Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 maja 2023 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości - Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury

Rozporządzenie określa

1)

wewnętrzną strukturę organizacyjną i zadania komórek organizacyjnych

a)

Prokuratury Krajowej,

b)

Wydziałów Zamiejscowych Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji

Prokuratury Krajowej, zwanych dalej „wydziałami zamiejscowymi”, oraz prokuratur regionalnych,

c)

pozostałych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury;

2)

organizację pracy i sposób kierowania pracą;

3)

dysponentów środków budżetowych;

4)

formy i tryb sprawowania nadzoru służbowego, w tym poprzez wizytacje i lustracje;

5)

tryb załatwiania spraw osobowych;

6)

organizację pracy organów kolegialnych;

7)

szczegółowy porządek wykonywania przez prokuratora czynności w sprawach karnych;

8)

sposób realizacji zadań związanych z udziałem prokuratora w sprawach cywilnych, rodzinnych,

opiekuńczych, ze stosunku pracy oraz w sprawach o wykroczenia;

9)

szczegółowy porządek wykonywania przez prokuratora czynności w postępowaniu administracyjnym

i przed sądami administracyjnymi;

10)

tryb działań podejmowanych przez prokuratora w celu zapobieżenia naruszeniom prawa;

11)

sposób realizacji zadań, o których mowa w art. 3 § 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, zwanej dalej „ustawą”;

12)

tryb postępowania w sprawach skarg i wniosków;

13)

sposób utrzymywania kontaktów z mediami.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 grudnia 2022 r.

Właściwość prokuratora oznacza zakres jego czynności w jednostce organizacyjnej prokuratury,

do której został powołany, chyba że niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej.

Jednostki organizacyjne prokuratury, w których przed dniem wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia wszczęto postępowanie przygotowawcze w sprawach, o których mowa w §

114 ust. 4 rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem,

pozostają właściwe do jego prowadzenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Zadania związane ze współpracą powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, zwanej

dalej „jednostką”, z mediami wykonuje prokurator kierujący tą jednostką, lub naczelnik

wydziału zamiejscowego, w zakresie spraw prowadzonych w wydziale.

2.

Prokurator kierujący jednostką może powierzyć prokuratorowi wykonującemu czynności

w tej jednostce pełnienie funkcji rzecznika prasowego. W prokuraturze rejonowej funkcję

rzecznika prasowego pełni prokurator rejonowy. W uzasadnionych przypadkach prokurator

okręgowy może powierzyć pełnienie funkcji rzecznika prasowego w prokuraturze rejonowej

innemu prokuratorowi.

3.

Zadania rzecznika prasowego określone w art. 39 § 2 ustawy mogą być realizowane w

szczególności poprzez konferencje prasowe, udział w programach telewizyjnych i radiowych

lub informacje prasowe. Realizacja tych zadań powinna prowadzić do budowania pozytywnego

wizerunku prokuratury.

Dzień Prokuratury jest obchodzony w dniu 11 lipca.

1.

Nazwę prokuratury regionalnej, okręgowej i rejonowej ustala się zgodnie z nazwą miejscowości

stanowiącej jej siedzibę.

2.

Nazwę wydziału zamiejscowego ustala się zgodnie z nazwą regionu i miejscowości, w

której siedzibę ma prokuratura regionalna, przy której dany wydział został utworzony.

1.

Na zewnątrz budynku jednostki umieszcza się w widocznym miejscu tablicę z nazwą prokuratury

oraz godłem państwowym.

2.

Wewnątrz budynku umieszcza się tablicę informacyjną, wskazującą pełne nazwy komórek

organizacyjnych danej jednostki, ich rozmieszczenie oraz dni i godziny przyjęć interesantów,

a także godziny przyjęć kierownika jednostki wyższego stopnia. Informacje umieszczone

na tablicy informacyjnej powinny być sformułowane w sposób łatwy do czytania i zrozumienia

oraz, w miarę możliwości, dostępne również w alfabecie Braille'a.

3.

W budynkach prokuratury powinien być zapewniony, w miarę możliwości, dostęp do pomieszczeń

użytkowych w sposób umożliwiający korzystanie z nich osobom mającym ograniczone możliwości

poruszania się oraz osobom z różnymi rodzajami niepełnosprawności.

1.

Prokuratura Krajowa, prokuratury regionalne, okręgowe i rejonowe używają pieczęci

urzędowych z nazwą jednostki i wizerunkiem orła określonym w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej

oraz o pieczęciach państwowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1509).

2.

Odpowiedzialność za prawidłowość posługiwania się pieczęciami wskazanymi w ust. 1

i za ich właściwe przechowywanie spoczywa na kierownikach sekretariatów danej jednostki.

1.

Prokuratorzy wykonują samodzielnie zlecone im czynności na stanowiskach pracy lub

samodzielnych stanowiskach pracy, których zakres ustala się rzeczowo lub terytorialnie.

2.

Łączenie stanowisk pracy w komórki organizacyjne jest wskazane wtedy, gdy liczba wpływających

spraw przekracza możliwości sprawowania bezpośredniego nadzoru nad poszczególnymi

stanowiskami pracy przez kierownika jednostki i jego zastępcę.

Prokurator Generalny określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zadania i zakres nadzoru

nad komórkami organizacyjnymi Prokuratury Krajowej wykonywanego przez Prokuratora

Krajowego i pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego.

W skład Prokuratury Krajowej wchodzą następujące komórki organizacyjne

1)

Biuro Prezydialne;

1a)

Biuro Prokuratora Krajowego;

2)

Biuro Kadr;

3)

Biuro Budżetu i Majątku Prokuratury;

4)

Biuro Administracyjno-Finansowe;

5)

Biuro Spraw Konstytucyjnych;

6)

Biuro Współpracy Międzynarodowej;

7)

Biuro Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

8

Departament do Spraw Cyberprzestępczości i Informatyzacji;

9)

Departament do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji;

10)

Departament do Spraw Przestępczości Gospodarczej;

11)

Departament Postępowania Przygotowawczego;

12)

Departament Postępowania Sądowego;

13)

Departament do Spraw Wojskowych;

14)

Wydział Spraw Wewnętrznych.

Do zadań Biura Prezydialnego należy w szczególności

1)

wykonywanie czynności związanych z realizacją zadań Prokuratora Generalnego, Prokuratora

Krajowego i pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego;

2)

przygotowywanie informacji dla Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Senatu Rzeczypospolitej

Polskiej, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Rady Ministrów i innych organów w

zakresie działania prokuratury, przy uwzględnieniu materiałów przedstawionych przez

inne komórki organizacyjne;

3)

opracowywanie programów dotyczących podstawowych kierunków działania prokuratury oraz

rozwiązań organizacyjnych określających funkcjonowanie jednostek;

4)

(uchylony);

5)

wykonywanie zadań na podstawie odrębnych przepisów dotyczących realizacji kompetencji

Prokuratora Generalnego w zakresie kontroli operacyjnej i innych czynności operacyjno-rozpoznawczych

dokonywanych przez uprawnione organy;

6)

(uchylony);

7)

obsługa Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym oraz wykonywanie zadań określonych

w przepisach o odpowiedzialności dyscyplinarnej prokuratorów;

8)

sprawowanie nadzoru nad prawidłowością oraz terminowością rozpatrywania skarg i wniosków

dotyczących pracy i działalności jednostek oraz rozpatrywanie skarg i wniosków dotyczących

pracy i działalności jednostek w zakresie nieprzekazanym do załatwienia prokuratorom

podległych jednostek;

9)

rozpoznawanie wniosków o udostępnianie informacji publicznej w zakresie właściwości

Prokuratury Krajowej;

10)

(uchylony);

11)

prowadzenie i koordynowanie działalności wizytacyjnej i lustracyjnej w jednostkach;

12)

wykonywanie czynności związanych z realizacją obowiązku składania Prokuratorowi Generalnemu

oświadczeń o stanie majątkowym prokuratorów;

13)

opracowywanie stanowiska do projektów aktów normatywnych przekazywanych Prokuratorowi

Generalnemu w celu zaopiniowania oraz udział w pracach legislacyjnych związanych z

projektami aktów normatywnych dotyczących prokuratury;

14)

przygotowywanie opinii lub informacji w sprawach będących przedmiotem interpelacji

i zapytań poselskich, stanowisk w związku z oświadczeniami senatorów oraz udzielanie

Rzecznikowi Praw Obywatelskich żądanych odpowiedzi i wyjaśnień;

15)

przygotowywanie opinii prawnych dotyczących zgłaszanych przez Prokuratora Generalnego,

Prokuratora Krajowego i pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, inne komórki

organizacyjne Prokuratury Krajowej oraz prokuratorów regionalnych wątpliwości co do

wykładni prawa;

16)

koordynowanie działań związanych z inicjowaniem przez komórki organizacyjne Prokuratury

Krajowej szkoleń prokuratorów oraz zgłaszaniem potrzeb szkoleniowych do harmonogramu

działalności szkoleniowej Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury;

17)

zapewnienie funkcjonowania skutecznej i efektywnej kontroli zarządczej.

Do zadań Biura Prokuratora Krajowego należy w szczególności

1)

zapewnienie obsługi Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego, pozostałych zastępców

Prokuratora Generalnego i Zastępcy Prokuratora Krajowego;

2)

zapewnienie obsługi Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego, pozostałych zastępców

Prokuratora Generalnego i Zastępcy Prokuratora Krajowego w zakresie kontaktów z mediami;

3)

organizowanie narad Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego, pozostałych zastępców

Prokuratora Generalnego i Zastępcy Prokuratora Krajowego z prokuratorami regionalnymi

i prokuratorami okręgowymi oraz ich obsługa;

4)

obsługa zebrania prokuratorów Prokuratury Krajowej;

5)

organizowanie posiedzeń Krajowej Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym, zwanej

dalej „Krajową Radą Prokuratorów”;

6)

obsługa strony internetowej Prokuratury Krajowej;

7)

organizacja działalności informacyjnej Prokuratury Krajowej oraz koordynowanie i nadzorowanie

działalności informacyjnej prowadzonej w prokuraturach regionalnych i prokuraturach

okręgowych;

8)

organizowanie i obsługa spotkań, wizyt oraz konferencji Prokuratora Generalnego, Prokuratora

Krajowego, pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego i Zastępcy Prokuratora Krajowego;

9)

przygotowywanie udziału Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego, pozostałych

zastępców Prokuratora Generalnego i Zastępcy Prokuratora Krajowego w spotkaniach,

wizytach oraz konferencjach organizowanych przez inne organy i instytucje;

10)

organizowanie, we współdziałaniu z Biurem Współpracy Międzynarodowej, przyjmowania

zagranicznych delegacji przez Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego, pozostałych

zastępców Prokuratora Generalnego i Zastępcę Prokuratora Krajowego oraz ich obsługa;

11)

organizowanie, we współdziałaniu z Biurem Współpracy Międzynarodowej, zagranicznych

wizyt Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego, pozostałych zastępców Prokuratora

Generalnego i Zastępcy Prokuratora Krajowego;

12)

przygotowywanie projektów decyzji dotyczących uhonorowania prokuratora Medalem Zasłużony

dla Prokuratury RP;

13)

przygotowywanie projektów decyzji dotyczących przyznawania nagród i wyróżnień Prokuratora

Generalnego i Prokuratora Krajowego.

Do zadań Biura Kadr należy w szczególności

1)

realizacja zadań związanych z problematyką zatrudniania i wynagradzania prokuratorów

Prokuratury Krajowej oraz prokuratorów delegowanych do Prokuratury Krajowej i pozostających

na etacie tej jednostki, w tym prowadzenie dokumentacji osobowej i obsługa modułu

kadrowego w elektronicznym systemie finansowo-księgowym;

2)

realizacja zadań związanych z problematyką uposażeń prokuratorów w stanie spoczynku

i uposażeń rodzinnych, wypłacanych ze środków finansowych pozostających w dyspozycji

Prokuratury Krajowej, w tym prowadzenie dokumentacji osobowej i obsługa modułu kadrowego

w elektronicznym systemie finansowo-księgowym;

3)

przygotowywanie projektów decyzji kadrowych Prokuratora Generalnego dotyczących: prokuratorów,

asesorów prokuratury, prokuratorów w stanie spoczynku, członków ich rodzin pobierających

uposażenie rodzinne, asystentów prokuratora, urzędników i innych pracowników jednostek;

4)

realizacja zadań związanych z zatrudnianiem asystentów prokuratora i pracowników Prokuratury

Krajowej, ich wynagrodzeniami i innymi świadczeniami oraz prowadzenie ich spraw osobowych,

a także obsługa modułu kadrowego w elektronicznym systemie finansowo-księgowym;

5)

obsługa nominacji prokuratorskich i asesorów prokuratury;

6)

realizacja zadań związanych z wykonywaniem ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2023 r. poz. 342 i 497);

7)

badanie akt osobowych prokuratorów w stanie spoczynku oraz analiza wszelkich zasobów

archiwalnych i przygotowywanie projektów decyzji Prokuratora Generalnego związanych

z wykonywaniem art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju

sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. z 1998 r. poz. 607, z 2001 r. poz. 1070 oraz z 2011 r. poz. 714);

8)

prowadzenie bazy danych w zakresie limitów wszystkich grup zawodowych zatrudnionych,

w prokuraturze oraz przygotowywanie na tej podstawie analiz etatyzacyjno-kadrowych

celem racjonalnego rozmieszczania kadr prokuratury, w poszczególnych jej jednostkach;

9)

opracowywanie analiz, informacji i sprawozdań w zakresie liczby prokuratorów, w zależności

od stażu pracy, niezbędnych do wyliczenia wynagrodzeń w poszczególnych stawkach wynagrodzenia,

uposażeń i świadczeń prokuratorów w stanie spoczynku oraz członków ich rodzin pobierających

uposażenie rodzinne, dla których pracodawcą pozostaje Prokurator Krajowy;

10)

opracowywanie planów etatyzacyjnych na potrzeby projektu budżetu prokuratury na rok

następny sporządzanego w Biurze Budżetu i Majątku Prokuratury;

11)

koordynowanie spraw związanych z przeprowadzaniem ocen kwalifikacyjnych pracowników

Prokuratury Krajowej;

12)

analiza i przygotowywanie projektów wniosków o nadanie orderów i odznaczeń państwowych

oraz resortowych prokuratorom i pracownikom prokuratury;

13)

przygotowywanie do publikacji w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” projektów obwieszczenia Prokuratora Generalnego o wolnym stanowisku prokuratora

prokuratury rejonowej;

14)

opiniowanie i przygotowywanie projektów aktów prawnych pozostających w zakresie działania

Biura, dotyczących prokuratorów, asesorów prokuratury, asystentów prokuratora, urzędników

i innych pracowników prokuratury;

15)

nadzór nad przestrzeganiem dyscypliny pracy przez prokuratorów, asystentów prokuratora

i pracowników Prokuratury Krajowej oraz prokuratorów i urzędników delegowanych do

Prokuratury Krajowej;

16)

rozpatrywanie wniosków oraz przygotowywanie projektów decyzji o udzieleniu prokuratorom

płatnego urlopu dla poratowania zdrowia;

17)

sporządzanie projektów decyzji płacowych w związku z przyznaniem lub zmianą dodatków

funkcyjnego i specjalnego oraz spowodowanych nabyciem przez prokuratorów uprawnień

do stawki awansowej lub nagrody jubileuszowej.

Do zadań Biura Budżetu i Majątku Prokuratury należy w szczególności

1)

wykonywanie obowiązków dysponenta części budżetowej odpowiadającej powszechnym jednostkom

organizacyjnym prokuratury, zwanej dalej „częścią budżetu państwa odpowiadającą prokuraturze”;

2)

opracowywanie materiałów do projektu ustawy budżetowej w układzie klasyfikacji budżetowej

zadaniowej;

3)

sprawowanie nadzoru i kontroli nad

a)

całością gospodarki finansowej podległych jednostek, w tym nad dokonywaniem przez

te jednostki wstępnej oceny celowości poniesionych wydatków oraz realizacją właściwych

procedur, a także sygnalizowanie potrzeb w zakresie przeprowadzenia kontroli ich działalności

i audytu przez właściwe komórki,

b)

wykorzystaniem dotacji udzielonych z budżetu państwa,

c)

realizacją zadań finansowanych z budżetu państwa,

d)

sporządzaniem okresowych ocen dotyczących wykonywania zadań oraz dochodów i wydatków

przez podległe jednostki oraz podejmowanie, w razie potrzeby, działań zmierzających

do prawidłowego wykonania budżetu;

4)

planowanie, finansowanie i nadzorowanie inwestycji części budżetu państwa odpowiadającej

prokuraturze;

5)

sporządzanie wniosków o rezerwy celowe, rezerwę ogólną i zapewnienie dofinansowania

oraz decyzji o blokowaniu planowanych wydatków w części odpowiadającej prokuraturze;

6)

opiniowanie programów funkcjonalno-użytkowych i programów inwestycji;

7)

inicjowanie pozyskiwania środków z funduszy krajowych oraz koordynacja działań w tym

zakresie prowadzonych przez jednostki, z wyłączeniem projektów, o których mowa w §

19 pkt 16;

8)

opiniowanie projektów aktów normatywnych, przedstawianych Prokuratorowi Generalnemu

do uzgodnienia przez inne podmioty, w aspekcie skutków finansowych projektowanych

regulacji dla jednostek w zakresie właściwości Biura;

9)

pozyskiwanie i obsługa funduszy europejskich w Prokuraturze Krajowej, z wyłączeniem

projektów, o których mowa w § 19 pkt 17.

W Prokuraturze Krajowej kierowanie wszelkimi pracami mającymi na celu realizację praw

i obowiązków dysponenta głównego w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o finansach publicznych”, a w szczególności

1)

planowanie i wykonywanie części budżetu państwa odpowiadającej prokuraturze oraz sporządzanie

sprawozdań i informacji z wykonania zadań budżetowych,

2)

sprawowanie nadzoru i kontroli nad prawidłowością wykonywania budżetu oraz realizacją

zadań budżetowych,

3)

opracowanie harmonogramu realizacji budżetu państwa w części,

4)

wykonywanie dyspozycji środkami budżetowymi z rachunku bieżącego dysponenta części

na rachunki bieżące podległych dysponentów na sfinansowanie wydatków ujętych w ich

planach finansowych,

5)

przygotowywanie i wprowadzanie zmian w budżecie części,

6)

sporządzanie wniosków o rezerwy celowe, rezerwę ogólną i zapewnienie dofinansowania

oraz decyzji o blokowaniu planowanych wydatków w części,

7)

planowanie budżetu funduszy pomocowych w części i kontrola wydatków w tym zakresie,

8)

dokonywanie oceny skutków projektowanych regulacji prawnych dla części budżetu państwa

odpowiadającej prokuraturze

- należy do podstawowych zadań Głównego Księgowego Budżetu Prokuratury.

W Prokuraturze Krajowej wykonywanie zadań w zakresie audytu wewnętrznego, zgodnie

z przepisami ustawy o finansach publicznych, należy do audytora wewnętrznego, który podlega bezpośrednio Prokuratorowi Krajowemu.

Do zadań Biura Administracyjno-Finansowego należy w szczególności

1)

zapewnienie prawidłowego wykonywania zadań i funkcji przez dysponenta trzeciego stopnia,

w szczególności przez

a)

monitorowanie wykonania wydatków w układzie zadaniowym i sporządzanie informacji w

tym zakresie,

b)

opracowywanie, w porozumieniu z Biurem Budżetu i Majątku Prokuratury, harmonogramu

realizacji planu finansowego,

c)

sprawowanie nadzoru i kontroli nad realizacją zadań określonych w planie finansowym

Prokuratury Krajowej, przestrzeganie zasad właściwego gospodarowania mieniem Skarbu

Państwa i dyscypliny finansowej,

d)

organizowanie właściwego przepływu informacji w zakresie realizacji zadań finansowanych

z budżetu państwa,

e)

prowadzenie działalności inwestycyjnej Prokuratury Krajowej;

2)

prowadzenie rachunkowości i obsługi kasowej Prokuratury Krajowej;

3)

przygotowanie projektu planu finansowego Prokuratury Krajowej oraz projektu budżetu

w układzie zadaniowym Prokuratury Krajowej;

4)

dysponowanie rachunkiem bieżącym Prokuratury Krajowej;

5)

sporządzanie dokumentacji płacowej we współpracy z Biurem Kadr oraz prowadzenie spraw

socjalno-bytowych;

6)

prowadzenie spraw związanych z zaopatrzeniem, wyposażeniem oraz usługami z zakresu

obsługi administracyjno-gospodarczej;

7)

zapewnienie prawidłowego wykonywania zadań związanych z udzielaniem zamówień publicznych,

w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843 oraz z 2020 r. poz. 1086)

8)

prowadzenie spraw związanych z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych prokuratorów;

9)

obsługa finansowo-księgowa programów realizowanych z udziałem środków europejskich;

10)

administrowanie nieruchomościami, planowanie i realizacja zadań inwestycyjno-remontowych

w odniesieniu do nieruchomości, z których korzysta Prokuratura Krajowa;

11)

prowadzenie ewidencji rzeczowych składników majątkowych pozostających w zarządzie

Prokuratury Krajowej oraz gospodarowanie nimi.

Do zadań Biura Spraw Konstytucyjnych należy w szczególności

1)

przygotowywanie, dla potrzeb Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego i pozostałych

zastępców Prokuratora Generalnego, opinii oraz innych opracowań dotyczących zgodności

z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej aktów normatywnych;

2)

prowadzenie spraw związanych z wykonywaniem przez Prokuratora Generalnego jego konstytucyjnych

uprawnień do inicjowania kontroli zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej aktów normatywnych, w tym przygotowywanie projektów wniosków Prokuratora Generalnego

do Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej aktów normatywnych w sprawach zgłaszanych przez obywateli lub inne podmioty zewnętrzne

albo z własnej inicjatywy;

3)

podejmowanie działań związanych z wykonywaniem obowiązków i uprawnień procesowych

Prokuratora Generalnego jako uczestnika postępowania w sprawach rozpoznawanych przez

Trybunał Konstytucyjny, w tym

a)

przygotowywanie projektów stanowisk Prokuratora Generalnego do Trybunału Konstytucyjnego

w sprawach konstytucyjności aktów normatywnych wszczętych na podstawie wniosku, pytania

prawnego lub skargi konstytucyjnej uprawnionego podmiotu,

b)

przygotowywanie projektów stanowisk Prokuratora Generalnego w sprawach sporów kompetencyjnych

pomiędzy centralnymi konstytucyjnymi organami państwa,

c)

zapewnienie udziału prokuratorów Prokuratury Krajowej w rozprawach przed Trybunałem

Konstytucyjnym, w których nie jest wymagany osobisty udział Prokuratora Generalnego

lub jego zastępcy;

4)

bieżąca analiza wydawanych przez Trybunał Konstytucyjny orzeczeń oraz przedstawianie

Prokuratorowi Generalnemu informacji w tym zakresie i wniosków wypływających z orzecznictwa

Trybunału dla pracy prokuratury;

5)

przygotowywanie opinii oraz opracowań dotyczących problematyki konstytucyjności aktów

normatywnych, a także problematyki funkcjonowania Trybunału Konstytucyjnego i konstytucyjnych

aspektów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości;

6)

przygotowywanie opinii dotyczących konstytucyjności projektowanych aktów normatywnych,

skierowanych do Prokuratury Krajowej w razie zgłoszenia wątpliwości lub sformułowania

zastrzeżeń przez komórki organizacyjne Ministerstwa Sprawiedliwości.

Do zadań Biura Współpracy Międzynarodowej należy w szczególności

1)

analiza formalnoprawna, ekspedycja i koordynowanie realizacji kierowanych za granicę

za pośrednictwem Biura wniosków o pomoc prawną w sprawach karnych prowadzonych w jednostkach

i w innych uprawnionych organach;

2)

koordynowanie, na wniosek jednostek i innych uprawnionych organów, realizacji wniosków

kierowanych przez nie bezpośrednio do organów państw obcych oraz koordynowanie realizacji

wniosków o pomoc prawną kierowanych do Rzeczypospolitej Polskiej z zagranicy za pośrednictwem

Biura;

3)

koordynowanie postępowań ekstradycyjnych realizowanych w Rzeczypospolitej Polskiej,

ekspediowanie wniosków ekstradycyjnych i monitorowanie postępowań wszczynanych w tych

sprawach za granicą;

4)

pośredniczenie w przekazywaniu prokuraturom europejskich nakazów aresztowania pochodzących

z zagranicy oraz innej korespondencji urzędowej z nimi związanej;

5)

analiza formalnoprawna, ekspedycja i koordynowanie realizacji kierowanych za granicę

wniosków o przejęcie ścigania w sprawach karnych prowadzonych w jednostkach, przekazywanie

do wykonania takich wniosków pochodzących z zagranicy oraz realizowanie wynikających

z tego obowiązków informacyjnych;

6)

koordynowanie i nadzór formalnoprawny czynności związanych z tworzeniem i funkcjonowaniem

międzynarodowych zespołów śledczych oraz przygotowywanie projektów porozumień o utworzeniu

międzynarodowych zespołów śledczych;

7)

współpraca z Europejskim Urzędem do Spraw Zwalczania Przestępstw Finansowych na szkodę

Unii Europejskiej (OLAF), z wyłączeniem zwalczania przestępczości zorganizowanej;

8)

obsługa służbowych wyjazdów zagranicznych Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego

i pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego oraz przedstawicieli organów państw

obcych i organizacji międzynarodowych przybywających na ich zaproszenie;

9)

wykonywanie zadań związanych ze współpracą Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego

i pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego z przedstawicielstwami dyplomatycznymi,

organami państw obcych i organizacji międzynarodowych;

10)

współpraca z organami Rady Europy i Unii Europejskiej polegająca w szczególności na

przygotowywaniu opinii prawnych, sprawozdań, ocen stanu prawnego i innych opracowań

w związku z inicjatywą legislacyjną tych organów, a także udział w pracach legislacyjnych

związanych z wdrażaniem prawa Unii Europejskiej do prawa polskiego;

11)

koordynowanie działalności punktów kontaktowych Europejskiej Sieci Sądowej w jednostkach;

12)

udział w pracach międzyresortowych grup multidyscyplinarnych oceniających stan prawa

polskiego pod kątem jego zgodności z prawem Unii Europejskiej oraz opiniowanie projektów

aktów prawnych w zakresie ich zgodności z międzynarodowymi zobowiązaniami Rzeczypospolitej

Polskiej;

13)

przygotowywanie projektów porozumień dotyczących współpracy, zawieranych pomiędzy

Prokuratorem Generalnym a przedstawicielami organów centralnych prokuratury państw

obcych;

14)

analiza orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach karnych.

1.

Do zadań Biura Bezpieczeństwa Wewnętrznego należy w szczególności

1)

zapewnienie ochrony informacji niejawnych przetwarzanych w Prokuraturze Krajowej;

2)

zapewnienie ochrony systemów i sieci teleinformatycznych, w których są przetwarzane

informacje niejawne w Prokuraturze Krajowej;

3)

przeprowadzanie postępowań sprawdzających w zakresie właściwości Biura;

4)

szkolenie pracowników w zakresie ochrony informacji niejawnych;

5)

kontrola ochrony informacji niejawnych oraz przestrzegania przepisów o ochronie tych

informacji w Prokuraturze Krajowej oraz w podległych jednostkach;

6)

okresowa kontrola ewidencji, materiałów i obiegu dokumentów niejawnych;

7)

zapewnienie ochrony fizycznej obiektów Prokuratury Krajowej;

8)

(uchylony);

9)

realizowanie przedsięwzięć z zakresu obronności państwa, zarządzania kryzysowego i

współpracy cywilno-wojskowej w Prokuraturze Krajowej oraz koordynowanie tej działalności

w podległych jednostkach;

10)

zapewnienie możliwości zdeponowania broni palnej i amunicji na terenie obiektów Prokuratury

Krajowej, w wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 40 § 3 ustawy.

1a.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1 pkt 5, w podległych jednostkach, zarządza Prokurator

Krajowy, określając jej zakres.

2.

Biurem Bezpieczeństwa Wewnętrznego kieruje Dyrektor, który równocześnie wykonuje obowiązki

Pełnomocnika do spraw Ochrony Informacji Niejawnych, podlegający Prokuratorowi Krajowemu.

3.

W skład Biura wchodzi Kancelaria Tajna.

Do zadań Departamentu do Spraw Cyberprzestępczości i Informatyzacji należy w szczególności

1)

nadzorowanie i koordynowanie postępowań przygotowawczych w sprawach o poważne przestępstwa

popełnione z wykorzystaniem Internetu oraz zaawansowanych technologii i systemów komputerowych

(cyberprzestępczość) prowadzonych przez prokuratury regionalne, prokuratury okręgowe

i prokuratury rejonowe;

2)

sprawowanie nadzoru instancyjnego związanego z realizacją uprawnień Prokuratora Generalnego

w postępowaniu przygotowawczym w sprawach z zakresu cyberprzestępczości oraz koordynowanie

nadzoru służbowego nad postępowaniem przygotowawczym, sprawowanego przez prokuratury

regionalne i okręgowe, oraz sprawowanie zwierzchniego nadzoru służbowego nad wybranymi

postępowaniami przygotowawczymi prowadzonymi przez jednostki w zakresie właściwości

Departamentu;

3)

zbieranie i analizowanie informacji oraz materiałów dotyczących cyberprzestępczości,

a także opracowywanie na ich podstawie ocen dotyczących kierunków i dynamiki tej przestępczości;

4)

kształtowanie praktyki w zakresie zwalczania cyberprzestępczości na podstawie prowadzonych

analiz i badań w zakresie właściwości Departamentu;

5)

koordynowanie działalności prokuratury i innych organów państwowych oraz Centralnego

Biura Zwalczania Cyberprzestępczości, w zakresie zwalczania cyberprzestępczości;

6)

współpraca międzynarodowa w zakresie opracowywania strategii zwalczania cyberprzestępczości

transgranicznej oraz ścigania jej sprawców, współdziałanie z polskim przedstawicielem

w EUROJUST w zakresie działań prokuratury oraz z przedstawicielami innych organizacji

międzynarodowych i ponadnarodowych działających na podstawie umów międzynarodowych

ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską w zakresie zwalczania cyberprzestępczości;

7)

przygotowywanie projektów decyzji w zakresie uprawnienia Prokuratora Generalnego,

o którym mowa w art. 328 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1375, z późn. zm., zwanej dalej „k.p.k.”;

8)

monitorowanie spraw, w których strona wniosła skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez

prokuratora bez nieuzasadnionej zwłoki w zakresie właściwości Departamentu;

9)

przygotowywanie informacji w sprawach będących przedmiotem interpelacji i zapytań

poselskich, stanowisk w związku z oświadczeniami senatorów oraz udzielanie Rzecznikowi

Praw Obywatelskich żądanych odpowiedzi i wyjaśnień w zakresie właściwości Departamentu;

10)

opracowywanie kierunków rozwoju informatyzacji jednostek;

11)

opracowywanie, budowa, wdrażanie i utrzymanie ogólnokrajowych systemów informatycznych

i nadzór nad ich eksploatacją;

12)

koordynowanie działań zapewniających prawidłowe funkcjonowanie systemów informatycznych

w jednostkach;

13)

realizacja zadań związanych z budową i utrzymaniem ogólnokrajowej sieci transmisji

danych zapewniającej wymianę danych pomiędzy jednostkami;

14)

opracowywanie w uzgodnieniu z Biurem Budżetu i Majątku Prokuratury projektu budżetu

w zakresie wdrażania ogólnokrajowych i lokalnych rozwiązań informatycznych;

15)

koordynowanie działalności w zakresie realizacji zadań wspólnych dla departamentów

i biur Prokuratury Krajowej wynikających z informatyzacji prokuratury;

16)

opracowywanie wstępnych projektów aktów normatywnych w zakresie wdrażania, stosowania

i rozwoju systemów informatycznych oraz teleinformatycznych w prokuraturze;

17)

opiniowanie i standaryzacja zakupów sprzętu informatycznego i oprogramowania oraz

gospodarowanie sprzętem informatycznym i oprogramowaniem;

18)

wykonywanie zadań związanych z administrowaniem przez Prokuraturę Krajową danymi przetwarzanymi

w ogólnokrajowych systemach teleinformatycznych jednostek;

19)

współpraca z Głównym Urzędem Statystycznym i Komendą Główną Policji w zakresie sprawozdawczości

i statystyki oraz współpraca z właściwymi organami i instytucjami w zakresie dostępu

do prowadzonych przez te podmioty baz danych i ewidencji;

20)

realizacja zadań oraz koordynowanie działań jednostek związanych z wypełnianiem obowiązków

wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1041 oraz z 2022 r. poz. 2642), zwanej dalej „ustawą o SIS oraz VIS”;

21)

realizacja zadań oraz koordynowanie działań jednostek związanych z przekazywaniem

i otrzymywaniem informacji kryminalnych z Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych;

22)

zapewnienie obsługi informatycznej w Prokuraturze Krajowej i prawidłowego funkcjonowania

centralnych urządzeń informatycznych;

23)

przygotowywanie budżetów projektów z funduszy pomocowych i rozliczanie tych projektów

w zakresie informatyzacji;

24)

inicjowanie pozyskiwania środków z funduszy krajowych i europejskich oraz koordynacja

działań w zakresie informatyzacji prowadzonych przez jednostki;

25)

pozyskiwanie i obsługa funduszy europejskich w zakresie informatyzacji w Prokuraturze

Krajowej.

Do zadań Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji należy w szczególności

1)

prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych w sprawach o

a)

przestępstwa noszące cechy przestępczości zorganizowanej, w tym transgranicznej,

b)

przestępstwa popełnione z wykorzystaniem Internetu oraz zaawansowanych technologii

i systemów komputerowych o zasięgu krajowym i międzynarodowym (cyberprzestępczość

zorganizowana),

c)

najpoważniejsze przestępstwa łapownictwa w organach władzy ustawodawczej, organach

administracji rządowej, samorządowej, organach ścigania i organach kontroli,

d)

przestępstwa o charakterze terrorystycznym, o którym mowa w art. 115 § 20 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, z późn. zm., zwanej dalej „k.k.”,

e)

inne przestępstwa, które ze względu na charakter i wagę sprawy, na podstawie polecenia

Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego, zostały przekazane do prowadzenia

przez Departament;

2)

udział prokuratorów w postępowaniu sądowym w sprawach wymienionych w pkt 1, rozstrzyganych

w pierwszej i drugiej instancji, oraz w toku czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym;

3)

koordynowanie postępowań przygotowawczych prowadzonych przez wydziały zamiejscowe;

4)

zbieranie i analizowanie informacji oraz materiałów dotyczących przestępczości zorganizowanej

i korupcji, a także opracowywanie na ich podstawie ocen dotyczących kierunków i dynamiki

tej przestępczości;

5)

koordynowanie działalności prokuratury i innych organów państwowych w zakresie ścigania

przestępczości zorganizowanej i zwalczania terroryzmu, cyberprzestępczości zorganizowanej,

korupcji, prania pieniędzy, handlu ludźmi, produkcji oraz obrotu środkami odurzającymi

i psychotropowymi;

6)

współpraca międzynarodowa w zakresie opracowywania strategii zwalczania międzynarodowej

przestępczości zorganizowanej oraz ścigania jej sprawców, współdziałanie z polskim

przedstawicielem w EUROJUST w zakresie działań prokuratury oraz z przedstawicielami

innych organizacji międzynarodowych i ponadnarodowych działających na podstawie umów

międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską w zakresie zwalczania

przestępczości zorganizowanej i terroryzmu, cyberprzestępczości zorganizowanej, korupcji,

prania pieniędzy, handlu ludźmi, rozprzestrzeniania broni masowego rażenia, produkcji

oraz obrotu środkami odurzającymi i psychotropowymi;

7)

sprawowanie zwierzchniego nadzoru służbowego w sprawach wskazanych przez Zastępcę

Prokuratora Generalnego do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji oraz wykonywanie

czynności związanych z realizacją nadzoru instancyjnego sprawowanego przez Prokuratora

Generalnego w postępowaniu przygotowawczym;

8

przygotowywanie projektów decyzji w zakresie uprawnienia Prokuratora Generalnego,

o którym mowa w art. 328 k.p.k., w zakresie właściwości Departamentu;

9)

kształtowanie praktyki ścigania na podstawie prowadzonych analiz i badań w zakresie

właściwości Departamentu;

10)

opiniowanie wniosków kierowanych do Prokuratora Generalnego o wyrażenie zgody na wystąpienie

do sądu o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka koronnego w zakresie właściwości Departamentu;

11)

przygotowywanie informacji w sprawach będących przedmiotem interpelacji i zapytań

poselskich, stanowisk w związku z oświadczeniami senatorów oraz udzielanie Rzecznikowi

Praw Obywatelskich żądanych odpowiedzi i wyjaśnień w zakresie właściwości Departamentu;

12)

monitorowanie spraw, w których strona wniosła skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez

prokuratora bez nieuzasadnionej zwłoki w zakresie właściwości Departamentu.

Do zadań Departamentu do Spraw Przestępczości Gospodarczej należy w szczególności

1)

nadzorowanie i koordynowanie postępowań przygotowawczych prowadzonych przez Wydziały

do Spraw Przestępczości Finansowo-Skarbowej w prokuraturach regionalnych oraz Wydziały

do Spraw Przestępczości Gospodarczej w prokuraturach regionalnych i okręgowych;

1a)

(uchylony);

2)

zbieranie i analizowanie informacji oraz materiałów dotyczących przestępczości przeciwko

obrotowi gospodarczemu i finansowo-skarbowej, a ponadto opracowywanie na ich podstawie

ocen dotyczących kierunków i dynamiki tej przestępczości;

3)

koordynowanie działalności prokuratury i innych organów państwowych w zakresie ścigania

przestępczości przeciwko obrotowi gospodarczemu i finansowo-skarbowej;

4

współpraca międzynarodowa w zakresie opracowywania strategii zwalczania międzynarodowej

przestępczości przeciwko obrotowi gospodarczemu i finansowo-skarbowej oraz ścigania

jej sprawców, współdziałanie z polskim przedstawicielem w EUROJUST w zakresie działań

prokuratury oraz z przedstawicielami innych organizacji międzynarodowych i ponadnarodowych

działających na podstawie umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą

Polską w zakresie zwalczania przestępczości przeciwko obrotowi gospodarczemu i finansowo-skarbowej;

5)

sprawowanie zwierzchniego nadzoru służbowego w sprawach wskazanych przez Prokuratora

Krajowego oraz wykonywanie czynności związanych z realizacją nadzoru instancyjnego

sprawowanego przez Prokuratora Generalnego w postępowaniu przygotowawczym;

6)

przygotowywanie projektów decyzji w zakresie uprawnienia Prokuratora Generalnego,

o którym mowa w art. 328 k.p.k.;

7)

kształtowanie praktyki ścigania na podstawie prowadzonych analiz i badań w zakresie

właściwości Departamentu;

8)

monitorowanie spraw, w których strona wniosła skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez

prokuratora bez nieuzasadnionej zwłoki w zakresie właściwości Departamentu;

9)

opiniowanie wniosków kierowanych do Prokuratora Generalnego o wyrażenie zgody na wystąpienie

do sądu o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka koronnego;

10)

przygotowywanie informacji w sprawach będących przedmiotem interpelacji i zapytań

poselskich, stanowisk w związku z oświadczeniami senatorów oraz udzielanie Rzecznikowi

Praw Obywatelskich żądanych odpowiedzi i wyjaśnień w zakresie właściwości Departamentu;

11

wdrażanie systemu analizy kryminalnej w jednostkach oraz prowadzenie analiz kryminalnych

w Prokuraturze Krajowej.

Do zadań Departamentu Postępowania Przygotowawczego, z wyłączeniem spraw, o których

mowa w § 20 i 21, należy w szczególności

1)

sprawowanie nadzoru instancyjnego związanego z realizacją uprawnień Prokuratora Generalnego

w postępowaniu przygotowawczym oraz koordynowanie nadzoru służbowego nad postępowaniem

przygotowawczym, sprawowanego przez prokuratury regionalne i okręgowe, oraz sprawowanie

zwierzchniego nadzoru służbowego nad wybranymi postępowaniami przygotowawczymi prowadzonymi

przez jednostki;

2)

przygotowywanie projektów decyzji w zakresie uprawnienia Prokuratora Generalnego,

o którym mowa w art. 328 k.p.k.;

3)

monitorowanie i koordynowanie działalności w zakresie ścigania przestępstw, prowadzonej

przez inne organy państwowe, w tym postępowań przygotowawczych prowadzonych w sprawach

o określone rodzaje przestępstw;

4)

kształtowanie praktyki w zakresie zwalczania przestępczości na podstawie badań akt,

analiz informacji przekazywanych przez prokuratury regionalne i okręgowe oraz innych

ustaleń Departamentu;

5)

współdziałanie z organami państwowymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi i organizacjami

społecznymi w zapobieganiu przestępczości oraz innym naruszeniom prawa;

6)

monitorowanie spraw, w których strona wniosła skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez

prokuratora bez nieuzasadnionej zwłoki w zakresie właściwości Departamentu;

7)

przygotowywanie informacji w sprawach będących przedmiotem interpelacji i zapytań

poselskich, stanowisk w związku z oświadczeniami senatorów oraz udzielanie Rzecznikowi

Praw Obywatelskich żądanych odpowiedzi i wyjaśnień w zakresie właściwości Departamentu.

Do zadań Departamentu Postępowania Sądowego należy w szczególności

1

opracowywanie projektów kasacji Prokuratora Generalnego od prawomocnych orzeczeń sądów

powszechnych w sprawach karnych i nieletnich kończących postępowanie oraz projektów

skarg na wyroki sądów odwoławczych rozpoznawanych na podstawie przepisów k.p.k.;

2)

opracowywanie projektów skarg kasacyjnych Prokuratora Generalnego i skarg Prokuratora

Generalnego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych

w sprawach rozpoznawanych na podstawie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, z późn. zm., zwanej dalej „k.p.c.”;

3)

opracowywanie projektów skarg Prokuratora Generalnego o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2023 r. poz. 259 i 803);

3a

opracowywanie projektów skarg nadzwyczajnych Prokuratora Generalnego od prawomocnych

orzeczeń sądów powszechnych kończących postępowanie w sprawie;

4)

udział w posiedzeniach Sądu Najwyższego w składach zwykłych i powiększonych, dotyczących

zagadnień prawnych w sprawach karnych i cywilnych oraz w posiedzeniach Naczelnego

Sądu Administracyjnego rozpoznającego zagadnienie prawne;

5)

udział w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, udział w posiedzeniu składu siedmiu

sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, udział w posiedzeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego

w sprawie, w której skargę kasacyjną wniósł prokurator wykonujący czynności służbowe

w Prokuraturze Krajowej lub strona, jeżeli w postępowaniu przed wojewódzkim sądem

administracyjnym brał udział prokurator wykonujący czynności służbowe w Prokuraturze

Krajowej, a także udział w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym w

sprawie, w której skargę wniósł prokurator wykonujący czynności służbowe w Prokuraturze

Krajowej, oraz w sprawie dotyczącej decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym,

w którym zgłosił udział prokurator wykonujący czynności służbowe w Prokuraturze Krajowej;

6)

opracowywanie projektów wniosków Prokuratora Generalnego do Sądu Najwyższego i do

Naczelnego Sądu Administracyjnego o podejmowanie uchwał mających na celu wyjaśnienie

przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie, oraz

projektów wystąpień w przedmiocie unieważnienia prawomocnego orzeczenia sądu przez

Sąd Najwyższy i przez Naczelny Sąd Administracyjny, a także opracowywanie wniosków

zawierających propozycje rozstrzygnięć zagadnień prawnych w sprawach nadesłanych przez

Sąd Najwyższy i przez Naczelny Sąd Administracyjny;

7

rozpoznawanie wniosków prokuratorów o wniesienie kasacji w sprawach karnych i opracowywanie

w tych sprawach projektów kasacji Prokuratora Generalnego lub pism zawiadamiających

o odmowie wniesienia kasacji;

8)

opracowywanie projektów sprzeciwów od decyzji wydanych przez ministrów, skarg do wojewódzkiego

sądu administracyjnego na decyzje nieuwzględniające sprzeciwu Prokuratora Generalnego,

skarg kasacyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego od orzeczeń wojewódzkiego sądu

administracyjnego w tej kategorii spraw oraz innych środków prawnych zastrzeżonych

do kompetencji Prokuratora Generalnego;

9)

rozpatrywanie, kierowanych do Prokuratury Krajowej, pism kwestionujących stanowisko

prokuratur regionalnych zajmowane w sprawach przed sądami administracyjnymi i cywilnymi

oraz związanych z udziałem prokuratora w tych postępowaniach;

10

oddziaływanie na praktykę oskarżycielską jednostek, w szczególności przez opracowywanie

wyników badań problematyki kasacyjnej i związanej ze skargą nadzwyczajną oraz kierowanie

pism instrukcyjnych do prokuratur regionalnych;

11)

opracowywanie opinii prawnych w zakresie postępowania sądowego;

12)

opracowywanie projektów stanowisk w sprawach cywilnych, w których Sąd Najwyższy zobowiązał

Prokuratora Generalnego do zajęcia na piśmie stanowiska co do skargi kasacyjnej wniesionej

przez stronę i odpowiedzi na skargę;

13)

udzielanie pomocy instruktażowej prokuratorom regionalnym w zakresie właściwości Departamentu;

14)

prowadzenie spraw związanych z postępowaniem o ułaskawienie;

15)

koordynowanie spraw związanych z udziałem prokuratora w postępowaniu wykonawczym;

16)

współdziałanie z Centralnym Zarządem Służby Więziennej i innymi właściwymi organami

w zakresie udziału prokuratora w postępowaniu wykonawczym;

17)

rozpatrywanie skarg i wniosków związanych z postępowaniem sądowym w zakresie kompetencji

Departamentu;

18)

analiza orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego;

19)

(uchylony).

Do zadań Departamentu do Spraw Wojskowych należy w szczególności

1)

opracowywanie programów dotyczących podstawowych kierunków działania komórek organizacyjnych

do spraw wojskowych oraz rozwiązań organizacyjnych określających funkcjonowanie tych

komórek, a także sprawozdań i informacji dotyczących realizacji tych programów;

2)

przygotowywanie informacji o charakterze ogólnym dla Prokuratora Generalnego, Prokuratora

Krajowego i innych organów w zakresie działania komórek organizacyjnych do spraw wojskowych;

3)

wykonywanie czynności związanych ze sprawowaniem nadzoru instancyjnego związanego

z realizacją uprawnień Prokuratora Generalnego w postępowaniu przygotowawczym w sprawach

podlegających orzecznictwu sądów wojskowych;

4)

koordynowanie i kontrolowanie prawidłowości nadzoru służbowego nad postępowaniem przygotowawczym

sprawowanego w wydziałach do spraw wojskowych prokuratury okręgowej oraz sprawowanie

zwierzchniego nadzoru służbowego nad wybranymi postępowaniami przygotowawczymi prowadzonymi

przez wydziały do spraw wojskowych w prokuraturach okręgowych w sprawach podlegających

orzecznictwu sądów wojskowych;

5)

przygotowywanie projektów decyzji o skorzystaniu przez Prokuratora Generalnego z uprawnienia,

o którym mowa w art. 328 k.p.k., w zakresie właściwości Departamentu;

6

udział prokuratorów w posiedzeniach Sądu Najwyższego dotyczących sądowej kontroli

postępowania przygotowawczego, w zakresie właściwości Departamentu;

7)

ocena zasadności wnoszonych środków odwoławczych od orzeczeń wojskowych sądów okręgowych

jako sądów pierwszej instancji;

8

opracowywanie projektów nadzwyczajnych środków zaskarżenia od wyroków Sądu Najwyższego

oraz udział prokuratorów przed Sądem Najwyższym w postępowaniu odwoławczym, postępowaniu

związanym z rozpoznaniem nadzwyczajnych środków zaskarżenia oraz w innych ustawowo

określonych przypadkach, w zakresie właściwości Departamentu;

8a

opracowywanie projektów skarg nadzwyczajnych Prokuratora Generalnego od prawomocnych

orzeczeń sądów wojskowych kończących postępowanie w sprawie;

8b

udział w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawach dotyczących rozpoznania skargi

nadzwyczajnej od prawomocnego orzeczenia sądu wojskowego kończącego postępowanie w

sprawie;

9)

prowadzenie spraw o ułaskawienie w zakresie właściwości sądów wojskowych;

10

analizowanie spraw dotyczących pytań prawnych i przygotowywanie projektów dokumentów

oraz opiniowanie projektów uchwał Sądu Najwyższego, w zakresie właściwości Departamentu;

11)

sprawowanie nadzoru służbowego nad postępowaniami sądowymi prowadzonymi przez wydziały

do spraw wojskowych w prokuraturach okręgowych, monitorowanie nadzoru wydziałów wojskowych

w prokuraturach okręgowych w stosunku do działów wojskowych w prokuraturach rejonowych

w zakresie postępowania sądowego oraz oddziaływanie na praktykę oskarżycielską komórek

do spraw wojskowych w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych;

12)

współpraca z Biurem Kadr w zakresie wykonywania zadań kadrowych związanych z przebiegiem

służby prokuratorskiej i zawodowej służby wojskowej prokuratorów do spraw wojskowych;

13)

realizowanie czynności związanych z typowaniem kandydatów do służby poza granicami

kraju i kierowaniem ich do tej służby;

14)

monitorowanie spraw, w których strona wniosła skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez

prokuratora bez nieuzasadnionej zwłoki, w zakresie właściwości Departamentu.

Do zadań Wydziału Spraw Wewnętrznych należy w szczególności

1)

prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych w sprawach o najpoważniejsze

przestępstwa popełnione przez sędziów, asesorów sądowych, prokuratorów lub asesorów

prokuratury;

2)

udział prokuratorów w postępowaniu sądowym w sprawach wymienionych w pkt 1, rozstrzyganych

w pierwszej i drugiej instancji, oraz w toku czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym;

3)

koordynowanie postępowań przygotowawczych prowadzonych przez inne jednostki w sprawach

czynów przestępnych popełnionych przez sędziów, prokuratorów lub asesorów sądowych

i asesorów prokuratury;

4)

zbieranie i analizowanie informacji oraz materiałów dotyczących przestępczości wśród

sędziów, prokuratorów lub asesorów sądowych i asesorów prokuratury, a także opracowywanie

na ich podstawie ocen dotyczących kierunków i dynamiki tej przestępczości;

5)

koordynowanie działalności prokuratury i innych organów państwowych w zakresie ścigania

przestępstw popełnionych przez sędziów, prokuratorów lub asesorów sądowych lub asesorów

prokuratury;

6)

monitorowanie spraw, w których strona wniosła skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez

prokuratora bez nieuzasadnionej zwłoki w zakresie właściwości Wydziału.

Szczegółowy podział na komórki organizacyjne w Prokuraturze Krajowej wraz ze wskazaniem

zadań określa Prokurator Krajowy.

1.

W skład prokuratury regionalnej mogą wchodzić w szczególności następujące komórki

organizacyjne

1)

Wydział do Spraw Przestępczości Gospodarczej;

2)

Wydział do Spraw Przestępczości Finansowo-Skarbowej;

3)

Wydział Organizacyjno-Sądowy;

4)

Wydział Budżetowo-Administracyjny.

2.

W prokuraturze regionalnej mogą być utworzone działy obejmujące zakresem swojej właściwości

1)

prowadzenie i nadzorowanie spraw dotyczących błędów medycznych, których skutkiem jest

śmierć człowieka;

2)

prowadzenie i nadzorowanie wieloosobowych spraw o poważne przestępstwa z wykorzystaniem

Internetu oraz zaawansowanych technologii i systemów informatycznych (cyberprzestępczość)

a)

o skomplikowanym stanie faktycznym lub

b)

jeżeli wartość szkody wyrządzonej przestępstwem przekracza kwotę, o której mowa w

art. 115 § 6 k.k.

3.

Jeżeli w prokuraturze regionalnej nie zostały utworzone działy, o których mowa w ust.

2, prokurator regionalny może powierzyć prowadzenie i nadzorowanie spraw, o których

mowa w tym przepisie, jednemu lub kilku prokuratorom.

4.

Komórki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, mogą być łączone. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach mogą być utworzone inne komórki organizacyjne niż określone w ust. 1.

5.

Szczegółowy podział na komórki organizacyjne w prokuraturze regionalnej wraz ze wskazaniem

zadań określa właściwy prokurator regionalny, o ile Prokurator Krajowy zawiadomiony

o projekcie podziału nie zgłosi sprzeciwu.

Komórki organizacyjne w prokuraturze regionalnej realizują w szczególności następujące

zadania

1)

prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych w sprawach o najpoważniejsze

przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu względem mienia wielkiej wartości, o

którym mowa w art. 115 § 6 k.k.;

2)

prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych w sprawach o najpoważniejsze

przestępstwa finansowo-gospodarcze względem mienia wielkiej wartości, o którym mowa

w art. 115 § 6 k.k., oraz o najpoważniejsze przestępstwa skarbowe, w których wartość narażonych na uszczuplenie

należności publicznoprawnych lub wartość będącego przedmiotem przestępstwa mienia

jest wielka w rozumieniu art. 53 § 16 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 654 i 818);

3)

prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych w innych sprawach gospodarczych

ze względu na ich zawiłość i szczególną wagę;

4)

udział prokuratorów w postępowaniu sądowym w sprawach wymienionych w pkt 1-3, rozstrzyganych

w pierwszej i drugiej instancji, oraz w toku czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym;

5)

koordynowanie postępowań przygotowawczych prowadzonych przez podległe jednostki w

sprawach czynów przestępnych popełnionych przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz w

sprawach przestępstw finansowo-skarbowych;

6)

obrót prawny z zagranicą w zakresie spraw prowadzonych w jednostce;

7)

sprawowanie zwierzchniego nadzoru służbowego zleconego przez prokuratora regionalnego

nad śledztwami i dochodzeniami prowadzonymi w prokuraturach okręgowych, sprawowanie,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwierzchniego nadzoru służbowego nad śledztwami

i dochodzeniami prowadzonymi w prokuraturach rejonowych oraz sprawowanie nadzoru instancyjnego

w zakresie środków odwoławczych rozpoznawanych przez prokuratora nadrzędnego;

8)

udział prokuratorów w postępowaniu odwoławczym przed sądem apelacyjnym w sprawach

cywilnych, ze stosunku pracy, ubezpieczeń społecznych i gospodarczych;

9)

udział prokuratorów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

10)

przeprowadzanie wizytacji i lustracji prokuratur okręgowych i rejonowych;

11)

zapewnienie prawidłowego wykonywania zadań i funkcji przez dysponenta budżetu odpowiednio

drugiego i trzeciego stopnia;

12)

udział prokuratorów przed sądem w postępowaniu wykonawczym i w postępowaniu o ułaskawienie.

1.

W skład prokuratury okręgowej mogą wchodzić w szczególności następujące komórki organizacyjne

1)

Wydział Śledczy;

2)

Wydział do Spraw Przestępczości Gospodarczej;

3)

Wydział Organizacyjno-Sądowy;

4)

Wydział Budżetowo-Administracyjny.

2.

W prokuraturze okręgowej mogą być utworzone działy obejmujące zakresem swojej właściwości

1)

prowadzenie i nadzorowanie spraw dotyczących błędów medycznych, których skutkiem jest

ciężkie uszkodzenie ciała człowieka;

2)

prowadzenie i nadzorowanie spraw o przestępstwa z wykorzystaniem Internetu oraz zaawansowanych

technologii i systemów informatycznych (cyberprzestępczość)

a)

o skomplikowanym stanie faktycznym lub

b)

jeżeli wartość szkody wyrządzonej przestępstwem przekracza kwotę, o której mowa w

art. 115 § 5 k.k.

3.

Jeżeli w prokuraturze okręgowej nie zostały utworzone działy, o których mowa w ust.

2, prokurator okręgowy może powierzyć prowadzenie i nadzorowanie spraw, o których

mowa w tym przepisie, jednemu lub kilku prokuratorom.

4.

Komórki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, mogą być łączone. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach mogą być utworzone inne komórki organizacyjne niż określone w ust. 1.

5.

Szczegółowy podział na komórki organizacyjne w prokuraturze okręgowej wraz ze wskazaniem

zadań określa właściwy prokurator okręgowy, o ile Prokurator Krajowy zawiadomiony

o projekcie podziału nie zgłosi sprzeciwu.

Komórki organizacyjne w prokuraturze okręgowej realizują w szczególności następujące

zadania

1)

prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych w sprawach o najpoważniejsze

przestępstwa o charakterze kryminalnym;

2)

prowadzenie i nadzorowanie postępowań przygotowawczych w sprawach o poważne przestępstwa

przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz o poważne przestępstwa finansowo-gospodarcze

i skarbowe, inne niż wymienione w § 28 pkt 1 i 2;

3)

prowadzenie i nadzorowanie spraw o przestępstwa z wykorzystaniem Internetu oraz zaawansowanych

technologii i systemów informatycznych, inne niż wymienione w § 28 pkt 3;

4)

prowadzenie i nadzorowanie, na podstawie zarządzenia Prokuratora Krajowego, postępowań

przygotowawczych w określonej kategorii spraw;

5)

udział prokuratorów w postępowaniu sądowym w sprawach wymienionych w pkt 1-4, rozstrzyganych

w pierwszej i drugiej instancji, oraz w toku czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym;

6)

koordynowanie postępowań przygotowawczych prowadzonych przez podległe jednostki w

sprawach przestępstw o charakterze kryminalnym i finansowo-skarbowych;

7)

obrót prawny z zagranicą w zakresie spraw prowadzonych w jednostce oraz w zakresie

spraw prowadzonych w podległych prokuraturach rejonowych;

8)

sprawowanie zwierzchniego nadzoru służbowego zleconego przez prokuratora okręgowego

nad śledztwami i dochodzeniami prowadzonymi w prokuraturach rejonowych oraz sprawowanie

nadzoru instancyjnego w zakresie środków odwoławczych rozpoznawanych przez prokuratora

nadrzędnego;

9)

udział prokuratorów w postępowaniu przed sądem okręgowym oraz sądem odwoławczym w

sprawach cywilnych, ze stosunku pracy, ubezpieczeń społecznych, gospodarczych oraz

w sprawach o wykroczenia;

10)

udział prokuratorów w postępowaniu administracyjnym, przed sądami administracyjnymi

oraz w innych postępowaniach;

11)

udział prokuratorów przed sądem w postępowaniu wykonawczym i w postępowaniu o ułaskawienie;

12)

przeprowadzanie wizytacji i lustracji prokuratur rejonowych;

13)

zapewnienie prawidłowego wykonywania zadań i funkcji przez dysponenta budżetu trzeciego

stopnia.

1.

W prokuraturze okręgowej, w której utworzono wydział do spraw wojskowych, do jego

zadań należy w szczególności

1)

prowadzenie śledztw i dochodzeń własnych, nadzorowanie śledztw i dochodzeń prowadzonych

przez inne organy lub im powierzonych

a)

o czyny zabronione wyczerpujące znamiona przestępstwa, dla których właściwy jest wojskowy

sąd okręgowy,

b)

innych, w tym również zleconych do prowadzenia przez Zastępcę Prokuratora Generalnego

do Spraw Wojskowych lub prokuratora okręgowego;

2)

udział prokuratorów w postępowaniu sądowym w sprawach wymienionych w pkt 1, rozstrzyganych

w pierwszej instancji i w drugiej instancji przez wojskowy sąd okręgowy, oraz w toku

czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym;

3)

obrót prawny z zagranicą w zakresie spraw prowadzonych w wydziale oraz w zakresie

spraw prowadzonych w podległych prokuraturach rejonowych, w których utworzono działy

do spraw wojskowych;

4)

sprawowanie nadzoru instancyjnego związanego z realizacją uprawnień zastępcy prokuratora

okręgowego do spraw wojskowych w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez działy

do spraw wojskowych w prokuraturach rejonowych oraz sprawowanie zwierzchniego nadzoru

służbowego nad postępowaniami przygotowawczymi prowadzonymi w podległych prokuraturach

rejonowych, w których utworzono działy do spraw wojskowych;

5)

nadzór nad udziałem prokuratorów działu do spraw wojskowych prokuratury rejonowej

w postępowaniu przed sądem wojskowym;

6)

udział prokuratorów przed sądem wojskowym w postępowaniu o wznowienie postępowania

i o ułaskawienie;

7)

kontrola prawomocnych orzeczeń sądowych z zakresu właściwości podległych komórek organizacyjnych

do spraw wojskowych;

8)

analiza danych dotyczących stanu przestępczości oraz danych statystycznych w zakresie

spraw prowadzonych przez komórki organizacyjne do spraw wojskowych.

2.

W prokuraturze okręgowej, w której utworzono wydział do spraw wojskowych, prokurator

kierujący tym wydziałem jest zastępcą prokuratora okręgowego do spraw wojskowych.

1.

Prokuratury regionalne, okręgowe i rejonowe realizują zadania w zakresie obronności

państwa, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

2.

W prokuraturach regionalnych i wydziałach zamiejscowych utworzonych przy prokuraturach

regionalnych zapewnienie prawidłowej realizacji zadań w zakresie obronności państwa,

o których mowa w ust. 1, należy do starszego inspektora do spraw obronnych w prokuraturze

regionalnej, który podlega bezpośrednio kierownikowi jednostki.

3.

W prokuraturach okręgowych i rejonowych zapewnienie prawidłowej realizacji zadań w

zakresie obronności państwa, o którym mowa w ust. 1, należy do starszego inspektora

do spraw obronnych w prokuraturze okręgowej, który podlega bezpośrednio kierownikowi

tej jednostki.

4.

Starszy inspektor do spraw obronnych wykonuje także zadania, o których mowa w art.

40 § 3 ustawy, na terenie obiektów prokuratury regionalnej i okręgowej. W prokuraturze

rejonowej realizację tego zadania zapewnia kierownik jednostki.

W prokuraturach regionalnych i okręgowych wykonywanie zadań w zakresie audytu wewnętrznego

zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych należy do audytora wewnętrznego, który podlega bezpośrednio kierownikowi jednostki.

1.

W ośrodkach zamiejscowych prokuratur regionalnych, okręgowych i rejonowych nie wyodrębnia

się komórek organizacyjnych.

2.

W prokuraturze regionalnej, okręgowej lub rejonowej, w której utworzono ośrodek zamiejscowy,

funkcję kierownika ośrodka pełni zastępca prokuratora regionalnego, okręgowego lub

rejonowego.

1.

W prokuraturze rejonowej mogą być tworzone działy dla określonego rodzaju spraw lub

dla spraw z określonego rodzaju właściwości.

2.

Szczegółowy podział na komórki organizacyjne w prokuraturze rejonowej wraz ze wskazaniem

zadań określa właściwy prokurator rejonowy, o ile Prokurator Krajowy zawiadomiony

o projekcie podziału nie zgłosi sprzeciwu.

Komórki organizacyjne w prokuraturze rejonowej realizują w szczególności następujące

zadania

1)

prowadzenie śledztw własnych oraz nadzorowanie postępowań przygotowawczych w sprawach,

o których mowa w art. 24 § 2 ustawy;

2)

prowadzenie i nadzorowanie przez daną jednostkę, na podstawie zarządzenia prokuratora

regionalnego, postępowań przygotowawczych w określonej kategorii spraw;

3)

udział prokuratorów w postępowaniu sądowym w sprawach, o których mowa w pkt 1 i 2,

rozstrzyganych w pierwszej i drugiej instancji, oraz w toku czynności sądowych w postępowaniu

przygotowawczym;

4)

udział prokuratorów w postępowaniu przed sądem rejonowym w sprawach cywilnych, ze

stosunku pracy, ubezpieczeń społecznych, gospodarczych oraz w sprawach o wykroczenia

i w innych postępowaniach przewidzianych przez ustawy;

4a)

udział prokuratorów przed sądem w postępowaniu wykonawczym i w postępowaniu o ułaskawienie;

5)

udział prokuratorów w postępowaniu administracyjnym.

1.

W prokuraturze rejonowej, w której utworzono dział do spraw wojskowych, do jego zadań

należy w szczególności

1)

prowadzenie śledztw i dochodzeń własnych, nadzorowanie śledztw i dochodzeń prowadzonych

przez inne organy lub im powierzonych

a)

o czyny zabronione wyczerpujące znamiona przestępstwa, dla których właściwy jest wojskowy

sąd garnizonowy,

b)

innych, w tym również zleconych do prowadzenia przez Zastępcę Prokuratora Generalnego

do Spraw Wojskowych, zastępcę prokuratora okręgowego do spraw wojskowych lub prokuratora

rejonowego;

2

udział prokuratorów w postępowaniu sądowym w sprawach wymienionych w pkt 1 oraz w

toku czynności sądowych w postępowaniu przygotowawczym, z wyjątkiem postępowania przed

Sądem Najwyższym;

3)

planowanie i realizacja kontroli przestrzegania prawa i profilaktyki w zakresie właściwości

działu;

4)

nadzór nad czynnościami wyjaśniającymi w postępowaniu w sprawach o wykroczenia w zakresie

osób podlegających orzecznictwu sądów wojskowych.

2.

W prokuraturze rejonowej, w której utworzono dział do spraw wojskowych, prokurator

kierujący tym działem jest zastępcą prokuratora rejonowego do spraw wojskowych.

Prokurator, wykonując samodzielnie czynności określone w ustawach, jest odpowiedzialny

za prawidłowość i terminowość tych czynności, a zwłaszcza za treść i formę postanowień,

zarządzeń i innych pism procesowych oraz rzetelność ustnych sprawozdań i ścisłość

informacji.

Prokurator podpisuje sporządzone przez siebie pisma w ramach prowadzonych spraw, jeżeli

przepisy niniejszego rozporządzenia lub wewnętrznego podziału czynności nie stanowią

inaczej. Każde pismo i adnotacja sporządzone przez prokuratora powinny ponadto zawierać

jego imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz datę.

1.

Prokurator może zgłosić prokuratorowi wskazanemu w art. 34 § 1 i 2 ustawy żądanie

1)

uzasadnienia pisemnego polecenia dotyczącego treści czynności procesowej, o którym

mowa w art. 7 § 3 ustawy, w terminie 3 dni od dnia otrzymania pisemnego polecenia,

chyba że charakter czynności wymaga podjęcia decyzji niezwłocznie; w takim wypadku

uzasadnienie polecenia należy sporządzić w terminie 3 dni od dnia wykonania polecenia;

2)

zmiany polecenia dotyczącego treści czynności procesowej lub wyłączenia go od wykonania

czynności albo od udziału w sprawie, o którym mowa w art. 7 § 4 zdanie pierwsze ustawy,

w terminie 3 dni od dnia otrzymania uzasadnienia polecenia dotyczącego treści czynności

procesowej, chyba że charakter czynności wymaga podjęcia decyzji niezwłocznie.

2.

Prokurator przełożony, który wydał polecenie dotyczące treści czynności procesowej,

zajmuje stanowisko (rozstrzyga) w sprawie żądania prokuratora zmiany polecenia w terminie

3 dni od dnia otrzymania żądania. Decyzja o nieuwzględnieniu żądania wymaga uzasadnienia

na piśmie.

3.

Prokurator bezpośrednio przełożony nad prokuratorem, który wydał polecenie dotyczące

treści czynności procesowej, rozstrzyga w sprawie żądania prokuratora wyłączenia go

od wykonania czynności albo od udziału w sprawie w terminie 3 dni od dnia otrzymania

żądania. Decyzja o nieuwzględnieniu żądania wymaga uzasadnienia na piśmie.

4.

Prokurator przełożony, o którym mowa w ust. 2, oraz prokurator bezpośrednio przełożony,

o którym mowa w ust. 3, przejmują odpowiedzialność za wykonaną czynność; prokurator

występujący z żądaniem jest obowiązany wykonać polecenie.

1.

Prokurator przełożony, wydając polecenie, zachowuje drogę służbową. Zachowanie takiej

drogi obowiązuje również w korespondencji z prokuratorem przełożonym.

2.

Jeżeli polecenie zostało wydane z pominięciem drogi służbowej, prokurator wykonujący

je zawiadamia o tym swojego zwierzchnika służbowego.

Jeżeli po wydaniu polecenia, a przed jego wykonaniem lub podczas wykonywania nastąpi

istotna zmiana ustaleń faktycznych, uzasadniająca potrzebę wydania odmiennego polecenia,

prokurator wykonujący polecenie niezwłocznie informuje o tym prokuratora bezpośrednio

przełożonego lub zwierzchnika służbowego, a gdy nie jest to możliwe - wykonuje polecenie

z uwzględnieniem powstałej zmiany lub odstępuje od wykonania, informując o tym niezwłocznie

wydającego polecenie.

Prokurator przełożony, który zmienił lub uchylił decyzję prokuratora podległego, o

którym mowa w art. 8 § 1 ustawy, informuje o powyższym Prokuratora Krajowego. Prokurator

Krajowy, który zmienił lub uchylił decyzję prokuratora podległego, informuje o powyższym

Prokuratora Generalnego.

W przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających przekazanie sprawy według właściwości

innej jednostce, prokurator, który sprawę przekazuje, przeprowadza czynności niecierpiące

zwłoki.

Przydzielona prokuratorowi sprawa może być przekazana do referatu innego prokuratora

w tej samej lub innej jednostce wyłącznie na podstawie pisemnej decyzji prokuratora

przełożonego, którą załącza się do akt podręcznych sprawy.

1.

W razie potrzeby dokonania czynności na obszarze właściwości innej jednostki, prokurator

może zwrócić się do niej o udzielenie pomocy prawnej.

2.

W pisemnym wniosku o udzielenie pomocy prawnej należy wskazać okoliczności wymagające

wyjaśnienia oraz określić czynności, które mają być dokonane. Do wniosku dołącza się

kopie niezbędnych dokumentów z akt sprawy. Akta sprawy lub odpowiednią ich część przesyła

się tylko w razie konieczności.

3.

Prokurator wezwany do udzielenia pomocy prawnej niezwłocznie, nie później niż w terminie

14 dni od wpływu wniosku, dokonuje wnioskowanych czynności, w taki sposób, aby nie

zachodziła konieczność ich powtarzania lub uzupełniania.

4.

W uzasadnionych przypadkach prokurator wezwany do udzielenia pomocy prawnej jest uprawniony

do powierzenia dokonania wnioskowanych czynności Policji lub innym organom uprawnionym

do prowadzenia postępowań.

5.

Jeżeli w toku realizacji wniosku o pomoc prawną wyłoni się potrzeba dokonania również

innych, niewskazanych we wniosku czynności, prokurator wezwany powinien niezwłocznie

je wykonać lub spowodować ich wykonanie przez inny właściwy organ oraz poinformować

o tym prokuratora wnioskującego.

6.

Jeżeli wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej w terminie określonym w ust. 3

nie jest możliwe, należy niezwłocznie zawiadomić prokuratora zwracającego się o pomoc

prawną o przyczynie zwłoki, z podaniem terminu wykonania czynności.

7.

Wniosek o zapewnienie w drodze pomocy prawnej udziału prokuratora w rozprawie, posiedzeniu

sądu, czynnościach sędziego wyznaczonego należy skierować w terminie umożliwiającym

właściwe przygotowanie się do nich.

8.

Po wykonaniu wniosku o zapewnienie w drodze pomocy prawnej udziału prokuratora w rozprawie,

posiedzeniu sądu, czynnościach sędziego wyznaczonego należy niezwłocznie zwrócić nadesłane

akta i inne dokumenty, informując pisemnie o przebiegu i wynikach realizacji wniosku.

9.

Wniosek o pomoc prawną nie może dotyczyć czynności na terenie objętym granicami administracyjnymi

miasta będącego siedzibą jednostki, w której jest prowadzone lub bezpośrednio nadzorowane

postępowanie.

10.

Prokurator wzywający i wezwany mogą przeprowadzać konsultacje telefoniczne lub za

pomocą innych środków komunikacji, dotyczące sposobu lub zakresu wykonania wniosku

o pomoc prawną.

11.

Wniosek o pomoc prawną może być przesłany również drogą elektroniczną za pomocą systemów

teleinformatycznych, w szczególności za pomocą bezpiecznej wewnętrznej poczty elektronicznej

funkcjonującej w sieci WAN Prokuratury wraz ze wskazaniem jednostki wzywającej i wzywanej.

1.

Zawiadomienie o odmowie uwzględnienia w całości lub w części złożonego w sprawie wniosku

lub innego żądania przesyła się zainteresowanemu bezzwłocznie.

2.

Jeżeli wniosek lub inne żądanie pochodzi od osoby niebędącej w stanie samodzielnie

dochodzić swoich praw, prokurator, gdy nie jest zobowiązany do podjęcia działania

z urzędu, powinien rozważyć możliwość udzielenia jej pomocy prawnej lub potrzebą udzielenia

takiej pomocy zainteresować właściwy organ, instytucję lub organizację.

1.

Korespondencję między jednostkami prokuratury podpisują

1)

prokurator regionalny - pisma kierowane do Prokuratora Krajowego i jego zastępcy oraz

do innych zastępców Prokuratora Generalnego, do dyrektora departamentu (biura) Prokuratury

Krajowej; inne pisma kierowane do Prokuratury Krajowej może podpisywać naczelnik wydziału

prokuratury regionalnej;

2)

prokurator okręgowy - pisma kierowane do prokuratora regionalnego oraz naczelnika

wydziału prokuratury regionalnej; inne pisma do prokuratury regionalnej może podpisywać

naczelnik wydziału prokuratury okręgowej;

3)

prokurator rejonowy - pisma kierowane do prokuratora okręgowego oraz naczelnika wydziału

prokuratury okręgowej; inne pisma do prokuratury okręgowej może podpisywać kierownik

działu lub sekcji prokuratury rejonowej, jeżeli prokurator rejonowy go do tego upoważni;

4)

prokurator regionalny lub prokurator nadrzędny działający w zakresie zleconych mu

czynności - pisma kierowane z prokuratury regionalnej do prokuratora okręgowego.

2.

Przepis ust. 1 pkt 4 stosuje się odpowiednio do korespondencji prokuratury regionalnej

i okręgowej z prokuratorem rejonowym.

3.

Prokurator okręgowy może na żądanie dyrektora departamentu (biura) Prokuratury Krajowej

przekazać korespondencję bez pośrednictwa prokuratora regionalnego.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do korespondencji prokuratury rejonowej z prokuraturą

regionalną.

1.

Pisma do organów administracji państwowej oraz do przedstawicielstw dyplomatycznych

i urzędów konsularnych państw obcych przesyła się za pośrednictwem odpowiednich departamentów

lub biur Prokuratury Krajowej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przesyłania pism procesowych.

Godziny urzędowania określi w

1)

Prokuraturze Krajowej - Prokurator Krajowy;

2)

prokuraturze regionalnej - prokurator regionalny;

3)

prokuraturze okręgowej i podległych jej prokuraturach rejonowych - prokurator okręgowy.

1.

Prokurator przełożony zarządza pełnienie przez prokuratorów dyżurów po godzinach urzędowania

lub w dni ustawowo wolne od pracy. Dyżur może być pełniony w jednostce lub poza nią.

2.

Prokurator przełożony zapewnia możliwość kontaktu służbowego z prokuratorem pełniącym

dyżur.

1.

Na miejscu zdarzenia, którego skutkiem jest śmierć człowieka, a także innych wskazanych

przez kierownika jednostki, czynności procesowe wykonują osobiście prokuratorzy lub

kierują ich przebiegiem.

2.

W prokuraturach rejonowych usytuowanych w miejscowościach, w których swoje siedziby

posiadają prokuratury regionalne oraz okręgowe, czynności, o których mowa w ust. 1,

i dyżury, o których mowa w § 51 ust. 1, pełnią także prokuratorzy tych prokuratur.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą prokuratora bezpośrednio przełożonego,

prokuratorzy, o których mowa w ust. 2, mogą pełnić dyżury w prokuraturze rejonowej

mającej siedzibę w miejscowości, w której zamieszkują, lub w prokuraturze rejonowej

położonej najbliżej miejsca ich zamieszkania.

4.

Dyżury zdarzeniowe realizują wszyscy prokuratorzy danej jednostki, chyba że kierownik

jednostki na wniosek prokuratora, uwzględniając jego sytuację rodzinną, osobistą lub

inny uzasadniony powód, zarządzi inaczej.

5.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 4, musi uwzględniać zakaz dyżurowania w porze nocnej,

niedziele i święta, kobiet w ciąży oraz, bez ich zgody, prokuratorów sprawujących

pieczę nad osobą wymagającą stałej opieki lub dzieckiem do ukończenia 8 roku życia.

6.

Prokurator regionalny i okręgowy sporządzają wykazy prokuratorów wykonujących czynności

w kierowanych przez nich jednostkach, zobowiązanych do realizacji zadań, o których

mowa w ust. 1, wskazując sposób bezpośredniego kontaktowania się z prokuratorem pełniącym

dyżur, oraz w porozumieniu z prokuratorami rejonowymi określi, w drodze zarządzenia,

szczegółowy harmonogram pełnienia dyżurów.

7.

Wykazy oraz harmonogram, o których mowa w ust. 6, prokurator rejonowy przesyła właściwemu

komendantowi Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i innym stosownym służbom

wraz z wykazem prokuratorów prokuratury rejonowej pełniących dyżur zdarzeniowy.

8.

Wykazy oraz harmonogram, o których mowa w ust. 6, podlegają bieżącej aktualizacji.

1.

W związku z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym prokurator przełożony

może zarządzić pełnienie dyżurów przez prokuratorów w godzinach pełnienia dyżurów

przez sądy rejonowe.

2.

Prokurator przełożony w przypadku, o którym mowa w ust. 1, ustala z właściwym prezesem

sądu rejonowego sposób nawiązania kontaktu z wyznaczonym prokuratorem.

3.

Dla zapewnienia dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym, w związku

z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym, prokurator przełożony może zarządzić

odpowiednio dłuższe godziny urzędowania punktu informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego.

4.

O wydaniu zarządzenia, o którym mowa w ust. 3, prokurator przełożony informuje niezwłocznie

Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego.

5.

Prokurator przełożony może zarządzić przebywanie wyznaczonego prokuratora i pracownika

prokuratury w dni ustawowo wolne od pracy oraz w określonych godzinach w dni robocze,

poza siedzibą jednostki, w warunkach stałego kontaktu telefonicznego.

6.

Prokurator rejonowy zapewnia odpowiednie warunki kadrowe, techniczne i organizacyjne

niezbędne do udziału prokuratora w dyżurze w postępowaniu przyspieszonym.

7.

Informację o warunkach pełnienia dyżuru prokurator rejonowy przekazuje właściwemu

komendantowi Policji oraz prezesowi właściwego sądu rejonowego, wskazując sposób bezpośredniego

kontaktowania się z prokuratorem pełniącym dyżur.

1.

Prokurator rejonowy, uwzględniając plan sesji właściwego sądu rejonowego, ustala podległym

prokuratorom, w miarę możliwości, stały rozkład dni, w których referenci sądowi sprawy,

o których mowa w § 321, biorą udział w rozprawie (posiedzeniu) przed tym sądem (dni

wokandowe prokuratorów).

2.

Po ustaleniu i każdorazowym zaktualizowaniu rozkładu dni wokandowych prokuratorów

prokurator rejonowy przekazuje go niezwłocznie prezesowi właściwego sądu rejonowego.

Rozkład dni wokandowych prokuratorów może być przesyłany za pomocą systemu teleinformatycznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do prokuratora regionalnego i okręgowego.

1.

W Prokuraturze Krajowej interesantów przyjmuje Prokurator Krajowy i pozostali zastępcy

Prokuratora Generalnego lub wyznaczeni prokuratorzy i pracownicy Prokuratury Krajowej.

2.

W pozostałych jednostkach interesantów przyjmują odpowiednio prokurator regionalny,

okręgowy i rejonowy, ich zastępcy lub wyznaczeni prokuratorzy i pracownicy prokuratury.

3.

Godziny przyjęć interesantów ustala kierownik jednostki, przy czym co najmniej raz

w tygodniu przyjęcia odbywają się w ustalonym dniu po godzinach urzędowania.

4.

Czas przyjęć interesantów przez pracowników prokuratury nie może być krótszy niż połowa

czasu urzędowania jednostki.

1.

Prokuratorzy pełniący funkcje kierownicze zapewniają prawidłową i sprawną realizację

zadań służbowych w powierzonych im jednostkach i komórkach organizacyjnych prokuratury

oraz właściwą organizację pracy, a w szczególności

1)

dbają o dobór odpowiednich kadr;

2)

usprawniają organizację i techniki pracy w jednostce;

3)

dbają o sprawność postępowania i należytą kulturę pracy w podległej jednostce;

4)

zapewniają bieżącą współpracę z podmiotami uprawnionymi do prowadzenia postępowań

przygotowawczych;

5)

sprawują nadzór nad szkoleniem prokuratorów i innych pracowników prokuratury;

6)

kierują wykonaniem odpowiednio do kompetencji budżetu w części budżetu państwa odpowiadającej

prokuraturze lub planu finansowego;

7)

wykonują zarząd i zapewniają oszczędne gospodarowanie mieniem prokuratury;

8)

czuwają nad przestrzeganiem zasad ochrony i bezpieczeństwa obiektów prokuratury;

9)

dbają o rzetelną i terminową sprawozdawczość statystyczną;

10)

zapewniają ochronę informacji niejawnych;

11)

dbają o ochronę danych osobowych;

12)

zapewniają wykonanie zadań z zakresu obronności państwa, zarządzania kryzysowego i

współpracy cywilno-wojskowej.

2.

Dla Prokuratury Krajowej, prokuratur regionalnych i okręgowych prowadzi się stronę

internetową, na której należy udostępnić w szczególności

1)

nazwę, siedzibę i adres jednostki;

2)

informacje o osobach pełniących funkcje kierownicze w jednostce;

3)

numery telefonów kontaktowych do sekretariatu;

4)

informacje o godzinach urzędowania jednostki i przyjmowania interesantów;

5)

informacje o sposobie składania skarg i wniosków, w tym również drogą elektroniczną.

3.

Jednostka udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, w rozumieniu art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2023 r. poz. 57), wykorzystując funkcjonalność e-PUAP, o czym informuje na swojej stronie internetowej.

4.

Informacje wskazane w ust. 2 dotyczące prokuratur rejonowych zawiera strona internetowa

właściwej prokuratury okręgowej.

Kierownicy jednostek reprezentują prokuraturę wobec organów państwowych i samorządowych

działających na obszarze ich właściwości oraz współdziałają z nimi w zakresie przewidzianym

w ustawach.

Współdziałanie, o którym mowa w § 57, nie może powodować naruszenia niezależności

prokuratora, a zwłaszcza pozaprawnego wpływania na jego decyzje i czynności.

1.

Kierownicy jednostek dokonują podziału czynności podległych im prokuratorów, określając

zakres i rodzaj wykonywanych przez nich zadań, z jednoczesnym wskazaniem czynności

zastrzeżonych dla siebie oraz form i zakresu wewnętrznego nadzoru służbowego, sporządzają

plany pracy obejmujące ważniejsze działania, w razie potrzeby zwołują odprawy, narady

i konferencje oraz podejmują inne niezbędne czynności dla prawidłowego i sprawnego

kierowania jednostką.

2.

Kierownik każdej jednostki określa szczegółowy sposób realizacji obowiązku wskazanego

w art. 4 ustawy (obowiązkowy referat).

3.

Decyzję o zwolnieniu z obowiązku wykonywania czynności określonych w art. 3 § 1 pkt

1 ustawy lub jego ograniczeniu podejmuje kierownik jednostki, jeżeli prokurator nadrzędny,

poinformowany na piśmie o zamiarze jej podjęcia, nie zgłosił sprzeciwu.

4.

Informacja, o której mowa w ust. 3, musi wskazywać na zaistnienie szczególnie uzasadnionych

okoliczności uniemożliwiających realizację obowiązku wskazanego w art. 4 ustawy.

5.

Decyzję, o której mowa w ust. 3, w stosunku do prokuratorów Prokuratury Krajowej podejmuje

Prokurator Krajowy, a w stosunku do Prokuratora Krajowego - Prokurator Generalny.

6.

Przy podziale czynności należy uwzględnić kwalifikacje, uzdolnienia i doświadczenie

zawodowe poszczególnych prokuratorów, a także przestrzegać zasady równomiernego obciążenia

ich pracą.

7.

Kierownik jednostki, przy podziale czynności, określa również zasady zastępowania

się prokuratorów przy realizacji tych czynności. Odstąpienie od ustalonych przez kierownika

jednostki zasad zastępowania wymaga zgody zwierzchnika służbowego, a w przypadkach

niecierpiących zwłoki niezwłocznego powiadomienia zwierzchnika służbowego, po wykonaniu

czynności.

8.

Podziału czynności dokonuje się w formie zarządzenia, którego treść podaje się do

wiadomości wszystkich pracowników, czyniąc o tym adnotację z datą i podpisem zainteresowanych.

Kierownicy jednostek dokonują podziału czynności podległych im urzędników oraz innych

pracowników prokuratury, określając zakres i rodzaj wykonywanych przez nich zadań.

Przepis § 59 ust. 6 stosuje się odpowiednio.

Prokurator jest obowiązany

1)

na polecenie przełożonego wykonywać również czynności, które nie należą do jego obowiązków

określonych podziałem czynności;

2)

z ważnych względów służbowych, zwłaszcza w przypadkach niecierpiących zwłoki albo

na polecenie przełożonego, wykonywać swe obowiązki także poza ustalonym czasem urzędowania;

3)

powiadomić niezwłocznie przełożonego o przeszkodzie uniemożliwiającej pełnienie obowiązków.

1.

Przełożeni i zwierzchnicy służbowi, niezależnie od sprawowania funkcji kierowniczych,

wykonują także czynności bezpośrednio związane z realizacją obowiązków ustawowych

prokuratury, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 1 ustawy.

2.

Prokuratorzy powołani do pełnienia funkcji wizytatora, rzecznika prasowego, rzecznika

dyscyplinarnego, kierownika szkolenia wykonują także inne zlecone im zadania, niewchodzące

w zakres pełnionej funkcji, w szczególności te, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 1

ustawy.

1.

Pojazdy służbowe mogą być używane jako pojazdy uprzywilejowane w rozumieniu art. 53 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, 919, 1053 i 1088) jedynie w związku z koniecznością zapewnienia prokuratorowi niezwłocznego udziału

w czynnościach służbowych niezbędnych dla prawidłowej realizacji zadań prokuratora.

2.

Prokurator Krajowy określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy sposób używania pojazdów

służbowych jako pojazdów uprzywilejowanych.

Sposób zdeponowania broni palnej i amunicji, o którym mowa w art. 40 § 3 ustawy, określi,

w drodze zarządzenia, kierownik jednostki.

1.

Prokuratorzy, niezależnie od obowiązków określonych w art. 3 § 1 pkt 1 ustawy, sprawują

nadzór służbowy nad czynnościami podległych prokuratorów.

2.

Nadzór służbowy jest realizowany jako wewnętrzny nadzór służbowy w ramach tej samej

jednostki lub jako zwierzchni nadzór służbowy realizowany przez jednostkę wyższego

stopnia.

1.

Wewnętrzny nadzór służbowy prokurator przełożony sprawuje przez

1)

kontrolę obciążenia i wydajności pracy podległych prokuratorów;

2)

żądanie relacji o przebiegu czynności w poszczególnych sprawach i w razie potrzeby

wydawanie poleceń co do kierunków postępowania;

3)

zapoznawanie się z aktami prowadzonych postępowań;

4)

sprawdzanie przygotowania i poziomu wystąpień prokuratorskich przed sądem;

5)

kontrolę poziomu pracy podległych prokuratorów;

6)

aprobatę decyzji asesora prokuratury.

2.

Wewnętrzny nadzór służbowy może również polegać na konieczności okresowego uzgadniania

przez podległego prokuratora treści decyzji procesowych oraz innych czynności postępowania.

Aprobata polegająca na akceptacji projektu decyzji asesora prokuratury udzielana jest

przez prokuratora bezpośrednio przełożonego lub jego zastępcę.

Udzielenie aprobaty lub odmowa jej udzielenia następuje przez zamieszczenie na rękopisie

albo odpisie pisma procesowego odpowiedniej adnotacji, daty i podpisu oraz odciśnięcie

pieczęci służbowej. W razie odmowy udzielenia aprobaty asesorowi prokuratury udziela

się wskazówek co do sposobu załatwienia sprawy lub usunięcia stwierdzonych uchybień.

Jeżeli uzyskanie aprobaty przed podjęciem określonej decyzji jest niemożliwe lub w

znacznym stopniu utrudnione, a okoliczności sprawy wymagają niezwłocznego działania,

asesor prokuratury podejmuje decyzję samodzielnie, zawiadamiając bezzwłocznie o zajętym

stanowisku kierownika jednostki lub jego zastępcę.

W przypadku potrzeby podjęcia decyzji w przedmiocie środka zapobiegawczego asesor

prokuratury uzgadnia tę decyzję z prokuratorem bezpośrednio przełożonym lub jego zastępcą.

Postanowienia o zawieszeniu postępowania, postanowienia kończące postępowanie przygotowawcze,

akty oskarżenia, wnioski o wydanie wyroku skazującego, wnioski o warunkowe umorzenie

postępowania, wnioski, o których mowa w art. 324 k.p.k., oraz środki odwoławcze sporządzone przez asesora prokuratury podlegają aprobacie.

1.

O wszczęciu śledztwa oraz istotnych dla przebiegu postępowania czynnościach i zdarzeniach

w sprawach dużej wagi ze względu na ich rodzaj, charakter, skutki lub społeczny oddźwięk,

prokurator bezzwłocznie informuje prokuratora nadrzędnego. Z własnej inicjatywy prokurator

powinien informować prokuratora nadrzędnego także o sprawach zawiłych, wymagających

konsultacji.

2.

Kierownik jednostki wyższego stopnia może zwrócić się do kierownika podległej jednostki

o informację dotyczącą postępowania przygotowawczego lub sądowego w każdej sprawie,

określając zakres żądanej informacji. O taką informację może zwrócić się również dyrektor

departamentu lub biura Prokuratury Krajowej albo jego zastępca.

1.

Wykonywanie zwierzchniego nadzoru służbowego polega w szczególności na udzielaniu

bezpośrednich konsultacji prokuratorowi prowadzącemu lub nadzorującemu postępowanie

przygotowawcze, w szczególności w zakresie kierunków prowadzonego postępowania i efektywnego

wykonywania czynności procesowych.

1a

Prokurator sprawujący zwierzchni nadzór służbowy może wziąć udział w czynnościach

procesowych przeprowadzanych przez prokuratora lub Policję, lub organy, o których

mowa w art. 312 k.p.k.

2.

Zwierzchni nadzór służbowy jest sprawowany z poszanowaniem zasady niezależności prokuratora

prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze.

3.

Prokurator przełożony może, z własnej inicjatywy albo na wniosek prokuratora nadrzędnego,

prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze (przekazany

drogą służbową), albo na wniosek prokuratora bezpośrednio przełożonego w stosunku

do prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, objąć sprawę

zwierzchnim nadzorem służbowym.

4.

Prokurator regionalny może, w uzasadnionych przypadkach, z własnej inicjatywy lub

na wniosek podległego prokuratora okręgowego, objąć zwierzchnim nadzorem służbowym

postępowanie przygotowawcze prowadzone lub nadzorowane przez prokuratora podległej

prokuratury rejonowej.

5.

Do sprawowania zwierzchniego nadzoru służbowego prokurator podejmujący decyzję o objęciu

sprawy tym nadzorem wyznacza prokuratora kierowanej przez siebie jednostki oraz zawiadamia

o tym kierownika jednostki, w której jest prowadzone lub nadzorowane postępowanie

przygotowawcze objęte zwierzchnim nadzorem służbowym.

6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na wagę lub zawiłość sprawy, Prokurator

Generalny lub Prokurator Krajowy może powierzyć sprawowanie zwierzchniego nadzoru

służbowego prokuratorowi wykonującemu czynności służbowe w Prokuraturze Krajowej.

7.

Prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze jest obowiązany

przedstawić prokuratorowi sprawującemu zwierzchni nadzór służbowy, na żądanie sprawującego

nadzór, akta sprawy w oryginale lub w kserokopiach albo w formie zapisów na informatycznych

nośnikach danych. Przedstawienie akt nie może tamować biegu postępowania przygotowawczego.

8.

W toku sprawowania zwierzchniego nadzoru służbowego prokuratorowi prowadzącemu lub

nadzorującemu postępowanie przygotowawcze mogą być wydawane polecenia dotyczące sposobu

prowadzenia postępowania. Zasady określone w § 40 i 43 stosuje się odpowiednio.

9.

Prokurator sprawujący zwierzchni nadzór służbowy nad postępowaniem prowadzonym w prokuraturze

niższego stopnia nie może rozpoznawać zażaleń na decyzje powzięte w toku nadzorowanego

postępowania. Do rozpoznania takiego zażalenia wyznacza się innego prokuratora.

O stwierdzonych, w toku zwierzchniego nadzoru służbowego, przypadkach oczywistej i

rażącej obrazy przepisów prawa przez prokuratora zawiadamia się przełożonego dyscyplinarnego

tego prokuratora.

1.

Prokurator nadrzędny, w każdym czasie, może z urzędu albo w związku z wystąpieniem

strony lub innej uprawnionej osoby dokonać analizy akt toczącego się lub zakończonego

w podległej jednostce postępowania przygotowawczego. Prokurator nadrzędny zajmuje

pisemne stanowisko w kwestii zgłoszonej przez strony lub inne uprawnione osoby.

2.

O poczynionych ustaleniach, w tym zwłaszcza o stwierdzonych uchybieniach, prokurator

nadrzędny informuje kierownika podległej jednostki.

Zwierzchni nadzór służbowy może polegać również na

1)

systematycznym zbieraniu i analizowaniu materiałów, w tym danych statystycznych, dotyczących

form, kierunków i dynamiki przestępczości, sposobu działania sprawców przestępstw

oraz okoliczności sprzyjających ich popełnianiu;

2)

prowadzeniu badań akt spraw dotyczących określonej kategorii przestępstw oraz opracowywanie,

przy uwzględnieniu danych, o których mowa w pkt 1, sprawozdań i raportów o stanie

przestępczości;

3)

opracowywaniu i wdrażaniu do praktyki prokuratorskiej metodyki prowadzenia postępowań

przygotowawczych, dotyczącej wybranej kategorii przestępstw.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do sprawowania nadzoru służbowego

spraw z zakresu działalności pozakarnej prokuratury.

Funkcje nadzorcze są realizowane także poprzez wizytacje i lustracje.

1.

Wizytację i lustrację przeprowadza się stosownie do potrzeb, w szczególności gdy pojawią

się sygnały o istotnych nieprawidłowościach w działalności danej jednostki. Wizytację

należy przeprowadzać nie rzadziej niż co 5 lat.

2.

Lustrację, która obejmuje wybrane zagadnienia z działalności jednostki, można przeprowadzić

w celu kontroli prawidłowości praktyki na wybranych odcinkach pracy lub gdy zachodzi

potrzeba zbadania przyczyn uchybień w pracy albo nieprawidłowości w działaniu jednostki.

3.

Wizytacja i lustracja obejmuje

1)

kontrolę realizacji ustawowych zadań przez jednostki, a zwłaszcza badanie prawidłowości

podejmowanych czynności i poziomu pracy;

2)

ocenę wypełniania obowiązków służbowych przez prokuratorów i pracowników sekretariatu

oraz ich kwalifikacji zawodowych i kultury pracy;

3)

ocenę sposobu kierowania jednostką, organizacji pracy i podziału czynności.

4.

W toku wizytacji i lustracji udziela się instruktażu niezbędnego dla usprawnienia

działania kontrolowanych jednostek i pomocy w rozwiązywaniu bieżących problemów.

5.

Wizytacja nie powinna trwać dłużej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych.

1.

Zarządzenie o przeprowadzeniu wizytacji lub lustracji może wydać

1)

Prokurator Krajowy - wobec wydziału zamiejscowego oraz wizytacji lub lustracji prokuratury

regionalnej, okręgowej lub rejonowej;

2)

prokurator regionalny - wobec prokuratury okręgowej i rejonowej;

3)

prokurator okręgowy - wobec prokuratury rejonowej.

2.

O zarządzeniu wizytacji należy poinformować kierownika jednostki wyższego stopnia

oraz Prokuratora Krajowego.

1.

W zarządzeniu określa się zadania, zakres, termin oraz skład zespołu wizytacyjnego

lub lustracyjnego, ze wskazaniem prokuratora - przewodniczącego zespołu.

2.

O zamierzonej wizytacji zawiadamia się kierownika jednostki w terminie umożliwiającym

przygotowanie żądanych materiałów i akt. Termin ten nie może być krótszy niż 14 dni.

3.

Lustracja może być przeprowadzona jednoosobowo przez wizytatora albo wyznaczonego

prokuratora. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Wizytacje i lustracje wydziałów zamiejscowych przeprowadzają wizytatorzy i wyznaczeni

prokuratorzy Prokuratury Krajowej.

2.

Wizytacje i lustracje prokuratur regionalnych, okręgowych i rejonowych przeprowadzają

odpowiednio wizytatorzy i wyznaczeni prokuratorzy jednostek nadrzędnych nad jednostką

kontrolowaną lub wyznaczeni prokuratorzy delegowani do tych jednostek nadrzędnych.

W skład zespołu przeprowadzającego wizytację lub lustrację prokuratury regionalnej

mogą być powoływani wizytatorzy, prokuratorzy oraz inspektorzy do spraw biurowości

z innych prokuratur regionalnych.

3.

W skład zespołu przeprowadzającego wizytację lub lustrację prokuratury okręgowej albo

rejonowej prokurator regionalny może powołać wizytatorów, prokuratorów oraz inspektorów

do spraw biurowości z innych podległych mu prokuratur okręgowych. W skład zespołu

mogą być powołani także prokuratorzy prokuratur rejonowych delegowani do prokuratury

okręgowej.

4.

W wizytacjach i lustracjach udział biorą również inspektorzy do spraw biurowości lub

pracownicy sekretariatu jednostki nadrzędnej nad jednostką kontrolowaną wymienioną

w ust. 2.

5.

W wizytacjach i lustracjach wydziałów zamiejscowych bierze udział inspektor do spraw

biurowości lub inny pracownik sekretariatu Prokuratury Krajowej.

1.

W ramach wizytacji jednostki oceniane są także umiejętności zawodowe prokuratora kontrolowanej

jednostki, w szczególności

1)

sprawność i efektywność podejmowanych czynności i organizowania pracy przy prowadzeniu

lub nadzorowaniu postępowań przygotowawczych lub wykonywaniu innych powierzonych zadań

bądź funkcji;

2)

kultura urzędowania, obejmująca kulturę osobistą i kulturę organizacji pracy, oraz

poszanowanie praw stron lub uczestników postępowania przy prowadzeniu lub nadzorowaniu

postępowań przygotowawczych lub wykonywaniu innych powierzonych zadań bądź funkcji;

3)

sposób formułowania wypowiedzi przy wydawaniu i uzasadnianiu decyzji procesowych;

4)

proces doskonalenia zawodowego.

2.

Poczynione w toku wizytacji (lustracji) ustalenia omawia się z zainteresowanymi prokuratorami

i innymi pracownikami, wysłuchując ich wyjaśnień. O istotniejszych spostrzeżeniach,

wskazujących na potrzebę bezzwłocznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, informuje

się kierownika jednostki.

1.

Z przebiegu wizytacji i lustracji sporządza się sprawozdanie.

2.

Sprawozdanie z wizytacji zawiera

1)

określenie zakresu wizytacji;

2)

poczynione ustalenia oraz, w razie potrzeby, zalecany sposób usunięcia przyczyn stwierdzonych

nieprawidłowości;

3)

oceny badanych działów pracy i ogólną ocenę kontrolowanej jednostki oraz określenie

poziomu pracy prokuratorów i pracowników administracyjnych, a także osobną ocenę pracy

kierownika jednostki;

4)

wnioski końcowe.

3.

Sprawozdanie z lustracji zawiera dane dotyczące zakresu poczynionych ustaleń, ujawnionych

uchybień i ich przyczyn oraz wskazanie podjętych w toku lustracji środków i wynikające

z niej wnioski.

4.

W sprawozdaniu z wizytacji i lustracji należy wskazać zakres badań dokonywanych przez

poszczególnych członków zespołu wizytacyjnego lub lustracyjnego, a w załączniku do

sprawozdania - wykaz zbadanych spraw.

1.

Przy formułowaniu ocen bierze się pod uwagę ustalenia dotyczące zwłaszcza

1)

prawidłowości czynności procesowych;

2)

sprawności i poziomu prowadzonych albo nadzorowanych postępowań;

3)

wszechstronności oraz dokładności w zakresie ustaleń faktycznych;

4)

przestrzegania terminów procesowych;

5)

trafności podejmowanych decyzji oraz poziomu sporządzanych orzeczeń i innych pism

procesowych;

6)

aktywności i poziomu wystąpień prokuratorskich w postępowaniu sądowym;

7)

prawidłowości oceny orzeczeń sądowych i praktyki odwoławczej.

2.

Za oczywiście rażące uchybienia w pracy uważa się zwłaszcza

1)

znaczną i zawinioną przewlekłość postępowania;

2)

bezpodstawny wniosek o zastosowanie przez sąd tymczasowego aresztowania lub podjęcie

przez prokuratora innej bezpodstawnej decyzji w przedmiocie tymczasowego aresztowania;

3)

bezpodstawne postanowienie kończące postępowanie przygotowawcze;

4)

nieuzasadniony akt oskarżenia;

5)

oczywiście niesłuszny wniosek w zakresie wymiaru kary;

6)

niezaskarżenie oczywiście niesłusznego orzeczenia sądowego;

7)

zawinione niewykonanie polecenia przełożonego co do treści czynności lub niezachowanie

terminu zawitego.

3.

Przy formułowaniu ogólnej oceny kontrolowanej jednostki uwzględnia się ponadto

1)

stan kadrowy i warunki pracy jednostki objętej kontrolą;

2)

stopień obciążenia sprawami jednego pracownika;

3)

odsetek skomplikowanych spraw;

4)

liczbę oraz zasadność skarg na prokuratorów i pracowników sekretariatu prokuratury.

4.

Przy ustalaniu wyników wizytacji ocenia się poszczególne działy pracy oraz całokształt

funkcjonowania kontrolowanej jednostki, określając, czy i w jakim stopniu wywiązuje

się ona z ustawowych zadań, z uwzględnieniem wyników poprzedniej kontroli.

1.

Sprawozdanie z wizytacji, w terminie 30 dni od dnia jej zakończenia, przesyła się

kierownikowi kontrolowanej jednostki, który ma prawo zgłosić uwagi do sprawozdania

w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania. W razie potrzeby do uwag tych ustosunkowuje

się zespół wizytacyjny.

2.

Przedstawioną przez zespół wizytacyjny ocenę pracy jednostki zatwierdza, po rozpatrzeniu

ewentualnych uwag kierownika kontrolowanej jednostki, prokurator przełożony zarządzający

wizytację, który podpisuje również zalecenia powizytacyjne.

1.

Wyniki wizytacji omawia się na naradzie prokuratorów kontrolowanej jednostki w terminie

14 dni od dnia przekazania uwag do sprawozdania z wizytacji.

2.

Omówienie wyników wizytacji w wydziałach zamiejscowych oraz wizytacji w prokuraturze

regionalnej odbywa się z udziałem Prokuratora Krajowego, w prokuraturze okręgowej

- prokuratora regionalnego, a w prokuraturze rejonowej - prokuratora okręgowego.

W razie stwierdzenia oczywiście rażących uchybień przeprowadza się, po upływie wyznaczonego

terminu, sprawdzenie wykonania zaleceń powizytacyjnych.

1.

Sprawozdanie z lustracji, w terminie 14 dni od dnia jej zakończenia, przesyła się

kierownikowi kontrolowanej jednostki, który w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania

może zgłosić uwagi.

2.

Po rozpatrzeniu zgłoszonych uwag zarządzający lustrację bez zbędnej zwłoki zatwierdza

zalecenia polustracyjne, które przekazuje się kierownikowi kontrolowanej jednostki,

zakreślając termin ich wykonania.

Przepisy niniejszego oddziału nie mają zastosowania do doraźnych lustracji toczących

się lub zakończonych postępowań przygotowawczych i sprawdzających, dokonywanych na

polecenie Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego lub pozostałych zastępców

Prokuratora Generalnego. Z dokonanych w toku tych lustracji ustaleń sporządza się

sprawozdanie, które przedstawia się organowi polecającemu badanie w terminie zakreślonym

przez ten organ.

Prokurator rejonowy przedstawia prokuratorowi okręgowemu pisemne wnioski w sprawach

ze stosunku pracy podległych prokuratorów i pracowników.

1.

Prokurator okręgowy

1)

wydaje zarządzenia w sprawie podziału etatów prokuratorskich i asesorów prokuratury,

etatów asystentów prokuratora oraz etatów pracowników prokuratury na prokuratury rejonowe

i komórki organizacyjne prokuratury okręgowej z uwzględnieniem decyzji etatyzacyjnych

Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego;

2)

występuje z wnioskami o powołanie i odwołanie prokuratorów oraz mianowanie i zwolnienie

asesorów prokuratury, powołanie do pełnienia funkcji i odwołanie z pełnienia funkcji

prokuratora rejonowego, naczelnika wydziału oraz kierownika samodzielnego działu w

prokuraturze okręgowej, a także w innych sprawach zastrzeżonych do decyzji Prokuratora

Generalnego;

3)

podejmuje pozostałe decyzje kadrowe w zakresie pozostawionym do jego kompetencji na

podstawie przepisów szczególnych;

4)

z zachowaniem przepisów o wynagrodzeniu, przyznaje podległym pracownikom prokuratur

rejonowych i prokuratury okręgowej kolejne wyższe stawki wynagrodzenia zasadniczego,

określa wysokość przysługujących im dodatków oraz ustala wysokość wynagrodzenia podległych

asystentów prokuratora;

5)

ze względów służbowych deleguje podległych pracowników do innej jednostki w tej samej

lub innej miejscowości;

6)

wyraża zgodę na zamieszkanie prokuratora poza miejscowością będącą siedzibą jednostki,

w której pełni służbę;

7)

na podstawie przepisów szczególnych udziela urlopów wychowawczych oraz urlopów bezpłatnych

asesorom prokuratury i prokuratorom prokuratur rejonowych, prokuratorom prokuratury

okręgowej oraz pozostałym pracownikom podległych jednostek organizacyjnych;

8)

niezwłocznie zawiadamia Prokuratora Generalnego, z zachowaniem drogi służbowej, o

zwolnieniu stanowiska prokuratora prokuratury rejonowej w celu podjęcia decyzji w

zakresie uruchomienia procedury obwieszczenia o wolnym stanowisku prokuratorskim w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”;

9)

podejmuje decyzje we wszystkich innych sprawach dotyczących pracowników, jeżeli przepisy

szczególne nie stanowią inaczej.

2.

Uprawnienie do podejmowania decyzji w prokuraturach rejonowych w sprawach ze stosunku

pracy innych pracowników prokuratury prokurator okręgowy może przekazać prokuratorom

rejonowym.

W stosunku do prokuratorów, urzędników oraz innych pracowników prokuratury regionalnej

uprawnienia przewidziane w § 90 ust. 1 pkt 1-7 i 9 przysługują prokuratorowi regionalnemu.

1.

Zastępca Prokuratora Generalnego do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji

deleguje prokuratora, na okres próby nieprzekraczający 1 roku, do wydziału zamiejscowego.

2.

Po upływie okresu próby prokurator może zostać powołany na wyższe stanowisko służbowe

z możliwością delegowania na czas nieokreślony lub delegowany na czas nieokreślony

do wydziału zamiejscowego albo powraca na ostatnio zajmowane stanowisko służbowe.

1.

Prokurator regionalny i okręgowy wydaje decyzje i składa wnioski w sprawach odpowiedzialności

dyscyplinarnej

1)

prokuratorów - w ramach ustawowych uprawnień przełożonego dyscyplinarnego;

2)

mianowanych pracowników administracyjnych i aplikantów - w ramach określonych przepisami

prawa uprawnień kierownika urzędu.

2.

Przełożony dyscyplinarny w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, rozważa potrzebę

zawieszenia prokuratora w czynnościach.

1.

Kierownik jednostki ustala roczny plan urlopów prokuratorów i pozostałych pracowników.

2.

Prokurator regionalny ustala także plan urlopów prokuratorów okręgowych, a prokurator

okręgowy - plan urlopów prokuratorów rejonowych.

3.

Kierownicy jednostek, zgodnie z ustalonym planem, udzielają urlopów wypoczynkowych

oraz decydują o konieczności odwołania z urlopu wypoczynkowego podległych im prokuratorów

i pozostałych pracowników.

1.

Opinia o prokuratorach i pozostałych pracownikach jednostek w związku z rozwiązaniem

lub wygaśnięciem stosunku pracy może być wydana wyłącznie na ich prośbę.

2.

Opinie o prokuratorach i pozostałych pracownikach prokuratur okręgowych i rejonowych

wydaje prokurator okręgowy, opinie o prokuratorach i pozostałych pracownikach prokuratur

regionalnych - prokurator regionalny, a o prokuratorach Prokuratury Krajowej oraz

prokuratorach delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości - Prokurator Krajowy.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą opinii wydawanych o aplikantach i asesorach prokuratury

oraz innych opinii służbowych sporządzonych w czasie trwania stosunku służbowego (stosunku

pracy) prokuratorów i pracowników prokuratury.

Opinia może być udostępniona do wglądu tylko pracownikowi, którego dotyczy, jego zwierzchnikom

i przełożonym oraz osobom prowadzącym postępowanie służbowe lub dyscyplinarne wobec

danego pracownika.

Prokurator Krajowy określi, w drodze zarządzenia, sposób udostępniania oświadczeń

majątkowych, o których mowa w art. 104 ustawy.

1.

Krajowa Rada Prokuratorów działa na posiedzeniach plenarnych, którym przewodniczy

Prokurator Generalny.

2.

W razie potrzeby wyrażenia przez Krajową Radę Prokuratorów opinii w trybie pilnym

można zarządzić rozpatrzenie projektów dokumentów w drodze korespondencyjnego uzgodnienia

stanowisk przez członków Krajowej Rady Prokuratorów (tryb obiegowy).

3.

W posiedzeniach Krajowej Rady Prokuratorów mogą uczestniczyć, bez prawa udziału w

podejmowaniu rozstrzygnięć, osoby zaproszone przez Przewodniczącego Rady, jeżeli uzna

on ich udział w posiedzeniach za niezbędny do wykonywania powierzonych jej zadań.

1

Prokurator Krajowy ustala porządek dzienny zebrania prokuratorów Prokuratury Krajowej.

2

Prokurator regionalny ustala porządek dzienny posiedzenia zgromadzenia prokuratorów

oraz kolegium prokuratury regionalnej, a prokurator okręgowy porządek dzienny posiedzenia

kolegium prokuratury okręgowej.

1.

Na posiedzenie zgromadzenia prokuratorów mogą być zaproszeni kierownicy komórek organizacyjnych

prokuratury regionalnej i okręgowej oraz przedstawiciele związku zawodowego działającego

w prokuraturze, a na posiedzenie kolegium prokuratury regionalnej i kolegium prokuratury

okręgowej - także prokuratorzy okręgowi i rejonowi. W razie potrzeby w całym posiedzeniu

lub w jego części mogą brać udział inni zaproszeni pracownicy prokuratury lub zaproszone

osoby spoza prokuratury.

2.

Zaproszenie do udziału w posiedzeniu, o którym mowa w ust. 1, kieruje odpowiednio

przewodniczący zgromadzenia prokuratorów, przewodniczący kolegium prokuratury regionalnej

albo przewodniczący kolegium prokuratury okręgowej.

1.

Krajowa Rada Prokuratorów, zebranie prokuratorów Prokuratury Krajowej, zgromadzenie

prokuratorów oraz kolegium prokuratury regionalnej i kolegium prokuratury okręgowej

wyrażają opinię lub zajmują inne stanowisko w formie uchwały, której treść zamieszcza

się w protokole posiedzenia.

2.

Uchwały zapadają zwykłą większością głosów członków Krajowej Rady Prokuratorów, zebrania

prokuratorów Prokuratury Krajowej, zgromadzenia prokuratorów oraz kolegium prokuratury

regionalnej i kolegium prokuratury okręgowej obecnych na posiedzeniu.

3

Z przebiegu posiedzenia Krajowej Rady Prokuratorów, zebrania prokuratorów Prokuratury

Krajowej, zgromadzenia prokuratorów oraz kolegium prokuratury regionalnej i kolegium

prokuratury okręgowej sporządza się protokół, który powinien zawierać streszczenie

przebiegu posiedzenia i dyskusji oraz treść powziętych uchwał.

4.

Protokół podpisują odpowiednio: przewodniczący posiedzenia Krajowej Rady Prokuratorów

i Sekretarz Rady, Prokurator Krajowy, prokurator regionalny albo okręgowy i protokolant.

1.

Środkami z części budżetu państwa odpowiadającej prokuraturze w zakresie pobierania

dochodów i dokonywania wydatków dysponują - stosownie do zakresu swoich kompetencji

- dysponenci poszczególnych stopni.

2.

Dysponentem części budżetu państwa odpowiadającej prokuraturze jest Prokurator Generalny.

3.

Dysponentem drugiego stopnia jest prokurator regionalny w zakresie dysponowania środkami

budżetowymi prokuratur okręgowych na obszarze działania danej prokuratury regionalnej.

4.

Dysponentem trzeciego stopnia jest odpowiednio

1)

Prokurator Krajowy w zakresie dysponowania środkami budżetowymi Prokuratury Krajowej;

2)

prokurator regionalny w zakresie dysponowania środkami budżetowymi danej prokuratury

regionalnej;

3)

prokurator okręgowy w zakresie dysponowania środkami budżetowymi danej prokuratury

okręgowej oraz prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury okręgowej.

Zadania i kompetencje dysponenta części budżetu państwa odpowiadającej prokuraturze

obejmują

1)

przygotowywanie i przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych

projektu budżetu wraz z uzasadnieniem, a następnie wykonywanie budżetu w części budżetu

państwa odpowiadającej prokuraturze;

2)

opracowywanie i przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych

projektu budżetu w układzie zadaniowym wraz z uzasadnieniem, a następnie wykonywanie

wydatków w układzie zadaniowym w części budżetu państwa odpowiadającej prokuraturze;

3)

opracowywanie, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

harmonogramu realizacji budżetu państwa w części odpowiadającej prokuraturze;

4)

wydawanie dyspozycji uruchomienia środków budżetowych z rachunku bieżącego dysponenta

głównego dla podległych dysponentów, w granicach określonych harmonogramem, o którym

mowa w pkt 3;

5)

sprawowanie nadzoru i kontroli nad całością gospodarki finansowej prokuratury, w tym

a)

kontroli nad dokonywaniem przez podległe jednostki wstępnej oceny celowości poniesionych

wydatków oraz realizacją właściwych procedur,

b)

gospodarowaniem mieniem Skarbu Państwa,

c)

funkcjonowaniem adekwatnej, skutecznej i efektywnej kontroli zarządczej,

d)

przestrzeganiem dyscypliny finansów publicznych,

e)

realizacją zadań finansowanych z budżetu państwa,

f)

efektywnością i skutecznością realizacji planów w układzie zadaniowym na podstawie

mierników stopnia realizacji celów,

g)

ustalaniem dla podległych jednostek organizacyjnych sposobu dokonywania wydatków przy

wykorzystaniu służbowych kart płatniczych;

6)

dokonywanie ocen przebiegu wykonania zadań w części budżetu państwa odpowiadającej

prokuraturze oraz dochodów i wydatków jednostek organizacyjnych, w tym: przede wszystkim

prawidłowości i terminowości pobierania dochodów, zgodności wydatków z planowanym

przeznaczeniem, prawidłowości wykorzystania środków finansowych, w tym zakresu zrealizowanych

zadań, oraz podejmowanie, w razie potrzeby, działań zmierzających do prawidłowego

wykonania budżetu;

7)

przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych informacji o realizacji

Wieloletniego Planu Finansowego Państwa w części budżetu państwa odpowiadającej prokuraturze,

w tym o stopniu realizacji celów, w terminach określonych w ustawie o finansach publicznych;

8)

przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych sprawozdania z

wykonania ustawy budżetowej w części budżetu państwa odpowiadającej prokuraturze;

9)

ustalanie szczegółowych zasad i organizowanie przepływu informacji w zakresie realizacji

zadań finansowo-rzeczowych oraz koordynowanie wykonania tych zadań na obszarach regionów;

10)

opracowywanie (w tym także w układzie zadaniowym), po zasięgnięciu opinii dysponentów

drugiego stopnia, zgodnych ze strategią przyjętą przez Radę Ministrów programów wieloletnich

do realizacji przez jednostki i - po ustanowieniu przez Radę Ministrów programu wieloletniego

- zabezpieczanie środków i limitów środków budżetowych na jego realizację;

11)

inicjowanie i wprowadzanie efektywnych form zarządzania finansami i majątkiem prokuratury

oraz koordynowanie i nadzorowanie tych procesów;

12)

określanie, w uzasadnionych przypadkach, zakresu zadań i kompetencji podległych dysponentów;

13)

wykonywanie obowiązków w zakresie planowania, finansowania i nadzorowania inwestycji

prokuratury.

Zadania i kompetencje dysponenta drugiego stopnia obejmują

1)

przygotowywanie przy współpracy z podległymi dysponentami trzeciego stopnia projektu

planu finansowego jednostek organizacyjnych na obszarze działania danej prokuratury

regionalnej i przedstawianie go dysponentowi głównemu, opracowywanie planu finansowego

jednostek organizacyjnych na obszarze działania danej prokuratury regionalnej, a następnie

wykonywanie planu finansowego jednostek organizacyjnych na obszarze działania danej

prokuratury regionalnej;

2)

przygotowywanie przy współpracy z podległymi dysponentami trzeciego stopnia projektu

budżetu w układzie zadaniowym na obszarze działania danej prokuratury regionalnej,

a następnie wykonywanie wydatków w układzie zadaniowym na obszarze działania danej

prokuratury regionalnej;

3)

opracowywanie, w porozumieniu z podległymi dysponentami trzeciego stopnia, harmonogramu

realizacji planów finansowych poszczególnych jednostek organizacyjnych na obszarze

działania danej prokuratury regionalnej;

4)

dysponowanie rachunkami bieżącymi prokuratury regionalnej, z wyodrębnieniem rachunków

dochodów i wydatków;

5)

sprawowanie nadzoru i kontroli przebiegu wykonania zadań określonych w planach finansowych

podległych dysponentów oraz przestrzegania przez nich zasad gospodarki finansowej,

w tym gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, przestrzegania dyscypliny finansów publicznych

oraz funkcjonowania adekwatnej, skutecznej i efektywnej kontroli zarządczej;

6)

uczestniczenie w opracowywaniu projektów programów wieloletnich w zakresie dotyczącym

obszaru działania danej prokuratury regionalnej;

7)

podejmowanie działań organizacyjnych na rzecz optymalizacji wydatków związanych z

funkcjonowaniem jednostek organizacyjnych na obszarze działania danej prokuratury

regionalnej;

8)

organizowanie na obszarze działania danej prokuratury regionalnej właściwego przepływu

informacji w zakresie realizacji zadań oraz dochodów i wydatków, w tym programów wieloletnich,

przez podległe jednostki; dokonywanie ich kwartalnych ocen oraz przekazywanie tych

ocen wraz z niezbędnymi wnioskami dysponentowi głównemu;

9)

wykonywanie obowiązków w zakresie planowania, finansowania i nadzorowania inwestycji

jednostek organizacyjnych na obszarze działania danej prokuratury regionalnej.

Zadania i kompetencje dysponenta trzeciego stopnia obejmują

1)

przygotowywanie projektu planu finansowego - odpowiednio Prokuratury Krajowej, prokuratury

regionalnej lub prokuratury okręgowej i prokuratur rejonowych na obszarze działania

danej prokuratury okręgowej, a następnie przedstawianie go dysponentowi wyższego stopnia;

przygotowywanie planu finansowego - odpowiednio Prokuratury Krajowej, prokuratury

regionalnej lub prokuratury okręgowej i prokuratur rejonowych na obszarze działania

danej prokuratury okręgowej, a następnie wykonywanie planu finansowego danej jednostki;

2)

przygotowywanie projektu budżetu w układzie zadaniowym - odpowiednio Prokuratury Krajowej,

prokuratury regionalnej lub prokuratury okręgowej i prokuratur rejonowych na obszarze

działania danej prokuratury okręgowej, a następnie wykonywanie wydatków w układzie

zadaniowym;

3)

opracowywanie w porozumieniu z właściwym dysponentem wyższego stopnia harmonogramu

realizacji planu finansowego - odpowiednio Prokuratury Krajowej, prokuratury regionalnej

lub prokuratury okręgowej i prokuratur rejonowych na obszarze działania danej prokuratury

okręgowej;

4)

dysponowanie rachunkiem bieżącym - odpowiednio Prokuratury Krajowej, prokuratury regionalnej

lub prokuratury okręgowej - z wyodrębnieniem rachunku dochodów i wydatków;

5)

sprawowanie nadzoru i kontroli nad realizacją zadań określonych w planie finansowym

- odpowiednio Prokuratury Krajowej, prokuratury regionalnej lub prokuratury okręgowej

i prokuratur rejonowych na obszarze działania danej prokuratury okręgowej, przestrzeganie

zasad gospodarki finansowej, w tym gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, przestrzegania

dyscypliny finansów publicznych oraz funkcjonowania adekwatnej, skutecznej i efektywnej

kontroli zarządczej;

6)

organizowanie właściwego przepływu informacji w zakresie realizacji zadań finansowanych

z budżetu państwa, w tym programów wieloletnich - odpowiednio w Prokuraturze Krajowej,

prokuraturze regionalnej lub prokuraturze okręgowej i prokuraturach rejonowych na

obszarze działania danej prokuratury okręgowej - oraz dokonywanie ich kwartalnej oceny

i przekazywanie jej wraz z niezbędnymi wnioskami dysponentowi wyższego stopnia;

7)

podejmowanie działań organizacyjnych na rzecz optymalizacji wydatków związanych z

funkcjonowaniem - odpowiednio Prokuratury Krajowej, prokuratury regionalnej lub prokuratury

okręgowej i prokuratur rejonowych na obszarze działania danej prokuratury okręgowej;

8)

prowadzenie działalności inwestycyjnej odpowiednio - Prokuratury Krajowej, prokuratury

regionalnej lub prokuratury okręgowej i prokuratur rejonowych na obszarze działania

danej prokuratury okręgowej.

Śledztwo lub dochodzenie wszczęte w sprawie prowadzi się w stosunku do wszystkich

czynów ujawnionych w jego toku.

Jednym postępowaniem przygotowawczym obejmuje się wszystkie czyny pozostające w związku

podmiotowym lub przedmiotowym z czynem stanowiącym podstawę jego wszczęcia, chyba

że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 34 § 3 k.p.k.

1.

W przypadku łączenia spraw w jedno postępowanie przygotowawcze, postępowanie wszczęte

później włącza się do postępowania wcześniej wszczętego.

1a.

W przypadku łączenia spraw w jedno postępowanie przygotowawcze decyzję w tym przedmiocie

podejmuje prokurator prowadzący sprawę, do której jest włączane inne postępowanie.

2.

Niezależnie od dnia wszczęcia równocześnie prowadzonych postępowań dołącza się materiały

dochodzenia do akt śledztwa, materiały innych postępowań do akt śledztwa, akta innych

spraw do sprawy, w której zastosowano tymczasowe aresztowanie.

3

W przypadku połączenia spraw czas trwania postępowania przygotowawczego liczy się

od dnia wszczęcia postępowania, do którego włączono inne postępowanie.

1.

W przypadku wyłączenia do odrębnego postępowania przygotowawczego materiałów dotyczących

niektórych osób lub czynów będących przedmiotem postępowania wydaje się postanowienie

o wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowania.

2.

W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, określa się

1)

podmiotowy i przedmiotowy zakres wyłączenia;

2)

sposób wyłączenia - przez dokładne wskazanie nazwy i daty przeprowadzonych dowodów

lub innych sporządzonych dokumentów oraz numerów kart lub miejsca złożenia dowodów

rzeczowych, z zaznaczeniem, czy dokumenty wydziela się w oryginale czy w odpisie lub

kopii.

3.

Czas trwania wyłączonego postępowania przygotowawczego liczy się od dnia wszczęcia

postępowania pierwotnego tylko wtedy, gdy w zakresie wyłączonych materiałów dotyczących

niektórych osób lub czynów będących przedmiotem postępowania były dokonywane czynności

procesowe. W takim przypadku wyłącza się do odrębnego postępowania przygotowawczego

odpis postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia. W pozostałych przypadkach

wydaje się postanowienie o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, na podstawie wyłączonych

materiałów dotyczących niektórych osób lub czynów będących przedmiotem postępowania.

W razie stwierdzenia, że sprawca przestępstwa podlegającego orzecznictwu sądów powszechnych

popełnił także przestępstwo podlegające orzecznictwu sądów wojskowych lub wspólnie

z osobą podlegającą orzecznictwu tych sądów, po dokonaniu czynności niezbędnych dla

zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa, sprawa przekazywana jest właściwemu

prokuratorowi do spraw wojskowych.

1.

Jeżeli w toku postępowania ujawnią się wiarygodne okoliczności wskazujące na to, że

czyn zabroniony mógł być popełniony przez prokuratora, sędziego, asesora prokuratury

lub asesora sądowego, należy o tym powiadomić Wydział Spraw Wewnętrznych Prokuratury

Krajowej, który podejmuje decyzję w przedmiocie przejęcia postępowania. W przypadku

podjęcia decyzji o przejęciu postępowania materiały w tym zakresie należy wyłączyć

i przekazać niezwłocznie, drogą służbową, do Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury

Krajowej.

2.

Jeżeli zachodzi potrzeba pociągnięcia prokuratora do odpowiedzialności karnej, prokurator

prowadzący śledztwo, po dokonaniu niezbędnych czynności dowodowych, występuje do prokuratora

przełożonego o skierowanie do sądu dyscyplinarnego wniosku o zezwolenie na ściganie.

3.

W razie przekazania sprawy innej jednostce na podstawie § 116 ust. 5, z wnioskiem

o zezwolenie na ściganie występuje prokurator przełożony prokuratora prowadzącego

śledztwo; o skierowaniu wniosku o zezwolenie na ściganie należy poinformować przełożonego

dyscyplinarnego prokuratora, którego dotyczy ten wniosek.

1.

W razie stwierdzenia w toku postępowania, że przestępstwo jest ścigane na wniosek,

należy uzyskać oświadczenie pokrzywdzonego, czy żąda ścigania.

2.

Prokurator wyraża zgodę na cofnięcie wniosku o ściganie lub odmawia jej w drodze zarządzenia.

Prokurator, który wszczął lub nadzoruje postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo

popełnione na obszarze właściwości kilku prokuratur, prowadzi je lub nadzoruje do

zakończenia, także po wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowania, chyba że przekazanie

wyłączonej sprawy innemu prokuratorowi, właściwemu miejscowo, będzie miało istotny

wpływ na przebieg postępowania.

1.

W sprawach o przestępstwo określone w art. 209 k.k. postępowanie przygotowawcze prowadzi się lub nadzoruje w jednostce, na której obszarze

właściwości stale zamieszkuje lub czasowo przebywa pokrzywdzony.

2.

W sprawach o przestępstwa popełnione za pośrednictwem sieci teleinformatycznej i telekomunikacyjnej

postępowanie przygotowawcze prowadzi się lub nadzoruje w jednostce, na której obszarze

właściwości sprawca działał. Jeżeli nie można ustalić miejsca działania sprawcy, właściwą

do prowadzenia lub nadzorowania postępowania jest ta jednostka, na obszarze właściwości

której zostało ujawnione przestępstwo.

3.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2023 r. poz. 120 i 295) postępowania przygotowawcze prowadzi się lub nadzoruje w jednostce, na której obszarze

właściwości znajduje się siedziba podmiotu zobowiązanego do złożenia sprawozdania.

4

W sprawach o przestępstwa polegające na podrobieniu lub przerobieniu dokumentu polskiego

urzędu w celu użycia go za autentyczny w toku postępowania o wydanie wizy prowadzonego

przez polskiego konsula albo użyciu takiego dokumentu jako autentycznego w tym postępowaniu,

postępowanie przygotowawcze prowadzi się lub nadzoruje w jednostce, na której obszarze

właściwości znajduje się siedziba urzędu, którego dokument podrobiono lub przerobiono,

jeżeli miejsce podrobienia lub przerobienia takiego dokumentu nie jest znane, a ujawnienie

przestępstwa nastąpiło w polskim konsulacie lub ambasadzie.

Prokurator Generalny lub Prokurator Krajowy może wyznaczyć jednostkę do prowadzenia

postępowania przygotowawczego, obejmującego ujawnione w danym okresie lub na danym

obszarze przestępstwa z art. 310 § 1 k.k., wskazane według określonego kryterium, w szczególności według nominału pieniądza,

znaku pieniężnego lub innego środka płatniczego albo dokumentu, o którym mowa w art. 310 § 1 k.k., albo według określonej klasy fałszerskiej.

1.

Prokurator, który został zawiadomiony o dokonanym przestępstwie, co do którego prowadzenia

lub nadzorowania nie jest właściwy miejscowo, jest obowiązany zapewnić niezwłoczne

dokonanie czynności niezbędnych dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa,

a następnie przekazać sprawę według właściwości.

2.

W sprawach o kradzieże w transporcie lądowym, wodnym i powietrznym oraz o przestępstwa

dokonane na szkodę pasażerów korzystających z tego transportu właściwy do prowadzenia

albo nadzorowania postępowania przygotowawczego jest prokurator, w którego okręgu

działania przestępstwo zostało ujawnione.

3.

W razie niemożności określenia miejsca ujawnienia przestępstwa, o którym mowa w ust.

2, właściwy jest prokurator, który przyjął lub w którego okręgu działania przyjęto

zawiadomienie o przestępstwie.

1.

Do określenia właściwości miejscowej jednostki stosuje się odpowiednio przepisy art. 31-34 k.p.k., a także przepisy § 113-115.

2.

Przekazanie sprawy według właściwości miejscowej innej jednostce może nastąpić przy

piśmie kierownika jednostki przekazującej. Decyzja w przedmiocie przekazania sprawy

nie podlega zaskarżeniu.

3.

Spór o właściwość miejscową między jednostkami równorzędnymi rozstrzyga kierownik

jednostki nadrzędnej nad jednostką, która wystąpiła o rozstrzygnięcie sporu.

4.

Spór o właściwość miejscową między jednostkami różnego stopnia rozstrzyga kierownik

jednostki nadrzędnej nad jednostką wyższego stopnia pozostającą w sporze.

5.

Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy, upoważniony przez nich prokurator lub kierownik

jednostki nadrzędnej może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, przekazać podległej

jednostce do prowadzenia lub nadzorowania sprawę z wyłączeniem zasad wynikających

z przepisów, o których mowa w ust. 1.

6.

Przepis ust. 5 stosuje odpowiednio Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej

i Korupcji Prokuratury Krajowej, wyznaczając wydział zamiejscowy do prowadzenia postępowania

w danej sprawie.

1.

Jeżeli prokurator uznaje, że zachodzi przyczyna wyłączająca go od udziału w sprawie

na mocy art. 40 § 1 pkt 1-4, 6 i 10 k.p.k. w związku z art. 47 § 1 k.p.k., stosuje się odpowiednio tryb postępowania określony w art. 42 § 2 k.p.k. Prokurator bezpośrednio przełożony, po złożeniu przez prokuratora, którego dotyczy

wyłączenie, oświadczenia na piśmie, wyznacza do prowadzenia lub nadzorowania postępowania

innego prokuratora.

2.

Jeżeli istnieją podstawy wyłączenia, o których mowa w ust. 1, a prokurator nie złożył

stosownego oświadczenia, prokurator bezpośrednio przełożony z urzędu wyłącza tego

prokuratora od udziału w sprawie i wyznacza do prowadzenia lub nadzorowania postępowania

innego prokuratora.

3.

Prokurator, który wystąpił z żądaniem wyłączenia go na podstawie art. 41 k.p.k. w związku z art. 47 § 1 k.p.k., powstrzymuje się od podejmowania czynności procesowych. W przypadku czynności niecierpiących

zwłoki prokurator przełożony zapewnia udział w tych czynnościach innego prokuratora.

4.

Prokurator, co do którego złożono wniosek o wyłączenie na podstawie art. 41 k.p.k. w związku z art. 47 § 1 k.p.k., niezwłocznie przekazuje wniosek prokuratorowi bezpośrednio przełożonemu, po przeprowadzeniu

czynności w niezbędnym zakresie. Prokurator powstrzymuje się od wykonania czynności,

jeżeli wniosek uznaje za zasadny. W przypadku czynności niecierpiących zwłoki prokurator

przełożony zapewnia udział w tych czynnościach innego prokuratora.

5.

Z wnioskiem o wyłączenie oskarżyciela publicznego, zgłoszonym po rozpoczęciu przewodu

sądowego, postępuje się w sposób określony w art. 41 § 2 k.p.k.

6.

Jeżeli wniosek o wyłączenie został oparty na tych samych podstawach faktycznych co

wniosek wcześniej rozpoznany, prokurator, którego wniosek dotyczy, wydaje zarządzenie

o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

7.

O wyłączeniu prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub oskarżyciela publicznego

innego niż prokurator orzeka prokurator nadzorujący to postępowanie.

Zarządzenie prokuratora w prowadzonym lub nadzorowanym przez niego postępowaniu przygotowawczym

może być wydane ustnie, jeżeli nie przysługuje na nie zażalenie. O wydaniu takiego

zarządzenia prokurator sporządza w aktach podręcznych adnotację.

1.

Prokurator - niezależnie od właściwości miejscowej i rzeczowej - przyjmuje ustne zawiadomienie

o przestępstwie w sprawach, o których mowa w art. 309 pkt 2 i 3 k.p.k. W pozostałych sprawach prokurator przyjmuje zawiadomienie o przestępstwie osobiście,

jeżeli osoba zgłaszająca wyrazi taką wolę, lub poucza tę osobę o możliwości złożenia

ustnego zawiadomienia o przestępstwie do innego organu uprawnionego do prowadzenia

postępowania przygotowawczego lub złożenia w prokuraturze zawiadomienia o przestępstwie

w formie pisemnej.

2.

Jeżeli okoliczności przytoczone w zawiadomieniu o przestępstwie nie wymagają bezzwłocznego

podjęcia czynności, prokurator jest obowiązany nadać bieg sprawie najpóźniej w terminie

7 dni od dnia sporządzenia protokołu lub otrzymania pisemnego zawiadomienia o przestępstwie.

Czynności, o których mowa w art. 307 § 1 k.p.k., mogą polegać w szczególności na

1)

żądaniu od zawiadamiającego przedstawienia dodatkowych dokumentów lub informacji niezbędnych

dla prawidłowej oceny zdarzenia, którego dotyczy zawiadomienie;

2)

żądaniu przeprowadzenia kontroli w określonym zakresie;

3)

zleceniu właściwemu organowi sprawdzenia faktów zawartych w zawiadomieniu;

4)

żądaniu nadesłania dokumentacji medycznej dotyczącej osoby pokrzywdzonej;

5)

przesłuchaniu w charakterze świadka osoby, która złożyła pisemne zawiadomienie o przestępstwie.

Wszczęcie śledztwa albo dochodzenia na skutek anonimowego zawiadomienia może nastąpić

po uprzednim sprawdzeniu przytoczonych w nim okoliczności. Zawiadomienie takie prokurator

może przekazać Policji lub innemu uprawnionemu organowi albo organom kontroli w celu

sprawdzenia przytoczonych w zawiadomieniu okoliczności albo pozostawić je bez biegu.

W razie niepotwierdzenia się okoliczności wskazanych w treści anonimowego zawiadomienia

pozostawia się je bez biegu i bez wydawania postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa

lub dochodzenia.

Kierownik jednostki powinien zapewnić niezwłoczne uzyskiwanie od Policji i innych

uprawnionych do prowadzenia postępowań organów, bieżących informacji o najpoważniejszych

zdarzeniach, z którymi jest związane uzasadnione podejrzenie zaistnienia przestępstwa;

dotyczy to zwłaszcza przypadków gwałtownej śmierci uzasadniającej podejrzenie popełnienia

zabójstwa, katastrofy, poważnego wypadku komunikacyjnego lub poważnego pożaru.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania czynności procesowych, o których mowa w art. 308 § 1 i 2 k.p.k., prokurator, jeżeli jest obecny na miejscu zdarzenia, dokonuje tych czynności osobiście

lub kieruje ich przebiegiem.

2.

Prokurator, który był obecny przy dokonywaniu czynności procesowych przez Policję

lub dokonywał ich osobiście, podejmuje decyzję w przedmiocie wszczęcia śledztwa lub

dochodzenia, przekazując jednocześnie funkcjonariuszowi Policji dokonującemu czynności

lub uczestniczącemu w ich dokonaniu ustne polecenia i wytyczne. Na wniosek funkcjonariusza

Policji polecenia i wytyczne prokurator potwierdza w odręcznej notatce urzędowej.

3.

Jeżeli zachodzi konieczność kontynuowania postępowania przygotowawczego w formie śledztwa,

prokurator, po otrzymaniu akt sprawy z Policji lub innego organu uprawnionego do prowadzenia

postępowania przygotowawczego, niezwłocznie wydaje postanowienie o jego wszczęciu.

4.

W przypadku zaistnienia podstaw do umorzenia postępowania przygotowawczego wydaje

się postanowienie o umorzeniu śledztwa albo dochodzenia bez uprzedniego wydania postanowienia

o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia.

1.

W postanowieniu o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia określa się czyn przez zwięzłe

wskazanie okoliczności faktycznych należących do znamion przestępstwa, czasu i miejsca

jego popełnienia oraz osoby pokrzywdzonej.

2.

Wskazanie sprawcy w opisie czynu określonego w postanowieniu, o którym mowa w ust.

1, może nastąpić jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne dla jego poprawnego określenia

i zachodzą warunki do bezzwłocznego sporządzenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów.

Forma śledztwa obowiązuje w stosunku do wszystkich czynów ujawnionych w czasie jego

trwania, objętych jednym postępowaniem ze względu na łączność podmiotową, przedmiotową

lub podmiotowo-przedmiotową; dotyczy to również spraw poszczególnych osób lub o poszczególne

czyny wyłączonych do odrębnego postępowania, z zastrzeżeniem § 109 ust. 3.

1.

Jeżeli przemawia za tym dobro śledztwa i szczególna waga lub zawiłość sprawy, kierownik

jednostki nadrzędnej powołuje zespół i wyznacza jego kierownika spośród podległych

prokuratorów.

2.

Kierownik zespołu kieruje zespołem, w tym wyznacza zadania członkom zespołu i określa

termin realizacji czynności.

3.

Kierownik zespołu w szczególności

1)

sporządza i podpisuje akt oskarżenia;

2)

wydaje postanowienie o umorzeniu śledztwa;

3)

wydaje postanowienie o przedstawieniu zarzutów;

4

składa wnioski i wydaje postanowienia w przedmiocie stosowania środków zapobiegawczych;

5

wydaje postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego.

4

Zespół złożony z prokuratorów jednostek różnych stopni jest powoływany przez kierownika

jednostki nadrzędnej nad jednostką najwyższego stopnia, po uzyskaniu od kierowników

właściwych jednostek opinii w sprawie powołania członka zespołu i zakresu jego zadań.

W tym przypadku sprawa może być prowadzona w jednostce najwyższego stopnia albo w

innej jednostce; kierownik jednostki, w której prowadzona jest sprawa określa sposób

obsługi kancelaryjno-biurowej zespołu.

5.

Jeżeli w skład zespołu wchodzi prokurator Prokuratury Krajowej lub prokurator wykonujący

czynności w Prokuraturze Krajowej, zespół jest powoływany przez Prokuratora Generalnego

albo Prokuratora Krajowego.

1.

Niezwłocznie po wszczęciu śledztwa sporządza się, w miarę potrzeby, plan śledztwa

lub plan czynności śledczych, zwłaszcza w sprawach zawiłych i o poważne przestępstwa.

Plan śledztwa i plan czynności śledczych należy aktualizować stosownie do ujawnionych

nowych okoliczności.

1a

Plan śledztwa lub plan czynności śledczych powinien uwzględniać również czynności

zmierzające do ustalenia mienia stanowiącego korzyść majątkową osiągniętą z popełnienia

przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, mienia zagrożonego przepadkiem oraz mienia,

które może stanowić przedmiot zabezpieczenia majątkowego.

2.

Plan śledztwa i plan czynności śledczych przechowuje się w aktach podręcznych sprawy.

1

Powierzenie Policji lub innemu uprawnionemu organowi przeprowadzenia śledztwa w całości

lub w określonym zakresie może nastąpić w szczególności wtedy, gdy zachodzi konieczność

korzystania w szerokim zakresie ze znajdujących się w ich dyspozycji środków, w tym

pozwalających na ustalenie mienia stanowiącego korzyść majątkową osiągniętą z popełnienia

przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, mienia zagrożonego przepadkiem oraz stanu

majątkowego podejrzanego i mienia, które może stanowić przedmiot zabezpieczenia majątkowego.

2.

Powierzenie Policji lub innemu uprawnionemu organowi przeprowadzenia śledztwa w całości

lub w określonym zakresie albo dokonania poszczególnych czynności śledztwa następuje

w formie zarządzenia. Zarządzenie takie nie wymaga uzasadnienia.

W razie przejęcia dochodzenia do śledztwa, okres śledztwa liczy się od dnia wydania

postanowienia o jego wszczęciu, przy czym czasu trwania dochodzenia nie wlicza się

do okresu śledztwa.

1

Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa powinien wyjaśniać, z jakich powodów nie można

zakończyć śledztwa, i wskazywać kierunki dalszego postępowania, w tym w zakresie planowanych

czynności zmierzających do ustalenia mienia stanowiącego korzyść majątkową osiągniętą

z popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, mienia zagrożonego przepadkiem,

a także stanu majątkowego podejrzanego i mienia, które może stanowić przedmiot zabezpieczenia

majątkowego, jeżeli istnieją podstawy do jego zastosowania.

2.

Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa na czas powyżej 3 miesięcy do roku składa się

prokuratorowi nadzorującemu śledztwo lub prokuratorowi bezpośrednio przełożonemu wobec

prokuratora, który prowadzi śledztwo, nie później niż na 7 dni przed upływem terminu

zakończenia śledztwa.

3.

Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa na czas powyżej roku składa się właściwemu

prokuratorowi nadrzędnemu nie później niż na 14 dni przed upływem terminu zakończenia

śledztwa.

4.

Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, występuje prokurator, który prowadzi lub nadzoruje

śledztwo.

5.

Kolejne wnioski złożone w tej samej sprawie powinny odnosić się do aktualnych ustaleń

i zamierzeń prowadzącego śledztwo. Okoliczności faktyczne i prawne sformułowane w

poprzednich wnioskach mogą być powtórzone wyłącznie w sytuacji, gdy dotychczas przeprowadzone

czynności procesowe nie wyjaśniły dostatecznie tych okoliczności.

Prokuratorem prowadzącym śledztwo, w rozumieniu art. 310 § 2 k.p.k., jest prokurator, który po wszczęciu śledztwa prowadzi je osobiście bądź powierzył

jego przeprowadzenie Policji albo innemu uprawnionemu organowi w określonym zakresie

lub zlecił dokonanie poszczególnych czynności śledztwa, zaś prokuratorem nadzorującym

śledztwo jest prokurator, który po wszczęciu śledztwa powierzył jego przeprowadzenie

w całości Policji albo innemu uprawnionemu organowi.

Dochodzenia nie prowadzi się, jeżeli zarzucony podejrzanemu czyn wyczerpuje znamiona

określone w dwóch lub więcej przepisach ustawy karnej, pozostających w zbiegu kumulatywnym,

z których chociażby co do jednego wyłączona jest możliwość prowadzenia dochodzenia.

Wniosek o przedłużenie okresu dochodzenia składa się prokuratorowi nadzorującemu dochodzenie

nie później niż na 5 dni przed upływem terminu zakończenia dochodzenia.

Wydanie postanowienia o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw

jest dopuszczalne w każdej sprawie.

Okoliczności, o których mowa w art. 148a § 4 pkt 1 k.p.k., powinny wynikać z niebudzących wątpliwości materiałów zgromadzonych w sprawie.

Przesłanka, o której mowa w art. 148a § 4 pkt 3 k.p.k., może zaistnieć w szczególności wtedy, gdy postępowanie nie dotyczy czynów z użyciem

przemocy lub groźby karalnej.

(uchylony).

1.

Potwierdzenie ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz pouczenia podejrzanego

o prawie żądania podania ustnie podstaw zarzutów, a także o prawie żądania sporządzenia

uzasadnienia tego postanowienia, stanowi podpis podejrzanego. O odmowie złożenia podpisu

lub przeszkodzie w jego złożeniu należy sporządzić adnotację.

2.

Na postanowieniu o przedstawieniu zarzutów zamieszcza się wzmiankę o zgłoszeniu przez

podejrzanego lub jego obrońcę żądań, o których mowa w ust. 1.

3.

Fakt podania ustnie podstaw zarzutów należy udokumentować w protokole przesłuchania

podejrzanego.

4.

W uzasadnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów przytacza się w zwięzły sposób

okoliczności faktyczne stanowiące podstawę przedstawienia zarzutów, a w razie potrzeby

- argumenty przemawiające za przyjętą kwalifikacją prawną.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do postanowienia o uzupełnieniu lub o zmianie

przedstawionych zarzutów.

Postanowienie o przedstawieniu zarzutów należy wydać, mimo niemożności jego ogłoszenia,

jeżeli zachodzi konieczność zawieszenia postępowania przygotowawczego z przyczyn leżących

po stronie osoby podejrzanej.

Postanowienie o uzupełnieniu zarzutów wydaje się, gdy podejrzanemu należy zarzucić

czyn, który nie był objęty uprzednio wydanym postanowieniem o przedstawieniu, zmianie

lub uzupełnieniu zarzutów.

1.

Postanowienie o zmianie zarzutów dotyczy czynu, który był objęty uprzednio wydanym

postanowieniem o przedstawieniu, zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.

2.

Postanowienie określone w ust. 1 wydaje się, jeżeli zachodzi potrzeba istotnej zmiany

opisu czynu lub też zarzucony czyn należy zakwalifikować z surowszego przepisu albo

z przepisu o takim samym zagrożeniu ustawowym lub z łagodniejszego przepisu, gdy ma

to znaczenie dla obrony podejrzanego.

W przypadku gdy okaże się, że podejrzany nie popełnił czynu objętego uprzednio wydanym

postanowieniem o przedstawieniu, zmianie lub uzupełnieniu zarzutów lub że postępowanie

karne o ten czyn nie może toczyć się z innych przyczyn wyłączających ściganie, postępowanie

przygotowawcze w tej części umarza się.

1

Uwzględnienie i odmowa uwzględnienia wniosku o udostępnienie akt sprawy, sporządzenie

z nich odpisów i kopii oraz odpłatne wydanie uwierzytelnionych odpisów lub kopii następuje

w formie zarządzenia.

2.

W zarządzeniu należy dokładnie określić zakres i sposób udostępnienia akt oraz sporządzenia

lub wydania z nich odpisów lub kopii.

Udostępnienie akt może nastąpić, w miarę możliwości, przez System Digitalizacji Akt

(SDA), przy wykorzystaniu dostępnych w systemie funkcjonalności.

Prokurator podejmuje decyzje w przedmiocie udostępnienia akt, umożliwienia sporządzenia

z nich odpisów i kopii oraz odpłatnego wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii

także wówczas, gdy powierzył prowadzenie śledztwa w całości lub w części Policji albo

innemu uprawnionemu organowi.

Decyzję, o której mowa w § 143 ust. 1, prokurator podejmuje również, gdy akta sprawy

pozostają w dyspozycji sądu wykonującego czynności w toku postępowania przygotowawczego,

co prokurator powinien zastrzec, przekazując akta do sądu.

1.

Udostępnienie akt lub ich odpisów i kopii na potrzeby sądów i innych organów niezwiązane

z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym może nastąpić wyłącznie na ich wniosek.

2.

W przypadku żądania sporządzenia z akt odpisów lub kopii, podstawę uwzględnienia wniosku

stanowią przepisy ustaw określających kompetencje tych organów, które powinny zostać

powołane w zarządzeniu prokuratora. Odmowa udostępnienia akt, ich odpisów i kopii

wymaga uzasadnienia.

1.

Prokurator przed wystąpieniem do sądu z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania,

w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 250 § 2b k.p.k., wydaje zarządzenie określające, które dowody z zeznań świadków, mające stanowić

podstawę zastosowania tymczasowego aresztowania, nie zostaną udostępnione oskarżonemu

i jego obrońcy. Zarządzenie dołącza się do akt podręcznych.

2.

Niezwłocznie po wydaniu zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, dowody z zeznań świadków

wymienione w zarządzeniu umieszcza się w wyodrębnionym zbiorze dokumentów, o którym

mowa w art. 250 § 2b k.p.k.

1.

Przed przesłuchaniem sprawdza się tożsamość osoby wezwanej na podstawie dowodu osobistego

lub innego dokumentu stwierdzającego jej tożsamość. Sprawdzenie tożsamości lub brak

dowodu tożsamości osoby wezwanej należy odnotować w protokole.

2.

W razie gdy tożsamość przesłuchiwanej osoby budzi wątpliwości lub niemożliwe jest

jej ustalenie, należy przed rozpoczęciem czynności procesowej posłużyć się uzyskanymi

od niej danymi, a następnie podjąć działania zmierzające do potwierdzenia lub ustalenia

tożsamości przy wykorzystaniu baz danych prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 2006 r. o dokumentach paszportowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 197 i 350)ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 671) lub ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1191 oraz z 2023 r. poz. 497).

W protokole przesłuchania należy przyjąć jako formę gramatyczną relacji przesłuchiwanego

pierwszą osobę czasu przeszłego i zamieszczać możliwie dokładnie charakterystyczne

określenia lub zwroty użyte przez osobę przesłuchiwaną oraz wzmianki dotyczące szczególnego

zachowania się tej osoby. Każdą stronę protokołu przesłuchania podpisują wszystkie

osoby biorące udział w czynności. Odmowę złożenia podpisu lub przeszkodę w jego złożeniu

należy odnotować na końcu protokołu.

Przebieg czynności utrwalony za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk,

jak również przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie przesłuchania

świadka na odległość, na żądanie osoby w niej uczestniczącej należy odtworzyć bezpośrednio

po jej dokonaniu i fakt ten odnotować w protokole czynności.

W przesłuchaniu pokrzywdzonego lub świadka dokonywanym osobiście przez prokuratora

nie może brać udziału lub być przy nim obecny funkcjonariusz Policji albo innego uprawnionego

organu, prowadzący postępowanie lub wykonujący czynności procesowe z udziałem przesłuchiwanej

osoby, chyba że prokurator, mając na uwadze dobro postępowania zarządzi inaczej. Czynność

tę przeprowadza się w siedzibie prokuratury, chyba że szczególne względy stoją temu

na przeszkodzie.

1.

Kopię doręczonego na piśmie i podpisanego przez pokrzywdzonego, świadka lub podejrzanego

pouczenia załącza się do akt sprawy.

2.

Podejrzanego poucza się w miarę potrzeby także o uprawnieniach i obowiązkach innych

niż wymienione w art. 300 § 1 k.p.k. O zakresie udzielonych podejrzanemu pouczeń zamieszcza się stosowną wzmiankę w początkowej

części protokołu przesłuchania.

3.

Odmowę zgody na złożenie przez podejrzanego wyjaśnień na piśmie, wraz z podaniem jej

powodów, odnotowuje się w protokole przesłuchania.

Prokurator powołuje biegłego niezwłocznie po zebraniu materiału dowodowego potrzebnego

do wydania opinii. Materiał powinien być zebrany w sposób umożliwiający wydanie opinii

w wyznaczonym terminie.

1.

W postanowieniu o powołaniu biegłego prokurator określa materiały przekazane biegłemu

w celu wydania opinii, w sposób umożliwiający ich identyfikację.

2.

W razie przekazania biegłemu materiałów nieokreślonych w postanowieniu o powołaniu

biegłego lub udzielenia dodatkowych informacji prokurator dokumentuje to pisemnie,

wyszczególniając zakres materiału udostępniony biegłemu.

1.

Prokurator zaznajamia biegłego z wynikami prowadzonego przez siebie śledztwa lub dochodzenia,

niezbędnymi do wydania opinii, a w razie potrzeby, stosownie do wyników badań może

zmienić zakres opinii lub postawionych pytań.

2.

Po otrzymaniu opinii prokurator niezwłocznie zapoznaje się z jej treścią. Jeżeli opinia

jest niepełna, prokurator zleca jej uzupełnienie, a jeżeli opinia jest niejasna -

prokurator osobiście dokonuje czynności procesowych zmierzających do jej wyjaśnienia.

3.

Podejmując decyzję o przyznaniu biegłemu należności, prokurator ocenia, czy opinia

jest pełna i jasna oraz sporządzona w sposób rzetelny, a ponadto czy oparta jest na

prawidłowych przesłankach i czy jest zgodna z zasadami logicznego rozumowania. Wynagrodzenie

biegłego może ulec obniżeniu, jeżeli opinia jest wadliwa, niezgodna z postanowieniem

prokuratora lub została złożona ze znacznym nieusprawiedliwionym opóźnieniem. W szczególnie

uzasadnionych wypadkach, jeżeli opinia jest w sposób rażący wadliwa, nierzetelna lub

niezgodna z postanowieniem prokuratora albo została złożona z rażącym opóźnieniem,

lub biegły uchyla się od jej złożenia, prokurator może wydać postanowienie o nieprzyznaniu

biegłemu należności. Jeżeli opinia biegłego jest fałszywa, wynagrodzenie oraz zwrot

jakichkolwiek kosztów związanych z jej sporządzeniem lub złożeniem nie przysługuje.

1.

W razie zgłoszenia przez biegłych konieczności połączenia badania stanu zdrowia psychicznego

podejrzanego z obserwacją w zakładzie leczniczym, prokurator kieruje do sądu wniosek

w tym przedmiocie tylko wówczas, gdy zostały spełnione przesłanki, o których mowa

w art. 203 § 1 k.p.k.

2.

Przed wystąpieniem z wnioskiem o orzeczenie obserwacji prokurator sprawdza, czy została

udostępniona biegłym całość niezbędnej do wydania ostatecznej opinii dokumentacji

medycznej dotyczącej podejrzanego, a w szczególności odnoszącej się do jego dotychczasowego

leczenia psychiatrycznego, a w razie potrzeby umożliwia biegłym zapoznanie się z aktami

uprzednio prowadzonych przeciwko temu podejrzanemu spraw karnych oraz w porozumieniu

z biegłymi zbiera odpowiednie dane, także w drodze przesłuchań i innych stosownych

czynności.

1.

Dokumenty urzędowe i prywatne, o których mowa w art. 393 § 3 k.p.k., sporządzone przez osoby posiadające wiedzę specjalną, mogą stanowić podstawę do

odstąpienia od powołania biegłego w zakresie objętym ich treścią, jeżeli kompletność

i rzetelność tych dokumentów nie budzi wątpliwości.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do opinii o stanie zdrowia psychicznego podejrzanego.

Zatrzymaniu w drodze dobrowolnego wydania lub odebrania albo po uprzednim przeszukaniu

podlegają rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie, które

1)

służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa;

2)

zachowały na sobie ślady przestępstwa;

3)

pochodzą bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa;

4)

mogą służyć jako środek dowodowy do wykrycia sprawcy czynu lub ustalenia przyczyn

okoliczności przestępstwa albo których posiadanie bez zezwolenia jest zabronione.

Podejmując decyzję w przedmiocie zatwierdzenia zatrzymania rzeczy lub przeszukania,

prokurator ustala, czy dokonanie przeszukania i zatrzymania rzeczy na podstawie nakazu

kierownika właściwej jednostki Policji lub legitymacji służbowej jej funkcjonariusza

było uzasadnione oraz czy postanowienie prokuratora o zarządzeniu przeszukania nie

mogło być uprzednio wydane, a także czy czynności te zostały przeprowadzone i udokumentowane

zgodnie z przepisami k.p.k.

1.

W postanowieniu o przeszukaniu należy podać cel tej czynności, ze wskazaniem osoby

podejrzanej, która ma być wykryta, zatrzymana lub przymusowo doprowadzona, albo rzeczy,

które mają być znalezione lub zatrzymane, jak również imię, nazwisko i adres osoby

(nazwę i adres instytucji), u której czynności te mają być przeprowadzone, oraz organ

wykonujący czynność.

2.

W uzasadnieniu postanowienia należy przedstawić dowody lub przytoczyć okoliczności

dające podstawę do przypuszczenia, że osoba podejrzana lub wymienione rzeczy znajdują

się w miejscu wskazanym w postanowieniu. W razie zarządzenia zatrzymania i przymusowego

doprowadzenia osoby podejrzanej należy ponadto wykazać istnienie przesłanek wymienionych

w art. 247 § 1 k.p.k.

Prokurator kontroluje prawidłowość postępowania z dowodami rzeczowymi, nie dopuszczając

zwłaszcza do

1)

przechowywania ich w jednostce bez uprzedniego zarejestrowania;

2)

przechowywania w aktach sprawy dowodów rzeczowych w postaci pieniędzy polskich i zagranicznych,

książeczek oszczędnościowych i czekowych, kart płatniczych oraz papierów wartościowych;

3)

przechowywania wartościowych dowodów rzeczowych (pieniędzy polskich i zagranicznych,

kruszców, biżuterii i innych) przez organy postępowania przygotowawczego;

4)

przechowywania przedmiotów o wartości naukowej, artystycznej lub historycznej przez

organy postępowania przygotowawczego;

5)

zwrotu osobie uprawnionej dowodu rzeczowego bez należytego udokumentowania;

6)

przekazania sądowi aktu oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku skazującego, wniosku

o warunkowe umorzenie postępowania przygotowawczego lub wniosku o umorzenie postępowania

przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego bez dowodów rzeczowych.

Prokurator, po ustaleniu lub w wyniku okresowej kontroli co do tego, czy dowody rzeczowe

stanowią przedmioty ulegające szybkiemu zniszczeniu lub takie, których przechowywanie

byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby

znaczne obniżenie wartości rzeczy, postanawia o sprzedaży tych przedmiotów w trybie

art. 232 § 1 k.p.k.

W sprawie, w której dokonano pobrania lub utrwalenia materiału, o którym mowa w art. 192a § 1 k.p.k., prokurator po wykorzystaniu go wydaje niezwłocznie zarządzenie o usunięciu z akt

sprawy i zniszczeniu pobranego lub utrwalonego materiału, zbędnego dla postępowania.

Z czynności tych sporządza się protokół, który załącza się do akt sprawy.

1.

Dane o podejrzanym, o których mowa w art. 213 § 1-2a k.p.k., należy ustalić niezwłocznie po wydaniu w stosunku do niego postanowienia o przedstawieniu

zarzutów albo po postawieniu mu zarzutu bez wydania takiego postanowienia w związku

z przystąpieniem do przesłuchania w charakterze podejrzanego. W przypadku rozstrzygania

kwestii zastosowania środka zapobiegawczego ustalenie danych, o których mowa w art. 213 § 1 k.p.k., powinno nastąpić przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie.

2.

Jeżeli dane o karalności podejrzanego oraz informacje dotyczące jego stosunków majątkowych

i źródeł dochodu pochodzą sprzed 6 miesięcy, należy zażądać ich ponownie.

Jeżeli podejrzanym jest nieletni albo jeżeli karalność czynu zależy od wieku pokrzywdzonego,

do akt sprawy załącza się wyciąg z dowodu osobistego, paszportu lub z aktu urodzenia

podejrzanego lub pokrzywdzonego.

1.

Prokurator rozpatruje niezwłocznie wnioski stron, ich obrońców i pełnomocników o przeprowadzenie

określonych dowodów i dopuszczenie ich do udziału w czynnościach.

2.

Jeżeli w żądaniu dopuszczenia do udziału w czynnościach procesowych nie sprecyzowano,

o jakie czynności chodzi, należy wezwać składającego żądanie do wskazania, w jakich

czynnościach postępowania przygotowawczego chce uczestniczyć.

3.

O treści postanowienia o odmowie dopuszczenia do udziału w czynnościach postępowania

przygotowawczego zawiadamia się składającego żądanie.

1.

Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że podejrzany nie jest w stanie ponieść kosztów

obrony, prokurator powinien pouczyć go o treści art. 78 § 1 k.p.k.

2.

Po stwierdzeniu okoliczności uzasadniających wyznaczenie obrońcy z urzędu w myśl art. 79 § 1 i 2 k.p.k. prokurator niezwłocznie występuje z odpowiednim wnioskiem do prezesa właściwego sądu.

3.

W razie wydania przez biegłych opinii, o której mowa w art. 79 § 4 k.p.k., prokurator występuje do prezesa sądu o cofnięcie wyznaczenia obrońcy, chyba że zachodzą

inne okoliczności przemawiające za tym, aby podejrzany miał obrońcę wyznaczonego z

urzędu.

1.

Na wniosek organu państwowego prowadzącego na podstawie ustawy postępowanie, którego

przedmiot pozostaje w związku z przedmiotem postępowania przygotowawczego, prokurator

może zezwolić na obecność przedstawiciela tego organu podczas czynności dowodowej

innej niż przesłuchanie podejrzanego, pokrzywdzonego albo świadka, jeżeli nie utrudni

to czynności, a może służyć powzięciu przez ten organ informacji istotnych dla prowadzonego

postępowania.

2.

Jeżeli po udzieleniu zezwolenia okaże się, że może wskutek tego dojść do utrudnienia

czynności dowodowej, prokurator cofa zezwolenie.

3.

Organ państwowy, o którym mowa w ust. 1, może za zgodą prokuratora otrzymać kopię

protokołu czynności dowodowej, podczas której był obecny jego przedstawiciel.

W sprawach o zabójstwo, sprowadzenie katastrofy komunikacyjnej lub budowlanej albo

ich niebezpieczeństwa oraz w sprawach o wypadek przy pracy ze skutkiem śmiertelnym,

a także w sprawach o inne poważniejsze przestępstwa, których skutkiem jest śmierć

człowieka, prokurator przeprowadza oględziny miejsca zdarzenia lub kieruje ich przebiegiem,

a w razie potrzeby dokonuje odtworzenia przebiegu zdarzenia lub kieruje tą czynnością.

1.

W miarę potrzeby prokurator, poza czynnościami zastrzeżonymi dla niego, osobiście

przeprowadza w śledztwie najistotniejsze dla sprawy czynności, a zwłaszcza przesłuchuje

1)

jedynego bezpośredniego świadka zdarzenia;

2)

świadków, o których mowa w art. 192 § 2 k.p.k.;

3)

pokrzywdzonych, przede wszystkim w sprawach o przestępstwa określone w art. 156 § 1, art. 189 § 2 i 3 i art. 280-282 k.k.;

4)

biegłych;

5)

podejrzanego w postępowaniu prowadzonym przez Policję, jeżeli zachodzą warunki do

skierowania do sądu wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania.

2.

W sprawach o czyny określone w art. 197 k.k., prokurator, jeżeli to możliwe, osobiście przyjmuje zawiadomienie o przestępstwie.

3.

W przypadku gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez osoby

wymienione w art. 309 pkt 2 i 3 k.p.k., czynności wymienione w art. 308 § 1 k.p.k. są przeprowadzane, jeżeli to możliwe, przy udziale prokuratora.

W sprawach, o których mowa w art. 185a § 1 i art. 185b § 1 k.p.k., z wnioskiem o przesłuchanie pokrzywdzonego lub świadka, który w chwili przesłuchania

nie ukończył 15 lat, oraz pokrzywdzonego w sprawach, o których mowa w art. 185c § 1 k.p.k., występuje do sądu prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie i bierze udział

w tej czynności.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 316 § 3 k.p.k., został złożony w jednostce lub w siedzibie innego organu prowadzącego postępowanie,

prokurator przekazuje go sądowi wraz z własnym stanowiskiem.

W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 184 k.p.k., prokurator niezwłocznie przesłuchuje świadka również w celu ustalenia, czy zachodzą

przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia w przedmiocie zachowania w tajemnicy

okoliczności umożliwiających ujawnienie jego tożsamości.

1.

Po przyjęciu od podejrzanego do protokołu zobowiązania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1197), zwanej dalej „ustawą o świadku koronnym”, prokurator prowadzący lub nadzorujący

postępowanie przygotowawcze niezwłocznie przesłuchuje podejrzanego co do okoliczności

warunkujących wydanie przez sąd postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodu z

zeznań świadka koronnego oraz wykonuje inne niezbędne czynności.

2.

Prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze przed skierowaniem

do Prokuratora Generalnego wniosku o wyrażenie zgody na wystąpienie do sądu o dopuszczenie

dowodu z zeznań świadka koronnego przedstawia podejrzanemu zarzuty popełnienia wszystkich

przestępstw, których ten podejrzany dopuścił się i które ujawnił, składając wyjaśnienia

w trybie i na zasadach określonych w ustawie o świadku koronnym, a następnie w miarę potrzeby uzupełniająco go przesłuchuje.

3.

W celu uzyskania zgody Prokuratora Generalnego na wystąpienie do sądu o dopuszczenie

dowodu z zeznań świadka koronnego prokurator prowadzący lub nadzorujący śledztwo przesyła

akta sprawy wraz z uzasadnionym wnioskiem Dyrektorowi Departamentu do Spraw Przestępczości

Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej lub Dyrektorowi Departamentu do Spraw

Przestępczości Gospodarczej Prokuratury Krajowej, za pośrednictwem prokuratora regionalnego,

który dołącza swoją opinię w kwestii zasadności dopuszczenia dowodu. Naczelnik wydziału

zamiejscowego przedstawia Dyrektorowi Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej

i Korupcji Prokuratury Krajowej akta sprawy wraz z uzasadnionym wnioskiem.

4.

Zgody, o której mowa w ust. 3, może udzielić upoważniony przez Prokuratora Generalnego

jego zastępca.

5.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu o dopuszczalności dowodu z zeznań świadka

koronnego i wyłączeniu wobec podejrzanego materiałów do odrębnego postępowania, w

sprawie przeciwko pozostałym sprawcom prokurator niezwłocznie przesłuchuje osobę wskazaną

w postanowieniu sądu w charakterze świadka, z uwzględnieniem treści art. 8 ustawy o świadku koronnym.

6.

O przesłuchaniu podejrzanego, od którego przyjęto zobowiązanie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o świadku koronnym, i o wydaniu postanowienia o odmowie wystąpienia z wnioskiem o dopuszczenie dowodu

z zeznań świadka koronnego oraz o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia przez sąd

dowodu z zeznań świadka koronnego prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie

przygotowawcze zawiadamia drogą służbową, z uwzględnieniem przepisów o ochronie tajemnicy

państwowej, Dyrektora Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji

Prokuratury Krajowej lub Dyrektora Departamentu do Spraw Przestępczości Gospodarczej

Prokuratury Krajowej.

7.

Wszystkie czynności dowodowe z udziałem podejrzanego, od którego przyjęto zobowiązanie

określone w ust. 1, oraz świadka koronnego wykonuje osobiście prokurator.

Jeżeli wymaga tego dobro postępowania przygotowawczego, prokurator, drogą służbową,

może wystąpić do Prokuratora Krajowego o zainicjowanie czynności, o których mowa w

art. 57 § 3 i 5 ustawy.

1.

Przesłuchanie dokonywane osobiście przez prokuratora, w miarę możliwości, odbywa się

w siedzibie jednostki. Przy przesłuchaniu tym nie może być obecny funkcjonariusz organu,

który prowadzi postępowanie przygotowawcze, chyba że zachodzi niebezpieczeństwo autoagresji

lub ucieczki podejrzanego, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa prokuratorowi.

2.

Obecność przy przesłuchaniu funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, jest dopuszczalna

również wtedy, gdy przemawia za tym wzgląd na dobro postępowania przygotowawczego,

chyba że mogłoby to spowodować ograniczenie lub wyłączenie swobody wypowiedzi osoby

przesłuchiwanej lub sprzeciwia się temu inny ważny interes prawny osoby przesłuchiwanej.

1.

W przeprowadzanej przez prokuratora czynności dowodowej postępowania przygotowawczego

może wziąć udział prokurator będący członkiem zespołu, o którym mowa w § 126, prokurator

sprawujący zwierzchni nadzór służbowy nad tym postępowaniem lub prokurator prowadzący

bądź nadzorujący postępowanie powiązane przedmiotowo lub podmiotowo z postępowaniem,

w którego toku czynność ta jest przeprowadzana.

2.

Prokurator przeprowadzający czynność dowodową kieruje jej przebiegiem. Pozostali prokuratorzy

biorący udział w tej czynności mogą zadawać pytania osobie przesłuchiwanej, zgłaszać

spostrzeżenia, uwagi i oświadczenia do protokołu.

Czas zatrzymania liczy się od chwili faktycznego pozbawienia wolności zatrzymanego.

Prokurator każdorazowo ocenia zasadność, legalność i prawidłowość zatrzymania osoby

w postępowaniu przygotowawczym przez Policję i inne uprawnione organy, zwracając zwłaszcza

uwagę na

1)

istnienie przesłanek określonych w art. 244 § 1-1b k.p.k.;

2)

przestrzeganie terminów określonych w art. 248 § 1 i 2 k.p.k.;

3)

proporcjonalność czasu zatrzymania do potrzeb postępowania;

4)

przestrzeganie uprawnień zatrzymanego;

5)

prawidłowość udokumentowania zatrzymania i związanych z nim czynności w aktach głównych

sprawy.

Wniosek Policji lub innego organu o zastosowanie środka zapobiegawczego powinien mieć

formę pisemną i zawierać w uzasadnieniu przytoczenie okoliczności faktycznych i prawnych

wskazujących na konieczność jego zastosowania.

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do podstawy faktycznej zastosowania środka zapobiegawczego,

określonej w art. 249 § 1 k.p.k., prokurator zleca Policji dokonanie niezbędnych czynności dowodowych bądź dokonuje

ich sam.

Z chwilą skierowania do sądu wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania podejrzany

przechodzi do dyspozycji sądu i pozostaje w niej do czasu rozpoznania wniosku.

1.

Jeżeli podejrzany powołuje się na zły stan zdrowia lub doznane obrażenia ciała, prokurator

zarządza zbadanie go przez lekarza, a wyniki badania dołącza do wniosku o zastosowanie

tymczasowego aresztowania.

2.

Jeżeli sąd, stosując tymczasowe aresztowanie, umieścił podejrzanego w odpowiednim

zakładzie leczniczym, prokurator po otrzymaniu świadectwa lekarskiego ocenia zasadność

utrzymania tymczasowego aresztowania i przekazania tymczasowo aresztowanego do aresztu

śledczego lub wykonywania tymczasowego aresztowania poza aresztem śledczym we wskazanym

zakładzie leczniczym, określając jednocześnie warunki umieszczenia w nim tymczasowo

aresztowanego.

3.

W przypadku otrzymania informacji o złym stanie zdrowia tymczasowo aresztowanego prokurator

zarządza zbadanie go przez lekarza w zakładzie karnym lub areszcie śledczym. Jeżeli

stan zdrowia tymczasowo aresztowanego tego wymaga, prokurator zarządza umieszczenie

podejrzanego w odpowiednim zakładzie leczniczym, w tym w zakładzie psychiatrycznym.

4.

Po wydaniu przez sąd postanowienia o tymczasowym aresztowaniu prokurator przesyła

do aresztu śledczego, jeżeli wynika to z akt śledztwa lub dochodzenia, informacje

o podejrzanym mające na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania karnego

lub zapewnienie bezpieczeństwa w areszcie. W przypadku gdy zachodzi konieczność izolowania

podejrzanego od innych tymczasowo aresztowanych, informacja powinna zawierać w szczególności

ich dane osobowe. Prokurator powiadamia również areszt śledczy o odstąpieniu od dalszego

izolowania podejrzanego od innych tymczasowo aresztowanych.

Decyzję co do uchylenia tymczasowego aresztowania z przyczyn wskazanych w art. 259 k.p.k. podejmuje się niezwłocznie po ustaleniu ich zaistnienia.

Jeżeli istnieją podstawy, o których mowa w art. 258 k.p.k., wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania można skierować do sądu także wtedy,

gdy podejrzany jest pozbawiony wolności w innej sprawie.

1.

We wniosku o zastosowanie lub przedłużenie tymczasowego aresztowania wskazuje się

dowody świadczące o popełnieniu przez podejrzanego zarzuconego mu przestępstwa oraz

przytacza się okoliczności, które przemawiają za koniecznością stosowania lub przedłużenia

tego środka zapobiegawczego na podstawie prawnej powołanej we wniosku.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się w razie istnienia i powołania we wniosku więcej podstaw

zastosowania lub przedłużenia tymczasowego aresztowania.

3.

W wypadku gdy prokurator wydał zarządzenie, o którym mowa w § 148 ust. 1, we wniosku

o zastosowanie lub przedłużenie tymczasowego aresztowania nie wskazuje się dowodów

wymienionych w tym zarządzeniu. Powoływanie się na okoliczności wynikające z dowodów

wskazanych w zarządzeniu może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych wypadkach i w sposób

uniemożliwiający identyfikację źródła dowodowego.

O uchyleniu tymczasowego aresztowania prokurator niezwłocznie zawiadamia sąd, który

wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu; odpis postanowienia o uchyleniu tymczasowego

aresztowania wraz z nakazem zwolnienia niezwłocznie przekazuje do administracji zakładu

karnego lub aresztu śledczego, w którym tymczasowo aresztowany przebywa. Odpis postanowienia

w przedmiocie uchylenia tymczasowego aresztowania oraz nakaz zwolnienia, opatrzone

bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego

certyfikatu znakowane czasem

1.

Tymczasowo aresztowany w postępowaniu przygotowawczym pozostaje do dyspozycji prokuratora,

na którego wniosek środek ten został zastosowany jako pierwszy.

2.

Jeżeli sąd lub inny uprawniony organ zwraca się o wydanie z aresztu śledczego tymczasowo

aresztowanego w celu uczestniczenia w czynnościach procesowych w innej sprawie lub

o udzielenie zgody na przeprowadzenie czynności procesowych z udziałem podejrzanego

na terenie aresztu śledczego, a dobro postępowania nie stoi temu na przeszkodzie,

prokurator udziela zgody na doprowadzenie lub na udział w czynnościach na terenie

aresztu śledczego.

3.

Zawiadomienia o udzieleniu zgody dokonuje się pisemnie nie później niż na 7 dni przed

mającym nastąpić wydaniem lub przeprowadzeniem czynności i przesyła się do administracji

aresztu śledczego, w którym podejrzany przebywa. W przypadku nieudzielenia zgody powiadamia

się o tym organ żądający, ze wskazaniem, kiedy doprowadzenie lub przeprowadzenie czynności

będzie mogło nastąpić.

1.

W przypadku konieczności przetransportowania tymczasowo aresztowanego do zakładu karnego

lub aresztu śledczego właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia czynności,

prokurator wydaje zarządzenia

1)

o wysłaniu do właściwej jednostki Policji albo innego uprawnionego organu nakazu doprowadzenia

wraz z pisemnym poleceniem przetransportowania tymczasowo aresztowanego do zakładu

karnego lub aresztu śledczego;

2)

o wysłaniu nakazu wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego,

z którego podejrzany będzie doprowadzony do miejsca przeprowadzenia czynności, z podaniem

informacji o mającym nastąpić przetransportowaniu.

2.

Zarządzenia, o których mowa w ust. 1, prokurator wydaje również wtedy, gdy zachodzi

konieczność dokonania czynności poza zakładem karnym z udziałem odbywającego prawomocnie

orzeczoną karę pozbawienia wolności. O wyznaczonym terminie wykonania czynności z

udziałem skazanego na terenie zakładu karnego prokurator pisemnie zawiadamia administrację

zakładu karnego, w którym skazany odbywa karę.

3.

O zakończeniu czynności z udziałem podejrzanego należy niezwłocznie zawiadomić administrację

zakładu karnego lub aresztu śledczego, a następnie wydać polecenie przetransportowania

tymczasowo aresztowanego do aresztu śledczego, w którym poprzednio przebywał, chyba

że prokurator przeprowadzający czynności postanowi inaczej.

4.

W przypadku konieczności wykonania czynności procesowych z tymczasowo aresztowanym

pozostającym do dyspozycji innego organu prokurator pisemnie zwraca się do tego organu

o udzielenie zgody na dokonanie czynności w określonym czasie na terenie zakładu karnego

lub aresztu śledczego, a w przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza jednostką

penitencjarną, w której tymczasowo aresztowany przebywa, występuje również o udzielenie

zgody na przetransportowanie go do wskazanego aresztu śledczego lub innego miejsca

przeprowadzania czynności. Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje w dyspozycji innego

prokuratora, zarządzenia, o których mowa w ust. 1, wydaje ten prokurator.

5.

Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji kilku organów uprawnionych,

przetransportowanie uzgadnia się ze wszystkimi uprawnionymi organami.

6.

Jeżeli nie sprzeciwia się temu dobro postępowania przygotowawczego, niektórych czynności

procesowych z udziałem osób pozbawionych wolności, w tym zwłaszcza końcowego zaznajomienia

z materiałami postępowania, należy, w miarę możliwości, dokonywać na terenie aresztu

śledczego lub zakładu karnego.

1.

Prokurator udziela zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym lub jej odmawia, w

formie zarządzenia.

2.

Zarządzenie o zgodzie na widzenie, poza danymi określonymi w art. 94 k.p.k., powinno zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres osoby odwiedzającej;

2)

numer dokumentu tożsamości;

3)

termin jego ważności;

4)

wskazanie stopnia pokrewieństwa z tymczasowo aresztowanym;

5)

określenie sposobu kontaktu z tymczasowo aresztowanym w trakcie widzenia;

6)

podpis prokuratora.

3.

Oryginał zarządzenia o zgodzie na widzenie doręcza się osobie odwiedzającej, natomiast

jego kopię pozostawia w aktach podręcznych.

4.

Cenzurowania korespondencji podejrzanych tymczasowo aresztowanych innej niż wymieniona

w art. 8 § 3, art. 102 pkt 11 i art. 103 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

wykonawczy

(Dz. U. z 2023 r. poz. 127, z 2022 r. poz. 2600 oraz z 2023 r. poz. 818) dokonuje prokurator, który prowadzi bądź nadzoruje postępowanie. Ocenzurowana korespondencja

podlega oznakowaniu pieczęcią o treści: „Ocenzurowano, data... podpis... „. Pieczęć

przystawia się na korespondencji.

5.

Jeżeli korespondencja tymczasowo aresztowanego zawiera wiadomości mogące utrudnić

postępowanie przygotowawcze, prokurator zarządza załączenie jej do akt sprawy, o czym

zawiadamia nadawcę; nie dotyczy to korespondencji, którą można doręczyć adresatowi

po usunięciu z niej takich wiadomości.

6.

Korespondencję tymczasowo aresztowanych z organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych

przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka,

Rzecznikiem Praw Obywatelskich, organami państwowymi i samorządowymi, obrońcą lub

pełnomocnikiem będącym adwokatem lub radcą prawnym przesyła się niezwłocznie do adresata

bez jej cenzurowania, umieszczając na kopercie adnotację „Bez cenzury” opatrzoną datą

i podpisem.

1.

Prokurator niezwłocznie wydaje zarządzenie w przedmiocie wyrażenia zgody na korzystanie

przez tymczasowo aresztowanego z aparatu telefonicznego, o czym powiadamia tymczasowo

aresztowanego, jego obrońcę i administrację zakładu karnego.

2.

Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji kilku organów, prokurator uzyskuje

od każdego z tych organów stanowisko w przedmiocie wyrażenia zgody na korzystanie

z aparatu telefonicznego lub w przedmiocie wyznaczenia organu uprawnionego do wyrażenia

takiej zgody.

1.

W przypadku zwrotu sprawy przez sąd do uzupełnienia postępowania przygotowawczego

przeciwko osobie uprzednio tymczasowo aresztowanej czas trwania tymczasowego aresztowania

w postępowaniu przygotowawczym liczy się od daty wpływu akt do prokuratury po uprawomocnieniu

się postanowienia o zwrocie sprawy, przy czym okresy tymczasowego aresztowania w postępowaniu

przygotowawczym sumuje się.

2.

Jeżeli sprawę przeciwko osobie tymczasowo aresztowanej przekazano do dalszego prowadzenia

innej jednostce, o przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji tej jednostki

powiadamia się administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym podejrzany

przebywa.

Z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym

wobec podejrzanego pozostającego na wolności, który w tej samej sprawie był przedtem

aresztowany, prokurator występuje do sądu właściwego do dalszego stosowania lub przedłużenia

tego środka.

1.

Jeżeli sąd wyda postanowienie o zwrocie sprawy prokuratorowi, a w sprawie tej nadal

istnieją podstawy do utrzymania tymczasowego aresztowania, właściwy prokurator niezwłocznie

po uprawomocnieniu się tego postanowienia, a jeszcze przed zwróceniem akt sprawy do

prokuratury, występuje do sądu, przed którym toczy się postępowanie, z wnioskiem o

przedłużenie stosowania tego środka nieprzekraczającego okresu, o którym mowa w art.

263 § 3 k.p.k.

2.

Jeżeli oczekiwanie na uprawomocnienie się postanowienia o zwrocie sprawy powodowałoby

zagrożenie upływu oznaczonego terminu tymczasowego aresztowania bądź niezachowanie

terminu określonego w art. 263 § 6 k.p.k., prokurator uczestniczący w rozprawie lub posiedzeniu, na którym zapadła decyzja

o zwrocie sprawy, wnosi o przedłużenie tymczasowego aresztowania przez sąd, przed

którym toczy się postępowanie, bądź też o wystąpienie przez ten sąd z wnioskiem o

jego przedłużenie na podstawie art. 263 § 4 k.p.k.

O każdym przypadku tymczasowego aresztowania, którego czas trwania przekroczył 9 miesięcy,

prokurator okręgowy zawiadamia prokuratora regionalnego, a naczelnik wydziału zamiejscowego

- Zastępcę Prokuratora Generalnego do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji,

podając jednocześnie przewidywany termin zakończenia postępowania przygotowawczego.

O każdym przypadku przedłużenia tymczasowego aresztowania na okres powyżej roku prokurator

regionalny lub naczelnik wydziału zamiejscowego zawiadamia Prokuratora Krajowego.

1.

Odpis postanowienia o uchyleniu tymczasowego aresztowania w dniu jego wydania dostarcza

się wraz z nakazem zwolnienia do zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym przebywa

tymczasowo aresztowany.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zawiadomienia o przekazaniu tymczasowo aresztowanego

do dyspozycji innego organu.

3.

Administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego należy również zawiadomić najpóźniej

na 3 dni przed upływem terminu, do którego aresztowanie ma trwać, że prokurator nie

będzie występował o jego przedłużenie. Zawiadomienie powinno mieć formę pisemną.

4.

O uchyleniu tymczasowego aresztowania wobec osób podlegających obowiązkowi służby

wojskowej powiadamia się odpowiednio właściwą wojskową komendę uzupełnień bądź wójta

lub burmistrza (prezydenta miasta).

1.

Jeżeli zakaz opuszczania przez oskarżonego kraju jest połączony z zatrzymaniem paszportu

lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy albo z zakazem wydania

takiego dokumentu, odpis postanowienia w tym przedmiocie przesyła się organowi paszportowemu

właściwemu ze względu na siedzibę jednostki, w której wydano postanowienie w tym zakresie,

a w przypadku cudzoziemca - właściwemu urzędowi konsularnemu.

2.

Zatrzymany paszport lub inny dokument upoważniający do przekroczenia granicy przechowuje

się w szafie pancernej znajdującej się w pomieszczeniu odpowiednio zabezpieczonym,

wskazanym przez kierownika jednostki.

3.

Zwrot dokumentów, o których mowa w ust. 2, następuje za pokwitowaniem.

4.

W razie nieodebrania dokumentu, o którym mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od doręczenia

wezwania do jego odebrania, zatrzymany dokument należy zwrócić właściwemu ze względu

na siedzibę jednostki organowi paszportowemu, a w przypadku cudzoziemca - właściwemu

urzędowi konsularnemu, o czym należy pouczyć w wezwaniu.

5.

Odpis postanowienia, o którym mowa w ust. 1, przesyła się Komendzie Głównej Straży

Granicznej.

6.

Odpisy postanowień o uchyleniu środka zapobiegawczego, o którym mowa w ust. 1, bądź

jego zmianie przesyła się organom wymienionym w ust. 1 i 5.

W przypadku zastosowania środka zapobiegawczego określonego w art. 276 k.p.k. odpis postanowienia o zawieszeniu podejrzanego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu

zawodu albo zawierającego nakaz powstrzymania się od określonej działalności doręcza

się pracodawcy lub właściwemu organowi samorządu zawodowego albo instytucji, a odpis

postanowienia o nakazaniu powstrzymania się od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów

Komendzie Głównej Policji.

1.

Przed wydaniem postanowienia o poszukiwaniu podejrzanego listem gończym prokurator

występuje do sądu z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania.

2.

Do listu gończego dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu oraz

nakaz przyjęcia podejrzanego do najbliższego, według miejsca jego zatrzymania, aresztu

śledczego.

3.

Odpisy postanowień o tymczasowym aresztowaniu i poszukiwaniu listem gończym, wraz

z nakazem przyjęcia, przesyła się jednostce Policji właściwej ze względu na miejsce

ostatniego zamieszkania lub pobytu podejrzanego.

1.

Po doprowadzeniu podejrzanego prokurator przesłuchuje go i w razie potrzeby występuje

do sądu z wnioskiem o przedłużenie tymczasowego aresztowania. Jeżeli prokurator z

takim wnioskiem nie wystąpi, to niezwłocznie uchyla tymczasowe aresztowanie oraz odwołuje

list gończy.

2.

W sytuacji, o której mowa w art. 279 § 4 k.p.k., decyzję, do którego z sądów doprowadzić podejrzanego, podejmuje się w porozumieniu

ze wszystkimi prokuratorami, do których dyspozycji podejrzany pozostaje. W przypadku

braku porozumienia decyzję podejmuje prokurator, który pierwszy wydał list gończy.

1.

Jeżeli ustały przyczyny poszukiwania podejrzanego listem gończym, należy niezwłocznie

odwołać poszukiwanie i zawiadomić o tym właściwą jednostkę Policji.

2.

W przypadku uchylenia tymczasowego aresztowania należy także uchylić postanowienie

o poszukiwaniu listem gończym oraz odwołać list gończy.

1.

Już na początkowym etapie postępowania przygotowawczego należy ustalać mienie stanowiące

korzyść majątkową osiągniętą z popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,

podlegające przepadkowi lub zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.

2.

Ustalenia, o których mowa w ust. 1, powinny dotyczyć również mienia, co do którego istnieją podstawy do zastosowania

domniemań prawnych z art. 45 § 2 i 3 k.k. i art. 33 § 2-4 k.k.s.

3.

W sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe, w związku z którymi mogą zostać

wydane orzeczenia, o których mowa w art. 291 § 1 i 3 k.p.k. lub art. 131 § 1 i 3 k.k.s., należy na jak najwcześniejszym etapie postępowania przygotowawczego dążyć do ustalenia

stanu majątkowego podmiotów, na których mieniu może zostać zastosowane zabezpieczenie

majątkowe.

W razie potrzeby, gdy istnieją przesłanki do wydania postanowienia o zabezpieczeniu

majątkowym, prokurator może zarządzić sporządzenie przez komornika sądowego protokołu

stanu faktycznego, o którym mowa w art. 3 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

(Dz. U. z 2023 r. poz. 590 i 614), dotyczącego mienia podejrzanego.

1.

Przed wydaniem postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym prokurator, w razie potrzeby,

przesłuchuje podejrzanego lub inne osoby na okoliczności dotyczące mienia, które może

być przedmiotem zabezpieczenia.

2.

W protokole przesłuchania podejrzanego należy zamieścić informację o jego majątku

osobistym, a jeżeli pozostaje on w związku małżeńskim - także o ustroju majątkowym

oraz majątku wspólnym.

1.

W postanowieniu o zabezpieczeniu majątkowym wymienia się wszystkie tytuły zabezpieczenia

mające zastosowanie w sprawie, wskazuje się mienie podlegające zajęciu i sposób jego

zajęcia oraz określa się kwotowo przedmiot, sposób i zakres zabezpieczenia, mając

na uwadze wyłączenie, o którym mowa w art. 293 § 2 zdanie trzecie k.p.k.

2.

W przypadku zastosowania domniemań z art. 45 § 2 i 3 k.k. lub z art. 33 § 2-4 k.k.s. w postanowieniu należy wskazać istotę domniemania.

3.

W postanowieniu należy wskazać szacunkową wartość nieruchomości, ruchomości i praw

majątkowych podlegających zabezpieczeniu, z wyjątkiem wierzytelności stanowiących

stałe źródło przychodu.

4.

W razie gdy określenie nawet szacunkowej wartości mienia, a w szczególności przedsiębiorstwa,

przedmiotów o wartości artystycznej, historycznej lub naukowej, wymaga wiadomości

specjalnych, jego zabezpieczenie powinno być poprzedzone uzyskaniem opinii biegłego,

w której wartość tego mienia zostanie wskazana.

1

Odpis postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego doręcza się podejrzanemu

za zwrotnym pokwitowaniem odbioru, które załącza się do akt postępowania przygotowawczego.

Podejrzanemu, wobec którego zastosowano tymczasowe aresztowanie, odpis postanowienia

doręcza się podczas przesłuchania lub za pośrednictwem administracji aresztu śledczego.

Podejrzanemu przebywającemu na wolności odpis postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym

doręcza się za pośrednictwem organu egzekucyjnego, jeżeli składniki majątkowe, na

których dokonano zabezpieczenia, nie zostały uprzednio zajęte lub w inny sposób zabezpieczone

przed ich usunięciem lub ukryciem.

2.

Przesyłając organowi egzekucyjnemu postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym do wykonania,

prokurator w piśmie przewodnim wskazuje mienie podejrzanego ujawnione w toku postępowania

przygotowawczego i miejsce, w którym ono się znajduje.

3

Organ egzekucyjny, któremu przesłano do wykonania postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym,

zawiadamia się o zmianie lub uchyleniu tego postanowienia.

4

O wydaniu postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego zawiadamia się za

zwrotnym pokwitowaniem odbioru osobę, której mienie, w tym tymczasowo zajęte ruchomości,

zostało oddane na przechowanie.

5

Jeżeli w sprawie, w której dokonano tymczasowego zajęcia, prokurator odstąpił od wydania

postanowienia o zabezpieczeniu, o upadku tymczasowego zajęcia należy zawiadomić podejrzanego

i osobę, której zajęte ruchomości oddano na przechowanie.

1.

Zajęte ruchomości, z wyjątkiem kosztowności, książeczek oszczędnościowych, kart płatniczych,

pieniędzy i papierów wartościowych, można oddać na przechowanie osobie godnej zaufania.

Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, usprawiedliwionych okolicznościami lub charakterem

zajmowanych ruchomości, można je pozostawić u podejrzanego lub jego rodziny.

2.

W toku postępowania prokurator powinien dokonywać bieżącej oceny, czy nie zachodzą

okoliczności przewidziane w art. 232 § 1 k.p.k. uzasadniające sprzedaż mienia będącego przedmiotem zabezpieczenia.

(uchylony).

Przepis § 163 stosuje się odpowiednio do przedmiotu zabezpieczenia majątkowego.

(uchylony).

1.

Nadesłany przez organ egzekucyjny protokół dokonanego zajęcia mienia składa się do

akt postępowania przygotowawczego, a jego kopię - do akt podręcznych. Jeżeli akta

sprawy znajdują się już w sądzie, protokół należy przesłać sądowi w celu dołączenia

do właściwych akt.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do protokołu stanu faktycznego, o którym mowa

w art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1309 i 1669), sporządzonego przez komornika sądowego .

1.

W przypadku zabezpieczenia poprzez ustanowienie przymusowego zarządu przedsiębiorstwa

i wyznaczenie zarządcy prokurator wydaje odrębne postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym

odnoszące się wyłącznie do tego sposobu zabezpieczenia.

2.

W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, oprócz danych, o których mowa w art. 292a § 1 k.p.k., oraz wskazania tytułów zabezpieczenia umieszcza się także zobowiązanie zarządcy

do składania sprawozdań z czynności zarządczych oraz podaje się terminy, w których

te sprawozdania mają być składane.

3.

W przypadku zabezpieczenia majątkowego, o którym mowa w ust. 1, wykonywanego na poczet

orzeczeń określonych w art. 291 § 1 k.p.k. lub art. 131 § 1 i 3 k.k.s., następującego na dochodzie przedsiębiorstwa, prokurator powołuje biegłego w celu

uzyskania opinii o zdolności przedsiębiorstwa do osiągania dochodów.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do zabezpieczenia, którego przedmiotem pozostaje przedsiębiorstwo,

ustanawianego wyłącznie na poczet przepadku przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 44a § 1 i 2 k.k., lub przepadku bądź zwrotu korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o których

mowa w art. 45 § 1 i 2 k.k. Przepis § 204 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Prokurator na każdym etapie postępowania karnego ma obowiązek bieżącej oceny podstaw

do zastosowania zabezpieczenia majątkowego oraz prawidłowości jego stosowania.

1.

Jeżeli do czasu zakończenia śledztwa lub dochodzenia prowadzonego przeciwko kilku

podejrzanym, wobec jednego z nich zachodzi przeszkoda uzasadniająca zawieszenie postępowania,

przed sporządzeniem aktu oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku skazującego, wniosku

o warunkowe umorzenie postępowania lub wniosku przewidzianego w art. 324 § 1 k.p.k. należy wyłączyć sprawę tego podejrzanego do odrębnego postępowania, chyba że wyłączenie

ograniczyłoby w sposób znaczny możliwość wyjaśnienia okoliczności sprawy.

2.

W przypadku gdy wobec podejrzanych działających wspólnie odrębne postępowanie istotnie

ograniczyłoby możliwość wyjaśnienia okoliczności sprawy, przeszkoda, o której mowa

w ust. 1, po stronie jednego z podejrzanych może być podstawą zawieszenia postępowania

w całości.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli zawieszenie postępowania w całości rodziłoby

duże prawdopodobieństwo niezakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem przed

upływem terminu karalności czynu.

1.

Przed zatwierdzeniem postanowienia o zawieszeniu postępowania prokurator bada, czy

zostały zebrane i zabezpieczone w sprawie wszystkie dostępne materiały dowodowe i

czy podjęto niezbędne czynności w celu wykrycia i ujęcia podejrzanego.

2.

Jeżeli prokurator uzna zawieszenie postępowania za przedwczesne, poleca uzupełnienie

postępowania we wskazanym przez siebie kierunku.

1.

Zawieszając postępowanie z powodu nieujęcia podejrzanego, prokurator, w celu ustalenia

miejsca jego pobytu, zarządza poszukiwania przez Policję lub inny uprawniony organ.

2.

Zarządzenie o poszukiwaniu przesyła się do jednostki Policji lub organu właściwego

ze względu na miejsce ostatniego zamieszkania lub pobytu podejrzanego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku poszukiwania, o którym mowa

w art. 278 k.p.k.

1.

Zawieszając postępowanie z powodu nieujęcia podejrzanego albo niemożności udziału

w nim podejrzanego z uwagi na jego chorobę psychiczną lub inną ciężką chorobę, prokurator

niezwłocznie podejmuje decyzję w przedmiocie wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie

przepadku, o którym mowa w art. 45a § 2 k.k. lub art. 43a k.k.s., w szczególności jeżeli wobec podejrzanego zastosowano zabezpieczenie majątkowe na

poczet przepadku lub zwrotu korzyści pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.

2.

Jeżeli podejrzany nie ma obrońcy, a zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 79 § 1 lub 2 k.p.k., prokurator wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, kieruje wniosek o wyznaczenie

podejrzanemu obrońcy z urzędu.

W czasie zawieszenia postępowania przygotowawczego należy okresowo, nie rzadziej niż

raz w ciągu 6 miesięcy, sprawdzać, czy przyczyny zawieszenia trwają nadal.

1.

Po ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania prokurator niezwłocznie wydaje postanowienie

o jego podjęciu.

2.

Jeżeli ustały przyczyny, które spowodowały zarządzenie poszukiwania, należy je niezwłocznie

odwołać i zawiadomić o tym właściwy organ.

Czynności przewidziane w art. 321 § 1 k.p.k. przeprowadza się, gdy istnieją podstawy do sporządzenia i wniesienia do sądu aktu

oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku skazującego lub wniosku o warunkowe umorzenie

postępowania bądź skierowania sprawy do sądu z wnioskiem o umorzenie postępowania

i zastosowanie środków zabezpieczających.

Dopuszczalne jest równoczesne zaznajomienie z materiałami postępowania więcej niż

jednej uprawnionej osoby.

1.

Postanowienia o zamknięciu postępowania nie wydaje się przed rozpoznaniem zgłoszonych

wniosków o jego uzupełnienie.

2.

Niezależnie od liczby podejrzanych wydaje się jedno postanowienie o zamknięciu postępowania.

Umarzając postępowanie przygotowawcze na podstawie art. 322 k.p.k., jako przyczynę umorzenia można wskazać także

1)

niewykrycie sprawcy przestępstwa;

2)

okoliczność, że podejrzany nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa;

3)

brak interesu społecznego w kontynuowaniu ścigania z urzędu albo w objęciu ściganiem

z urzędu.

1.

Śledztwo lub dochodzenie może być umorzone w całości lub w części. Umorzenie w części

może dotyczyć osób lub zarzuconych czynów objętych postępowaniem.

2.

Jeżeli stwierdzono, że podejrzany nie popełnił zarzuconego mu przestępstwa, a jednocześnie

nie wykryto sprawcy, w postanowieniu wymienia się obie przyczyny umorzenia postępowania.

1.

W rozstrzygnięciu (sentencji) postanowienia o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia należy

przytoczyć opis czynu w postaci ustalonej w toku postępowania, odpowiadającą mu kwalifikacje

prawną, a także przyczynę i podstawę prawną umorzenia.

2.

W uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu należy wymienić osoby, przeciwko którym toczyło

się postępowanie, oraz przedstawione im zarzuty albo czyny będące jego przedmiotem,

zwięźle przedstawić czynności, jakich dokonano, i poczynione na ich podstawie ustalenia,

ocenić zebrane dowody oraz wskazać podstawy faktyczne i prawne, które zadecydowały

o umorzeniu.

1

Po wydaniu lub zatwierdzeniu postanowienia o umorzeniu śledztwa albo dochodzenia prokurator

niezwłocznie podejmuje decyzję o uchyleniu zastosowanych środków zapobiegawczych oraz

w przedmiocie dowodów rzeczowych, z zastrzeżeniem art. 325e § 2 zdanie drugie k.p.k.

2

Umarzając postępowanie z powodu znikomej szkodliwości społecznej czynu, niepoczytalności

sprawcy, zaistnienia okoliczności wyłączającej ukaranie, a także śmierci sprawcy lub

jego niewykrycia, prokurator niezwłocznie podejmuje decyzję w przedmiocie wystąpienia

z wnioskiem o orzeczenie przepadku, o którym mowa w art. 45a k.k., art. 43 § 1 k.k.s. lub art. 43a k.k.s., w szczególności jeżeli wobec podejrzanego zastosowano zabezpieczenie majątkowe na

poczet przepadku lub zwrotu korzyści pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.

Jeżeli w wyniku śledztwa lub dochodzenia prowadzonego przeciwko więcej niż jednemu

podejrzanemu zachodzą podstawy do wystąpienia z wnioskiem o wydanie wyroku skazującego,

warunkowego umorzenia postępowania lub umorzenia postępowania przygotowawczego i orzeczenia

środka zabezpieczającego w stosunku do jednego lub niektórych z nich, a co do innych

należy sporządzić akt oskarżenia, prokurator wyłącza postanowieniem sprawę w odpowiedniej

części do odrębnego prowadzenia.

1.

Prokurator, stosując art. 331 k.p.k., jest obowiązany do podjęcia, w terminach wskazanych w tym przepisie, właściwych

decyzji procesowych co do wszystkich podejrzanych i zarzuconych im czynów.

1a.

Przed skierowaniem aktu oskarżenia do sądu materiały dotyczące nieustalonych sprawców

należy wyłączyć do odrębnego postępowania.

2.

Akt oskarżenia w sprawach wieloosobowych, wieloczynowych lub o skomplikowanym stanie

faktycznym lub prawnym, sporządzony w dochodzeniu przez prokuratora, powinien zawierać

uzasadnienie.

W akcie oskarżenia, oprócz tytułu i daty oraz danych wymienionych w art. 119 § 1 k.p.k. i art. 332 k.p.k., należy

1)

w nagłówku podać imię i nazwisko osoby objętej oskarżeniem, ze wskazaniem kwalifikacji

prawnej zarzucanego jej czynu;

2)

w przypadku objęcia oskarżeniem kilku osób, wymienić w kolejności sprawców, podżegaczy,

pomocników i inne osoby, których przestępstwo pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem

sprawcy, zamieszczając po danych o osobie każdego z nich stawiane im zarzuty w zasadzie

w porządku chronologicznym tak, aby czyny zagrożone oczywiście surowszymi karami poprzedzały

inne zarzuty;

3)

w przypadku sporządzenia osobnych konkluzji w odniesieniu do poszczególnych oskarżonych

wymienić w każdej z nich imiona i nazwiska wszystkich współsprawców objętych aktem

oskarżenia; jeżeli jednak przeciwko współsprawcy toczy się odrębne postępowanie, jego

nazwiska nie zamieszcza się w konkluzji, podając je tylko w uzasadnieniu.

Wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy następuje przez wymienienie nazwy

sądu i jego siedziby oraz powołanie przepisów uzasadniających właściwość rzeczową

i miejscową.

1.

W uzasadnieniu aktu oskarżenia należy również wskazać, w jakiej części wyłączono sprawy

poszczególnych osób lub o poszczególne czyny do odrębnego postępowania lub postępowanie

umorzono.

2.

W uzasadnieniu, a także liście, wykazie i wniosku, wymienionych w art. 333 k.p.k., należy podać numery kart akt sprawy dotyczące powołanego dowodu lub osoby.

1

Akt oskarżenia przesyła do sądu odpowiednio Prokurator Krajowy, naczelnik wydziału

zamiejscowego, naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej, prokurator

regionalny, prokurator okręgowy albo prokurator rejonowy.

2.

W piśmie do sądu należy zamieścić informację o

1)

wysłaniu zawiadomień, o których mowa w art. 334 § 3 k.p.k., z podaniem ich daty;

2)

przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji sądu;

3)

miejscu przechowywania i o przekazaniu do dyspozycji sądu dowodów rzeczowych, których

nie dołączono do akt sprawy, oraz o dokonanym zabezpieczeniu majątkowym;

4)

prokuratorze wyznaczonym jako referent sądowy sprawy.

3.

W piśmie, o którym mowa w ust. 2, należy również zamieścić wzmiankę o złożeniu wniosku,

o którym mowa w art. 49a k.p.k.

4.

W przypadku wystąpienia do innej jednostki o udzielenie pomocy prawnej polegającej

na wykonywaniu funkcji oskarżyciela publicznego zawiadamia się o tym sąd. Kierownik

jednostki wezwanej niezwłocznie wskazuje sądowi referenta sądowego sprawy.

1.

Przesyłając akt oskarżenia do sądu, należy dołączyć także po jednym odpisie aktu oskarżenia

dla każdego obrońcy oskarżonego.

2.

Zwrotne pokwitowanie odbioru zawiadomień, o których mowa w art. 334 § 3 k.p.k., przesyła się niezwłocznie po ich otrzymaniu do sądu w ślad za aktem oskarżenia.

1.

Przekazanie tymczasowo aresztowanego do dyspozycji sądu następuje równocześnie z przesłaniem

aktu oskarżenia. O przesłaniu aktu oskarżenia i przekazaniu tymczasowo aresztowanego

do dyspozycji sądu powiadamia się dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego,

w którym tymczasowo aresztowany przebywa.

2.

W przypadku zastosowania w postępowaniu przygotowawczym poręczenia lub dozoru Policji,

o przesłaniu do sądu aktu oskarżenia należy zawiadomić poręczającego lub jednostkę

organizacyjną Policji sprawującą dozór nad podejrzanym.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do wniosku o warunkowe umorzenie

postępowania, wniosku o wydanie wyroku skazującego oraz wniosku o umorzenie postępowania

przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego.

Zgodę na warunki skazania podejrzany wyraża w protokole przesłuchania podejrzanego

lub w protokole końcowego zaznajomienia go z materiałami postępowania albo w odrębnym

piśmie.

1.

Jeżeli po dokonaniu uzgodnień, o których mowa w art. 335 § 1 lub 2 k.p.k., nastąpi zmiana lub uzupełnienie zarzutów podejrzanemu, należy dokonać ponownych

uzgodnień w tym zakresie.

2.

Pouczenie o treści art. 447 § 5 k.p.k. podejrzany potwierdza własnoręcznym podpisem.

Niewyrażenie sprzeciwu wobec wniosku oskarżonego, o którym mowa w art. 338a k.p.k. oraz w art. 387 k.p.k., jest możliwe jedynie wtedy, gdy nie zaprzecza on popełnieniu zarzuconego mu czynu,

okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości, a

proponowany wymiar kary lub innych środków jest zgodny z ustawowymi dyrektywami ich

wymiaru.

Wyrażenie zgody lub niewyrażenie sprzeciwu wobec wniosku oskarżonego o zamieszczenie

w wyroku rozstrzygnięcia o zwolnieniu w całości lub w części z kosztów sądowych może

nastąpić wyłącznie w przypadku zaistnienia okoliczności określonych w art. 624 § 1

k.p.k.

Nadzór prokuratora nad postępowaniem przygotowawczym dotyczy również czynności procesowych

dokonywanych na podstawie art. 308 § 1 k.p.k.

Obowiązkiem prokuratora sprawującego nadzór nad postępowaniem przygotowawczym jest

zapewnienie sprawnego i zgodnego z przepisami procedury karnej oraz niniejszego rozporządzenia

przebiegu tego postępowania.

1.

Powierzając Policji lub innym uprawnionym organom przeprowadzenie śledztwa w całości

albo w określonym zakresie, prokurator udziela wytycznych oraz określa termin do przedstawienia

planu śledztwa albo planu czynności śledczych, jeżeli zachodzi potrzeba jego sporządzenia.

Plan ten podlega kontroli prokuratora, który w razie potrzeby dokonuje w nim zmian

i uzupełnień oraz wskazuje czynności procesowe, których dokona sam lub w których chce

uczestniczyć.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie zachodzi przesłanka z art. 315 § 2 k.p.k., prokurator może zastrzec, że dopuszczenie stron do udziału w czynnościach śledczych

wymaga jego zgody.

Prokurator, sprawując nadzór nad postępowaniem w sprawach, w których Policja wszczęła

dochodzenie z własnej inicjatywy, ocenia prawidłowość przebiegu postępowania przy

zapoznawaniu się z aktami sprawy, zwłaszcza przy rozpoznawaniu wniosków o przedłużenie

okresu dochodzenia.

Zapoznając się z aktami sprawy i oceniając przebieg postępowania, prokurator zwraca

uwagę na realizację celów i zadań postępowania przygotowawczego, a w szczególności

na

1)

szybkość i trafność podejmowania pierwszych czynności po otrzymaniu zawiadomienia

o przestępstwie;

2)

przestrzeganie zakresu czynności i terminu postępowania sprawdzającego;

3)

zasadność wszczęcia dochodzenia;

4)

prawidłową realizację kierunku postępowania;

5)

prawidłowość przeprowadzenia i udokumentowania dowodów;

6)

szybkość postępowania, a zwłaszcza koncentrację czynności;

7)

prawidłowość przeprowadzenia czynności związanych z przedstawieniem, uzupełnieniem

lub zmianą zarzutów;

8)

prawidłowość decyzji o zatrzymaniu osób podejrzanych oraz zawiadomienia prokuratora

o tych decyzjach;

9)

procesową potrzebę stosowania środków zapobiegawczych i zabezpieczenia majątkowego;

10)

zakres przedmiotowy i podmiotowy postępowania;

11)

należyte wyjaśnienie okoliczności sprawy;

12)

realizację uprawnień procesowych uczestników postępowania;

13)

sprawdzenie wyjaśnień podejrzanych;

14)

przestrzeganie okresów śledztwa i dochodzenia;

15)

ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa;

16)

dostosowanie do potrzeb konkretnej sprawy sposobu gromadzenia dowodów, przeprowadzenie

ich w odpowiednim czasie i w odpowiedniej kolejności;

17)

prawidłowość czynności związanych z zamknięciem postępowania;

18)

prawidłowość prowadzenia akt sprawy, a w szczególności przejrzystość ułożenia materiałów,

numerację kart i szatę graficzną.

1.

W razie potrzeby prokurator sprawujący nadzór nad postępowaniem zastrzega swój udział

w czynnościach procesowych, osobiste ich przeprowadzenie bądź przejęcie sprawy do

swego prowadzenia.

2.

Jeżeli dobro śledztwa lub dochodzenia wymaga zmiany prowadzącego postępowanie przygotowawcze,

prokurator zwraca się o to do jego przełożonego służbowego.

3.

W przypadku uznania, że dany organ nie daje gwarancji prawidłowego przeprowadzenia

postępowania, prokurator przejmuje śledztwo lub dochodzenie do swego prowadzenia.

Nadzór prokuratora, o którym mowa w art. 326 § 3 pkt 4 k.p.k., dotyczy także sytuacji, gdy prokurator rozpoznaje zażalenie w przypadkach określonych

w art. 465 § 3, art. 466 § 1 i art. 467 § 1 k.p.k.

Zatwierdzanie decyzji procesowych sporządzonych przez Policję lub inne uprawnione

organy następuje na oryginale i odpisie dokumentu, ze wskazaniem imienia, nazwiska

i stanowiska służbowego prokuratora oraz daty. Odpis zatwierdzonego dokumentu załącza

się do akt podręcznych.

Jeżeli postanowienie o odmowie wszczęcia albo o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia

wymaga zmiany, prokurator zwraca je organowi prowadzącemu postępowanie w celu jej

dokonania lub sam sporządza postanowienie.

Jeżeli akt oskarżenia sporządzony przez Policję w dochodzeniu nie odpowiada wymaganiom

ustawowym, prokurator poleca poprawić go lub sam go sporządza albo wydaje postanowienie,

o którym mowa w art. 331 § 1 k.p.k.

Spostrzeżenia i uwagi dotyczące sposobu prowadzenia postępowania przygotowawczego,

wynikające z nadzoru, prokurator sprawujący nadzór przekazuje kierownikowi właściwej

jednostki organizacyjnej Policji albo kierownikowi jednostki organizacyjnej innego

uprawnionego organu, a w rażących przypadkach niewykonania polecenia prokuratora w

postępowaniu przygotowawczym, występuje do przełożonego funkcjonariusza z żądaniem

wszczęcia przeciwko niemu postępowania służbowego lub dyscyplinarnego.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do nadzoru prokuratora nad

postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez inne uprawnione organy.

Prokurator rejonowy lub prokurator przez niego wyznaczony co najmniej raz w roku dokonuje

kontroli dochodzeń prowadzonych przez inne organy posiadające uprawnienia oskarżycieli

publicznych i w razie potrzeby udziela im niezbędnych wskazań.

Do okresu postępowania przygotowawczego nie wlicza się czasu, jaki upływa

1)

od dnia skierowania sprawy do postępowania mediacyjnego do dnia zarejestrowania wpływu

akt sprawy po zakończeniu tego postępowania;

2)

od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia

a)

wydania przez prokuratora postanowienia o uwzględnieniu zażalenia na postanowienie

o zawieszeniu postępowania,

b)

zarejestrowania akt sprawy po uchyleniu przez sąd postanowienia o zawieszeniu postępowania,

c)

wydania postanowienia o podjęciu postępowania;

3)

od dnia wydania postanowienia o zamknięciu śledztwa lub dochodzenia, a jeżeli w dochodzeniu

nie wydano postanowienia o jego zamknięciu - od dnia wniesienia do sądu aktu oskarżenia

albo wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, do dnia zarejestrowania sprawy po

jej zwrocie przez sąd na podstawie art. 344a § 1 k.p.k.;

4)

od dnia wydania postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego do dnia

a)

wydania przez prokuratora postanowienia o uwzględnieniu zażalenia na postanowienie

o umorzeniu postępowania,

b)

zarejestrowania sprawy po uchyleniu przez sąd postanowienia o umorzeniu postępowania,

c)

wydania postanowienia o podjęciu na nowo lub wznowieniu umorzonego postępowania na

podstawie art. 327 § 1 albo § 2 k.p.k.,

d)

wydania przez Prokuratora Generalnego postanowienia o uchyleniu prawomocnego postanowienia

o umorzeniu postępowania przygotowawczego na podstawie art. 328 k.p.k.;

5)

od dnia skierowania do sądu wniosku, o którym mowa w art. 335 § 1 k.p.k., do dnia zarejestrowania sprawy po jej zwrocie przez sąd na podstawie art. 343 § 7 k.p.k.;

6)

od dnia przekazania sprawy według właściwości innej jednostce organizacyjnej prokuratury

do dnia zwrotu akt sprawy po rozstrzygnięciu sporu kompetencyjnego.

Jeżeli zażalenie nie odpowiada wymogom formalnym, a zwłaszcza nie wskazuje przedmiotu

zaskarżenia, prokurator wzywa wnoszącego do usunięcia braku w zakreślonym terminie.

Wezwanie doręcza się wnoszącemu z pouczeniem o skutkach procesowych nieusunięcia braku.

Po otrzymaniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego oraz

w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego prokurator, nie dostrzegając możliwości uchylenia

lub zmiany tych postanowień, niezwłocznie przesyła zażalenie wraz z aktami sądowi,

który wydał zaskarżone orzeczenie bądź jest właściwy do rozpoznania zażalenia, i przedstawia

uzasadniony wniosek o podjęcie stosownego rozstrzygnięcia.

1.

Uznając, że nie ma podstaw do uwzględnienia zażalenia na postanowienie zamykające

drogę do wydania wyroku, prokurator jest obowiązany przedstawić je niezwłocznie właściwemu

sądowi wraz z aktami sprawy i wnioskiem zawierającym jego stanowisko co do zasadności

zażalenia.

2.

Przed dokonaniem czynności, o których mowa w ust. 1, prokurator może osobiście przedsięwziąć

lub zlecić Policji albo innemu uprawnionemu organowi sprawdzenie nowych istotnych

faktów i dowodów, na które powołuje się wnoszący zażalenie.

1.

Postanowienie o podjęciu na nowo umorzonego śledztwa lub dochodzenia należy wydać

niezwłocznie po ujawnieniu okoliczności wskazujących, że umorzenie postępowania było

niezasadne.

2.

Do podjęcia na nowo umorzonego postępowania nie jest wymagane ujawnienie się nowych

faktów lub dowodów.

Podjąć na nowo umorzone śledztwo lub dochodzenie może prokurator, który wydał lub

zatwierdził postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego, a także prokurator

przełożony.

1.

W uzasadnieniu postanowienia o podjęciu na nowo lub wznowieniu umorzonego postępowania

należy wskazać okoliczności stanowiące podstawę jego wydania.

2.

O podjęciu na nowo i o wznowieniu umorzonego postępowania zawiadamia się pokrzywdzonego

oraz instytucję państwową, samorządową lub społeczną, która złożyła zawiadomienie

o przestępstwie, a o wznowieniu również podejrzanego.

1.

Odpowiedzi na pismo zawierające żądanie wszczęcia lub podjęcia na nowo umorzonego

postępowania przygotowawczego w sprawie, w której uprawomocniło się postanowienie

o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego albo o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia,

jeżeli nie uzasadnia wszczęcia lub podjęcia na nowo umorzonego postępowania, udziela

kierownik jednostki, w której wydano lub zatwierdzono postanowienie o odmowie wszczęcia

postępowania albo o jego umorzeniu. W odpowiedzi należy odnieść się do okoliczności

podniesionych w piśmie.

2.

W przypadku złożenia ponownego żądania w tym przedmiocie właściwy prokurator, nie

uwzględniając żądania, przekazuje pismo prokuratorowi nadrzędnemu nad tym, który wydał

lub zatwierdził postanowienie. Jeżeli wniosek nie zawiera żadnych nowych okoliczności

podważających zasadność podjętej decyzji, prokurator nadrzędny udziela składającemu

pismo odpowiedzi, informując go o braku podstaw do wszczęcia albo podjęcia na nowo

umorzonego postępowania przygotowawczego. Odpowiedź powinna zawierać informację o

pozostawieniu bez odpowiedzi następnych pism w tej sprawie, jeżeli nie zostaną przedstawione

nowe okoliczności, podważające zasadność prawomocnego postanowienia o odmowie wszczęcia

albo o umorzeniu postępowania przygotowawczego. Przepis ust. 1 zdanie drugie stosuje

się odpowiednio.

3.

Pismo kwestionujące zasadność prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania

przygotowawczego przeciwko osobie, będące co do istoty wnioskiem o wznowienie postępowania,

przekazuje się do rozpoznania prokuratorowi nadrzędnemu nad prokuratorem, który wydał

lub zatwierdził to postanowienie. Pismo informujące o braku podstaw do wydania postanowienia

w trybie art. 327 § 2 k.p.k. powinno zawierać także informację o możliwości pozostawienia bez odpowiedzi następnych

pism w tej sprawie, jeżeli nie zostaną przedstawione w nich nowe okoliczności uzasadniające

wznowienie postępowania.

4.

Jeżeli pismo zawiera wniosek o wydanie postanowienia przewidzianego w art. 328 k.p.k. lub potrzeba taka wyłoni się w toku badania sprawy, pismo wraz z aktami i stosownym

wnioskiem prokuratora regionalnego przekazuje się Prokuratorowi Krajowemu. Pismo informujące

o braku podstaw do wydania postanowienia na podstawie art. 328 k.p.k. podpisuje dyrektor lub zastępca dyrektora właściwego departamentu Prokuratury Krajowej.

5.

Pismo z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, naczelnik wydziału zamiejscowego przekazuje

Dyrektorowi Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury

Krajowej.

Jeżeli zawiadomienie o przestępstwie ściganym z oskarżenia prywatnego nie daje podstaw

do wszczęcia postępowania z urzędu, prokurator wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia

postępowania. Pokrzywdzonego poucza się o prawie do złożenia aktu oskarżenia, ze wzmianką,

że w przypadku wniesienia przez niego prywatnego aktu oskarżenia materiały sprawy

zostaną na jego żądanie przesłane sądowi.

Jeżeli dowody zebrane w toku postępowania przygotowawczego nie potwierdzają oceny,

o której mowa w art. 60 § 1 k.p.k., prokurator wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania z uwagi na brak interesu

społecznego w kontynuowaniu ścigania z urzędu. Przepis § 257 zdanie drugie stosuje

się odpowiednio.

Jeżeli w toku postępowania przygotowawczego wszczętego o przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego okaże się, że czyn będący przedmiotem postępowania jest przestępstwem

ściganym z oskarżenia prywatnego, a interes społeczny nie wymaga ścigania z urzędu,

prokurator wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania z uwagi na brak interesu

społecznego w objęciu ścigania z urzędu. W uzasadnieniu postanowienia należy wykazać

brak w czynie znamion przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego oraz brak interesu

społecznego w ściganiu sprawcy z urzędu. Przepis § 257 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

1.

Wniosek o udzielenie pomocy prawnej w sprawie karnej sporządza się w języku polskim.

Wniosek podpisuje Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji

Prokuratury Krajowej, naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej,

naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny lub okręgowy oraz

opatruje się pieczęcią urzędową prokuratury.

2.

We wniosku należy przytoczyć dokładny adres jednostki wraz z numerami telefonu i faksu,

sygnaturę sprawy, dane personalne i adresy podejrzanych i świadków, z których udziałem

mają być przeprowadzone czynności, a także określić zwięźle stan faktyczny sprawy

ze wskazaniem kwalifikacji prawnej czynu, którego postępowanie dotyczy, oraz wskazać

czynności wraz z uzasadnieniem konieczności ich przeprowadzenia.

3.

Jeżeli wniosek dotyczy czynności z udziałem osób przebywających za granicą, należy

wskazać dane umożliwiające organowi państwa obcego ich identyfikację, a w dalszej

kolejności - miejsce pobytu.

1.

Wniosek o przesłuchanie osoby zawiera katalog skierowanych do niej pytań.

2.

W przypadku wnoszenia o przesłuchanie osoby w charakterze świadka należy jednocześnie

zwrócić się do organu państwa obcego z prośbą o uprzedzenie jej o treści art. 233 k.k. oraz w razie potrzeby o zapoznanie z treścią art. 182 k.p.k. lub art. 183 § 1 k.p.k.

3.

W przypadku wnoszenia o przesłuchanie podejrzanego należy zwrócić się do organu państwa

obcego z prośbą o uprzednie pouczenie go o obowiązkach i przysługujących mu uprawnieniach.

Jeżeli wniosek zawiera prośbę o przesłuchanie świadka lub biegłego w formie wideokonferencji,

powinno się dodatkowo wskazać organ i nazwiska osób, które będą przeprowadzały czynność,

oraz przyczyny, dla których nie jest pożądane lub możliwe osobiste stawiennictwo świadka

lub biegłego.

Jeżeli wniosek zawiera prośbę o przesłuchanie świadka lub biegłego w formie konferencji

telefonicznej, wskazuje się również - oprócz danych wymienionych w § 262 - informację

o tym, że świadek lub biegły wyraża gotowość do udziału w czynności w takiej formie.

Do wniosku dołącza się wyciąg z powołanych w nim przepisów k.k. łącznie z przepisami dotyczącymi przedawnienia, z powołanych przepisów k.p.k. i innych ustaw, jeżeli ich treść nie została przytoczona.

1.

Jeżeli umowa lub porozumienie przewiduje bezpośrednią wymianę wniosków o pomoc prawną

pomiędzy właściwymi organami państw obcych, wniosek taki powinien być zaadresowany

do odpowiedniej jednostki prokuratury lub innego właściwego organu za granicą i powoływać

się na postanowienia stosownej umowy lub porozumienia.

2.

Jeżeli umowa o obrocie prawnym nie przewiduje bezpośredniej wymiany wniosków o pomoc

prawną pomiędzy właściwymi organami państw obcych, wniosek taki przesyła się w dwóch

egzemplarzach bez wskazania adresata i bez powoływania podstawy prawnej do Prokuratury

Krajowej, która przesyła go do właściwego organu państwa obcego.

Wniosek o pomoc prawną polegający na przesłuchaniu obywatela polskiego w charakterze

podejrzanego, świadka lub biegłego, Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości

Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej, naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych

Prokuratury Krajowej, naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny

lub prokurator okręgowy przesyła bezpośrednio do właściwego urzędu konsularnego.

1.

W sprawach skomplikowanych lub szczególnej wagi prokurator może zwrócić się o dopuszczenie

go przez organ państwa obcego do udziału w czynnościach wymienionych we wniosku.

2.

Wyjazd prokuratora w celu wzięcia udziału w czynnościach przeprowadzanych za granicą

wymaga zgody Prokuratora Krajowego w sprawach prowadzonych w komórkach organizacyjnych

Prokuratury Krajowej, prokuratora regionalnego w sprawach własnych lub prokuratora

okręgowego w sprawach własnych i prokuratur rejonowych.

1.

Doręczenie pism osobom przebywającym na terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita

Polska zawarła umowę o obrocie prawnym, odbywa się w trybie przewidzianym w tej umowie.

2.

Jeżeli osoba przebywa na terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita Polska nie zawarła

umowy o obrocie prawnym, dokumenty doręcza się wraz z tłumaczeniem za pośrednictwem

operatora pocztowego za zwrotnym pokwitowaniem odbioru.

1.

Wniosek o powołanie wspólnego zespołu śledczego, o którym mowa w art. 589c k.p.k., Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury

Krajowej, naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny lub okręgowy

kieruje drogą służbową do Prokuratora Generalnego za pośrednictwem Prokuratora Krajowego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać przesłanki uzasadniające powołanie zespołu polskiego, przewidziane

w art. 589c § 1 k.p.k., a także elementy, które powinno zawierać porozumienie o powołaniu takiego zespołu,

wymienione w art. 589b § 3 k.p.k.

1.

Tryb określony w § 269 ust. 1 stosuje się także w przypadku delegowania prokuratora

do zespołu, o którym mowa w art. 589d § 1 k.p.k., chyba że wniosek o delegowanie właściwy organ państwa współpracującego skieruje

bezpośrednio do Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego.

2.

W przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 589e § 1 k.p.k., prokurator uczestniczący w pracach zespołu przedstawia niezwłocznie prokuratorowi

przełożonemu informację na piśmie.

1.

Czynności w ramach pomocy prawnej przeprowadza prokurator Departamentu do Spraw Przestępczości

Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej, prokurator Wydziału Spraw Wewnętrznych

Prokuratury Krajowej, prokurator właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator właściwej

prokuratury regionalnej lub prokurator właściwej prokuratury okręgowej.

2.

W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy przemawiają za tym względy ekonomiki

procesowej, czynności, o których mowa w ust. 1, mogą wykonywać prokuratorzy właściwej

prokuratury rejonowej lub jednostki Policji pod nadzorem jednostki przekazującej.

Protokoły czynności przeprowadzanych w ramach realizacji wniosku o udzielenie pomocy

prawnej sporządza się w języku polskim, bez skrótów i poprawek, i opatruje pieczęcią

urzędową. Protokołów nie należy sporządzać odręcznie. Oryginały przekazywane są stronie

wzywającej, zaś odpisy pozostawia się w aktach podręcznych prokuratora.

Jeżeli otrzymany wniosek zawiera prośbę o dokonanie czynności poza właściwością miejscową

danej jednostki, wniosek taki należy niezwłocznie przekazać właściwemu wydziałowi

zamiejscowemu, właściwej prokuraturze regionalnej lub okręgowej, z jednoczesnym powiadomieniem

o tym strony wzywającej.

W przypadku otrzymania wniosku niezawierającego informacji umożliwiających jego wykonanie

należy zwrócić się do strony wzywającej o jego uzupełnienie lub wyjaśnienia w tym

zakresie.

Wniosek organu państwa obcego o dopuszczenie do udziału w czynnościach jego przedstawiciela

rozpoznaje Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji

Prokuratury Krajowej, naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej,

naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny lub prokurator

okręgowy właściwy dla miejsca dokonania tych czynności.

Po zakończeniu postępowania przejętego przez polskie organy wymiaru sprawiedliwości

na podstawie wniosku skierowanego przez państwo obce, odpis prawomocnej decyzji należy

przesłać zagranicznemu organowi sądowemu za pośrednictwem Prokuratury Krajowej lub

bezpośrednio, gdy taki tryb porozumiewania się wynika z umowy międzynarodowej lub

porozumienia.

1.

Wniosek o przejęcie ścigania karnego kierowany do państwa obcego przez polskie organy

wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 591 § 1 k.p.k., zawiera

1)

oznaczenie organu wzywającego, włącznie ze wskazaniem numeru telefonu i faksu, a w

miarę możliwości także osoby wyznaczonej do kontaktu oraz jej adresu poczty elektronicznej;

2)

przedmiot i podstawę wniosku;

3)

imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, miejsce zamieszkania lub pobytu

oraz imiona rodziców podejrzanego;

4)

zwięzły opis stanu faktycznego oraz informacje dotyczące rozmiaru szkody.

2.

Do wniosku dołącza się akta sprawy zawierające uwierzytelnione odpisy materiału dowodowego

oraz wyciągi z przepisów karnych dotyczących kwalifikacji czynu będącego przedmiotem

postępowania oraz przedawnienia karalności czynu.

3.

W przypadku akt przekazywanych za granicę za pośrednictwem Prokuratury Krajowej, należy

przygotować dwa egzemplarze uwierzytelnionych odpisów oraz w razie wątpliwości uzgodnić

z Prokuraturą Krajową sposób przekazania dowodów rzeczowych.

4.

Wniosek podlega tłumaczeniu przez tłumacza przysięgłego na język urzędowy państwa

wezwanego lub inny wskazany język, chyba że umowa międzynarodowa lub porozumienie

stanowi inaczej. Załączniki do wniosku tłumaczy się tylko wtedy, gdy umowa lub porozumienie

tak stanowi.

1.

Do akt sprawy przekazywanego postępowania karnego należy dołączyć udokumentowany wniosek

pokrzywdzonego o naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem, o ile taki wniosek

został złożony.

2.

W sprawie, w której przejęte postępowanie karne zawiera wniosek pokrzywdzonego o naprawienie

szkody, należy, kierując do sądu akt oskarżenia, wnosić i popierać ten wniosek.

1.

W razie uwzględnienia wniosku o przejęcie ścigania przez organy państwa obcego wobec

osoby tymczasowo aresztowanej w Rzeczypospolitej Polskiej, prokurator sporządza nakaz

wydania i przetransportowania oskarżonego do granicy Rzeczypospolitej Polskiej w uzgodnionym

uprzednio terminie.

2.

Nakaz, o którym mowa w ust. 1, prokurator przesyła dyrektorowi właściwego aresztu

śledczego.

1.

Wraz z osobą tymczasowo aresztowaną przekazuje się organowi państwa obcego dowody

rzeczowe, o ile ich charakter na to pozwala.

2.

O ile postanowiono o przekazaniu dowodów rzeczowych organowi państwa obcego w przypadkach

innych niż określone w ust. 1, prokurator zwraca się do organu państwa obcego o wskazanie

czasu, miejsca i sposobu ich przekazania.

Jeżeli podejrzany nie posiada dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy państwa,

prokurator, przed przekazaniem dyrektorowi aresztu śledczego nakazu, o którym mowa

w § 279, zwraca się o wydanie stosownego dokumentu do urzędu konsularnego lub przedstawicielstwa

dyplomatycznego w Rzeczypospolitej Polskiej państwa, którego obywatelem jest tymczasowo

aresztowany, a jeżeli nie jest to możliwe, występuje o wydanie dokumentu, o którym

mowa w art. 268 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2023 r. poz. 519, 185 i 547).

1.

Wniosek o wydanie osoby ściganej powinien zawierać w szczególności

1)

oznaczenie organu wzywającego, włącznie z adresem, numerem telefonu i faksu oraz adresem

poczty elektronicznej;

2)

przedmiot i podstawę wniosku;

3)

imię, nazwisko, obywatelstwo, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania lub pobytu

oraz imiona rodziców osoby ściganej;

4)

opis czynów, w związku z którymi wnioskuje się o wydanie, czas i miejsce ich popełnienia

oraz kwalifikację prawną;

5)

informacje o przedawnieniu karalności.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu;

2)

odpis listu gończego;

3)

tekst przepisów mających zastosowanie w sprawie, w tym tekst przepisów o przedawnieniu;

4)

w miarę możliwości fotografię lub inne materiały identyfikacyjne osoby ściganej.

Wniosek o wydanie osoby ściganej naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator

regionalny lub prokurator okręgowy przesyła w dwóch egzemplarzach wraz z załącznikami

do Prokuratury Krajowej w celu nadania mu dalszego biegu.

Prokurator, który wnioskował o wydanie, zawiadamia areszt śledczy, w którym osadzono

osobę wydaną, jakie postępowanie było podstawą wydania, a także że osoba wydana nie

może być bez zgody państwa wydającego ścigana, skazana ani pozbawiona wolności w celu

wykonania kary pozbawienia wolności za inne przestępstwo popełnione przed dniem wydania

niż to, w związku z którym nastąpiło wydanie.

1.

Czynności zastrzeżone dla prokuratora są wykonywane przez prokuratora właściwej prokuratury

okręgowej. W toku tych czynności należy przede wszystkim ustalić, czy zachodzą warunki

do wydania osoby ściganej.

2.

O wyjaśnienie wątpliwości w przedmiocie obywatelstwa osoby objętej wnioskiem państwa

obcego o ekstradycję należy zwracać się do właściwego urzędu, a w przypadku stwierdzenia,

że uzyskanie dowodów obywatelstwa polskiego nastąpiło z naruszeniem prawa, należy

wystąpić o unieważnienie odnośnych dokumentów.

3.

Jeżeli w toku czynności zajdzie potrzeba uzyskania dodatkowych informacji od organu

występującego o ekstradycję, należy zebrane materiały wraz z odpowiednim wnioskiem

przedstawić Prokuraturze Krajowej.

Po ustaleniu, że osoba wskazana we wniosku państwa obcego podlega ekstradycji, prokurator

przesłuchuje tę osobę w charakterze podejrzanego oraz w miarę potrzeby zabezpiecza

dowody znajdujące się w kraju, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo sądu okręgowego.

Prokurator bierze udział w posiedzeniu sądu dotyczącym wydania opinii w przedmiocie

ekstradycji.

1.

Przy występowaniu do sądu z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania na

wniosek organu państwa obcego obowiązują ogólne przepisy o dopuszczalności stosowania

środków zapobiegawczych.

2.

Zawiadamiając Prokuraturę Krajową o zastosowaniu przez sąd tymczasowego aresztowania,

należy podać datę zatrzymania.

Poza przypadkami określonymi w art. 586 § 1 i art. 613 § 1 k.p.k. oraz gdy nie nastąpiło pouczenie o treści art. 138 k.p.k., doręczenie pisma stronie i osobie składającej poręczenie majątkowe, a przebywającej

na terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o obrocie prawnym,

odbywa się w trybie przewidzianym w tej umowie; osobie przebywającej na terytorium

państwa, z którym Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o obrocie prawnym, doręcza

się pismo wraz z tłumaczeniem za pośrednictwem operatora pocztowego za zwrotnym pokwitowaniem

odbioru.

1.

O zastosowaniu przez sąd i uchyleniu tymczasowego aresztowania wobec obywatela państwa

obcego Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury

Krajowej, naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny lub prokurator

okręgowy, na wniosek osoby zatrzymanej lub gdy umowa międzynarodowa tak stanowi, wysyła

pisemne zawiadomienie bezpośrednio do właściwego terytorialnie urzędu konsularnego

lub do właściwego przedstawicielstwa dyplomatycznego. W odniesieniu do obywateli państw

obcych, z którymi Rzeczpospolita Polska nie utrzymuje stosunków dyplomatycznych, oraz

osób korzystających z prawa azylu zawiadomienie kieruje się do właściwej w sprawach

konsularnych komórki organizacyjnej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

zagranicznych.

2.

Zawiadomienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, o którym mowa w ust. 1, zawiera,

poza danymi osobowymi, określeniem obywatelstwa i miejsca zamieszkania, oznaczenie

dokumentu tożsamości, treść przedstawionego zarzutu wraz z kwalifikacją prawną czynu

i podstawą prawną tymczasowego aresztowania, datę zatrzymania i miejsce osadzenia.

3.

O udzieleniu zezwolenia przedstawicielowi dyplomatycznemu lub konsularnemu na widzenie

z tymczasowo aresztowanym cudzoziemcem decyduje właściwy prokurator prowadzący lub

nadzorujący postępowanie przygotowawcze lub kierownik jednostki, mając na uwadze zasady

i terminy określone w konwencji konsularnej i innych umowach międzynarodowych, jeżeli

zawarte zostały z państwem, którego obywatelem jest tymczasowo aresztowany.

1.

Naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny lub prokurator

okręgowy bezzwłocznie powiadamia, za pośrednictwem Prokuratury Krajowej, właściwą

w sprawach protokołu dyplomatycznego komórkę organizacyjną urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw zagranicznych o prowadzeniu postępowania karnego dotyczącego osoby

korzystającej z immunitetu dyplomatycznego i konsularnego.

2.

Na naczelniku właściwego wydziału zamiejscowego, prokuratorze regionalnym lub prokuratorze

okręgowym spoczywa obowiązek powiadamiania Prokuratury Krajowej o decyzjach procesowych

wydawanych w sprawach, o których mowa w ust. 1.

3.

Odpis decyzji kończącej postępowanie karne doręcza osobie korzystającej z immunitetu

dyplomatycznego lub konsularnego właściwa w sprawach protokołu dyplomatycznego komórka

organizacyjna urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zagranicznych na wniosek

Prokuratury Krajowej.

1.

W sytuacji określonej w art. 607a k.p.k. wniosek o wydanie europejskiego nakazu aresztowania, zwanego dalej „nakazem”, kieruje

do sądu okręgowego Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i

Korupcji Prokuratury Krajowej, naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej,

naczelnik właściwego miejscowo wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny lub prokurator

okręgowy.

2.

W przypadku gdy osoba ścigana, której miejsce pobytu jest znane, przebywa na terytorium

państwa uczestniczącego w Systemie Informacyjnym Schengen, zwanym dalej „SIS”, przesyła

się, w postaci elektronicznej, odpis nakazu w formacie PDF i jego tłumaczenie na język

angielski w formacie DOC, TXT lub RTF, w sposób zapewniający poufność i integralność

przekazywanych danych, bezpośrednio na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE, po

czym dokonuje się bezzwłocznie wprowadzenia danych tej osoby do SIS; przepis § 312

ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku gdy miejsce pobytu osoby ściganej nie jest znane, a istnieje podejrzenie,

że osoba ścigana może przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w SIS, przesyła

się, w postaci elektronicznej, odpis nakazu w formacie PDF i jego tłumaczenie na język

angielski w formacie DOC, TXT lub RTF wraz z wnioskiem o wdrożenie poszukiwań międzynarodowych

w formacie PDF, w sposób zapewniający poufność i integralność przekazywanych danych,

bezpośrednio na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE, po czym dokonuje się bezzwłocznie

wprowadzenia danych tej osoby do SIS; przepis § 312 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku ustalenia, że osoba ścigana przebywa, lub gdy istnieje podejrzenie, że

może ona przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w SIS, niebędącego państwem

członkowskim Unii Europejskiej, albo na terytorium nieuczestniczącego w SIS państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Przejęcia osoby ściganej podlegającej przekazaniu do Rzeczypospolitej Polskiej w wykonaniu

nakazu dokonuje Prokuratura Krajowa, właściwy wydział zamiejscowy, właściwa prokuratura

regionalna lub prokuratura okręgowa po bezpośrednich uzgodnieniach z organem sądowym

państwa wykonania nakazu albo za pośrednictwem punktów kontaktowych Europejskiej Sieci

Sądowej lub Prokuratury Krajowej.

6.

Prokurator zawiadamia areszt śledczy, w którym osadzono osobę przekazaną, jakie postępowanie

było podstawą przekazania, a także że osoba przekazana nie może być bez zgody organu

sądowego państwa wykonania nakazu ścigana, skazana ani pozbawiona wolności w celu

wykonania kary pozbawienia wolności za inne przestępstwo popełnione przed dniem przekazania

niż to, w związku z którym nastąpiło przekazanie.

7.

W sytuacji określonej w art. 607e § 3 pkt 8 k.p.k. wniosek do sądu okręgowego właściwego do wydania europejskiego nakazu aresztowania

kieruje Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury

Krajowej, naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej, naczelnik właściwego

miejscowo wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny lub prokurator okręgowy.

8.

Wystąpienie określone w art. 607h § 1 k.p.k. kieruje bezpośrednio Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej

i Korupcji Prokuratury Krajowej, naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych Prokuratury

Krajowej, naczelnik właściwego miejscowo wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny

lub prokurator okręgowy.

1.

Organem uprawnionym do przyjęcia europejskiego nakazu aresztowania, o którym mowa

w art. 607k § 1 k.p.k., zwanego dalej „nakazem europejskim”, wydanego przez organ innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, jest właściwy miejscowo prokurator okręgowy.

2.

Po dokonaniu czynności, o których mowa w art. 607k § 2-4 k.p.k., prokurator okręgowy kieruje sprawę do właściwego miejscowo sądu okręgowego z wnioskiem

o wydanie postanowienia w przedmiocie przekazania osoby ściganej. Kierując wniosek

o wydanie postanowienia o przekazaniu osoby ściganej, prokurator wnosi jednocześnie,

jeżeli istnieją przesłanki, o zastosowanie wobec tej osoby tymczasowego aresztowania

lub innego środka zapobiegawczego.

Udział prokuratora w czynnościach sądu okręgowego związanych z wydaniem i wykonaniem

europejskiego nakazu aresztowania jest obowiązkowy, gdy sąd działa na wniosek prokuratora.

Prokuraturę Krajową należy informować o niedotrzymaniu terminów wydania postanowienia

w przedmiocie przekazania osoby ściganej, określonych w art. 607m k.p.k., oraz o wystąpieniu przeszkód w jej przekazaniu, o których mowa w art. 607n § 2 k.p.k.

O wykonanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie

mienia, postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego określonego w art. 272, art. 275, art. 275a lub art. 276 k.p.k. albo europejskiego nakazu ochrony występuje Dyrektor Departamentu do Spraw Przestępczości

Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej, naczelnik Wydziału Spraw Wewnętrznych

Prokuratury Krajowej, naczelnik właściwego miejscowo wydziału zamiejscowego, prokurator

regionalny lub prokurator okręgowy.

Wystąpienie o wykonanie, chociażby nieprawomocnego, postanowienia o zatrzymaniu dowodów

lub mającego na celu zabezpieczenie mienia, postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego

określonego w art. 272, art. 275, art. 275a lub art. 276 k.p.k. albo europejskiego nakazu ochrony kieruje się bezpośrednio do właściwego organu sądowego

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, chyba że oświadczenie złożone przez

to państwo członkowskie stanowi inaczej.

1.

Prokurator, który występował o wykonanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego

na celu zabezpieczenie mienia, postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego

określonego w art. 272, art. 275, art. 275a lub art. 276 k.p.k. albo europejskiego nakazu ochrony, w razie potrzeby prowadzi konsultacje z organem

sądowym innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a w szczególności przekazuje,

na żądanie tego organu, dalsze niezbędne informacje umożliwiające wykonanie tego postanowienia

lub nakazu.

2.

Konsultacje mogą być prowadzone również za pośrednictwem punktów kontaktowych Europejskiej

Sieci Sądowej, Eurojustu lub Prokuratury Krajowej.

Orzeczenie organu sądowego innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o zatrzymaniu

dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia, orzeczenie wydane w celu zapewnienia

prawidłowego toku postępowania i nakładające na osobę, przeciwko której w tym państwie

prowadzone jest postępowanie karne, obowiązek określony w art. 607zh § 1 k.p.k. albo europejski nakaz ochrony wykonuje prokurator właściwej miejscowo prokuratury

okręgowej albo prokurator prokuratury rejonowej pod nadzorem prokuratury okręgowej.

Po ustaleniu, że dowody lub mienie znajdują się lub są przechowywane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i nie zachodzą przesłanki do odmowy wykonania orzeczenia,

prokurator wydaje postanowienie w przedmiocie wykonania tego orzeczenia bez konieczności

wydania postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub o zabezpieczeniu mienia na podstawie

krajowych przepisów k.p.k.

Jeżeli okaże się, że dowody lub mienie, których dotyczy orzeczenie sądowe organu innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, znajdują się lub są przechowywane na obszarze

właściwości różnych prokuratur okręgowych, jednostka, do której wpłynęło orzeczenie,

przekazuje niezwłocznie jego odpisy wszystkim właściwym miejscowo prokuraturom okręgowym,

powiadamiając o tym organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który wystąpił

z orzeczeniem. Wówczas każda z właściwych miejscowo prokuratur bada, czy nie zachodzą

przesłanki do odmowy wykonania orzeczenia, jak również wydaje postanowienie w przedmiocie

wykonania tego orzeczenia.

Decyzję o wstrzymaniu wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu

zabezpieczenie mienia prokurator podejmuje najpóźniej w momencie wydawania postanowienia

w przedmiocie wykonania tych orzeczeń.

1.

Po ustaleniu, że osoba, przeciwko której w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

prowadzone jest postępowanie karne i na którą nałożono obowiązek określony w art. 607zh § 1 k.p.k., posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalne stałe miejsce pobytu oraz

że nie zachodzą przesłanki do odmowy wykonania orzeczenia, prokurator wydaje postanowienie

w przedmiocie jego wykonania.

2.

Wykonaniu orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, nie sprzeciwia się nieposiadanie legalnego

stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osobę, na którą nałożono

obowiązek określony w art. 607zh § 1 k.p.k., o ile z takim wnioskiem wystąpi właściwy organ sądowy innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej i w większym stopniu zapewni to prawidłowy tok postępowania.

Po ustaleniu, że osoba objęta europejskim nakazem ochrony przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej albo zamierza tu zamieszkać lub przebywać i że nie zachodzą przesłanki do

odmowy wykonania nakazu, prokurator wydaje postanowienie w przedmiocie wykonania tego

nakazu.

Wykonanie europejskiego nakazu ochrony nie jest uzależnione od przebywania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej osoby, na którą nałożono objęte tym nakazem obowiązki określone

w art. 611wd § 1 k.p.k.

Wystąpienie, o którym mowa w art. 592a § 1 k.p.k., zawiera

1)

oznaczenie organu występującego, ze wskazaniem jego adresu, numeru telefonu, faksu

i adresu poczty elektronicznej;

2)

datę oraz miejsce wystąpienia;

3)

dane określające tożsamość i obywatelstwo podejrzanego lub oskarżonego, a także pokrzywdzonego;

4)

sygnaturę sprawy i oznaczenie etapu toczącego się postępowania karnego;

5)

przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu;

6)

zwięzły opis stanu faktycznego sprawy;

7)

informację o zastosowaniu tymczasowego aresztowania albo innego środka polegającego

na pozbawieniu wolności;

8)

inne informacje, które mogą mieć istotne znaczenie dla ustalenia toczącego się postępowania

co do tego samego czynu tej samej osoby w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

1.

Prokurator udziela odpowiedzi na wystąpienie sądu lub innego organu państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, która zawiera informacje o

1)

tym, czy toczy się lub toczyło się postępowanie karne co do tego samego czynu tej

samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

właściwym organie, który prowadzi lub prowadził postępowanie karne co do tego samego

czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej, z podaniem jego adresu, numeru

telefonu, faksu i adresu poczty elektronicznej, oraz wskazuje etap toczącego się postępowania

karnego lub rodzaj orzeczenia kończącego postępowanie karne.

2.

W przypadku nieposiadania informacji, o których mowa w ust. 1, prokurator występuje

do Prokuratora Krajowego o informacje o właściwym organie, który prowadzi lub prowadził

postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

W przypadku uzyskania informacji od podmiotu określonego w ust. 2 prokurator przekazuje

wystąpienie sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej do właściwego

organu prowadzącego postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej

Polskiej. W przypadku uzyskania informacji, że nie toczy się lub nie toczyło się postępowanie

karne co do tego samego czynu tej samej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej, prokurator

udziela odpowiedzi sądowi lub innemu organowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Wystąpienie oraz odpowiedź na wystąpienie może nastąpić przy użyciu urządzeń służących

do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności

tych dokumentów.

1.

W przypadku prowadzenia konsultacji przez kilka jednostek prokuratury w związku z

tym samym wystąpieniem właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii

Europejskiej lub zbiegiem wystąpień odnośnie do postępowania karnego co do tego samego

czynu tej samej osoby, nadzór nad przebiegiem konsultacji sprawuje Prokurator Krajowy.

2.

Konsultacje, o których mowa w art. 592c § 1 k.p.k., przeprowadza się w języku uzgodnionym między prokuratorem a właściwym sądem lub

innym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Przepisy rozdziałów 1, 2 i 5 niniejszego działu stosuje się odpowiednio do współpracy

z Prokuraturą Europejską.

Prokurator Krajowy, naczelnik wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny oraz prokurator

okręgowy zapewniają całodobowy kontakt z Biurem SIRENE poprzez zorganizowanie systemu

dyżurów pełnionych przez prokuratorów kierowanej przez siebie jednostki.

Przetwarzanie danych SIS odbywa się poprzez Centralną Bazę Danych Systemu Informatycznego

Prokuratury.

1.

Wpisów danych SIS w sprawach pozostających na etapie postępowania przygotowawczego

dokonują Prokuratura Krajowa, wydziały zamiejscowe, prokuratury regionalne i prokuratury

okręgowe.

2.

Wprowadzenia danych SIS dotyczących osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub

2 ustawy o SIS oraz VIS, dokonuje się bezzwłocznie w przypadku ustalenia, że osoba

poszukiwana przebywa lub zaistnienia podejrzenia, że może ona przebywać na terytorium

państwa uczestniczącego w SIS.

3.

Wprowadzenia danych SIS dotyczących osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy

o SIS oraz VIS, i przedmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o SIS oraz

VIS, można dokonywać w przypadku ustalenia, że osoby te przebywają, a przedmioty te

znajdują się lub zaistnienia podejrzenia, że osoby te mogą przebywać, a przedmioty

te mogą znajdować się na terytorium państwa uczestniczącego w SIS oraz gdy uzasadnia

to waga lub charakter sprawy.

1.

Obowiązkiem prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze

w sprawie, w której podjęto czynności poszukiwawcze za pośrednictwem SIS, jest dbałość

o zgodność z prawem, dokładność i aktualność wprowadzonych danych SIS, w tym o bezzwłoczną

zmianę lub usunięcie danych niezgodnych z prawem, niedokładnych lub nieaktualnych.

2.

Bezpośrednio po przekazaniu osoby, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy

o SIS oraz VIS, uchyleniu nakazu albo w przypadku, gdy nastąpiło przedawnienie karalności

przestępstwa, dokonuje się usunięcia danych niezgodnych z prawem lub nieaktualnych.

3.

Prokurator, do którego zadań należy wykonywanie czynności z zakresu obrotu prawnego

z zagranicą, nie rzadziej niż co 6 miesięcy, żąda od właściwego prokuratora nadesłania

informacji o stanie spraw, w których wprowadzono dane SIS, i podejmuje działania zmierzające

do zapewnienia aktualności tych danych.

Wglądu do danych SIS dotyczących osób i przedmiotów, o których mowa w art. 4 ust.

1 pkt 1-7 ustawy o SIS oraz VIS, można dokonywać wyłącznie w sytuacji, gdy uzasadniają

to potrzeby postępowania karnego.

W przypadku stwierdzenia, że dane osoby biorącej udział w postępowaniu lub dane przedmiotu

zatrzymanego dla potrzeb postępowania karnego są zarejestrowane w SIS, podejmuje się

niezwłocznie czynności umożliwiające podjęcie wnioskowanych działań w związku ze zidentyfikowaniem

osoby lub przedmiotu oraz informuje Biuro SIRENE przy użyciu formularzy, których wzory

określono w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 4 ust. 5 ustawy o SIS oraz VIS.

W przypadku braku bezpośredniego dostępu do danych SIS spowodowanego przyczynami niezależnymi

od prokuratury wprowadzenia danych SIS dokonują Prokuratura Krajowa, wydziały zamiejscowe,

prokuratury regionalne i prokuratury okręgowe za pośrednictwem centralnego organu

technicznego Krajowego Systemu Informatycznego przy użyciu karty wpisu, o której mowa

w art. 22 ust. 1 ustawy o SIS oraz VIS.

W przypadku zaistnienia potrzeby uzyskania wglądu do danych Wizowego Systemu Informacyjnego,

z zastrzeżeniem wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o SIS oraz VIS, Prokurator

Krajowy, naczelnik wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny lub prokurator okręgowy

zwraca się w tej sprawie do Komendanta Głównego Policji jako centralnego punktu dostępu

do Krajowego Systemu Informatycznego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o

SIS oraz VIS.

W postępowaniu przed sądem prokurator sprawuje funkcję oskarżyciela publicznego oraz

podejmuje czynności zmierzające do prawidłowego i jednolitego stosowania prawa, chyba

że ustawa stanowi inaczej. W tym celu

1)

bierze udział w rozprawach i posiedzeniach;

2)

składa wnioski co do wymiaru kary i innych rozstrzygnięć;

3)

zaskarża orzeczenia i zarządzenia, które uznaje za niesłuszne.

Prokurator, w toku postępowania sądowego, dąży do realizacji celów postępowania karnego

określonych w art. 2 § 1 k.p.k. oraz współdziała z sądem w przeprowadzeniu procesu rzetelnego, sprawnego i z poszanowaniem

godności uczestników postępowania.

1.

Prokurator uczestniczy w posiedzeniach sądu, gdy ustawa tak stanowi oraz gdy sąd rozpoznający

wniosek prokuratora albo rozstrzygający zażalenie na jego decyzję lub prokurator uzna

to za zasadne, w szczególności gdy wymaga tego dobro postępowania.

2.

Prokurator uczestniczy w posiedzeniach sądu w przedmiocie zastosowania lub przedłużenia

tymczasowego aresztowania oraz w posiedzeniach sądu rozpoznającego zażalenie na zatrzymanie,

gdy zatrzymanie nastąpiło na jego zarządzenie lub gdy w trybie nadzoru prokurator

stwierdził uchybienia w przebiegu tej czynności.

1.

Do udziału w rozprawie (posiedzeniu) wyznacza się jako referenta sądowego prokuratora,

który w danej sprawie prowadził lub nadzorował postępowanie przygotowawcze albo sporządził

akt oskarżenia. Wyznaczenie innego prokuratora jest dopuszczalne wyłącznie w szczególnie

uzasadnionych przypadkach; wyznacza się wówczas prokuratora znającego sprawę.

2.

W sprawach skomplikowanych, a także w przypadku, gdy postępowanie prowadził zespół

prokuratorów, w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania przed sądem, do udziału

w rozprawie można wyznaczyć więcej niż jednego prokuratora.

Na rozprawie (posiedzeniu) prokurator składa wnioski we wszystkich kwestiach wymagających

rozstrzygnięcia przez sąd i wypowiada się co do wniosków zgłaszanych przez uczestników

postępowania. Wypowiedzi prokuratora mają zawierać należycie sprecyzowane stanowisko.

Prokurator zwraca uwagę, aby jego wypowiedzi były zaprotokołowane jak najdokładniej.

Prokurator w ramach głosów stron, po przedstawieniu istotnych okoliczności sprawy,

omówieniu i ocenie dowodów, wskazuje na prawne i społeczne aspekty sprawy, uzasadniając

kwalifikację prawną czynu, rodzaj i wymiar wnioskowanej kary i środków karnych oraz

innych rozstrzygnięć.

W sprawach, w których funkcje oskarżycielskie przed sądami rejonowymi wykonują przedstawiciele

innych organów, prokurator zapoznaje się z treścią orzeczeń i w miarę potrzeby zaskarża

je. Organom tym prokurator udziela wskazówek i zaleceń w wypełnianiu funkcji oskarżycielskiej.

1.

Prokurator składa niezwłocznie sprawozdanie z przebiegu i wyników rozprawy (posiedzenia),

w tym dotyczących zabezpieczenia majątkowego, wraz z własną oceną orzeczenia (zarządzenia)

przełożonemu, który podpisem pod adnotacją w aktach podręcznych stwierdza przyjęcie

sprawozdania.art. 387 k.p.k. lub trybu z art. 338a k.p.k., czyniąc o tym adnotację w aktach podręcznych. W sprawach rozpoznawanych bez udziału

prokuratora zasadność orzeczenia bada i składa sprawozdanie wyznaczony prokurator.

1a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w rozprawie (posiedzeniu) brał udział kierownik

jednostki.

2.

Przełożony, niezależnie od oceny prokuratora, może złożyć wniosek o sporządzenie na

piśmie uzasadnienia orzeczenia.

3.

W przypadku określonym w ust. 2 po uzyskaniu sporządzonego na piśmie uzasadnienia

orzeczenia przełożony może wyznaczyć innego prokuratora niż uczestniczący w rozprawie

do dokonania oceny zasadności orzeczenia. Ocenę taką poprzedza zapoznanie się z aktami

danej sprawy. W razie stwierdzenia braku podstaw do zaskarżenia orzeczenia prokurator

przedstawia swoją ocenę na piśmie.

1.

Środek odwoławczy od orzeczenia sądu pierwszej instancji sporządza i przesyła do sądu

prokurator, który skierował akt oskarżenia lub brał udział w postępowaniu przed sądem;

jeżeli to niemożliwe, środek odwoławczy sporządza i przesyła do sądu prokurator wyznaczony

przez przełożonego.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia

środka odwoławczego.

1.

Przy powoływaniu się na dowód należy w uzasadnieniu środka odwoławczego wskazać numer

karty akt sprawy.

2.

Jeżeli w środku odwoławczym powołuje się dowody objęte wnioskiem o sprostowanie protokołu

rozprawy, a w kwestii tej nie nastąpiło jeszcze rozstrzygnięcie, treść dowodów można

także podać w brzmieniu określonym we wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy.

1.

Do udziału w postępowaniu przed sądem odwoławczym wyznacza się prokuratora, o którym

mowa w § 321 ust. 1.

2.

Jeżeli prokurator, o którym mowa w ust. 1, nie może wziąć udziału w postępowaniu,

do udziału w rozprawach i posiedzeniach sądu odwoławczego innego prokuratora wyznacza

kierownik jednostki.

3.

W uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki może wystąpić do kierownika jednostki

wyższego stopnia o wyznaczenie prokuratora tej jednostki do udziału w postępowaniu

przed sądem odwoławczym.

4.

W przypadku gdy w postępowaniu odwoławczym będzie uczestniczył prokurator z innej

jednostki wraz z przesłaniem do sądu środka odwoławczego należy mu przekazać akta

podręczne wraz z odpisem zaskarżonego orzeczenia i dodatkowym odpisem środka odwoławczego.

Przepisy § 328 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio po otrzymaniu z sądu zawiadomienia

o przyjęciu środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego, z tym że z aktami podręcznymi

przesyła się w miarę możliwości odpis wyroku i tego środka.

Prokurator, o którym mowa w § 328, może cofnąć środek odwoławczy zwłaszcza w sytuacji,

gdy w toku postępowania w sposób istotny zmieniły się okoliczności faktyczne lub prawne

sprawy. O cofnięciu środka odwoławczego i jego przyczynach prokurator zawiadamia niezwłocznie

przełożonego.

1.

W postępowaniu przed sądem odwoławczym przepisy § 322 i § 323 stosuje się odpowiednio.

2.

W razie potrzeby, wynikającej z charakteru sprawy lub wagi rozstrzyganych problemów,

sporządza się wniosek na piśmie.

3.

We wniosku należy omówić uchybienia postępowania sądowego wymagające zwrócenia na

nie uwagi sądowi niższej instancji.

Przepisy § 325 stosuje się odpowiednio.

1.

W razie uzyskania na skutek pisma zawierającego prośbę o wniesienie kasacji od prawomocnego

orzeczenia sądu kończącego postępowanie informacji uprawdopodabniających uchybienie,

o którym mowa w art. 523 § 1 zdanie pierwsze k.p.k. lub art. 523 § 1 zdanie drugie w związku z art. 523 § 1a k.p.k., zwanego dalej „pismem o kasację”, prokurator wykonujący czynności służbowe w Prokuraturze

Krajowej zwraca się do właściwego sądu o nadesłanie akt sprawy.

2.

Jeżeli na podstawie treści pisma o kasację można ustalić, że nie zachodzą ustawowe

warunki dopuszczalności wniesienia kasacji, nie występuje się o akta sprawy, a pismo

pozostawia się bez biegu.

3.

W razie braku podstaw do wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego pismo o

kasację pozostawia się bez biegu.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, pozostawienie pisma o kasację bez biegu

nie wymaga uzasadnienia. Przyczynę pozostawienia pisma bez biegu odnotowuje się w

aktach sprawy prokuratora.

5.

O wniesieniu kasacji albo pozostawieniu bez biegu pisma o kasację zawiadamia się autora

pisma. W przypadku pozostawienia pisma o kasację bez biegu w zawiadomieniu podaje

się przyczynę i podstawę prawną. Zawiadomienie nie wymaga uzasadnienia.

1.

Jeżeli pismo o kasację nie wskazuje orzeczenia, którego dotyczy, oraz okoliczności

mogących stanowić podstawę zarzutów kasacyjnych, wzywa się jego autora do usunięcia

tych braków w terminie 7 dni.

2.

W razie nieusunięcia braków w terminie, o którym mowa w ust. 1, pismo o kasację pozostawia

się bez biegu, o czym poucza się w wezwaniu.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, autora pisma o kasację nie zawiadamia się o pozostawieniu

tego pisma bez biegu. Przepis § 332a ust. 4 zdanie drugie stosuje się.

1.

Jeżeli z treści pisma o kasację wynika, że nie pochodzi od osoby, której dotyczy prawomocne

orzeczenie sądu kończące postępowanie, osoby dla niej najbliższej w rozumieniu art. 115 § 11 k.k. lub osoby uprawnionej do jej reprezentowania, pozostawia się je bez biegu. Przepisy

§ 332a ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku wątpliwości, czy pismo o kasację pochodzi od osoby wskazanej w ust. 1,

prokurator może zażądać od autora pisma wykazania tej okoliczności w terminie 7 dni.

3.

W razie niewykazania w terminie, o którym mowa w ust. 2, że pismo o kasację pochodzi

od osoby wskazanej w ust. 1, pismo pozostawia się bez biegu, o czym poucza się w wezwaniu.

Przepisy § 332a ust. 4 zdanie drugie i § 332b ust. 3 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio.

Pismo o kasację ponownie wniesione w sprawie, w której stwierdzono brak podstaw do

wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego, pozostawia się bez biegu. Przepisy

§ 332a ust. 4 zdanie drugie i § 332b ust. 3 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli z treści pisma o kasację lub innych okoliczności znanych prokuratorowi z urzędu

wynika, że prośbę o wniesienie kasacji w tej samej sprawie skierowano również do innego

uprawnionego organu, prokurator występuje do niego o informację o sposobie jej rozpatrzenia.

2.

Do czasu uzyskania informacji, o której mowa w ust. 1, prokurator może powstrzymać

się od podejmowania dalszych czynności.

3.

Po uzyskaniu informacji, o której mowa w ust. 1, pismo o kasację można pozostawić

bez biegu w przypadku, gdy

1)

w tej samej sprawie i w interesie tej samej strony pismo o kasację skierowano do innego

uprawnionego organu;

2)

inny uprawniony organ podjął decyzję o wniesieniu kasacji w tej samej sprawie i w

interesie tej samej strony;

3)

kasacja w tej samej sprawie i w interesie tej samej strony została wniesiona przez

inny uprawniony organ.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, przepisy § 332a ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Nie nadaje się biegu pismom o kasację

1)

niezawierającym imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania lub adresu do korespondencji;

2)

skierowanym drogą elektroniczną, chyba że zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem

elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym e-PUAP;

3)

zawierającym treści znieważające lub słowa powszechnie uznawane za obelżywe;

4)

niezawierającym informacji, o których mowa w § 332a ust. 1.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepisy § 332a ust. 4 zdanie drugie i

§ 332b ust. 3 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, przepisy § 332a ust. 4 i 5 stosuje

się odpowiednio.

1.

Jeżeli pismo o kasację nie jest podpisane, wzywa się jego autora do usunięcia tego

braku w terminie 7 dni.

2.

W razie nieusunięcia braku w terminie wskazanym w ust. 1 pismo o kasację pozostawia

się bez biegu, o czym poucza się w wezwaniu. Przepisy § 332a ust. 4 zdanie drugie

i § 332b ust. 3 zdanie pierwsze stosuje się odpowiednio.

Pismo o kasację pozostawia się bez biegu w przypadku stwierdzenia zaginięcia lub zniszczenia

akt sprawy, której dotyczy. W takim przypadku zawiadamia się autora pisma o pozostawieniu

tego pisma bez biegu, pouczając go o treści art. 160 § 3 k.p.k. i art. 161 k.p.k. Przepis § 332a ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

W razie stwierdzenia w orzeczeniu sądu odwoławczego, innym niż uchylające wyrok sądu

pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania, uchybień wymienionych

w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 k.p.k., wniosek o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem kieruje do sądu odwoławczego odpowiednio

prokurator Prokuratury Krajowej, naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego albo

właściwego wydziału prokuratury regionalnej, prokuratury okręgowej lub prokurator

rejonowy.

2.

W razie stwierdzenia w prawomocnym orzeczeniu sądu kończącym postępowanie, w innym

przypadku niż określony w ust. 1, uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 k.p.k., prokurator, o którym mowa w ust. 1, zwraca się do prezesa właściwego sądu o niezwłoczne

nadesłanie akt sprawy, wskazując, w razie potrzeby, na termin określony w art. 524 § 3 k.p.k. Po otrzymaniu akt prokurator niezwłocznie przesyła do Prokuratora Generalnego za

pośrednictwem Prokuratora Krajowego wniosek o wniesienie kasacji nadzwyczajnej.

3.

Kasację od orzeczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, wnosi odpowiednio Prokurator Krajowy,

naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator regionalny lub okręgowy. Prokurator

rejonowy kasację kieruje za pośrednictwem prokuratora okręgowego. Kasację od orzeczeń

wydanych przez sądy wojskowe wnosi Zastępca Prokuratora Generalnego do spraw Wojskowych.

4.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia w prawomocnym wyroku

okoliczności, o której mowa w art. 523 § 1a k.p.k.

5.

W posiedzeniu sądu w przedmiocie dopuszczalności kasacji odbywającym się z udziałem

stron uczestniczy odpowiednio prokurator Prokuratury Krajowej, prokurator właściwego

wydziału zamiejscowego, prokurator prokuratury regionalnej lub okręgowej; w razie

potrzeby prokurator ten zaskarża orzeczenie o niedopuszczalności kasacji. Prokurator,

o którym mowa w § 321 ust. 1, może, na swój wniosek, wziąć udział w posiedzeniu obok

prokuratora wyznaczonego z jednostki wyższego stopnia.

6.

Pisemną odpowiedź na kasację składa odpowiednio prokurator Prokuratury Krajowej, prokurator

właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator prokuratury regionalnej, prokurator

prokuratury okręgowej lub prokurator rejonowy w terminie 14 dni od dnia otrzymania

kasacji innej strony. Uznając kasację za oczywiście bezzasadną, prokurator zarządza

przesłanie odpowiedzi podmiotom wymienionym w art. 530 § 5 k.p.k., o czym informuje sąd, a po nadejściu zwrotnych pokwitowań jej odbioru przesyła je

do sądu w ślad za odpowiedzią na kasację.

7.

W rozprawie przed Sądem Najwyższym w przedmiocie rozpoznania kasacji może wziąć udział,

na swój wniosek, obok prokuratora Prokuratury Krajowej prokurator, o którym mowa w

§ 321.

8.

W przypadku niesporządzenia przez sąd odwoławczy uzasadnienia orzeczenia w czasie

powodującym zagrożenie upływu terminu, o którym mowa w art. 524 § 3 k.p.k., prokurator Prokuratury Krajowej, naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego, prokurator

regionalny, prokurator okręgowy lub prokurator rejonowy, na miesiąc przed upływem

tego terminu, powinien zawiadomić o tym prezesa sądu odwoławczego.

1.

W razie stwierdzenia w wyroku sądu odwoławczego uchylającym wyrok sądu pierwszej instancji

i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. albo naruszenia art. 437 k.p.k., wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem kieruje do sądu odwoławczego odpowiednio

prokurator Prokuratury Krajowej, naczelnik właściwego wydziału zamiejscowego albo

właściwego wydziału prokuratury regionalnej, prokuratury okręgowej lub prokurator

rejonowy. Przepis § 333 ust. 5 i 6 oraz skarg na wyroki sądów odwoławczych stosuje

się odpowiednio.

2.

W razie potrzeby prokurator, o którym mowa w ust. 1, po przyjęciu skargi przez prezesa

sądu odwoławczego, składa wniosek w przedmiocie środka zapobiegawczego bezpośrednio

do Sądu Najwyższego.

1.

W razie wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego z urzędu lub na

skutek wystąpienia uprawnionej osoby kierownik jednostki powiadamia o tym kierownika

jednostki wyższego stopnia.

1a

Do wystąpień, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy § 332a-332h.

2.

W razie uznania wystąpienia za niezasadne, pozostawia się je bez biegu i powiadamia

o tym zainteresowanego, podając motywy odmowy.

3.

Do udziału prokuratora w postępowaniu kasacyjnym dotyczącym wznowienia postępowania

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 4.

1.

W razie uzyskania, na skutek pisma zawierającego prośbę o wniesienie skargi nadzwyczajnej

lub wskazującego okoliczności mogące stanowić podstawę jej zarzutów, zwanego dalej

„pismem o skargę nadzwyczajną”, albo z urzędu, informacji uprawdopodabniających uchybienie

uzasadniające wniesienie skargi nadzwyczajnej od prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego

lub sądu wojskowego kończącego postępowanie w sprawie, które nie może być uchylone

lub zmienione w trybie innych nadzwyczajnych środków zaskarżenia, prokurator wykonujący

czynności służbowe w Prokuraturze Krajowej zwraca się do prokuratora regionalnego

o dokonanie oceny dopuszczalności i celowości wniesienia skargi nadzwyczajnej, chyba

że uzna, iż nie jest to konieczne.

2.

Prokurator regionalny, przed dokonaniem oceny dopuszczalności i celowości wniesienia

skargi nadzwyczajnej, zwraca się do prezesa właściwego sądu apelacyjnego o niezwłoczne

nadesłanie akt sprawy.

3.

Prokurator regionalny, zwracając się o niezwłoczne nadesłanie akt sprawy, może wystąpić

do prezesa właściwego sądu apelacyjnego o przedstawienie opinii w przedmiocie dopuszczalności

i celowości wniesienia skargi nadzwyczajnej w sprawie, o której akta wystąpił; w takim

przypadku prokurator regionalny przesyła prezesowi właściwego sądu apelacyjnego kopię

pisma o skargę nadzwyczajną lub informacje uprawdopodabniające uchybienie uzasadniające

wniesienie skargi nadzwyczajnej.

4.

Prokurator regionalny, przed dokonaniem oceny dopuszczalności i celowości wniesienia

skargi nadzwyczajnej, może zwrócić się do podległych mu kierowników jednostek organizacyjnych

prokuratury, z których prokuratorzy brali udział w postępowaniach sądowych, o przedstawienie

stanowiska w przedmiocie dopuszczalności i celowości wniesienia od tego orzeczenia

skargi nadzwyczajnej.

5.

Prokurator regionalny po dokonaniu oceny dopuszczalności i celowości wniesienia skargi

nadzwyczajnej niezwłocznie przesyła prokuratorowi wykonującemu czynności służbowe

w Prokuraturze Krajowej akta sprawy wraz z projektem skargi nadzwyczajnej albo stanowiskiem

w przedmiocie braku podstaw do jej wniesienia.

6.

Jeżeli w stanowisku, o którym mowa w ust. 5, wskazano oczywisty brak podstaw do wniesienia

skargi nadzwyczajnej, akt sprawy nie przesyła się prokuratorowi wykonującemu czynności

służbowe w Prokuraturze Krajowej, chyba że wystąpi z takim żądaniem.

7.

Prokurator wykonujący czynności służbowe w Prokuraturze Krajowej zawiadamia autora

pisma o skargę nadzwyczajną o wniesieniu skargi nadzwyczajnej przez Prokuratora Generalnego

albo o pozostawieniu tego pisma bez biegu z uwagi na brak podstaw do jej wniesienia.

W przypadku pozostawienia pisma o skargę nadzwyczajną bez biegu w zawiadomieniu podaje

się przyczynę i podstawę prawną. Zawiadomienie nie wymaga uzasadnienia.

Jeżeli pismo o skargę nadzwyczajną skierowano do prokuratora regionalnego, przepisy

§ 335a ust. 2-7 stosuje się odpowiednio, z tym że akta sprawy wraz z projektem skargi

nadzwyczajnej albo stanowiskiem w przedmiocie braku podstaw do jej wniesienia przesyła

się Dyrektorowi Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej.

Pismo o skargę nadzwyczajną, skierowane do prokuratora okręgowego lub prokuratora

rejonowego, przekazuje się niezwłocznie właściwemu prokuratorowi regionalnemu. Przepisy

§ 335a ust. 2-7 i § 335b stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli pismo o skargę nadzwyczajną nie jest podpisane, wzywa się jego autora do usunięcia

tego braku w terminie 7 dni.

2.

W razie nieusunięcia braku w terminie wskazanym w ust. 1 pismo o skargę nadzwyczajną

pozostawia się bez biegu, o czym poucza się w wezwaniu.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, autora pisma o skargę nadzwyczajną nie zawiadamia

się o pozostawieniu tego pisma bez biegu. Przyczynę pozostawienia pisma o skargę nadzwyczajną

bez biegu odnotowuje się w aktach sprawy prokuratora.

1.

Nie nadaje się biegu pismom o skargę nadzwyczajną

1)

niezawierającym imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania lub adresu do korespondencji;

2)

skierowanym drogą elektroniczną, chyba że zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem

elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym e-PUAP;

3)

zawierającym treści znieważające lub słowa powszechnie uznawane za obelżywe;

4)

niezawierającym informacji, o których mowa w § 335a ust. 1.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepis § 335d ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, przepis § 335a ust. 7 stosuje się

odpowiednio.

1.

Jeżeli z treści pisma o skargę nadzwyczajną lub innych okoliczności wynika, że prośbę

o wniesienie skargi nadzwyczajnej w tej samej sprawie skierowano również do innego

uprawnionego organu, prokurator występuje do niego o informację o sposobie jej rozpatrzenia.

2.

Do czasu uzyskania informacji, o której mowa w ust. 1, prokurator może powstrzymać

się od podejmowania dalszych czynności.

3.

Pismo o skargę nadzwyczajną pozostawia się bez biegu w przypadku, gdy

1)

w tej samej sprawie i w interesie tej samej strony pismo o skargę nadzwyczajną skierowano

do innego uprawnionego organu w zakresie jego właściwości;

2)

inny uprawniony organ, w zakresie swojej właściwości, podjął decyzję o wniesieniu

skargi nadzwyczajnej w tej samej sprawie i w interesie tej samej strony;

3)

skarga nadzwyczajna w tej samej sprawie i w interesie tej samej strony została wniesiona

przez inny uprawniony organ w zakresie jego właściwości.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3, przepis § 335a ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Pismo o skargę nadzwyczajną pozostawia się bez biegu w przypadku stwierdzenia zaginięcia

lub zniszczenia akt sprawy, której dotyczy. W takim przypadku zawiadamia się autora

tego pisma o pozostawieniu pisma bez biegu, pouczając go o treści art. 160 § 3 k.p.k. i art. 161 k.p.k. Przepisy § 335a ust. 7 zdanie drugie i trzecie stosuje się odpowiednio.

1.

Pismo o skargę nadzwyczajną w sprawie, w której nie upłynął termin do wniesienia kasacji

na niekorzyść oskarżonego lub skargi kasacyjnej, wniosku o wznowienie postępowania

na niekorzyść oskarżonego lub skargi o wznowienie postępowania lub postępowanie kasacyjne

albo postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania toczy się, pozostawia się

bez biegu. Przepis § 335a ust. 7 stosuje się odpowiednio.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli uchybienie, o którym mowa w § 335a ust. 1,

nie może być podstawą wniesienia kasacji.

Jeżeli z treści pisma o skargę nadzwyczajną wynika, że w sprawie, której dotyczy,

nie zachodzą uchybienia uzasadniające wniesienie skargi nadzwyczajnej, pismo to pozostawia

się bez biegu. Przepis § 335a ust. 7 stosuje się odpowiednio.

1.

Pismo o skargę nadzwyczajną ponownie wniesione w sprawie, w której Prokurator Generalny

lub Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził brak podstaw do wniesienia skargi nadzwyczajnej,

pozostawia się bez biegu.

2.

Jeżeli brak podstaw do wniesienia skargi nadzwyczajnej stwierdził inny organ niż wskazany

w ust. 1, pismo o skargę nadzwyczajną ponownie wniesione w tej sprawie można pozostawić

bez biegu, chyba że przyczyną odmowy wniesienia skargi nadzwyczajnej był brak uprawnienia

organu do jej wniesienia w danej sprawie.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, przepis § 335d ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli pismo o skargę nadzwyczajną nie wskazuje prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego

lub sądu wojskowego kończącego postępowanie w sprawie, którego dotyczy, lub okoliczności

mogących stanowić podstawę zarzutów skargi nadzwyczajnej, wzywa się do usunięcia tych

braków w terminie 7 dni.

2.

W razie nieusunięcia braków w terminie, o którym mowa w ust. 1, pismo o skargę nadzwyczajną

pozostawia się bez biegu, o czym poucza się w wezwaniu. Przepis § 335d ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

1.

Jeżeli z treści pisma o skargę nadzwyczajną wynika, że nie pochodzi od osoby, której

dotyczy prawomocne orzeczenie sądu powszechnego lub sądu wojskowego kończące postępowanie

w sprawie, osoby dla niej najbliższej w rozumieniu art. 115 § 11 k.k. lub osoby uprawnionej do jej reprezentowania, pozostawia się je bez biegu. Przepis

§ 335a ust. 7 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku wątpliwości, czy pismo o skargę nadzwyczajną pochodzi od osoby, o której

mowa w ust. 1, prokurator może zażądać od autora pisma wykazania tej okoliczności

w terminie 7 dni.

3.

W razie niewykazania w terminie, o którym mowa w ust. 2, że pismo o skargę nadzwyczajną

pochodzi od osoby wskazanej w ust. 1, pismo pozostawia się bez biegu, o czym poucza

się w wezwaniu. Przepis § 335d ust. 3 stosuje się odpowiednio.

W postępowaniu przed Sądem Najwyższym w przedmiocie skargi nadzwyczajnej uczestniczy

prokurator wykonujący czynności służbowe w Prokuraturze Krajowej. Przepisy § 333 ust.

5-7 stosuje się odpowiednio.

1.

Do udziału w postępowaniu przed sądem w przedmiocie wydania wyroku łącznego wyznacza

się prokuratora z jednostki, której prokurator brał udział w postępowaniu, w którym

wydano ostatni wyrok skazujący lub łączny w pierwszej instancji zawierający kary podlegające

łączeniu.

2.

Jeżeli w postępowaniach w pierwszej instancji uczestniczyli prokuratorzy jednostek

różnych stopni, właściwy do udziału w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, jest prokurator

jednostki wyższego stopnia.

1

W razie zaistnienia okoliczności dających podstawę do odwołania odroczenia, przerwy

w wykonywaniu kary pozbawienia wolności lub warunkowego przedterminowego zwolnienia

albo do podjęcia zawieszonego postępowania wykonawczego, uchylenia zezwolenia na odbycie

kary w systemie dozoru elektronicznego lub wszczęcia egzekucji z zabezpieczonego mienia

- prokurator niezwłocznie występuje do sądu ze stosownym wnioskiem.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej

i podjęcia postępowania warunkowo umorzonego.

Prokurator bierze udział w posiedzeniach sądu pierwszej lub drugiej instancji oraz

komisji penitencjarnej, gdy ustawa tak stanowi, a także w wypadkach, gdy jest to uzasadnione

wagą sprawy lub innymi okolicznościami, a sąd rozstrzyga w przedmiocie

1)

przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, odroczenia wykonania kary pozbawienia

wolności lub skrócenia kary pozbawienia wolności;

2)

zarządzenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności lub wstrzymania wykonania

zastępczej kary pozbawienia wolności;

3)

wstrzymania wykonania orzeczenia, jeżeli to wstrzymanie skutkowałoby zwolnieniem skazanego

z aresztu śledczego lub zakładu karnego;

4)

zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej;

5)

uchylenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego;

6)

środka zabezpieczającego, w zakresie którego obowiązkowy udział prokuratora nie wynika

z ustawy;

7)

wszczęcia egzekucji z zabezpieczonego mienia lub uchylenia bądź zmiany postanowienia

o zabezpieczeniu majątkowym.

Prokurator powinien rozważyć potrzebę wzięcia udziału w posiedzeniu sądu również w

innych sprawach, zwłaszcza zawiłych lub poruszających opinię publiczną.

Biorąc udział w posiedzeniu sądu, prokurator ustosunkowuje się do rozpatrywanych wniosków

i kwestii z nimi związanych, a następnie ocenia zasadność orzeczenia sądu oraz potrzebę

jego zaskarżenia, jeżeli uznaje je za wadliwe lub niesłuszne.

1.

Jeżeli z treści otrzymanego pisma wynika, że zawiera ono prośbę o ułaskawienie, prokurator

przesyła je do właściwego sądu pierwszej instancji.

2.

Biorąc udział w posiedzeniu sądu rozpoznającego prośbę o ułaskawienie, prokurator

zwraca uwagę na to, czy okoliczności, o których mowa w art. 563 k.p.k., są należycie wyjaśnione i poparte dowodami. Prokurator zwraca w szczególności uwagę,

czy

1)

wskazane w prośbie, a powstałe po wydaniu wyroku zdarzenia są należycie udokumentowane;

2)

zebrano dokumenty dotyczące zachowania się skazanego po wydaniu wyroku, a zwłaszcza

a)

aktualny wywiad środowiskowy,

b)

opinie z miejsca pracy,

c)

aktualne dane o karalności,

d)

opinie o zachowaniu się w zakładzie karnym w okresie odbywania kary pozbawienia wolności,

e)

dowody dotyczące zapłaty orzeczonej grzywny, nawiązki, opłat i kosztów sądowych,

f)

dane o naprawieniu szkody lub zadośćuczynieniu.

3.

Przychylając się do prośby na posiedzeniu sądu, prokurator zajmuje równocześnie stanowisko

co do udzielenia przerwy w wykonaniu kary lub wstrzymaniu jej wykonania.

4.

Niedopuszczalne jest składanie przez prokuratora na posiedzeniu wniosku o pozostawienie

sprawy bez dalszego biegu, jeżeli o wydanie opinii zwrócił się Prokurator Generalny

na podstawie art. 567 § 1 i 2 k.p.k.

1.

Uznając potrzebę wszczęcia postępowania o ułaskawienie z urzędu, prokurator przedstawia

prokuratorowi nadrzędnemu umotywowany wniosek wraz z aktami sprawy i odpowiednimi

dokumentami.

2.

W przypadku przewidzianym w art. 568 k.p.k. prokurator występuje równocześnie z wnioskiem o wstrzymanie przez Prokuratora Generalnego

wykonania kary lub zarządzenia przerwy w jej wykonaniu.

1.

Prokurator podejmuje czynności w postępowaniu w sprawach o wykroczenia w razie powzięcia

wiarygodnej wiadomości o naruszeniu prawa w toku tego postępowania, a może je podjąć,

gdy ze względu na społeczny wydźwięk albo charakter sprawy uzna, że jest to celowe.

2.

W razie zaistnienia przesłanek, o których mowa w ust. 1, prokurator może wstąpić do

postępowania wszczętego na podstawie wniosku o ukaranie wniesionego przez innego oskarżyciela.

3.

Przepisy działu stosuje się odpowiednio w sprawach o wykroczenia skarbowe.

Jeżeli prokurator bierze udział w postępowaniu w sprawie o wykroczenie

1)

przeprowadza czynności wyjaśniające lub zleca ich przeprowadzenie Policji;

2)

wydaje w toku czynności wyjaśniających prowadzonych przez niego lub przez Policję

stosowne postanowienia i zarządzenia, w szczególności w kwestiach

a)

zabezpieczenia i dopuszczenia dowodów,

b)

zarządzenia i przeprowadzenia przeszukania, zatwierdzenia przeszukania przeprowadzonego

bez jego polecenia, w wypadkach niecierpiących zwłoki, a także w przedmiocie zatrzymanych

w toku tych czynności przedmiotów;

3)

stosuje środki przymusu, o których mowa w art. 49 i art. 50 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1124), w toku prowadzonych przez niego czynności wyjaśniających;

4)

sporządza osobiście wnioski o ukaranie i kieruje je do właściwego sądu;

5)

uczestniczy w postępowaniu sądu rozpoznającego wniosek o ukaranie, gdy tak zarządzi

kierownik jednostki;

6)

wnosi środki odwoławcze od orzeczeń sądowych;

7)

kieruje, z zachowaniem drogi służbowej, wnioski w przedmiocie wniesienia nadzwyczajnych

środków zaskarżenia; wniosek o wznowienie postępowania jest kierowany do właściwego

miejscowo prokuratora okręgowego, w przypadku zaś kasacji - jej projekt jest kierowany

do Prokuratora Krajowego.

W sprawach przeciwko podejrzanym o czyny zabronione określone w art. 16 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych

za czyny zabronione pod groźbą kary

(Dz. U. z 2023 r. poz. 659), zwanej dalej „ustawą o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych”, powiadomienia, o

którym mowa w art. 21 ust. 4 tej ustawy, dokonuje na piśmie prokurator, jeżeli prowadzi

lub nadzoruje postępowanie przygotowawcze lub wnosi akt oskarżenia, wniosek o wydanie

wyroku skazującego albo składa wniosek o warunkowe umorzenie postępowania. Kopię powiadomienia

i dowód jego doręczenia podmiotowi zbiorowemu dołącza się do akt postępowania.

1.

Wniosek o pociągnięcie podmiotu zbiorowego do odpowiedzialności, z zastrzeżeniem ust.

2 i 3, składa prokurator, który wniósł akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego

albo złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania w sprawie przeciwko osobie,

za której czyn zabroniony podmiot zbiorowy może ponieść odpowiedzialność.

2.

W sprawach, w których akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego albo wniosek

o warunkowe umorzenie postępowania kieruje bezpośrednio do sądu inny uprawniony organ,

wniosek składa prokurator rejonowy, na którego obszarze właściwości mieści się siedziba

tego sądu.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w sprawach o przestępstwa skarbowe, w których

sąd orzekł o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

Jeżeli zachodzi uzasadniona wątpliwość co do podstaw odpowiedzialności podmiotu zbiorowego,

można dokonać sprawdzenia faktów w tym zakresie w trybie określonym w art. 97 k.p.k. W takim przypadku nie przesłuchuje się osoby uprawnionej do występowania w imieniu

podmiotu zbiorowego.

Składając wniosek o pociągnięcie podmiotu zbiorowego do odpowiedzialności, w razie

potrzeby prokurator występuje o wydanie postanowienia o zabezpieczeniu na podstawie

art. 26 ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych.

Wniosek o pociągnięcie podmiotu zbiorowego do odpowiedzialności przesyła do sądu bezpośredni

przełożony w stosunku do prokuratora składającego wniosek. Przepis § 229 stosuje się

odpowiednio.

1.

W rozprawie bierze udział prokurator, który złożył wniosek o pociągnięcie podmiotu

zbiorowego do odpowiedzialności.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy względy organizacyjne przemawiają za udziałem

w rozprawie prokuratora równorzędnej jednostki, na której obszarze właściwości mieści

się siedziba sądu właściwego do rozpoznania sprawy. W takim przypadku akta podręczne

sprawy przekazuje się kierownikowi właściwej równorzędnej jednostki z odpowiednim

wnioskiem.

3.

Środki odwoławcze wnosi do sądu prokurator, który uczestniczył w rozprawie.

1.

Prokurator, do którego wniesiono skargę w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

(Dz. U. z 2018 r. poz. 75, z 2019 r. poz. 1349 oraz z 2023 r. poz. 614), zwaną dalej „skargą”, po stwierdzeniu swojej właściwości oraz zbadaniu wymogów formalnych

skargi przekazuje ją niezwłocznie wraz z aktami głównymi postępowania przygotowawczego

sądowi właściwemu do rozpoznania skargi z wnioskiem zawierającym stanowisko co do

zasadności skargi.

2.

Przed przekazaniem akt prokurator zapewnia możliwość dalszego prowadzenia postępowania

przygotowawczego przez sporządzenie niezbędnych odpisów lub kserokopii z akt sprawy.

O wniesieniu skargi prokurator zawiadamia niezwłocznie kierownika nadrzędnej jednostki,

przedstawiając mu równocześnie pisemne stanowisko w przedmiocie zasadności skargi.

Prokurator przełożony, któremu sąd doręczył odpis skargi w trybie art. 10 ust. 2a

ustawy, o której mowa w § 350 ust. 1, zapewnia udział w postępowaniu przed sądem wyznaczonego

prokuratora.

1.

Czynności prokuratora przewidziane w k.p.c. oraz w innych ustawach nie mogą naruszać zasady swobody kształtowania stosunku cywilnoprawnego,

chyba że treść lub cel tego stosunku sprzeciwia się jego naturze, ustawie lub zasadom

współżycia społecznego.

2.

Prokurator samodzielnie ocenia przesłanki określone w art. 7 k.p.c., uzasadniające żądanie wszczęcia postępowania cywilnego lub zgłoszenie w nim udziału.

Udział prokuratora w postępowaniu przed sądem, w którym strony mają zapewnioną pomoc

prawną, mogą uzasadniać wyjątkowe okoliczności sprawy.

1.

Sprawy cywilne należą do zakresu działania jednostki, na której obszarze właściwości

mieści się siedziba sądu właściwego do rozpoznania sprawy cywilnej.

2.

Prokurator rejonowy może podjąć czynności przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej

instancji, jeżeli uzasadniają to wyniki postępowania prowadzonego w podległej mu jednostce.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy względy organizacyjne lub zawiłość sprawy cywilnej

przemawiają za podjęciem czynności przez prokuratora okręgowego. W takim przypadku

akta sprawy lub inne materiały przekazuje się prokuratorowi okręgowemu z odpowiednim

wnioskiem.

4.

Jeżeli zachodzi potrzeba podjęcia czynności w postępowaniu odwoławczym w sprawie,

w której w postępowaniu przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji brał

udział prokurator rejonowy lub prokurator okręgowy, stosuje się odpowiednio przepisy

ust. 2 i 3.

4a

Do sporów o właściwość miejscową stosuje się odpowiednio przepisy § 116 ust. 3 i 4.

5.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na dobro prowadzonego postępowania,

Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy lub upoważniony zastępca Prokuratora Generalnego

oraz kierownik jednostki nadrzędnej może przekazać podległej jednostce, do prowadzenia

lub nadzoru sprawę z pominięciem zasady właściwości miejscowej określonej w ust. 1.

Przed wytoczeniem powództwa na rzecz oznaczonej osoby lub jednostki organizacyjnej

niebędącej osobą prawną, złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego,

wniosku o zabezpieczenie roszczenia lub wniosku o wszczęcie egzekucji, prokurator

porozumiewa się z zainteresowaną osobą lub jednostką, pouczając ją o przysługujących

jej prawach. Jeżeli ta osoba lub jednostka nie zamierza dochodzić przysługujących

jej roszczeń, prokurator podejmuje czynności tylko wtedy, gdy uzasadniają to szczególne

okoliczności sprawy.

1.

Powództwo na rzecz Skarbu Państwa o orzeczenie na podstawie art. 412 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, 2337 i 2339 oraz z 2023 r. poz. 326), zwanej dalej „k.c.”, przepadku świadczenia lub jego wartości prokurator może wytoczyć

w każdej sprawie, w której uzasadniają to dowody zebrane w postępowaniu karnym lub

w postępowaniu o przestępstwo skarbowe, gdy nie został prawomocnie orzeczony w tym

postępowaniu środek karny przepadku przedmiotu tego świadczenia lub jego równowartości

albo ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotu lub korzyści majątkowej

i nie działa organ uprawniony do podejmowania czynności procesowych za Skarb Państwa.

2.

W wyjątkowych przypadkach prokurator może inicjować wytoczenie powództwa, o którym

mowa w ust. 1, przez organ uprawniony do podejmowania czynności procesowych za Skarb

Państwa.

1.

Przed wytoczeniem powództwa w sprawie o roszczenie majątkowe prokurator zwraca się

na piśmie do uprawnionej osoby lub jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną

o przedstawienie dowodu wezwania dłużnika do spełnienia świadczenia w określonym terminie.

2.

W razie potrzeby prokurator zwraca się na piśmie do obowiązanej osoby lub jednostki

organizacyjnej niebędącej osobą prawną o dobrowolne spełnienie świadczenia majątkowego

w określonym terminie.

Powództwo przewidziane w art. 57 k.p.c. można wytoczyć zwłaszcza wtedy, gdy zachodzi potrzeba ustalenia, na podstawie art. 189 k.p.c., nieważności czynności prawnych z przyczyn określonych w art. 58 k.c.

Prokurator może zgłosić wniosek o ubezwłasnowolnienie, gdy stwierdzi, że brak jest

osób do tego uprawnionych na podstawie art. 545 § 1 k.p.c. albo że osoby te bezpodstawnie uchylają się od zgłoszenia wniosku albo nie są w stanie

samodzielnie go zgłosić wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego, nieporadności

lub z innych wyjątkowych przyczyn.

1.

Zgłoszenie udziału prokuratora w postępowaniu sądowym jest wskazane zwłaszcza w sprawach

1)

których okoliczności wskazują na to, że postępowanie dotyczy oświadczenia woli złożonego

dla pozoru lub dla ukrycia innej czynności prawnej albo że strony mają na celu obejście

ustawy;

2)

przeciwko Skarbowi Państwa, jednostce samorządu terytorialnego lub innej właściwej

osobie prawnej o naprawienie szkody wyrządzonej przy wykonywaniu władzy publicznej;

3)

o stwierdzenie nieważności czynności prawnej skutkującej przeniesieniem własności

lub obciążeniem nieruchomości;

4)

dotyczących ochrony dóbr kultury oraz ochrony praw autorskich lub praw pokrewnych;

5)

o zwolnienie od egzekucji przedmiotów majątkowych zajętych w postępowaniu karnym lub

postępowaniu o przestępstwo skarbowe, chyba że prokurator jest jednym z pozwanych;

6)

dotyczących ochrony rodziny, w tym toczących się w trybie Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę sporządzonej

w Hadze dnia 25 października 1980 r.

(Dz. U. z 1995 r. poz. 528 i 529 oraz z 1999 r. poz. 1085);

7)

o naprawienie szkody na osobie lub mieniu wyrządzonej szczególnie drastycznym działaniem

sprawcy;

8)

dotyczących ochrony środowiska naturalnego.

2.

Prokurator zgłasza udział w sprawie, o której sąd zawiadomił go, na podstawie art. 59 k.p.c.; niezgłoszenie udziału w takiej sprawie może nastąpić tylko w wyjątkowych przypadkach.

3.

W sprawach, w których postępowanie toczy się z inicjatywy prokuratora oraz w których

zgłosił on udział w postępowaniu, prokurator uczestniczy w rozprawie, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4.

Za zgodą prokuratora bezpośrednio przełożonego prokurator może nie uczestniczyć w

rozprawie przed sądem drugiej instancji, jeżeli udział ten byłby niecelowy.

5.

Z przebiegu i wyników rozprawy lub posiedzenia prokurator składa niezwłocznie sprawozdanie

wraz z własną oceną orzeczenia lub zarządzenia przełożonemu, który swoim podpisem

pod adnotacją w aktach podręcznych stwierdza przyjęcie sprawozdania.

O niezgłoszeniu udziału w sprawie, o której mowa w § 360, oraz o odstąpieniu od udziału

w sprawie prokurator niezwłocznie zawiadamia sąd.

1.

Prokurator może w każdym stadium postępowania zmienić stanowisko, w tym cofnąć lub

zmienić zgłoszony wniosek, jeżeli uzasadniają to okoliczności sprawy.

2.

Prokurator może cofnąć pozew bez zgody osoby lub jednostki organizacyjnej niebędącej

osobą prawną, na której rzecz wytoczył powództwo, chyba że ta osoba lub jednostka

wstąpiła do sprawy w charakterze powoda.

3.

Prokurator nie może samodzielnie rozporządzać przedmiotem sporu, a w szczególności

zrzec się roszczenia ani zawrzeć ugody sądowej zawierającej rozporządzenie tym przedmiotem.

Wytoczenie przez prokuratora powództwa w sprawach z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego jest wskazane zwłaszcza wtedy, gdy osoba uprawniona wskutek choroby

psychicznej, niedorozwoju umysłowego, nieporadności lub z innych wyjątkowych przyczyn

nie jest w stanie samodzielnie dochodzić swoich roszczeń albo bezpodstawnie uchyla

się od tego ze szkodą dla interesu społecznego lub ważnego interesu prywatnego.

Udział prokuratora w postępowaniu z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego jest wskazany zwłaszcza w sprawach

1)

o unieważnienie oraz o ustalenie istnienia albo nieistnienia małżeństwa;

2)

o zaprzeczenie ojcostwa lub macierzyństwa oraz o ustalenie bezskuteczności uznania

ojcostwa;

3)

o przysposobienie przez cudzoziemców lub obywateli polskich mających miejsce zamieszkania

lub miejsce zwykłego pobytu za granicą;

4)

o rozwiązanie przysposobienia;

5)

o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką;

6)

o pozbawienie władzy rodzicielskiej;

7)

o orzeczenie zakazu utrzymywania kontaktów z dzieckiem;

8)

o przysposobienie dziecka niezgłoszonego do ośrodka adopcyjnego.

W sprawach ze stosunku pracy i z zakresu ubezpieczeń społecznych wniesienie przez

prokuratora pozwu albo odwołania do sądu oraz zgłoszenie jego udziału w postępowaniu

sądowym jest wskazane zwłaszcza wtedy, gdy

1)

wskutek rażącego naruszenia prawa został narażony ważny interes pracownika, grupy

pracowników lub ubezpieczonego albo sprawa wywołała poruszenie opinii publicznej lub

ma charakter precedensowy;

2)

pracownik lub ubezpieczony wskutek nieporadności lub z innych wyjątkowych przyczyn

nie jest w stanie samodzielnie dochodzić swoich praw;

3)

rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z dyskryminacją w zatrudnieniu lub

ujawnieniem przez pracownika przestępstwa w zakładzie pracy albo z wyrażoną przez

niego uzasadnioną krytyką zakładu pracy lub osób pełniących w tym zakładzie funkcje

kierownicze;

4)

wskutek rażących zaniedbań zakładu pracy pracownik nie otrzymał należnego świadczenia

z ubezpieczenia społecznego albo świadczenia z tytułu wypadku przy pracy lub choroby

zawodowej.

Przepisy § 126 ust. 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio do zespołów powoływanych w postępowaniach

w sprawach cywilnych, rodzinnych i opiekuńczych oraz ze stosunku pracy i z zakresu

ubezpieczeń społecznych.

1.

Skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wnosi do Sądu Najwyższego odpowiednio prokurator okręgowy albo prokurator regionalny,

przedstawiając niezwłocznie akta sprawy lub inne materiały Prokuraturze Krajowej.

2.

Prokurator okręgowy sporządza i wnosi skargi wymienione w ust. 1 tylko w sprawach,

w których postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało zainicjowane przez

niego albo podległego prokuratora rejonowego lub toczyło się z udziałem tych prokuratorów.

3

Wrazie stwierdzenia, że do wniesienia skargi jest uprawniony wyłącznie Prokurator

Generalny, akta sprawy lub inne materiały przedstawia się niezwłocznie Prokuratorowi

Generalnemu z projektem skargi.

4

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w razie potrzeby wystąpienia Prokuratora Generalnego

do Sądu Najwyższego z wnioskiem o unieważnienie prawomocnego orzeczenia na podstawie

art. 96 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2023 r. poz. 1093).

1.

Do skarg kasacyjnych i skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń

kończących postępowanie w sprawach, o których mowa w niniejszym dziale, stosuje się

odpowiednio przepisy § 332a, § 332b i § 332d-332h.

2.

Jeżeli z treści pisma zawierającego prośbę o wniesienie skargi kasacyjnej albo skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie

w sprawie wynika, że nie pochodzi od strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika

lub osoby, która ma interes prawny we wniesieniu przez Prokuratora Generalnego skargi

kasacyjnej lub skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

kończącego postępowanie w sprawie, pismo to pozostawia się bez biegu, o czym zawiadamia

się jego autora. Przepisy § 332c ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Do skarg nadzwyczajnych od prawomocnych orzeczeń sądu powszechnego kończących postępowanie

w sprawach, o których mowa w niniejszym dziale, stosuje się przepisy § 335a-335k i

§ 335m.

4.

Jeżeli z treści pisma o skargę nadzwyczajną wynika, że nie pochodzi od strony, jej

przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika lub osoby, która ma interes prawny we

wniesieniu przez Prokuratora Generalnego skargi nadzwyczajnej od orzeczenia sądu powszechnego

kończącego postępowanie w sprawie, pismo to pozostawia się bez biegu, o czym zawiadamia

się jego autora. Przepisy § 335l ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Prokurator inicjuje postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądem administracyjnym

oraz bierze udział w tych postępowaniach, jeżeli wymaga tego ochrona praworządności,

a w szczególności gdy naruszenie prawa lub bezczynność organu narusza interes Rzeczypospolitej

Polskiej lub interes społeczny.

2.

Prokurator może odmówić stronie postępowania administracyjnego podjęcia czynności,

jeżeli przysługują jej środki odwoławcze lub skarga do sądu administracyjnego albo

wniosek o wznowienie postępowania lub wniosek o uchylenie, zmianę lub stwierdzenie

nieważności decyzji.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy właściwy organ nadzoru podjął z urzędu

czynności w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem.

4.

Jeżeli w sprawie można wnieść zarówno skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego,

jak i sprzeciw, wyboru jednego z tych środków dokonuje się z uwzględnieniem potrzeby

szybkiego i skutecznego załatwienia sprawy.

5.

Jeżeli niezgodna z prawem uchwała organu samorządu terytorialnego wywołała lub może

wywołać niekorzystne skutki prawne, które można odwrócić z zastosowaniem art. 147 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi, prokurator wnosi skargę na tę uchwałę do wojewódzkiego sądu administracyjnego z

żądaniem stwierdzenia jej nieważności lub stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem

prawa.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz § 369 ust. 1, § 370 i 371, sprawy, o których mowa

w § 367 ust. 1, należą do zakresu działania prokuratury rejonowej lub prokuratury

okręgowej, na których obszarze właściwości wszczęto albo powinno być wszczęte postępowanie

administracyjne.

1a

Jeżeli organ swoim zakresem właściwości obejmuje obszar działania więcej niż jednej

prokuratury rejonowej lub prokuratury okręgowej, właściwość miejscową ustala się

1)

w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca jej położenia;

2)

w innych sprawach - według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w jego braku

- według miejsca pobytu w kraju strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron

nie ma w kraju miejsca zamieszkania (siedziby) ani miejsca pobytu - według miejsca

ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju.

1b

Właściwość miejscowa prokuratury nie ulega zmianie w przypadku postępowania administracyjnego

prowadzonego w trybie nadzwyczajnym.

2.

W razie sporu sprawą zajmuje się ta jednostka organizacyjna, właściwa według ust.

1, w której wcześniej zarejestrowano sprawę.

2a

Do sporów o właściwość miejscową stosuje się odpowiednio przepisy § 116 ust. 3 i 4.

3.

Jeżeli sprawa jest szczególnie zawiła, prokurator rejonowy albo prokurator okręgowy

może przedstawić akta sprawy lub inne materiały z wnioskiem o jej przejęcie odpowiednio

prokuratorowi okręgowemu albo prokuratorowi regionalnemu.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na dobro prowadzonego postępowania,

Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy lub upoważniony zastępca Prokuratora Generalnego

oraz kierownik jednostki nadrzędnej mogą przekazać podległej jednostce, do prowadzenia

lub nadzoru sprawę z pominięciem zasad właściwości miejscowej określonych w ust. 1.

5.

Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz skargę kasacyjną do Naczelnego

Sądu Administracyjnego w sprawach, w których decyzję ostateczną wydał minister, wnosi

odpowiednio prokurator okręgowy albo prokurator regionalny. W takim przypadku stosuje

się odpowiednio przepis § 369 ust. 1.

1.

Akta sprawy lub inne materiały przedstawia się Prokuratorowi Generalnemu z odpowiednim

projektem, gdy zachodzi potrzeba

1

wniesienia przez Prokuratora Generalnego sprzeciwu od decyzji administracyjnej wydanej

przez ministra;

2)

wystąpienia Prokuratora Generalnego do Prezesa Rady Ministrów o uchylenie rozporządzenia

wojewody;

3)

wystąpienia Prokuratora Generalnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem

o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie

wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych;

4)

zwrócenia się Prokuratora Generalnego do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

o wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o unieważnienie prawomocnego

orzeczenia sądu administracyjnego na podstawie art. 172 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

2.

(uchylony).

Za ministrów, o których mowa w § 369 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803).

1.

Prokurator regionalny lub prokurator okręgowy w mieście stanowiącym siedzibę wojewódzkiego

sądu administracyjnego zapewnia udział prokuratora w posiedzeniach tego sądu w sprawach,

w których prokurator zainicjował postępowanie administracyjne lub brał w nim udział

albo wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub zgłosił udział w postępowaniu

przed tym sądem.

1a

Do właściwości miejscowej prokuratora, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy § 368 ust. 1-1b.

2.

Po wniesieniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub zgłoszeniu udziału

w postępowaniu przed tym sądem akta podręczne sprawy lub inne materiały niezwłocznie

przekazuje się prokuratorowi regionalnemu lub prokuratorowi okręgowemu właściwemu

do zapewnienia udziału prokuratora w posiedzeniu sądu, chyba że prokurator, który

wniósł skargę, zamierza sam wziąć udział w tym posiedzeniu.

3.

Z przebiegu i wyników rozprawy lub posiedzenia prokurator składa niezwłocznie sprawozdanie

wraz z własną oceną orzeczenia lub zarządzenia przełożonemu, który swoim podpisem