Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 maja 2023 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodzie fizjoterapeuty

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady

1)

wykonywania zawodu fizjoterapeuty;

2)

uzyskiwania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty;

3)

kształcenia zawodowego fizjoterapeutów;

4)

kształcenia podyplomowego fizjoterapeutów;

5)

odpowiedzialności zawodowej fizjoterapeutów.

2. Ustawa określa również organizację i zadania samorządu zawodowego fizjoterapeutów oraz prawa i obowiązki jego

członków.

Art. 2. Zawód fizjoterapeuty jest samodzielnym zawodem medycznym.

Art. 3. 1. Samorząd zawodowy fizjoterapeutów, zwany dalej „samorządem”, reprezentuje osoby wykonujące zawód

fizjoterapeuty oraz sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tego zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego

ochrony.

2. Przynależność fizjoterapeutów do samorządu jest obowiązkowa.

3. Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega wyłącznie przepisom ustawy.

4. Jednostką organizacyjną samorządu, posiadającą osobowość prawną, jest Krajowa Izba Fizjoterapeutów z siedzibą

w Warszawie, zwana dalej „KIF”.

5. Nadzór nad działalnością samorządu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia w zakresie i formach określonych niniejszą ustawą.

Rozdział 2

Zasady wykonywania zawodu fizjoterapeuty

Art. 4. 1. Fizjoterapeuta wykonuje zawód z należytą starannością, zgodnie z zasadami etyki zawodowej, poszanowaniem praw pacjenta, dbałością o jego bezpieczeństwo i wykorzystując wskazania aktualnej wiedzy medycznej.

2. Wykonywanie zawodu fizjoterapeuty polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w szczególności na

1)

diagnostyce funkcjonalnej pacjenta;

2)

kwalifikowaniu, planowaniu i prowadzeniu fizykoterapii;

3)

kwalifikowaniu, planowaniu i prowadzeniu kinezyterapii;

4)

kwalifikowaniu, planowaniu i prowadzeniu masażu;

5)

zlecaniu wyrobów medycznych, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r.

o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U.

z 2022 r. poz. 2555 i 2674);

6)

dobieraniu do potrzeb pacjenta wyrobów medycznych;

7)

nauczaniu pacjentów posługiwania się wyrobami medycznymi;

8)

prowadzeniu działalności fizjoprofilaktycznej, polegającej na popularyzowaniu zachowań prozdrowotnych oraz kształtowaniu i podtrzymywaniu sprawności i wydolności osób w różnym wieku w celu zapobiegania niepełnosprawności;

9)

wydawaniu opinii i orzeczeń odnośnie do stanu funkcjonalnego osób poddawanych fizjoterapii oraz przebiegu procesu

fizjoterapii;

10) nauczaniu pacjentów mechanizmów kompensacyjnych i adaptacji do zmienionego potencjału funkcji ciała i aktywności.

3. Za wykonywanie zawodu fizjoterapeuty uważa się również

1)

nauczanie zawodu fizjoterapeuty oraz wykonywanie pracy na rzecz doskonalenia zawodowego fizjoterapeutów;

2)

prowadzenie prac naukowo-badawczych w zakresie fizjoterapii;

3)

kierowanie pracą zawodową osób wykonujących zawód fizjoterapeuty;

4)

zatrudnienie na stanowiskach administracyjnych, na których wykonuje się czynności związane z przygotowywaniem,

organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej;

5)

wykonywanie czynności zawodowych określonych w ust. 2 niebędących świadczeniami zdrowotnymi w rozumieniu

art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2022 r. poz. 633, z późn. zm.1))

w podmiocie, który nie jest podmiotem wykonującym działalność leczniczą.

4. Świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 2, udziela samodzielnie fizjoterapeuta posiadający tytuł

1)2) magistra uzyskany w sposób, o którym mowa w art. 13 ust. 3 pkt 1 i 1a;

2)

magistra uzyskany w sposób, o którym mowa w art. 13 ust. 3 pkt 2–7, oraz co najmniej 3-letnie doświadczenie w zawodzie fizjoterapeuty;

3)

licencjata uzyskany w sposób, o którym mowa w art. 13 ust. 3 pkt 2 lub 3, oraz co najmniej 6-letnie doświadczenie

w zawodzie fizjoterapeuty;

4)

zawodowy technika fizjoterapii uzyskany w sposób, o którym mowa w art. 13 ust. 3 pkt 8, oraz co najmniej 6-letnie

doświadczenie w zawodzie fizjoterapeuty.

4a. Fizjoterapeuta nieposiadający okresu doświadczenia w zawodzie określonego w ust. 4 pkt 2–4 może udzielać świadczeń zdrowotnych w zakresie wynikającym z posiadanego tytułu zawodowego, wyłącznie na podstawie skierowania lekarza

albo innego fizjoterapeuty posiadającego prawo samodzielnego udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu fizjoterapii.

5. Fizjoterapeuta, o którym mowa w ust. 4 pkt 3 i 4, nie może kwalifikować do fizykoterapii i kinezyterapii oraz udzielać

świadczeń zdrowotnych określonych w ust. 2 pkt 5 i 9.

6. Fizjoterapeuta może wykonywać zawód

1)

na podstawie umowy o pracę;

2)

w ramach stosunku służbowego;

3)

na podstawie umowy cywilnoprawnej;

4)

w ramach wolontariatu;

5)

w ramach praktyk zawodowych wymienionych w art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności

leczniczej.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy wykaz czynności zawodowych

fizjoterapeuty w ramach poszczególnych zadań zawodowych i odpowiadający im poziom wykształcenia, niezbędny do ich

wykonywania, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentów.

Art. 5. 1. Prawo posługiwania się tytułem zawodowym „fizjoterapeuta” przysługuje osobie posiadającej prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

2. Tytuł, o którym mowa w ust. 1, podlega ochronie prawnej.

3. Fizjoterapeucie, który ukończył specjalizację i złożył Państwowy Egzamin Specjalizacyjny Fizjoterapeutów, zwany

dalej „PESFZ”, z wynikiem pozytywnym, oraz fizjoterapeucie, który uzyskał decyzję o uznaniu tytułu specjalisty w dziedzinie

fizjoterapii, o której mowa w art. 35, przysługuje prawo posługiwania się tytułem zawodowym specjalisty w dziedzinie

fizjoterapii.

Art. 6. 1. Przy wykonywaniu zawodu fizjoterapeuta współpracuje z osobami wykonującymi inne zawody medyczne

w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

2. W przypadku uzasadnionych wątpliwości odnoszących się do zleceń lekarza w zakresie fizjoterapii, fizjoterapeuta

ma prawo domagać się od lekarza, który wydał zlecenie, by uzasadnił potrzebę jego wykonania, a także prawo odmowy

wykonania określonego świadczenia. Odmowę wykonania świadczenia fizjoterapeuta uzasadnia w dokumentacji medycznej

i informuje o niej lekarza zlecającego.

1)

2)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r. poz. 655, 974, 1079, 2280, 2705 i 2770.

W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1733), która weszła w życie z dniem 2 września 2022 r.

Art. 7. Fizjoterapeuta ma prawo wglądu do dokumentacji medycznej pacjenta oraz do uzyskania od podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych pełnej informacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach

pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2022 r. poz. 1876, 2280 i 2705 oraz z 2023 r. poz. 605) o stanie zdrowia pacjenta,

rozpoznaniu, proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych, zapobiegawczych i dających się

przewidzieć następstwach podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych.

Art. 8. 1. Jeżeli osoba wykonująca zawód medyczny stwierdziła naruszenie zasad wykonywania zawodu fizjoterapeuty,

jest obowiązana niezwłocznie przekazać swoje uwagi osobie naruszającej zasady wykonywania zawodu.

2. W przypadku gdy działanie, o którym mowa w ust. 1, okaże się nieskuteczne, a dalsze naruszanie zasad wykonywania

zawodu fizjoterapeuty może prowadzić do zagrożenia życia lub zdrowia pacjenta, osoba wykonująca zawód medyczny niezwłocznie zawiadamia o tym bezpośredniego przełożonego oraz Rzecznika Dyscyplinarnego, zwanego dalej „Rzecznikiem”.

Art. 9. Fizjoterapeuta jest obowiązany

1)

informować pacjenta o jego prawach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta

i Rzeczniku Praw Pacjenta;

2)

udzielać informacji pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu albo osobie bliskiej lub opiekunowi faktycznemu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, w zakresie niezbędnym do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych;

3)

zachowywać w tajemnicy informacje związane z pacjentem, uzyskane w związku z wykonywaniem zawodu zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;

4)

prowadzić i udostępniać dokumentację medyczną na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach

pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Art. 10. 1. KIF jest uprawniona do kontroli fizjoterapeutów w celu oceny wykonywania zawodu przez fizjoterapeutę.

2. Kontrola jest przeprowadzana przez fizjoterapeutów upoważnionych przez Krajową Radę Fizjoterapeutów.

3. Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne za okazaniem upoważnienia, mają prawo

1)

żądania informacji i dokumentacji medycznej;

2)

wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

3)

udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4. Po wykonaniu czynności kontrolnych sporządza się wystąpienie pokontrolne, które zawiera

1)

imię i nazwisko kontrolowanego oraz adres miejsca zamieszkania, albo nazwę (firmę) oraz adres siedziby;

2)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

opis ewentualnych nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia wystąpienia pokontrolnego.

5. Jeżeli w wystąpieniu pokontrolnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami etyki zawodowej lub zawinione

naruszenie przepisów dotyczących wykonywania zawodu fizjoterapeuty, Krajowa Rada Fizjoterapeutów powiadamia Rzecznika.

Art. 11. 1. Fizjoterapeuta, który nie wykonuje zawodu łącznie przez okres dłuższy niż 5 lat w okresie ostatnich 6 lat,

a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek zawiadomić o tym Krajową Radę Fizjoterapeutów i odbyć trwające

nie dłużej niż 6 miesięcy przeszkolenie pod nadzorem fizjoterapeuty z tytułem magistra i 5-letnim stażem pracy lub z tytułem

specjalisty w dziedzinie fizjoterapii, zwanym dalej „opiekunem”. Opiekuna wskazuje kierownik podmiotu leczniczego,

w którym odbywa się przeszkolenie.

1a. W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii fizjoterapeuta, o którym mowa w ust. 1, jest

zwolniony z odbycia przeszkolenia, pod warunkiem że przez pierwsze 3 miesiące wykonywania zawodu udziela świadczeń

zdrowotnych pod nadzorem innego fizjoterapeuty.

2. Krajowa Rada Fizjoterapeutów określi miejsce, czas trwania i program przeszkolenia, o którym mowa w ust. 1.

3. Przeszkolenie, o którym mowa w ust. 1, może odbyć się również u pracodawcy, który zatrudnia albo ma zamiar

zatrudnić fizjoterapeutę, o którym mowa w ust. 1, z zachowaniem warunków określonych w tym przepisie.

4. Krajowa Rada Fizjoterapeutów określi, w drodze uchwały, ramowy program przeszkolenia, sposób i tryb odbywania

oraz zaliczenia przeszkolenia, mając na uwadze konieczność odnowienia wiedzy i umiejętności praktycznych przez fizjoterapeutów powracających do wykonywania zawodu oraz czas, w którym fizjoterapeuta nie wykonywał zawodu.

Art. 12. 1. Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie całkowitej albo częściowej niezdolności fizjoterapeuty do wykonywania zawodu, spowodowanej jego stanem zdrowia, Krajowa Rada Fizjoterapeutów powołuje komisję lekarską, zwaną dalej

„komisją”, złożoną ze specjalistów odpowiednich dziedzin medycyny.

2. Komisja wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności fizjoterapeuty do wykonywania zawodu.

3. Fizjoterapeuta, którego sprawa dotyczy, jest obowiązany do stawienia się przed komisją.

4. Krajowa Rada Fizjoterapeutów, na podstawie orzeczenia komisji, podejmuje uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności do wykonywania zawodu albo o ograniczeniu wykonywania określonych

czynności zawodowych na okres trwania niezdolności do wykonywania zawodu.

5. Fizjoterapeuta, którego sprawa dotyczy, jest uprawniony do uczestnictwa, z prawem zabrania głosu, w posiedzeniu

Krajowej Rady Fizjoterapeutów w czasie rozpatrywania jego sprawy.

6. Jeżeli fizjoterapeuta odmawia poddania się badaniu przez komisję lub jeżeli Krajowa Rada Fizjoterapeutów na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu lub ściśle określonych czynności zawodowych ze względu na stan zdrowia fizjoterapeuty nie jest możliwe – Krajowa Rada Fizjoterapeutów podejmuje uchwałę

o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych.

7. Fizjoterapeucie, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu albo o ograniczeniu

wykonywania określonych czynności zawodowych, przysługuje prawo wniesienia odwołania od uchwały o zawieszeniu

prawa wykonywania zawodu albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych, do ministra właściwego do spraw zdrowia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania uchwały.

8. Fizjoterapeuta, o którym mowa w ust. 7, może wystąpić do Krajowej Rady Fizjoterapeutów o uchylenie uchwały

o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych, jeżeli

ustaną przyczyny zawieszenia albo ograniczenia.

9. Postępowanie w sprawach określonych w ust. 1–7 jest poufne i odbywa się z zachowaniem przepisów o ochronie

danych osobowych.

10. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Fizjoterapeutów, określi, w drodze

rozporządzenia, wymagania dotyczące osób wchodzących w skład komisji, tryb orzekania o niezdolności do wykonywania

zawodu oraz szczegółowy sposób i tryb postępowania w sprawach zawieszania prawa wykonywania zawodu albo ograniczenia wykonywania określonych czynności zawodowych, mając na względzie zapewnienie prawidłowego wykonywania

zawodu oraz ochronę praw osób, wobec których wszczęto postępowanie.

Rozdział 3

Prawo wykonywania zawodu

Art. 13. 1. Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty przysługuje osobie, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

jej stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu fizjoterapeuty, co potwierdza się orzeczeniem lekarskim albo innym

dokumentem potwierdzającym brak przeciwwskazań do wykonywania zawodu fizjoterapeuty wymaganych w państwie

członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub w państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym wydanym przez właściwe podmioty w tym państwie;

3)

wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty;

4)

swoim dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w szczególności

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko wolności

seksualnej i obyczajności oraz za czyny określone w art. 207 i art. 211 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, 1726, 1855, 2339 i 2600 oraz z 2023 r. poz. 289);

5)

posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument, zwane dalej „dyplomem”

a)

potwierdzający kwalifikacje, o którym mowa w ust. 3, lub

b) potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty uzyskane w państwie członkowskim Unii

Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, lub

c)

potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, wydany w państwie innym niż państwo wskazane w lit. b, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej

Polskiej.

2. Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się przedstawienie odpowiednich dokumentów potwierdzających ukończenie studiów wyższych prowadzonych w języku polskim lub publicznej

szkoły policealnej lub niepublicznej szkoły policealnej o uprawnieniach szkoły publicznej, kształcącej w języku polskim,

albo

1)

w przypadku osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5 lit. a i b – złożenie oświadczenia następującej treści: „Oświadczam,

że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.”,

zawierającego klauzulę „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”; klauzula ta

zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań;

2)

w przypadku osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5 lit. c – złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Krajową Radę Fizjoterapeutów.

3. Dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która

3)

1)

rozpoczęła po dniu 1 października 2017 r. jednolite 5-letnie studia wyższe w zakresie fizjoterapii, obejmujące co najmniej 300 punktów ECTS, o których mowa w art. 67 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym

i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742), zwanych dalej „punktami ECTS”, w tym co najmniej 160 punktów ECTS w zakresie

fizjoterapii oraz odbyła 6-miesięczną praktykę zawodową i uzyskała tytuł zawodowy magistra albo

1a)4) rozpoczęła po roku akademickim 2018/2019 studia przygotowujące do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, prowadzone

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce, albo

2)

rozpoczęła po dniu 30 września 2012 r. i przed dniem 1 października 2017 r. studia wyższe z zakresu fizjoterapii, obejmujące co najmniej 180 punktów ECTS, w tym co najmniej 100 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł

licencjata lub dodatkowo odbyła studia wyższe obejmujące co najmniej 120 punktów ECTS, w tym co najmniej

60 punktów ECTS w zakresie fizjoterapii i uzyskała tytuł magistra, albo

3)

rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku, albo

4)

rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała

tytuł magistra na tym kierunku, albo

5)

rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w Akademii Wychowania Fizycznego i uzyskała tytuł

magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, albo

6)

rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra

na tym kierunku oraz ukończyła w ramach studiów dwuletnią specjalizację z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowej potwierdzoną legitymacją instruktora rehabilitacji ruchowej lub gimnastyki leczniczej, albo

7)

rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1980 r. studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała tytuł magistra

na tym kierunku oraz ukończyła 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji zgodnie z przepisami Głównego

Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, albo

8)

ukończyła przed dniem wejścia w życie ustawy szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły

publicznej i uzyskała tytuł zawodowy technika fizjoterapii.

3)

4)

Ze zmianą wprowadzoną przez art. 6 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

Ze zmianą wprowadzoną przez art. 6 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

4. W celu przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, Krajowa Rada Fizjoterapeutów powołuje

sześcioosobową komisję egzaminacyjną, w której skład wchodzą fizjoterapeuci oraz co najmniej jedna osoba posiadająca

wykształcenie wyższe na kierunku lub w zakresie filologia polska. Komisja egzaminacyjna wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i sekretarza. Sekretarz komisji sporządza protokół przebiegu egzaminu, a podpisują go członkowie

i przewodniczący.

5. Osoba zdająca ponosi opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, a wpływy z tego tytułu stanowią przychód KIF.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Fizjoterapeutów, określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, mając na

względzie w szczególności zakres uprawnień zawodowych fizjoterapeutów;

2)

sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, wysokość opłaty za ten egzamin oraz wzór

zaświadczenia potwierdzającego pozytywne złożenie egzaminu, mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu egzaminu oraz koszt organizacji egzaminu.

Art. 14. 1. Do praktyki zawodowej, o której mowa w art. 13 ust. 3 pkt 1, przystępuje osoba, która rozpoczęła po dniu

wejścia w życie ustawy studia wyższe w zakresie fizjoterapii, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 1, i złożyła ostatni wymagany

planem studiów egzamin.

2. Praktyka zawodowa rozpoczyna się nie później niż z dniem 1 października i kończy po 6 miesiącach, pod warunkiem

zrealizowania pełnego programu tej praktyki w łącznej liczbie 960 godzin dydaktycznych, przy czym godzina dydaktyczna

realizacji zajęć w ramach praktyki trwa 45 minut.

3. Okres praktyki zawodowej ulega przedłużeniu o czas nieobecności osoby odbywającej praktykę przez okres pobierania świadczeń, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 1732, 2140 i 2476 oraz z 2023 r. poz. 641), na wniosek

osoby odbywającej praktykę.

4. Okres praktyki zawodowej może być skrócony na uzasadniony wniosek osoby odbywającej praktykę, o okres nie dłuższy niż 1/2 okresu tej praktyki.

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 3 i 4, osoba odbywająca praktykę składa do opiekuna, o którym mowa w ust. 6.

Opiekun przekazuje rozstrzygnięcie do kierownika, o którym mowa w ust. 10.

6. Osoba odbywająca praktykę wykonuje zadania zawodowe wynikające z ramowego programu praktyki zawodowej

pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.

7. Opiekunem może być fizjoterapeuta z tytułem magistra, wykonujący zawód w podmiocie określonym w ust. 9,

posiadający co najmniej 5-letni staż pracy w zawodzie.

8. Osoba odbywająca praktykę prowadzi dziennik praktyki zawodowej, który zawiera

1)

imię i nazwisko kierownika, o którym mowa w ust. 10;

2)

imię i nazwisko osoby odbywającej praktykę;

3)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL – cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer

dokumentu oraz kraj jego wydania;

4)

datę rozpoczęcia praktyki;

5)

imię i nazwisko opiekuna;

6)

wykaz czynności praktycznych wykonywanych przez osobę odbywającą praktykę;

7)

wykaz zaliczonych umiejętności określonych w programie praktyki;

8)

rozstrzygnięcie w sprawie skrócenia praktyki oraz informację o jego przekazaniu do kierownika, o którym mowa

w ust. 10, jeżeli dotyczy;

9)

datę ukończenia praktyki.

9. Praktyka zawodowa odbywa się w podmiotach leczniczych, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 15 kwietnia

2011 r. o działalności leczniczej.

10. Osoby, o których mowa w ust. 1, odbywają praktykę na podstawie skierowania przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną w dziedzinie nauk medycznych, na której są prowadzone studia wyższe

na kierunku studiów związanym z kształceniem w zakresie fizjoterapii, o którym mowa w art. 13 ust. 3 pkt 1, w ramach

ustalonego przez niego harmonogramu i czasu jego odbywania w wymiarze maksymalnym 40 godzin tygodniowo, zgodnie

z ramowym programem praktyki zawodowej.

11. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowy program praktyki zawodowej,

2)

sposób odbywania, skrócenia, dokumentowania i zaliczania praktyki zawodowej,

3)

wzór dziennika praktyki zawodowej

– mając na celu zapewnienie właściwej realizacji praktyki zawodowej.

Art. 15. (uchylony)5)

Art. 16. (uchylony)5)

Art. 17. (uchylony)5)

Art. 18. (uchylony)5)

Art. 19. (uchylony)5)

Art. 20. (uchylony)5)

Art. 21. 1. Prawo wykonywania zawodu stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej, Krajowa Rada Fizjoterapeutów.

2. Krajowa Rada Fizjoterapeutów po przyjęciu wniosku niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie miesiąca od dnia

jego złożenia, potwierdza otrzymanie wniosku oraz informuje wnioskodawcę o ewentualnych brakach, wzywając go do ich

uzupełnienia.

3. Krajowa Rada Fizjoterapeutów stwierdza, w drodze uchwały, prawo wykonywania zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa.

4. Postępowanie w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu powinno się zakończyć niezwłocznie, jednak

nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wszystkich wymaganych dokumentów określonych ustawą.

5. W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów, świadectw lub innych dokumentów

wydanych przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, Krajowa Rada Fizjoterapeutów może zwrócić się do odpowiednich władz lub organizacji tego

państwa o potwierdzenie autentyczności dyplomów, świadectw lub innych dokumentów wydanych przez to państwo oraz

o poświadczenie, że fizjoterapeuta zamierzający wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał wykształcenie zgodne z przepisami obowiązującymi w tym państwie.

Art. 22. 1. Wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

nazwisko rodowe;

3)

płeć;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

numer PESEL, serię i numer dowodu osobistego, a w przypadku osób, które nie mają nadanego numeru PESEL –

numer paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość;

6)

obywatelstwo;

7)

adres miejsca zamieszkania;

8)

adres do korespondencji oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

9)

nazwę i adres ukończonej szkoły;

10) numer i datę wydania dyplomu;

5)

Przez art. 6 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

11) (uchylony)6)

12) tytuł zawodowy;

13) oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych.

2. Do wniosku dołącza się

1)

w przypadku osób, o których mowa w art. 13 ust. 3, dodatkowo

a)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 3 – ich oryginały lub notarialnie

potwierdzone kopie,

b) pisemne oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych,

c)

2)

aktualną fotografię;

w przypadku osób, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. b i c, do wniosku dołącza się dodatkowo

a)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 5 lit. b i c, przetłumaczone

na język polski przez tłumacza przysięgłego oraz ich oryginały lub notarialnie potwierdzone kopie,

b) pisemne oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych,

c)

oświadczenie o znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, albo zaświadczenie potwierdzające złożenie egzaminu,

o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2,

d) aktualną fotografię,

e)

kopię dokumentu lub inny dowód wskazujący na posiadanie prawa pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z odrębnymi przepisami.

3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. b, fizjoterapeuta składa pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany zawrzeć w nim klauzulę następującej treści

„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

4. W przypadku ubiegania się o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu przez osobę zobowiązaną do odbycia

przeszkolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1, do wniosku dołącza się również zaświadczenie potwierdzające zakończenie

przeszkolenia.

Art. 23. 1. Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu podlega opłacie. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż

10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód KIF.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób uiszczania opłaty za

stwierdzenie prawa wykonywania zawodu, uwzględniając niezbędne koszty związane z przeprowadzeniem tych czynności.

Art. 24. 1. Na podstawie uchwał o stwierdzeniu lub przyznaniu prawa wykonywania zawodu Krajowa Rada Fizjoterapeutów

dokonuje wpisu do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów i wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty”.

1a. Minister właściwy do spraw zdrowia może upoważnić Krajową Radę Fizjoterapeutów do wykonania w jego imieniu

zadań określonych w art. 14, art. 18, art. 34 ust. 2 i 3, art. 35, art. 36 ust. 1 i art. 37–39 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r.

o dokumentach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1394 i 1415).

1b. Dokument „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty” potwierdzający przyznanie prawa, o którym mowa w art. 13

i art. 21, zawiera

1)

nazwę dokumentu – „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty”;

2)

numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość, nazwę, numer dokumentu

i kraj wydania;

3)

numer prawa wykonywania zawodu;

4)

datę i numer uchwały Krajowej Rady Fizjoterapeutów;

6)

Przez art. 6 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

5)

podpis Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów;

6)

imię (imiona) i nazwisko fizjoterapeuty;

7)

wizerunek twarzy fizjoterapeuty, zgodny z zasadami określonymi w ustawie z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach

osobistych (Dz. U. z 2022 r. poz. 671);

8)

numer i serię dokumentu;

9)

adnotację o treści: „Prawo wykonywania zawodu jest jedynym dokumentem potwierdzającym prawo wykonywania

zawodu fizjoterapeuty na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej”;

10) adnotację o treści: „Fizjoterapeuta wykonuje zawód z należytą starannością, zgodnie z zasadami etyki zawodowej,

poszanowaniem praw pacjenta, dbałością o jego bezpieczeństwo i wykorzystując wskazania aktualnej wiedzy medycznej.”;

11) wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej;

12) elementy zabezpieczające przed przerobieniem, podrobieniem i sfałszowaniem uwzględniające minimalne zabezpieczenia dla dokumentów publicznych kategorii drugiej określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 5

ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Fizjoterapeutów, określi, w drodze

rozporządzenia, wzór dokumentu „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty” oraz szczegółowe rodzaje zabezpieczenia

go przed przerobieniem, podrobieniem lub użyciem przez osobę nieuprawnioną, kierując się koniecznością zapewnienia

ochrony danych osobowych oraz sposobem użytkowania dokumentu.

Art. 25. 1. Do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

2. Od ostatecznych uchwał podjętych w przedmiocie stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu skargę

do sądu administracyjnego może wnieść także minister właściwy do spraw zdrowia.

3. W sprawach określonych w ust. 1, w których skargę do sądu administracyjnego wniósł inny uprawniony podmiot,

minister właściwy do spraw zdrowia może wziąć udział w postępowaniu sądowym na prawach przysługujących prokuratorowi. Przepis art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2023 r. poz. 259) stosuje się odpowiednio.

Art. 26. Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty wygasa w przypadku

1)

śmierci;

2)

zrzeczenia się prawa wykonywania zawodu;

3)

prawomocnego orzeczenia przez sąd dyscyplinarny zakazu wykonywania zawodu;

4)

utraty pełnej zdolności do czynności prawnych.

Art. 27. 1. Fizjoterapeuta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, który posiada uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w państwie członkowskim

Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, może tymczasowo

i okazjonalnie wykonywać zawód fizjoterapeuty, jeżeli złoży do Krajowej Rady Fizjoterapeutów

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

dokument potwierdzający obywatelstwo;

3)

zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, stwierdzające, że zgodnie z prawem wykonuje w tym państwie zawód fizjoterapeuty oraz że

w chwili składania oświadczenia nie obowiązuje go zakaz, nawet tymczasowy, wykonywania zawodu fizjoterapeuty;

4)

zaświadczenie o wykonywaniu tego zawodu przez co najmniej rok w okresie ostatnich 10 lat albo dokument potwierdzający kształcenie regulowane – w przypadku gdy zawód fizjoterapeuty nie jest regulowany w państwie siedziby

usługodawcy;

5)

dokumenty potwierdzające kwalifikacje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, składa się przed rozpoczęciem wykonywania zawodu fizjoterapeuty

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po raz pierwszy i ponawia w każdym roku, w którym fizjoterapeuta zamierza wykonywać zawód w sposób tymczasowy i okazjonalny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Fizjoterapeuta, o którym mowa w ust. 1, przedkłada Krajowej Radzie Fizjoterapeutów dokumenty określone w ust. 1

pkt 2–5 przed rozpoczęciem wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po raz pierwszy oraz każdorazowo

w przypadku istotnej zmiany zawartych w nich informacji.

4. Fizjoterapeuta, o którym mowa w ust. 1, z chwilą złożenia oświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1,

zostaje wpisany do rejestru osób uprawnionych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty tymczasowo i okazjonalnie na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5. Rejestr, o którym mowa w ust. 4, prowadzi Krajowa Rada Fizjoterapeutów, w systemie teleinformatycznym, o którym

mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2023 r. poz. 57). Rejestr zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

obywatelstwo;

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

nazwę i numer oraz kraj wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość;

5)

nazwę i oznaczenie dokumentu potwierdzającego prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

6)

miejsce, okres, formę i zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu fizjoterapeuty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli ich określenie jest możliwe;

7)

datę wydania przez Krajową Radę Fizjoterapeutów zaświadczenia o spełnieniu obowiązku złożenia oświadczenia oraz

dokumentów, o których mowa w ust. 1;

8)

adres do korespondencji.

6. Krajowa Rada Fizjoterapeutów dokonuje wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 4, oraz wydaje zaświadczenie

o spełnieniu przez fizjoterapeutę obowiązku złożenia oświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1. Wpis do

rejestru oraz wydanie zaświadczenia są bezpłatne i nie mogą powodować opóźnień lub utrudnień w tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu zawodu.

7. Właścicielem i administratorem rejestru, o którym mowa w ust. 4, jest Krajowa Rada Fizjoterapeutów.

8. Krajowa Rada Fizjoterapeutów udostępnia systemowi informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie

z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2022 r. poz. 1555, 2280 i 2705 oraz z 2023 r.

poz. 650), dane objęte rejestrem, o którym mowa w ust. 4.

9. W sprawach nieuregulowanych w ust. 1–8 do tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu fizjoterapeuty

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają zastosowanie przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej dotyczące świadczenia usług transgranicznych.

Art. 28. 1. Fizjoterapeuta przed rozpoczęciem wykonywania zadań zawodowych na podstawie umowy o pracę, w ramach

stosunku służbowego lub umowy cywilnoprawnej, jest obowiązany przedłożyć podmiotowi, na rzecz którego wykonuje te

zadania, dokument potwierdzający prawo wykonywania zawodu.

2. Podmiot, na rzecz którego fizjoterapeuta ma wykonywać zadania zawodowe, przed zatrudnieniem fizjoterapeuty na

podstawie umowy o pracę, w ramach stosunku służbowego albo umowy cywilnoprawnej, jest obowiązany żądać przedłożenia

dokumentu potwierdzającego prawo wykonywania zawodu.

Rozdział 4

Krajowy Rejestr Fizjoterapeutów oraz zaświadczenia

Art. 29. 1. Krajowa Rada Fizjoterapeutów prowadzi Krajowy Rejestr Fizjoterapeutów.

2. Krajowy Rejestr Fizjoterapeutów jest prowadzony w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 3 pkt 3

ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

3. W Krajowym Rejestrze Fizjoterapeutów są gromadzone dane fizjoterapeutów posiadających prawo wykonywania

zawodu fizjoterapeuty.

4. Dane fizjoterapeutów, których prawo wykonywania zawodu wygasło, są usuwane z Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów, po upływie 15 lat od dnia wygaśnięcia prawa wykonywania zawodu.

5. Właścicielem i administratorem Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów jest Krajowa Rada Fizjoterapeutów.

Art. 30. 1. Krajowy Rejestr Fizjoterapeutów zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

nazwisko rodowe;

3)

imiona rodziców;

4)

miejsce i datę urodzenia;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu

oraz kraj jego wydania;

6)

obywatelstwo;

7)

adres miejsca zamieszkania;

8)

numer zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu oraz numery poprzednich zaświadczeń o prawie wykonywania

zawodu z określeniem organu wydającego zaświadczenie i daty wydania;

9)

informację o posiadaniu prawa wykonywania zawodu w innym państwie niż Rzeczpospolita Polska;

10) informację o ograniczeniach w wykonywaniu zawodu;

11) nazwę ukończonej szkoły, numer dyplomu i datę jego wydania oraz rok ukończenia szkoły;

12) datę rozpoczęcia wykonywania zawodu;

13) datę i rodzaj ukończonego kształcenia podyplomowego, nazwę organizatora kształcenia wydającego zaświadczenie

oraz w przypadku szkolenia specjalizacyjnego – numer dyplomu oraz datę jego wydania;

14) stopień naukowy, datę jego uzyskania oraz nazwę organu nadającego stopień;

15) tytuł naukowy, datę jego uzyskania oraz nazwę organu nadającego tytuł;

16) nazwę pracodawcy oraz datę zatrudnienia i stanowisko, poczynając od daty rozpoczęcia wykonywania zawodu;

16a) informację o prowadzeniu indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej lub udzielaniu świadczeń zdrowotnych w ramach

grupowej praktyki fizjoterapeutycznej i numer wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą;

17) informację o zaprzestaniu wykonywania zawodu;

18) informację o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu;

19) informację o przyczynie wygaśnięcia prawa wykonywania zawodu;

20) informację o skreśleniu z Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów.

2. Krajowy Rejestr Fizjoterapeutów jest jawny w zakresie następujących danych i informacji dotyczących fizjoterapeuty

1)

imienia i nazwiska, stopnia naukowego i tytułu naukowego;

2)

nazwy pracodawcy.

Art. 31. 1. Krajowa Rada Fizjoterapeutów na wniosek osoby wpisanej do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów, niezwłocznie wydaje wypis w zakresie dotyczącym tej osoby. Wydanie wypisu jest bezpłatne.

2. Krajowa Rada Fizjoterapeutów na wniosek odpowiednich władz lub organizacji państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym udostępnia z Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów, niezbędne do uznania

kwalifikacji informacje, o które wnoszą te władze lub organizacje, a które mogą mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie

zawodu fizjoterapeuty na terytorium tego państwa.

3. Na wniosek upoważnionych organów udostępnia się informacje zawarte w Krajowym Rejestrze Fizjoterapeutów dla

celów statystycznych.

4. Krajowa Rada Fizjoterapeutów udostępnia systemowi informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie

z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, dane objęte Krajowym Rejestrem Fizjoterapeutów.

Art. 32. Fizjoterapeuta wpisany do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

Krajową Radę Fizjoterapeutów o zmianach danych, o których mowa w art. 30 ust. 1, nie później niż w terminie 14 dni od

dnia zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zmiany wpisu.

Art. 33. 1. Krajowa Rada Fizjoterapeutów jest obowiązana przekazywać do dnia 15 stycznia każdego roku ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia informację o liczbie i strukturze zatrudnienia fizjoterapeutów wykonujących zawód na terenie poszczególnych województw, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

2. Krajowa Rada Fizjoterapeutów jest obowiązana przekazać informację, o której mowa w ust. 1, także każdorazowo

na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia.

Art. 34. 1. Krajowa Rada Fizjoterapeutów, na wniosek fizjoterapeuty, wydaje

1)

zaświadczenie stwierdzające, że fizjoterapeuta posiada kwalifikacje zgodne z wymaganiami obowiązującymi w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

inne zaświadczenia wymagane przez odpowiednie władze lub organizacje państw członkowskich Unii Europejskiej

zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.

2. Krajowa Rada Fizjoterapeutów określi, w drodze uchwały, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

Rozdział 5

Kształcenie podyplomowe fizjoterapeutów

Art. 35. 1. Fizjoterapeuta uzyskuje tytuł specjalisty po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego, ustalonego programem

specjalizacji i zdaniu PESFZ.

2. Opłatę za szkolenie specjalizacyjne i PESFZ ponosi fizjoterapeuta odbywający specjalizację.

3. Wysokość opłaty za szkolenie specjalizacyjne ustala kierownik jednostki szkolącej, o której mowa w art. 36 ust. 1.

Wysokość opłaty nie może być wyższa niż planowane koszty związane z przeprowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego.

Opłata stanowi przychód jednostki szkolącej.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym fizjoterapeutów.

5. KIF uznaje, na wniosek, uzyskany za granicą tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii za równoważny z tytułem

specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione warunki

1)

okres specjalizacji odbytej za granicą nie odbiega od okresu określonego w programie specjalizacji w dziedzinie fizjoterapii realizowanego w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych odpowiada w istotnych częściach programowi specjalizacji w dziedzinie fizjoterapii w Rzeczypospolitej Polskiej.

6. Osoba, która uzyskała za granicą tytuł specjalisty, o którym mowa w ust. 1, występuje do KIF z wnioskiem, do którego

dołącza, wraz z tłumaczeniem na język polski, dokumenty

1)

oryginał dokumentu nadania tytułu specjalisty;

2)

dokument zawierający dane o miejscu odbycia specjalizacji i jej okresie oraz zrealizowanym programie;

3)

informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu końcowego lub innej formie potwierdzającej nabytą wiedzę i umiejętności praktyczne;

4)

zaświadczenia o miejscu, okresie i rodzaju czynności zawodowych wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.

7. KIF uznaje albo odmawia uznania tytułu specjalisty w dziedzinie fizjoterapii, w drodze decyzji, na podstawie opinii

sporządzonej przez dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”.

8. Opinia, o której mowa w ust. 7, jest sporządzana na podstawie oceny merytorycznej wniosku, dokonanej przez

zespół ekspertów, o którym mowa w art. 38 ust. 3. W wyniku dokonania oceny, zespół ekspertów może wnioskować o podjęcie

jednej z następujących decyzji

1)

uznanie tytułu specjalisty bez dodatkowych warunków;

2)

uznanie tytułu specjalisty po odbyciu stażu adaptacyjnego w jednostce szkolącej, którego zakres i program określi

w indywidualnych przypadkach zespół ekspertów;

3)

uznanie tytułu specjalisty po złożeniu PESFZ;

4)

odmowę uznania tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

9. Obsługę organizacyjną i finansowanie prac zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 38 ust. 3, zapewnia CMKP.

10. Staż adaptacyjny, o którym mowa w ust. 8 pkt 2, jest odbywany w jednostce szkolącej, o której mowa w art. 36

ust. 1, na podstawie umowy o odbycie stażu adaptacyjnego zawartej z tą jednostką na warunkach określonych w umowie.

11. KIF uznaje albo odmawia uznania, w drodze decyzji, tytułu specjalisty uzyskanego przez fizjoterapeutę w państwach

członkowskich Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –

stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej za równoważny z tytułem specjalisty

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z zasadami określonymi w przepisach dotyczących zasad uznawania

kwalifikacji zawodowych nabytych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej.

12. W decyzji zamieszcza się

1)

numer decyzji;

2)

datę wydania decyzji;

3)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

4)

obywatelstwo (obywatelstwa);

5)

państwo, w którym fizjoterapeuta uzyskał tytuł specjalisty;

6)

przedmiot decyzji;

7)

rozstrzygnięcie;

8)

oznaczenie organu wydającego decyzję.

Art. 36. 1. Szkolenie specjalizacyjne w ramach kształcenia podyplomowego jest prowadzone przez podmioty, zwane

dalej „jednostkami szkolącymi”, po uzyskaniu akredytacji udzielonej przez dyrektora CMKP.

2. Akredytacja może zostać udzielona podmiotom, które

1)

powołały zespół do spraw szkolenia specjalizacyjnego, w tym podpisały umowy na pełnienie obowiązków kierowników specjalizacji z osobami posiadającymi tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii albo z osobami, którym minister

właściwy do spraw zdrowia powierzył obowiązki specjalisty w dziedzinie fizjoterapii zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. poz. 89,

z późn. zm.7))8);

2)

spełniają standardy kształcenia określone w programie specjalizacji;

3)

są podmiotami, których działalność obejmuje profil prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego i które zawarły porozumienia z innymi podmiotami na realizację staży kierunkowych lub kursów specjalizacyjnych określonych programem

specjalizacji, jeżeli ich odbywania jednostka szkoląca nie może zapewnić w ramach swojej struktury organizacyjnej;

4)

opracowały regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego.

3. Regulamin organizacyjny szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, określa, w szczególności

1)

maksymalną liczbę osób, które mogą zostać przyjęte na szkolenie specjalizacyjne;

2)

organizację szkolenia specjalizacyjnego, w tym harmonogram zajęć i staży kierunkowych;

3)

szczegółowy zakres obowiązków kierowników specjalizacji, opiekunów staży kierunkowych, wykładowców i innych

osób prowadzących zajęcia;

4)

sposób sprawdzania wiadomości i umiejętności;

5)

sposób oceny organizacji i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego przez osoby w nim uczestniczące.

7)

8)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. poz. 849, 1172, 1240 i 1290, z 2008 r. poz. 1056

i 1570, z 2009 r. poz. 100, 641, 817, 1241 i 1707, z 2010 r. poz. 620, 679 i 1507 oraz z 2011 r. poz. 235.

Ustawa utraciła moc z dniem 1 lipca 2011 r. na podstawie art. 220 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. poz. 654), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

4. Podmiot zamierzający prowadzić szkolenie specjalizacyjne składa do dyrektora CMKP wniosek o udzielenie akredytacji.

Wniosek zawiera

1)

oznaczenie podmiotu ubiegającego się o uzyskanie akredytacji;

2)

liczbę i kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej zajęcia teoretyczne i praktyczne na kursie specjalizacyjnym

(wymagana specjalizacja, posiadany stopień naukowy lub tytuł naukowy);

3)

opis bazy dydaktycznej i warunków organizacyjnych właściwych dla szkolenia specjalizacyjnego;

4)

plan realizacji programu specjalizacji;

5)

oświadczenie o spełnieniu warunków niezbędnych do realizacji planu, o którym mowa w pkt 4.

5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające status prawny podmiotu;

2)

informacje o dotychczasowym przebiegu prowadzonej przez niego działalności;

3)

dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 1–3.

6. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, składa się najpóźniej na 4 miesiące przed planowanym terminem rozpoczęcia

przez jednostkę szkolącą prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego.

7. Dyrektor CMKP sprawdza pod względem formalnym dokumenty, o których mowa w ust. 5. W przypadku stwierdzenia

braków formalnych podmiot, który złożył wniosek, jest wzywany do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia

wezwania. Po bezskutecznym upływie tego terminu wniosek jest pozostawiany bez rozpoznania.

8. Dyrektor CMKP, w celu uzyskania opinii o spełnieniu przez podmiot warunków, o których mowa w ust. 2, powołuje

zespół ekspertów, w składzie

1)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem naukowym o zasięgu

krajowym, zrzeszającym specjalistów w dziedzinie fizjoterapii, zgłoszony przez zarząd tego stowarzyszenia;

2)

dwóch ekspertów w dziedzinie fizjoterapii, zgłoszonych przez konsultanta krajowego w dziedzinie fizjoterapii albo

w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

3)

przedstawiciel Krajowej Rady Fizjoterapeutów, zwany dalej „przedstawicielem KRF”.

9. Zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 8, opiniuje wnioski w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał i przekazuje swoją opinię dyrektorowi CMKP niezwłocznie po jej sporządzeniu, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia

jej sporządzenia. Wnioski mogą być opiniowane w trybie obiegowym, z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

10. Dyrektor CMKP

1)

dokonuje wpisu jednostki szkolącej na prowadzoną przez siebie listę jednostek posiadających akredytację, wraz z określeniem maksymalnej liczby miejsc szkoleniowych w zakresie danego szkolenia specjalizacyjnego dla osób mogących

odbywać szkolenie specjalizacyjne, na okres 5 lat, w przypadku gdy opinia zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 8,

jest pozytywna, albo

2)

odmawia wpisu podmiotu, o którym mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie listę jednostek szkolących, w przypadku gdy opinia zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 8, jest negatywna i zawiadamia o tym niezwłocznie wnioskodawcę.

11. Dyrektor CMKP występuje do jednostki szkolącej wpisanej na listę, o której mowa w ust. 10, na 6 miesięcy przed

dniem upływu okresu, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, o weryfikację akredytacji, mając na względzie konieczność zapewnienia fizjoterapeutom ciągłości szkolenia specjalizacyjnego w tej jednostce. Przepisy ust. 1–10 stosuje się odpowiednio.

12. Dyrektor CMKP publikuje i aktualizuje na swojej stronie internetowej listę jednostek szkolących.

13. W przypadku gdy jednostka szkoląca przestała spełniać warunki niezbędne do uzyskania akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego, powiadamia o tym niezwłocznie wojewodę i dyrektora CMKP.

14. Dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla z listy, o której mowa w ust. 10, jednostkę szkolącą, która nie realizuje

szczegółowego programu specjalizacji lub nie przestrzega standardów szkolenia specjalizacyjnego fizjoterapeutów, o których mowa w ust. 2 pkt 2, albo przestała spełniać warunki niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego. Od decyzji tej przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

15. Staże kierunkowe i kursy specjalizacyjne objęte programem specjalizacji prowadzą podmioty, o których mowa

w ust. 1 albo w ust. 2 pkt 3. CMKP koordynuje organizację staży kierunkowych oraz kursów specjalizacyjnych objętych

programem specjalizacji zgodnie z wymogami specjalizacji oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym fizjoterapeutów odbywających szkolenie specjalizacyjne.

15a. Kursy specjalizacyjne, o których mowa w ust. 15, mogą być realizowane z wykorzystaniem metod i technik

kształcenia na odległość, jeżeli możliwość takiej formy przewiduje program specjalizacji lub została uzyskana zgoda dyrektora CMKP.

16. Dyrektor CMKP publikuje na swojej stronie internetowej listę staży kierunkowych oraz listę kursów specjalizacyjnych, objętych programem specjalizacji, które zawierają

1)

nazwę i siedzibę podmiotu, o którym mowa w ust. 1 albo w ust. 2 pkt 3, lub imię, nazwisko i adres osoby fizycznej

prowadzącej kurs specjalizacyjny;

2)

termin, miejsce oraz liczbę osób mogących uczestniczyć w stażu kierunkowym albo kursie specjalizacyjnym.

17. Podmioty, o których mowa w ust. 1, przekazują na bieżąco do CMKP informacje niezbędne do prowadzenia staży

kierunkowych i kursów specjalizacyjnych.

18. Podmiot, który zrealizował staż albo kurs specjalizacyjny, o których mowa w ust. 15, przekazuje do CMKP listę

fizjoterapeutów, którzy ukończyli staż kierunkowy lub kurs specjalizacyjny, zawierającą imię i nazwisko oraz numer PESEL

fizjoterapeuty, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz

kraj jego wydania.

Art. 37. 1. Nadzór nad prowadzeniem szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia za

pośrednictwem dyrektora CMKP.

2. W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, dyrektor CMKP jest uprawniony do

1)

kontroli jednostki szkolącej;

2)

żądania przedstawienia dokumentacji i wyjaśnień dotyczących prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego;

3)

wydawania zaleceń dotyczących usunięcia stwierdzonych uchybień.

3. Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny powoływany przez dyrektora

CMKP. W skład zespołu kontrolnego mogą wchodzić, poza pracownikami CMKP

1)

konsultant krajowy w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego

konsultanta krajowego;

2)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem naukowym o zasięgu

krajowym, zrzeszającego specjalistów w dziedzinie fizjoterapii, który posiada tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii

albo decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku naukowego fizjoterapeuty za równoważny ze zrealizowaniem programu specjalizacji, uzyskaną na podstawie

dotychczasowych przepisów;

3)

osoby posiadające tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii lub legitymujące się dorobkiem naukowym i zawodowym

w tej dziedzinie zgłoszone przez konsultanta krajowego w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

4)

przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody;

5)

przedstawiciel KRF, który posiada tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej.

4. Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,

ma prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego prowadzonej przez jednostkę szkolącą;

4)

żądania od kierownika jednostki szkolącej ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników szkolenia i kadry dydaktycznej.

5. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

nazwę i adres jednostki szkolącej;

2)

miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości albo informację o braku zastrzeżeń;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

w przypadku odmowy podpisania protokołu przez kierownika jednostki szkolącej, informację o takiej odmowie.

6. Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki szkolącej. Odmowa podpisania

protokołu przez kierownika jednostki szkolącej nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące

czynności kontrolne.

7. Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden jest przekazywany kierownikowi jednostki szkolącej.

8. Kierownik jednostki szkolącej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia pisemnie

umotywowanych zastrzeżeń co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych w protokole oraz co do sposobu

przeprowadzania czynności kontrolnych. Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty

i uzupełnić protokół w terminie 14 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń.

9. W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 8, w całości albo części, zespół kontrolny przekazuje

na piśmie swoje stanowisko kierownikowi kontrolowanej jednostki szkolącej.

10. Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie. Kopię

pisma z zaleceniami pokontrolnymi dyrektor CMKP przekazuje do wiadomości konsultantowi krajowemu w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego i właściwemu konsultantowi wojewódzkiemu w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego

konsultanta wojewódzkiego.

11. W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor CMKP podejmuje decyzję

o skreśleniu jednostki z listy jednostek szkolących. Z dniem skreślenia jednostka szkoląca traci akredytację. Od decyzji tej

przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

12. Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje

1)

wynagrodzenie za wykonanie czynności kontrolnych w wysokości nie wyższej niż 300 zł;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy;

3)

zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

Art. 38. 1. Program specjalizacji zawiera

1)

założenia organizacyjno-programowe, określające

a)

cele szkolenia,

b) uzyskane kompetencje zawodowe,

c)

sposób organizacji szkolenia specjalizacyjnego;

2)

okres szkolenia specjalizacyjnego, w tym liczbę godzin stażu podstawowego;

3)

szczegółowy zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wykaz umiejętności praktycznych będących przedmiotem szkolenia

specjalizacyjnego;

4)

moduły szkolenia specjalizacyjnego oraz formy i metody kształcenia stosowane w ramach modułów, w tym

a)

kursy obejmujące szczegółowy zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych będących przedmiotem

kursu, zwane dalej „kursami”, oraz ich wymiar godzinowy, w tym kurs w zakresie prawa medycznego,

b) staże kierunkowe obejmujące określony zakres wymaganych umiejętności praktycznych będących przedmiotem

stażu kierunkowego oraz miejsce, liczbę godzin i sposób zaliczenia poszczególnych staży kierunkowych;

5)

formy i metody samokształcenia, w tym przygotowanie opracowań teoretycznych, pracy poglądowej lub pracy oryginalnej, której temat odpowiada programowi specjalizacji;

6)

metody oceny wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności praktycznych, w tym

a)

kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej objętej programem danego modułu,

b) sprawdzian z zakresu określonego programem kursu,

c)

kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej i sprawdzian umiejętności praktycznych objętych programem stażu

kierunkowego,

d) ocenę złożonych opracowań teoretycznych, pracy poglądowej lub pracy oryginalnej.

2. Program specjalizacji określa ponadto standardy kształcenia szkolenia specjalizacyjnego, uwzględniając dane dotyczące

1)

liczby i kwalifikacji kadry dydaktycznej;

2)

bazy dydaktycznej do realizacji programu kursów i staży kierunkowych;

3)

sposobu realizacji programu specjalizacji, w tym oceny wiedzy i umiejętności praktycznych;

4)

wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia.

3. Program specjalizacji oraz uzupełniający program specjalizacji opracowuje zespół ekspertów powołany przez

dyrektora CMKP.

4. W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 3, powołuje się

1)

konsultanta krajowego w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego;

2)

przedstawiciela stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem naukowym o zasięgu

krajowym, zrzeszającego specjalistów w dziedzinie fizjoterapii, który posiada tytuł specjalisty w tej dziedzinie albo

dziedzinie pokrewnej;

3)

przedstawiciela KRF, który posiada tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej;

4)

dwie osoby posiadające tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii lub legitymujące się dorobkiem naukowym i zawodowym w tej dziedzinie zgłoszone przez konsultanta krajowego w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej,

jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego.

5. Opracowane przez zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 4, i zredagowane przez CMKP programy, o których

mowa w ust. 3, zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

6. CMKP publikuje programy, o których mowa w ust. 3, zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw zdrowia

na swojej stronie internetowej.

7. Programy, o których mowa w ust. 3, aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy, zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 3.

Programy redaguje CMKP i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

8. Fizjoterapeuta posiadający odpowiednią specjalizację I stopnia uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów

odbywa szkolenie specjalizacyjne według uzupełniającego programu specjalizacji, który jest dostosowany do zakresu wiedzy teoretycznej i umiejętności objętych programem specjalizacji I stopnia i spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 39. 1. Jednostki szkolące przekazują do wojewody informacje o kosztach szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie fizjoterapii, co najmniej na 2 miesiące przed terminem danego postępowania kwalifikacyjnego.

2. Wojewoda określa i ogłasza na swojej stronie internetowej listę wolnych miejsc szkoleniowych w dziedzinie fizjoterapii, co najmniej na miesiąc przed terminem danego postępowania kwalifikacyjnego.

Art. 40. 1. Szkolenie specjalizacyjne może rozpocząć fizjoterapeuta, który spełnia łącznie następujące warunki

1)

złożył wniosek o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie fizjoterapii, zwany dalej „wnioskiem”;

2)

posiada prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty;

3)

posiada tytuł magistra wymieniony w art. 13 ust. 3 i spełnia wymagania określone w tym przepisie;

4)

został zakwalifikowany do odbycia szkolenia specjalizacyjnego w postępowaniu kwalifikacyjnym.

2. Fizjoterapeuta, o którym mowa w ust. 1, składa wniosek do wojewody właściwego ze względu na obszar województwa,

na terenie którego zamierza odbywać szkolenie specjalizacyjne. Wniosek może zostać złożony również w postaci elektronicznej, opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem osobistym albo podpisem zaufanym.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko wnioskodawcy;

2)

nazwisko rodowe;

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

płeć;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu

oraz kraj jego wydania;

6)

numer dokumentu „Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty”;

7)

obywatelstwo (obywatelstwa);

8)

adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

9)

rodzaj i cechy dokumentu, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej przebywa na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

10) posiadany stopień naukowy lub tytuł naukowy;

11) okres zatrudnienia w zawodzie;

12) liczbę publikacji i ich wykaz.

4. Do wniosku dołącza się

1)

odpis dyplomu ukończenia uczelni wyższej;

2)

dokument potwierdzający uzyskanie stopnia naukowego doktora – w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 3 pkt 2

lit. b;

3)

dokument potwierdzający okres zatrudnienia w zawodzie;

4)

oświadczenie dotyczące rodzaju publikacji.

4a. W przypadku gdy wniosek jest składany w sposób określony w ust. 2 zdanie drugie, wymagane załączniki mogą

być przekazane w formie elektronicznych kopii.

5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 4, fizjoterapeuta składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie

fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany zawrzeć w nim klauzulę następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

6. Wniosek składa się każdego roku w terminie od dnia 15 listopada do dnia 15 grudnia na postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzane w terminie od dnia 16 grudnia do dnia 15 stycznia albo od dnia 30 kwietnia do dnia 31 maja na postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzane w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 30 czerwca.

6a. W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister właściwy do spraw zdrowia

może zmienić terminy, o których mowa w ust. 6. W przypadku nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia

danego terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Informację o zmianie tych terminów minister właściwy do spraw

zdrowia ogłasza na swojej stronie internetowej.

7. Do terminów, o których mowa w ust. 6 albo wyznaczonych na podstawie ust. 6a, nie stosuje się przepisów art. 58–60

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

8. Fizjoterapeuta ubiegający się o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie fizjoterapii może być w danym

terminie dopuszczony do postępowania kwalifikacyjnego tylko w jednym województwie.

Art. 41. 1. W celu zakwalifikowania wnioskodawcy do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza się postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego oraz postępowanie konkursowe.

2. Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się dwa razy w roku w terminie od dnia 16 grudnia do dnia 15 stycznia

oraz od dnia 1 czerwca do dnia 30 czerwca.

2a. W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister właściwy do spraw zdrowia

może zmienić terminy, o których mowa w ust. 2. W przypadku nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia

danego terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Informację o zmianie tych terminów minister właściwy do spraw

zdrowia ogłasza na swojej stronie internetowej.

3. Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do odbycia szkolenia specjalizacyjnego spełniających warunki określone w ust. 1 jest większa niż liczba miejsc szkoleniowych, przy czym:9)

1)

(uchylony)10)

2)

w postępowaniu konkursowym przyznaje się punkty za:11)

a)

staż pracy w zawodzie fizjoterapeuty, w pełnym wymiarze czasu pracy – 2 punkty za każdy rok, nie więcej niż

6 punktów,

b) posiadanie stopnia naukowego doktora – 18 punktów,

c)

opublikowanie jako autor lub współautor

– podręcznika naukowego z zakresu fizjoterapii – 2 punkty za każdy, nie więcej niż 6 punktów,

– artykułu naukowego z zakresu fizjoterapii w czasopiśmie recenzowanym – 1 punkt za każdy, nie więcej niż

10 punktów,

d) szkolenie podyplomowe z zakresu fizjoterapii, gdzie 100 godzin szkolenia jest równe 2 punktom, nie więcej niż

10 punktów;

3)

w przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się o miejsce szkoleniowe w dziedzinie fizjoterapii

uzyskało identyczny wynik w postępowaniu konkursowym uwzględnia się wynik studiów na dyplomie ukończenia

studiów wyższych;

4)

w przypadku gdy co najmniej dwóch kandydatów ubiegających się o miejsce szkoleniowe w dziedzinie fizjoterapii ma

identyczny wynik studiów na dyplomie ukończenia studiów wyższych, uwzględnia się średnią ocen uzyskaną w okresie

studiów liczoną do dwóch znaków po przecinku, ze wskazaniem skali ocen jaka obowiązywała na uczelni;

5)

w przypadku, o którym mowa w pkt 4, wojewoda wzywa niezwłocznie kandydatów do dostarczenia dokumentu poświadczającego średnią ocen uzyskaną w okresie studiów liczoną do dwóch znaków po przecinku.

4.12) Wynik postępowania konkursowego stanowi procent maksymalnej liczby punktów, o których mowa w ust. 3 pkt 2.

5. Fizjoterapeuta może zwrócić się do organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne o weryfikację postępowania

kwalifikacyjnego, w terminie 20 dni od dnia ogłoszenia na stronie internetowej tego organu listy fizjoterapeutów zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do rozpoczęcia danego szkolenia specjalizacyjnego.

6. Lista fizjoterapeutów niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego zawiera pouczenie dotyczące weryfikacji, o której mowa w ust. 5.

7. Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się fizjoterapeutów w liczbie odpowiadającej liczbie wolnych

miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne w dziedzinie fizjoterapii w danym województwie, w kolejności

od najwyższego wyniku uzyskanego w postępowaniu konkursowym.

8. Wojewoda zawiadamia wnioskodawcę o wyniku postępowania kwalifikacyjnego.

9. Wnioskodawca, który nie został zakwalifikowany do odbycia szkolenia specjalizacyjnego, może zwrócić się do wojewody o weryfikację postępowania kwalifikacyjnego, w terminie 7 dni od dnia przekazania zawiadomienia, o którym mowa

w ust. 8. O rozstrzygnięciu sprawy wojewoda zawiadamia wnioskodawcę niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od

dnia otrzymania wniosku.

Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 5 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

Przez art. 6 pkt 5 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

11) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 5 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

12) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

9)

10)

10. Wojewoda, uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, wydaje wnioskodawcy skierowanie do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w jednostce szkolącej, posiadającej wolne miejsca szkoleniowe, ze wskazaniem

okresu jego odbywania.

11. Osobie zakwalifikowanej do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego właściwy wojewoda wydaje kartę przebiegu

szkolenia specjalizacyjnego, zwaną dalej „KS”, z określoną planowaną datą rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego.

12. KS z wymaganymi wpisami stanowi dowód odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji.

13. W tym samym czasie można odbywać tylko jedno szkolenie specjalizacyjne. Szkolenie specjalizacyjne jest jednostopniowe.

Art. 42. 1. Fizjoterapeuta zakwalifikowany do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego rozpoczyna je w terminie nie

dłuższym niż 3 miesiące od daty określonej w KS, jako planowana data rozpoczęcia szkolenia. Kierownik specjalizacji

potwierdza faktyczną datę rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego w KS.

2. W przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami, w szczególności zagrażającymi życiu lub zdrowiu

osób zakwalifikowanych do rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego, minister właściwy do spraw zdrowia może wydłużyć

czas na rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego o okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przypadku nieustania okoliczności

będących podstawą przedłużenia czasu rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego, minister właściwy do spraw zdrowia może

powtórnie przedłużyć czas rozpoczęcia szkolenia o okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Art. 43. 1. Rejestr fizjoterapeutów odbywających szkolenie specjalizacyjne jest prowadzony przez dyrektora CMKP

w systemie teleinformatycznym.

2. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków: numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy

dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz kraj jego wydania;

2)

imię (imiona) i nazwisko;

3)

obywatelstwo (obywatelstwa);

4)

numer i datę wydania dyplomu ukończenia studiów wyższych;

5)

nazwę odbywanego szkolenia specjalizacyjnego;

6)

nazwę i adres jednostki szkolącej, w której jest odbywane szkolenie specjalizacyjne;

7)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

8)

datę postępowania kwalifikacyjnego;

9)

datę rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

10) datę skreślenia z rejestru;

11) datę przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie specjalizacyjne zostało przedłużone

albo skrócone;

12) datę wydania KS i jej numer;

13) datę uzyskania tytułu specjalisty.

3. KS prowadzi kierownik specjalizacji.

Art. 44. 1. Fizjoterapeuta uprawniony do podjęcia szkolenia specjalizacyjnego może je odbywać na podstawie

1)

umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony albo określony czasem specjalizacji z podmiotem, który uzyskał akredytację do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego i płatnego urlopu szkoleniowego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów lub urlopu bezpłatnego udzielonego na czas realizacji kursów i staży kierunkowych w oparciu o zasady określone w umowie, o której mowa w ust. 2, albo

2)

umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony albo określony okresem specjalizacji z innym podmiotem niż określony

w pkt 1 i płatnego urlopu szkoleniowego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów na czas realizacji podstawowego stażu specjalizacyjnego, kursów i staży kierunkowych w oparciu o zasady określone w umowie, o której mowa

w ust. 2, albo

3)

umowy zawartej na okres specjalizacji z podmiotem, o którym mowa w pkt 1, albo

4)

poszerzenia zajęć programowych studiów podyplomowych o program specjalizacji zgodny z zakresem tych studiów.

2. Fizjoterapeuta, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, zawiera z pracodawcą umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron wynikające z realizowania programu specjalizacji.

3. Fizjoterapeuta odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały jego okres w pełnym wymiarze czasu pracy fizjoterapeuty zatrudnionego w podmiocie leczniczym lub w innej jednostce właściwej dla dziedziny fizjoterapii.

4. Jeżeli fizjoterapeuta pracuje w krótszym wymiarze czasu pracy, okres szkolenia specjalizacyjnego ulega proporcjonalnemu wydłużeniu.

Art. 45. 1. Okres szkolenia specjalizacyjnego określony w programie specjalizacji ulega przedłużeniu o czas nieobecności osoby odbywającej szkolenie specjalizacyjne w pracy

1)

przez okres pobierania świadczeń, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3 miesiące w okresie szkolenia

specjalizacyjnego;

3)

w przypadkach określonych w art. 92, art. 176–179, art. 1823, art. 185, art. 187 i art. 188 ustawy z dnia 26 czerwca

1974 r. – Kodeks pracy;

4)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie jednostki szkolącej;

5)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji odbywanej w trybie poszerzenia

zajęć programowych studiów podyplomowych o program specjalizacji zgodny z zakresem tych studiów.

2. Okres szkolenia specjalizacyjnego zostaje dodatkowo przedłużony o okres udzielonego osobie odbywającej szkolenie

przez pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

3. Osoba odbywająca szkolenie specjalizacyjne ma obowiązek poinformować wojewodę o planowanej przez nią nieobecności w pracy z powodów, o których mowa w ust. 1 i 2, trwającej dłużej niż 3 miesiące.

4. W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu szkolenia specjalizacyjnego może wyrazić

wojewoda na wniosek osoby odbywającej szkolenie specjalizacyjne.

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, osoba odbywająca szkolenie specjalizacyjne składa do wojewody właściwego ze

względu na miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego, po uzyskaniu opinii kierownika specjalizacji.

6. Wojewoda rozstrzyga o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego, po zasięgnięciu opinii konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta.

7. Informacja o przedłużeniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w ust. 1, 2 i 4, jest

zamieszczana w KS.

8. Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 3, może skierować na okres tej nieobecności

inną osobę zakwalifikowaną do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w jednostce szkolącej, biorąc pod uwagę możliwość

odbycia przez nią części lub całości programu specjalizacji oraz możliwość wykorzystania miejsc szkoleniowych.

Art. 46. 1. Okres szkolenia specjalizacyjnego określony w programie specjalizacji może być skrócony na uzasadniony

wniosek osoby odbywającej szkolenie specjalizacyjne, pod warunkiem pełnego zrealizowania programu specjalizacji,

o okres nie dłuższy niż 1/2 okresu szkolenia.

2. Dyrektor CMKP rozstrzyga o skróceniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu. Rozstrzygnięcie następuje w drodze decyzji i zamieszcza się w nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rozstrzygnięcie;

5)

oznaczenie organu wydającego decyzję.

3. W skład zespołu, o którym mowa w ust. 2, wchodzą

1)

konsultant wojewódzki w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem naukowym o zasięgu

krajowym, zrzeszającym specjalistów w dziedzinie fizjoterapii, zgłoszony przez zarząd tego stowarzyszenia;

4)

przedstawiciel KIF, który posiada tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej.

4. Wniosek o skrócenie okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego osoba odbywająca szkolenie specjalizacyjne

składa do dyrektora CMKP.

5. Od decyzji, o której mowa w ust. 2, odmawiającej skrócenia okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia.

6. Informacja o skróceniu okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego jest zamieszczana w KS.

Art. 47. 1. Szkolenie specjalizacyjne odbywa się pod nadzorem kierownika specjalizacji, który jest odpowiedzialny za

ustalenie szczegółowych warunków i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego w sposób zapewniający realizację programu

specjalizacji.

2. Kierownika specjalizacji powołuje i odwołuje, za jego zgodą, kierownik jednostki szkolącej.

3. Kierownikiem specjalizacji może być osoba posiadająca tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii, a w uzasadnionych przypadkach w dziedzinie pokrewnej albo osoba, której minister właściwy do spraw zdrowia powierzył obowiązki

specjalisty w dziedzinie fizjoterapii zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia

1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej8).

4. Kierownik specjalizacji może wykonywać swoje obowiązki związane ze szkoleniem specjalizacyjnym wobec nie

więcej niż 3 osób, a w uzasadnionych przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w dziedzinie fizjoterapii albo pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta, wobec nie więcej niż 4 osób.

5. Odwołanie kierownika specjalizacji może nastąpić w przypadku

1)

niewypełniania przez kierownika specjalizacji obowiązków, o których mowa w ust. 6;

2)

uzasadnionego wniosku kierownika specjalizacji;

3)

uzasadnionego wniosku osoby odbywającej szkolenie specjalizacyjne pod nadzorem danego kierownika specjalizacji.

6. Do obowiązków kierownika specjalizacji należy

1)

udział w ustaleniu szczegółowych warunków odbywania szkolenia specjalizacyjnego w sposób umożliwiający nabycie

wiadomości i umiejętności określonych programem specjalizacji;

2)

udział w ustaleniu szczegółowego planu zajęć objętych programem specjalizacji i nadzór nad realizacją tego planu;

3)

wprowadzenie do KS szczegółowego planu zajęć objętych programem specjalizacji;

4)

wskazanie niezbędnego piśmiennictwa i innych źródeł ułatwiających samokształcenie;

5)

prowadzenie ewaluacji szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji;

6)

wystawienie opinii dotyczącej przebiegu szkolenia specjalizacyjnego i uzyskanych przez specjalizującego się umiejętności zawodowych, a także jego stosunku do współpracowników i pacjentów, zamieszczanej w KS;

7)

potwierdzanie w KS realizacji w terminie części szczegółowego planu zajęć objętych programem specjalizacji;

8)

coroczne potwierdzanie w KS zrealizowania zajęć objętych programem specjalizacji, wyznaczonych do odbycia w danym

roku;

9)

potwierdzenie w KS odbycia szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji;

10) zawiadomienie wojewody o przerwaniu szkolenia specjalizacyjnego przez fizjoterapeutę, który nie realizuje lub nie może

realizować programu specjalizacji.

7. Kierownik specjalizacji dokonuje potwierdzeń, o których mowa w ust. 6 pkt 8 i 9, w terminie 14 dni odpowiednio

od zakończenia danego roku albo odbycia szkolenia specjalizacyjnego.

8. W umowie, o której mowa w art. 36 ust. 2 pkt 1, mogą zostać ustalone dodatkowe obowiązki kierownika specjalizacji.

9. Kierownik specjalizacji ma prawo do

1)

udziału w egzaminie ustnym lub praktycznym wchodzącym w skład PESFZ w charakterze obserwatora;

2)

upoważnienia osoby, o której mowa w ust. 10, za jej zgodą, do wykonywania czynności opiekuna stażu kierunkowego.

10. Nadzór nad realizacją programu staży kierunkowych, wynikających z programu specjalizacji w dziedzinie fizjoterapii może sprawować osoba posiadająca tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii albo osoba, posiadająca decyzję ministra

właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku naukowego fizjoterapeuty za równoważny ze zrealizowaniem programu specjalizacji, uzyskanej na podstawie dotychczasowych przepisów,

zwana dalej „opiekunem stażu kierunkowego”. Osoba, o której mowa w ust. 9 pkt 2, zapewnia bezpośredni nadzór nad realizacją programu staży kierunkowych, nie więcej niż 3 osób.

Art. 48. 1. Jeżeli jednostka szkoląca ulegnie likwidacji albo z innych powodów zaprzestaje prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego albo utraci akredytację, wojewoda w porozumieniu z kierownikiem specjalizacji i kierownikiem innej jednostki szkolącej wskazuje miejsce i termin kontynuowania szkolenia specjalizacyjnego w skierowaniu do odbywania szkolenia specjalizacyjnego.

2. W szczególnie uzasadnionym przypadku wojewoda może, na wniosek fizjoterapeuty odbywającego szkolenie specjalizacyjne, wydać mu skierowanie do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w innej jednostce szkolącej posiadającej

akredytację do tego szkolenia oraz wolne miejsce szkoleniowe.

3. Jeżeli jednostka szkoląca, o której mowa w ust. 1 i 2, znajduje się na obszarze innego województwa, zmiana miejsca

szkolenia specjalizacyjnego następuje po wyrażeniu zgody przez właściwego wojewodę oraz właściwego konsultanta

wojewódzkiego województwa, na którego obszarze fizjoterapeuta ma kontynuować odbywanie tego szkolenia.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, wojewoda wydaje fizjoterapeucie skierowanie do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego oraz odnotowuje ten fakt w KS na podstawie dokumentów przekazanych przez wojewodę, na obszarze

którego fizjoterapeuta odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne.

5. Wojewoda wydaje decyzję o skreśleniu z rejestru fizjoterapeuty odbywającego szkolenie specjalizacyjne na obszarze

danego województwa

1)

w przypadku nierozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego w terminie 3 miesięcy od daty określonej w KS, jako planowana data rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego, lub upływu czasu, w którym fizjoterapeuta zobowiązany był ukończyć szkolenie specjalizacyjne, z zastrzeżeniem art. 46 ust. 1 i 2;

2)

po zawiadomieniu przez kierownika specjalizacji i po uzyskaniu opinii konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie

fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta, w przypadku gdy

fizjoterapeuta odbywający szkolenie specjalizacyjne nie realizuje lub nie może realizować programu specjalizacji;

3)

na wniosek fizjoterapeuty odbywającego szkolenie specjalizacyjne;

4)

w przypadku niedokonania potwierdzeń, o których mowa w art. 47 ust. 6 pkt 8 i 9, w okresie 3 miesięcy od dokonania

ostatniego wpisu z przyczyn leżących po stronie fizjoterapeuty.

Art. 49. 1. Fizjoterapeuta, który ukończył szkolenie specjalizacyjne, może zostać dopuszczony do PESFZ.

2. Fizjoterapeuta, który został zakwalifikowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie postępowania

kwalifikacyjnego i posiada stopień naukowy doktora habilitowanego i odpowiedni dorobek zawodowy w zakresie fizjoterapii, może wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego i zawodowego fizjoterapeuty

za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości programu specjalizacji.

3. Dyrektor CMKP, na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu, może uznać, w drodze decyzji, dotychczasowy

dorobek naukowy i zawodowy fizjoterapeuty, o którym mowa w ust. 2, za równoważny ze zrealizowaniem przez niego

w części albo w całości szczegółowego programu specjalizacji, a w przypadku uznania za równoważny w całości – podjąć

decyzję o dopuszczeniu tego fizjoterapeuty do PESFZ.

4. W skład zespołu, o którym mowa w ust. 3, wchodzą

1)

konsultant krajowy w dziedzinie fizjoterapii;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel KRF.

5. Fizjoterapeuta zamierzający przystąpić do PESFZ składa do właściwego wojewody wniosek o dopuszczenie do PESFZ.

Do wniosku dołącza się KS i dokument potwierdzający wniesienie na konto CEM opłaty za PESFZ.

6. Wniosek, o którym mowa w ust. 5, zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu

oraz kraj jego wydania;

4)

obywatelstwo (obywatelstwa);

5)

adres do korespondencji, numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

6)

nazwę i adres jednostki szkolącej, w której było odbywane szkolenie specjalizacyjne;

7)

stopień albo tytuł naukowy, imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

8)

informacje o skróceniu albo przedłużeniu szkolenia specjalizacyjnego;

9)

wskazanie części PESFZ, do której zamierza przystąpić wnioskodawca;

10) decyzję, o której mowa w ust. 3 albo art. 149, jeżeli dotyczy.

7. Formularz wniosku, o którym mowa w ust. 5, jest generowany elektronicznie i pobierany na stronie internetowej CEM.

CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych danych. Wnioskodawca po wypełnieniu formularza i jego wydrukowaniu składa podpisany własnoręcznie wniosek do właściwego wojewody.

8. Wniosek i dokumenty, o których mowa w ust. 5, składa się w terminie do dnia 15 lipca każdego roku dla sesji

jesiennej albo do dnia 15 stycznia każdego roku dla sesji wiosennej. Do tych terminów nie stosuje się przepisów art. 58–60

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

8a. W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister właściwy do spraw zdrowia

może zmienić terminy, o których mowa w ust. 8. W przypadku nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia

danego terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Do tych terminów nie stosuje się przepisów art. 58–60 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Informację o zmianie tych terminów minister właściwy do

spraw zdrowia ogłasza na swojej stronie internetowej.

9. Wojewoda weryfikuje wniosek i dokumenty wnioskodawcy pod względem formalnym. W przypadku gdy dokumenty te nie spełniają warunków formalnych, wnioskodawca wzywany jest do uzupełnienia braków formalnych w terminie

7 dni od dnia doręczenia wezwania. Przepisy art. 58–60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się.

10. Wojewoda, w terminie 14 dni od dnia otrzymania kompletnego wniosku i dokumentów, o których mowa w ust. 5,

przekazuje je właściwemu konsultantowi krajowemu i zwraca się o weryfikację, w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia,

czy wnioskodawca odbył szkolenie specjalizacyjne zgodnie z programem specjalizacji. Konsultant krajowy przekazuje właściwemu wojewodzie rozstrzygnięcie i zwraca wniosek i dokumenty, które są następnie przechowywane przez wojewodę zgodnie

z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

11. W przypadku niezrealizowania przez wnioskodawcę programu specjalizacji, właściwy konsultant krajowy wskazuje

brakujące części.

12. Wojewoda niezwłocznie po uzyskaniu informacji od konsultanta krajowego

1)

potwierdza zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w przypadku, o którym mowa w ust. 11, kieruje do zrealizowania brakującej części programu specjalizacji i przedłuża

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego na czas niezbędny do realizacji tej części.

13. Wojewoda zawiadamia wnioskodawcę o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 12.

14. W przypadku, o którym mowa w ust. 12 pkt 2, wnioskodawca po zrealizowaniu brakującej części programu specjalizacji i potwierdzeniu tego przez kierownika specjalizacji w KS może wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w ust. 5.

Przepisy ust. 6–13 i ust. 15–17 stosuje się.

15. Wojewoda po potwierdzeniu zakończenia szkolenia specjalizacyjnego podejmuje decyzję o dopuszczeniu wnioskodawcy do PESFZ.

16. Wojewoda opracowuję listę osób dopuszczonych do PESFZ, którą przekazuje za pomocą środków komunikacji

elektronicznej do CEM.

17. CEM ustala listy fizjoterapeutów zdających PESFZ w danym miejscu i terminie oraz zawiadamia te osoby o terminie i miejscu egzaminu i nadanym numerze kodowym, nie później niż 21 dni przed dniem jego rozpoczęcia, pocztą elektroniczną na adres wskazany we wniosku, o którym mowa w ust. 5, a w przypadku jego braku, pocztą na wskazany w tym

wniosku adres do korespondencji.

Art. 50. 1. Wnioskodawca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do

dnia 15 stycznia każdego roku.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

3. W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 1, albo wniesienia jej w wysokości niższej niż należna,

dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych pocztą elektroniczną na adres wskazany we wniosku,

o którym mowa w art. 49 ust. 5, a w przypadku jego braku, pocztą na wskazany w tym wniosku adres do korespondencji.

Przepisy art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się z zastrzeżeniem, że

w przypadku bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych dotknięte nim zgłoszenie do PESFZ

traktuje się jako niezłożone.

4. Z opłaty, o której mowa w ust. 1, za kolejne zgłoszenie do PESFZ może zostać zwolniony fizjoterapeuta, który

w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii mimo zgłoszenia się do PESFZ nie przystąpił do

tego egzaminu.

5. W celu uzyskania zwolnienia z opłaty, o którym mowa w ust. 4, fizjoterapeuta w terminie 30 dni od dnia, w którym

odbył się PESFZ, do którego miał przystąpić, składa do dyrektora CEM wniosek o zwolnienie z opłaty za kolejne zgłoszenie

do PESFZ.

6. Do terminu, o którym mowa w ust. 5, nie stosuje się przepisów art. 58–60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks

postępowania administracyjnego.

Art. 51. 1. PESFZ organizuje CEM.

2. PESFZ jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

3. Przewodniczącego PKE, Przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego i jej członków powołuje i odwołuje dyrektor

CEM.

4. Przewodniczący PKE i jej członkowie powinni posiadać tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinach pokrewnych, albo decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o powierzeniu obowiązków specjalisty w dziedzinie

fizjoterapii zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki

zdrowotnej8).

5. Członkiem PKE nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

6. Powołanie następuje na czas nieokreślony. Powołanie nie skutkuje powstaniem stosunku pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

7. Kandydatów do PKE mogą zgłaszać

1)

konsultant krajowy, w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego

konsultanta;

2)

KIF;

3)

stowarzyszenie będące zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem naukowym o zasięgu ogólnokrajowym

zrzeszającym specjalistów w dziedzinie fizjoterapii.

8. W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7, zamieszcza się

1)

imię i nazwisko kandydata;

2)

numer PESEL, a w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i numer dokumentu

oraz kraj jego wydania;

3)

określenie posiadanej specjalizacji;

4)

wskazanie dziedziny, w której kandydat ma być powołany do PKE;

5)

adres korespondencyjny kandydata.

9. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7, należy dołączyć kopię dyplomu specjalisty albo decyzji, o której mowa

w ust. 4, poświadczoną za zgodność z oryginałem.

10. Kopia dyplomu specjalisty nie jest wymagana, w przypadku gdy kandydat uzyskał dyplom specjalisty wydany

przez dyrektora CEM. W takim przypadku w zgłoszeniu należy podać datę wydania i numer dyplomu.

11. Osoby powołane do PKE otrzymują akt powołania.

12. Dyrektor CEM powołuje na przewodniczącego PKE konsultanta krajowego w dziedzinie fizjoterapii albo w dziedzinie

pokrewnej, jeżeli w tej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego.

13. Członkostwo w PKE wygasa w przypadku śmierci członka PKE.

14. Dyrektor CEM odwołuje członka PKE w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka PKE;

3)

niewykonywania albo nienależytego wykonywania obowiązków;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w art. 52 ust. 4.

15. Dyrektor CEM może odwołać członka PKE w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego

w związku z podejrzeniem o popełnienie przez niego umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub umyślnego

przestępstwa skarbowego.

16. Wygaśnięcie członkostwa albo odwołanie członka ze składu PKE w czasie sesji egzaminacyjnej nie wstrzymuje

prac PKE.

Art. 52. 1. Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PESFZ w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza spośród

członków PKE Zespoły Egzaminacyjne. Zespół Egzaminacyjny składa się co najmniej z 3 członków PKE, z zachowaniem

reprezentacji podmiotów wymienionych w art. 51 ust. 7.

2. Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat do złożenia PESFZ w tym

Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

małżonkiem;

2)

osobą pozostającą w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b) przysposobienia;

3)

osobą pozostającą we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą w stosunku zależności służbowej.

3. Powody wyłączenia określone w ust. 2 pkt 1 i 2 lit. b trwają pomimo ustania małżeństwa albo przysposobienia.

4. Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PESFZ składają dyrektorowi CEM pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z żadnym z kandydatów do złożenia PESFZ w tym Zespole

Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 2, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

5. Członkom Zespołów Egzaminacyjnych przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu, w wysokości nie wyższej niż 500 zł dla Przewodniczącego Zespołu

oraz nie wyższej niż 300 zł dla członka Zespołu;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

6. Dyrektor CEM określa, w drodze zarządzenia, szczegóły dotyczące warunków wypłaty wynagrodzenia, o którym

mowa w ust. 5 pkt 1, oraz zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 5 pkt 2.

Art. 53. Do zadań Zespołu Egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PESFZ należy

1)

przeprowadzenie PESFZ zgodnie z regulaminem porządkowym, o którym mowa w art. 54 ust. 8;

2)

przekazanie do CEM kart odpowiedzi, niezwłocznie po zakończonym egzaminie testowym, w sposób uniemożliwiający dokonywanie zmian w ich treści;

3)

przekazanie do CEM ocen z egzaminu ustnego i praktycznego oraz dokumentacji związanej z przeprowadzonym PESFZ,

niezwłocznie po zakończonym PESFZ, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia PESFZ.

Art. 54. 1. Zakres PESFZ jest zgodny z programem specjalizacji.

2. PESFZ jest przeprowadzany dwa razy w roku w sesji wiosennej od dnia 2 maja do dnia 15 czerwca oraz w sesji

jesiennej od dnia 2 listopada do dnia 15 grudnia.

2a. W przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami, w szczególności zagrażającymi życiu lub zdrowiu

osób biorących udział w PESFZ, minister właściwy do spraw zdrowia może odwołać w całości lub w części PESFZ. Odwołując PESFZ, minister właściwy do spraw zdrowia wydłuża czas trwania sesji egzaminacyjnej, w której miał się odbyć

odwołany egzamin, jednorazowo o okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przypadku nieustania okoliczności będących podstawą przedłużenia sesji egzaminacyjnej w czasie, o który została przedłużona dana sesja, minister właściwy do spraw zdrowia może powtórnie przedłużyć czas trwania danej sesji egzaminacyjnej o okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

2b. O odwołaniu całości lub części PESFZ i przedłużeniu sesji egzaminacyjnej minister właściwy do spraw zdrowia

informuje na swojej stronie internetowej oraz na stronie internetowej CEM.

2c. Dyrektor CEM w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia ustala nowe terminy PESFZ oraz informuje

o nich osoby, które miały przystąpić do odwołanego PESFZ, co najmniej na dwa tygodnie przed datą egzaminu. Informacja

o nowych terminach PESFZ jest zamieszczana na stronie internetowej CEM.

3. PESFZ składa się z dwóch części w następującej kolejności: egzaminu teoretycznego i egzaminu praktycznego.

Warunkiem dopuszczenia do części praktycznej PESFZ jest uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego.

4. Egzamin teoretyczny jest przeprowadzany w formie

1)

testu, gdy do PESFZ w sesji zostanie dopuszczonych co najmniej 30 osób;

2)

egzaminu ustnego.

5. Egzamin testowy odbywa się jednocześnie w całym kraju, w terminie ustalonym przez dyrektora CEM. Egzamin

testowy polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy.

Osoba zdająca może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź osoba zdająca uzyskuje 1 punkt.

W przypadku braku odpowiedzi, udzielenia nieprawidłowej odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi

punkty nie są przyznawane. Pozytywny wynik egzaminu testowego otrzymuje osoba egzaminowana, która uzyskała co najmniej 60% maksymalnej liczby punktów z testu.

6. W przypadku uwag merytorycznych do pytań testowych, osoba zdająca ma prawo złożyć zastrzeżenie w trakcie

trwania egzaminu testowego albo niezwłocznie po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej. Zgłoszone

zastrzeżenie zostanie zweryfikowane bezpośrednio po egzaminie testowym, przed obliczeniem jego wyników. W przypadku

uznania zgłoszonego zastrzeżenia, zadanie testowe objęte zastrzeżeniem jest pomijane przy ustalaniu wyniku egzaminu

testowego w stosunku do wszystkich zdających, co odpowiednio obniża liczbę możliwych do uzyskania punktów. Punkty

za zadania unieważnione nie są przyznawane.

7. Miejsca i terminy egzaminu praktycznego i ustnego ustala dyrektor CEM w porozumieniu z Przewodniczącym PKE.

8. PESFZ przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora CEM i zatwierdzonym

przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

9. W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora CEM, wyrazić

zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego dla wszystkich fizjoterapeutów dopuszczonych do PESFZ,

w określonej sesji egzaminacyjnej, z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PESFZ jeden

raz w roku – z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.

10. W uzasadnionych przypadkach, związanych z wystąpieniem zwiększonego zagrożenia epidemicznego lub innych

okoliczności zagrażających bezpieczeństwu osób uczestniczących w PESFZ, dyrektor CEM w porozumieniu z przewodniczącym właściwej PKE może zdecydować, że egzamin ustny PESFZ zostanie przeprowadzony za pośrednictwem środków

komunikacji elektronicznej umożliwiających jednoczesny udział zdającego i wszystkich członków Zespołu Egzaminacyjnego,

zwany dalej „zdalnym PESFZ”.

11. Zdalny PESFZ może być przeprowadzony w siedzibie CEM albo w innym miejscu wskazanym przez dyrektora

CEM w porozumieniu z przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego.

12. Wojewoda jest obowiązany do współpracy z dyrektorem CEM przy organizacji i przeprowadzaniu zdalnego PESFZ.

13. W trakcie całego czasu trwania zdalnego PESFZ zdający znajduje się pod bezpośrednim nadzorem pracownika

CEM, przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego albo przedstawiciela właściwego wojewody. Do przedstawiciela wojewody stosuje się art. 16 ust. 11 pkt 1 i ust. 12.

14. Oprogramowanie służące do przeprowadzenia zdalnego PESFZ jest udostępniane i konfigurowane przez CEM.

Przebieg zdalnego PESFZ jest rejestrowany.

15. Zdający jest widziany i słyszany przez wszystkich członków Zespołu Egzaminacyjnego bezpośrednio lub za pomocą środków komunikacji, o których mowa w ust. 10.

16. W przypadku zdalnego PESFZ członkowie Zespołu Egzaminacyjnego składają ustne oświadczenia dotyczące wystawionych przez nich ocen. Oświadczenia te są rejestrowane za pomocą środków komunikacji, o których mowa w ust. 10, lub,

jeżeli nie ma takiej możliwości, za pomocą oprogramowania dostępnego na stacjach roboczych członków Zespołu Egzaminacyjnego.

17. Jeżeli w czasie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii przeprowadzenie egzaminu testowego albo ustnego, albo praktycznego PESFZ nie będzie możliwe ze względu na bezpieczeństwo osób biorących udział w tym egzaminie,

minister właściwy do spraw zdrowia może w trakcie sesji egzaminacyjnej podjąć decyzję o odstąpieniu od przeprowadzenia

egzaminu testowego albo ustnego, albo praktycznego PESFZ w danej dziedzinie w tej sesji z zachowaniem wyłącznie jednej

formy PESFZ.

18. Komunikat o odstąpieniu od przeprowadzenia egzaminu testowego albo ustnego, albo praktycznego PESFZ, o których

mowa w ust. 17, zamieszcza się na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia oraz

na stronie internetowej CEM.

Art. 55. 1. Zadania egzaminacyjne dla PESFZ są opracowywane przez autorów wskazanych przez dyrektora CEM

spośród osób posiadających wysokie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w dziedzinie fizjoterapii lub w dziedzinach

pokrewnych. Test przygotowuje się odrębnie na każdą sesję egzaminacyjną.

2. Zadania egzaminacyjne podlegają weryfikacji przez recenzentów, wyznaczonych przez dyrektora CEM w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym.

3. Opracowanie zadań egzaminacyjnych oraz przeprowadzenie PESFZ jest finansowane przez CEM.

4. Testy i pytania testowe oraz zadania egzaminów ustnych i praktycznych są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane

i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące w ich opracowywaniu,

przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające PESFZ lub sprawujące nadzór nad jego prowadzeniem.

5. Testy i pytania testowe oraz zadania egzaminów ustnych i praktycznych nie podlegają udostępnianiu na zasadach

określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

6. Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania testowe po ich wykorzystaniu na danym PESFZ wyłącznie osobom

przystępującym do tego egzaminu. Udostępnienie oraz jego dokumentowanie następuje w sposób określony w zarządzeniu

dyrektora CEM.

Art. 56. 1. PESFZ odbywa się w obecności co najmniej trzech członków PKE.

2. Nieobecność osoby egzaminowanej podczas PESFZ, bez względu na jej przyczynę, uważa się za odstąpienie od

udziału w PESFZ.

3. Fizjoterapeuta może składać PESFZ po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

4. Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas PESFZ osoba egzaminowana nie może korzystać

z pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może posiadać urządzeń służących do kopiowania, przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby egzaminowanej, co jest równoznaczne

z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.

5. Przebieg PESFZ może być monitorowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk. W przypadku ujawnienia po egzaminie na zarejestrowanych materiałach korzystania przez osobę egzaminowaną z pomocy naukowych,

dydaktycznych lub urządzeń służących do kopiowania, przekazywania i odbioru informacji, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, osoba taka zostaje zdyskwalifikowana. Dyskwalifikacji dokonuje Przewodniczący Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, na wniosek Zespołu Egzaminacyjnego. Fakt ten jest odnotowywany w protokole, o którym mowa w ust. 7.

6. Dyrektor CEM zawiadamia o dyskwalifikacji osoby egzaminowanej Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów, zwanego

dalej „Prezesem”.

7. Z przebiegu PESFZ sporządza się protokół, który podpisują członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przeprowadzający dany egzamin.

8. Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego przesyła protokół egzaminacyjny dyrektorowi CEM w terminie 14 dni

od dnia przeprowadzenia egzaminu.

Art. 57. 1. CEM ustala wyniki PESFZ, a w zakresie egzaminu testowego publikuje je na swojej stronie internetowej.

Wynik PESFZ nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

2. Fizjoterapeuta, który nie przystąpił do PESFZ w wyznaczonym terminie albo uzyskał wynik negatywny z PESFZ,

może przystąpić do PESFZ w kolejnej sesji egzaminacyjnej.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, fizjoterapeuta składa do dyrektora CEM zgłoszenie. Przepisy art. 49 stosuje się.

4. Fizjoterapeuta, o którym mowa w ust. 3, zostaje wpisany przez dyrektora CEM na listę osób składających PESFZ

w danej sesji egzaminacyjnej.

5. Za wynik pozytywny PESFZ uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników z obu jego części, o których mowa

w art. 54 ust. 3.

6. Wynik pozytywny z części PESFZ jest uznawany w kolejnych sześciu sesjach egzaminacyjnych po sesji, w której

został uzyskany. W przypadku nieuzyskania wyniku pozytywnego z egzaminu praktycznego albo nieprzystąpienia do egzaminu praktycznego w ustalonym terminie, fizjoterapeuta może przystąpić w innej sesji egzaminacyjnej tylko do tej części

PESFZ.

7. Oceną końcową PESFZ jest ocena wynikająca ze średniej arytmetycznej ocen z egzaminu teoretycznego i praktycznego.

8. Wyniki PESFZ dyrektor CEM za pomocą środków komunikacji elektronicznej przekazuje wojewodom, dyrektorowi

CMKP oraz właściwym jednostkom szkolącym.

Art. 58. 1. Potwierdzeniem złożenia PESFZ jest dyplom wydany przez dyrektora CEM.

2. Dyrektor CEM wydaje dyplom, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej.

3. CEM prowadzi rejestr wydanych dyplomów, o których mowa w ust. 1, i przechowuje ich kopie sporządzone w formie

elektronicznej.

4. Rejestr prowadzony jest w systemie teleinformatycznym, według określonego przez dyrektora CEM układu danych.

5. Rejestr, o którym mowa w ust. 4, zawiera następujące dane osoby, której wydano dyplom

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL – nazwę i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;

3)

numer i datę wydania dyplomu;

4)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji oraz jego stopień albo tytuł naukowy;

5)

nazwę i adres jednostki szkolącej, w której zainteresowany odbywał szkolenie specjalizacyjne;

6)

wynik PESFZ;

7)

uzyskany tytuł specjalisty.

6. Dokumentacja dotycząca PESFZ przechowywana jest przez CEM zgodnie z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia

14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

7. Na wniosek fizjoterapeuty, który złożył PESFZ, dyrektor CEM wydaje, odpłatnie, duplikat albo odpis dyplomu albo

dokonuje korekty dyplomu PESFZ. Opłata wynosi 50 zł. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy korekta wynika z błędu CEM.

8. CEM, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przekazuje do KIF, po zakończeniu każdej sesji PESFZ,

informację o uzyskaniu przez fizjoterapeutę tytułu specjalisty.

Art. 59. 1. W przypadku rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PESFZ lub nieprzewidzianych sytuacji

mających wpływ na przeprowadzenie PESFZ, dyrektor CEM może unieważnić PESFZ albo jego część, w danym terminie

dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

2. Postępowanie wszczyna się na wniosek członka Zespołu Egzaminacyjnego, przeprowadzającego PESFZ, osoby

przystępującej do PESFZ albo z urzędu.

3. Unieważnienie PESFZ albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio PESFZ albo jego część jako niebyłą.

Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu

stała się ostateczna.

4. Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od dnia powzięcia informacji o przyczynach

uzasadniających unieważnienie PESFZ albo jego części.

5. Informacja o decyzji o unieważnieniu PESFZ albo jego części jest ogłaszana na stronie internetowej CEM. Decyzja

przekazywana jest fizjoterapeutom, którzy przystępowali do danego PESFZ, pocztą elektroniczną na adres wskazany we

wniosku, o którym mowa w art. 49 ust. 5, a w przypadku jego braku, pocztą na wskazany w tym wniosku adres do korespondencji.

Dyrektor CEM przekazuje informację o unieważnieniu PESFZ albo jego części do KIF za pomocą środków komunikacji

elektronicznej.

6. Od decyzji o unieważnieniu egzaminu przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia.

7. Za powtórzony PESFZ albo jego część nie pobiera się opłaty egzaminacyjnej.

Art. 60. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór KS,

2)

kod specjalizacji w dziedzinie fizjoterapii

– uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej informacji niezbędnej do prowadzenia specjalizacji;

3)

wzór dyplomu specjalisty, uwzględniając konieczność zapewnienia przejrzystości dokumentu,

4)

wysokość wynagrodzenia za wykonanie czynności kontrolnych, o których mowa w art. 37 ust. 12 pkt 1, uwzględniając

nakład pracy związany z przeprowadzaniem czynności kontrolnych,

5)

szczegółowy tryb działania PKE oraz wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków PKE,

6)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 52 ust. 4,

7)

szczegółowy sposób i tryb składania PESFZ oraz ustalania jego wyników

– uwzględniając konieczność prawidłowego i efektywnego przeprowadzenia PESFZ oraz zapewnienia bezstronności pracy

PKE, a także nakład pracy przewodniczącego i członków PKE;

8)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu lub odpisu dyplomu PESFZ oraz sposób uiszczania opłaty za wydanie

duplikatu lub odpisu dyplomu PESFZ,

9)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty dyplomu PESFZ oraz sposób uiszczania opłaty za dokonanie korekty

dyplomu

– uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego wydania dokumentu potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty;

10) wysokość opłaty za PESFZ, uwzględniając koszty przeprowadzenia PESFZ oraz wydania dyplomu potwierdzającego

tytuł specjalisty.

Rozdział 6

Samorząd fizjoterapeutów

Art. 61. KIF tworzą fizjoterapeuci wpisani do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów.

Art. 62. 1. Do zadań samorządu należy w szczególności

1)

sprawowanie pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu fizjoterapeuty;

2)

reprezentowanie fizjoterapeutów;

3)

działanie na rzecz stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez fizjoterapeutów;

4)

ustalanie oraz aktualizacja standardów lub wytycznych w fizjoterapii;

5)

edukacja zdrowotna i promocja zdrowia;

6)

ustanawianie zasad etyki zawodowej i dbanie o jej przestrzeganie;

7)

obrona godności zawodowej.

2. Samorząd wykonuje swoje zadania w szczególności przez

1)

stwierdzanie i przyznawanie prawa wykonywania zawodu;

2)

prowadzenie rejestrów na podstawie przepisów ustawy;

3)

opiniowanie i przedstawianie wniosków w sprawie warunków wykonywania zawodu;

4)

opiniowanie i wnioskowanie w sprawach kształcenia zawodowego;

5)

opiniowanie projektów aktów normatywnych w zakresie dotyczącym ochrony zdrowia i zasad organizacji opieki zdrowotnej;

6)

opiniowanie programów kształcenia zawodowego;

7)

orzekanie w zakresie odpowiedzialności zawodowej;

8)

prowadzenie działalności edukacyjnej, naukowej lub badawczej;

9)

udzielanie informacji na temat uznawania kwalifikacji zawodowych, uregulowań prawnych dotyczących ochrony zdrowia, ubezpieczeń społecznych oraz zasad etyki zawodowej w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu;

10) współpracę ze stowarzyszeniami będącymi zgodnie z postanowieniami ich statutów towarzystwami naukowymi o zasięgu krajowym, zrzeszającymi specjalistów w dziedzinie fizjoterapii, szkołami wyższymi i jednostkami badawczo-rozwojowymi w kraju i za granicą;

11) współpracę z organami administracji publicznej, samorządami i organizacjami fizjoterapeutów za granicą oraz samorządami innych zawodów medycznych w kraju;

12) organizowanie i prowadzenie instytucji samopomocowych i innych form pomocy materialnej dla fizjoterapeutów;

13) zarządzanie majątkiem własnym;

14) uznawanie kwalifikacji fizjoterapeutów zamierzających wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

15) uznawanie tytułu specjalisty uzyskanego przez fizjoterapeutę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 63. 1. Członkowie samorządu mają prawo

1)

wybierać i być wybierani do organów KIF, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 2–4 oraz art. 66;

2)

korzystać z pomocy KIF w zakresie podnoszenia kwalifikacji zawodowych oraz ochrony właściwych warunków

wykonywania zawodu;

3)

korzystać z ochrony i pomocy prawnej KIF;

4)

korzystać z innych świadczeń KIF i działalności samopomocowej.

2. Członkowie samorządu są obowiązani

1)

postępować zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz zasadami wykonywania zawodu oraz kodeksem deontologii

zawodowej;

2)

sumiennie wykonywać obowiązki zawodowe;

3)

przestrzegać uchwał organów KIF;

4)

regularnie opłacać składkę członkowską;

5)

aktualizować dane w Krajowym Rejestrze Fizjoterapeutów.

Art. 64. 1. Organami KIF są

1)

Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów;

2)

Krajowa Rada Fizjoterapeutów;

3)

Komisja Rewizyjna;

4)

Wyższy Sąd Dyscyplinarny;

5)

Sąd Dyscyplinarny;

6)

Rzecznik.

2. Członkami organów samorządu mogą być tylko fizjoterapeuci wpisani do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów.

3. Kadencja organów samorządu trwa 4 lata, jednak organy są obowiązane działać do czasu ukonstytuowania się nowo

wybranych organów.

4. Tę samą funkcję w organach samorządu można pełnić nie dłużej niż przez 2 następujące po sobie kadencje; pełnienie

danej funkcji dłużej niż przez 24 miesiące w danej kadencji przyjmuje się za pełnienie jej przez pełną kadencję.

Art. 65. 1. Wybory do organów KIF odbywają się w głosowaniu tajnym.

2. W wyborach przeprowadzanych w trakcie Krajowego Zjazdu Fizjoterapeutów uczestniczą wyłącznie delegaci na

dany zjazd.

3. Do pełnienia funkcji Rzecznika, jego zastępcy oraz członków Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego mogą kandydować fizjoterapeuci wykonujący zawód nieprzerwanie co najmniej od 10 lat.

4. Członkowie Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, Komisji Rewizyjnej, Rzecznik i jego zastępcy

nie mogą być członkami innego organu samorządu, z wyjątkiem Krajowego Zjazdu Fizjoterapeutów.

5. W przypadku wygaśnięcia mandatu Rzecznika przed upływem kadencji lub niemożności sprawowania funkcji do

czasu wyboru nowego Rzecznika funkcję tę pełni jeden z zastępców wyznaczony przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny.

6. Funkcji zastępcy Rzecznika nie można pełnić w przypadkach, o których mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1–4 i 6–8.

7. Zastępca Rzecznika zostaje zawieszony w pełnieniu swojej funkcji w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania w sprawie umyślnego popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego lub postępowania w przedmiocie

odpowiedzialności zawodowej.

Art. 66. 1. Czynne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom KIF, z wyjątkiem członków

1)

wobec których orzeczono zakaz pełnienia funkcji z wyboru w organach samorządu na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 5

lub zawieszonych w prawie wykonywania zawodu na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 7 lub

2)

wobec których sąd orzekł prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych lub środek karny albo środek

zabezpieczający polegający na zakazie wykonywania zawodu albo sąd lub prokurator wydał postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu.

2. Bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom KIF, z wyjątkiem członków

1)

zawieszonych w prawie wykonywania zawodu na podstawie art. 12 ust. 4 lub

2)

wobec których sąd orzekł prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych lub środek karny albo środek

zabezpieczający polegający na zakazie wykonywania zawodu albo sąd lub prokurator wydał postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu, lub

3)

skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za popełnione umyślnie przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, lub

4)

ukaranych jedną z kar wymienionych w art. 108 ust. 1 pkt 2–8

– do czasu upływu terminu zatarcia kary lub upływu terminu, na który został orzeczony środek zabezpieczający.

3. Bierne prawo wyborcze nie przysługuje członkom KIF, którzy za okres co najmniej jednego roku w okresie ostatnich

pięciu lat przed wyborami nie wykonali obowiązku opłacenia składki członkowskiej, do dnia opłacenia tej składki.

Art. 67. 1. Mandat w organie KIF przed upływem kadencji wygasa wskutek

1)

wykreślenia z Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów;

2)

odwołania przez organ, który dokonał wyboru;

3)

ukarania jedną z kar wymienionych w art. 108 ust. 1 pkt 2–8;

4)

zawieszenia w prawie wykonywania zawodu;

5)

odwołania składu organu;

6)

prawomocnego orzeczenia przez sąd środka karnego pozbawienia praw publicznych lub środka karnego polegającego

na zakazie wykonywania zawodu albo prawomocnego orzeczenia przez sąd środka zabezpieczającego polegającego na

zakazie wykonywania zawodu;

7)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za popełnione umyślnie przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego;

8)

niewykonania obowiązku opłacenia składki członkowskiej za okres jednego roku;

9)

zrzeczenia się mandatu;

10) śmierci.

2. Mandat w organie KIF ulega zawieszeniu w razie

1)

wszczęcia przeciwko osobie go sprawującej postępowania w sprawie umyślnego popełnienia przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego;

2)

uchylania się od wykonywania obowiązków przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

3. Mandat członków Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego, Rzecznika ulega zawieszeniu również

w przypadku wszczęcia przeciwko osobie go sprawującej postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej.

4. O zawieszeniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, decyduje Krajowa Rada Fizjoterapeutów, wskazując okres zawieszenia.

5. W przypadku zawieszenia, Krajowa Rada Fizjoterapeutów może wskazać osobę, która będzie pełniła obowiązki

osoby, której mandat został zawieszony przez czas określony, nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Art. 68. 1. Członkowie organów KIF pełnią swoje obowiązki nieodpłatnie.

2. Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów ustala wykaz funkcji w organach KIF, których pełnienie może być wynagradzane,

oraz zasady wynagradzania i wysokość wynagrodzenia osób pełniących obowiązki na stanowiskach określonych w uchwale

Krajowego Zjazdu Fizjoterapeutów.

Art. 69. 1. Na wniosek Krajowej Rady Fizjoterapeutów albo Prezesa pracodawca jest obowiązany zwolnić od pracy

pracownika będącego członkiem organu KIF lub wykonującego czynności na rzecz KIF, bez zachowania prawa do wynagrodzenia.

2. Krajowa Rada Fizjoterapeutów określa zasady i tryb kompensacji wynagrodzenia przez organy samorządu na czas

zwolnień od pracy, o których mowa w ust. 1, oraz tryb zwrotu kosztów podróży i innych uzasadnionych wydatków poniesionych przez członka w związku z wykonywaniem czynności na rzecz KIF, biorąc pod uwagę przepisy wydane na podstawie

art. 775 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

Art. 70. 1. Organy kolegialne KIF podejmują uchwały. Po podjęciu uchwały organy KIF są obowiązane do niezwłocznego sporządzenia jej tekstu na piśmie.

2. Uchwały, o których mowa w ust. 1, są podejmowane zwykłą większością głosów, w obecności co najmniej połowy

członków danego organu.

Art. 71. 1. Organy kolegialne KIF podejmujące uchwały są obowiązane przekazywać ministrowi właściwemu do

spraw zdrowia, w terminie 21 dni od dnia ich podjęcia, uchwały dotyczące

1)

regulaminu wyborów do organów KIF;

2)

regulaminów organów KIF;

3)

wyborów osób na funkcje w organach KIF;

4)

reprezentowania KIF przez osoby pełniące funkcje w ich organach.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia może zaskarżyć do Sądu Najwyższego pod zarzutem niezgodności z prawem

uchwałę organu KIF w terminie 3 miesięcy od dnia jej otrzymania. Do rozpoznania skargi stosuje się przepisy ustawy z dnia

17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, z późn. zm.13)) o postępowaniu nieprocesowym.

3. Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy albo ją uchyla i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania właściwemu organowi KIF, ustalając wytyczne co do sposobu jej załatwienia.

4. Minister właściwy do spraw zdrowia w celu realizacji uprawnienia, o którym mowa w ust. 2, lub w przypadku nienadesłania uchwały, o której mowa w ust. 1, ma prawo zwrócić się do organu KIF z żądaniem przekazania podjętej przez

ten organ uchwały. Organ KIF przekazuje uchwałę w terminie 14 dni od dnia otrzymania żądania.

5. Minister właściwy do spraw zdrowia może zwrócić się do Krajowego Zjazdu Fizjoterapeutów lub do Krajowej Rady

Fizjoterapeutów o podjęcie uchwały w sprawie należącej do właściwości samorządu.

6. Wniosek, o którym mowa w ust. 5, powinien rozpatrzyć najbliższy Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów, a Krajowa Rada

Fizjoterapeutów – na najbliższym posiedzeniu, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia jego wpływu.

13)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r. poz. 1981, 2052, 2262, 2270, 2289, 2328 i 2459,

z 2022 r. poz. 1, 366, 480, 807, 830, 974, 1098, 1301, 1371, 1692, 1855, 1967, 2127, 2140, 2180, 2339, 2436, 2600 i 2687 oraz z 2023 r.

poz. 289, 326, 403, 535, 556, 614 i 739.

7. Przepisów ust. 1–6 nie stosuje się do uchwał

1)

podejmowanych w postępowaniu w zakresie odpowiedzialności zawodowej fizjoterapeutów;

2)

do których na podstawie odrębnych przepisów stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

Art. 72. Krajowa Rada Fizjoterapeutów przesyła ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie do dnia 31 maja,

sprawozdanie z działalności samorządu fizjoterapeutów za rok ubiegły.

Art. 73. Najwyższym organem samorządu jest Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów.

Art. 74. 1. W Krajowym Zjeździe Fizjoterapeutów biorą udział delegaci wybrani przez fizjoterapeutów zamieszkałych

na terenie poszczególnych województw oraz z głosem doradczym, niebędący delegatami, członkowie ustępujących organów

samorządu.

2. Wybór delegatów w województwie odbywa się w głosowaniu na listę kandydatów na delegatów z danego województwa sporządzoną dla całego województwa.

3. Wybór delegatów następuje w głosowaniu przeprowadzonym za pomocą

1)

kart wyborczych lub urządzeń elektronicznych w rejonach wyznaczonych dla poszczególnych części województwa

przez Krajową Radę Fizjoterapeutów albo

2)

systemu teleinformatycznego.

4. Liczba delegatów wybieranych przez fizjoterapeutów zamieszkałych na terenie poszczególnych województw jest

ustalana w równej proporcji między liczbą fizjoterapeutów mających czynne prawo wyborcze, zgodnie z art. 66 ust. 1, oraz

zamieszkujących na terenie danego województwa i liczbą delegatów wybieranych w danym województwie.

5. Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania wyborów delegatów na Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów oraz liczbę

delegatów wybieranych z poszczególnych województw określa Krajowa Rada Fizjoterapeutów.

6. Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów zwołuje Krajowa Rada Fizjoterapeutów co 4 lata.

Art. 74a. Jeżeli w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii nie przeprowadzono wyborów na kolejną kadencję organów samorządu, dotychczasowe organy samorządu i osoby pełniące funkcje w tych organach

działają do czasu wyboru oraz ukonstytuowania się nowych organów samorządu lub do czasu wyboru osób do pełnienia

funkcji w tych organach, nie dłużej jednak niż do 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

Art. 75. Do zadań Krajowego Zjazdu Fizjoterapeutów należy

1)

wybór Prezesa;

2)

wybór Krajowej Rady Fizjoterapeutów, Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego

oraz Rzecznika i jego zastępców;

3)

uchwalanie wytycznych działania samorządu i jego organów;

4)

określenie zasad przeprowadzania wyborów do organów samorządu, liczby członków tych organów oraz trybu ich

odwoływania, a także zasad podejmowania uchwał przez organy samorządu;

5)

rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań Krajowej Rady Fizjoterapeutów, Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego i Rzecznika;

6)

kodyfikowanie zasad etyki fizjoterapeutów;

7)

ustalanie podstawowych zasad gospodarki finansowej samorządu.

Art. 76. 1. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów zwołuje Krajowa Rada Fizjoterapeutów

1)

z własnej inicjatywy;

2)

na wniosek prezydium Krajowej Rady Fizjoterapeutów;

3)

na wniosek Komisji Rewizyjnej;

4)

na wniosek co najmniej 1/10 członków KIF.

2. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów powinien być zwołany nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia

wpływu wniosku o jego zwołanie i obraduje nad sprawami, dla których został zwołany.

3. W przypadku niezwołania Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Fizjoterapeutów przez Krajową Radę Fizjoterapeutów

w terminie, o którym mowa w ust. 2, Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów zwołuje minister właściwy do spraw

zdrowia.

Art. 77. Do zakresu działania Krajowej Rady Fizjoterapeutów należy

1)

reprezentowanie samorządu wobec organów państwowych i samorządowych, sądów, organów Narodowego Funduszu

Zdrowia, instytucji i organizacji;

2)

wykonywanie uchwał Krajowego Zjazdu Fizjoterapeutów;

3)

udzielanie opinii o projektach aktów prawnych oraz przedstawianie wniosków dotyczących unormowań prawnych

z zakresu ochrony zdrowia;

4)

opiniowanie programu studiów wyższych oraz programów specjalizacji z zakresu fizjoterapii;

5)

uchwalanie budżetu Krajowej Rady Fizjoterapeutów i zatwierdzanie sprawozdań z jego wykonania oraz rozpatrywanie

wniosków Komisji Rewizyjnej;

6)

wybór Prezesa oraz Rzecznika, jeżeli ich mandat wygasł w okresie pomiędzy Krajowymi Zjazdami Fizjoterapeutów;

7)

koordynowanie doskonalenia zawodowego fizjoterapeutów;

8)

ustalanie zasad gospodarki finansowej samorządu;

9)

określanie wysokości składki członkowskiej i zasad jej podziału oraz wysokości opłat manipulacyjnych;

10) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz przepisach odrębnych.

Art. 78. Do zakresu działania Komisji Rewizyjnej należy kontrola działalności finansowej i gospodarczej Krajowej

Rady Fizjoterapeutów.

Art. 79. Sąd Dyscyplinarny rozpatruje sprawy dyscyplinarne fizjoterapeutów, wniesione przez Rzecznika.

Art. 80. Wyższy Sąd Dyscyplinarny

1)

uchwala regulaminy wewnętrzne Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego;

2)

rozpatruje odwołania od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego.

Art. 81. Rzecznik

1)

przygotowuje postępowanie dyscyplinarne i wykonuje czynności oskarżyciela przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym

Sądem Dyscyplinarnym;

2)

prowadzi działalność prewencyjną w zakresie wykroczeń zawodowych i postępowania sprzecznego z zasadami etyki

zawodowej.

Art. 82. Samorząd może prowadzić działalność gospodarczą.

Art. 83. Działalność samorządu jest finansowana

1)

ze składek członkowskich;

2)

z innych źródeł, a w szczególności z dotacji, subwencji, darowizn i spadków;

3)

z działalności gospodarczej.

Art. 84. Nieopłacone w terminie składki członkowskie i koszty postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają egzekucji w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2022 r. poz. 479, z późn. zm.14)).

Rozdział 7

Odpowiedzialność zawodowa

Art. 85. 1. Członkowie samorządu podlegają odpowiedzialności zawodowej za naruszenie zasad etyki zawodowej lub

przepisów dotyczących wykonywania zawodu, zwane dalej „przewinieniem zawodowym”.

2. Odpowiedzialności zawodowej, o której mowa w ust. 1, podlegają także obywatele państw członkowskich Unii

Europejskiej wykonujący tymczasowo i okazjonalnie zawód fizjoterapeuty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Ilekroć w przepisach niniejszego rozdziału jest mowa o sądzie dyscyplinarnym bez bliższego określenia, rozumie się

przez to Sąd Dyscyplinarny lub Wyższy Sąd Dyscyplinarny.

14)

Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r. poz. 1301, 1692, 1967, 2127, 2180, 2600, 2640

i 2687 oraz z 2023 r. poz. 556 i 614.

Art. 86. Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej o ten sam czyn toczy się niezależnie od postępowania karnego w sprawie o przestępstwo, postępowania w sprawie o wykroczenie lub postępowania dyscyplinarnego

wszczętego w jednostce organizacyjnej, w której przepisy szczególne przewidują takie postępowanie. Może jednak być ono

zawieszone do czasu ukończenia postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub postępowania w sprawie o wykroczenie.

Art. 87. 1. Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej obejmuje

1)

czynności sprawdzające;

2)

postępowanie wyjaśniające;

3)

postępowanie przed sądem dyscyplinarnym;

4)

postępowanie wykonawcze.

2. Celem czynności sprawdzających jest zbadanie okoliczności koniecznych do ustalenia, czy istnieją podstawy do

wszczęcia postępowania wyjaśniającego. W trakcie czynności sprawdzających nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego ani czynności wymagających spisania protokołu, z wyjątkiem przesłuchania w charakterze świadka osoby składającej

skargę na fizjoterapeutę.

3. Celem postępowania wyjaśniającego jest ustalenie, czy został popełniony czyn mogący stanowić przewinienie zawodowe, wyjaśnienie okoliczności sprawy, a w przypadku stwierdzenia znamion przewinienia zawodowego – ustalenie

osoby obwinionej oraz zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu dyscyplinarnego.

4. Celem postępowania przed sądem dyscyplinarnym jest pociągnięcie do odpowiedzialności sprawcy przewinienia

zawodowego oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnianiu przewinień zawodowych, a także zapobieganie im

oraz umacnianie poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego.

5. Celem postępowania wykonawczego jest wykonanie orzeczeń zapadłych w toku postępowania przed sądem dyscyplinarnym.

Art. 88. 1. Stronami postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej są pokrzywdzony oraz osoba obwiniona.

2. W postępowaniu przed sądem dyscyplinarnym stroną jest również Rzecznik albo jego zastępca.

3. W postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej zastępca Rzecznika wykonuje prawa i obowiązki

Rzecznika.

Art. 89. 1. Pokrzywdzonym jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości

prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przewinienie zawodowe.

2. Pokrzywdzony może ustanowić nie więcej niż dwóch pełnomocników.

3. W przypadku śmierci pokrzywdzonego jego prawa w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej,

w tym prawo dostępu do informacji medycznej oraz dokumentacji medycznej, może wykonywać małżonek, wstępny,

zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.

Art. 90. 1. Za osobę obwinioną uważa się fizjoterapeutę, wobec którego w toku postępowania wyjaśniającego Rzecznik

wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutu lub przeciwko któremu skierował do sądu dyscyplinarnego wniosek o ukaranie.

2. Osoba obwiniona może ustanowić nie więcej niż dwóch obrońców.

3. W czasie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, na uzasadniony wniosek osoby obwinionej,

sąd dyscyplinarny ustanawia jej obrońcę z urzędu spośród fizjoterapeutów, adwokatów lub radców prawnych.

4. W przypadku gdy zachodzi uzasadniona wątpliwość co do poczytalności osoby obwinionej i nie ma ona obrońcy

z wyboru, sąd dyscyplinarny ustanawia jej obrońcę z urzędu spośród fizjoterapeutów, adwokatów lub radców prawnych.

W postępowaniu wyjaśniającym sąd ustanawia obrońcę na wniosek Rzecznika.

5. Jeżeli organ prowadzący postępowanie uzna za niezbędne ustanowienie obrońcy ze względu na okoliczności utrudniające obronę, sąd dyscyplinarny ustanawia dla osoby obwinionej obrońcę z urzędu spośród fizjoterapeutów, adwokatów

lub radców prawnych.

Art. 91. 1. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej przeprowadza dowody na

wniosek stron lub z urzędu.

2. Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego lub specjalisty.

3. W celu wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego osoby obwinionej powołuje się dwóch biegłych lekarzy

psychiatrów.

4. Nie stanowi naruszenia tajemnicy zawodowej składanie przez fizjoterapeutę zeznań lub wyjaśnień w trakcie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej.

Art. 92. 1. Jeżeli w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności zawodowej świadek, biegły lub specjalista bez usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie Rzecznika lub na rozprawę przed sądem dyscyplinarnym albo bezpodstawnie odmawia

zeznań, Rzecznik lub sąd dyscyplinarny może zwrócić się do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby wezwanej o

1)

nałożenie kary pieniężnej za nieusprawiedliwione niestawiennictwo albo za odmowę zeznań;

2)

przymusowe sprowadzenie świadka, biegłego lub specjalisty.

2. Świadek, biegły lub specjalista nie podlega karze, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli nie był uprzedzony o skutkach

niestawiennictwa albo odmowy złożenia zeznań.

3. Jeżeli świadek, biegły lub specjalista nie może stawić się z powodu przeszkody zbyt trudnej do usunięcia, sąd dyscyplinarny zleca jego przesłuchanie członkowi wyznaczonemu ze swego składu. Strony mają prawo brać udział w tej czynności.

Art. 93. 1. Nie można pociągnąć do odpowiedzialności zawodowej osoby obwinionej, dopóki popełnienie przewinienia zawodowego nie zostało udowodnione i stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu dyscyplinarnego.

2. Wszelkie wątpliwości, których w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej nie da się usunąć,

należy tłumaczyć na korzyść osoby obwinionej.

3. Organy prowadzące postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej kształtują swoje przekonanie na

podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Art. 94. 1. Postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej nie wszczyna się, jeżeli

1)

czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia;

2)

czyn nie stanowi przewinienia zawodowego albo przepisy ustawy stanowią, że sprawca nie popełnia przewinienia

zawodowego;

3)

osoba obwiniona zmarła;

4)

nastąpiło ustanie karalności;

5)

postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się;

6)

szkodliwość społeczna czynu jest znikoma.

2. Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej umarza się, jeżeli wystąpią przesłanki wymienione w ust. 1.

3. W przypadku śmierci osoby obwinionej przed ukończeniem rozpoczętego postępowania przed sądem dyscyplinarnym toczy się ono nadal, jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia jej zgonu zażąda tego jej małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek lub osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu. W takim przypadku sąd dyscyplinarny może wydać tylko orzeczenie uniewinniające

albo w przypadku braku przesłanek dla wydania tego rodzaju orzeczenia – umorzyć postępowanie.

Art. 95. 1. Nie można wszcząć postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, jeżeli od chwili popełnienia czynu upłynęły 3 lata.

2. Bieg przedawnienia przerywa każda czynność Rzecznika dotycząca czynu fizjoterapeuty.

3. Karalność przewinienia zawodowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat.

4. Jeżeli czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, ustanie karalności przewinienia zawodowego następuje nie wcześniej niż ustanie karalności przestępstwa.

Art. 96. 1. Rzecznik niezwłocznie po otrzymaniu informacji wskazującej na możliwość popełnienia przewinienia

zawodowego jest obowiązany wydać postanowienie o wszczęciu bądź o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego.

Postanowienie doręcza się stronom.

2. Jeżeli zachodzi potrzeba, można zażądać uzupełnienia w określonym terminie danych zawartych w informacji, o której

mowa w ust. 1, lub dokonać sprawdzenia faktów w tym zakresie. W tym przypadku postanowienie o wszczęciu albo o odmowie wszczęcia postępowania należy wydać najpóźniej w terminie miesiąca od dnia otrzymania informacji.

3. Pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego.

4. Stronom przysługuje zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.

5. Uprawnionym do złożenia zażalenia przysługuje prawo przejrzenia akt.

6. Zażalenie wnosi się do Sądu Dyscyplinarnego za pośrednictwem Rzecznika w terminie 14 dni od dnia otrzymania

odpisu postanowienia.

7. Sąd Dyscyplinarny rozpoznaje zażalenie oraz orzeka w składzie trzyosobowym.

8. Uchylając postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego albo o odmowie jego wszczęcia, Sąd Dyscyplinarny wskazuje powody uchylenia, a w miarę potrzeby – także okoliczności, które należy wyjaśnić, lub czynności, które należy przeprowadzić. Wskazania te są wiążące dla Rzecznika.

Art. 97. W toku postępowania wyjaśniającego Rzecznik powinien dążyć do szczegółowego wyjaśnienia sprawy. W tym

celu może przesłuchiwać pokrzywdzonego i inne osoby w charakterze świadków, powoływać i przesłuchiwać biegłych lub

specjalistów, jak również przeprowadzać inne dowody. W przypadkach niecierpiących zwłoki, w szczególności wtedy gdy

mogłoby to spowodować zatarcie śladów lub dowodów przewinienia zawodowego, Rzecznik może przesłuchać fizjoterapeutę

w charakterze osoby obwinionej, przed wydaniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów, jeżeli zachodzą warunki do

sporządzenia takiego postanowienia.

Art. 98. Jeżeli zebrany w postępowaniu wyjaśniającym materiał dowodowy wskazuje na fakt popełnienia przewinienia

zawodowego, Rzecznik wydaje postanowienie o przedstawieniu fizjoterapeucie zarzutów.

Art. 99. 1. Jeżeli postępowanie wyjaśniające nie dostarczyło podstaw do sporządzenia wniosku o ukaranie, Rzecznik

wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania bez konieczności uprzedniego zaznajomienia osoby obwinionej z materiałami postępowania wyjaśniającego i bez postanowienia o zamknięciu postępowania.

2. W postanowieniu o umorzeniu postępowania wskazuje się przyczyny umorzenia.

3. Jeżeli umorzenie następuje po wydaniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów, postanowienie o umorzeniu

zawiera także imię i nazwisko osoby obwinionej oraz określenie zarzucanego jej czynu.

Art. 100. 1. Jeżeli istnieją podstawy do sporządzenia wniosku o ukaranie, Rzecznik zawiadamia osobę obwinioną lub

jej obrońców o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania wyjaśniającego wraz z pouczeniem o możliwości uprzedniego przejrzenia akt.

2. W terminie 14 dni od dnia zaznajomienia osoby obwinionej z materiałami postępowania wyjaśniającego może ona

składać wnioski o uzupełnienie postępowania.

3. Termin zaznajomienia osoby obwinionej z materiałami postępowania wyjaśniającego powinien być tak wyznaczony, aby od doręczenia zawiadomienia o nim osobie obwinionej i jej obrońcom upłynęło co najmniej 14 dni.

4. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo osoby obwinionej lub jej obrońcy nie wstrzymuje dalszego postępowania.

5. Jeżeli nie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, Rzecznik wydaje postanowienie o jego

zamknięciu.

6. Rzecznik, w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zamknięciu postępowania wyjaśniającego, składa do

Sądu Dyscyplinarnego wniosek o ukaranie.

Art. 101. 1. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Rzecznika powinno być zakończone w terminie 6 miesięcy

od dnia uzyskania informacji, o której mowa w art. 96 ust. 1.

2. W uzasadnionym przypadku Sąd Dyscyplinarny może przedłużyć okres postępowania wyjaśniającego na dalszy

czas określony, nie dłuższy niż 6 miesięcy.

3. W przypadku niezakończenia postępowania wyjaśniającego w terminie 12 miesięcy akta sprawy przekazuje się

Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu, który może przedłużyć postępowanie wyjaśniające na dalszy czas określony. W przedmiocie przedłużenia postępowania Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzeka w składzie trzyosobowym.

Art. 102. 1. W przypadku gdy zebrane w postępowaniu wyjaśniającym lub przeprowadzone przed sądem dyscyplinarnym

dowody wskazują z dużym prawdopodobieństwem, że osoba obwiniona popełniła przewinienie zawodowe, a rodzaj tego

przewinienia wskazuje, że wykonywanie przez osobę obwinioną zawodu zagraża bezpieczeństwu pacjentów lub grozi popełnieniem kolejnego przewinienia zawodowego, sąd dyscyplinarny może wydać postanowienie o tymczasowym zawieszeniu

prawa wykonywania zawodu przez osobę obwinioną na okres nieprzekraczający 12 miesięcy.

2. Postanowienie o tymczasowym zawieszeniu prawa wykonywania zawodu sąd dyscyplinarny może wydać z urzędu

lub na wniosek Rzecznika. Jest ono natychmiast wykonalne.

3. Sąd dyscyplinarny niezwłocznie przekazuje Prezesowi postanowienie o tymczasowym zawieszeniu prawa wykonywania zawodu.

4. Jeżeli do dnia upływu okresu tymczasowego zawieszenia prawa wykonywania zawodu w sprawie zawieszonego

fizjoterapeuty nie zapadnie prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego, sąd ten z urzędu bada zasadność dalszego tymczasowego zawieszenia prawa wykonywania zawodu.

5. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, osobie obwinionej przysługuje zażalenie w terminie 14 dni od dnia jego

doręczenia. Zażalenie wnosi się do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego za pośrednictwem Sądu Dyscyplinarnego. Zażalenie

nie wstrzymuje natychmiastowej wykonalności postanowienia.

6. W przedmiocie zażalenia na postanowienie o tymczasowym zawieszeniu prawa wykonywania zawodu Wyższy Sąd

Dyscyplinarny orzeka w składzie trzyosobowym.

Art. 103. 1. Sprawy w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej rozpoznają Sąd Dyscyplinarny i Wyższy Sąd Dyscyplinarny.

2. Właściwy do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji jest Sąd Dyscyplinarny.

Art. 104. 1. Postępowanie przed sądem dyscyplinarnym odbywa się na rozprawie jawnej.

2. Sąd dyscyplinarny może wyłączyć jawność rozprawy, jeżeli jawność mogłaby

1)

naruszyć tajemnicę zawodową;

2)

wywołać zakłócenie spokoju lub porządku publicznego;

3)

obrażać dobre obyczaje;

4)

ujawnić okoliczności, które ze względu na ważny interes państwa powinny być zachowane w tajemnicy;

5)

naruszyć ważny interes prywatny.

3. Sąd dyscyplinarny wyłącza jawność rozprawy także na wniosek pokrzywdzonego.

Art. 105. 1. Sąd Dyscyplinarny orzeka w składzie trzyosobowym.

2. Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzeka w składzie pięcioosobowym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

3. W składzie orzekającym sądu dyscyplinarnego może uczestniczyć, bez prawa głosu, jeden z członków sądu, wyznaczony w charakterze sędziego rezerwowego.

Art. 106. Członkowie sądów dyscyplinarnych w zakresie orzekania podlegają przepisom powszechnie obowiązującego prawa.

Art. 107. 1. Sąd dyscyplinarny umarza postępowanie w przypadku

1)

stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego okoliczności wymienionych w art. 94 ust. 1 pkt 3–6;

2)

gdy osoba obwiniona w chwili popełnienia czynu była niepoczytalna.

2. W przypadku ujawnienia okoliczności wymienionych w art. 94 ust. 1 pkt 1 i 2 sąd dyscyplinarny wydaje orzeczenie

uniewinniające osobę obwinioną.

Art. 108. 1. Sąd dyscyplinarny może orzec następujące kary

1)

upomnienie;

2)

naganę;

3)

karę pieniężną;

4)

zakaz pełnienia funkcji kierowniczych w podmiotach leczniczych na okres od 1 roku do 5 lat;

5)

zakaz pełnienia funkcji z wyboru w organach samorządu na okres od 1 roku do 5 lat;

6)

ograniczenie zakresu czynności w wykonywaniu zawodu na okres od 6 miesięcy do 2 lat;

7)

zawieszenie prawa wykonywania zawodu na okres od 1 roku do 5 lat;

8)

pozbawienie prawa wykonywania zawodu.

2. Sąd dyscyplinarny, orzekając karę przewidzianą w ust. 1 pkt 6 albo 7, może dodatkowo orzec karę wymienioną

w ust. 1 pkt 4.

Art. 109. 1. W przypadku orzeczenia kar przewidzianych w art. 108 ust. 1 pkt 4–8 sąd dyscyplinarny może zarządzić

opublikowanie orzeczenia.

2. W przypadku obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej wykonujących tymczasowo i okazjonalnie zawód

fizjoterapeuty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sąd dyscyplinarny orzeka kary, o których mowa w art. 108 ust. 1

pkt 1–3.

Art. 110. 1. Karę pieniężną orzeka się w wysokości od 1000 zł do 10 000 zł na cel społeczny związany z ochroną zdrowia.

2. Karę pieniężną orzeka się samoistnie lub obok kar wymienionych w art. 108 ust. 1 pkt 4–7.

Art. 111. Orzekając karę ograniczenia zakresu czynności w wykonywaniu zawodu, sąd dyscyplinarny określa szczegółowo czynności, których fizjoterapeuta nie może wykonywać.

Art. 112. 1. Zawieszenie prawa wykonywania zawodu orzeka się w miesiącach i latach.

2. Bieg kary rozpoczyna się z dniem uprawomocnienia się orzeczenia.

3. Na poczet kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu zalicza się okres tymczasowego zawieszenia prawa

wykonywania zawodu.

4. Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu pociąga za sobą skreślenie z Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów.

5. Fizjoterapeuta, wobec którego została orzeczona kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu, może ubiegać się

ponownie o uzyskanie tego prawa po upływie 10 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, w którym wymierzona została

kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Art. 113. 1. Ogłoszenie orzeczenia sądu dyscyplinarnego jest jawne.

2. Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego przytacza ustnie jego główne motywy.

3. Przewodniczący składu orzekającego może wyłączyć jawność ogłoszenia głównych motywów orzeczenia w razie

zaistnienia przesłanek określonych w art. 104 ust. 2.

Art. 114. 1. Orzeczenie sądu dyscyplinarnego zawiera

1)

oznaczenie sądu dyscyplinarnego, który je wydał, oraz sędziów, Rzecznika i protokolanta;

2)

datę oraz miejsce rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia;

3)

imię, nazwisko oraz numer prawa wykonywania zawodu osoby obwinionej;

4)

opis i kwalifikację prawną zarzucanego czynu;

5)

rozstrzygnięcie w przedmiocie postępowania;

6)

postanowienie o kosztach postępowania;

7)

rozstrzygnięcie co do kary, a w razie potrzeby – co do zaliczenia na jej poczet tymczasowego zawieszenia w prawie

wykonywania zawodu, w przypadku orzeczenia skazującego.

2. Uzasadnienie orzeczenia zawiera

1)

wskazanie, jakie fakty sąd dyscyplinarny uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się

dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych;

2)

wskazanie podstawy prawnej orzeczenia;

3)

przytoczenie okoliczności, które sąd dyscyplinarny miał na względzie przy wymiarze kary.

3. Orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego wraz z pisemnym uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia

odwołania Sąd Dyscyplinarny doręcza stronom w terminie 30 dni od dnia jego ogłoszenia, z zastrzeżeniem art. 119 ust. 2.

Art. 115. 1. W przypadku ukarania osoby obwinionej ponosi ona koszty postępowania, chyba że sąd dyscyplinarny

postanowi inaczej.

2. W przypadku uniewinnienia osoby obwinionej lub umorzenia postępowania koszty postępowania ponosi KIF.

3. Osobie obwinionej przysługuje zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

4. Zażalenie wnosi się do sądu dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie.

Art. 116. 1. Od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego stronom przysługuje odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

2. Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, wnosi się za pośrednictwem Sądu Dyscyplinarnego.

3. Cofnięcie odwołania przez składającą je stronę przed rozpoczęciem rozprawy odwoławczej wiąże Wyższy Sąd Dyscyplinarny, który pozostawia odwołanie bez rozpoznania, o ile nie zachodzą przesłanki z art. 439 § 1 pkt 1, 2 i 5–10 ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, 1855, 2582 i 2600 oraz z 2023 r.

poz. 289 i 535).

Art. 117. 1. Odwołanie co do winy uważa się za zwrócone przeciwko całości orzeczenia.

2. Odwołanie co do kary uważa się za zwrócone przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze.

Art. 118. Wyższy Sąd Dyscyplinarny utrzymuje w mocy, uchyla albo zmienia orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego.

Art. 119. 1. Orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego kończące postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności

zawodowej jest prawomocne z chwilą ogłoszenia.

2. Orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego doręcza się stronom wraz z pisemnym uzasadnieniem w terminie

2 miesięcy od dnia jego ogłoszenia.

Art. 120. 1. Od prawomocnego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego kończącego postępowanie w przedmiocie

odpowiedzialności zawodowej stronom, ministrowi właściwemu do spraw zdrowia i Prezesowi przysługuje kasacja do Sądu

Najwyższego w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia. Strony, minister właściwy do spraw zdrowia i Prezes

wnoszą kasację do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.

2. Kasacja może być wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –

Kodeks postępowania karnego lub innego rażącego naruszenia prawa. Kasacja może być wniesiona również z powodu niewspółmierności kary.

3. Kasację w stosunku do tej samej osoby obwinionej i od tego samego orzeczenia każdy uprawniony może wnieść

tylko raz.

4. Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść osoby obwinionej wniesionej po upływie 6 miesięcy od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

5. W kasacji należy podać, na czym polega zarzucane uchybienie.

6. Kasacja powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę będącego adwokatem albo radcą prawnym albo pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym.

Art. 121. Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej zakończone prawomocnym orzeczeniem sądu

dyscyplinarnego wznawia się, jeżeli

1)

w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to

mieć wpływ na treść orzeczenia;

2)

po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem temu sądowi, wskazujące na to, że

a)

osoba obwiniona nie popełniła czynu albo jej czyn nie stanowił przewinienia zawodowego lub nie podlegał karze,

b) sąd ten umorzył postępowanie, błędnie przyjmując popełnienie przez osobę obwinioną zarzucanego jej czynu.

Art. 122. Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej zakończone prawomocnym orzeczeniem sądu

dyscyplinarnego można wznowić w przypadku uchylenia lub istotnej zmiany treści prawomocnego orzeczenia, z powodu

którego zostało ono umorzone w trybie art. 107 ust. 1.

Art. 123. Czyn, o którym mowa w art. 121 pkt 1, musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że

orzeczenie takie nie może zapaść z przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3–11 lub w art. 22 ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. – Kodeks postępowania karnego.

Art. 124. 1. Wznowienie postępowania może nastąpić na wniosek strony lub z urzędu.

2. Wniosek o wznowienie postępowania na korzyść osoby obwinionej może złożyć w razie jej śmierci osoba, o której

mowa w art. 89 ust. 3.

3. Postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego.

4. Wznowienie nie może nastąpić z przyczyn wymienionych w ust. 3, jeżeli były one przedmiotem rozpoznania w trybie

kasacji.

5. Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z urzędu na niekorzyść osoby obwinionej po upływie 6 miesięcy od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

Art. 125. 1. W kwestii wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu dyscyplinarnego

orzeka w innym składzie sąd dyscyplinarny, który wydał orzeczenie kończące prawomocnie postępowanie.

2. W kwestii wznowienia postępowania sąd dyscyplinarny orzeka na posiedzeniu bez udziału stron, chyba że przewodniczący sądu lub sąd postanowią inaczej.

Art. 126. Wniosek o wznowienie postępowania powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę

prawnego. Do wniosku dołącza się odpowiednią liczbę jego odpisów dla stron postępowania.

Art. 127. 1. Na postanowienie oddalające wniosek o wznowienie postępowania lub pozostawiające go bez rozpoznania

przysługuje zażalenie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, z tym że

zażalenie na postanowienie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego rozpoznaje ten sąd w innym składzie.

2. Orzekając o wznowieniu postępowania, Sąd Dyscyplinarny uchyla zaskarżone orzeczenie i ponownie rozpatruje

sprawę w innym składzie, a Wyższy Sąd Dyscyplinarny uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania. Od orzeczenia o wznowieniu postępowania środek odwoławczy nie przysługuje.

3. Uchylając zaskarżone orzeczenie, Wyższy Sąd Dyscyplinarny może uniewinnić osobę obwinioną, jeżeli nowe fakty

lub dowody wskazują na to, że orzeczenie to jest oczywiście niesłuszne, albo też postępowanie umorzyć.

Art. 128. 1. Fizjoterapeucie, który w wyniku wznowienia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej

albo kasacji został uniewinniony, przysługuje roszczenie o odszkodowanie za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienie za

doznaną krzywdę, na skutek wykonania względem niego w całości albo w części kary, która została zmieniona albo uchylona w wyniku wznowienia postępowania albo kasacji.

2. Roszczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują w stosunku do KIF.

3. W sprawach roszczeń, o których mowa w ust. 1, orzeka sąd powszechny.

4. Roszczenia, o których mowa w ust. 1, ulegają przedawnieniu z upływem roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia

wydanego w wyniku wznowienia postępowania albo kasacji.

Art. 129. Prawomocne orzeczenie wydane przez sąd dyscyplinarny sąd ten doręcza wraz z uzasadnieniem stronom,

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia i Prezesowi.

Art. 130. Prawomocne ukaranie karami wymienionymi w art. 108 ust. 1 pkt 7 i 8 stanowi podstawę do rozwiązania

umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, stosunku służbowego albo umowy cywilnoprawnej, na podstawie

których fizjoterapeuta wykonuje zawód.

Art. 131. Na wniosek osoby obwinionej prawomocne orzeczenie uniewinniające ją w sprawie z zakresu odpowiedzialności zawodowej podlega opublikowaniu.

Art. 132. 1. Krajowa Rada Fizjoterapeutów prowadzi rejestr ukaranych fizjoterapeutów, w którym dokonuje się wpisu

o ukaraniu. Rejestr jest jawny dla osób, które wykażą interes prawny.

2. Wpis o ukaraniu obejmuje następujące dane

1)

numer kolejny;

2)

datę wpisu;

3)

imiona i nazwisko;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

imię ojca;

6)

imię matki;

7)

numer prawa wykonywania zawodu;

8)

numer w Krajowym Rejestrze Fizjoterapeutów;

9)

Poz. 1213

oznaczenie orzeczenia;

10) datę orzeczenia;

11) nazwę orzekającego sądu;

12) rodzaj orzeczonej kary;

13) datę uprawomocnienia orzeczenia;

14) datę wykonania kary;

15) datę zatarcia ukarania;

16) adnotacje o orzeczeniach wydanych w trybie art. 102.

Art. 133. 1. Zatarcie ukarania następuje z urzędu po upływie

1)

roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu karą wymienioną w art. 108 ust. 1 pkt 1,

2)

3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu karą wymienioną w art. 108 ust. 1 pkt 2,

3)

3 lat od dnia wykonania orzeczenia o ukaraniu karami wymienionymi w art. 108 ust. 1 pkt 3–6,

4)

5 lat od dnia wykonania orzeczenia o ukaraniu karą wymienioną w art. 108 ust. 1 pkt 7,

5)

15 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu karą wymienioną w art. 108 ust. 1 pkt 8

– jeżeli fizjoterapeuta nie zostanie w tym czasie ponownie ukarany lub nie zostanie wszczęte przeciwko niemu postępowanie

w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej.

2. Zatarcie ukarania następuje przez usunięcie z rejestru ukaranych fizjoterapeutów wpisu o ukaraniu.

Art. 134. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii

Krajowej Rady Fizjoterapeutów, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb prowadzenia rejestru ukaranych fizjoterapeutów,

2)

sposób i tryb wykonania prawomocnych orzeczeń sądów dyscyplinarnych

– kierując się potrzebą respektowania praw uczestników postępowania oraz specyfiką i złożonością postępowań w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej.

Art. 135. W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej

stosuje się odpowiednio przepisy

1)

ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego; nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym,

przedstawicielu społecznym, o postępowaniu przygotowawczym oraz środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów

o karze pieniężnej;

2)

rozdziałów I–III i art. 53 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny.

Rozdział 8

Przepisy karne

Art. 136. Kto bez wymaganych uprawnień udziela świadczeń z zakresu fizjoterapii, podlega grzywnie.

Art. 137. Jeżeli sprawca czynu określonego w art. 136 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podlega grzywnie

albo karze ograniczenia wolności.

Art. 138. Kto bez wymaganych uprawnień posługuje się tytułem zawodowym fizjoterapeuty, podlega karze grzywny.

Art. 139. Kto dopuszcza do udzielania świadczeń z zakresu fizjoterapii osobę nieposiadającą prawa wykonywania

zawodu wymaganego do udzielania tych świadczeń, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

Art. 140. Postępowanie w sprawach o czyny określone w art. 138 i art. 139 toczy się według przepisów ustawy z dnia

24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2022 r. poz. 1124).

Rozdział 9

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe

Art. 141. (pominięty)

Art. 142. (pominięty)

Art. 143. 1. Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy spełniają łącznie warunki określone w art. 13 ust. 1

pkt 1–5, stają się fizjoterapeutami w rozumieniu niniejszej ustawy i przysługuje im prawo wykonywania zawodu.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, wpisuje się do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów, na wniosek złożony nie później niż w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3. (uchylony)

4. Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą wykonywać zawód fizjoterapeuty w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy bez uzyskania wpisu do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów.

Art. 144. 1. Jednostki, które w dniu wejścia w życie ustawy posiadają uprawnienia do prowadzenia specjalizacji

w ochronie zdrowia w dziedzinie fizjoterapii, mogą prowadzić specjalizację dla osób, które rozpoczęły specjalizację przed

tym dniem na podstawie dotychczasowych przepisów.

2. Wykaz jednostek prowadzących specjalizacje w ochronie zdrowia w dziedzinie fizjoterapii prowadzony na podstawie dotychczasowych przepisów jest prowadzony do dnia zakończenia rozpoczętych przed dniem wejścia w życie ustawy

szkoleń specjalizacyjnych, o których mowa w ust. 1.

3. Członkowie zespołów ekspertów oceniających spełnienie przez jednostki uprawnione do prowadzenia specjalizacji

w ochronie zdrowia w dziedzinie fizjoterapii, działających przed dniem wejścia w życie ustawy, stają się z tym dniem członkami zespołów ekspertów, o których mowa w art. 36 ust. 8.

4. Programy specjalizacji w ochronie zdrowia w dziedzinie fizjoterapii obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy zachowują ważność do dnia wejścia w życie nowych programów szkolenia specjalizacyjnego.

5. Członkowie zespołów ekspertów do spraw programów specjalizacji w ochronie zdrowia w dziedzinie fizjoterapii

działających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stają się członkami zespołów ekspertów, o których mowa w art. 38 ust. 3.

Art. 145. 1. Osoby, które rozpoczęły specjalizację w ochronie zdrowia w dziedzinie fizjoterapii na podstawie programów obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, odbywają specjalizację na podstawie tych programów.

2. Rejestr osób odbywających specjalizację w ochronie zdrowia w dziedzinie fizjoterapii prowadzony na podstawie

przepisów dotychczasowych staje się rejestrem, o którym mowa w art. 43 niniejszej ustawy. Właściwi wojewodowie przekażą w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy dane znajdujące się w dotychczasowym rejestrze do CMKP.

3. Do dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art. 60 pkt 3 niniejszej ustawy dyplomy, o których mowa

w art. 58 ust. 1, mogą być wydawane zgodnie z wzorem obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 146. Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskały I stopień specjalizacji, mogą uzupełnić

kwalifikacje i uzyskać tytuł specjalisty w trybie określonym w niniejszej ustawie, według uzupełniającego programu szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie fizjoterapii.

Art. 147. Osoba, której minister właściwy do spraw zdrowia, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, powierzył

obowiązki specjalisty w dziedzinie fizjoterapii zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia

30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, może

1)

wchodzić w skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 36 ust. 8;

2)

pełnić funkcję kierownika specjalizacji w danej dziedzinie ochrony zdrowia;

3)

wchodzić w skład zespołu kontrolnego, o którym mowa w art. 37 ust. 4;

4)

wchodzić w skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 38 ust. 3;

5)

przystąpić do PESFZ.

Art. 148. 1. Przewodniczący i członkowie PKE powołanej do przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, zwanego dalej

„PESoz”, działającej w dniu wejścia w życie ustawy stają się odpowiednio przewodniczącym i członkami PKE, o których

mowa w niniejszej ustawie.

2. Testy, pytania i zadania egzaminacyjne PESoz opracowane przed dniem wejścia w życie ustawy uznaje się za opracowane i udostępniane w trybie przewidzianym w niniejszej ustawie.

3. Regulamin porządkowy PESoz obowiązujący w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy zachowuje ważność do dnia

wejścia w życie nowego regulaminu porządkowego PESFZ.

4. Zarządzenia dyrektora CEM dotyczące organizacji i przebiegu PESoz, obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych zarządzeń.

Art. 149. Osoba, której przed dniem wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw zdrowia powierzył obowiązki

specjalisty w dziedzinie fizjoterapii zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia

1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej i do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie przystąpiła do PESoz, albo po przystąpieniu do niego nie uzyskała wyniku pozytywnego z jego części albo całości, może przystąpić do PESFZ, zgodnie z przepisami art. 49 niniejszej ustawy.

Art. 150. Przewodniczący i członkowie PKE powołanej do przeprowadzania PESoz, działającej przed dniem wejścia

w życie ustawy, stają się z tym dniem, odpowiednio przewodniczącym i członkami PKE, o których mowa w art. 51 niniejszej

ustawy.

Art. 151. Osoba, która na podstawie dotychczasowych przepisów rozpoczęła specjalizację w ochronie zdrowia w dziedzinie fizjoterapii i nie uzyskała potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przez wojewodę, o którym mowa

w art. 49 ust. 12 pkt 1 niniejszej ustawy, albo ukończyła specjalizację i nie została dopuszczona do PESoz, może przystąpić

do PESFZ, zgodnie z przepisami niniejszej ustawy.

Art. 152. 1. Do osoby, która została dopuszczona do PESoz przed dniem wejścia w życie ustawy, ale do niego nie

przystąpiła albo, po przystąpieniu, nie uzyskała wyniku pozytywnego z części albo całości PESoz, stosuje się odpowiednio

art. 49 ust. 5–9, 16 i 17 niniejszej ustawy.

2. Osoba, o której mowa w ust. 1, która uzyskała wynik pozytywny z części praktycznej PESoz, przystępuje wyłącznie

do części teoretycznej PESFZ, pod warunkiem że od dnia uzyskania tego wyniku nie upłynął okres dłuższy niż 3 lata.

Art. 153. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje Komitet Organizacyjny Samorządu Fizjoterapeutów, zwany

dalej „Komitetem”.

2. W skład Komitetu powołuje się reprezentantów wskazanych przez właściwe organy ogólnopolskich stowarzyszeń

zrzeszających fizjoterapeutów, działających co najmniej przez 3 lata poprzedzające dzień wejścia w życie niniejszej ustawy.

3. Do zadań Komitetu należy

1)

rozpoznawanie wniosków o wpis i dokonywanie wpisów do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów;

2)

zorganizowanie i zwołanie pierwszych zgromadzeń wojewódzkich oraz w przypadku, o którym mowa w art. 74 ust. 3,

dokonanie podziału na rejony i zorganizowanie oraz zwołanie pierwszych zebrań rejonowych zgromadzenia wojewódzkiego;

3)

opracowanie projektu regulaminu wyboru delegatów na pierwszy Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów oraz opracowanie

projektu regulaminu pierwszego Krajowego Zjazdu Fizjoterapeutów.

4. Zgromadzenia wojewódzkie i zebrania rejonowe zgromadzenia wojewódzkiego są zwoływane nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

5. W zgromadzeniach i zebraniach, o których mowa w ust. 4, uczestniczą fizjoterapeuci wpisani do Krajowego Rejestru

Fizjoterapeutów najpóźniej na 7 dni przed rozpoczęciem zgromadzenia wojewódzkiego lub zebrania rejonowego zgromadzenia wojewódzkiego.

6. Obsługę organizacyjną Komitetu zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do spraw zdrowia.

7. Działalność Komitetu finansuje się z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw

zdrowia.

8. Komitet ulega rozwiązaniu z dniem określonym w art. 154 ust. 2.

Art. 154. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia zwołuje pierwszy Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów w terminie nieprzekraczającym 60 dni od dnia zamknięcia ostatniego zgromadzenia wojewódzkiego lub zebrania rejonowego zgromadzenia wojewódzkiego.

2. Z dniem ukonstytuowania się pierwszego Krajowego Zjazdu Fizjoterapeutów organy samorządu przejmują wszystkie

swoje kompetencje, o których mowa w niniejszej ustawie.

Art. 155. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków,

środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych zachowują moc do dnia wejścia

w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na tej podstawie nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 156. Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia15).

15)

Ustawa została ogłoszona w dniu 30 listopada 2015 r.

Warszawa, dnia 27 czerwca 2023 r.

Poz. 1213

O BW I ES ZC ZENI E

MARS ZA ŁKA S EJMU R ZEC ZYPO SPO LI TEJ PO LS KI EJ

z dnia 11 maja 2023 r.

w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodzie fizjoterapeuty

1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2022 r. poz. 168), z uwzględnieniem zmian

wprowadzonych ustawą z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. poz. 1733) oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 26 kwietnia 2023 r.

2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje art. 11 ustawy z dnia 5 sierpnia

2022 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1733), który stanowi

„Art. 11. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7, który wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 18 lipca 2022 r.”.

Marszałek Sejmu: E. Witek

Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej

Polskiej z dnia 11 maja 2023 r. (Dz. U. poz. 1213)

US TA WA

z dnia 25 września 2015 r.

o zawodzie fizjoterapeuty

Rozdział 1

Przepisy ogólne