Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznej pracy ze źródłami promieniowania jonizującego

Rozporządzenie określa

1)

wymagania techniczne i wymagania ochrony radiologicznej dotyczące pracowni stosujących

źródła promieniotwórcze lub urządzenia zawierające takie źródła oraz wymagania dotyczące

urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące i pracowni stosujących takie urządzenia;

2)

wzory tablic informacyjnych do oznakowania wejść do pracowni, wzór tablicy informacyjnej

do oznakowania miejsca przechowywania źródeł promieniotwórczych;

3)

podział pracowni izotopowych z otwartymi źródłami promieniotwórczymi na klasy i kryteria

tego podziału;

4)

wymagania dotyczące pracy ze źródłami promieniotwórczymi, urządzeniami zawierającymi

takie źródła oraz urządzeniami wytwarzającymi promieniowanie jonizujące, stosowanymi

poza pracowniami, o których mowa w pkt 1;

5)

sposób prowadzenia kontroli źródeł promieniowania jonizującego oraz ewidencji źródeł

promieniotwórczych, częstotliwość tej kontroli i sposób dokumentowania jej wyników;

6)

wzory kart ewidencyjnych do prowadzenia ewidencji źródeł promieniotwórczych, okres

przechowywania tych kart i innych dokumentów ewidencji;

7)

dokumenty ewidencji, których kopie stanowią podstawę wpisu do rejestru źródeł wysokoaktywnych,

z którymi jest wykonywana działalność związana z narażeniem, oraz innych zamkniętych

źródeł promieniotwórczych stosowanych i przechowywanych w jednostkach organizacyjnych

wykonujących na podstawie zezwolenia działalność polegającą na stosowaniu lub przechowywaniu

źródeł promieniotwórczych lub urządzeń zawierających takie źródła;

8)

częstotliwość przekazywania kopii dokumentów ewidencji Prezesowi Państwowej Agencji

Atomistyki, a także okres przechowywania przez niego tych kopii.

Jednostki organizacyjne, które w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wykonują

działalność ze źródłami wysokoaktywnymi, dostosują karty ewidencyjne źródeł wysokoaktywnych

do wymogów rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem,

w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

akcelerator - urządzenie wytwarzające promieniowanie jonizujące w wyniku przyspieszania

cząstek naładowanych, w szczególności: przyspieszacz liniowy, betatron, cyklotron,

generator neutronów;

2)

aparat rentgenowski - aparat lub zestaw składający się z urządzeń przeznaczonych do

wytwarzania i wykorzystywania promieniowania rentgenowskiego, w którym źródłem promieniowania

jonizującego jest lampa rentgenowska;

3)

grupy izotopów - grupy, na które dzieli się izotopy promieniotwórcze w zależności

od wartości skutecznej dawki obciążającej dla pracowników przy jednostkowym wniknięciu

izotopu do organizmu drogą oddechową;

4)

(uchylony);

5)

pomieszczenie do napromieniania - pomieszczenie, w którym w celu napromieniania jest

wyprowadzana wiązka promieniowania z zainstalowanego akceleratora, aparatu rentgenowskiego

lub urządzenia zawierającego zamknięte źródło promieniotwórcze, oraz pomieszczenie,

w którym w celu napromieniania jest wyprowadzane źródło promieniotwórcze z urządzenia

zawierającego zamknięte źródło promieniotwórcze;

6)

pomieszczenie terapeutyczne - pomieszczenie do napromieniania, w którym wyprowadzana

wiązka promieniowania lub wyprowadzane źródło promieniotwórcze są wykorzystywane do

prowadzenia leczenia promieniowaniem jonizującym;

7)

(uchylony);

8)

(uchylony);

9)

(uchylony);

10)

(uchylony);

11)

sterownia - pomieszczenie, z którego kieruje się zdalnie pracą akceleratora, aparatu

rentgenowskiego lub urządzenia zawierającego zamknięte źródło promieniotwórcze;

12)

śluza sanitarno-dozymetryczna - wydzielony teren pracowni izotopowej z otwartymi źródłami

promieniotwórczymi, wyposażony w stacjonarny przyrząd dozymetryczny i urządzenia sanitarne

(umywalkę, a jeżeli wymagają tego prowadzone prace, również natrysk), przystosowany

do usuwania zewnętrznych skażeń promieniotwórczych z powierzchni ciała ludzkiego,

ze środków ochrony indywidualnej oraz do zmiany odzieży i obuwia roboczego;

13)

świadectwo źródła - dokumentację źródła promieniotwórczego, sporządzoną przez producenta

tego źródła;

14)

świadectwo wyjściowego materiału promieniotwórczego - dokumentację wyjściowego materiału

promieniotwórczego, sporządzoną przez producenta tego materiału;

15)

wyjściowy materiał promieniotwórczy - materiał tarczowy po aktywacji lub inny materiał

wykorzystywany do produkcji źródeł promieniotwórczych;

16)

zezwolenie - zezwolenie na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie

jonizujące, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Bezpieczeństwo pracy ze źródłami promieniowania jonizującego wymaga przestrzegania

zasady ograniczenia narażenia przez skracanie czasu narażenia, zwiększanie odległości

od źródła promieniowania jonizującego, ograniczanie pola tego promieniowania i eliminowanie

skażeń promieniotwórczych, w szczególności przez

1)

stosowanie wyposażenia i sprzętu zgodnie z ich przeznaczeniem oraz zaleceniami producenta;

2)

stosowanie środków ochrony indywidualnej;

3)

dopuszczanie do pracy na poszczególnych stanowiskach pracy osób przeszkolonych i posiadających

uprawnienia wymagane do pracy na tych stanowiskach;

4)

stałą kontrolę stosowanych procedur oraz bieżącą kontrolę i konserwację eksploatowanych

urządzeń.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do aparatów rentgenowskich do celów

diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii

schorzeń nienowotworowych oraz pracowni stosujących takie aparaty.

1.

Stopień osłabienia promieniowania jonizującego przez ściany zewnętrzne i stropy pracowni

zapobiega otrzymaniu przez osoby z ogółu ludności w ciągu kolejnych 12 miesięcy dawki

skutecznej (efektywnej) promieniowania jonizującego, związanej z prowadzeniem działalności

z promieniowaniem jonizującym w pracowni, przekraczającej

1)

0,1 milisiwerta (mSv) w przypadku pracowni zlokalizowanej w budynku mieszkalnym albo

w budynku zamieszkania zbiorowego,

2)

0,3 milisiwerta (mSv) w przypadku pozostałych pracowni

- z uwzględnieniem czasu narażenia tych osób, rodzaju prowadzonych w pracowni prac

i rodzaju stosowanych osłon.

2.

Pracownię wyposaża się, zależnie od rodzaju prowadzonych prac, w

1)

sprzęt dozymetryczny dostosowany do używanych źródeł promieniowania jonizującego;

2)

stałe lub ruchome osłony przed promieniowaniem jonizującym;

3)

pojemniki do przechowywania źródeł i odrębne do przechowywania odpadów promieniotwórczych;

4)

wentylację grawitacyjną, chyba że dla danego rodzaju lub klasy pracowni jest wymagana

wentylacja mechaniczna, a jeżeli producent urządzeń zainstalowanych w pracowni tego

wymaga, także w klimatyzację;

5)

instalację wodną i kanalizacyjną.

3.

Wejście do pracowni oznacza się tablicami informacyjnymi, których wzory są określone

w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

4.

Źródła i odpady promieniotwórcze przechowuje się w sposób uniemożliwiający rozprzestrzenianie

się skażeń promieniotwórczych.

5.

Miejsce przechowywania źródeł promieniotwórczych oznacza się tablicą informacyjną,

której wzór jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia, a miejsce przechowywania

odpadów promieniotwórczych tablicą informacyjną do oznaczania magazynu odpadów promieniotwórczych,

której wzór jest określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2002 r. w sprawie odpadów promieniotwórczych

i wypalonego paliwa jądrowego

(Dz. U. poz. 1925)

6.

W pomieszczeniu, w którym są przechowywane źródła lub odpady promieniotwórcze, nie

przechowuje się substancji łatwopalnych, o właściwościach wybuchowych, żrących i o

właściwościach utleniających, a także gazów sprężonych.

7.

Dokumentacja pracowni zawiera

1)

zezwolenie;

2)

regulamin pracy, o którym mowa w Kodeksie pracy;

3)

instrukcje pracy ze źródłami promieniowania jonizującego oraz z odpadami promieniotwórczymi,

ustalające szczegółowe postępowanie w zakresie ochrony radiologicznej dla każdego

rodzaju wykonywanych prac;

4)

zakładowy plan postępowania awaryjnego;

5)

rejestr wyników pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy;

6)

wykaz pracowników wykonujących pracę w pracowni, z podziałem na kategorie A i B;

a w zależności od rodzaju prac prowadzonych w pracowni także

7)

opisy techniczne i instrukcje obsługi akceleratorów, aparatów rentgenowskich lub urządzeń

zawierających źródła promieniotwórcze;

8)

instrukcję postępowania przeznaczoną dla pacjentów, którym podano substancję promieniotwórczą

w celu medycznej diagnostyki lub leczenia;

9)

instrukcje obsługi i świadectwa wzorcowania sprzętu dozymetrycznego;

10)

ewidencję źródeł i odpadów promieniotwórczych oraz ewidencję materiałów jądrowych;

11)

rejestr dawek indywidualnych promieniowania jonizującego otrzymanych przez pracowników.

8.

Osoby biorące udział w pracach prowadzonych w pracowni wyposaża się w

1)

środki ochrony indywidualnej właściwe dla prowadzonych prac;

2)

akustyczne indywidualne sygnalizatory promieniowania jonizującego - w przypadku szczególnym,

gdy prace prowadzone w pracowni mogą spowodować przekroczenie limitu użytkowego dawki

(ogranicznika dawki) ustalonego w zezwoleniu.

9.

Pracownie izotopowe lokalizuje się w pomieszczeniach zabezpieczonych przed zalaniem

wodą w budynkach zaliczonych co najmniej do klasy D odporności pożarowej, przy czym

pomieszczenia, w których są przechowywane źródła i odpady promieniotwórcze, lokalizuje

się w budynkach zaliczonych co najmniej do klasy B odporności pożarowej.

W przypadku pracowni izotopowej z zamkniętymi źródłami promieniotwórczymi oraz pracowni

izotopowej z urządzeniami zawierającymi źródła promieniotwórcze (pracownie klasy Z)

1)

powierzchnia pomieszczenia, w którym są prowadzone prace ze źródłami promieniotwórczymi,

nie może być mniejsza niż 10 m

2)

wielkość wolnej powierzchni w pomieszczeniach przeznaczonych do prac ze źródłami promieniotwórczymi

nie może być mniejsza niż 5 m

1.

Powierzchnia pomieszczenia pracowni rentgenowskiej, w którym jest zainstalowany aparat

rentgenowski defektoskopowy lub inny aparat rentgenowski o energii promieniowania

powyżej 300 keV, nie może być mniejsza niż 20 m

2.

Powierzchnia pomieszczenia pracowni rentgenowskiej, w którym jest zainstalowany aparat

rentgenowski o energii promieniowania do 300 keV, nie może być, z zastrzeżeniem §

8, mniejsza niż 10 m

3.

Wysokość pomieszczenia weterynaryjnej pracowni rentgenowskiej, w którym jest zainstalowany

aparat rentgenowski, nie może być mniejsza niż 2,5 m, a jeżeli łączny czas przebywania

w nim pracownika nie przekracza czterech godzin na dobę, nie może być mniejsza niż

2,2 m.

4.

Powierzchnia pomieszczenia do napromieniania w pracowni akceleratorowej nie może być

mniejsza niż 20 m

5.

W pracowniach akceleratorowych, rentgenowskich, z wyjątkiem weterynaryjnych pracowni

rentgenowskich, oraz w pracowniach klasy Z z wydzieloną sterownią

1)

wejście do pracowni wyposaża się w sygnalizację świetlną informującą o włączeniu zasilania

aparatu lub akceleratora wysokim napięciem lub umieszczeniu źródła promieniotwórczego

w pozycji roboczej;

2)

geometria ustawienia osłon stałych wyklucza możliwość padania pierwotnej wiązki promieniowania

jonizującego na drzwi do pomieszczenia do napromieniania;

3)

w pomieszczeniach terapeutycznych instaluje się wentylację mechaniczną nawiewno-wyciągową

zapewniającą co najmniej 6-krotną wymianę powietrza na godzinę, chyba że producent

zainstalowanego źródła promieniowania jonizującego wymaga częstszej wymiany powietrza;

4)

konstrukcja drzwi umożliwia ich otwarcie od wewnątrz i od zewnątrz pomieszczenia do

napromieniania.

6.

Poza wymaganiami określonymi w ust. 5 w wyposażonych w wydzieloną sterownię

1)

pracowniach akceleratorowych, rentgenowskich, z wyjątkiem weterynaryjnych pracowni

rentgenowskich, oraz w pracowniach klasy Z zapewnia się łączność głosową i wizualną

między sterownią a pomieszczeniem terapeutycznym;

2)

pracowniach akceleratorowych i rentgenowskich, z wyjątkiem weterynaryjnych pracowni

rentgenowskich, stosuje się system uniemożliwiający włączenie zasilania aparatu rentgenowskiego

lub akceleratora wysokim napięciem przy otwartych drzwiach do pomieszczenia do napromieniania;

3)

w pracowniach klasy Z stosuje się system powodujący umieszczenie źródeł w pozycji

ochronnej, przy otwieraniu drzwi do pomieszczenia do napromieniania.

7.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do pomieszczenia weterynaryjnej pracowni rentgenowskiej,

w którym jest zainstalowany aparat rentgenowski, jeżeli w pomieszczeniu tym występuje

także inny niż promieniowanie jonizujące szkodliwy dla zdrowia czynnik środowiska

pracy.

1.

Powierzchnia pomieszczenia weterynaryjnej pracowni rentgenowskiej wykonującej badania

małych zwierząt, w którym jest zainstalowany aparat rentgenowski, ma zapewnić, żeby

przy typowym badaniu diagnostycznym - w przypadku aparatu przenośnego lub przy zawieszonej

głowicy i wiązce skierowanej w dół - źródło promieniowania znajdowało się co najmniej

1 m od najbliższej ściany.

2.

Powierzchnia pomieszczenia weterynaryjnej pracowni rentgenowskiej dla zwierząt większych,

w którym jest zainstalowany aparat rentgenowski, ma zapewnić, żeby źródło promieniowania

znajdowało się co najmniej 1,5 m od najbliższej ściany.

W urządzeniach wytwarzających promieniowanie jonizujące niewykorzystywane do celów

diagnostycznych, terapeutycznych lub zastosowań naukowych i technicznych, emitowane

przez lampy próżniowe wzbudzane przez napięcie przekraczające 5 kV, moc dawki tego

promieniowania w odległości 0,05 m od dowolnej dostępnej powierzchni urządzenia nie

może przekraczać 5 mikrogrejów na godzinę (µGy/h).

1.

Aparaty rentgenowskie oraz akceleratory

1)

użytkuje się zgodnie z wymaganiami środowiskowymi i warunkami zasilania elektrycznego

określonymi w opisie technicznym oraz zgodnie z instrukcją eksploatacyjną;

2)

konserwuje się zgodnie z zaleceniami określonymi w instrukcji eksploatacyjnej;

3)

poddaje się kontroli zgodnie z programem bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

a także kontroli kalibracji.

2.

Budowa aparatów rentgenowskich oraz akceleratorów zapewnia bezpieczeństwo elektryczne

i mechaniczne przez

1)

ochronę przed niebezpieczeństwem urazu mogącego powstać w wyniku dotknięcia aparatu

rentgenowskiego lub akceleratora;

2)

ochronę przed powstaniem temperatury lub łuku elektrycznego mogących spowodować niebezpieczeństwo.

1.

Budowa aparatów rentgenowskich zapewnia

1)

możliwość zamontowania ograniczników promieniowania odpowiadających przeznaczeniu

aparatu rentgenowskiego;

2)

ograniczenie mocy dawki promieniowania przy zamkniętym okienku wiązki promieniowania

i przy najwyższych parametrach eksploatacji podanych przez producenta do wartości,

która nie przekracza

a)

25 µGy/h w odległości 0,5 m od ogniska lampy - dla aparatów rentgenowskich stosowanych

do dyfrakcji promieni rentgenowskich, mikroradiografii i rentgenowskiej analizy spektralnej,

b)

2,5 mGy/h, dla napięcia do 200 kV włącznie, lub 10 mGy/h, dla napięcia powyżej 200

kV, w odległości 1 m od ogniska lampy - dla pozostałych rodzajów aparatów rentgenowskich;

3)

dla aparatów rentgenowskich, w których obudowa ochronna osłania lampę rentgenowską

oraz napromieniany obiekt, ograniczenie mocy dawki w odległości 0,1 m od dostępnej

powierzchni obudowy do wartości, która nie przekracza

a)

7,5 µGy/h (aparaty rentgenowskie w pełni ochronne),

b)

25 µGy/h (aparaty rentgenowskie o wysokiej ochronności).

2.

Aparaty rentgenowskie w pełni ochronne i aparaty rentgenowskie o wysokiej ochronności

wyposaża się w dwa niezależne zabezpieczenia, uniemożliwiające ich eksploatację przy

otwarciu obudowy.

3.

Aparatów rentgenowskich w pełni ochronnych nie wyposaża się w zabezpieczenia, o których

mowa w ust. 2, jeżeli stosowanie aparatu rentgenowskiego nie pozwala na zamknięcie

jego obudowy, a moc dawki w dostępnym miejscu otwartej obudowy nie przekracza 7,5

µGy/h.

4.

Aparatów rentgenowskich o wysokiej ochronności nie wyposaża się w zabezpieczenia,

o których mowa w ust. 2, jeżeli moc dawki w przestrzeni wewnętrznej aparatu rentgenowskiego,

przy maksymalnych parametrach, w żadnym punkcie nie przekracza 0,25 mGy/h albo stosowanie

aparatu rentgenowskiego nie pozwala na zamknięcie jego obudowy, a moc dawki w dostępnym

miejscu otwartej obudowy nie przekracza 25 µGy/h.

5.

Aparaty rentgenowskie diagnostyczne do celów weterynaryjnych wyposaża się w

1)

filtry umożliwiające filtrację nie mniejszą niż wartość równoważna 1,5 mm aluminium

(Al);

2)

przycisk do zdalnego wyzwalania ekspozycji zapewniający operatorowi zachowanie odległości

co najmniej 2 m od ogniska lampy;

3)

urządzenie sygnalizujące w sposób akustyczny lub optyczny wykonanie ekspozycji; sygnalizacja

ma być słyszalna i widoczna z miejsca uruchomienia wyzwalacza;

4)

wskaźniki natężenia prądu i napięcia na lampie rentgenowskiej;

5)

świetlny wskaźnik napromienianego pola, zapewniający średnie natężenie oświetlenia

pola nie mniejsze niż 100 luksów (lx) w płaszczyźnie prostopadłej do osi wiązki w

odległości 1 m od ogniska, jeżeli odległość ta w normalnych warunkach pracy jest mniejsza

niż 1 m.

1.

Akcelerator terapeutyczny zapewnia

1)

bezpieczeństwo pacjenta podczas leczenia;

2)

sygnalizację w pomieszczeniu terapeutycznym oraz w sterowni obecności w pomieszczeniu

terapeutycznym wiązki promieniowania;

3)

kontrolę dawki promieniowania i mocy dawki promieniowania z użyciem dwóch niezależnych

od siebie torów dozymetrycznych;

4)

zachowanie zapisu wskazań dotyczących dawki promieniowania po zakończeniu napromieniania.

2.

Budowa akceleratora zapewnia zakończenie lub przerwanie napromieniania w przypadku,

gdy

1)

w sytuacji prawidłowego przebiegu terapii promieniowaniem jonizującym system pomiaru

dawki promieniowania wskazał osiągnięcie wartości dawki promieniowania ustalonej przed

rozpoczęciem napromieniania;

2)

występuje różnica między wskazaniami niezależnych torów dozymetrycznych przekraczająca

5% tych wskazań;

3)

pomiar czasu napromieniania osiągnął wartość ustaloną przed rozpoczęciem napromieniania.

1.

W zależności od aktywności stosowanych jednocześnie izotopów promieniotwórczych i

ich przynależności do grupy izotopów promieniotwórczych pracownie izotopowe z otwartymi

źródłami promieniotwórczymi zalicza się do klasy III, II i I, zgodnie z załącznikiem

nr 3 do rozporządzenia.

2.

Grupy izotopów, o których mowa w ust. 1, są określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

3.

Zamknięte źródła promieniotwórcze mogą być stosowane w pracowniach izotopowych z otwartymi

źródłami promieniotwórczymi.

1.

W przypadku pracowni izotopowej klasy III

1)

zapewnia się spełnienie wymagań, o których mowa w § 6;

2)

zapewnia się jej lokalizację w

a)

obiekcie budowlanym, który nie jest budynkiem mieszkalnym ani budynkiem zamieszkania

zbiorowego, lub

b)

wyodrębnionej, niemieszkalnej części budynku mieszkalnego lub budynku zamieszkania

zbiorowego, z osobnym wejściem oraz osobnymi drogami komunikacji wewnętrznej;

3)

powierzchnie robocze wykonuje się w sposób uniemożliwiający rozprzestrzenianie się

skażeń promieniotwórczych oraz umożliwiający ich usuwanie;

4)

jeżeli jest to konieczne ze względu na rodzaj prowadzonych prac, stanowiska pracy

wyposaża się w wyciągi radiochemiczne, a także w komory rękawicowe lub inne urządzenia

uniemożliwiające rozprzestrzenianie się skażeń promieniotwórczych;

5)

podłogi, ściany i instalacje przygotowuje się w sposób umożliwiający usunięcie powstałych

na ich powierzchniach skażeń promieniotwórczych;

6)

zapewnia się wentylowanie mechaniczne pomieszczeń odrębnym systemem wentylacyjnym

umożliwiającym co najmniej 3-krotną wymianę powietrza w ciągu godziny;

7)

w zależności od rodzaju prowadzonych prac z otwartymi źródłami promieniotwórczymi

zapewnia się

a)

pomiar zawartości substancji promieniotwórczych w powietrzu i ściekach usuwanych z

tej pracowni,

b)

zbieranie oraz przechowywanie stałych i ciekłych odpadów promieniotwórczych w specjalnych

pojemnikach lub zbiornikach,

c)

oczyszczanie usuwanego z tej pracowni powietrza,

d)

wyposażenie techniczne do oczyszczania odzieży roboczej stosowanej w pracowni,

e)

podciśnienie w szczelnych komorach roboczych, wynoszące co najmniej 200 Pa (paskali)

w stosunku do otoczenia.

2.

W pracowni izotopowej klasy III nie jest dopuszczalne wykonywanie czynności, które

mogłyby ułatwić wprowadzenie substancji promieniotwórczych do wnętrza organizmu, w

szczególności spożywanie posiłków i palenie tytoniu.

3.

Organizacja pracy w pracowni izotopowej klasy III zapewnia komunikację między pomieszczeniami

bez konieczności wychodzenia na zewnątrz pracowni.

4.

Jeżeli pracownia klasy III jest wyposażona w magazyn źródeł promieniotwórczych lub

odpadów promieniotwórczych znajdujący się poza pracownią, to przepis ust. 3 nie ma

zastosowania do tego magazynu.

W przypadku pracowni izotopowej klasy II zapewnia się

1)

spełnienie wymagań określonych dla pracowni izotopowej klasy III;

2)

powierzchnię, z wyłączeniem śluzy sanitarno-dozymetrycznej i pomieszczenia do przechowywania

źródeł i odpadów promieniotwórczych, nie mniejszą niż 15 m

3)

wejście i wyjście przez śluzę sanitarno-dozymetryczną;

4)

wentylację mechaniczną nawiewno-wyciągową gwarantującą

a)

przepływ powietrza w kierunku pomieszczeń, w których istnieje większe prawdopodobieństwo

powstawania skażeń promieniotwórczych,

b)

ruch powietrza lub układ ciśnień, który zapobiega rozprzestrzenianiu się skażeń promieniotwórczych

powstających na stanowiskach pracy,

c)

wyrzut powietrza na wysokości co najmniej 1 m ponad kalenicą budynku pracowni izotopowej

klasy II i budynku sąsiadującego;

5)

oznaczenie środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego w sposób

zapobiegający użyciu ich przez osoby, którym nie zostały przydzielone, a także użyciu

ich poza pracownią;

6)

przechowywanie źródeł i odpadów promieniotwórczych w wydzielonym magazynie, o wentylacji

mechanicznej nawiewno-wyciągowej zapewniającej w czasie przebywania tam pracowników

co najmniej 6-krotną wymianę powietrza w ciągu godziny, przy czym włączenie wentylacji

następuje co najmniej 10 minut przed wejściem pracowników do magazynu.

W przypadku pracowni izotopowej klasy I

1)

zapewnia się spełnienie wymagań określonych dla pracowni izotopowej klasy II, z tym

że pracownia klasy I może być zlokalizowana tylko w obiekcie budowlanym, który nie

jest budynkiem mieszkalnym ani budynkiem zamieszkania zbiorowego;

2)

źródła i odpady promieniotwórcze przechowuje się oddzielnie, w wydzielonych magazynach,

o wentylacji mechanicznej nawiewno-wyciągowej zapewniającej w czasie przebywania tam

pracowników co najmniej 6-krotną wymianę powietrza w ciągu godziny, przy czym włączenie

wentylacji następuje co najmniej 10 minut przed wejściem pracowników do magazynu.

W przypadku pracowni, w których są stosowane źródła promieniowania jonizującego w

celach medycznych, wymaga się dodatkowo spełniania odpowiednich wymagań ogólnych,

określonych w przepisach dotyczących pomieszczeń i urządzeń zakładów opieki zdrowotnej.

1.

Źródła promieniotwórcze, urządzenia zawierające takie źródła oraz urządzenia wytwarzające

promieniowanie jonizujące mogą być stosowane poza pracownią, jeżeli

1)

są zainstalowane na terenie jednostki organizacyjnej w sposób uniemożliwiający niekontrolowane

narażenie osób i środowiska lub

2)

zachodzi konieczność prowadzenia prac w terenie, a ochrona radiologiczna nie wymaga

zastosowania stałych osłon przed promieniowaniem jonizującym i izolowania miejsc stosowania

źródeł promieniowania jonizującego od otoczenia.

2.

W warunkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2

1)

w przypadku prac wymagających stosowania otwartych źródeł promieniotwórczych, przed

rozpoczęciem prac uzyskuje się zgodę właściciela lub administratora terenu, na którym

prace mają być prowadzone, oraz zawiadamia się o nich właściwego państwowego inspektora

sanitarnego;

2)

w razie możliwości przekroczenia limitu użytkowego dawki (ogranicznika dawki) ustalonego

w zezwoleniu osoby biorące udział w pracach wyposaża się w akustyczne indywidualne

sygnalizatory promieniowania jonizującego;

3)

wszystkie czynności związane ze stosowaniem otwartych źródeł promieniotwórczych wykonuje

się w obecności inspektora ochrony radiologicznej;

4)

w razie konieczności magazynowania źródeł i odpadów promieniotwórczych poza pracownią

- przechowuje się je na terenie nadzorowanym zabezpieczonym na zasadach określonych

w przepisach przeciwpożarowych oraz zabezpieczonym przed zalaniem wodą i dostępem

osób postronnych, stosując wymagania, o których mowa w § 5 ust. 4-6.

1.

Kontrola źródeł promieniotwórczych obejmuje sprawdzenie, nie rzadziej niż raz na rok

kalendarzowy

1)

zgodności stanu źródeł z dokumentami ewidencji źródeł promieniotwórczych;

2)

szczelności zamkniętych źródeł promieniotwórczych;

3)

warunków stosowania i przechowywania źródeł promieniotwórczych;

4

sposobu zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych przed utratą, uszkodzeniem, kradzieżą

lub dostaniem się w ręce osób nieuprawnionych.

1a

W jednostkach organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie wytwarzania lub

przetwarzania źródeł promieniotwórczych kontrola obejmuje także przebieg procesu wytwarzania

lub przetwarzania źródeł promieniotwórczych.

1b

Wyniki kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz ust. 1a, odnotowuje się

w protokole kontroli, który zawiera w szczególności

1)

datę kontroli;

2)

w przypadku zamkniętego źródła promieniotwórczego

a)

numer źródła lub numer świadectwa źródła,

b)

typ urządzenia zawierającego źródło promieniotwórcze podlegające kontroli, jeżeli

źródło znajduje się w urządzeniu;

3)

w przypadku otwartego źródła promieniotwórczego - numer świadectwa otwartego źródła

promieniotwórczego;

4)

ustalenia kontroli;

5)

nazwę i adres jednostki organizacyjnej oraz imię i nazwisko osoby, która przeprowadziła

kontrolę;

6)

imię i nazwisko oraz podpis kierownika jednostki organizacyjnej.

2.

Wyniki kontroli szczelności zamkniętych źródeł promieniotwórczych rejestruje się w

protokole kontroli szczelności źródła, który zawiera w szczególności

1)

datę kontroli;

2

numer źródła lub numer świadectwa źródła oraz typ urządzenia zawierającego źródło

promieniotwórcze podlegające kontroli, jeżeli źródło znajduje się w urządzeniu;

3)

rodzaj izotopu promieniotwórczego, jego aktywność oraz datę określenia aktywności;

4)

typ i numer przyrządu, którym wykonano pomiary;

5)

wynik pomiaru;

6)

wyniki kontroli;

7

nazwę i adres jednostki organizacyjnej przeprowadzającej kontrolę;

8

imię i nazwisko osoby, która przeprowadziła kontrolę, i jej podpis.

3

W jednostkach organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie wytwarzania, przetwarzania

i instalowania źródeł promieniotwórczych lub urządzeń zawierających takie źródła oraz

obrotu nimi kontrolę, o której mowa w ust. 1 i 1a, wykonuje się na bieżąco.

4.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wykonuje się także po zdarzeniu radiacyjnym

oraz innym incydencie mogącym mieć wpływ na szczelność źródła, w szczególności po

pożarze, korzystaniu ze źródła przez osobę nieuprawnioną, czasowej utracie posiadania

źródła i po odzyskaniu go po kradzieży.

1.

Kontrola urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze lub wytwarzających promieniowanie

jonizujące przed wprowadzeniem ich do eksploatacji obejmuje sprawdzenie zgodności

parametrów urządzenia z dokumentacją techniczną, w szczególności określenie mocy dawki

promieniowania jonizującego w odległości 0,1 m i 1 m od obudowy urządzenia w kierunku

innym niż kierunek wiązki promieniowania wyprowadzonego z urządzenia.

2.

Wyniki kontroli, o której mowa w ust. 1, odnotowuje się w protokole zdawczo-odbiorczym

urządzenia.

3

Kopię protokołu zdawczo-odbiorczego, o którym mowa w ust. 2, kierownik jednostki organizacyjnej

prowadzący kontrolę przekazuje niezwłocznie organowi wydającemu zezwolenie.

1.

W jednostkach organizacyjnych wykonujących działalność polegającą na wytwarzaniu i

przetwarzaniu źródeł promieniotwórczych ewidencja obejmuje wyjściowe materiały promieniotwórcze

oraz wyprodukowane źródła promieniotwórcze i jest prowadzona na karcie ewidencyjnej,

której wzór jest określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust.

5.

2.

W jednostkach organizacyjnych wykonujących działalność polegającą na obrocie źródłami

promieniotwórczymi, produkcji, obrocie lub instalowaniu urządzeń zawierających źródła

promieniotwórcze ewidencja obejmuje przychód i rozchód źródeł promieniotwórczych i

jest prowadzona na karcie ewidencyjnej, której wzór jest określony w załączniku nr

6 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 5.

3.

W jednostkach organizacyjnych wykonujących działalność polegającą na stosowaniu lub

przechowywaniu źródeł promieniotwórczych lub urządzeń zawierających takie źródła ewidencja

obejmuje odpowiednio stosowane lub przechowywane źródła promieniotwórcze i jest prowadzona

na kartach ewidencyjnych, których wzory są określone w załącznikach nr 7-10 do rozporządzenia,

z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

W jednostkach organizacyjnych wykonujących działalność polegającą na transporcie źródeł

promieniotwórczych, z wyłączeniem transportu wewnątrz jednostki, ewidencja obejmuje

dokumenty przewozowe określone w przepisach dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych,

z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

W jednostkach organizacyjnych wykonujących działalność ze źródłami wysokoaktywnymi

ewidencja tych źródeł jest prowadzona na karcie ewidencyjnej, której wzór jest określony

w załączniku nr 11 do rozporządzenia.

1.

Karty ewidencyjne, o których mowa w § 21 ust. 1-3 i 5, kierownik jednostki organizacyjnej

przechowuje przez okres 5 lat od chwili zakończenia działalności ze źródłem promieniotwórczym.

2.

Dokumenty przewozowe, o których mowa w § 21 ust. 4, kierownik jednostki organizacyjnej

przechowuje przez okres 3 lat od dnia zakończenia transportu źródeł promieniotwórczych.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność, o której mowa w § 21 ust.

3, na której wykonywanie jest wymagane zezwolenie, sporządza ewidencję posiadanych

zamkniętych źródeł promieniotwórczych według stanu na dzień 31 grudnia danego roku,

na karcie ewidencyjnej, której wzór jest określony w załączniku nr 12 do rozporządzenia,

oraz przesyła kopię tej karty Prezesowi Państwowej Agencji Atomistyki w terminie do

dnia 31 stycznia roku następnego.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność, o której mowa w § 21 ust.

5, przesyła Prezesowi Państwowej Agencji Atomistyki kopie kart ewidencyjnych źródeł

wysokoaktywnych, z którymi prowadzi działalność

1)

niezwłocznie po wejściu w posiadanie źródła;

2)

niezwłocznie po dokonaniu zmiany zapisu w karcie ewidencyjnej źródła;

3)

niezwłocznie po przekazaniu źródła innej jednostce organizacyjnej;

4)

niezwłocznie na żądanie Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki;

5)

co roku w terminie do dnia 31 stycznia.

5.

Kopie kart ewidencyjnych, o których mowa w ust. 3 i 4, stanowią podstawę wpisu do

rejestru, o którym mowa w art. 43c ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe.

6.

W przypadku zakończenia działalności przez jednostkę organizacyjną kierownik tej jednostki

niezwłocznie przekazuje Prezesowi Państwowej Agencji Atomistyki karty ewidencyjne,

o których mowa w § 21 ust. 1-3 i 5.

7.

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki przechowuje kopie kart ewidencyjnych, o których

mowa w ust. 3 i 4, oraz karty ewidencyjne, o których mowa w ust. 6, przez okres 30

lat od dnia ich otrzymania.

Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków

bezpiecznej pracy ze źródłami promieniowania jonizującego

(Dz. U. poz. 2029).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia