Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 marca 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych

Ustawa określa szczególne uprawnienia wierzyciela i obowiązki dłużnika w związku z

terminami zapłaty w transakcjach handlowych, skutki niewykonania takich obowiązków

oraz postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych.

Przepisy ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami

są

1)

przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24);

2)

podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców;

3)

podmioty, o których mowa w art. 4, art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień

publicznych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1129, 1598, 2054 i 2269 oraz z 2022 r. poz. 25);

4)

osoby wykonujące wolny zawód;

5)

oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych;

6)

(uchylony)

7)

przedsiębiorcy z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

długów objętych postępowaniami prowadzonymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1080, 1177, 1598 i 2140) oraz ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1588 i 2140);

2)

umów, na podstawie których są wykonywane czynności bankowe w rozumieniu przepisów

art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2439 i 2447);

3)

umów, których stronami są wyłącznie podmioty zaliczane do sektora finansów publicznych

w rozumieniu przepisów o finansach publicznych.

4)

(uchylony)

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

transakcja handlowa - umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne

świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku

z wykonywaną działalnością;

1a)

świadczenie pieniężne - wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji

handlowej;

2)

podmiot publiczny - podmioty, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych;

3)

odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych

a)

w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący

podmiotem leczniczym - odsetki w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego

Banku Polskiego i ośmiu punktów procentowych,

b)

w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem nie jest podmiot publiczny

będący podmiotem leczniczym - odsetki w wysokości równej sumie stopy referencyjnej

Narodowego Banku Polskiego i dziesięciu punktów procentowych;

4)

podmiot leczniczy - podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 711, 1773 i 2120);

5)

mikroprzedsiębiorca, mały przedsiębiorca, średni przedsiębiorca - odpowiednio mikroprzedsiębiorcę,

małego przedsiębiorcę i średniego przedsiębiorcę w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r.

uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu

art. 107 i art. 108 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)

6)

duży przedsiębiorca - przedsiębiorcę niebędącego mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą

ani średnim przedsiębiorcą.

Do transakcji handlowych nie stosuje się przepisu art. 481 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509 i 2459).

Dłużnik będący dużym przedsiębiorcą nie może powoływać się przeciwko wierzycielowi

będącemu mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą na

jego oświadczenie, że nie jest mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim

przedsiębiorcą, chyba że mimo dołożenia należytej staranności nie wiedział o nieprawdziwości

tego oświadczenia.

Dłużnik będący dużym przedsiębiorcą składa drugiej stronie transakcji handlowej oświadczenie

o posiadaniu statusu dużego przedsiębiorcy. Oświadczenie składa się w formie, w jakiej

jest zawierana transakcja handlowa, najpóźniej w momencie jej zawarcia.

Jeżeli strony transakcji handlowej, z wyłączeniem podmiotu publicznego będącego podmiotem

leczniczym, przewidziały w umowie termin zapłaty dłuższy niż 30 dni, wierzyciel, który nie jest dużym przedsiębiorcą,

może żądać odsetek ustawowych po upływie 30 dni, liczonych od dnia spełnienia swojego świadczenia i doręczenia

dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi,

do dnia zapłaty, ale nie dłużej niż do dnia wymagalności świadczenia pieniężnego.

1.

Jeżeli strony transakcji handlowej nie przewidziały w umowie terminu zapłaty, wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, po upływie 30 dni liczonych od dnia spełnienia

przez niego świadczenia, do dnia zapłaty. W przypadku, o którym mowa w art. 9 ust.

1, upływ 30 dni liczony jest od dnia zakończenia badania.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

W transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot

publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie

w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia

wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie

następujące warunki

1)

wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2)

wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

2.

Termin zapłaty określony w umowie nie może przekraczać 60 dni, liczonych od dnia doręczenia

dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi,

chyba że strony w umowie wyraźnie ustalą inaczej i pod warunkiem że ustalenie to nie

jest rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela, z wyłączeniem ust. 2a.

2a.

Termin zapłaty określony w umowie nie może przekraczać 60 dni, liczonych od dnia doręczenia

dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi,

jeżeli dłużnikiem zobowiązanym do zapłaty za towary lub usługi jest duży przedsiębiorca,

a wierzycielem jest mikroprzedsiębiorca, mały przedsiębiorca albo średni przedsiębiorca.

W przypadku gdy strony ustalą harmonogram spełnienia świadczenia pieniężnego w częściach,

termin ten stosuje się do zapłaty każdej części świadczenia pieniężnego.

3.

Jeżeli termin zapłaty został określony w umowie niezgodnie z ust. 2 albo ust. 2a,

wierzycielowi, który spełnił swoje świadczenie, po upływie 60 dni, liczonych od dnia

doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie

usługi, przysługują odsetki, o których mowa w ust. 1.

3a.

Wierzyciel może odstąpić od umowy albo wypowiedzieć umowę, jeżeli termin zapłaty określony

w umowie przekracza 120 dni, liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku,

potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi, i został ustalony z naruszeniem

przepisu ust. 2.

3b.

Jeżeli wierzyciel wypowiedział umowę na podstawie ust. 3a, świadczenia pieniężne przysługujące

mu od dłużnika z tytułu już dostarczonych towarów lub wykonanych usług stają się wymagalne

w terminie 7 dni od dnia wypowiedzenia umowy. Jeżeli wierzyciel nie otrzyma świadczenia

pieniężnego w tym terminie, przysługują mu odsetki, o których mowa w ust. 1.

4.

W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie dnia doręczenia faktury lub rachunku potwierdzających

dostawę towaru lub wykonanie usługi albo gdy faktura lub rachunek zostały doręczone

przed dostawą towaru lub wykonaniem usługi, termin zapłaty, o którym mowa w ust. 2,

2a lub 3a albo art. 13 ust. 2 pkt 1 lub 2, jest liczony od dnia otrzymania przez dłużnika

towaru lub usługi.

1.

W transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny, wierzycielowi,

bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych,

za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione

łącznie następujące warunki

1)

wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2)

wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

2.

Termin zapłaty określony w umowie nie może przekraczać 30 dni, liczonych od dnia doręczenia

dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi,

a w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem

leczniczym, termin ten nie może przekraczać 60 dni. W przypadku gdy strony ustalą

harmonogram spełnienia świadczenia pieniężnego w częściach, termin ten stosuje się

do zapłaty każdej części świadczenia pieniężnego.

3.

(uchylony)

4.

Jeżeli ustalony w umowie termin zapłaty jest dłuższy niż 30 dni, liczonych od dnia

doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie

usługi, wierzycielowi, który spełnił swoje świadczenie, po upływie 30 dni przysługują

odsetki, o których mowa w ust. 1.

4a.

Jeżeli w transakcji handlowej, w której dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem

leczniczym, ustalony w umowie termin zapłaty jest dłuższy niż 60 dni, liczonych od

dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub

wykonanie usługi, wierzycielowi, który spełnił swoje świadczenie, po upływie 60 dni

przysługują odsetki, o których mowa w ust. 1.

5.

W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie dnia doręczenia faktury lub rachunku potwierdzających

dostawę towaru lub wykonanie usługi albo gdy faktura lub rachunek zostały doręczone

przed dostawą towaru lub wykonaniem usługi, termin zapłaty, o którym mowa w ust. 2

albo art. 13 ust. 2 pkt 3 lub 4, jest liczony od dnia otrzymania przez dłużnika towaru

lub usługi.

Strony transakcji handlowej nie mogą ustalać daty doręczenia faktury lub rachunku,

potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi.

1.

Jeżeli strony transakcji handlowej przewidziały w umowie zbadanie towaru lub usługi

celem potwierdzenia zgodności towaru lub usługi z umową, ustalony w umowie termin

tego badania nie może być rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela i nie może przekraczać

30 dni, licząc od dnia otrzymania towaru lub usługi.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli dłużnik otrzymał fakturę lub rachunek,

potwierdzające dostawę towaru lub wykonanie usługi, przed dniem rozpoczęcia badania

towaru lub usługi lub w trakcie tego badania, termin zapłaty jest liczony od dnia

zakończenia badania towaru lub usługi.

1.

Wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust.

1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty

odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty

1)

40 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych;

2)

70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa

niż 50 000 złotych;

3)

100 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest równa lub wyższa od 50 000 złotych.

1a.

Równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu

średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego

miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.

2.

Oprócz kwoty, o której mowa w ust. 1, wierzycielowi przysługuje również zwrot, w uzasadnionej

wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę.

3.

Uprawnienie do kwoty, o której mowa w ust. 1, przysługuje od transakcji handlowej,

z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2 pkt 2.

4.

Roszczenie o rekompensatę, o której mowa w ust. 1, nie może być zbyte.

1.

Strony transakcji handlowej mogą ustalić w umowie harmonogram spełnienia świadczenia

pieniężnego w częściach, pod warunkiem że ustalenie takie nie jest rażąco nieuczciwe

wobec wierzyciela.

2.

Jeżeli strony transakcji handlowej ustaliły w umowie, że świadczenie pieniężne będzie

spełniane w częściach, uprawnienie do

1)

odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1,

2)

kwoty, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz zwrotu poniesionych kosztów odzyskiwania

należności, o których mowa w art. 10 ust. 2

- przysługuje w stosunku do każdej niezapłaconej części.

1.

Oceny, czy postanowienia umowne są rażąco nieuczciwe wobec wierzyciela, dokonuje się,

biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności

1)

rażące odstępstwa od dobrych praktyk handlowych, które naruszają zasadę działania

w dobrej wierze i zasadę rzetelności;

2)

właściwość towaru lub usługi, które są przedmiotem transakcji handlowej, w szczególności

czas zwykle potrzebny na zbycie towaru przez dłużnika na rzecz osób trzecich, lub

3)

dostosowanie harmonogramu dostawy towarów lub wykonania usługi w częściach do harmonogramu

spełniania odpowiadających im części świadczenia pieniężnego.

2.

Na dłużniku spoczywa ciężar dowodu, że termin zapłaty dłuższy niż 60 dni, liczonych

od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru

lub wykonanie usługi, albo liczonych zgodnie z art. 7 ust. 4 lub art. 9 ust. 2, nie

jest rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela.

3.

Ustalenia, że termin zapłaty był rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela, wierzyciel może

żądać przed upływem 3 lat od dnia, w którym nastąpiła zapłata lub w którym zgodnie

z ustawą powinna nastąpić zapłata.

4.

Zrzeczenie się roszczenia o ustalenie, że termin zapłaty jest rażąco nieuczciwy wobec

wierzyciela, jest nieważne.

Do ustalenia wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych

stosuje się stopę referencyjną Narodowego Banku Polskiego obowiązującą w dniu

1)

1 stycznia - do odsetek należnych za okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca;

2)

1 lipca - do odsetek należnych za okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych

za opóźnienie w transakcjach handlowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4, pkt 14 lit. b, pkt 15 lit. a i b oraz pkt 16, które wchodzą w życie

z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 30 czerwca 2021 r.;

2)

art. 1 pkt 6-8, pkt 14 lit. a i c, pkt 15 lit. c i pkt 17, art. 4 oraz art. 9, które

wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Krajowa lub regionalna organizacja, której celem statutowym jest ochrona interesów

podmiotów, o których mowa w art. 2, może, za zgodą takiego podmiotu wyrażoną na piśmie,

wytoczyć na jego rzecz powództwo o zapłatę odsetek, o których mowa w art. 5, art.

6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 8 ust. 1, 4 i 4a, a także zapłatę rekompensaty,

o której mowa w art. 10 ust. 1, i zwrot poniesionych kosztów odzyskiwania należności,

o których mowa w art. 10 ust. 2, lub przystąpić do toczącego się postępowania.

2.

Do pozwu lub pisma obejmującego przystąpienie organizacja, o której mowa w ust. 1,

dołącza, wyrażoną na piśmie, zgodę podmiotu, o którym mowa w art. 2.

3.

Do organizacji, o której mowa w ust. 1, wytaczającej powództwo na rzecz podmiotu,

o którym mowa w art. 2, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, z późn. zm. o prokuratorze wytaczającym powództwo na rzecz oznaczonej osoby, z wyjątkiem art.

58 zdanie drugie.

4.

Do przystąpienia organizacji, o której mowa w ust. 1, do strony w toczącym się postępowaniu

stosuje się odpowiednio przepisy o interwencji ubocznej, do której nie mają odpowiedniego

zastosowania przepisy o współuczestnictwie jednolitym.

1.

Postanowienia umowy wyłączające lub ograniczające uprawnienia wierzyciela lub obowiązki

dłużnika, o których mowa w art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 3, art. 8 ust. 1,

4 i 4a, art. 10, art. 11 i art. 12, lub mające na celu obejście tych przepisów, są

nieważne, a zamiast nich stosuje się przepisy ustawy.

2.

Zamiast postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem

1)

art. 7 ust. 2 - stosuje się termin zapłaty 60 dni,

2)

art. 7 ust. 2a - stosuje się termin zapłaty 60 dni,

3)

art. 8 ust. 2 - gdy dłużnikiem jest podmiot publiczny niebędący podmiotem leczniczym,

stosuje się termin zapłaty 30 dni,

4)

art. 8 ust. 2 - gdy dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym,

stosuje się termin zapłaty 60 dni

- liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę

towaru lub wykonanie usługi, albo liczonych zgodnie z art. 7 ust. 4 albo art. 8 ust.

5 lub art. 9 ust. 2.

3.

Zawarte przez strony transakcji handlowej umowy niebędące transakcjami handlowymi

mające na celu obejście ustawy są nieważne.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do postanowień umowy będącej transakcją handlową

mających na celu obejście ustawy.

1

Kierownicy podmiotów, o których mowa w art. 27b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od

osób prawnych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1800, z późn. zm., przekazują, drogą elektroniczną, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki, w terminie

do dnia 31 stycznia każdego roku, sprawozdanie o stosowanych przez te podmioty w poprzednim

roku kalendarzowym terminach zapłaty w transakcjach handlowych.

2.

W przypadku podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, przekazuje kierownik każdej ze spółek wchodzących

w jej skład.

3

Za kierownika podmiotu, o którym mowa w art. 27b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od

osób prawnych, uznaje się członka zarządu lub innego organu zarządzającego tego podmiotu, a jeżeli

organ ten jest wieloosobowy - członków tego organu. W przypadku spółki komandytowo-akcyjnej

za kierownika uznaje się komplementariusza prowadzącego sprawy spółki. Za kierownika

podmiotu uznaje się również likwidatora, a także syndyka lub zarządcę ustanowionego

w postępowaniu restrukturyzacyjnym.

4.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane dotyczące podmiotu,

o którym mowa w art. 27b ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od

osób prawnych

1)

firmę (nazwę) i numer identyfikacji podatkowej;

2)

wartość świadczeń pieniężnych otrzymanych w poprzednim roku kalendarzowym w terminie

a)

nieprzekraczającym 30 dni,

b)

od 31 do 60 dni,

c)

od 61 do 120 dni,

d)

przekraczającym 120 dni

- od dnia wystawienia faktury lub rachunku potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie

usługi;

3)

wartość świadczeń pieniężnych spełnionych w poprzednim roku kalendarzowym w terminie

a)

nieprzekraczającym 30 dni,

b)

od 31 do 60 dni,

c)

od 61 do 120 dni,

d)

przekraczającym 120 dni

- od dnia wystawienia faktury lub rachunku potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie

usługi;

4)

wartość świadczeń pieniężnych nieotrzymanych w poprzednim roku kalendarzowym w terminie

określonym w umowie oraz udział procentowy tych świadczeń w całkowitej wartości świadczeń

pieniężnych należnych temu podmiotowi w tym roku;

5)

wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych w poprzednim roku kalendarzowym w terminie

określonym w umowie oraz udział procentowy tych świadczeń w całkowitej wartości świadczeń

pieniężnych, do których spełnienia zobowiązany jest ten podmiot w tym roku.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki podaje do publicznej wiadomości, w Biuletynie

Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra,

sprawozdania, o których mowa w ust. 1.

6.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywane ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki przy użyciu formularzy elektronicznych udostępnianych w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra lub za pośrednictwem

elektronicznej platformy usług administracji publicznej w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2070).

1.

Zakazane jest nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez

podmioty, o których mowa w art. 2, niebędące podmiotami publicznymi.

2.

Nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez podmiot, o którym

mowa w art. 2, niebędący podmiotem publicznym, ma miejsce w przypadku, gdy w okresie

3 kolejnych miesięcy suma wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych

po terminie przez ten podmiot wynosi co najmniej 2 000 000 złotych.

1.

Postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych,

zwane dalej „postępowaniem”, prowadzi Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

zwany dalej „Prezesem Urzędu”, wobec podmiotów, o których mowa w art. 2, niebędących

podmiotami publicznymi.

2.

Postępowanie wszczyna się z urzędu, jeżeli posiadane przez Prezesa Urzędu informacje

wskazują na wystąpienie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych.

3.

Wszczęcie postępowania poprzedza przeprowadzana przez Prezesa Urzędu analiza prawdopodobieństwa

nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Analiza ta obejmuje

identyfikację obszarów, w których ryzyko powstawania takiego opóźniania się jest największe,

w szczególności analiza ta uwzględnia szacowaną wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych

oraz spełnionych po terminie przez dany podmiot i liczbę wierzycieli, którzy takich

świadczeń od tego podmiotu nie otrzymali lub otrzymali je po terminie.

4.

Prezes Urzędu może wystąpić do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z wnioskiem

o przekazanie danych, o których mowa w art. 299f § 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076, 2105, 2262 i 2328), w celu dokonania analizy, o której mowa w ust. 3.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w przypadku powzięcia podejrzenia, że sprawozdanie,

o którym mowa w art. 13a ust. 1, zawiera nierzetelne lub nieprawdziwe informacje,

przekazuje informację o takim podejrzeniu Prezesowi Urzędu. Prezes Urzędu wykorzystuje

przekazane informacje przy dokonywaniu analizy, o której mowa w ust. 3.

1.

Każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu zawiadomienie dotyczące podejrzenia wystąpienia

nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

wskazanie podmiotu, wobec którego powzięto podejrzenie wystąpienia nadmiernego opóźniania

się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych;

2)

opis stanu faktycznego będącego podstawą zawiadomienia;

3)

uprawdopodobnienie wystąpienia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń

pieniężnych;

4)

dane identyfikujące zgłaszającego zawiadomienie.

3.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dołącza się wszelkie dokumenty, które mogą

stanowić dowód wystąpienia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych.

4.

Prezes Urzędu przekazuje, na piśmie, zgłaszającemu zawiadomienie, o którym mowa w

ust. 1, informację o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem. Do

przekazania takiej informacji i uzasadnienia przepisy art. 35-37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052) stosuje się odpowiednio.

5.

Dane identyfikujące zgłaszającego zawiadomienie oraz treść zawiadomienia, o którym

mowa w ust. 1, nie podlegają ujawnieniu.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo postępowanie zostało wszczęte.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania i zawiadamia o tym stronę

postępowania.

3.

W postanowieniu o wszczęciu postępowania w szczególności wskazuje się okres objęty

postępowaniem. Okres objęty postępowaniem stanowią jedynie 3 kolejne miesiące, o których

mowa w art. 13b ust. 2, przypadające w okresie 2 lat przed dniem wszczęcia postępowania.

1.

W toku postępowania podmioty, o których mowa w art. 2, także w przypadku gdy nie są

stronami transakcji handlowej, są obowiązane do przekazywania koniecznych informacji

i dokumentów na żądanie Prezesa Urzędu.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

wskazanie zakresu informacji;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

wskazanie terminu udzielenia informacji;

4)

określenie struktury i formatu przekazywanych danych oraz sposobu ich przekazania;

5)

pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenie informacji nieprawdziwych

lub wprowadzających w błąd.

3.

Każdy ma prawo składania, na piśmie, z własnej inicjatywy lub na prośbę Prezesa Urzędu,

wyjaśnień dotyczących istotnych okoliczności sprawy.

1.

Prezes Urzędu może w toku postępowania żądać od podmiotów, o których mowa w art. 2,

także w przypadku gdy nie są stronami transakcji handlowej, prowadzących księgi podatkowe

przy użyciu programów komputerowych, przekazania całości lub części tych ksiąg oraz

dowodów księgowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych

nośnikach danych, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o

której mowa w art. 193a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wskazując rodzaj ksiąg podatkowych oraz okres, którego dotyczą.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób przekazywania

za pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg

oraz dowodów księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych

nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz dowody księgowe mogą być

zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności

i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym

dostępem.

W postępowaniu stosuje się odpowiednio przepisy art. 51-61, art. 69, art. 71-73, art. 74, art. 77, art. 78 i art. 80 ustawy z dnia

16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2021 r. poz. 275).

1.

W toku postępowania może być przeprowadzona przez upoważnionego pracownika Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „kontrolującym”,

kontrola u podmiotu, o którym mowa w art. 2, także w przypadku gdy nie jest on stroną

transakcji handlowej, zwanego dalej „kontrolowanym”, w zakresie objętym tym postępowaniem.

2.

Prezes Urzędu może upoważnić do udziału w kontroli osoby posiadające wiadomości specjalne,

jeżeli do przeprowadzenia kontroli są niezbędne tego rodzaju wiadomości.

3.

Do upoważnień do przeprowadzenia kontroli lub do udziału w kontroli stosuje się odpowiednio

przepisy art. 105a ust. 3-5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.

1.

W celu uzyskania informacji mogących stanowić dowód w sprawie kontrolujący ma prawo

1)

wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz środków transportu

kontrolowanego;

2)

żądania udostępnienia związanych z przedmiotem kontroli akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju

pism, dokumentów oraz ich odpisów i wyciągów, korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną,

informatycznych nośników danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne, innych urządzeń zawierających dane informatyczne lub systemów informatycznych, w

tym także zapewnienia dostępu do systemów informatycznych będących własnością innego

podmiotu zawierających dane kontrolowanego związane z przedmiotem kontroli, w zakresie,

w jakim kontrolowany ma do nich dostęp;

3)

sporządzania notatek z materiałów i korespondencji, o których mowa w pkt 2;

4)

żądania sporządzenia przez kontrolowanego kopii lub wydruków materiałów, korespondencji,

o których mowa w pkt 2, oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach

lub w systemach, o których mowa w pkt 2;

5)

żądania od kontrolowanego lub osób przez niego upoważnionych

a)

ustnych wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli,

b)

udostępnienia i wydania przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie.

2.

Osobie upoważnionej do udziału w kontroli na podstawie art. 13i ust. 2 przysługują

uprawnienia kontrolującego w zakresie wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub

innych pomieszczeń oraz środków transportu kontrolowanego oraz dostępu do materiałów

i korespondencji oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach lub w

systemach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także do sporządzania z nich notatek.

1.

Kontrolujący może zwrócić się do właściwego ze względu na miejsce prowadzenia czynności

kontrolnych komendanta Policji o udzielenie pomocy, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie,

że w toku czynności kontrolnych kontrolujący natrafi na opór, który utrudni lub uniemożliwi

mu wykonywanie tych czynności.

2.

Komendant Policji, o którym mowa w ust. 1, zapewnia pomoc przy przeprowadzeniu kontroli.

3.

Z pisemnym wnioskiem o udzielenie pomocy kontrolujący występuje do komendanta Policji,

o którym mowa w ust. 1, co najmniej 7 dni przed dniem przeprowadzenia czynności kontrolnych.

4.

W pilnych przypadkach, jeżeli istnieje poważne zagrożenie dla życia, zdrowia ludzkiego

lub bezpieczeństwa i porządku publicznego w miejscu przeprowadzania czynności kontrolnych

albo uzasadnione podejrzenie wystąpienia takiego zagrożenia, albo w toku wykonywania

czynności kontrolnych kontrolujący natrafił na opór, który utrudnia lub uniemożliwia

mu wykonywanie tych czynności, wniosek, o którym mowa w ust. 3, może być złożony ustnie,

bez zachowania określonego w ust. 3 terminu, po okazaniu upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli oraz legitymacji służbowej kontrolującego.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, kontrolujący, nie później niż w terminie 3 dni

od dnia zakończenia czynności kontrolnych, przekazuje na piśmie potwierdzenie złożonego

ustnie wniosku.

6.

Pomoc udzielana przez komendanta Policji, o którym mowa w ust. 1, polega na umożliwieniu

przeprowadzenia kontroli, w szczególności przez zapewnienie porządku w miejscu jej

przeprowadzania oraz osobistego bezpieczeństwa osób obecnych w miejscu jej przeprowadzania,

a także ustalenie tożsamości osób.

7.

Koszty poniesione przez Policję z tytułu udzielonej pomocy przy wykonywaniu czynności

kontrolnych ponosi Prezes Urzędu. Koszty te ustala się w wysokości 1,5% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za

poprzedni miesiąc, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, za każdy przypadek udzielenia pomocy.

1.

Kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona są obowiązani do

1)

udzielenia żądanych informacji;

2)

umożliwienia wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz

środków transportu kontrolowanego;

3)

udostępnienia i wydania materiałów, o których mowa w art. 13j ust. 1 pkt 2, lub innych

przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie;

4)

umożliwienia dostępu do informatycznych nośników danych, urządzeń lub systemów informatycznych,

o których mowa w art. 13j ust. 1 pkt 2, w zakresie informacji zgromadzonych na tych

nośnikach, w urządzeniach lub w systemach, w tym do korespondencji przesyłanej pocztą

elektroniczną.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą odmówić udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli tylko wtedy, gdy naraziłoby to je lub ich małżonka, wstępnych, zstępnych,

rodzeństwo oraz powinowatych w tej samej linii lub stopniu, jak również osoby pozostające

w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli, a także osobę pozostającą we wspólnym

pożyciu, na odpowiedzialność karną. Prawo odmowy udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli trwa po ustaniu małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku przysposobienia,

opieki lub kurateli.

1.

Kontrolowany zapewnia kontrolującemu oraz osobom upoważnionym do udziału w kontroli

warunki i środki niezbędne do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w szczególności

1)

sporządza we własnym zakresie kopie lub wydruki materiałów i korespondencji, o których

mowa w art. 13j ust. 1 pkt 2, oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach

lub systemach, o których mowa w art. 13j ust. 1 pkt 2;

2)

zapewnia, w miarę możliwości, samodzielne, zamknięte pomieszczenie, jeżeli jest to

niezbędne do przeprowadzenia kontroli;

3)

zapewnia wydzielone miejsce do przechowywania dokumentów i zabezpieczonych podczas

kontroli przedmiotów;

4)

udostępnia, w miarę możliwości, środki łączności, którymi dysponuje, w zakresie niezbędnym

do wykonywania czynności kontrolnych.

2.

Kontrolowany dokonuje potwierdzenia za zgodność z oryginałem sporządzonych kopii i

wydruków, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

W przypadku odmowy przez kontrolowanego potwierdzenia za zgodność z oryginałem sporządzonych

kopii i wydruków, o których mowa w ust. 1 pkt 1, potwierdza je kontrolujący, o czym

czyni wzmiankę w protokole kontroli.

Do kontroli przeprowadzanej na podstawie art. 13i ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy art. 105a ust. 6 i 7, art. 105b ust.

4, art. 105f-105h, art. 105j i art. 105k ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie

konkurencji i konsumentów.

Czas trwania kontroli w ramach jednego postępowania nie może przekraczać 20 dni roboczych.

Do kontroli przeprowadzanej na podstawie art. 13i ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca

2018 r. - Prawo przedsiębiorców, z wyłączeniem przepisów art. 54 i art. 55 tej ustawy.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem przepisu art. 31.

Postępowanie powinno być zakończone nie później niż w terminie 5 miesięcy od dnia

jego wszczęcia.

Prezes Urzędu przedstawia Prezesowi Rady Ministrów, nie później niż do końca pierwszego

kwartału roku następnego, sprawozdanie z prowadzonych w roku poprzednim postępowań.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot, o którym mowa w art. 2,

także w przypadku gdy nie jest stroną transakcji handlowej, administracyjną karę pieniężną

w wysokości do 5% przychodu osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, ale nie więcej

niż równowartość 50 000 000 euro, jeżeli podmiot ten

1)

nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 13f lub udzielił

informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd;

2)

uniemożliwia lub utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie kontroli, o której mowa

w art. 13i.

2.

Jeżeli nie można ustalić wysokości przychodu podmiotu, o którym mowa w ust. 1, lub

podmiot ten nie osiągnął w poprzednim roku podatkowym przychodu, administracyjna kara

pieniężna, o której mowa w ust. 1, wynosi nie więcej niż równowartość 50 000 000 euro.

3.

Równowartość, o której mowa w ust. 1 i 2, oblicza się według średniego kursu euro

ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w ostatnim dniu roboczym roku

poprzedzającego rok nałożenia kary.

Prezes Urzędu umarza postępowanie, w drodze postanowienia, w przypadku gdy nie stwierdzi

nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez stronę postępowania.

1.

W przypadku stwierdzenia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych

przez stronę postępowania, Prezes Urzędu nakłada na nią, w drodze decyzji, administracyjną

karę pieniężną. Ustalając wystąpienie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń

pieniężnych, Prezes Urzędu pomija niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenia

pieniężne, w przypadku których termin ich spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata

przed dniem wszczęcia postępowania.

2.

Wysokość kary, o której mowa w ust. 1, obliczana jest jako suma jednostkowych kar

za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, które było

wymagalne w okresie objętym postępowaniem, z pominięciem świadczeń pieniężnych, w

przypadku których termin ich spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia

postępowania. Wysokość jednostkowej kary, o której mowa w zdaniu pierwszym, jest obliczana

według wzoru

JKP = WŚ × n/365 × OU

gdzie poszczególne symbole oznaczają

JKP - jednostkową karę za niespełnione lub spełnione po terminie świadczenie pieniężne,

WŚ - wartość niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego, n

- wyrażony w dniach okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego

po terminie świadczenia pieniężnego, do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem,

albo do dnia jego spełnienia jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione w okresie

objętym postępowaniem,

OU - odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, ustalone na dzień wydania

decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej.

3.

Prezes Urzędu obniża wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust.

1, obliczonej zgodnie z ust. 2, o

1)

20% - w przypadku gdy strona postępowania przed jego wszczęciem spełniła wszystkie

świadczenia pieniężne, za które zgodnie z ust. 2 obliczono jednostkowe kary, wraz

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych lub spełniła je, wraz

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, nie później niż w

terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania;

2)

10% - w przypadku gdy strona postępowania spełni warunek, o którym mowa w pkt 1, oraz

w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji uiści w całości administracyjną karę

pieniężną obniżoną zgodnie z pkt 1, oraz zrzeknie się wobec Prezesa Urzędu prawa do złożenia wniosku o ponowne

rozpatrzenie sprawy, przy czym przepis art. 127a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

- Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, Prezes Urzędu wydaje decyzję o zwrocie

nadpłaconej kary.

5.

W przypadku gdy w okresie 2 lat od dnia, w którym decyzja o nałożeniu administracyjnej

kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna, Prezes Urzędu ponownie

stwierdzi nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez podmiot,

na który została nałożona ta kara, administracyjna kara pieniężna nakładana na ten

podmiot w związku z ponownym stwierdzeniem nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem

świadczeń pieniężnych przez ten podmiot, obliczona zgodnie z ust. 2, ulega podwyższeniu

o 50%. Przepisu ust. 3 nie stosuje się.

6.

Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, o której

mowa w ust. 1, i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli wartość niespełnionych lub spełnionych

po terminie przez stronę postępowania świadczeń pieniężnych, za które zgodnie z ust.

2 obliczono by jednostkowe kary, jest równa lub mniejsza od wartości świadczeń pieniężnych

nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie przez tę stronę postępowania w okresie

objętym postępowaniem. Przy obliczaniu wartości świadczeń pieniężnych nieotrzymanych

lub otrzymanych po terminie, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie uwzględnia się

wartości świadczeń pieniężnych, w przypadku których termin spełnienia świadczenia

pieniężnego upłynął wcześniej niż w terminie 2 lat przed dniem wszczęcia postępowania.

7.

W przypadku gdy do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych

doszło na skutek działania siły wyższej Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia administracyjnej

kary pieniężnej.

8.

W uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może odstąpić od wymierzenia administracyjnej

kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1.

9.

Podmiotowi, na który została nałożona kara, służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy

do Prezesa Urzędu.

10.

Przepisów działu IVa w tytule VII, księdze pierwszej, części pierwszej ustawy z dnia 17 listopada

1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego nie stosuje się. Od decyzji Prezesa Urzędu, o których mowa w ustawie, przysługuje

skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

11.

W sprawie zakończonej prawomocną decyzją o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1, na wniosek strony postępowania, wznawia się postępowanie,

jeżeli na skutek prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego wartość niespełnionego

lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego okazała się niższa niż przyjęta

zgodnie z ust. 2 dla obliczenia jednostkowej kary za niespełnione lub spełnione po

terminie świadczenie pieniężne. W takim przypadku Prezes Urzędu wydaje decyzję o zwrocie

nadpłaconej kary.

Prezes Urzędu publikuje na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

treść postanowienia o wszczęciu postępowania oraz decyzji, o których mowa w ustawie,

z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa oraz innych informacji

podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów. Publikacja treści decyzji

jest opatrzona informacją, czy decyzja jest prawomocna.

1.

Środki finansowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w

art. 13t i art. 13v, stanowią dochód budżetu państwa, i są wnoszone na rachunek bieżący

dochodów Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

Administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 13t i art. 13v, uiszcza się w

terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się ostateczna.

3.

W przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 2, administracyjna kara pieniężna,

o której mowa w art. 13t i art. 13v, podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

4.

W przypadku nieterminowego uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa

w art. 13t i art. 13v, odsetek nie nalicza się.

W przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu administracyjnej

kary pieniężnej, o której mowa w art. 13t albo art. 13v, albo zmiany tej decyzji polegającej

na obniżeniu jej wysokości, uiszczona kara albo jej odpowiednia część podlega zwrotowi

w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania do jej zwrotu. Jeżeli uchylenia decyzji

lub stwierdzenia jej nieważności dokonał sąd administracyjny, do wezwania dołącza

się odpis wyroku sądu i, w uzasadnionym przypadku, postanowienie stwierdzające jego

prawomocność. W przypadku zwrotu kary lub jej odpowiedniej części odsetek nie nalicza

się.

1.

Kto wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 13a ust. 1, nie przekazuje w terminie

sprawozdania, o którym mowa w tym przepisie,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto utrudnia lub udaremnia wywiązanie się z obowiązku,

o którym mowa w ust. 1.

Kto wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 4c, nie składa oświadczenia, o którym

mowa w tym przepisie, albo składa oświadczenie niezgodne ze stanem rzeczywistym,

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 13z i art. 13za, następuje w trybie

przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2021 r. poz. 457, 1005, 1595 i 2328).

(pominięty)

1.

Do transakcji handlowych zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się

przepisy dotychczasowe.

2.

W przypadku transakcji handlowych zawieranych w wyniku przeprowadzenia postępowań

o udzielenie zamówienia publicznego, na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Traci moc ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych

(Dz. U. poz. 1323, z 2004 r. poz. 177, 959 i 1808 oraz z 2009 r. poz. 1241).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia