie i organizację świadczenia usług transportowych;

10)

organizowanie osłony technicznej infrastruktury morskiej.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej współdziała z właściwymi ministrami

i wojewodami w zakresie przygotowania transportu morskiego na potrzeby obronne państwa.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej współdziała z właściwymi ministrami

i wojewodami podczas realizowania zadań, o których mowa w § 10, w zakresie

1)

przygotowania, rozwinięcia i zapewnienia funkcjonowania w stanach gotowości obronnej

państwa i w czasie wojny punktów przeładunkowych w portach morskich i przeładowniach

polowych;

2)

utrzymywania w ramach rezerw strategicznych sprzętu specjalistycznego i urządzeń niezbędnych

do zorganizowania transportu morskiego i redowego oraz oddziałów przeładunkowych w

portach morskich;

3)

typowania i przygotowania statków do wykonywania przewozów morskich;

4)

organizowania dezaktywacji, odkażania, dezynfekcji i deratyzacji statków w uzgodnieniu

z ministrami właściwymi do spraw środowiska i zdrowia;

5)

organizowania ochrony i odtwarzania infrastruktury portowej oraz ochrony statków,

urzędów i przedsiębiorców realizujących zadania obronne;

6)

utrzymania morskiego potencjału przeładunkowo-transportowego zapewniającego przewozy

na potrzeby obronne;

7)

organizowania przewozów morskich Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych

sił wzmocnienia, w tym sił operacyjnych, ewakuacyjnych, medycznych i zaopatrzeniowych;

8)

przygotowania zaplecza portowego do wojskowych przewozów morskich;

9)

zapewnienia utrzymania łączności na potrzeby kierowania transportem i gospodarką morską

w stanach gotowości obronnej państwa;

10)

planowania i realizacji, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, inwestycji związanych

z przewozami morskimi na rzecz Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych

sił wzmocnienia, gospodarką, ochroną i odtwarzaniem infrastruktury transportu morskiego.

2.

W procesie przygotowań obronnych transportu morskiego, w tym realizacji przedsięwzięć

zapewniających bezpieczeństwo statków, uwzględnia się zasady kontroli żeglugi.

1.

Minister właściwy do spraw transportu współdziała z właściwymi ministrami i wojewodami

w zakresie przygotowania transportu samochodowego na potrzeby obronne państwa.

2.

Przygotowanie transportu samochodowego na potrzeby obronne państwa obejmuje

1)

przygotowanie niezbędnej liczby i rodzajów pojazdów samochodowych w celu zapewnienia

przewozów na rzecz Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz sojuszniczych sił

wzmocnienia podczas podwyższania gotowości obronnej państwa i w czasie wojny;

2)

przeprowadzenie niezbędnych zmian organizacyjnych jednostek przeznaczonych do militaryzacji

i jednostek przewidzianych do realizacji usług transportu samochodowego na potrzeby

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych sił wzmocnienia w ramach obowiązków

państwa-gospodarza w stanach gotowości obronnej państwa i w czasie wojny;

3)

przygotowanie transportu samochodowego na potrzeby formacji uzbrojonych w stanach

gotowości obronnej państwa i w czasie wojny zgodnie z ich etatami oraz normami i tabelami

należności;

4)

przygotowanie niezbędnej liczby stacjonarnych i polowych punktów dezaktywacji i odkażania

środków transportu samochodowego;

5)

przygotowanie miejskiej komunikacji samochodowej na potrzeby ewakuacji ludności.

Potrzeby w zakresie pojazdów samochodowych i maszyn dla formacji uzbrojonych wykonujących

zadania obronne, jak również potrzeby w tym zakresie związane z ewakuacją ludności

i dóbr materialnych oraz potrzeby związane ze stanami gotowości obronnej państwa i

w czasie wojny zapewnia się przez wykorzystanie

1)

pobranych pojazdów samochodowych i maszyn od urzędów i instytucji państwowych, przedsiębiorców

i innych jednostek organizacyjnych, a także osób fizycznych w ramach nałożonego obowiązku

świadczeń rzeczowych na cele przygotowania obrony państwa;

2)

przydzielonych okresowo lub jednorazowo pojazdów samochodowych.

Przygotowanie transportu kolejowego na potrzeby obronne państwa obejmuje

1)

ustalenie potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, sojuszniczych sił wzmocnienia

i innych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania obronne oraz wymagań techniczno-obronnych

w tym zakresie;

2)

przygotowanie niezbędnej liczby i rodzajów taboru kolejowego w celu zapewnienia przewozów

na rzecz Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz sojuszniczych sił wzmocnienia

podczas podwyższania gotowości obronnej państwa i w czasie wojny;

3)

zapewnienie niezbędnej liczby cystern kolejowych;

4)

współpracę przedsiębiorców i wzajemne świadczenia przedsiębiorców podczas realizacji

przewozów i osłony technicznej oraz wykorzystania posiadanych środków trakcyjnych

do organizowania trakcji zastępczej na zelektryfikowanych liniach kolejowych znaczenia

obronnego;

5)

przygotowanie organizacyjne do użycia eksploatowanego taboru kolejowego w poszczególnych

stanach gotowości obronnej państwa i w czasie wojny;

6)

gromadzenie oraz utrzymywanie wyposażenia i urządzeń przeznaczonych do przystosowania

wagonów osobowych do przewozu personelu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i

sojuszniczych sił wzmocnienia oraz ewakuacji ludności cywilnej;

7)

wprowadzanie ograniczeń przewozowych oraz określanie priorytetu przewozów poszczególnych

rodzajów ładunków;

8)

wprowadzanie uproszczonego zamawiania przez przewoźników rozkładu jazdy dla przewozów

realizowanych na potrzeby obronne państwa.

Minister właściwy do spraw transportu współdziała z właściwymi ministrami i wojewodami

w realizacji zadań, o których mowa w § 14, w zakresie

1)

określania w czasie pokoju potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych

sił wzmocnienia w zakresie transportu kolejowego;

2)

typowania i przygotowania niezbędnej liczby cystern kolejowych do wykonywania przewozów

kolejowych;

3)

przygotowania, rozwinięcia i zapewnienia funkcjonowania kolejowych punktów ładunkowych

podczas podwyższania gotowości obronnej państwa i w czasie wojny;

4)

utrzymywania w ramach rezerw strategicznych sprzętu specjalistycznego i urządzeń niezbędnych

do zorganizowania transportu kolejowego;

5)

organizowania dezaktywacji, odkażania, dezynfekcji i deratyzacji taboru kolejowego;

6)

utrzymania niezbędnego potencjału produkcyjnego na zabezpieczenie remontów lokomotyw

i wagonów kolejowych;

7)

organizowania punktów przeładunkowych paliw płynnych;

8)

organizowania przewozów kolejowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych

sił wzmocnienia;

9)

planowania i realizacji inwestycji związanych z przewozami kolejowymi na rzecz Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych sił wzmocnienia, gospodarki, ochrony

i odtwarzania infrastruktury transportu kolejowego oraz w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej;

10)

ustalania sposobu przygotowania taboru kolejowego i jego personelu obsługi do samoobrony

oraz obrony przed bronią masowego rażenia;

11)

opiniowania nowo pozyskiwanego taboru kolejowego pod względem jego wykorzystania na

potrzeby obronne państwa.

Przygotowanie transportu lotniczego na potrzeby obronne państwa obejmuje

1)

przygotowanie i utrzymanie ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej lotnisk wraz

z urządzeniami i zapleczem technicznym, przewidzianych do wykorzystania w stanach

gotowości obronnej państwa i w czasie wojny na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej i sojuszniczych sił wzmocnienia;

2)

przygotowanie organizacyjne do ograniczenia lub zawieszenia podczas podwyższania gotowości

obronnej państwa ruchu lotniczego cywilnych statków powietrznych oraz podporządkowania

przestrzeni powietrznej wymogom operacyjnym lotnictwa wojskowego;

3)

przekazywanie do Ministra Obrony Narodowej informacji pozyskiwanych przez polskich

przewoźników statków powietrznych, możliwych do wykorzystania na potrzeby obronne

państwa;

4)

organizowanie osłony technicznej infrastruktury lotniskowej.

Minister właściwy do spraw transportu współdziała z właściwymi ministrami i wojewodami

w realizacji zadań, o których mowa w § 16, w zakresie

1)

określania w czasie pokoju potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i sojuszniczych

sił wzmocnienia w zakresie infrastruktury lotniczej;

2)

utrzymywania w ramach rezerw strategicznych sprzętu specjalistycznego i urządzeń niezbędnych

do zabezpieczenia funkcjonowania infrastruktury lotniczej;

3)

organizowania dezaktywacji, odkażania, dezynfekcji i deratyzacji statków powietrznych;

4)

utrzymania niezbędnego potencjału do zabezpieczenia obsługi technicznej statków powietrznych.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej współdziała z właściwymi ministrami i

wojewodami w zakresie przygotowania żeglugi śródlądowej i śródlądowych dróg wodnych

na potrzeby obronne państwa.

2.

Przygotowanie żeglugi śródlądowej i śródlądowych dróg wodnych na potrzeby obronne

państwa obejmuje

1)

ogół przedsięwzięć zapewniających realizację zadań przeprawowych przez jednostki przewidziane

do militaryzacji oraz gromadzenie środków do zorganizowania i uruchomienia przepraw

promowych lub mostowych w stanach gotowości obronnej państwa i w czasie wojny;

2)

zabezpieczenie niezbędnych budowli wodnych w rejonach planowanych przepraw promowych

lub mostowych;

3)

osłonę techniczną śródlądowych dróg wodnych;

4)

zabezpieczenie niezbędnej liczby statków;

5)

świadczenie usług przewozowych.

1.

Minister właściwy do spraw transportu współdziała z właściwymi ministrami i wojewodami

w zakresie przygotowania infrastruktury drogowej, kolejowej i żeglugi śródlądowej

na potrzeby obronne państwa.

2.

Przygotowanie infrastruktury drogowej na potrzeby obronne państwa obejmuje

1)

przystosowanie określonych dróg publicznych do eksploatacji podczas podwyższania gotowości

obronnej państwa i w czasie wojny;

2)

organizowanie osłony technicznej dróg o znaczeniu obronnym, a także zabezpieczenie

sił i środków do jej realizacji;

3)

sukcesywną budowę objazdów wytypowanych miast i węzłów drogowych, eliminowanie jednopoziomowych

skrzyżowań dróg publicznych z liniami kolejowymi o dużej częstotliwości ruchu, a także

utrzymanie istniejących dojazdów i bezkolizyjnych skrzyżowań w gotowości eksploatacyjnej;

4)

przygotowanie do budowy dublujących mostów drogowych w rejonach ustalonych przez Ministra

Obrony Narodowej;

5)

wyznaczenie, przystosowanie i utrzymanie dróg dojazdowych zapewniających funkcjonowanie

a)

przepraw przez przeszkody wodne,

b)

rejonów przeładunkowych,

c)

przeładowni polowych,

d)

baz zaopatrywania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz sojuszniczych sił wzmocnienia;

6)

budowę i utrzymanie drogowych przejść granicznych przewidywanych do wykorzystania

przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej i sojusznicze siły wzmocnienia zgodnie

z umowami międzynarodowymi;

7)

budowę, przebudowę, rozbudowę i remont drogowych odcinków lotniskowych, czyli odcinków

dróg publicznych przystosowanych do startów i lądowań wojskowych statków powietrznych,

na trasach określonych przez Ministra Obrony Narodowej;

8)

typowanie do pozyskania niezbędnej ilości materiałów i konstrukcji zapewniających

odbudowę obiektów w ramach osłony technicznej dróg o znaczeniu obronnym;

9)

zapewnienie gotowości jednostek przewidzianych do militaryzacji do realizacji zadań

osłony technicznej dróg o znaczeniu obronnym w stanach gotowości obronnej państwa

i w czasie wojny;

10)

planowanie wydatków na zadania związane z przygotowaniem sieci drogowej o znaczeniu

obronnym, w tym na

a)

przebudowę, rozbudowę i remont nienormatywnych odcinków dróg i obiektów mostowych,

b)

przygotowanie planistyczno-organizacyjne do budowy dublujących mostów drogowych, o

których mowa w pkt 4,

c)

przygotowanie i utrzymanie bezpośrednich dojazdów i dróg łącznikowych, zapewniających

funkcjonowanie rejonów przeładunkowych i przepraw przez szerokie przeszkody wodne.

3.

Przygotowanie infrastruktury kolejowej na potrzeby obronne państwa obejmuje

1)

przystosowanie i utrzymywanie linii kolejowych, stacji oraz kolejowych przejść granicznych,

rejonów przeładunkowych, a także punktów ładunkowych w portach morskich i lotniczych,

zapewniających przewozy wojskowe;

2)

określanie wykazu linii kolejowych o państwowym znaczeniu wyłącznie ze względów obronnych;

3)

organizowanie osłony technicznej sieci kolejowej oraz gromadzenie materiałów i sprzętu,

a także taboru kolejowego w celu zapewnienia osłony technicznej sieci kolejowej;

4)

utrzymanie istniejących objazdów w stałej gotowości eksploatacyjnej;

5)

utrzymywanie niezbędnej liczby stacjonarnych i polowych punktów dezaktywacji i odkażania

taboru kolejowego;

6)

zapewnienie łączności kolejowej do działania w czasie wojny między jednostkami sąsiednich

rejonowych zarządów kolejowych;

7)

utrzymanie określonych kolejowych przejść granicznych w gotowości eksploatacyjnej

zgodnie z umowami międzynarodowymi;

8)

gromadzenie i utrzymywanie rezerw strategicznych oraz typowanie do pozyskania w czasie

stałej gotowości obronnej państwa niezbędnej ilości materiałów i konstrukcji zapewniających

odbudowę obiektów w ramach osłony technicznej sieci kolejowej;

9)

zapewnienie gotowości jednostek przewidzianych do militaryzacji do realizacji zadań

osłony technicznej infrastruktury kolejowej w stanach gotowości obronnej państwa i

w czasie wojny.

4.

Przygotowanie infrastruktury żeglugi śródlądowej na potrzeby obronne państwa obejmuje

1)

wykonanie dojazdów drogowych do przeładowni polowych, osi przepraw, portów, przystani

i umocnionych nabrzeży w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej;

2)

utrzymywanie niezbędnych budowli wodnych w rejonach przewidywanych przepraw promowych

i mostowych, utrzymanie w gotowości eksploatacyjnej szlaków żeglownych na śródlądowych

drogach wodnych oraz na odcinkach i w miejscach ustalonych w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej;

3)

przygotowanie zespołów wykonawczych i gromadzenie niezbędnych środków technicznych

do organizowania osłony technicznej śródlądowych dróg wodnych na odcinkach ustalonych

w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej;

4)

zapewnienie osłony hydrometeorologicznej na potrzeby obronne;

5)

utrzymywanie nabrzeży przeładunkowych w miejscach ustalonych przez Ministra Obrony

Narodowej;

6)

organizację i uruchomienie przepraw promowych dla Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

i wojsk sojuszniczych w miejscach i czasie ustalonych w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej;

7)

eksploatację i wykorzystanie przepraw na potrzeby gospodarki i ludności cywilnej.

5.

Minister właściwy do spraw transportu uwzględnia potrzeby w zakresie przygotowania

infrastruktury transportowej znaczenia obronnego w działalności statutowej jednostek

organizacyjnych jemu podległych i przez niego nadzorowanych realizujących zadania

związane z przygotowaniem infrastruktury drogowej i kolejowej.

Minister właściwy do spraw transportu oraz właściwi ministrowie i wojewodowie nadzorują

przygotowanie jednostek przewidzianych do militaryzacji, przeznaczonych do realizacji

zadań osłony technicznej infrastruktury transportowej w stanach gotowości obronnej

państwa i w czasie wojny.

Minister właściwy do spraw transportu, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, ustala zakres wykorzystania w czasie wojny funkcjonariuszy Straży Ochrony

Kolei do ochrony obiektów, mienia i porządku na obszarze kolejowym.

1.

Przygotowanie ochrony transportu na potrzeby obronne państwa obejmuje

1)

ochronę i obronę obiektów infrastruktury transportowej;

2)

tworzenie pododdziałów ochronnych;

3)

ochronę punktów załadowczych, stacji oraz przewożonych towarów i osób przed oddziaływaniem

przeciwnika oraz obronę przeciwdywersyjną i antyterrorystyczną, a także obronę i ochronę

przed środkami masowego rażenia;

4)

ochronę i obronę obiektów i urządzeń lotnictwa cywilnego, statków powietrznych realizujących

zadania obronne oraz systemów przeznaczonych do zarządzania ruchem lotniczym;

5)

ochronę portów morskich i rzecznych oraz punktów przeładunkowych, baz remontowych

statków oraz obiektów i urządzeń zapewniających kierowanie transportem morskim i żeglugą

śródlądową;

6)

organizację współdziałania sił i środków ochrony i obrony, w tym jednostek Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, realizujących wspólnie zadania szczególnej ochrony obiektów;

7)

odtwarzanie zasobów sił i środków niezbędnych do realizacji zadań ochronnych.

2.

Realizację zadań określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 zapewniają ministrowie i wojewodowie,

w których właściwości znajdują się te obiekty.

3.

Zadania określone w ust. 1 pkt 3-5 realizują Minister Obrony Narodowej, minister właściwy

do spraw wewnętrznych, minister właściwy do spraw transportu oraz wojewodowie przez

podległe, wyspecjalizowane formacje uzbrojone, w tym jednostki Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

4.

Współdziałanie wszystkich sił i środków będących we właściwości organów, o których

mowa w ust. 3, zapewniają wojewodowie, starostowie, wójtowie (burmistrzowie, prezydenci

miast) na terenie ich działania.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.